Showing posts with label ακτιβισμός. Show all posts
Showing posts with label ακτιβισμός. Show all posts

Friday, September 28, 2012

Μια μαρτυρία από τις 26/9

Κατεβαίνωντας προς το Μουσείο, είχα ήδη προσέξει δύο παράξενα πράγματα. Κατ’ αρχήν πέντε ολόλευκες “αύρες” νοικιασμένες από το Ισραήλ, που είχαν παρκάρει στην Ηρώδου του Αττικού. Δεύτερον, το γεγονός ότι η αστυνομία είχε αποκόψει την κυκλοφορία στην Σόλωνος από το ύψος της διασταύρωσης με την οδό Κανάρη, πράγμα το οποίο γινόταν για πρώτη φορά σε πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Κατά τα άλλα, δεν υπήρχε αστυνομικός ούτε για δείγμα σε όλη την διαδρομή μέχρι το Μουσείο, όπου θα συναντιόμουν με το μπλοκ. Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με τον φίλο μου τον Νίκο, στα στενά των Εξαρχείων, του Κωλονακίου και στην Αλεξάνδρας και πολλούς κάθετους δρόμους, υπήρχαν πολλοί αστυνομικοί με πολιτικά ή της ομάδας ΔΙΑΣ που έλεγχαν τα στοιχεία και τις τσάντες περαστικών. Φτάνωντας στο Μουσείο η εικόνα έμοιαζε απογοητευτική. Λίγος κόσμος στον δρόμο και τις γύρω σκιές, μια εικόνα που έδειχνε μεγάλύτερη κινητοποίηση της αστυνομίας από αυτήν της ΓΣΕΕ. Ευτυχώς με το που άρχησαν οι λόγοι της ΓΣΕΕ η εικόνα φάνηκε να αλλάζει. Ενώ η κινητοποίηση έμοιαζε να είναι πολύ μικρή, τελικά ο κόσμος που πύκνωνε πάνω στην Πατησίων έδειχνε μια ελαφρώς καλύτερη εικόνα. Ξαφνικά, οι λόγοι από την εξέδρα σταμάτησαν, και ένα μεγάφωνο μας ενημέρωσε ότι η κεφαλή της πορείας (ΓΣΕΕ-Συνδικάτα) θα ξεκίναγε από την Ιουλιανού, κατέβει μέσω 3ης Σετεμβρίου και Ομόνοιας στην γωνία Πανεπιστημίου και Αιόλου και μετά να οδηγήσει την πορεία στο Σύνταγμα. Έπρεπε λοιπόν να περιμένουμε. Εγώ ήμουν στο πανό, και περιμένωντας έκανα τις κλασσικές χαιρετούρες με φίλους από την Οργάνωση και από το Σύνταγμα, με τους οποίους συναντιέμαι σε κάθε πορεία. Μπροστά μας στεκόταν το μπλοκ της τοπικής του ΣΥΡΙΖΑ Παιανίας, που αποτελείτο κυρίως από μεσόκοπες κυρίες , αλλά και κάνα δύο νεαρούς. Μας ζήτησαν να κρατήσουμε και το δικό τους πανό (μια λινάτσα στην ουσία) κάτω από το δικό μας. Δεχόμαστε και αρχίζουν τα αστειάκια περί καπελώματος. Μετά από κάνα δεκάλεπτο εμφανίζονται και άλλα μπλοκ από τοπικές του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία παρασέρνουν και τις κυρίες , μαζί με το πανό τους, σε κάποιο σημείο αρκετά πιο μπροστά από εμάς. Έτσι μένουμε πίσω από ένα άλλο μπλοκ. Το μπλοκ των αναρχικών, το οποίο είναι αρκετά μαζικό, έχει την ουρά του στα 200 μέτρα από εμάς, σχεδόν ακριβώς στην είσοδο του Μουσείου. Περασε ακόμα ένα τέταρτο. Ο ντουντουκέρης του μπροστινού μπλοκ άρχισε να γίνεται ανυπόμονος, και πήρε μπρος, περισσότερο για να