Απορίες για μια επέτειο

Παρά τα όσα λέχθηκαν, παρά τον χρόνο που πέρασε, παρά....μια απορία μου μένει. Πως στο διάολο, ενώ τα νέα για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου διαπέρνούσαν την Ελληνική επικράτεια με ταχύτητα ηλεκτρικής εκκένωσης, οι αρμόδιοι υπουργοί της ΝΔ συμπεριφέρονταν λες και δεν γνώριζαν τι γινόταν στις μπουζουκλερί και τα γήπεδα.......Ή μήπως δεν τους ενδιέφερε, και το θεώρησαν κάτι το ασήμαντο όπως ας πούμε την υπόθεση Κετίκη, ή την υπόθεση ζαρντινιέρα, ή ακόμη καλύτερα την συνεργασία ΜΑΤ-Χρυσαυγητών; Κσαι μετά βέβαια, όταν είδαν το μέγεθος των αντιδράσεων έτρεχαν να τα μαζέψουν όπως όπως.
Αλλά έχω και άλλες απορίες. Όπως ας πούμε, γιατί έκλεισε όλος ο δακτύλιος σήμερα για τα οχήματα, ενώ είναι γνωστό τοις πάσι ότι όλες οι πορείες θα περάσουν από το γνωστό δρομολόγιο Προπύλαια-Ομόνοια-Σταδίου-Βουλή και πίσω. Μήπως η Ελληνική Αστυνομία ετοιμάζει κα΄τι το οποίο να θέλει να μας κρύψει; Ή μήπως απλά θέλουν να παίξουν με τα νεύρα των Αθηναίων, εν’ όψει μάλιστα του αναμενόμενου φοιτητικού κινήματος; Και γιατί τα μεσημεριανάδικα έχουν αναλάβει εναλλάξ τον ρόλο του φερέφωνου για το ΛΑΟΣ και τον ΣΕΒ;
Την ίδια ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τα ΜΑΤ έσερναν καροτσάκι με χημικά και κρότου λάμψης προς Ομόνοια-Σύνταγμα, επαναλλαμβάνωντας το σκηνικό τύπου Ισραηλινής Πρεσβείας (όπου διέλυσαν την συγκέντρωση πριν καν ξεκινήσει). Η επίθεση των ΜΑΤ ξεκίνησε στις 4, την ώρα που απλά γινόταν το κάλεσμα και δεν είχε προλάβει να συγκεντρωθεί ο κόσμος (ο οποίος συνήθως μαζεύεται καμια ώρα αργότερα), ενώ υπάρχουν δύο τραυματίες, τα ΜΑΤ βρίσκονται μέσα στον χώρο του ασύλου κλπ...... Ήταν που το ΠΑΣΟΚ θα καταργούσε τα δακρυγόνα και θα έφτιαχνε μια πιο ήπια και δημοκρατική αστύνομία. Από την μια συλλαμβάνουν τρομοκράτες που δεν ξέρουν σε ποια οργάνωση ανήκουν, και από την άλλη η ΕΛΑΣ δέρνει με τον ίδιο τρόπο που έδερνε και επί ΝΔ. Έτσι για να μην ξεχνάμε.

Τα χάλια μας, η Αλ Σαλέχ και λοιπές απορίες

Δεν μπορώ να καταλάβω την πρεμούρα που έπιασε τα εθνικιστικά ιστολόγια με τον διορισμό της Αφροδίτης Αλ-Σαλέχ. Πραγματικά αδυνατώ. Μήπως τίποτα συγγενείς τους έψαχναν για δουλειά στο εν λόγω γραφείο. Η μήπως οι μόνοι ειδικοί σε θέματα μετανάστευσης είναι οι εθνικόφρονες; Η μήπως επειδή κάποτε είχε κάνει μερικά γυμνά, ενοχλεί την ηθική της Ελληνικής Άκρας Δεξιάς, η οποία φαντάζομαι θυμάται ότι έχει σεξουαλικότητα μόνο όταν πρέπει να κάνει παιδιά;

Μαγκιά της της Αφροδίτης εάν έκανε τότε τα γυμνά, μαγκιά της που προσπαθεί να βοηθήσει τους μετανάστες, και στο τέλος μαγκιά της που παράληλα έχει και ένα κάρο πτυχεία που φαντάζομαι ότι οι μισοί γκρινιάζοντες από τα εθνικιστικά και σκανδαλοθυρικά ΜΜΕ (μην το ψάχνετε, στην ουσία το ίδιο και το αυτό είναι) δεν θα τολμούσαν ουτεκάν να δοκιμάσουν να πάρουν.

