!!Basta Ya!!

Κατ’αρχήν να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα.Δεν έχω καταθέσεις στο εξωτερικό. Μόνο 210 ευρώ “στο στρώμα” και άλλα 500 στην τράπεζα. Πέρνω 600 ευρώ τον μήνα. Ευτυχώς όμως δεν έχω να πληρώσω ενοίκιο γιατί ακόμα μένω στην οικογενειακή οικία. Οδηγώ ένα χιλιάρι αυτοκίνητο το οποίο μου αγόρασαν πρίν από 6 χρόνια, γιατί η απόσταση των 5 χιλιομέτρων από το σπίτι μου, ως τον κοντινότερο σταθμό του μετρό-προαστιακού, δεν καλύπτεται καθόλου, μα καθόλου από συγκοινωνίες, και πρέπει κάπως να πάω στην δουλειά μου. Εργάζομαι ως μεταφραστής σε δικηγορική εταιρία, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί και να δουλεύω νύχτες, Σάββατα και Κυριακές, όταν υπάρχουν deadlines για την δουλειά μου. 

Τα τελευταία πέντε χρόνια, εν μέσω άγριας λιτότητας, έχω δει τον μισθό μου να κουτσουρεύεται. Έχω δει τους φίλους και φίλες να μένουν χωρίς δουλειά. Έχω  δει φίλους και φίλες μου να φεύγουν, χωρίς την προοπτική της επιστροφής, γιατί δεν έβρισκαν δουλειά εδώ. Έχω δει φίλους να παλεύουν με το άγχος και την κατάθλιψη. Έχω δει φίλους και φίλες να τσακίζουν το μυαλό τους για 400 ευρώ σε βάρδιες σε call centre.Έχω δει τους άστεγους της πόλης μου να τετραπλασιάζονται. Έχω δει οικογένειες ανέργων, που δεν βρίσκουν δουλειά και παλεύουν να τα βγάλουν πέρα με την κουτσουρεμένη σύνταξη του παπού ή της γιαγιάς. Έχω δει κόσμο να τρέχει αλλόφρων σε κοινωνικά ιατρεία, γιατί δεν μπορεί να καλύψει την φαρμακευτική αγωγή κάποιου αγαπημένου προσώπου, που πάσχει από σοβαρή και θανατηφόρα ασθένεια. Και την ίδια στιγμή, τον ανεκδιήγητο τότε υπουργό Υγείας να λέει ότι τα φάρμακα για τον καρκίνο πριν το τρίτο στάδιο δεν πρέπει να καλύπτονται από το κράτος, μιας και ο ασθενής δεν κινδυνεύει. Και τον διάδοχο του να διαπομπεύει άρρωστες γυναίκες για να πάρει λίγα ψυχαλάκια. Έχω δει τους θεσμούς να μου φορτώνουν μια κυβέρνηση χωρίς να την έχει ψηφίσει κανείς (βλέπε Παπαδήμο), και να προσπαθούν να ρήξουν μια άλλη κυβέρνηση, την οποία ψήφισε ο ελληνικός λαός. Έχω δει τον ένα από αυτούς τους καλούς Ευρωπαίους του ΝΑΙ, να αφήνει τις τράπεζες να πετάνε οικογένειες στο δρόμο (90 τη μέρα, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία) και να μοιράζει “νόμους φήμωτρα”. Έχω δει φίλους μου να συλλαμβάνονται στις έξι το πρωί από την αστυνομία της χώρας τους (όπου η κυβέρνηση πάλι είναι του ΝΑΙ) γιατί πρωταγωνιστούσαν σε καμπάνια ενάντια στον φόρο του νερού. Έχω δει φίλου και συντρόφους μου να δέρνονται και να ψεκάζονται σαν κατσαρίδες, είτε στο κέντρο της Αθήνας, είτε στην Χαλκιδική, γιατί διαδήλωναν ενάντια στα συμφέροντα των λίγων (που ψηφίζουν ναι). Έχω δει τις ουρές στα συσσίτια, τον κόσμο να τρώει από τα σκουπίδια, και από την άλλη βλέπω τους τραπεζίτες, τις ομιλούσες κεφαλές των ΜΜΕ, και τους πολιτικούς με τους οποίους διαπλέκονται (ναι αυτούς που μου λένε να ψηφίσω ΝΑΙ) να κυκλοφορούν με λιμουζίνες και να τρώνε με χρυσά κουτάλια. Αυτούς που μας λένε ότι αν ψηφίσουμε όλοι θα πεινάσουμε. Έχω δει τους “σοβαρούς” Χρυσαυγήτες (αυτούς που πλευρίζουν όσοι ζητάνε το “ΝΑΙ”, αυτούς που πριν το γυρίσουν στο ΟΧΙ μας έλεγαν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί χωρίς το ευρώ), να δέρνουν, να σκοτώνουν και να εξανδραποδίζουν χωρίς να τιμωρούνται, με τους ανθρώπους του “ΝΑΙ” να κάνουν τα στραβά μάτια, ή να τους χρησιμοποιούν για να κράξουν την αριστερά και τους α/α.Έχω δει αυτούς που μας λένε ότι πρέπει να ζούμε λιτά, να γίνονται όλο και πιο καλοζωισμένοι, και να επιμένουν να ζούμε, οι υπόλοιποι, με ψίχουλα, “για να σωθεί η χώρα”

