Οι παραπόταμοι της πολιτικής (Ποστ Νιοστής Ανάγνωσης).

Μετά τους 58 και την Ελιά νόμιζα ότι οι φορείς των πολιτικών ιδεών που μας έφεραν τον Σημιτικό  “εκσυγχρονισμό” απλά θα παρέδιδαν το πνεύμα.  Όμως απεδείχθην γελασμένος οικτρά. Ο ένας λόγος είναι ότι οι Σημιτικές εφεδρείες ήταν περισσότερες από ότι νόμιζα.Ο άλλος λόγος είναι εξ’ίσου απλός.  Όπως και να το κάνουμε, τα στελέχη του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ παλεύουν για να κρατηθούν εν τη πολιτική ζωή, και να δίνουν ανάσες σε όποια κυβέρνηση κάνει τα χατήρια των σπόνσορων τους, έστω και δια νουντσίου. Γιατί, καλώς ή κακώς, αυτό το πράγμα είναι ο Σταύρος Θεοδοράκης. Ένας νούντσιος του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ.

Εξ ίσου φοβερή είναι η ικανότητα του στελεχειακού δυναμικού αυτών των σχηματισμών να βρίσκουν αποπολιτικοποιημένα ονόματα για τους σχηματισμούς που φτιάχνουν. Άλλωστε από τους 58 στην Ελιά και μετά στο Ποτάμι, ένας Άντονυ Γκίντενς δρόμος είναι. Και ο τρίτος δρόμος γίνεται τρίτος πόλος, και οικονομία της αγοράς υποστηρίζουμε, και λάιτ αριστερές ιδέες έχουμε, και λίγο κοινωνικό κράτος από ‘δω και από ‘κει (ίσα να φαίνεται όμως, μην δυσαρεστήσουμε τους επενδυτές) θέλουμε. Και τι θέλουν εκείνες οι ρημάδες οι ιδεολογίες τώρα, είμαστε στο 2014 και οι ιδεολογίες τελείωσαν το ’89, όταν ακούσαμε για πρώτη φορά εκείνον τον Φουκουγιάμα να μιλά για το τέλος της ιστορίας. Αυτά λένε, αυτά υποστηρίζουν. Μια “απολιτίκ” πολιτική , πέρα από ιδεολογικές αγγυλώσεις, λένε. Στην πραγματικότητα όμως οι πολιτικές τους απόψεις μάλλον είναι διαφορετικές. 

Το Ποτάμι, για παράδειγμα, που όλο και περισσότερο παρουσιάζεται σαν ένα νέο και ανεξάρτητο κόμμα είναι κλασσική περίπτωση τέτοιου σχηματισμού.  Βασικά κάθε άλλο παρά νέο είναι. Περισσότερο θυμίζει ένα Σημιτικό ΠΑΣΟΚ χωρίς τα στελέχη του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ. Και οι υποστηρικτές του, τουλάχιστον τα ΜΜΕ που τον υποστιρίζουν πιο φανατικά, είναι το πάλαι ποτέ στήριγμα του ΠΑΣΟΚ. Τα ΜΜΕ που ελέγχονται από τον ΔΟΛ. Και μια άλλη σύνδεση με την εποχή Σημίτη. Ο Θεωδοράκης ήταν αρχισυντάκτης του “ΚΛΙΚ”. Ναι, του κλικ, του επαναστάτη του lifestyle Νίκου Κωστόπουλου.  Ανανέωση του πολιτικού σκηνικού δια των πνευματικών και πολιτικών ταγών της δεκαετίας του ’90. Πιο καλός χρίστης της νεοφιλελεύθερης Newspeak πεθαίνεις.

Το καλό με όλη αυτή την ιστορία είναι ότι κάπιοι σοβαροί άνθρωποι όπως ο Χάγκεν Φλάισερ την κατάλαβαν από την αρχή την δουλειά και αποστασιοποιήθηκαν από την αρχή του όλου εγχειρήματος. Εκτός και εάν οι κακές γλώσσες που θέλουν την ανακοίνωση των ονομάτων τους ως μελών του “Ποταμιού” να γίνεται εν αγνοία τους, βγουν αληθείς, οπότε το πράγμα αλλάζει άρδην. 

Αργότερα, κατά τη διάρκεια των περιοδειών του “Ποταμιού”, φάνηκαν και άλλα πράγματα. Κατ’ αρχήν η λογική του “συζητούμε το πρόβλημα χωρίς να επιρεαζόμαστε από ιδεολογίες η πολιτικά προγράμματα”. Αν μη τι άλλο αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ως έλλειψη πολιτικού προγράμματος, αν όχι ως ύπαρξη μιας κρυφής πολιτικής ατζέντας. Γιατί ακόμα και για να ακολουθήσεις μια πολιτική τύπου “βλέπωντας και κάνοντας”, αυτή για να πετύχει πρέπει να έχει στόχους. Εκτός και αν ο στόχος είναι να αποσπάς συνέναιση, οπότε πάμε στο σενάριο της κρυφής ατζέντας. Όμως το Ποτάμι έδειξε και μια άλλη αδυναμία. Την ανυπαρξία πολιτικών απόψεων, αλλά και μιας σταθερής ιδεολογίας που θα το οδηγήσει στην ανάπτυξη επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων απέναντι σε οποιονδήποτε αντίλογο. Απέναντι στις ερωτήσεις μελών του κοινού, ο Θεοδωράκης απαντούσε με ένα στάνταρ τροπάριο, το οποίο ήταν τόσο κενό νοήματος, όσο και ο έντεχνος πολιτικός λόγος, επί παραδείγματι, του Ευάγγελου Βενιζέλου. Και όταν οι ερωτήσεις παραγίνονταν πιεστικές, άρχιζε ένα δεύτερο τροπάριο. Το “είστε τραμπούκοι που έστειλε ο ΣΥΡΙΖΑ”. Αυτά δείχνουν  και κάτι άλλο. Ότι ο Θεοδωράκης είνώ εκφράζει άποψη επί των πάντων, με έναν λόγο που θυμίζει τον Θάνο Τζήμερο, στην πραγματικότητα είναι ενδεής ουσιαστικών προτάσεων και επιχειρημάτων. Δηλαδή, τουλάχιστον κατά την Παγκάλεια ρητορική, είναι ένας “κύριος τίποτα”.

Και στην ουσία αυτό καλείται να ψηφίσει όποιος σκέφτεται να ψηφίσει το Ποτάμι. Ένα πολυσυλλεκτικό ΠΑΣΟΚ της εποχής Σημίτη, χωρίς τα στελέχη του, αλλά με μεγάλες δόσεις από τίποτα, πασπαλισμένο με αντιφατικές διακυρήξεις περί ανθρώπινης πολιτικής και κοινής λογικής. 

Μας φταίει το παρελθόν μας, και για να φτιάξουμε τα λάθη που έγιναν τότε, μας λένε ότι πρέπει να εμπιστευτούμε τους προταγωνιστές του.....

Για τα παιδιά που χάθηκαν

Σε στιγμές τέτοιας οργής και τέτοιας οδύνης το μόνο που έχεις να προσφέρεις είναι συμπαράσταση και κατανόηση  για τους ανθρώπους που έφυγαν από μια χώρα σε πόλεμο για να ζήσουν, και είδαν τους αγαπημένους τους να χάνονται στα χέρια των δυνάμεων ασφαλείας της, εν καιρώ ειρήνης Ελλάδας.

Και οργή για τους υπαίτιους.


Αφιερωμένο σε αυτούς που επέζησαν και σε εμάς που ξαχάσαμε τι σημαίνει το να εγκαταλείπεις το σπίτι σου για να μην πεθάνεις.

40 Μέρες

Πέρασαν σαράντα μέρες και ακόμα δεν έχω συνηθήσει ρε σύντροφε. Ακόμα περιμένω να εμφανιστείς σε μια πορεία και να μου πεις ότι “είναι αγριεμένοι οι μπάτσοι σήμερα”. Και χτες, στα σαράντα σου, περίμενα να βρεθείς ανάμεσα μας, να τραγουδήσουμε παρέα το “Ερωτόκριτο”, ή να βρεθούμε μετά παρέα στην ΕΡΤ, εκεί που είχες αφιερωθεί τις τερλευταίες μέρες σου εδώ. Αλλά και πάλι δεν. Δεν ξέρω που είσαι και τι κάνεις αυτές τις μέρες ρε Αχιλλέα, αλλά μας λείπεις. Μας λείπει η γκρίνια σου, μας λείπει το κράξιμο σου, μας λείπει το μόνιμο άγχος σου για το πως θα “ανοίξουμε τον αγώνα στον κόσμο”, μας λείπει το χιούμορ σου, μας λείπει το “δεν προλαβαίνω, ήρθα για να κάτσω δύο λεπτά και μετά φεύγω (αλλά στην πραγματικότητα θα μείνω ‘κάνα τριώρο)”. Κατά τα άλλα ακόμα παλεύουμε. Ακόμα. 

Τελικά, Αχιλλέα, οι σπόροι που έσπερνες αρίστερά-δεξιά φυτρώνουν και μεγαλώνουν σύντροφε. Αλλά εμείς συνεχίζουμε να πονάμε. Γιατί δεν αντέχουμε να βρισκόμαστε για να θυμόμαστε συντρόφους που χάθηκαν. Αλλά να χαιρόμαστε τους συντρόφους στα καλά τους, όταν πετυχαίνουν νίκες. Να μην χάνουμε ανθρώπους σαν και εσένα, σύντροφε.

Ενταγμένοι Δημοσιογράφοι

Υπάρχουν λογιών λογιών και φηραμάτων ενταγμένοι δημοσιογράφοι, που κάνουν διαφόρων ειδών ρεπορτάζ, ανάλογα με την ένταξη τους. Υπάρχουν οι δημοσιογράφοι που εντάσσονται σε υπουργικά γραφεία, στρατιωτικές και αστυνομικές μονάδες. Σπανίως βγαίνουν από τα γραφεία τους και τις συνεντεύξεις τύπου για να κάνουν ρεπορτάζ. Συνήθως αναμασούν συνεντεύξεις και δελτία τύπου, και τις ελάχιστες φορές που κάνουν ρεπορτάζ, είναι τόσο φρακαρισμένο από την αυτολογοκρισία που στο τέλος, στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν λέει τίποτα, και στην χειρότερη απλά αναμασά τα όσα θα έλεγε ένα δελτίο τύπου του υπουργείου ή της μονάδας.

Υπάρχουν οι δημοσιογράφοι που είναι ενταγμένοι σε επιχειρηματικά μπλοκ. Συναγελάζονται με επιχειρηματίες και διευθύνωντες συμβούλους επιχειρήσεων. Θα τους δει κανείς σε μεγάλα γκαλά, σε κλαμπ και σε ακριβά εστιατόρια, να κάνουν παρέα με λογής λογής παράγωντες του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου. Αυτό όταν δεν βρίσκονται στο newsroom ή τα γραφεία μιας εφημερίδας ή ένός καναλιού, με το hands-free κολημένο σοτ αυτί, και κάποιον να τους δίνει εντολές (από την άλλη πλευρά της γραμμής) για το τι θα γράψουν, τι θα πουν, και με ποια σειρά θα χειριστεί το μέσο στο οποίο εργάζονται τις διάφορες ειδήσεις. Συνήθως κάνουν ότι κάνει και το πρώτο φήραμα, αλλά επίσης πολλές φορές αναλαμβάνουν τον ρόλο του σχολιαστή, και καμιά φορά η δουλειά συμπεριλαμβάνει και μια αγιογραφία του επιχειρηματία σοτν οποίο έχουν ενσωματωθεί, ή των ευνοούμενων του, ή στην διαφήμιση της κοσμικής ζωής (και των αγαθοεργιών) της κας του επιχειρηματία. Αυτοί βρίσκονται στο λεγόμενο payroll. Πένες επί πληρωμή στην υπηρεσία της υγειούς επιχειρηματικότητας. Λέμε τώρα.