Δούκας

Περί τρομοκρατίας, ξανά

Άλλο ένα χτύπημα σε αστυνομικό τμήμα, και οι αντιδράσεις έχουν αρχίσει να οργιάζουν. Να πω την αλήθεια μου έχω πολλά να χωρίσω με την ΕΛ.ΑΣ και την ηγεσία της, αλλά δεν μου αρέσει η τακτική ορισμένων "σωτήρων της επανάστασης" που όποτε το θεωρούν σωστό πέρνουν ένα καλάσνικωφ και όποιον πάρει ο χάρος, με όποια κίνητρα.
Αλλά θα διαφωνήσω με τον κατα τα άλλα συμπαθή κο Πίττα. Δεν φταίει το γεγονός ότι η αριστερά δεν κάνει ανοίγματα στους δεξιούς για κοινούς αγώνες. Φταίει το ότι πολλές φορές η αριστερά κάνει πισογυρίσματα, και αντί να ενισχύει τους αγώνες και να τους πάει μπροστά, πολλές φορές την κρίσιμη στιγμή κάνει πίσω. Και πολλές φορές κάνει πίσω γιατί υπάρχουν κομμάτια της τα οποία δεν αισθάνονται άνετα όταν απομακρύνονται πολλύ από θέσεις που να μην διαφέρουν και πολλύ από αυτές λ.χ. του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η αριστερά απογοητεύει πολύ κόσμο, ό οποίος είτε γυρνά σπίτι του, είτε καταφεύγει σε πρακτικές τύπου ανταρτοπολέμου.

Και εάν είναι να πάρουμε τον μπατσο με το μέρος μας κατά τη διάρκεια της επαναστατικής διεργασίας, θα τον πάρουμε με το μέρος μας όταν αντιληφτεί ότι η κυβέρνηση και το σύστημα που υπηρετεί ωφελούν μόνο τους ανώτερους του και την αστική τάξη, και όχι τον ίδιο και τα παιδιά του. Τότε ο αστυνομικός δε θα ρίξει γκλομπιά στον διαδηλωτή, αλλά στον ανώτερο του.

Τώρα όμως ζούμε ακόμη σε μια φάση που η ταξική συνέιδηση του κόσμου βρίσκεται ακόμη αρκετά χαμηλά, οπότε η αστυνομία θα βγει στον δρόμο διψασμένη για αίμα. Και δε αποκλείεται ένας νέος Αλέξης, αλλά αυτή τη φορά με τους μικροαστούς και τους νοικοκυραίους να πέρνουν το μέρος της ΕΛ.ΑΣ......