σπάσει την μονοτονία του περίμενε παρά για οτιδήποτε άλλο. Ο δικός μας παρέμενε ψύχραιμος και τηρούσε στάση αναμονής. Ξαφνικά κάποιος τον πήρε τηλέφωνο. “Σύντροφοι περιμέναμε τόση ώρα, αλλά περιμέναμε για καλό λόγο. Η κεφαλή της πορείας έχει φτάσει στο Σύνταγμα αλλά υπάρχει τόσος κόσμος από πίσω που η Σταδίου έχει φρακάρει. Συγκροτούμε το μπλοκ , μπάινουμε ανάμεσα στα δύο πανό και ξεκινάμε”, μας ειπε. Ζητωκραυγές. Συνθήματα “Εμπρός Λαε..” και τα λοιπά. Σηκώσαμε το μπροστινό πανώ και ξεκινήσαμε για το Σύνταγμα. Φτάσαμε στην Αιόλου χωρίς κανένα πρόβλημα, και με το που στρίψαμε στην Σταδίου, άφησα το πανό στα χέρια κάποιου άλλου συντρόφου, για να πάρω σημαία στο χέρι και να αρχίσω να καταγράφω. Χαλαρά συνθήματα, γέλια, συζητήσεις, εικασίες για την στάση του ΚΚΕ, και του ΠΑΜΕ, κράξιμο ανελέητο για την ΠΑΣΚΕ και την υπόλοιπη ηγεσία της ΓΣΕΕ. Οι πρώτοι κρότοι από τα δακρυγόνα τις μολότωφ και τις χειροβομβίδες έφτασαν στα αυτιά μας μόλις περάσαμε την Κλαυθμώνος. Το μπλοκ, όπως και τα μπροστινά ακινητοποιήθηκε. Και ο χύμα κόσμος που οπισθοχωρούσε παγίωσε την εικόνα ενός Συντάγματος απροσπέλαστου από τα χημικά και τις συγκρούσεις, τουλάχιστο προσωρινά. Για το τι γινόταν στο ίδιο το Σύνταγμα οι πληροφορίες που έφταναν από τα μπλοκ πιο μπροστά και τον κόσμο που οπισθοχωρούσε ήταν συγκεχυμένες. Αλλά από τα όσα άκουσα έβγαινε το εξής συμπέρασμα. Καθώς το μπλοκ των αναρχικών έφτανε στο ύψος του Κινγκ Τζορτζ, είδαν επί της Βασιλέως Γεωργίου, έξω από τα ξενοδοχεία, πολλές διμοιρίες των ΜΑΤ και των ΥΜΕΤ. Σχεδόν αμέσως μια ομάδα περίπου 30-50 ατόμων επιτέθηκε στις διμοιρίες με αποτέλεσμα τα ΜΑΤ να επιτεθούν με χημικά στο κυρίως σώμα του μπλοκ. Εν τω μεταξύ το μπλοκ των φοιτητών του πολυτεχνίου, που ήταν λίγο πιο μπροστά, επιχειρούσε να περάσει μέσα από το Σύνταγμα, μόνο και μόνο για να βρεθεί μπροστά σε ένα τείχος από δακρυγόνα και να αναγκαστεί σε συγκροτημένη υποχώρηση. Το ίδιο έκαναν και τα μπλοκ των συν ελεύσεων γειτονιών. Όταν οι ρήψεις σταμάτησαν προς στιγμήν, μόνο τότε κατάφεραν να ανέβουν στην Αμαλίας μέσα από την πλατεία. Εν τω μεταξύ εμείς και τα υπόλοιπα μπλοκ ετοιμαζόμασταν να αντιμετοπίσουμε την κατάσταση. Κάναμε πλευρικές αλυσίδες με τις σημαίες μας, αλλά και για πρώτη φορά, λόγω του κινδύνου, κάθετες αλυσίδες μέσα στο μπλοκ. Ένας άρχισε να μοιράζει μάσκες, σαν και αυτές που έχουν οι μπογιατζήδες, για να μην έχουμε πρόβλημα με τα δακρυγόνα. Η ντουντούκα έδινε οδηγίες για το πως θα αποφύγουμε τα δακρυγόνα, και το πως θα οργανωθεί το μπλοκ. Σε λίγο οι κρότοι μεταφέρθηκαν προς την Πανεπιστημίου. Ήταν φανερό ότι τα ΜΑΤ είχαν σπάσει την πορεία σε κομμάτια και έσπρωχναν με την βια τα