Εκτός όμως από αυτά το πολύχρωμα ωδικα πτηνά υπάρχει και ο άλλος τύπος του ενταγμένου δημοσιογράφου. Μιλάμε για τον δημοσιογράφο που έχει θέσει την δουλειά του στην υπηρεσία του λάού , της κοινωνίας. 

Το περασμένο καλοκαίρι, στο κάμπινγκ της YRE, κατά τη διάρκεια μιας συζήτισης για την δημοσιογραφία, με θυμάμαι να περιγράφω πως μια ομάδα από τρελούς μπήκαμε στην κατειλημένη Ερτ  οπλισμένοι ως τα μπούνια,  για να θέσουμε εαυτούς στην υπηρεσία του αγώνα. Είχαμε φωτογραφικές μηχανές, κινητά, κάμερες, ένα μπουμ, δύο μικρόφωνα, ένα μόντεμ της πλάκας και δύο-τρία προσωπικά λάπτοπ. Αυτά ήταν τα φοβερά και τρομερά όπλα μας. 

Δεν ήταν η πρώτη φορά που μπλεκόμουν σε μια τέτοια υπόθεση. Ή πρώτη μου φορά σητν μάχημη δημοσιογραφία του δρόμου και της αντίστασης ήταν εκείνο το καλοκαίρι που η Ζούγκλα του Λακαντόνα κατέβηκε στην Αθήνα και κατέλαβαε το Σύνταγμα. Δούλεψα εκεί με πολλούς άλλους που έκαναν, πολλοι ίσως και για πρώτη φορά, το ίδιο με ‘μένα. Χρησιμοποιούσαν την εμπειρία τους στα ΜΜΕ για να δώσουν φωνή στις πλατείες. Και καταφέραμε το ακατόρθωτο. Ένα καλά στημένο δίκτυο από δημοσιογραφικά συνεργεία, κέντρα εκπμομπής, ραδιοσταθμό, και ένα media centre που έκαναν πραγματικότητα την “αντάρτικη δημοσιογραφία”, μέσα σε μια Αθήνα που ζούσε ένα κίνημα και μια καταστολή  χωρίς προηγούμενο. Το κίνημα δυαλήθηκε, αλλά γρήγορα φτιάξαμε τα δικά μας μέσα και συνεχίσαμε. Φτιάξαμε μια νέα καθημερινότητα για τους εαυτούς μας. Το πρωί δουλειά  και το απόγευμα στη κυνήγι της είδησης σχετικά με τα κινήματα.  Ή και το αντίστροφο, αναλογα με το ωράριο των “κανονικών” δουλειών μας.  Γιατί λίγοι  από εμάς ζούμε από τα ρεπορτάζ για το κίνημα. 

Σε κάθε διαδήλωση ή κατάληψη είμαστε από τους πρώτους στόχους. Κυρίως από τις αντιδιαδηλωτικές ομάδες της αστυνομίας, και κατά δεύτερο λόγο από αστυνομικούς της ασφάλειας ή ακροδεξιούς. Έχουν υπάρξει βέβαια και φορές όπου θερμόαιμοι διαδηλωτές έχουν κινηθεί εναντίον μας, αλλά συνήθως έχουν να κάνουν με την χαζομάρα ή τον βρασμό ψυχής των εν λόγω ατόμων, και ήταν ελάχιστες. Αντιθέτως, οι επιθέσεις από ασφαλίτες, αστυνομικούς των ΜΑΤ και φασίστες έχουν υπάρξει οργανωμένες, και με συγκεκρυμένο σκοπό. Το  να μας σταματήσουν από το να κάνουμε το επάγγελμά μας, και να συνετίσουν τους υπόλοιπους. Οι επαγγελματίες του χώρου,  είναι συνήθως κάπως καλύτερα προστατευμένοι, είτε από τις επαγγελματικές τους ενώσεις, ή από τα μέσα στα οποία δουλεύουν, αλλά εμείς , οι πολίτες δημοσιογράφοι, όταν τα πράγματα σκληραίνουν είμαστε ουσιαστικά ακάλυπτοι και χωρίας ασφάλεια καμία. Αυτή είναι η ζωή μας,  γιατί προσπαθούμε να δούμε την αλήθεια ζώντας στην κοινωνία, όχι από την ασφάλεια ενός γραφείου ή των γραμμών της Αστυνομίας. 

 Είναι μια ζωή δύσκολη. Στην ουσία ακούες ότι κάτι γίνεται στην πόλη, μαζεύεις τα υλικά σου και πας. Πάντα τίποτα το “επαγγελματικό ή πανάκρυβο”. Και αυτό γιατί, για να πεις την είδηση από την σκοπιά της κοινωνίας, δεν χρειάζεσαι κάτι παραπάνω από πράγματα που θα βρεις μέσα σε ένα οποιοδήποτε μικροαστικό σπίτι. Είπαμε, λάπτοπ. μόντεμ, κινητό, κάμερα, διάθεση για αγώνα, διάθεση να “αγνοήσεις¨τον κίνδυνο για να πεις τις ειδήσεις που για τα καθεστωτικά ΜΜΕ αντιμετωπίζονται ως “μη γενόμενες”, γιατί δεν συμφέρουν τα αφεντικά και τις κυβερνήσεις.

Είμαστε οι άντρες και οι γυναίκες που έθεσαν τα ταλέντας τους στην πραγματικά αμαρκάλευτη ενημ’ερωση του λαού. Αυτό το έχω συνειδητοποιήσει εδώ και χρόνια.

Είμαστε οι Μούμια Αμπού Τζαμάλ, οι νεκροί δημοσιογράφοι του Μεξικού, οι Σαβιάνο, οι τραυματισμένοι από τα ΜΑΤ φίλοι και συνάδελφοι. Είμαστε αυτοί που παλεύουν για να πουν τα πράγματα οπως τα αντιλαμβάνονται αυτοί, όπως τα βλέπει η αγωνιζόμενη κοινωνία, και όχι όπως τα βλέπουν οι πιγκουίνοι που αυτοαποκαλούνται έγκριτοι δημοσιογράφοι. 

Αυτή είναι η  παρακαταθήκη που αφήνουμε, αν και ακόμα είμαστε στα σπάργανα.

Για μια δημοσιογραφία στην υπηρεσία του λαού, αν εξαρτήτως εθνότητας, φύλου, χρώματος, θρησκείας και σεξουαλικού προσανατολισμόυ.

Με τις κάμερες πάντα οπλισμένες.......