Κυνηγώντας το φάντασμα του Τομ Τζόουτ

Μια οικογένεια από την Οκλαχόμα, μεσούσης της οικονομικής κρίσης, μεταναστεύει στην Καλιφόρνια για να βρει μια καλύτερη ζωή. Όμως τίποτα δεν είναι όπως το φαντάζονται, διαβάζοντας τα φυλλάδια που ζητούν εργάτες γης. Αντί να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά, βρίσκονται να πηγαίνουν από περιοχή σε περιοχή στην πολιτεία, βιώνωντας την εκμετάλευση από τα αφεντικά και το μίσος από τους ντόπιους. Και όμως, συνεχίζουν να προσπαθούν εναγωνίως να κρατήσουν την αξιοπρέπεια τους. Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Τομ Τζόουτ, ο μεγάλος γιος της οικογένειας, ο οποίος επιστρέφει από την φυλακή στην γη της οικογένειας του, για να ανακαλύψει ότι τους έχει διώξει η τράπεζα η οποία εκμεταλεύεται την γη αυτή. Σιγά σιγά όμως ανακαλύπτουμε και τους άλλους χαρακτήρες της ταινίας (και του βιβλίου). Ο παππούς και η γιαγιά είναι δεμένοι με τη γη τους, και δεν θέλουν με τίποτα να την εγκαταλείψουν. Ακολουθούν την οικογένεια εκώντες/ακώντες αλλά δεν προλαβαίνουν να φτάσουν ζωντανοί ως την Καλιφόρνια. Τα δύο παιδιά παρακολουθούν όσα συμβαίνουν γύρω τους, χωρίς όμως να παρεμβαίνουν ιδιαίτερα στην πλοκή, παρά μόνο για να απαλύνουν το κλίμα. Η ευθραυστη έγκυος Roseashearn αντιθέτως προσφέρει στο δραματικό κομμάτι, ιδίως όταν καταρρακώνεται ψυχολογικά από την αποχώρηση του άχρηστου και αμφισβιτίσημου ηθικής σ΄θζηγου της, του Conny. Ο μικρός Τζοουτ είναι μια εφηβική εκδοχή του Τομ, ένας συμπαθέστατος αλητάκος. Ο Πατέρας και ο Θείος Τζων είναι δύο άνθρωποι οι οπίοι έχουν τραβήξει τα πάνδεινα, και οι οπίοι αισθάνονται ότι έχουν χάσει τα πάντα, ιδίως όταν έχουν χάσει το βιός τους, ενώ σημαντικός είναι και ο Casey, ένας πρώην πάστορας που έχασε την πίστη του, και στην πορεία γίνεται ένας μαχητικός συνδικαλιστής, ο οποίος όμως θα δολοφονηθεί από τους μπράβους ενός αφεντικού. Και κάπου εδώ μπαίνει ο χαρακτήρας της μητέρας. Μια γυναίκα με αστείρευτο κουράγιο και πολύ ισχυρή θέληση, ικανή να κάνει τα πάντα για να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη και να την βοηθήσει να ξεπεράσει τις κακοτοπιές, που δίνει θάρρος στα υπόλοιπα μέλη και γίνεται μια πηγή αισιοδοξίας, ενώ πάντα προσπαθεί να κάνει αυτό που είναι σωστό. Από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές, ο όρκος που δίνει ο Τομ στη μητέρα του, ένας όρκος αδυσώπητου αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία και το μεγάλο κεφάλαιο, την στιγμή που αναγκάζεται να ξαναπεράσει στην παρανομία και να εγκαταλείψει την οικογένεια, ενώ ο τελικός μονόλογος της μάνας αποτελεί μνημείο αισιοδοξίας, σε μια εποχή που είναι από περίεργη εως άσχημη. Η ταινία βέβαια έχει παραλείψει ίσως την καλύτερη σκηνή του βιβλίου, μια σκηνή που η Roseashern, αφού έχει γενήσει ένα νεκρό παιδί, βρίσκει το θάρρος να θηλάσει έναν άντρα ο οποίος κινδυνεύει να πεθάνει από λοιμό. Ίσως η πιο δυνατή σκηνή όλου του βιβλίου. Παρ’ όλα αυτά, η θέαση αυτής της τόσο επίκαιρης ταινίας, (και ας γυρίστηκε το 1940, η πραγματικότητα του καπιταλισμού και των οικονομικών κρίσεων παραμένει η ίδια, οι πλούσιοι συνεχίζουν να καλοπερνάνε και ο απλός λαός υποφέρει), εμένα μου θύμησε γιατί είμαι πολιτικά και κοινωνικά στρατευμένος. Και αυτό είναι γιατί δεν θέλω ο κόσμος να περνάει όσα περνούν άνθρωποι στο σύμπαν των “Σταφιλιών της οργής”. Γιατί θέλω έναν δίκαιο κόσμο, χωρίς διακρίσεις. Όπου ο καθένας θα μπορεί να ζήσει από τη δουλειά του άνετα και ανθρώπινα. Και γιατί είμαι διατεθημένος να βοηθήσω να χτιστεί ένα κίνημα που να ζητά αυτά τα αυτονόητα πράγματα για όλους. Και, όπου και εάν συμβαίνει, θα είμαι εκεί….Γιατί, παραφράζοντας τα λόγια του Casey, τα κινήματα είναι σαν μια μεγάλη ψυχή, και όσοι πιστεύουν στις κινηματικές διαδικασίες, συμμετέχουν ψυχή τε ή σώματι, ή έστω τις παρακολουθούν, όπου στον κόσμο και να συμβαίνουν αυτές