Και μου έρχονται, πλέον, με, περίσσιο θράσσος, μα μου ζητήσουν να τους εμπιστευτώ, να ψηφίσω το δόγμα τους, για να σωθώ.Ε ΟΧΙ.

ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΡΑΝ

ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΡΑΝ

1) Η στάση του Τσάνες και σημαντικού κομματιού της αριστεράς που βασίζεται στην αρχή του “πας αντιαμερικάνος φίλος μου” είναι κατάπτυστη και κοντόφθαλμη μέχρι αηδίας. Το “ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου δεν ισχύει πάντα. Ρωτήστε τους Ιρανούς αριστερούς, και κυρίως όσους ήταν στο Κομμουνιστικό Κόμμα επί Χομεϊνί.
2) Η εξέγερση του λαού του Ιράν έχει πραγματικά ψαρακτηριστικά λαϊκής εξέγερσης, ανεφαιρέτως του ποιός φαίνεται να είναι ο ηγέτης της. Τώρα το εάν οι μουλάδες θα αντικατασταθούν από ένα τσιράκι της CIA ή κάποιον πραγματικά προοδευτικό άνθρωπο(και γιατί όχι σοσιαλιστή) είναι ένα θέμα που θα πρέπει να εξεταστεί από τα κάτω, και κυρίως από τους ίδιους τους ανθρώπους που έχουν βγει στους δρόμους του Ιράν.
3) Οι μουλάδες και το καθεστώς τους είναι από τα πιο αναχρονιστικά καθεστώτα πυο υπάρχουν. Αλλά αυτό γίνεται παντού όπου υπάρχει ανάμειξη της θρησκείας στα του κράτους.
4) Το γεγονός ότι ο Μουσαβί αντιπολιτεύεται τους μουλάδες, δεν αλλάζει ποσώς το παρελθόν του, ως γέννημα θρέμα αυτής της κλίκας. Το γεγονός επίσης ότι σπρώχνεται από τους Αμερικάνους και τους Άγγλους κάνει υις προθέσεις του εξ’ίσου ύποπτες. Ιδίως όταν ξέρεις ότι οι Αμερικάνοι δεν θα δυστάσουν να υποστηρίξουν ένα θεοκρατικό καθεστώς, αρκεί να είναι ένα “δικό τους” θεοκρατικό καθεστώς, σαν την Σαουδική Αραβία. Επιπλεόν ας μην ξεχνάμε ότι δύο από τα αγαπημένα παιδιά των Αμερικάνων στην περιοχή υπήρξαν ο Σαντάμ και ο Σάχης Ρεζά Παχλεβί, γνωστοί φιλάνθρωποι, δημοκράτες και υπέρμαχοι των ανθρώπινων δικαιομάτων τον καιρό που ήταν στα ντουζένια τους.
5) Όσο ενοχλητική είναι η υσηχία της αριστεράς για το θέμα, άλλο τόσο υποκριτική είναι η φλυαρία των πιο πολλών Δυτικών ΜΜΕ σε σχέση με το θέμα. Δυστυχώς έχουμε δει και τους δικούς σας πάτρονους της δημοκρατίας....