Μια μαρτυρία από τις 26/9

Κατεβαίνωντας προς το Μουσείο, είχα ήδη προσέξει δύο παράξενα πράγματα. Κατ’ αρχήν πέντε ολόλευκες “αύρες” νοικιασμένες από το Ισραήλ, που είχαν παρκάρει στην Ηρώδου του Αττικού. Δεύτερον, το γεγονός ότι η αστυνομία είχε αποκόψει την κυκλοφορία στην Σόλωνος από το ύψος της διασταύρωσης με την οδό Κανάρη, πράγμα το οποίο γινόταν για πρώτη φορά σε πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Κατά τα άλλα, δεν υπήρχε αστυνομικός ούτε για δείγμα σε όλη την διαδρομή μέχρι το Μουσείο, όπου θα συναντιόμουν με το μπλοκ. Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με τον φίλο μου τον Νίκο, στα στενά των Εξαρχείων, του Κωλονακίου και στην Αλεξάνδρας και πολλούς κάθετους δρόμους, υπήρχαν πολλοί αστυνομικοί με πολιτικά ή της ομάδας ΔΙΑΣ που έλεγχαν τα στοιχεία και τις τσάντες περαστικών. Φτάνωντας στο Μουσείο η εικόνα έμοιαζε απογοητευτική. Λίγος κόσμος στον δρόμο και τις γύρω σκιές, μια εικόνα που έδειχνε μεγάλύτερη κινητοποίηση της αστυνομίας από αυτήν της ΓΣΕΕ. Ευτυχώς με το που άρχησαν οι λόγοι της ΓΣΕΕ η εικόνα φάνηκε να αλλάζει. Ενώ η κινητοποίηση έμοιαζε να είναι πολύ μικρή, τελικά ο κόσμος που πύκνωνε πάνω στην Πατησίων έδειχνε μια ελαφρώς καλύτερη εικόνα. Ξαφνικά, οι λόγοι από την εξέδρα σταμάτησαν, και ένα μεγάφωνο μας ενημέρωσε ότι η κεφαλή της πορείας (ΓΣΕΕ-Συνδικάτα) θα ξεκίναγε από την Ιουλιανού, κατέβει μέσω 3ης Σετεμβρίου και Ομόνοιας στην γωνία Πανεπιστημίου και Αιόλου και μετά να οδηγήσει την πορεία στο Σύνταγμα. Έπρεπε λοιπόν να περιμένουμε. Εγώ ήμουν στο πανό, και περιμένωντας έκανα τις κλασσικές χαιρετούρες με φίλους από την Οργάνωση και από το Σύνταγμα, με τους οποίους συναντιέμαι σε κάθε πορεία. Μπροστά μας στεκόταν το μπλοκ της τοπικής του ΣΥΡΙΖΑ Παιανίας, που αποτελείτο κυρίως από μεσόκοπες κυρίες , αλλά και κάνα δύο νεαρούς. Μας ζήτησαν να κρατήσουμε και το δικό τους πανό (μια λινάτσα στην ουσία) κάτω από το δικό μας. Δεχόμαστε και αρχίζουν τα αστειάκια περί καπελώματος. Μετά από κάνα δεκάλεπτο εμφανίζονται και άλλα μπλοκ από τοπικές του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία παρασέρνουν και τις κυρίες , μαζί με το πανό τους, σε κάποιο σημείο αρκετά πιο μπροστά από εμάς. Έτσι μένουμε πίσω από ένα άλλο μπλοκ. Το μπλοκ των αναρχικών, το οποίο είναι αρκετά μαζικό, έχει την ουρά του στα 200 μέτρα από εμάς, σχεδόν ακριβώς στην είσοδο του Μουσείου. Περασε ακόμα ένα τέταρτο. Ο ντουντουκέρης του μπροστινού μπλοκ άρχισε να γίνεται ανυπόμονος, και πήρε μπρος, περισσότερο για να σπάσει την μονοτονία του περίμενε παρά για οτιδήποτε άλλο. Ο δικός μας παρέμενε ψύχραιμος και τηρούσε στάση αναμονής. Ξαφνικά κάποιος τον πήρε τηλέφωνο. “Σύντροφοι περιμέναμε τόση ώρα, αλλά περιμέναμε για καλό λόγο. Η κεφαλή της πορείας έχει φτάσει στο Σύνταγμα αλλά υπάρχει τόσος κόσμος από πίσω που η Σταδίου έχει φρακάρει. Συγκροτούμε το μπλοκ , μπάινουμε ανάμεσα στα δύο πανό και ξεκινάμε”, μας ειπε. Ζητωκραυγές. Συνθήματα “Εμπρός Λαε..” και τα λοιπά. Σηκώσαμε το μπροστινό πανώ και ξεκινήσαμε για το Σύνταγμα. Φτάσαμε στην Αιόλου χωρίς κανένα πρόβλημα, και με το που στρίψαμε στην Σταδίου, άφησα το πανό στα χέρια κάποιου άλλου συντρόφου, για να πάρω σημαία στο χέρι και να αρχίσω να καταγράφω. Χαλαρά συνθήματα, γέλια, συζητήσεις, εικασίες για την στάση του ΚΚΕ, και του ΠΑΜΕ, κράξιμο ανελέητο για την ΠΑΣΚΕ και την υπόλοιπη ηγεσία της ΓΣΕΕ. Οι πρώτοι κρότοι από τα δακρυγόνα τις μολότωφ και τις χειροβομβίδες έφτασαν στα αυτιά μας μόλις περάσαμε την Κλαυθμώνος. Το μπλοκ, όπως και τα μπροστινά ακινητοποιήθηκε. Και ο χύμα κόσμος που οπισθοχωρούσε παγίωσε την εικόνα ενός Συντάγματος απροσπέλαστου από τα χημικά και τις συγκρούσεις, τουλάχιστο προσωρινά. Για το τι γινόταν στο ίδιο το Σύνταγμα οι πληροφορίες που έφταναν από τα μπλοκ πιο μπροστά και τον κόσμο που οπισθοχωρούσε ήταν συγκεχυμένες. Αλλά από τα όσα άκουσα έβγαινε το εξής συμπέρασμα. Καθώς το μπλοκ των αναρχικών έφτανε στο ύψος του Κινγκ Τζορτζ, είδαν επί της Βασιλέως Γεωργίου, έξω από τα ξενοδοχεία, πολλές διμοιρίες των ΜΑΤ και των ΥΜΕΤ. Σχεδόν αμέσως μια ομάδα περίπου 30-50 ατόμων επιτέθηκε στις διμοιρίες με αποτέλεσμα τα ΜΑΤ να επιτεθούν με χημικά στο κυρίως σώμα του μπλοκ. Εν τω μεταξύ το μπλοκ των φοιτητών του πολυτεχνίου, που ήταν λίγο πιο μπροστά, επιχειρούσε να περάσει μέσα από το Σύνταγμα, μόνο και μόνο για να βρεθεί μπροστά σε ένα τείχος από δακρυγόνα και να αναγκαστεί σε συγκροτημένη υποχώρηση. Το ίδιο έκαναν και τα μπλοκ των συν ελεύσεων γειτονιών. Όταν οι ρήψεις σταμάτησαν προς στιγμήν, μόνο τότε κατάφεραν να ανέβουν στην Αμαλίας μέσα από την πλατεία. Εν τω μεταξύ εμείς και τα υπόλοιπα μπλοκ ετοιμαζόμασταν να αντιμετοπίσουμε την κατάσταση. Κάναμε πλευρικές αλυσίδες με τις σημαίες μας, αλλά και για πρώτη φορά, λόγω του κινδύνου, κάθετες αλυσίδες μέσα στο μπλοκ. Ένας άρχισε να μοιράζει μάσκες, σαν και αυτές που έχουν οι μπογιατζήδες, για να μην έχουμε πρόβλημα με τα δακρυγόνα. Η ντουντούκα έδινε οδηγίες για το πως θα αποφύγουμε τα δακρυγόνα, και το πως θα οργανωθεί το μπλοκ. Σε λίγο οι κρότοι μεταφέρθηκαν προς την Πανεπιστημίου. Ήταν φανερό ότι τα ΜΑΤ είχαν σπάσει την πορεία σε κομμάτια και έσπρωχναν με την βια τα πρώτα μπλοκ προς τα Προπύλαια. Το Σύνταγμα ήταν ακόμα απροσπέλαστο και γίνονταν συγκρούσεις και στην Αμαλίας. Από τους κάθετους δρόμους βλέπαμε μπλοκ να κατεβάινουν με βήμα ταχύ την Πανεπιστημίου, ακολουθούμενα απο “χακί” διμοιρίες των ΜΑΤ. Φτάσαμε στην Βουκουρεστίου, όπου είδαμε μια διμοιρία να κατεβαίνει με βήμα ταχύ προς το μέρος μας. Κανείς από αυτούς δεν ήταν πάνω από 1,60 με τα χέρια στην ανάταση.. Τελικά έστρηψαν δεξιά πάνω στο πεζοδρόμιο και τρέχουν προς την Κοραή. Το σύνθημα “Εξω απ’την πορεία η αστυνομία” δονησε το μπλοκ. “Παραλίγο να μας την πέσει ένα τάγμα κοντών”, παρατηησε ένας τύπος δίπλα μου, ο οποίος είχε την εμφάνιση του σούπερ-χιπστερά. Γελια. Το άγχος για τα επόμενα λεπτά έσπασε, και ξεκινήσαμε για Σύνταγμα. Η ποσότητα τον χημικών που είχε πέσει στο Σύνταγμα πρέπει να ήταν μεγάλη, γιατί με το που φτάσαμε στο ύψος της Καραγιώργη Σερβίας τα μάτια μου άρχησαν να καίνε και άρχησε και εκείνος ο καταραμένος βήχας που με πιάνει τα τελευταία χρόνια όποτε εισπνέω χημικά. Βεβαίως εγώ είχα μια απλή μάσκα, σαν τους περισσότερους, και όχι κάτι παραπάνω. Η οι πιο μάχημοι είναι η φίλη μου η Ηλέκτρα, που δεν πολυκαταλαβαίνει από σωματικές ταλαιπωρίες, και ο σύντροφος Α., ένας οδηγός λεωφορείου που κατεβαίνει σε διαδηλώσεις από την εποχή της μεγάλης απεργίας του 1992. Και οι δύο ήταν οι μόνοι που δεν καλύπταν κάπως στόμα και μάτια. Κοιτάζωντας κοιτάζωντας προς την την απέναντι αλυσίδα είδα έναν νεαρότερο σύντροφο, το Μιχάλη, να φοράει μια σχεδόν διαστημική μάσκα, σαν αυτές που φορούν οι διασώστες της πυροσβεστικής πριν μπουν σε φλεγόμενο κτίριο για να κάνουν απεγκλωβισμό. Έξω από το Κινγκ Τζωρτζ είδαμε ένα στρατό από αστυνομικούς των ΜΑΤ (τουλάχιστον 10 σειρές σε στοίχιση ανά 20 άτομα φαίνονταν, αλλά πρέπει να υπήρχαν και άλλοι κρυμμένοι). Εν τω μεταξύ ακούγονταν κρότοι που φαινόταν να προέρχονται από την Αμαλίας και το τέρα της Φιλλελλήνων. Μέσα στο ίδιο το Σύνταγμα φαίνονταν σημάδια από τα πολλά δακρυγόνα, αλλά και το περίπτερο κάποιου event που συνδιοργάνωνε ο δήμος, το οποίο είχε πάρει φωτιά. Το σκηνικό συμπλήρωναν κομμάτια από σπασμένα μάρμαρα και λεκέδες από malox στην συμβολή Όθωνος και Φιλελλήνων.. Στρίψαμε αριστερά ένα δρόμο πριν την Ρώσικη Εκκλησία (δίπλα στην οποία είχε στηθεί το θρυλικό Media Centre του Συντάγματος, στις τρεις μεγάλες ημερομηνίες του κινήματος, δηλαδή 15, 28 και 29 Ιουνίου του 2011), και σταθήκαμε. Στην Αμαλίας πρέπει ακόμα να γινοταν ο κακός χαμός, γιατί ακόμα ακούγαμε κρότους. Και τα νεύρα από τα δακρυγόνα είχαν φουντώσει, οπότε τα συνθήματα, καυστικά για την αστυνομία, τους φασίστες και την κυβέρνηση, έδιναν και έπερναν. Πριν τα δακρυγόνα το μπλοκ ήταν χαλαρό, και ήταν σαν να κρατούσε δυνάμεις για να φωνάξει μπροστά από την Βουλή, αλλά τώρα, σε πείσμα των κλεισμένων λαρυγγιών από τα δακρυγόνα, και του τσουξίματος στα μάτια, ο παλμός και η ένταση είχαν ανέβει κατακόρυφα. Ένας μεγαλύτερος και πιο έμπειρος διαδηλωτής από το μπλοκ στεκόταν μπροστά από τους λεκέδες από την σκόνη των χημικών, για να επισημαίνει το σημείο και να μην το πατάμε εμείς, και αν αποφεύγουμε παιρεταίρω προβλήματα. Ο ντουντουκέρης είχε πια αναλάβει τον ρόλο του καθυσιχαστή για τους φοβισμένους (που είμαστε αρκετοί) και του εμψυχωτή-δυναμιτιστή-διοργανωτή για όλους όσους είχαν πάρει φόρα από τα νεύρα τους. Ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε την Αμαλίας , αλλά και πάλι σταματήσαμε στο ύψος του πάντα φιλόξενου ξενοδοχείου “Αμαλία”, η είσοδος του οποίου ήταν γεμάτη κόσμο που προσπαθούσε να αποφύγει τα χημικά. Το προσωπικό του “Αμαλία” , από εκείνες τις εφιαλτικές σχεδόν μερές του Συντάγματος και μετά, έκανε τον χώρο του Ξενοδοχείου ασφαλές καταφύγιο για όσους διαδηλωτές δεν άντεχαν τα χημικά της αστυνομίας. Το ίδιο έκαναν οι άνθρωποι και σήμερα. Γεια στα χέρια τους, πολλύς κόσμος που έμεινε εκεί έχει να τους θυμάται για πολύ καιρό ακόμη. Πλέον η μάχη είχε μεταφερθεί στην Πανεπιστημίου ολοκληρωτικά. Συνεχίσαμε να κινούμαστε στην προηγούμενη διάταξη επί της Αμαλίας. Φτάσαμε στο Σύνταγμα. Τώρα είχα μα καλύτερη εικόνα της κατάστασης. Κοιταζωντας αριστερά προς την πλατεία, είδα την γνωστή ομάδα του “Κοινωνικού Ιατρείου του Συντάγματος” σκυμένη πάνω από κα΄ποιους ξαπλωμένους ανθρώπους. Υπήρχαν, δηλαδή, άτομα που είχαν τραυματιστεί σοβαρά. Όπως κάθε φορά, τα πάλε ποτέ “ακούνητα στρατιωτάκια” του Πολύδωρα, του Παπουτσή και τώρα του Δένδια, είχαν δείξει τον γνωστό τους ζήλο και είχαν δείρει ανελέητα άνδρες και γυναίκες. Χωρίς, μάλιστα, να το γνρίζω εκείνη την στιγμή, μια φίλη είχε τραυματιστεί ελαφρά στο πόδι από δακρυγόνο. Η οργή και η ένταση στον κόσμο του μπλοκ, ίδια και απαράλαχτη, παρά τον πολλαπλασιαζόμενο πόνο. Τα μάτια μου έτσουζαν, αλλά άντεχα ακόμη, υπήρχαν όμως άλλοι που χρειάζονταν το Maalox πολύ περισσότερο από εμένα μέσα στο μπλοκ , αλλά και στα διπλανά. Η Ηλέκτρα, από πίσω, ήταν λες και δεν είχε καταλάβει με τίποτα. Τι να πω για αυτήν την κοπέλα, ένα πλάσμα που έφτανε δεν έφτανε το ένα και εξήντα με τα χέρι στην ανάταση, αλλά στην πορεία πουυ μας έτυχε η Marfin, όταν στο μπλοκ μας είχαν πέσει δακρυγόνα και ΔΙΑΣ μαζί, και αυτή είχε πάρει από το χεράκι εμένα, κοτζάμ μαντράχαλο δύο μέτρα που δεν έβλεπε την τύφλα του από τα χημικά και με είχε οδηγήσει σε ασφαλές σημείο. Τα συνθήματα έδιναν και έπερναν, ξεκινώντας από το σκωπτικό “ όταν όλη η χώρα είναι σ’απεργία, η μόνη που δουλεύει είν’ η αστυνομία”, μέχρι το αφριτικό “ΜΑΤ τιβί, Χρυσή Αυγή , όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί “, και τα συνθηματα για την τροϊκα εσωτερικού. Στην Πανεπιστημίου τα πράγματα ηρεμησαν αισθητά και η περιφρούρηση χαλάρωσε. Λίγο μετά τα Προπύλαια μαζέψαμε πανό και σημαίες. Εγώ με τον Μχάλη και την κοπέλα του συνεχίσαμε προς Ομόνοια, για να πάρουμε τον ηλεκτρικό. Στο ύψος όμως της Εμμανουήλ Μπενάκη, βρήκαμε καμιά σαρανταριά ανθρώπους στημένους στα αριστερά μας, κυρίως μεσήλικες, να βρίζουν μια διμοιρία. “Πέφτει το κλασσικό κράξιμο τώρα “ μας είπε ο Αχιλλέας, ένας ξανθός με αραιά μαλλιά και μια κάμερ αστο χέρι. Εγώ δεν μπήκαν καν στο νόημα. “Μόλις έδεσαν 20 παιδία που δεν έκαναν τίποτα, κάποια από αυτά τα έδειραν κιόλας. Πριν απο λίγο τα πήρε μια κλούβα.” μας πληροφόρησε μια μαυριδερή πενιντάρα, με μια ελιά δίπλα στην μύτη. Ο κόσμος συνέχισε να βρίζει για λίγο, όμως όλοι είδαν ότι ήταν πλεον μάταιο και άρχησαν να σπάνε. Συνεχήσαμε λοιπόν και ‘μεις τον δρόμο μας για την Ομόνοια. Όμως, ενώ φτάναμε στην Αόλου, ξαφνικά πετάχτηκε μπροστά μας μια διμοιρία που κυνήγαγε κόσμο, ερχόμενη από Ομόνοια. Ξεκινήσαμε και εμείς να γυρνάμε προς Προπύλαια για να βρόύμε άλλη διαδρομή, αλλά η διμοιρία της Μπενάκη βγήκε και αυτή στην την Πανεπιστημίου, και άρχησε να τρέχει προς το μέρος μας. Τότε το περπάτημα έγινε τρεχάλα, και χωθήκαμε σε ένα στενό στα αριστερά μας, προς Εξάρχεια. Κάπιοι από το γκρουπ που κυνηγιόταν μπήκαν σε μια στοά, και οι υπόλοιποι μπήκαμε συνεχίσαμε προς Θεμιστοκλέους. Τελικά η στοά μάλλον απεδείχθη φάκα, αφού τα ΜΑΤ επαψαν να ασχολούνται με εμάς και μάλλον εγκλόβησαν όσους μπήκαν εκεί. Μόλις χαλάρωσε το πράγμα, ο Μιχάλης αναρωτήθηκε γιατί δεν αμυνόμασταν ενεργητικά. Αλλά λίγο με την στάση της ΕΛΑΣ, λίγο με την συλλογική σας τσαντίλα, άντε να του εξηγήσεις ότι αν δεν υπάρχουν συσχετισμοί και οργανωμένο σχέδιο, κάθε σύγκρουση με ένοπλα τμήματα τύπου, λ.χ. ΜΑΤ είναι μάταιη, και ότι προτιμότερο το να διαφύγεις σώος εσύ και οι γύρω σου, για να παλέψεις μια μέρα ακόμη. Το δυαλήσαμε στην Ακαδημίας και συνεχισα προς Εξάρχεια/ Πήγα στον Μαύρο Γάτο για μια πορτοακαλάδα, και για να ηρεμήσω και να μαζέψω τις σκέψεις μου. Είχα να γράψω ένα άρθρο για το site. Μετά από ώρα, και πάνω που τελείωνα το άρθρο,έμαθα για την επίθεση της ΕΛΑΣ στην προσυγκέντρωση της Λ.Σ. Ζωγράφου, το ξύλο που εφαγαν μαθητές δάσκαλοι και φοιτητές εκεί, και τις προσαγωγές, πριν καν ξεκινήσουν να κατεβαίνουν για την πορεία. Τελείωσα το άρθρο με ένα προαίσθημα. Ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Οι νύχτες των κρυστάλλων.