Aλλιώς μετράς όταν είσαι παπάς;

Τον τελευταίο καιρό ακούγεται πολλύ έντονα το ενδεχόμενο να χτιστεί ένας νέος μητροπολιτικός ναός μέσα στην Παλιά Λευκωσία. Το νέο κτίριο θα αντικαταστήσει τον, κατά τα φαινόμενα, πολύ μικρό υπάρχοντα ναό. Όμως, σύμφωνα με τα όσα διαβάζω στον τύπο ο ναός αυτός θα έχει μεγάλο ύψος, και γενικά θα είναι ενός μεγέθους που δεν σηκώνει το αρχιτεκτονικό τοπίο μέσα στην παλιά πόλη. Και ερωτώ εγώ ο έρμος. Όταν οι ίδιοι οι κάτοικοι της παλιάς πόλης δεν μπορούν να τοποθετήσουν έναν ηλιακό συλλέκτη στις ταράτσες των σπιτιών τους γιατί αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της περιοχής, τότε πως τολμά η αρχιεπιστκοπή να διανοηθεί να κάνει ένα τέτοιο έγκλημα; Και ακόμη περισσότερο, πως μπορεί να διατείνεται ότι το κάνει για να αναβαθμηστεί η περιοχή, όταν αφήνει κτίρια της ιδιοκτησίας της, μέσα στην εντός των τειχών Λευκωσία, να σαπίζουν, μιας και έχει να τα επιδιορθώσει από τον καιρό του Νωε;

Έχοντας περπατήσει πολλές φορές τους δρόμους της παλιάς πόλης, πιστεύω ότι κανένα τερατούργημα δεν θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της. Αντιθέτως η παλιά πόλη μπορεί να αναπτυχθεί μόνο μέσα από την ανάπτυξη πρωτοβουλιών που θα την καταστήσουν ένα ζωντανό μέρος φιλικό προς τους κατοίκους της, ντόπιους και μετανάστες. Δηλαδή ένα μέρος γεμάτο αυτόνομους κοινωνικούς χώρους όπου ανά πάσα στιγμή θα μπορούν να διοργανόνωνται πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις, μιας σειράς από χώρους που κατ’ αρχήν θα απολαμβάνουν οι ίδιοι, και κατά δεύτερο λόγο όσοι Λευκωσιάτες θέλουν να ασχοληθούν με αυτό το κάτιτις παραπάνω….

Ενας Μερμηγκας στη Συμπρωτευουσα.

Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ το χέρι
Είμαι λέει ο πιο σοφός σ΄ ολόκληρο τ' ασκέρι

Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό δεν πεινάμε

Tα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μυρμήγκι
όμως πρόσεχε καλά τ' ωραίο σου λαρύγγι

Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό μα πεινάμε

Πριν προλάβω να του πω το σύστημα ν' αλλάξει
πλάκωσε όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει

Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό μα πεινάμε,
εν-δυό θα σε φάμε!


Δεν ξερω πόσοι απο εσάς είδαν την συνέντευξη του Κωστάκη από τη ΔΕΘ. Όσοι όμως την είδαν, υποψιάζομαι ότι είδαν ότι είδα και εγώ. Έναν ηγεμωνα ο οποίος είναι τελειως αποκωμμένος σε σχεση με τις ανάγκες και τις ανυσηχιες του λαου ο οποίος τον ψήφισε. Ενός πρωθηπουργού απο αποδείκνυε (για πολλωστή φορά) ότι χρωστάει την εκλογή του περισσότερο στις θητείες του Σημίτη που προϋγήθηκαν αυτού, και σχεδόν καθόλου στην πολιτική πρόταση που είχε (αλλά και το εάν είχε ή έχει, ή έχει να αμφισβητείται) αρθρώσει η ΝΔ. Εκεί, ωχυρωμένος πίσω από σχεδόν όλα τα ακούνητα στρατιωτάκια της Ελλάδας (ή τις ζαρντινιερες-διαλέγετε και παίρνετε) αλλά και πίσω απο τη θέση του ανώτατου άρχοντος των κομματικών και κρατικών οφικίων, έβγαλε έναν από τους πιο εξοργηστικούς (αν όχι κωμικοτραγικούς) λόγους του. Ως άλλη Μαρία Αντουανέττα, ή μάλλον ως άλλος Τσαουσέσκου, φαίνεται τώρα να ζει το δικό του «Φθηνόπωρο του Πατριάρχη».