πρώτα μπλοκ προς τα Προπύλαια. Το Σύνταγμα ήταν ακόμα απροσπέλαστο και γίνονταν συγκρούσεις και στην Αμαλίας. Από τους κάθετους δρόμους βλέπαμε μπλοκ να κατεβάινουν με βήμα ταχύ την Πανεπιστημίου, ακολουθούμενα απο “χακί” διμοιρίες των ΜΑΤ. Φτάσαμε στην Βουκουρεστίου, όπου είδαμε μια διμοιρία να κατεβαίνει με βήμα ταχύ προς το μέρος μας. Κανείς από αυτούς δεν ήταν πάνω από 1,60 με τα χέρια στην ανάταση.. Τελικά έστρηψαν δεξιά πάνω στο πεζοδρόμιο και τρέχουν προς την Κοραή. Το σύνθημα “Εξω απ’την πορεία η αστυνομία” δονησε το μπλοκ. “Παραλίγο να μας την πέσει ένα τάγμα κοντών”, παρατηησε ένας τύπος δίπλα μου, ο οποίος είχε την εμφάνιση του σούπερ-χιπστερά. Γελια. Το άγχος για τα επόμενα λεπτά έσπασε, και ξεκινήσαμε για Σύνταγμα. Η ποσότητα τον χημικών που είχε πέσει στο Σύνταγμα πρέπει να ήταν μεγάλη, γιατί με το που φτάσαμε στο ύψος της Καραγιώργη Σερβίας τα μάτια μου άρχησαν να καίνε και άρχησε και εκείνος ο καταραμένος βήχας που με πιάνει τα τελευταία χρόνια όποτε εισπνέω χημικά. Βεβαίως εγώ είχα μια απλή μάσκα, σαν τους περισσότερους, και όχι κάτι παραπάνω. Η οι πιο μάχημοι είναι η φίλη μου η Ηλέκτρα, που δεν πολυκαταλαβαίνει από σωματικές ταλαιπωρίες, και ο σύντροφος Α., ένας οδηγός λεωφορείου που κατεβαίνει σε διαδηλώσεις από την εποχή της μεγάλης απεργίας του 1992. Και οι δύο ήταν οι μόνοι που δεν καλύπταν κάπως στόμα και μάτια. Κοιτάζωντας κοιτάζωντας προς την την απέναντι αλυσίδα είδα έναν νεαρότερο σύντροφο, το Μιχάλη, να φοράει μια σχεδόν διαστημική μάσκα, σαν αυτές που φορούν οι διασώστες της πυροσβεστικής πριν μπουν σε φλεγόμενο κτίριο για να κάνουν απεγκλωβισμό. Έξω από το Κινγκ Τζωρτζ είδαμε ένα στρατό από αστυνομικούς των ΜΑΤ (τουλάχιστον 10 σειρές σε στοίχιση ανά 20 άτομα φαίνονταν, αλλά πρέπει να υπήρχαν και άλλοι κρυμμένοι). Εν τω μεταξύ ακούγονταν κρότοι που φαινόταν να προέρχονται από την Αμαλίας και το τέρα της Φιλλελλήνων. Μέσα στο ίδιο το Σύνταγμα φαίνονταν σημάδια από τα πολλά δακρυγόνα, αλλά και το περίπτερο κάποιου event που συνδιοργάνωνε ο δήμος, το οποίο είχε πάρει φωτιά. Το σκηνικό συμπλήρωναν κομμάτια από σπασμένα μάρμαρα και λεκέδες από malox στην συμβολή Όθωνος και Φιλελλήνων.. Στρίψαμε αριστερά ένα δρόμο πριν την Ρώσικη Εκκλησία (δίπλα στην οποία είχε στηθεί το θρυλικό Media Centre του Συντάγματος, στις τρεις μεγάλες ημερομηνίες του κινήματος, δηλαδή 15, 28 και 29 Ιουνίου του 2011), και σταθήκαμε. Στην Αμαλίας πρέπει ακόμα να γινοταν ο κακός χαμός, γιατί ακόμα ακούγαμε κρότους. Και τα νεύρα από τα δακρυγόνα είχαν φουντώσει, οπότε τα συνθήματα, καυστικά για την αστυνομία, τους φασίστες και την κυβέρνηση, έδιναν και έπερναν. Πριν τα δακρυγόνα το