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την δολοφονία του 44χρονού, έχουν ξεσαλώσει τα φασισταριά και έχουν μετατρέψει τις περιοχές του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας σε γκέτο. Μέσα σε αυτές επικρατεί ο τρόμος. Μαχαιριές ,άγριοι ξυλοδαρμοί και προπηλακισμοί μεταναστών και διαφωνούντων είναι στην ημερήσια διάταξη. Και όλα αυτά υπό τα απαθή όμματα των ΜΑΤ, τα οποία συνήθως αντιδρούν με περισσή βία όταν όταν γίνονται επεισόδια μικρότερου μεγέθους σε συγκεντρώσεις συνδικάτων, κομμάτων της αριστεράς κοκ. Κατά τη διάρκεια του τετραήμερου πογκρόμ σημειώθηκαν 67 προσαγωγές και μόλις δύο συλλήψεις (η μία σύλληψη μετανάστη!!!!). Κατά τα άλλα, η δολοφονία ενός μετανάστη από το Μπαγκλαντές στην περιοχή που γίνονταν τα επεισόδια δεν φάνηκε να αντιμετωπίζεται ως σοβαρό γεγονός από την ΕΛΑΣ, και τα ΜΜΕ.
Κατά τα άλλα οι «έγκριτοι δημοσιογράφοι» της Καθημερινής (Α.Παπαχελάς) και των «Νέων» (Γ.Πρετεντέρης), έδωσαν ρεσιτάλ ρατσισμού, αποκαλώντας του Χρυσαυγήτες «ακτιβιστές» ο πρώτος, και ζητώντας «τάξη και ηθική» στο ιστορικό κέντρο ο άλλος. Η χώρα μας εκφασίζεται ραγδαία, και κυβέρνηση, ΜΜΕ και αστυνομία σπρώχνουν τον κόσμο προς αυτήν την κατεύθυνση και μακρυά από τον πραγματικό λόγο για τον οποίο υπάρχουν όλα τα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου. Τις χρόνιες εγκληματικές πολιτικές περικοπών που εφαρμόζονται από τον δήμο και το ΥΠΕΧΩΔΕ, και την χρόνια εγκατάλειψή του προς ώφελος των πιο «πλούσιων» περιοχών και των κυκλωμάτων της μαφίας του real estate που λυμαίνονται το κέντρο εδώ και χρόνια.

Δεν πληρώνω

εν πληρώνω!» Χτίζουμε επιτροπές παντού!
Κατηγορία: Κοινωνία-Πολιτική

Προκήρυξη του "Ξ"


Πάνω από 1 εκατομμύριο πέρασαν τα διόδια χωρίς να πληρώσουν! Αυτό αναγκάζεται να παραδεχτεί η εφημερίδα Καθημερινή (3/1/10) ενώ ο Σκάι, αναγνωρίζει ότι το ποσοστό που αρνείται να πληρώσει φτάνει και το 60% σε κάποιες περιπτώσεις. Οι εταιρείες των αυτοκινητοδρόμων παρακολουθούν αδύναμες – στην πραγματικότητα – να παρέμβουν.

Δεν είναι μόνο τα διόδια. Οι εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας και ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι στο Μετρό, σε διάφορες φάσεις έστειλαν αντιπροσωπείες μπροστά στα μηχανάκια ακύρωσης καλώντας τον κόσμο να μην ακυρώνει τα εισιτήριά του. Στη Θεσσαλονίκη οι επιτροπές ενάντια στις αυξήσεις στα λεωφορεία της πόλης (ΟΑΣΘ) έχουν ήδη ξεκινήσει μια δυναμική εκστρατεία με τεράστια ανταπόκριση από το κοινό.

Το κίνημα εξαπλώνεται
Το κίνημα εξαπλώνεται και είναι η απάντηση της κοινωνίας, από τα κάτω, καθώς οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος ουσιαστικά αρνήθηκαν στη διάρκεια του 2010 να δώσουν τη μάχη για την ανατροπή των πολιτικών της κυβέρνησης.

Αυτό το κίνημα μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω, μπορεί να αναγκάσει την κυβέρνηση σε μαζική αναδίπλωση, μπορεί ακόμα, στην επέκταση και τη δυναμική του, να προκαλέσει την πτώση της. Αυτό το κίνημα μπορεί να επιβάλει ακόμα και την άρνηση αποπληρωμής του δημόσιου χρέους στους Έλληνες και ξένους τραπεζίτες, παρότι κανένα μαζικό κόμμα της αριστεράς δεν προβάλλει (σήμερα) αυτή τη θέση.

Το καθήκον όλων όσων δεν θέλουν να υποταχτούν, όλων όσων θέλουν να παλέψουν ενάντια στους γκάγκστερ που μας πίνουν το αίμα, είναι η βαθιά εμπλοκή σ’ αυτό το κίνημα, η διεύρυνσή και το «χτίσιμό» του.

Οι εταιρείες και το κράτος θα αντιδράσουν
Η διάθεση του κόσμου «να μην πληρώσει» δεν είναι κάτι που μπορεί να λειτουργήσει και να είναι αποτελεσματικό πάνω σε ατομικό και μόνο επίπεδο. Μόνο η ύπαρξη κινήματος μπορεί να ενθαρρύνει τον/την οποιοδήποτε οδηγό να παραμερίσει τη μπάρα των διοδίων – διαφορετικά οι εταιρείες με το κράτος και τα δικαστήρια θα βρουν τρόπο να τον/την φοβίσουν.

Αυτό απαιτεί τη συστηματική παρέμβαση των επιτροπών για τα διόδια, χτίσιμο τους σε κάθε πόλη ή κοινότητα που είναι κοντά σε διόδια, τη μαζικοποίησή τους ώστε να υπάρχει πολύς κόσμος που να κρατά σε πολλές βάρδιες ανοιχτά τα διόδια.

Ασφαλώς το κράτος θα αντιδράσει. Το ερώτημα όμως είναι τι μπορεί να κάνει; Θα διευκολύνει στις εταιρείες να «επιβάλουν πρόστιμα» σ’ όσους περάσουν χωρίς να πληρώσουν; Ασφαλώς. Κι όταν 1 εκατ άτομα αρνηθούν να πληρώσουν τα πρόστιμα, τότε, τι θα κάνουν; Θα τους πάνε στα δικαστήρια; Πρακτικά, αυτό είναι αδύνατο. Ακόμα όμως κι αν ήταν δυνατό, όταν αυτός ο κόσμος αρνηθεί να αποδεχτεί τις αποφάσεις των δικαστηρίων τι θα κάνουν;

Η πραγματικότητα είναι πως αυτό το κίνημα, στο βαθμό που αναπτυχθεί και μαζικοποιηθεί παραπέρα δεν μπορεί να νικηθεί! Κι υπάρχουν αρκετά διεθνή παραδείγματα που το αποδεικνύουν. Το πιο μεγάλο από όλα, ιστορικά, είναι το κίνημα ενάντια στον κεφαλικό φόρο (Πολ Ταξ) της Θάτσερ στη Βρετανία. Τότε, τα δικαστήρια χρησιμοποιήθηκαν και έστειλαν στη φυλακή αγωνιστές του κινήματος, όμως τελικά 18 εκ Βρετανών αρνήθηκαν να πληρώσουν το φόρο - και η Θάτσερ έπεσε!

Αστικές συγκοινωνίες
Οι ίδιες δυνατότητες ισχύουν στις αστικές συγκοινωνίες. Αναφέραμε τα παραδείγματα στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη που δείχνουν πως και σ’ αυτό το χώρο αναπτύσσεται ένα μεγάλο κίνημα άρνησης πληρωμής.