Κατ’ αρχήν κάλυψε όλες τις ιερές Business που είχε το Βατοπέδι με το Ελληνικό Δημόσιο, μετά κάλυψε τον (νόμιμο) φορορυγά Βουλγαράκη, και κάλυψε και τον Αλογοσκούφη, ο οποίος μην μπορώντας-θέλωντας να κυνηγήσει το διαφυγόν μεγάλο κεφάλαιο, αποφάσησε να κυνηγήσει φορολογικά πάλι τα πιο αδύνατα στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας. Τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους συμμβασιούχους και την γενιά των 700 ευρώ. Στο ίδιο έργο θεατές, κάθε χρόνο λιτότητα, σχεδόν από τη δεκαετία του ’80. Η παράγκα των δεκαετιών του ’60 και του ’70, που έγινε πολυκατοικία επι ΠΑΣΟΚ, και τώρα έχει καλύψει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο.

Όμως αυτή ήταν η μόνη. Από την άλλη υπάρχει και η όψη των δρώμων της συμπροτεύουσας. Εαν και οι παροικουντες την Ιερουσαλήμ είχαν κάποιες αμυδρες υποψίες για το μέγεθος της διαδήλωσης έξω από τη ΔΕΘ, οι μη έχωντες γνώση και οι οπαδοί της κυβέρνησης έλεγαν ότι θα πήγαιναν στις διαδηλώσεις μόνο οι μειωψηφίες. Μειωψηφίες που έφτασαν τις 20,000 άτομα, πολλοί εκ των οποίων είχαν πάει στην πόλη από τους γύρω νομούς, αλλά και από όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας.

Τον παλμό έδιναν τα μπλοκ των ταχυδρομικών, της Ολυμπιακής, και των Σιδηροδρομικών, μαζί με τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ για πρώτη φορά εμφανίστηκαν μεγάλα μπλοκ ένστολων διαδηλωτών (πυροπσβέστες και αστυνομικοί), ανθρώπων που δεν συνηθήζουν να κατεβαίνουν σε πορείες, τουλάχιστον οργανωμένα και σε τόσο μεγάλους αρυθμούς. Κάπου είχε πει ό Λένιν, ότι όταν θα γίνει η επανάσταση οι χαμηλόβαθμοι των σωμάτων ασφαλείας θα περάσουν με το μέρος της. Να μην το περιμένω αυτο από τον πυροσβέστη που πρέπει (ανάμεσα στους μύριους κινδύνους που αντιμετωπίζει στη δουλεία του, δουλεύωντας με σάπια μηχανήματα) να αναπνεύσει μέσα σε ένα χρόνο θεός ξέρει τι ποσότητες χημικών και τοξικών αερίων, ή από τον απλό μπάτσο που στις περιπολίες ή στο γραφείο του βλέπει σε τι κακά χάλια έχει βρεθεί η ελληνική κοινωνία (όπου οι αριθμοί ευημερούν αλλά ο κόσμος......δεν τα βγάζει πέρα), και δουλεύουν για τρεις και εξήντα ( οι περισσότεροι που είδα ήταν απλοί αστιφύλακες, και μερικοί χαμηλόβαθμοι-δεν είδα κανέναν από τις tropas de elite, αυτές τις υπηρεσίες που δεν το ‘χουν σε τίποτα να σε σπάσουν στο ξύλο).
Παρά τα εκτεταμένα σπρωξίδια στην ουρά της πορείας, και το ότι έγινε ανάμεσα σε ΚΚΕ και Α/Α η πορεία είχε παλμό, κέφι, δυναμισμό. Στην δε Τσιμισκη τα συνθήματα ήταν τόσο δυνατά που ο αντίλαλος από ένα μπλοκ που βρισκόταν στην αρχή της, μπορούσε να ακουστεί σχεδόν ώς την Αριστοτέλους. Τα δε συνθήματα ήταν καυστικότατα, με βολές σχεδόν κατά παντώς υπευθύνου. Ενδεικτικά μερικά εκ των συνθημάτων:
-ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ....
-ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΕΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ (όταν τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ είχαν για πρώτη φορά οπτική επαφή με τα ΜΑΤ)
- ΝΑΤΟΙ ΝΑΤΟΙ ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΗΣΤΕΣ, ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΓΚΛΟΜΠ, ΚΑΙ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΛΕΣ (ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΘ, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΑΝΘ)
-ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ ΚΑΝΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟ, ΠΑΡΕ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΗΔΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
- ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
-ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Τα μερμηγκάκια έχουν αρχήσει να αντιλαμβάνονται ότι δεν πάει άλλο, και να αντιδρούν. Μπορεί ακόμη η επανάσταση να βρίσκεται έτη φωτός μακρυά, αλλά παρ’ όλα αυτά υπάρχει μια πολλύ μεγάλη δυναμική για την αλλαγή του συστήματος και της πολιτικής ζωής της χώρας. Σε μια εποχή που τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ κινούνται ανάμεσα στο 13-18% και η δυσαρέσκεια απέναντι τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αξιωματική αντιπολίτευση μεγαλώνει (αν και με τις τελευταίες δημοσκοπίσεις βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να ανεβάζει λίγο τα ποσοστά, αλλά αυτό πιστεύω ότι είναι μια φούσκα που θα κρατήσει λίγο) οι προοπτικές για ένα νέο όραμα στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι καλές. Αλλά, ακόμα και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ως ΣΥΡΙΖΑ απογοητεύσει τον κόσμο, υπάρχει μια σειρά από συνιστώσες μέσα στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες μπορούν να στεγάσουν τους δυσαρεστημένους, αρκεί να μπορέσουν να εξηγήσουν πιο πιστεικά τους λόγους μιας πιθανής αποτυχίας (η οποία δεν είναι διόλου απίθανη) των ρεβιζιονιστικών πολιτικών σχηματισμών, και γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα της δημιουργίας ενός μεγάλου και δυνατού επαναστατικού κόμματος.