μπλοκ ήταν χαλαρό, και ήταν σαν να κρατούσε δυνάμεις για να φωνάξει μπροστά από την Βουλή, αλλά τώρα, σε πείσμα των κλεισμένων λαρυγγιών από τα δακρυγόνα, και του τσουξίματος στα μάτια, ο παλμός και η ένταση είχαν ανέβει κατακόρυφα. Ένας μεγαλύτερος και πιο έμπειρος διαδηλωτής από το μπλοκ στεκόταν μπροστά από τους λεκέδες από την σκόνη των χημικών, για να επισημαίνει το σημείο και να μην το πατάμε εμείς, και αν αποφεύγουμε παιρεταίρω προβλήματα. Ο ντουντουκέρης είχε πια αναλάβει τον ρόλο του καθυσιχαστή για τους φοβισμένους (που είμαστε αρκετοί) και του εμψυχωτή-δυναμιτιστή-διοργανωτή για όλους όσους είχαν πάρει φόρα από τα νεύρα τους. Ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε την Αμαλίας , αλλά και πάλι σταματήσαμε στο ύψος του πάντα φιλόξενου ξενοδοχείου “Αμαλία”, η είσοδος του οποίου ήταν γεμάτη κόσμο που προσπαθούσε να αποφύγει τα χημικά. Το προσωπικό του “Αμαλία” , από εκείνες τις εφιαλτικές σχεδόν μερές του Συντάγματος και μετά, έκανε τον χώρο του Ξενοδοχείου ασφαλές καταφύγιο για όσους διαδηλωτές δεν άντεχαν τα χημικά της αστυνομίας. Το ίδιο έκαναν οι άνθρωποι και σήμερα. Γεια στα χέρια τους, πολλύς κόσμος που έμεινε εκεί έχει να τους θυμάται για πολύ καιρό ακόμη. Πλέον η μάχη είχε μεταφερθεί στην Πανεπιστημίου ολοκληρωτικά. Συνεχίσαμε να κινούμαστε στην προηγούμενη διάταξη επί της Αμαλίας. Φτάσαμε στο Σύνταγμα. Τώρα είχα μα καλύτερη εικόνα της κατάστασης. Κοιταζωντας αριστερά προς την πλατεία, είδα την γνωστή ομάδα του “Κοινωνικού Ιατρείου του Συντάγματος” σκυμένη πάνω από κα΄ποιους ξαπλωμένους ανθρώπους. Υπήρχαν, δηλαδή, άτομα που είχαν τραυματιστεί σοβαρά. Όπως κάθε φορά, τα πάλε ποτέ “ακούνητα στρατιωτάκια” του Πολύδωρα, του Παπουτσή και τώρα του Δένδια, είχαν δείξει τον γνωστό τους ζήλο και είχαν δείρει ανελέητα άνδρες και γυναίκες. Χωρίς, μάλιστα, να το γνρίζω εκείνη την στιγμή, μια φίλη είχε τραυματιστεί ελαφρά στο πόδι από δακρυγόνο. Η οργή και η ένταση στον κόσμο του μπλοκ, ίδια και απαράλαχτη, παρά τον πολλαπλασιαζόμενο πόνο. Τα μάτια μου έτσουζαν, αλλά άντεχα ακόμη, υπήρχαν όμως άλλοι που χρειάζονταν το Maalox πολύ περισσότερο από εμένα μέσα στο μπλοκ , αλλά και στα διπλανά. Η Ηλέκτρα, από πίσω, ήταν λες και δεν είχε καταλάβει με τίποτα. Τι να πω για αυτήν την κοπέλα, ένα πλάσμα που έφτανε δεν έφτανε το ένα και εξήντα με τα χέρι στην ανάταση, αλλά στην πορεία πουυ μας έτυχε η Marfin, όταν στο μπλοκ μας είχαν πέσει δακρυγόνα και ΔΙΑΣ μαζί, και αυτή είχε πάρει από το χεράκι εμένα, κοτζάμ μαντράχαλο δύο μέτρα που δεν έβλεπε την τύφλα του από τα χημικά και με είχε οδηγήσει σε ασφαλές σημείο. Τα συνθήματα έδιναν και έπερναν, ξεκινώντας από το