Università di Cipro: Arrivenderci e ‘VA FANCULO!

Σε μια βδομάδα από σήμερα μαζεύω τα μπογαλάκια μου και λέω οριστικά αντίο. Παίρνω το πτυχίο μου και ρίχνω επιτέλους μαύρη πέτρα πίσω μου και δεν ξαναγυρνώ. Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δηλαδή, γιατί στην Κύπρο σκοπεύω να επιστρέψω λίαν συντόμως, εάν αποφασίσουν τελικά οι φασίστες να επισκεφτούν το Νησί.
Στα καθ’ημάς τώρα. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου ακολουθεί το χαβά του. Πρόσφατα έδωσε τα πάπούτσια στο χέρι σε κάποιους φοιτητές του μαθηματικού (ανάμεσα σε αυτούς και κάτι φίλους μου). Ένας ακόμη βαίνει ολοταχώς προς διαγραφή, αν και διαβάζει για να περάσει όλα τα μαθήματα φέτος. Αλλά υπολογίζω στην αδιαλλαξία των καθηγητών του Παν.Κυ, οι οποίοι (τουλάχιστον ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών) δεν σε περνάνε εάν εκφράζεις γνώμη αντίθετη με τη δική τους, ή εάν δεν είσαι παιδί λάστιχο και δεν καταφέρνεις να διαβάζεις 20 ώρες το 24ωρο. Η εργασιακή ελαστικότητα και η διαδικασίες της Μπολόνια έχουν μπει στους όρους λειτουργίας του ucy, και ιδίως αυτή η περίφημη αυτονομία (η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επιβολή διδάκτρων και την καταστροφή της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας).
Περιμένω εναγωνίως να μάθω την βαθμολογία για το τελευταίο μάθημα που έδωσα (στα άλλα δύο πήρα 9,5 και 10 αντιστοίχως), με την ελπίδα να μου ανεβάσουν λίγο τον μέσο όρο, μπας και φτάσω στο «λίαν καλώς».
Περιμένω επίσης να δω εάν θα μπουν οι τελευταίες κριτικές μου στην φυτητική, στο τεύχος του Μάη. Αν και εάν κρίνω από τους προηγούμενους μήνες, μάλλον δεν θα μπουν ούτε του αγίου πούτσου, μιας και το τελευταίο εξάμηνο δεν εμφανίζονται στην «φ», και στη θέση τους μπαίνουν άρθρα των πέντε και έξι σελίδων γεμάτα μαλακίες. Το ίδιο γίνεται και με το τελευταίο άρθρο του Neil, στο οποίο τα χώνει για την κατάσταση στην «Πρυτανική Φωνή» (βλ. Δύο προηγούμενα post). Περιμένει το άρθρο του να μπει εδώ και δύο μήνες, αλλά δεν το δημοσιεύουν. Αλλά γιατί να τα δημοσιεύσουν; Και η φυτιτική ένα μαγαζάκι έχει γίνει, και μάλιστα αυτοί που κάνουν κουμάντο είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο και στο Πανεπιστημιακό Ραδιόφωνο, πιθανόν παρέα με τους γνωστούς-άγνωστους εν τη μπλογκόσφαιρα και την φοιτητική κοινότητα σπιούνους και τσίρους τους. Είναι απίστευτοι... Εγώ έχω φτάσει αισίως τα 26 και δεν το σκέφτομαι καν να πουληθώ στο διάολο, και αυτοί είναι κάτι αμούστακα εικοσάχρονα που ακόμη δεν έχουν βγει απ’τ’ αυγό τους και μου χτίζουν καριέρα. Έ, ρε κάτι παλικάρια.
Μίλαγα και με κάποιους από τους παραγωγούς και μου έλεγαν πως πολύ φοβούνται ότι θα τσεκουρωθούν. Εν τω μεταξύ η διοίκηση του ραδιοσταθμού παίρνει κάθε τεύχος 4 σελίδες για να διαφημίσει τα του ραδιοσταθμού. Έτσι, χρησιμοποιούμε φοιτητικές πηγές για να διαφημίσουμε τζάμπα την εταιρία μας, παίρνουμε λεφτά της ΦΕΠΑΝ για να καλύψουμε έξοδα τα οποία θα έπρεπε να καλύπτει η εταιρία, λειτουργούμε κατά παράβαση μιας σειράς άρθρων της εργατικής νομοθεσίας, και είμαστε άνετοι και ωραίοι. Βέβαια σε αυτό δεν φταίνε αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά. Φταίει και η ΦΕΠΑΝ, που αν και ξέρει τι όργια γίνονται με αυτό το θέμα (δηλαδή ότι χρηματοδοτείται, εμμέσως, με λεφτά που θα πήγαιναν στους ομίλους, μια εταιρία) επιλέγει να κάνει τον Κινέζο, αντί να τους βάλει χέρι. Βέβαια θα μου πεις, το να ανταλλάζουν φτυαριές με λάσπη είναι πολύ πιο επικερδές από το να λαβαίνουν δράση σε φλέγοντα ζητήματα της καθημερινής και μη ζωής των φοιτητών.
Αποφάσισε λέει το ΔΗΚΟ ότι ο Τάσσος έχασε επειδή δεν έκανε ρουσφέτια και ήταν ο μόνος έντιμος υποψήφιος. Εδώ γελάει και ο παρδαλός emo. Μερικές φορές πιστεύω ότι θα έπρεπε να κλείσουν την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του ΔΗΚΟ σε κλουβί σε περίοπτη θέση μέσα στον ζωολογικό κήπο της Λεμεσού, για να δείχνουν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της μακράς έκθεσης στην ρητορική του «Δευκαλίωνα», τον Γιορκατζισμό και τα απομνημονεύματα του Γρίβα.