Αυτό το κίνημα είναι ακόμη στην αρχή του. Αλλά μπορεί να αποκτήσει μεγάλη δυναμική, αντίστοιχη αλλά και μεγαλύτερη απ’ ότι το κίνημα για τα διόδια γιατί αφορά ένα πολύ μεγαλύτερο αριθμό ατόμων!

Σε κάθε πόλη, κάθε δήμο, κάθε συνοικία/γειτονιά, χρειάζεται το χτίσιμο επιτροπών που να παρεμβαίνουν στα ΜΜΜ και να καλούν τον κόσμο να μην πληρώνει.

Ομάδες νεολαίας, κατοίκων, συνταξιούχων, γυναικών, ομάδες όλων των ειδών, μπορούν να πάρουν την πρωτοβουλία, να φτιάξουν επιτροπές, να μπαίνουν στα λεωφορεία ή το Μετρό και να καλούν τον κόσμο να μην πληρώνει. Θα έχουν τη συμπαράσταση όχι μόνο του επιβατικού κοινού και της πλειοψηφίας των εργαζομένων στα ΜΜΜ. Οι ελεγκτές δεν μπορούν να κάνουν τίποτα όταν η επιτροπή είναι παρούσα με 5 - 6 ή περισσότερα άτομα! Όπου έτυχε να συναντηθούν με επιτροπές οι ελεγκτές ήταν απολογητικοί – ούτε κατά διάνοια να επιχειρήσουν να επιβάλουν πρόστιμα!

Νερό, ρεύμα, τράπεζες, χρέος
Η εδραίωση τέτοιων επιτροπών σε πολλές γειτονιές, θα δώσει τη δυνατότητα, σε επόμενη φάση, να επεκταθεί αυτό το κίνημα στους λογαριασμούς της ΕΥΔΑΠ (ΕΥΑΘ κοκ) καθώς και στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, για να αντιμετωπιστούν οι παρανοϊκές (πέρα από τις δυνατότητες των νοικοκυριών) αυξήσεις των κυβερνώντων.

«Μα θα κόψουν το νερό και το ρεύμα» είναι ο δισταγμός που θα ακουστεί από πολλούς. Η απάντηση σ’ αυτό είναι ότι αν θα μπορέσουν να κάνουν κάτι τέτοιο εξαρτάται από την έκταση του κινήματος. Καμιά κυβέρνηση (καμιά!) δεν μπορεί να κόψει την παροχή νερού ή ρεύματος σε 1 εκατομμύριο καταναλωτές! Γιατί ξέρει ότι την επόμενη μέρα θα έχει 1 εκατ κόσμο στο δρόμο!

Στην εξέλιξή του ένα μαζικό κίνημα «δεν πληρώνω» θα θέσει αποφασιστικά το ζήτημα της πάλης ενάντια στις κατασχέσεις των περιουσιών των συμπολιτών μας που δεν μπορούν να ξοφλήσουν τα στεγαστικά, αγροτικά και άλλα δάνεια, σαν αποτέλεσμα της κάθετης πτώσης του εισοδήματός τους. Και τελικά αναπόφευκτα θα τεθεί το θέμα του δημόσιου χρέους. Γιατί στο τέλος-τέλος αντιμετωπίζουμε όλη αυτή τη βαρβαρότητα στο όνομα της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους στους Έλληνες, Γερμανούς, Γάλλους, κλπ τραπεζίτες. Είτε οι τραπεζίτες θα πάρουν πίσω τα τοκογλυφικά τους δάνεια, είτε οι εργαζόμενοι θα πάρουν τους μισθούς και τις συντάξεις τους. Για κάθε εργαζόμενο το δίλημμα αυτό, απλά δεν πρέπει να υπάρχει.

Επιτροπές «Δεν Πληρώνω»
Οι επιτροπές για τα διόδια και τις συγκοινωνίες, μπορούν να γίνουν εκατοντάδες μέσα στην επόμενη περίοδο. Καθήκον όλων των αγωνιστών της βάσης είναι η μάχη για το χτίσιμο και τη διεύρυνσή τους.

Όλες αυτές οι επιτροπές πρέπει να έχουν την δική τους αυτονομία, στο δικό τους χώρο. Απαιτείται η απουσία κάθε είδους καπελώματος από οποιαδήποτε οργάνωση της αριστεράς, απαιτείται δημοκρατία στη λειτουργία τους ώστε ο κόσμος να νοιώθει πως μπορεί να έχει λόγο και συμμετοχή στις αποφάσεις και όχι σαν νεροκουβαλητής οποιουδήποτε κόμματος ή «προσωπικότητας». Η δημοκρατία είναι στοιχειώδης και απαραίτητος όρος για την ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος, ειδικά όταν αυτό καλείται να ξεπεράσει τις παραδοσιακές ηγεσίες και μηχανισμούς!

Αυτές οι επιτροπές μπορούν να συνδεθούν σε ένα πανελλαδικό δίκτυο κάτω από ένα όνομα-ομπρέλα όπως το Δεν Πληρώνω. Μπορούν να αποτελέσουν ένα πραγματικά μαζικό κίνημα, που να διαπερνά κόμματα και οργανώσεις και να έχει όλη τη ζωντάνια του λαϊκού, εργατικού, νεολαιίστικου κινήματος.

Αριστερά – καθήκοντα
Πρόκειται για μια εξαιρετική ευκαιρία για την αριστερά να δρομολογήσει τις μεγάλες ανατροπές για τις οποίες πάντα μιλά. Για να γίνει αυτό απαιτείται, η αποφασιστική εμπλοκή της, κινητοποίηση των δυνάμεών της παντού, ενωτική λειτουργία και σεβασμός της δημοκρατίας του κινήματος, χωρίς καπελώματα.

Η σημερινή εικόνα της αριστεράς κάθε άλλο παρά αισιοδοξία δημιουργεί. Η ηγεσία του ΚΚΕ είναι δεδομένο ότι θα αρνηθεί την ενωτική πάλη με την υπόλοιπη αριστερά. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σε κρίση λόγω των αντιφάσεων που τον χαρακτηρίζουν. Έντονες αντιθέσεις υπάρχουν και στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Την ίδια στιγμή όμως αναπτύσσονται ισχυρές τάσεις ενότητας από τα κάτω. Είναι σίγουρο ότι μεγάλα τμήματα της κοινωνικής βάσης του ΚΚΕ θα στηρίξουν και θα συμμετέχουν στο κίνημα αυτό. Και είναι επίσης ξεκάθαρο πώς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι πιο υγιείς δυνάμεις θα βρεθούν μαζί στη μάχη αυτή, μαζί με άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ανένταχτο κόσμο.

Οι διεργασίες που αναπτύσσονται στην κοινωνία είναι καταλυτικές. Μπορούν να δώσουν μια νέα προοπτική για το μαζικό κίνημα. Μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά για μια «άλλη αριστερά» μακριά από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και τα όρια που χαρακτηρίζουν τις σημερινές ηγεσίες. Αυτή τη μάχη θα δώσει το «Ξ», μαζί με τα περισσότερο υγιή κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, μαζί, πάνω απ’ όλα, με τις εκατοντάδες και χιλιάδες των εργαζομένων και νέων που αναζητούν τρόπους μαχητικής και αποτελεσματικής αντίστασης στους τραπεζίτες, τους βιομήχανους, την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους άλλους φίλους του Πάγκαλου και του πρωθυπουργού.



Ξεκίνημα
11.1.2011

Κάτι λίγα για τα χτεσινά και προχτεσινά γεγονότα

Τι μπορώ να νιώθω; Οργή και μόνο οργή. Οργή γιατί μια δράκα μπαχαλάκηδων-ουγκ-προβοκατόρων κατάφερε να αμαυρώσει μια πορεία 200,000 ανθρώπων ενάντια στη επιβολή των μέτρων του ΔΝΤ, σκοτώνωντας τέσσερις ανθρώπους που μάλλον ήθελαν και αυτοί να απεργήσουν, αλλά η εργοδοσία της τράπεζας που εργάζονταν τους απειλούσε με απόλυση. Αισθάνομαι οργισμένος που οι τέσσερις που χάθηκαν άδικα θα σκοτωθούν ξανά και ξανά, αφού οι διάφοροι Καρατζαφεροπρετεντέρηδες θα τους κάνουν σημαία τους για να κάνουν και άλλες εκστρατείες ενάντια στα δικαιώματα και τα κεκτημένα όλων μας. Που ο Βγενόπουλος με τους 18 μπράβους και τα τρία κότερα θα βγάλει για μια ακόμη φορά την ουρίτσα του απ’έξω, παρά το γεγονός ότι το κτίριο της τράπεζας του δεν είχε άδεια από την πυροσβεστική λόγω ελλειπούς πυρασφάλειας. Που παρά τον κόσμο που μαζεύτηκε, η κύβέρνηση για μια φορά ακόμη κώφευσε, και έστειλε τα ΜΑΤ για να τον δυαλήσουν. Που σχεδόν άπαντες οι πολιτικοί αρχηγοί της Ελληνικής δεξιάς κόπτωνται για τα συνθήματα περί βουλής, την ώρα που οι ίδιοι την κάνουν τσίρκο. Που στο όνομα της «δημοκρατίας επιτρέπουν την δικτατορία των αγορών. Που όλοι μα όλοι οι τηλε-αστέρες και οι ταγοί της δημοκρατίας μας συνεχίζουν να προωθούν τις, ανυαγισμένες εδώ και μια δεκαετία , Θατσερικές πολιτικές, αγνοώντας επιδεικτικά τα πιο απλά μέτρα που θα μπορούσαν να πάρουν. Που όλοι προσπαθούν να χρεώσουν την ρεμούλα στους εργαζόμενους και όχι στα μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα..

Νιώθω όμως και μια σχετική χαρά. Εκτός από τα τραγικά γεγονότα της Marfin, είδα ένα πολύχρωμο πλήθος ανθρώπων όλων των ηλικιών, από απογοητευμένους ΠΑΣΟΚΟΥΣ μέχρι εξωκοινοβουλευτικούς αριστερούς, να βγαίνουν και να φωνάζουν ενάντια στο ΔΝΤ , την κυβέρνηση, την αξιωματική αντιπολίτευση, το ΛΑΟΣ, τα μεγάλα λαμόγια. Ήταν που είδα, για πρώτη φορά, τόσους πολλούς μετανάστες να πορεύονται χέρι χέρι με Έλληνες και να διεκδικούν ανθρώπινους μισθούς. Που είδα παππούδες και γιαγιάδες να κατεβαίνουν και να φωνάζουν στην αστυνομία, που είδα πενηντάρηδες να κυνηγούν τους κάφρους της ομάδας «Δ». Που είδα κόσμο να ανασυγκροτείται μετά τα πρώτα δακρυγόνα και να ξαναπροσπαθεί να πορευτεί προς τη βουλή, όχι μία, ούτε δυο, αλλά τρεις και τέσσερις φορές. Που είδα διαδηλωτές με πυροσβεστήρες και μάνικες να προσπαθούν να απεγκλωβίσουν τους ανθρώπους από την καιγόμενη τράπεζα, αν και αυτό αποδείχτηκε μάταιο. Η απάντηση της κυρίας στο μετρό, αφού άρχισαν να κυκλοφορούν τα νέα. «Όσο και να προσπαθούν να τα γυρίσουν ο κόσμος δεν θα μασήσει». Το ότι χτες, παρ’όλη την τρομοκρατία από τα ΜΜΕ, και την αστυνομία, μαζεύτηκαν 10,000 άνθρωποι γύρω από τη Βουλή για να διαμαρτηρηθούν για τα νέα μέτρα. Ότι η παγωμάρα έγινε οργή, και η οργή αμισβίτιση. Ποιός, θα πέρνει πλέον την τιβί και τις ανακυκλούμενες κεφαλές της Ελληνικής Πολιτικής και Δημοσιογραφίας στα σοβαρά;

Νέα Κούνεβα

Απίστευτη εργοδοτική πρόκληση με σκιές μαφίας.