σκωπτικό “ όταν όλη η χώρα είναι σ’απεργία, η μόνη που δουλεύει είν’ η αστυνομία”, μέχρι το αφριτικό “ΜΑΤ τιβί, Χρυσή Αυγή , όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί “, και τα συνθηματα για την τροϊκα εσωτερικού. Στην Πανεπιστημίου τα πράγματα ηρεμησαν αισθητά και η περιφρούρηση χαλάρωσε. Λίγο μετά τα Προπύλαια μαζέψαμε πανό και σημαίες. Εγώ με τον Μχάλη και την κοπέλα του συνεχίσαμε προς Ομόνοια, για να πάρουμε τον ηλεκτρικό. Στο ύψος όμως της Εμμανουήλ Μπενάκη, βρήκαμε καμιά σαρανταριά ανθρώπους στημένους στα αριστερά μας, κυρίως μεσήλικες, να βρίζουν μια διμοιρία. “Πέφτει το κλασσικό κράξιμο τώρα “ μας είπε ο Αχιλλέας, ένας ξανθός με αραιά μαλλιά και μια κάμερ αστο χέρι. Εγώ δεν μπήκαν καν στο νόημα. “Μόλις έδεσαν 20 παιδία που δεν έκαναν τίποτα, κάποια από αυτά τα έδειραν κιόλας. Πριν απο λίγο τα πήρε μια κλούβα.” μας πληροφόρησε μια μαυριδερή πενιντάρα, με μια ελιά δίπλα στην μύτη. Ο κόσμος συνέχισε να βρίζει για λίγο, όμως όλοι είδαν ότι ήταν πλεον μάταιο και άρχησαν να σπάνε. Συνεχήσαμε λοιπόν και ‘μεις τον δρόμο μας για την Ομόνοια. Όμως, ενώ φτάναμε στην Αόλου, ξαφνικά πετάχτηκε μπροστά μας μια διμοιρία που κυνήγαγε κόσμο, ερχόμενη από Ομόνοια. Ξεκινήσαμε και εμείς να γυρνάμε προς Προπύλαια για να βρόύμε άλλη διαδρομή, αλλά η διμοιρία της Μπενάκη βγήκε και αυτή στην την Πανεπιστημίου, και άρχησε να τρέχει προς το μέρος μας. Τότε το περπάτημα έγινε τρεχάλα, και χωθήκαμε σε ένα στενό στα αριστερά μας, προς Εξάρχεια. Κάπιοι από το γκρουπ που κυνηγιόταν μπήκαν σε μια στοά, και οι υπόλοιποι μπήκαμε συνεχίσαμε προς Θεμιστοκλέους. Τελικά η στοά μάλλον απεδείχθη φάκα, αφού τα ΜΑΤ επαψαν να ασχολούνται με εμάς και μάλλον εγκλόβησαν όσους μπήκαν εκεί. Μόλις χαλάρωσε το πράγμα, ο Μιχάλης αναρωτήθηκε γιατί δεν αμυνόμασταν ενεργητικά. Αλλά λίγο με την στάση της ΕΛΑΣ, λίγο με την συλλογική σας τσαντίλα, άντε να του εξηγήσεις ότι αν δεν υπάρχουν συσχετισμοί και οργανωμένο σχέδιο, κάθε σύγκρουση με ένοπλα τμήματα τύπου, λ.χ. ΜΑΤ είναι μάταιη, και ότι προτιμότερο το να διαφύγεις σώος εσύ και οι γύρω σου, για να παλέψεις μια μέρα ακόμη. Το δυαλήσαμε στην Ακαδημίας και συνεχισα προς Εξάρχεια/ Πήγα στον Μαύρο Γάτο για μια πορτοακαλάδα, και για να ηρεμήσω και να μαζέψω τις σκέψεις μου. Είχα να γράψω ένα άρθρο για το site. Μετά από ώρα, και πάνω που τελείωνα το άρθρο,έμαθα για την επίθεση της ΕΛΑΣ στην προσυγκέντρωση της Λ.Σ. Ζωγράφου, το ξύλο που εφαγαν μαθητές δάσκαλοι και φοιτητές εκεί, και τις προσαγωγές, πριν καν ξεκινήσουν να κατεβαίνουν για την πορεία. Τελείωσα το άρθρο με ένα προαίσθημα. Ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Thursday, October 06, 2011