Μεγάλοι σεισμοί σε Κίνα και Καμπότζη, και όπως πάντα, τα θύματα δεν είναι ούτε οι Κινέζοι γραφειοκράτες και η γενικότερη νομενκλατούρα, ούτε οι Καμποντιανοί Στρατηγοί. Είναι η φτωχολογιά, μάλιστα σε δύο χώρες όπου οι κοινωνικές διαφορές είναι αβυσσαλέες.

Και το μπλογκ της Δασκαλούας έγινε ενός χρόνου....Να το χαίρεται η κούκλα....Μια επίσκεψη κατά κει δεν βλάπτει καθόλου

Tommys, Benny and other animals

Η πρώτη μου επαφή με τον περιόνυμο κύριο Benny Hin,ήταν πριν απο δύο τρεις βδομάδες, όταν έπεσε στα χέρια μου το διαφημιστικό για την μάζωξη του στη Λεμεσσό. Μπορώ να πω ότι έτσι ζαβλακωμένος που ήμουν (το πήρα από το γραμματοκιβώτιο μου 9 το πρωί), μπερδεύτηκα. Πείτε το πρωινή μαλάκυνση, πείτε το παιχνίδι της όρασης, εγώ διάβασα Benny Hill. Οπότε γενήθηκαν δύο απορίες. Εάν όντως ζει ο μέγας κωμικός, και εφ’ όσον όντως ζει, τι στο διάολο κάνει με αυτούς τους Ευαγγελιστές; Μήπως μας δουλεύει; Μετά το μικρό μπέρδεμα, αντελίφθην ότι δεν επρόκειτο περί του γνωστού κωμικού, αλλά περί τηλε-ευαγγελιστή και «θαυματοποιού».
Δεν έδωσα παιρετέρω σημασία,και συνέχισα το δρόμο μου για το πανεπιστήμιο. Προχτές, σύμφωνα με τα όσα λέει το κανάλι του Λούκι Λουκ ( η μόνη Αντεννα την οποία δεν χάλασε ο Λουκ Σκάιγουόκερ (αυτό αν πάρουμε τοις μετρητοις τα όσα λένε στο the garoi.com)), έγινε η σύναξη των φαν του εν λόγω κυρίου σε κάποιον συναυλιακό χώρο στη Λεμεσό. Ο κύριος μάζεψε (διόλου ευκαταφρόνητες) εισφορές τραγούδησε λίγο, προσευχήθηκε, και είπε άνα δύο ενθαρυντικά λογάκια απο ‘δω κι από ‘κει. Θαύματα όμως δεν έκανε.... και εκεί άρχισε το ποντιακόν πανοϋρ. Ο Αντέννα φώναζε για απάτη, μυστικοπάθεια από πλευράς του κυρίου Hin και άλλα τέτοια.
Ως άθεος, δεν θα πάρω το μέρος κανενός. Αλλά για του στραβού το δίκιο, θα υποστηρίξω ότι ο κύριος Hin, και περισσότερο η πράξη του, δεν διαφέρει ποσώς από τις πρακτικές τουΤτόμη Βου, και γενικά της Church of Cyprus LTD. Δηλαδή είναι και αυτός ένας επιχειρηματίας που ζητά λεφτά για το τίποτα. Ίσως η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο να είναι ότι ο κύριος Hin δεν επιζητά να δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία στην Κύπρο. Μπορεί να επιζητά αυτό το πράγμα στη πατρίδα του, αλλά αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.