Πρόσφατα εργαζόμενη σε αλυσίδα καφετεριών που επέστρεψε από νόμιμη ιατρική άδεια, απολύθηκε από το αφεντικό-ιδιοκτήτη της αλυσίδας. Στις συναντήσεις που έγιναν με τους λογιστές της επιχείρησης, ώστε να τις αποδοθούν δεδουλευμένα, ένσημα και αποζημίωση -μιλάμε για ελάχιστα ποσά-, ο εργοδότης εμφανίστηκε προκλητικός απέναντι στην εργαζόμενη αλλά και στους εκπροσώπους του σωματείου, με αποκορύφωμα τη συνάντηση της 23ης Μάρτη, ημέρας που θα γινόταν ο τελικός διακανονισμός. Ο εργοδότης αφού αντιλήφθηκε -δυσφορώντας- τη μαζική παρουσία μελών του σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων, άρχισε να τραβάει φωτογραφίες με ψηφιακή κάμερα. Μετά από απαίτηση να σβήσει τις φωτογραφίες, σήκωσε την μπλούζα του κι επέδειξε το ΟΠΛΟ που έφερε στη ζώνη του!

Η συνέχεια δόθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου οι αστυνόμοι αφού κατέγραψαν το γεγονός «συνέστησαν» στην εργαζόμενη και τα μέλη του σωματείου να μην προβούν σε μηνύσεις, ώστε να μη δεχθούν αντιμήνυση κι οδηγηθούν όλοι στο αυτόφωρο.

“Εντελώς συμπτωματικά”, το επόμενο βράδυ 24 Μάρτη η εργαζόμενη έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης έξω από το σπίτι της όπου και την ξυλοκόπησαν άγρια και την εγκατέλειψαν αιμόφυρτη και λιπόθυμη στην είσοδο του σπιτιού της. Η αιμορραγία και κάποιου τύπου αναισθητικό που χρησιμοποίησαν οι τραμπούκοι έκαναν την Κ. να μείνει για περίπου 10 ώρες παρατημένη μπροστά στην πόρτα της όπου και την βρήκε τα ξημερώματα ένας μετανάστης,της έριξε νερό στο πρόσωπο και τη βοήθησε να καλέσει βοήθεια. Το κίνητρο της επίθεσης δεν ήταν η ληστεία, καθώς όταν η εργαζόμενη συνήλθε είχε πάνω της και τα χρήματα και το τηλέφωνό της.

Από ότι φαίνεται η ατιμωρησία στην υπόθεση Κούνεβα, άνοιξε ορέξεις…

Αφιέρωμα στα Πολιτικά Τραούδια

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6714

Βοηθείστε ένα από τα θύματα του ρατσιστή δολοφόνου Καζάκου

Ο Τίμοθυ Αμπντούλ, ένα από τα θύματα του ρατσιστή δολοφόνου Π.Καζάκου, ενεργός αγωνιστής του αντιρατσιστικού και μεταναστευτικού κινήματος, έχει ανάγκη από την αλληλεγγύη και την υποστήριξη μας. Παραμένει άνεργος για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, μετά από μια μεγάλη περίοδο αποθεραπείας από τις 3 σφαίρες που είχε φάει από τον Π.Καζάκο.

Ο Τίμοθυ δεν είναι απλά άλλο ένα θύμα της οικονομικής κρίσης. Υπήρξε πρώτα θύμα σκληρής ρατσιστικής βίας και μετά θύμα κρατικής αδιαφορίας, που δεν αναγνώρισε στο πρόσωπο του ούτε αυτή την ελάχιστη προνοιακή εισφορά. Τα τελευταία 3 χρόνια, ο Τίμοθυ στηρίχθηκε οικονομικά στις όποιες απολαβές από μέρος των εσόδων του βιβλίου "Ο δρόμος για την Ομόνοια". Στηρίχθηκε δηλαδή στην αλληλεγγύη των αντιρατσιστών και των ευαισθητοποιημένων ανθρώπων σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Σε αυτήν προσδοκά και πάλι για να πάρει κάποια ανάσα και να μην γονατίσει. Γιατί πέρα από την δική του έλλειψη οποιουδήποτε εισοδήματος, εντελώς άνεργη είναι εδώ και μήνες η σύντροφός του που δούλευε σαν καθαρίστρια σπιτιών. Πέρα από τις δικές τους ανάγκες έχουν να συντηρήσουν κι ένα παιδί 10 χρόνων.

Ο Τίμοθυ χρειάζεται τη βοήθειά και την αλληλεγγύη μας. Αυτή μπορεί να πάρει δύο μορφές: είτε της οικονομικής εισφοράς στον τραπεζικό λογαριασμό της YRE (o οποίος κι άλλες φορές έχει χρησιμοποιηθεί για να ανακουφίσει συντρόφους και συντρόφισσες μετανάστες), είτε της προσφοράς μιας εργασιακής θέσης.

Ο τραπεζικός λογαριασμός της YRE είναι: ALPHA BANK 298-002101-074960. Θα μας βοηθούσε πολύ αν μας γνωστοποιούσατε την προσφορά σας στο e-mail: yregreece@hotmail.com ή στο τηλέφωνο 210 2283018-19 ή στο φαξ 210 2283077.

Μεταναστευτική τραγωδία

Για άλλη μια φορά γίναμε μάρτυρες τραγωδίας με θύματα ανθρώπους που προσπαθούν να έρθουν στην Ευρώπη για να ξεφύγουν από τον βίο αβίωτο που ζου στις χώρες τους. Αυτούς τους ίδιους άνθρωπους υπό κανονικές συνθήκες οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντιμετοπίζουν ως τρομοκράτες και μεγάλες απειλές για την εθνική ασφάλεια. Όμως, ένας τρομοκράτης ή ένας πράκτωρας, θα εμπιστευόταν την ζωή του στον πρώτο τυχόντα δουλέμπορο για να τον μεταφέρει κρυμμένο στο αμπάρι κάποιου σαπιοκάραβου, ή σε κάποιο φορτηγό ψυγείο, ή μήπως θα προτιμούσε να μπει στη χώρα με κάποιες πιο ασφαλείς και “νόμιμες” μεθόδους;

Λίγες σκόρπιες σκέψεις για τον ρατσισμό

“Keep banging on the walls
of fortress Europe”
Asian Dub Foundation, Fortress Europe

Από τις 2-5 Νοέμβρη λαβαίνει χώρα στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας η Σύνοδος του Παγκοσμίου Φόρουμ για την μετανάστεση. Μια σύνοδος στην οποία οι κυβερνήσεις του αναπτυγμένου κόσμου θα συζητήσουν τρόπους με τους οποίους θα μπορούν να εκμεταλεύονται περισσότερο τους μετανάστες και μετά να τους πετάνε πιο εύκολα σαν να ήταν στιμένες λεμονόκουπες. Και εμένα το μυαλό μου γυρνάει στον Τίμοθι.
Ήταν ένα βράδυ σαν όλα τ’άλλα, όταν έγινε το κακό. Ο Τίμοθι είχε βγει στο κέντρο της Αθήνας για να πουλήσει cd,όπως κάνουν οι πολλοί συμπατριώτες του στην Ελλάδα. Όμως εκείνη τη βραδυά, στο κέντρο της Αθήνας είχε βγει παγανιά και ένας ρατσιστής δολοφόνος, ο Καζάκος. Εκείνη την ημέρα εφτά άνθρωποι έπεσαν θύματα των σφαιρών του Καζάκου. Δύο χάθηκαν. Ο Τίμοθι από τη Νιγηρία, ο Τόμι από τη Γκάνα, ο Μοχάμετ από το Κουρδιστάν, και ένας Πακιστανός το όνομα του οποίου δεν θυμάμαι, έμειναν ζωντανοί. Ζωντανοί αλλά με τη ζωή τους κατεστραμένη. Ο Τίμοθι, που τώρα πια ζει με κάμποσες σφαίρες στο κορμί του ίσως να είναι μια απο τις πιο επίμονες υπενθύμισεις της φρίκης του ρατσισμού made in Europe.

Μα τι οπλίζει το χέρι του κάθε Καζάκου; Είναι τα ΜΜΕ, που έχουν φτιάξει ένα προφίλ για τους μετανάστες το οποίο απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα; Είναι οι εργοδότες που εργοδοτούν μετανάστες που δεν έχουν χαρτιά για ένα κομμάτι ψωμί; Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση που κάνει την νόμιμη μετανάστευση όλο και πιο δύσκολη, και προσπαθεί πια να κάνει την Ευρωπαϊκή Ένωση ένα απόρθητο φρούριο για τους φτωχούς του τρίτου κόσμου; Είναι οι κυβερνήσεις του αναπτυγμένου κόσμου που εδώ και χρόνια λεηλατούν τον τρίτο κόσμο και αποκομίζουν τεράστια κέρδη χωρίς να δίνουν ανταλλάγματα, με αποτέλεσμα να ανγκάζονται οι πολίτες τους να μεταναστεύουν; Είναι η ακροδεξιά που εκμεταλεύεται όλα αυτά, και διατυμπανίζει την άποψη ότι για όλα τα προβλήματα της χώρας “φταίνε οι ξένοι”, βγάζοντας ταυτόχρονα λάδι τους πραγματικούς υπαίτιους, δηλαδή τους μεγάλους βιομήχανους; Ή μήπως είναι όλοι μαζί;

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι όλες αυτές οι πολιτικές που εφαρμόζονται δεν έχουν ως στόχο μόνο τους μετανάστες, αλλά όλους μας. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι δεν φταίνε οι μετανάστες για την ανεργία στην Ευρώπη και την Αμερική, αλλά φταίνε τα αφεντικά. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό το διαίρει και βασίλευε που λέγεται ρατσισμός δεν κάνει καλό σε κανέναν. Αντιθέτως ο αλληλοσεβασμός, η κατανόηση και οι κοινοί αγώνες των ντόπιων μαζί με τους μετανάστες ενάντια στα προβλήματα που ταλανίζουν και τους μεν και τους δε, είναι ο μόνος τρόπος να καλυτερέψουμε τις ζωές μας. Keep banging on them walls λοιπόν… Μέχρι να τα γκρεμίσουμε!

Στρατηγός Άνεμος Ξανά (;)

Όλη τη χτεσινή μέρα μόονο μια σκέψη βρισκόταν στο μυαλό μου. Πάλι γυρνάμε στα ίδια και τα ίδια; Μήπως οι νεκροί της Πελλοπονίσου, η Πάρνηθα και η Πεντέλη πριν από δύο χρόνια ήταν απλά ένας εφιάλτης και τίποτα άλλο. Γιατί μπορεί εγώ να τα θυμάμαι όλα αυτά, αλλά βλέπω ότι η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου και τα ΜΜΕ έχουν απωθήσει αυτά τα γεγονότα στο υποσυνείδητο τους, πιθανόν υπολογίζοντας ότι και ο κόσμος έχει κάνει το ίδιο.