Open letter to the Jarrow Marchers

Dear Comrades,
My most sincere congratulations on your heroic march. Taking the trip from Jarrow to London, under weather conditions that are deemed unthinkably hard in my country, is an achievement itself.
I come from a country where youth unemployment is reaching a soaring 45% on the population. Furthermore, a recent statistic showed that about one out of four greeks lives under the official poverty line. And, on top of all these, the government is imposing a new series of taxes on the back of the greek working class, taxes that can be compared only to Margaret Thatcher’s poll tax. For these reasons, can understand the reasoning behind your effort to recreate the Jarrow march.
In my eyes, and in the eyes of all greek comrades, you are the true successors of the strikers of 1926, the hunger marchers of the thirties, the Jarrow crusaders, the striking miners of the seventies and the eighties, the people who fought against the poll tax and managed to topple Thatcher.
Unfortunately, due to my own unemployment, and the struggles peaking again back home, I cannot join you in this marvellous job that you are doing up there. I can only urge you to keep up the good fight and show the world what the magnificent Worker’s Movement of the UK can achieve when it enters a struggle.
Keep up the good fight. The whole world is following you. Don’t let it down.
Yours truly,
A proud member of the cwi from Greece

Friday, January 14, 2011

Δεν πληρώνω

εν πληρώνω!» Χτίζουμε επιτροπές παντού!
Κατηγορία: Κοινωνία-Πολιτική

Προκήρυξη του "Ξ"


Πάνω από 1 εκατομμύριο πέρασαν τα διόδια χωρίς να πληρώσουν! Αυτό αναγκάζεται να παραδεχτεί η εφημερίδα Καθημερινή (3/1/10) ενώ ο Σκάι, αναγνωρίζει ότι το ποσοστό που αρνείται να πληρώσει φτάνει και το 60% σε κάποιες περιπτώσεις. Οι εταιρείες των αυτοκινητοδρόμων παρακολουθούν αδύναμες – στην πραγματικότητα – να παρέμβουν.

Δεν είναι μόνο τα διόδια. Οι εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας και ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι στο Μετρό, σε διάφορες φάσεις έστειλαν αντιπροσωπείες μπροστά στα μηχανάκια ακύρωσης καλώντας τον κόσμο να μην ακυρώνει τα εισιτήριά του. Στη Θεσσαλονίκη οι επιτροπές ενάντια στις αυξήσεις στα λεωφορεία της πόλης (ΟΑΣΘ) έχουν ήδη ξεκινήσει μια δυναμική εκστρατεία με τεράστια ανταπόκριση από το κοινό.

Το κίνημα εξαπλώνεται
Το κίνημα εξαπλώνεται και είναι η απάντηση της κοινωνίας, από τα κάτω, καθώς οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος ουσιαστικά αρνήθηκαν στη διάρκεια του 2010 να δώσουν τη μάχη για την ανατροπή των πολιτικών της κυβέρνησης.

Αυτό το κίνημα μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω, μπορεί να αναγκάσει την κυβέρνηση σε μαζική αναδίπλωση, μπορεί ακόμα, στην επέκταση και τη δυναμική του, να προκαλέσει την πτώση της. Αυτό το κίνημα μπορεί να επιβάλει ακόμα και την άρνηση αποπληρωμής του δημόσιου χρέους στους Έλληνες και ξένους τραπεζίτες, παρότι κανένα μαζικό κόμμα της αριστεράς δεν προβάλλει (σήμερα) αυτή τη θέση.

Το καθήκον όλων όσων δεν θέλουν να υποταχτούν, όλων όσων θέλουν να παλέψουν ενάντια στους γκάγκστερ που μας πίνουν το αίμα, είναι η βαθιά εμπλοκή σ’ αυτό το κίνημα, η διεύρυνσή και το «χτίσιμό» του.