My name is Edward Murrow

Στα τρία χρόνια που είμαι στη νήσο Κύπρο, υπήρξαν μια σειρά από κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που μου προκάλεσαν απίστευτα άσχημη εντύπωση. Ίσως γιατί εδώ οι εκφάνσεις του συστήματος είναι ποιο εμφανείς. Ίσως και γιατί κανείς δεν φαίνεται να αντιδρά (φανερά) στην νήσο Κύπρο, ενάντια σε αυτές.


Η πρώτη είναι η εργατική ειρήνη. Αυτή η σύμπραξη εργαζόμενων, αφεντικών, πολιτικής εξουσίας και οργάνων καταστολής, μπορεί να φαινόταν χρήσιμη για το κοινωνικό σύνολο στα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή, αλλά τώρα, μετά από τριάντα χρόνια δεν έχει τον παραμικρό λόγο ύπαρξης. Ίσα ίσα λειτουργεί υποβοηθητικά για το μεγάλο κεφάλαιο και όποιον κατέχει την εξουσία. Πως όμως έγινε αυτό; Με τη βοήθεια των κατασταλτικών πολιτικών που χρησιμοποιήθηκαν για να ικανοποιηθεί αυτό το δόγμα (διάλογος με τα αφεντικά, έλλειψη μεγάλων απεργιών κλπ), κατάφεραν να εισχωρήσουν στις παρατάξεις αριστεράς , ως «προσκείμενοι» σε αυτές, στρατιωτικοί, αστυνομικοί και κεφαλαιοκράτες. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άτυπο είδος οικονομικού και πολιτικού πατροναρίσματος των παρατάξεων αυτών. Μπορούσαν, δηλαδή, να διατηρήσουν την οργανωτική δομή και την φρασεολογία τους, αλλά σε ζητήματα πολιτικής το μεγάλο κεφάλαιο εχειτον πρώτο λόγο.