Και αυτό γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν 52 πυρκαγιές μέσα σε μια μέρα, αλλά παρ’ όλα αυτά, όλοι να ασχολούνται με το εάν το ΠΑΣΟΚ θα υποστηρίξει τον Παπούλια ή όχι. Δεν γίνεται να κινδυνεύει να ξανακαεί η Πάρνηθα και η κυβέρνηση να κάνει τον Κινέζο. Και εάν όντως το κάνει, νομίζω ότι δεν χωρούν ιδιαίτερες αμφιβολίας για το ενδεχόμενο της συνέργειας και όχι της απλής αμέλειας πια, στο μεγάλο περιβαλλοντικό έγκλημα που συντελείται τα τελευταία 15 χρόνια στην χώρα, και δη επί ΝΔ.

Πόσο μάλλον εάν σκεφτεί κανείς ότι η Πυροσβεστική επιχειρεί με τα ίδια απαρχαιωμένα Canadair, και πιθανόν τίποτα δεν έχει αλλάξει και όσον αφορά και τον επίγειο εξοπλισμό της. Στη Μαγούλα λόγου χάρη δεν υπάρχουν αντιπυρικές ζώνες, και ορισμένες περιοχές είναι απροσπέλαστες για τα επίγεια μέσα της περιοχής. Αυτά φαίνονται από τις χτεσινές φωτιές. Και εάν λόγω δεκαπενταύγουστου αποφύγαμε τα θύματα στην Μαγούλα, ποιός είπε ότι το ίδιο θα γίνει εάν σήμερα το πρωί (σ.σ. το κείμενο γράφεται στις 2 και 20 τα ξημερώματα) ξαναανέβει η ταχύτητα του ανέμου και η φωτιά βάλει πλώρη για τα Δερβενοχώρια, η οποιαδήποτε άλλη κατοικημένη περιοχή. Πιθανό τότε εκτός από τις περιουσίες και τον φσικό πλούτο να βρεθούμε να θρηνούμε και ανθρώπινες ζωές.

Αλλά οι συνέπειες αυτής της πολιτικής δεν είναι μόνο άμεσες. Υπάρχουν και οι μακροπρόθεσμες. Ήδη ο Αθηναίος καταπίνει πενταπλάσιες ποσότητες καυσαερίου από αυτές που κατάπινε στην προ-Αττικής οδού εποχή. Και ενώ οι ρίποι πολλαπλασιάζονται, οι πνεύμονες πρασίνου του Λεκανοπεδίου αποψιλώνονται και τσιμεντοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς, για να μετατραπούν σε προεκτάσεις της Αττικής οδού, εμπορικά κέντρα, συγκροτήματα πολιτελών πολυκατοικιών, βίλες. Και το καυσαέριο πολλαπλασιάζεται, και η ποιότητα ζωής μας γίνεται όλο και χειρότερη.

Όχι δεν φταίει ο στρατηγός άνεμος για αυτό το χάλι. Φταίει το ξερό μας το κεφάλι. Φταίμε εμείς που συνεχίζουμε να ψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους. Πράσινους και γαλάζιους οικοπεδοποιούς. Ποιός θυμάται την προ δωδεκαετίας ατάκα του Παπανδρέου και του Σημίτη ότι η Πεντέλη θα ξαναγίνει πράσινη; Έχουμε φτάσει στο έτος 2009 και η Πεντέλη όχι μόνο δεν ξανάπρασίνησε, αλλά επίσης απέκτησε περισσότερες βίλες και αυθαίρετα.Φταίμε εμείς που ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει να στείλουμε την κυβέρνηση και το μάταιο αυτό σύστημα που λέγεται καπιταλισμό στο διάβολο, και περιμένουμε μέσα σε ένα σύστημα το οποίο έχει θέσει ως αυτοσκοπό την παραγωγή κέρδους με οποιοδήποτε κόστος να δούμε την ζωή μας να καλυτερεύει. Φταίμε εμείς που βλέπουμε όλη αυτή τη σκανδαλώδη συμπεριφορά και αντί να αντιδράσουμε ξεροκαταπίνουμε μπας και τα κάνουμε όλα αυτά γαργάρα, και πιστέψουμε ότι όλες αυτές οι μαλακίες είναι ή αποτέλεσμα της φαντασίας μας, ή το απαύγασμα της νεολληνικής μαγκιάς, άνευ κλανιάς και εξατμήσεως….

Ε λοιπόν καιρός ν’αλλάξουμε τα πράγματα δεν βρίσκετε;

post-Εφετείο anger

Εκκενώθηκε λένε και το Εφετείο. Έφυγαν οι Αφγανοί από τον Άγιο Παντελεήμονα. Άλλαξε τίποτα; Μπα. Το μόνο που άλλαξε είναι ότι τώρα αισθάνονται δικαιωμένοι οι τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής και οι διάφοροι περιφερόμενοι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα, της περιοχής γύρω από την Ομόνοια και της Πλατείας Αττικής (που θυμίζουν μια κακόφωνη χωροδία που σε κάθε της εμφάνιση αλλάζει όνομα αλλά όχι σύνθεση). Και αισθάνονται αρκετά άνετοι για να κάνουν το “θεάρεστο” έργο τους, με την συνοδεία της ΕΛ.ΑΣ και των διάφορων κυβερνητικών παραγόντων.
Άλλαξε όμως και κάτι άλλο. Άρχισαν να στρέφουν την οργή που υπήρχε για την κυβέρνηση προς τους μόνους που δεν φταίνε για την όλη κατάσταση. Τους μετανάστες και τους πολιτικούς πρόσφυγες.Τα κατάφεραν για μια ακόμη φορά να στρέψουν τον κόσμο μακρυά από τους πραγματικούς λόγους για την ανεργία και τη φτώχεια στην Ελλάδα. Τα συγχαρητήρια μου. Σε αυτούς που τα κατάφεραν και σε εμάς που τους αφήσαμε.
Τώρα όμως πρέπει να δωθεί μια πολιτική απάντηση σε όλα αυτά. Πρέπει να βγούμε ξανά στο δρόμο. Να δείξουμε ότι η μόνη απάντηση στα όσα μας πλασάρουν είναι οι κοινοί αγώνες και η απεργία, όχι ο ρατσισμός, και σίγουρα όχι αυτή η πολυδιαφημισμένη λιτότητα (μόνο για τους εργαζόμενους, όχι για τις μεγάλες επιχειρήσεις). Είναι καιρός να ξαναδώσουμε την μάχη του πεζοδρομίου μπας και τα αλλάξουμε όλα

Βαρβαρότητα

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση έχει προτιμήσει τον δρόμο της βαρβαρότητας και όχι της όποιας σύνεσης. Αυτό έγινε ηλίου φαεινότερο με την επίθεση των ΜΑΤ ατον καταυλισμό των προσφύγων στην Πάτρα, κατά την διάρκεια της οποίας μάρτυρες είδαν φορτηγά να μεταφέρουν γκαζάκια εντός του χώρου, ενώ άλλοι μάρτυρες έλεγαν ότι κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς που προκλήθηκε (εν μέσω επιχείρισης-σκούπα), η πυροσβεστική είχε εντολές να μην επέμβει για την κατάσβεση της. Κάπως έτσι η κυβέρνηση δείχνει στην πράξξη τα σχέδια της για τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, και όσο η κρίση θα βαθαίνει, ακόμα και τους Έλληνες εργαζόμενους σε περίπτωση απεργίας, και σίγουρα την νεολαία. Και αυτό σημαίνει στρατιωτικού τύπου επιχειρήσεις, σε αγαστή συνεργασία με τους ακροδεξιούς, ενάντια σε μετανάστες και αγωνιζόμενους ανθρώπους.

Η κυβέρνηση μας έδειξε που έχει γράψει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Καιρός να δείξουμε και εμείς που έχουμε γραμμένη την κυβέρνηση.

Know Thy Enemy

Τελικά η όλη ιστορία με την κρίση έχει ξεκινήσει να πέρνει μια άσχημη τροπή. Από εκεί που κανείς θα περίμενε από τον κόσμο να κυνηγά τους μεγαλοκαρχαρίες των μεγάλων εταιριών . Αντιθέτως στο ειδώλιο έχει μπει ο πιο αδύναμος κρίκος αυτής της ιστορίας, και αυτός που στην πραγματικότητα δεν φταίει ποσώς. Ο μετανάστης. Πως όμως φτάσαμε εκεί; Μια ερώτηση που έχει κάποιες απλές, πολύ απλές απαντήσεις..
Η μία απάντηση είναι ότι η αριστερά, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης είναι απούσα. Και προτάσεις ξεκάθαρες που να χτυπούν τον στόχο δεν εμφάνησε, και να εξηγήσει στον κόσμο τα πραγματικά αίτια της κρίσης απέτυχε. Αντιθέτως αναλώθηκε σε επιστημονικές αναλύσεις αρκετά δυσνόητες για τον μέσο άνθρωπο και μετά νέρωσε τις θέσεις της.
Σαν αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης και μόνο μπορώ να δω βέβαια το γεγονός ότι οι διάφοροι ακροδεξιοί ηγέτες βρήκαν απήχηση. Και αυτό γιατί δυστυχώς ελλεόψει άλλων πολιτικών προτάσεων το “φταίνε οι ξένοι” αποτελεί πολιτική λύση. Κατά τα άλλα τα γνωστά ακροδεξιά κόμματα εκτός από αυτό προτείνουν βέβαια τις κλασικές νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές.
Σύμμαχος σε όλο αυτό και τα άλλα κόμματα της κεντρο-ακροδεξιάς πολυκατοικίας, τα οποία δεν φείδονται σε ρατσιστική ρητορία. Ως συνήθως σε πολλές περιστάσεις αποδείχτηκαν βασιλικότερα του βασιλέως, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση Μπερλουσκόνι, όπου ο Καβαλιέρε περνάει τον έαν απάνθρωπο και ρατσιστικό νόμο μετά τον άλλο.Ταυτόχρονα βέβαια περνούν και φοροαπαλλαγές για τις μεγάλες επιχειρήσεις, νόμοι που περιορίζουν τα διακιώματα των εργαζομένων και ένα αγριότατο ασφαλιστικό, με το οποίο κόβονται συντάξεις και επιδόματα.
Για να τα πω σταράτα. Πρέπει να δείξουμε στον κόσμο ποιός είναι ο πραγματικός εχθρός. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι κυβερνήσεις και οι ακροδεξιοί ρήτορες που τους στηρίζουν. Know Your Enemy and bring it down! Now!

First they came for the Jews….

Το σκηνικό των τελευταίων εβδομάδων στην Ομόνοια, όπως και στις άλλες περιοχές που διαμένουν μετανάστες, τις τελευταίες εβδομάδες θυμίζει όλο και περισσότερο σκηνικό γκέτο. Η αστυνομία μπαινοβγαίνει στις γειτονιές ελεύθερα, με τα όργανα της να εξευτελίζουν μετανάστες στο δρόμο, να κάνουν συλλήψεις στο σωρό και να τρομοκρατούν ανθρώπους που ήρθαν στη χώρα μας για να ξεφύγουν από φτώχεια, πολέμους και αυταρχικά κα8εστώτα. Και όλα αυτά στον απόηχο της εκλογικής επιτυχίας της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.
Μετά τις ευρωεκλογές ην κυβέρνηση ξαφνικά ανακάλυψε το θέμα των μεταναστών. Όχι για να σκύψει πάνω από τα προβλήματα τους, αλλά για να ηγηθεί της εξτρατείας ενάντια σε αυτούς. Από κοντά και το δήθεν αριστερό ΠΑΣΟΚ, το οποίο μυριζόμενο τις ψήφους αντέγραψε την ρατσιστική ρητορική Καρατζαφέρη σχεδόν μέχρι τελίας, μιας και μυρίστηκε ότι μπορεί να μαζέψει ψήφους και απο ‘κει. Παράληλα βλέπουμε διάφορους “αγανακτησμένους” πρώην καταδρομείς και νυν κατοίκους (βλέπε Δημήτρης Πιπίκιος) να τρέχουν στις γειτονιές που μένουν οι μετανάστες με μοναδική ατζέντα την εκκαθάριση της περιοχής από τα “μύαρα” στοιχεία και δίνοντας ουσιαστικά μια μηντιακή “πάσα” στα “παλικάρια” της Χρυσής Αυγής να κάνουν το “θεάρεστο” έργο τους κυνηγώντας μετανάστες στα στενά των συνοικιών, με την βοήθεια πάντα της ΕΛ.ΑΣ.