Οι εταιρείες και το κράτος θα αντιδράσουν
Η διάθεση του κόσμου «να μην πληρώσει» δεν είναι κάτι που μπορεί να λειτουργήσει και να είναι αποτελεσματικό πάνω σε ατομικό και μόνο επίπεδο. Μόνο η ύπαρξη κινήματος μπορεί να ενθαρρύνει τον/την οποιοδήποτε οδηγό να παραμερίσει τη μπάρα των διοδίων – διαφορετικά οι εταιρείες με το κράτος και τα δικαστήρια θα βρουν τρόπο να τον/την φοβίσουν.

Αυτό απαιτεί τη συστηματική παρέμβαση των επιτροπών για τα διόδια, χτίσιμο τους σε κάθε πόλη ή κοινότητα που είναι κοντά σε διόδια, τη μαζικοποίησή τους ώστε να υπάρχει πολύς κόσμος που να κρατά σε πολλές βάρδιες ανοιχτά τα διόδια.

Ασφαλώς το κράτος θα αντιδράσει. Το ερώτημα όμως είναι τι μπορεί να κάνει; Θα διευκολύνει στις εταιρείες να «επιβάλουν πρόστιμα» σ’ όσους περάσουν χωρίς να πληρώσουν; Ασφαλώς. Κι όταν 1 εκατ άτομα αρνηθούν να πληρώσουν τα πρόστιμα, τότε, τι θα κάνουν; Θα τους πάνε στα δικαστήρια; Πρακτικά, αυτό είναι αδύνατο. Ακόμα όμως κι αν ήταν δυνατό, όταν αυτός ο κόσμος αρνηθεί να αποδεχτεί τις αποφάσεις των δικαστηρίων τι θα κάνουν;

Η πραγματικότητα είναι πως αυτό το κίνημα, στο βαθμό που αναπτυχθεί και μαζικοποιηθεί παραπέρα δεν μπορεί να νικηθεί! Κι υπάρχουν αρκετά διεθνή παραδείγματα που το αποδεικνύουν. Το πιο μεγάλο από όλα, ιστορικά, είναι το κίνημα ενάντια στον κεφαλικό φόρο (Πολ Ταξ) της Θάτσερ στη Βρετανία. Τότε, τα δικαστήρια χρησιμοποιήθηκαν και έστειλαν στη φυλακή αγωνιστές του κινήματος, όμως τελικά 18 εκ Βρετανών αρνήθηκαν να πληρώσουν το φόρο - και η Θάτσερ έπεσε!

Αστικές συγκοινωνίες
Οι ίδιες δυνατότητες ισχύουν στις αστικές συγκοινωνίες. Αναφέραμε τα παραδείγματα στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη που δείχνουν πως και σ’ αυτό το χώρο αναπτύσσεται ένα μεγάλο κίνημα άρνησης πληρωμής.

Αυτό το κίνημα είναι ακόμη στην αρχή του. Αλλά μπορεί να αποκτήσει μεγάλη δυναμική, αντίστοιχη αλλά και μεγαλύτερη απ’ ότι το κίνημα για τα διόδια γιατί αφορά ένα πολύ μεγαλύτερο αριθμό ατόμων!

Σε κάθε πόλη, κάθε δήμο, κάθε συνοικία/γειτονιά, χρειάζεται το χτίσιμο επιτροπών που να παρεμβαίνουν στα ΜΜΜ και να καλούν τον κόσμο να μην πληρώνει.

Ομάδες νεολαίας, κατοίκων, συνταξιούχων, γυναικών, ομάδες όλων των ειδών, μπορούν να πάρουν την πρωτοβουλία, να φτιάξουν επιτροπές, να μπαίνουν στα λεωφορεία ή το Μετρό και να καλούν τον κόσμο να μην πληρώνει. Θα έχουν τη συμπαράσταση όχι μόνο του επιβατικού κοινού και της πλειοψηφίας των εργαζομένων στα ΜΜΜ. Οι ελεγκτές δεν μπορούν να κάνουν τίποτα όταν η επιτροπή είναι παρούσα με 5 - 6 ή περισσότερα άτομα! Όπου έτυχε να συναντηθούν με επιτροπές οι ελεγκτές ήταν απολογητικοί – ούτε κατά διάνοια να επιχειρήσουν να επιβάλουν πρόστιμα!