Για να καλύψουν τυχόν απώλειες όσον αφορά την αποδοχή τους από την κοινή γνώμη (δηλαδή το εκλογικό σώμα) οι παρατάξεις αυτές ακολούθησαν τρεις τακτικές. Πρώτον έπρεπε να εφεύρουν ένα άλλο πρόβλημα για να αποπροσανατολίσουν το κοινό. Αυτό το πρόβλημα ήταν ήδη σερβιρισμένο (Κυπριακό). Με αφορμή το Κυπριακό αυτή η ιδιότυπη νομενγκλατούρα επιδόθηκε σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, το οποίο βασιζόταν σε μια αέναη μάχη ενάντια σε ανεμόμυλους, οι οποίοι είχαν αναλάβει (ίσως εν αγνοία τους, ίσως όχι) τον ρόλο του Μεγάλου Σατανά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, σε μια σειρά από περιπτώσεις (όπως η τελευταία συνεδρίαση της ΦΕΠΑΝ), να παραμεριστούν θέματα τα οποία έκαιγαν την εκάστοτε κυβέρνηση, χάριν θεμάτων εντυπωσιασμού. Η δεύτερη τακτική είχε ως στόχο να διατηρήσει την εικόνα που είχαν καλλιεργήσει αυτές οι παρατάξεις στο παρελθόν. Δηλαδή την εικόνα του αγωνιστή. Εκεί επιστρατεύτηκαν μια σειρά από μέτρα. Ελεγχόμενες κινητοποιήσεις (που πολλές φορές υπερέβαιναν τα όρια του καπελώματος) , απεργίες μαϊμού (όπως η ημίωρη για το Μπόλκενσταϊν (ναι μεν θέλουμε να αγωνιστούμε, για τα δικαιώματα της εργατιάς, αλλά πρέπει να μην χάσουν τα κέρδη της εργάσιμης μέρας και τα αφεντικά)) , και ένα στραγγαλιστικό μονοπώλιο νελολαιίστηκων οργανώσεων (που πρόσκεινται σε αυτές). Έτσι όχι μόνο προβατοποιείται η κοινή γνώμη, αλλά και όποια ελεύθερη φωνή υπάρχει, θάβεται από το τεράστιο τίποτα που έχουν να αντιτάξουν στις επιταγές του κεφαλαίου.
Η Τρίτη τακτική που χρησιμοποιούν είναι κάτι ανάμεσα στο σαμποτάζ και το «κάρφωμα». Οι μνήμες από τις μεθοδεύσεις που έγιναν στη ΦΕΠΑΝ για να μην συζητηθούν θέματα που έκαιγαν (όπως η σύγκλιση με την ΕΕ), αλλά και από τις αντιπολεμικής του 2002 (όπου η περιφρούριση, που ανήκε σε τέτοια οργάνωση, παρέδιδε μετανάστες και αναρχικούς στην αστυνομία). (β πολ. Συνθήκη)

Όπου όλες αυτές οι τακτικές αποτυγχάνουν, ή έστω δεν λειτουργούν ικανοποιητικά, μπαίνει ο ρόλος της καταστολής. Η αστυνομία έχει αναλάβει αυτό τον ρόλο, με περισσή χαρά. Το δικαστικό κύκλωμα ακολουθεί. Ο λόγος που υπάρχει τόση καταστολή, είναι ότι υπάρχει απίστευτη ανοχή απέναντι στις πράξεις των ταγμάτων ασφαλείας, πράγμα που πηγάζει από την πρώτη πολιτική συνθήκη. Δηλαδή, τα τάγματα ασφαλείας βρίσκονται στο απυρόβλητο ( και ο υπουργός τους κάνει πλάτες).
Έτσι κάθε αγωνιζόμενος νέος, που δεν δέχεται να βολευτεί μέσα στα καλούπια που του προσφέρει το εθνικιστικό- καπιταλιστικό κράτος, βρίσκεται κυνηγημένος. Η αντίσταση στην Κύπρο έχει ποινηκοποιηθεί, χωρίς αυτή η ποινικοποίηση να νομιμοποιείται ποσώς. Χαρκτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του αγωνιστή Άρη Μαρκίδη που θα συρθεί στα δικαστήρια στο τέλος του μήνα , με ανυπόστατες κατηγορίες.