Αλλά, θα μου πείτε, οι ευαγγελιστές δεν έχουν την δύναμη του Ττόμη, οπότε μπορούν άνετα να τρώνε το κράξιμο, και ο Ττόμης μπορεί άνετα να ξεφεύγει. Αυτό θα γίνει άλλωστε και εαν καταφέρει να «πείσει» το συμβούλιο που διαχειρίζεται τη Φανερωμένη, να δώσει το κτίριο του σχολείου στην Μαύρου, αυτό θα καταφέρει εάν τελικά όντως δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία (εδώ βέβαια ο Νεοκλής Συλικιώτης, προς τιμήν του, είπε, εκπροσοπώντας την κυβέρνηση ότι αυτά τα σχολεία δεν θα αναγνωρίζονται από την κυβέρνηση ως ισότιμα με τα δημόσια και τα ιδιωτικά που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Παιδείας, αλλά οψώμεθα όσον αφορά το τι θα γίνει, εν τέλει).
Εδώ βρίσκεται και η διαφορά του Ττόμη με τον Αγιατολάχ Ιεροδουλί. Μπορεί οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, είτε έιναι του ΜΠΑΤΣΟΚ, είτε είναι της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑΣ να του κάνουν τα χατήρια (εδώ κοτζάμ άρθρο 16 του Σνυτάγματος προσπαθούν να του αναθεωρήσουν, μπας και φτιάξει αυτός κάνα πανεπιστημιάκι) (φαντάζομαι μια σκηνή α λα «Μάθε Παιδί Μου Γράμματα» όπου θα μπαίνουν στο πανεπιστήμιο της εκκλησίας κανονικοί άνθρωποι και θα βγαίνουν παπάδες), αλλά η αλήθεια είναι ότι η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ, βρίσκεται σε καθεστώς αμφισβίτησης από τις πλατιές μάζες του Ελληνικού Λαού, και καμιά φορά γίνεται περίγελος. Για παράδειγμα δείτε τα διάφορα παρατσούκλια του. Χουντόδουλος, Ιερόδουλος, Αγιατολάχ Χριστοδουλί, Μμπεμπα Μπλανς, και διάφορα άλλα τέτοια ωραία. Επίσης ακόμα θυμάμαι στο ΑΜΑΝ, οποτε έκαναν σκετσάκια που τον σατήριζαν, έβαζαν στο background να παίζει το «Satisfaction» των Κυλιώμενων Λήθων (πριν να έρθουν οι Stones στην Ελλάδα το 1998, δήλωνε ότι τους γούσταρε με τρέλλα, μετά όμως από τη συναυλία, τους «αποκύρηξε» επειδή σπρώχνουν τη νεολαία προς τον Σατανά και τγα ναρκωτικά). Στην Κύπρο που στη συνείδηση του λαού η εκκλησία είναι συνδεδεμένη με τον αγώνα για ένωση-ανεξαρτησία, ποιός να κράξει τον Ττόμη;