‘Ολο αυτό το σκηνικό είναι μια εικόνα από το παρόν αλλά και το μέλλον της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μια εικόνα που κάθε άλλο παρά όμορφη είναι. Γιατί εάν δεν υπάρξει αντίδραση, και τα περιστατικά σαν το λυντσάρισμα των Πακιστανών στη Μανωλάδα θα πολλαπλασιαστούν, και οι απειλές που δέχονται όσοι Έλληνες τολμούν να δείξουν κάποια συμπάθεια προς τους μετανάστες θα αρχίσουν να γίνονται πραγματικότητα. Και η μαύρη αλήθεια είναι ότι θα ανοίξει ο δρόμος και για την εξολόθρευση και άλλων ενοχλητικών ομάδων, και άλλων αποδιωπομπαίων τράγων που θα τους φορτωθούν όλα τα κακά του συστήματος, σε μια προσπάθεια να αθωωθούν στην συνείδηση του κόσμου οι πραγματικοί υπαίτιοι της κρίσης, της ανεργίας και όλων των δεινών που μας μαστίζουν, δηλαδή το εθνικό και διεθνές κεφάλαιο. Έναντι όλης αυτής της ρητορικής το μόνο που μπορούμε να αντιτάξουμε είναι ο ορθός λόγος και οι λύσεις που δίνουν πραγματική λύση στο πρόβλημα της ανεργίας. Δηλαδή τα πολιτικά επιχειρήματα και οι κοινοί κοινωνικοί αγώνες. Ας μιλήσουμε λοιπόν πριν να εκλείψουν όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να μιλήσουν.

ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ

Πολλά και ύποπτα πράγματα συμβαίνουν στην Αθήνα. Πολλύ φοβάμαι ότι μέσα στις επόμενες βδόμάδες η Ελλάδα θα ζήσει ημέρες της Ιταλίας του ’70. Δεν είμαι και πολλύ σίγουρος για αυτό που Θα πω αλλάτα γεγονότα των τελευταίων μηνών έχουν μια δυνατή οσμή από στρατηγική της έντασης. Από τις χειροβομβίδες στο στέκι μεταναστών, στις μπουνιές σε στέκια ομοφυλοφίλων, στους αγανακτισμένους δήθεν πολίτες του Αγίου Παντελεήμονα και της Πάτρας ‘εως και στη δράση της “σέκτας επαναστατών”, και στις χειροβομβίδες κρότου-λάμψης στπ Παλιό Εφετείο όλα έχουν την χαρακτηριστική μυρωδιά του παρακράτους και της Χρυσής Αυγής.

Το μόνο που μπορώ να αισθανθώ μετά το τελευταίο χτύπημα της Σέκτας είναι τρόμος. Τρόμος για τα μελούμενα. Τρόμος για την περεταίρω συμπεριφορά της αστυνομίας και της ελληνικής ακροδεξιάς που όλο και δυναμώνει. Η επίθεση έγινε ενώ εδώ και λίγες ημέρες βγήκε το πόρισμα για την δολοφονία Γρηγορόπουλου, τις ίδιες μέρες που η αστυνομία έχει αναλάβει κατ’ εντολίν της κυβέρνησης και με τη συνέργεια της Χρυσής Αυγής να συλλάβει και να τρομάξει όσους φτωχοδιάβολους βρίσκονται στις πέριξ του κέντρου περιοχές. Δηλαδή, σε μια εποχή που ευνοεί την καταστολή. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα εμένα με τρομάζει. Στη μετά Δεκέμβρη εποχή, φαίνεται ότι και πάλι η διαφορετική άποψη σιγά σιγά περνά στο περιθώριο, και απο κει και πέρα στην παρανομία, μετά από μεθόδους και μεθοδεύσεις από διάφορους κύκλους που λυμαίνονται τα κανάλια της ενημέρωσης και τον κρατικό μηχανισμό. Υπάρχει μάλιστα ένα περίεργο υπόγειο πλέγμα σχέσεων ανάμεσα σε επιτροπές κατοίκων, συλλλόγους εφέδρων, την Χρυσή Αυγή και μέλη του ΛΑΟΣ, το οποίο μονοπωλεί τον τηλεοπτικό χρόνο σε ρεπορτάζ για την μετανάστευση και την εγκληματικότητα και οργανώνει εκδηλώσεις μίσους, ενώ μέλη αντιρατσιστικών οργανώσεων έχουν δεχτεί απειλές, είτε ανώνυμα, είτε μέσω της ιστοσελίδας της Χ.Α., και οι μετανάστες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σειρά ρατσιστικών επιθέσεων και επιχειρήσεων σκούποας που συνδιοργανώνονται από τη Χρυσή Αυγή και διμοιρίες των ΜΑΤ. Και να μην ξεχνάμε τα του προκείμενου. Όταν σκοτώθηκε ο αστυνομικός, όλοι έδειξαν προς την Σέκτα. Αντιστοίχως στην επίθεση κατά της Κούνεβα, η αστυνομία συνεχίζει να ερευνά την ερωτική της ζωή, ενώ είναι γνωστό ότι είχε δεχτεί απειλές από μπράβους της εργοδοσίας, ενώ οι έρευνες άεχησαν με καθυστέρηση ενός μήνα. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, ή μήπως ξέρουν πιοι βρίσκονται πίσω από ντη Σέκτα; Και μήπως η επίθεση έχει σκοπό να δημιουργήσει κλίμα κατά τη διάρκεια της δίκης του ΕΛΑ που διεξάγεται τώρα, όπως είχαν κάνει τα δύο προηγούμενα χτυπήματα μέσα στον Δεκέμβρη; Ύποπτα πράγματα σε ύποπτες εποχές. Και τρομακτικά. Που μου φέρνουν στο μυαλό την εποχή που η Ordine Nuovo έκανε τυφλές επιθέσεις με σκοπό να δημιουργήσει κλίμα ευνοηκό για μια αυταρχική στροφή στην Ιταλική κοινωνία. Και δυστυχώς αυτό το κλίμα τρομοκρατίας δεν θα το πληρώσουν μόνο αγωνιζόμενοι άνθρωποι. Θα το πληρώσουν και πολλοί που δεν έχουν καμία σχέση με τα κινήματα και απλά έτυχε να βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Και αυτό δεν είναι το πιο τρομακτικό ενδεχόμενο. Υπάρχει και η πιθανότητα της φασιστικής εκτροπής, έστω και μέσω εκλογών. Γιατί ο φασιμός από ένα τέτοιο κλίμα ευνοείται. Εκτός και εάν βρούμε τον τρόπο να απαντήσουμε πολιτικά σε όλα αυτά. Να πιαστεί μια αρχή

Ενα ανοιξιάτικο πρωινό στην Ευρώπη, με υπόκρουση τις ωρολογιακές βόμβες.


Hear the ticking of your heartbeat beating
Hear the breaking of their promises

Hear the smashing of your expectations

Hear the shattering of half-rhymes


And all the timebombs

They're all dancing to the same song

In a world full of no ones

I am a someone

Timebomb

Timebomb

Timebomb

Timebomb


Stop now

What's that sound

Everybody look what's going down

Stop now

What's that sound

Everybody look what's going down
Stop now

What's that sound

Everybody look what's going down

Stop now

What's that sound

London Bridge is falling down
Chumbawamba- Timebomb


Eίναι από αυτές τις μέρες. Ξανά. H ζέστη με έχει κατακλύσει και το μυαλό μου κάνει περίεργα παχνίδια. Θέλω να βγω με τα μάτια κατακόκινα από τον ασύστολο έρωτα με την Mary Jane, το στομα να αφρίζει από τις μπύρες και τα γένια να στάζουν τεκίλα φωνάζωντας: I TALK TO PLANETS BABY!!! NOW I WANNA BE YOUR DOG!!! DONT TREAT ME LIKE A GOD, TREAT ME LIKE A DOG, I’LL COME TO YOU!!!

Δεν παίζει, κάτι έχω πάθει. Ίσως είναι η ελληνική πραγματικότητα, ίσως πάλι απλά να χρειάζεται να ξεφύγω για λίγο. Aλλά και πάλι βλέπω την παράνοια να με περιτρυγιρίζει. Στη Γαλλία λέει, οι εργαζόμενοι έχουν αρχίσει να κλειδώνουν τα αφεντικά και τους μεγαλοπαράγωντες των επιχειρήσεων στα γραφεία τους. Στην Γουαδελούπη σχεδόν έγινε επανάσταση που οδήγησε στην κατάργηση του ημιδουλοκτητικού συστήματοσ και την αύξηση του κατώτατου μισθού. Στην Iσλανδία και την Iρλανδία όλος ο κόσμος βρίσκεται στους δρόμους. Kαι στην Eλλάδα η κυβέρνηση ξανακαταφέρνει να ξαναβγάλει εαυτόν αθώο για τα μύρια όσα γίνονται, και η αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθεί εναγωνίως να μας πείσει ότι διαφέρει από την κυβέρνηση, αν και έχουν το ίδιο πρόγραμμα. H ζουν σε παράλληλο σύμπαν, η πιστεύουν τα όσα λένε, ή μας δουλεύουν κανονικά. Aποκλείεται να γίνεται κάτι εκτός των τριών. Για αυτό μία λέξη. YΠOKPIΣIA!

H μια λέξη που με έχει οδηγήσει στην παράνοια τις τελευταίες μέρες. Mου φαίνεται ότι ενώ υπάρχει ένα μείζον πρόβλημα που ωφείλεται στις πολιτικές που εφαρμόζονται απο το 80, όλοι κοιτάζουν σε αυτή την χώρα, και κατά συνέπεια όλοι οι διοικούντες το μάταιο αυτό σύστημα που λέγεται καπιταλισμός, να βγάλουν την ουρίτσα τους απ’έξω και με την πρώτη ευκαιρία να συνεχίσουν το ίδιο πρόγραμμα λες και δεν συνέβη κάποια οικονομική κρίση τα τελευταία δύο χρόνια.
Oι ευρωπαίοι πολίτες καταστρέφονται από τις ιδέες της αειφόρου ανάπτυξης, της δικτατοριάς (H οικονομίας) της ελεύθερης αγοράς και την προσμονή μήπως βρέξει λεφτά από τα υπερχειλισμένα κέρδη των λίγων που έχουν τα κεφάλαια και δεν νοιώθουν απο κρίση. Kαι η λογική μου το ίδιο. Mου φαίνεται ότι έφτασε ο καιρός για μια αλλαγή. Eπανάσταση τώρα! Pίξη τώρα! Kαιρός να ξαναδιεκδικήσουμε μια ανθρώπινη ζωή. Nομίζω ότι και εμείς πρέπει να επιστρέψουμε στους ταξικούς αγώνες και να πάρουμε μπρος. Nα επεκτείνουμε την εξέγερση και να στείλουμε τους νεοφιλελέυθερους να κάνουν παρέα στη Θάτσερ, εκεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Kαι να οικοδομήσουμε την νεα κοινωνία από τις στάχτες της παλιάς.