Όλα αυτά μου δημιουργούν την ανάγκη να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το βρώμικο, άδικο και ανελεύθερο σύστημα, και τις Μακαρθικές μεθόδους που χρησιμοποιεί. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι υπόθεση όλων μας. Η προάσπιση τους, είναι δυνατή μόνο μετά από μία εκ βάθρων ανατροπή των υπάρχουσων κοινωνικών και πολιτικών πραγματικοτήτων, μακρυά από κάθε πολιτικό πατρονάρισμα

Καλή Νύχτα· και Καλή Τύχη



Υ.Γ. Η στήλη νοιώθει την ανάγκη να δηλώσει την αμέριστη συμπαράσταση της στον διωκώμενο κοινωνικό αγωνιστή Άρη Μακρίδη, έναν από τους ελάχιστους πραγματικούς αγωνιστές στον τόπο αυτό.

οΔΗΓΊΕ¦ ΓΙΑ ΥΠΟΨΉΦΙΑ ΚΑΜΆΚΙΑ

Οποτε πάτε να την πέσετε σε Κυπραία, πηγένετε πολλύ με το μαλακό (άντε κάνα φιλάκι στο μάγουλο) γιατί αλλιώς θα υποψιαστεί ότι θέλετε να τη βιάσετε.

ΑΜΑΝ! Ο ΚΑΖΑΜΠΟΥΜΠΟΥ!

Ε μα για τι άλλο θα μιλούσαμε σήμερις; Για το φόβο που φιλάει τα έρμα, εδώ εις το Ελλαδιστάν. Για τον ιο. Τον γνωστό ιο. Τον ιο της παραπληροφόρισης, της τρομάρας και τησ τηλεδίκης. Γιατί αυτός ο ιός βασιλεύει σε αυτή τη χώρα. Έτσι βλέπουμε μια μάζα ανθρώπων, να παρακολουθεί με τρόμο μια σειρά από γεγονότα που συμβαίνουν μπροστά στους τηλεοπτικούς της δέκτες. Φόνοι, βιασμοί, τρομοκρατικές ενέργειες,βόμβες σεισμοί και προσφάτως ένας, αγνώστου ταυτότητας ιός (που λένε ότι μεταδίδεται από τα πτηνά) έγιναν κτήματα της (τρομακτικής) τηλεοπτικής πραγματικότητας του νεοέλληνα.. Αλλά ευτυχώς που υπάρχει ο Ρομπέν των Τηλεοπτικών Ζουγκλών, μαζί με τους φίλους του, να μας σώσουν.
Ο Ρομπέν των Τηλεοπτικών Ζουγκλών, ο Αββάς Φραγκ (ας), και ο Λιτλ Νικ (Εισαγγελάτος), και ο αγαπημένος μας "Καρφοπεταλωτής" πολεμούν διάφορους, πραγματικούς ή φανταστικούς σερίφηδες του τηλεοπτικού μας Νότιγχαμ, με μαχητικότητα που θα ζήλευε ο Τσε, πονηρια και κατασκοπευτικά δίκτυα που κάνουν την KGB να φαίνεται ανοργάνωτη, και πύρηνα λογίδρια του στυλ μου-πέρνει-4-ώρες-και-πενηνταπέντε-λεπτά-λιγότερο-από-τον-Φιντέλ-να -τα-χώσω-στη-διαφθορά.
Μόνο που οι αγαπημένοι μου Έλληνες είναι βαθιά νυχτωμένοι. Στην πραγματικότητα οι τηλεοπτικοί σερίφηδες και Ρομπέν είναι το ίδιο και το αυτό. Γραναζάκια, και γραναζάρες, του συστήματος. Πριν λίγο καιρό, φίλος μου φτασμένος, εδώ και χρόνια , δημοσιογράφος έλεγε: Μην πιστεύεις στην ακεραιότητα όλων αυτών. Όταν θέλουνε να φάνε κάποιους από το σύστημα, για να σταματήσουν απρόσκωπτα το φαγοπότι, τους στέλνουν σε αυτούς.

Πόσο δίκιο είχε. Γιατί ο φόβος, και οι φαινομενικοί μαχητές του, μας κάνουν ποιο παθητικούς δέκτες. Ποιο ηλίθιους. Ποιο εύπιστους. Ίσως αν κλείναμε την τηλεόραση , ο κόσμος μας να γινόταν πολλύ καλύτερος