My name is Edward Murrow

Στα τρία χρόνια που είμαι στη νήσο Κύπρο, υπήρξαν μια σειρά από κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που μου προκάλεσαν απίστευτα άσχημη εντύπωση. Ίσως γιατί εδώ οι εκφάνσεις του συστήματος είναι ποιο εμφανείς. Ίσως και γιατί κανείς δεν φαίνεται να αντιδρά (φανερά) στην νήσο Κύπρο, ενάντια σε αυτές.


Η πρώτη είναι η εργατική ειρήνη. Αυτή η σύμπραξη εργαζόμενων, αφεντικών, πολιτικής εξουσίας και οργάνων καταστολής, μπορεί να φαινόταν χρήσιμη για το κοινωνικό σύνολο στα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή, αλλά τώρα, μετά από τριάντα χρόνια δεν έχει τον παραμικρό λόγο ύπαρξης. Ίσα ίσα λειτουργεί υποβοηθητικά για το μεγάλο κεφάλαιο και όποιον κατέχει την εξουσία. Πως όμως έγινε αυτό; Με τη βοήθεια των κατασταλτικών πολιτικών που χρησιμοποιήθηκαν για να ικανοποιηθεί αυτό το δόγμα (διάλογος με τα αφεντικά, έλλειψη μεγάλων απεργιών κλπ), κατάφεραν να εισχωρήσουν στις παρατάξεις αριστεράς , ως «προσκείμενοι» σε αυτές, στρατιωτικοί, αστυνομικοί και κεφαλαιοκράτες. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άτυπο είδος οικονομικού και πολιτικού πατροναρίσματος των παρατάξεων αυτών. Μπορούσαν, δηλαδή, να διατηρήσουν την οργανωτική δομή και την φρασεολογία τους, αλλά σε ζητήματα πολιτικής το μεγάλο κεφάλαιο εχειτον πρώτο λόγο.

Για να καλύψουν τυχόν απώλειες όσον αφορά την αποδοχή τους από την κοινή γνώμη (δηλαδή το εκλογικό σώμα) οι παρατάξεις αυτές ακολούθησαν τρεις τακτικές. Πρώτον έπρεπε να εφεύρουν ένα άλλο πρόβλημα για να αποπροσανατολίσουν το κοινό. Αυτό το πρόβλημα ήταν ήδη σερβιρισμένο (Κυπριακό). Με αφορμή το Κυπριακό αυτή η ιδιότυπη νομενγκλατούρα επιδόθηκε σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, το οποίο βασιζόταν σε μια αέναη μάχη ενάντια σε ανεμόμυλους, οι οποίοι είχαν αναλάβει (ίσως εν αγνοία τους, ίσως όχι) τον ρόλο του Μεγάλου Σατανά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, σε μια σειρά από περιπτώσεις (όπως η τελευταία συνεδρίαση της ΦΕΠΑΝ), να παραμεριστούν θέματα τα οποία έκαιγαν την εκάστοτε κυβέρνηση, χάριν θεμάτων εντυπωσιασμού. Η δεύτερη τακτική είχε ως στόχο να διατηρήσει την εικόνα που είχαν καλλιεργήσει αυτές οι παρατάξεις στο παρελθόν. Δηλαδή την εικόνα του αγωνιστή. Εκεί επιστρατεύτηκαν μια σειρά από μέτρα. Ελεγχόμενες κινητοποιήσεις (που πολλές φορές υπερέβαιναν τα όρια του καπελώματος) , απεργίες μαϊμού (όπως η ημίωρη για το Μπόλκενσταϊν (ναι μεν θέλουμε να αγωνιστούμε, για τα δικαιώματα της εργατιάς, αλλά πρέπει να μην χάσουν τα κέρδη της εργάσιμης μέρας και τα αφεντικά)) , και ένα στραγγαλιστικό μονοπώλιο νελολαιίστηκων οργανώσεων (που πρόσκεινται σε αυτές). Έτσι όχι μόνο προβατοποιείται η κοινή γνώμη, αλλά και όποια ελεύθερη φωνή υπάρχει, θάβεται από το τεράστιο τίποτα που έχουν να αντιτάξουν στις επιταγές του κεφαλαίου.
Η Τρίτη τακτική που χρησιμοποιούν είναι κάτι ανάμεσα στο σαμποτάζ και το «κάρφωμα». Οι μνήμες από τις μεθοδεύσεις που έγιναν στη ΦΕΠΑΝ για να μην συζητηθούν θέματα που έκαιγαν (όπως η σύγκλιση με την ΕΕ), αλλά και από τις αντιπολεμικής του 2002 (όπου η περιφρούριση, που ανήκε σε τέτοια οργάνωση, παρέδιδε μετανάστες και αναρχικούς στην αστυνομία). (β πολ. Συνθήκη)

Όπου όλες αυτές οι τακτικές αποτυγχάνουν, ή έστω δεν λειτουργούν ικανοποιητικά, μπαίνει ο ρόλος της καταστολής. Η αστυνομία έχει αναλάβει αυτό τον ρόλο, με περισσή χαρά. Το δικαστικό κύκλωμα ακολουθεί. Ο λόγος που υπάρχει τόση καταστολή, είναι ότι υπάρχει απίστευτη ανοχή απέναντι στις πράξεις των ταγμάτων ασφαλείας, πράγμα που πηγάζει από την πρώτη πολιτική συνθήκη. Δηλαδή, τα τάγματα ασφαλείας βρίσκονται στο απυρόβλητο ( και ο υπουργός τους κάνει πλάτες).
Έτσι κάθε αγωνιζόμενος νέος, που δεν δέχεται να βολευτεί μέσα στα καλούπια που του προσφέρει το εθνικιστικό- καπιταλιστικό κράτος, βρίσκεται κυνηγημένος. Η αντίσταση στην Κύπρο έχει ποινηκοποιηθεί, χωρίς αυτή η ποινικοποίηση να νομιμοποιείται ποσώς. Χαρκτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του αγωνιστή Άρη Μαρκίδη που θα συρθεί στα δικαστήρια στο τέλος του μήνα , με ανυπόστατες κατηγορίες.

Όλα αυτά μου δημιουργούν την ανάγκη να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το βρώμικο, άδικο και ανελεύθερο σύστημα, και τις Μακαρθικές μεθόδους που χρησιμοποιεί. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι υπόθεση όλων μας. Η προάσπιση τους, είναι δυνατή μόνο μετά από μία εκ βάθρων ανατροπή των υπάρχουσων κοινωνικών και πολιτικών πραγματικοτήτων, μακρυά από κάθε πολιτικό πατρονάρισμα

Καλή Νύχτα· και Καλή Τύχη



Υ.Γ. Η στήλη νοιώθει την ανάγκη να δηλώσει την αμέριστη συμπαράσταση της στον διωκώμενο κοινωνικό αγωνιστή Άρη Μακρίδη, έναν από τους ελάχιστους πραγματικούς αγωνιστές στον τόπο αυτό.

Χτες έκανα το λάθος να παρακολουθήσω γνωστή εκπομπή λόγου στον αντ1.Μέγα λάθος. Πρωταγωνιστές, ο «8εός να τον κάνει διεθνολόγο» Μάριος Κάρογιαν, η «θεός να την κάνει δεξιά» Καιτούλα Κληρίδου, και ο καθηγιτής Τουρκολογίας του Παν.Κυ. Νιαζί Κιζιλχιουρέκ. Για τον κύριο Κάρογιαν και την αμάθεια που τον δέρνει σε θέματα Ι σλαμισμού και Τουρκικής Πολιτικής δεν χρειάζεται να πω το παραμικρό. Για την αφέλεια της κυρίαςμ Κληρίδου επίσηςδεν έχω να πω τίποτε. Για το ζώον όμως που κρατήθηκε από μια παραποιημένη δήλωση της, που είχε μεταδόσει το Σίγμα (αν θυμάμαι καλά), έχω να πω πολλά. Γιατί μαντάμ δίνετε τόση πίστη στα λόγια ενός σταθμού, το δελτίο του οποίου
1)Κάνει εξόφθαλμη προπαγάνδα υπέρ του μεγάλου εθνάρχη και του μεγάλου μπετατζή;
2) Δείχνει ως ειδήσεις στο κεντρικό δελτίο του θ’εματα που έχουν να κάνουν με....κουτσομοπολιά της ελληνικής showbiz;
Επίσης δυο λογάκια που έχω να πω και για τα τρία ζώα που τηλεφώνησαν και

α) Παρά τις διορθώσεις του συντονιστή επέμεναν να αποκαλούν τον Νιαζί ως κύριο που κάθεται στα αριστερά της κυρίας Κληρίδου (ειρωνικά πάντα)
β) Ρώταγαν επίμονα τον ίδιο καλεσμένο εάν αναγνωρίζει ότι το κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής (για να βρίζει συνεχώς τον Ντενκτάς και να διδάσκει εδώ στρον νότο μάλλον πρέπει να το αναγνωρίζει αυτό)
γ) Ο τρίτος (αυτός που χρησιμοποίησε την ίδια ξύλινη γλώσσα που ακούω όποτε ανοίγει το στόμα της η Κυρία Παπαρήγα) έχει διαβάσει Λένιν, Μαρξ, Μπακούνιν, Τρότσκι κλπ, ή απλά κάπου άκουσε τον όρο ιμπεριαλισμός, και σκ΄λεφτηκε ότι κολλάει σε ότι έχει σχέση με την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, της Αμερικής και της Βρετανιας;
δ) Καλά όλα αυτά. Αλλά ποτ'΄ε δεν κατάλαβαν ότι το κυπριακό θα ληθεί μόνο εάν και οι δύο κοινότητες αρχίσουν να σέβονται η μία την άλλη , και όχι εαν ικανοποιηθούν μόνο τα ελληνοκυπριακά αιτήματα;

Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχα κάνει το λάθος να γυρίσω δω και τους Φάκελους στο Μέγα, όταν έπαιζαν το βίντεο με τον Ματσάκη. Είχε μια τύπισα του ΠΑΚ, έναν δικηγόρο αγνώστου προελεύσεως, και τονίδιο τον Ματσάκη, να ευλογούν τα κατορθωματά του μπροστά στην κάμερα. Είχε επίσης τα βίντεο με τα κατορθώματα του Ματσάκη (με μουσική υπόκρουση α λα Σαρλώ). Και είχε βέβαια και τον αρχισυντάκτη του Πολίτη και κάποιον το ΔΗΣΥ να λένε την άποψη τους για τον Ματσάκη. Και αναρωτιέμαι εγώ ο άμοιρος Καλαμαράς που έτυχε να ζει στην νήσο Κύπρο. Αφού πήρε στους δημοσιογράφους του Ελληνικού ΜΕΓΑ να καταλάβουν τι σοϊ καραγκιόζης είναι ο Ματσάκης, άντε μια βδομάδα, στην Κύπ[ρο γιατί δεν τον έχουμε πάρει πρέφα;
Και πόσο ηλίθιοι μπορεί να είμαστε εδώ στην νήσο Κύπρο;
Γαμώτο δηλαδή.

Καλά χώρια το πόσο στενόμυαλοι και εγωιστές είμαστε....