Νερό, ρεύμα, τράπεζες, χρέος
Η εδραίωση τέτοιων επιτροπών σε πολλές γειτονιές, θα δώσει τη δυνατότητα, σε επόμενη φάση, να επεκταθεί αυτό το κίνημα στους λογαριασμούς της ΕΥΔΑΠ (ΕΥΑΘ κοκ) καθώς και στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, για να αντιμετωπιστούν οι παρανοϊκές (πέρα από τις δυνατότητες των νοικοκυριών) αυξήσεις των κυβερνώντων.

«Μα θα κόψουν το νερό και το ρεύμα» είναι ο δισταγμός που θα ακουστεί από πολλούς. Η απάντηση σ’ αυτό είναι ότι αν θα μπορέσουν να κάνουν κάτι τέτοιο εξαρτάται από την έκταση του κινήματος. Καμιά κυβέρνηση (καμιά!) δεν μπορεί να κόψει την παροχή νερού ή ρεύματος σε 1 εκατομμύριο καταναλωτές! Γιατί ξέρει ότι την επόμενη μέρα θα έχει 1 εκατ κόσμο στο δρόμο!

Στην εξέλιξή του ένα μαζικό κίνημα «δεν πληρώνω» θα θέσει αποφασιστικά το ζήτημα της πάλης ενάντια στις κατασχέσεις των περιουσιών των συμπολιτών μας που δεν μπορούν να ξοφλήσουν τα στεγαστικά, αγροτικά και άλλα δάνεια, σαν αποτέλεσμα της κάθετης πτώσης του εισοδήματός τους. Και τελικά αναπόφευκτα θα τεθεί το θέμα του δημόσιου χρέους. Γιατί στο τέλος-τέλος αντιμετωπίζουμε όλη αυτή τη βαρβαρότητα στο όνομα της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους στους Έλληνες, Γερμανούς, Γάλλους, κλπ τραπεζίτες. Είτε οι τραπεζίτες θα πάρουν πίσω τα τοκογλυφικά τους δάνεια, είτε οι εργαζόμενοι θα πάρουν τους μισθούς και τις συντάξεις τους. Για κάθε εργαζόμενο το δίλημμα αυτό, απλά δεν πρέπει να υπάρχει.

Επιτροπές «Δεν Πληρώνω»
Οι επιτροπές για τα διόδια και τις συγκοινωνίες, μπορούν να γίνουν εκατοντάδες μέσα στην επόμενη περίοδο. Καθήκον όλων των αγωνιστών της βάσης είναι η μάχη για το χτίσιμο και τη διεύρυνσή τους.

Όλες αυτές οι επιτροπές πρέπει να έχουν την δική τους αυτονομία, στο δικό τους χώρο. Απαιτείται η απουσία κάθε είδους καπελώματος από οποιαδήποτε οργάνωση της αριστεράς, απαιτείται δημοκρατία στη λειτουργία τους ώστε ο κόσμος να νοιώθει πως μπορεί να έχει λόγο και συμμετοχή στις αποφάσεις και όχι σαν νεροκουβαλητής οποιουδήποτε κόμματος ή «προσωπικότητας». Η δημοκρατία είναι στοιχειώδης και απαραίτητος όρος για την ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος, ειδικά όταν αυτό καλείται να ξεπεράσει τις παραδοσιακές ηγεσίες και μηχανισμούς!

Αυτές οι επιτροπές μπορούν να συνδεθούν σε ένα πανελλαδικό δίκτυο κάτω από ένα όνομα-ομπρέλα όπως το Δεν Πληρώνω. Μπορούν να αποτελέσουν ένα πραγματικά μαζικό κίνημα, που να διαπερνά κόμματα και οργανώσεις και να έχει όλη τη ζωντάνια του λαϊκού, εργατικού, νεολαιίστικου κινήματος.

Αριστερά – καθήκοντα
Πρόκειται για μια εξαιρετική ευκαιρία για την αριστερά να δρομολογήσει τις μεγάλες ανατροπές για τις οποίες πάντα μιλά. Για να γίνει αυτό απαιτείται, η αποφασιστική εμπλοκή της, κινητοποίηση των δυνάμεών της παντού, ενωτική λειτουργία και σεβασμός της δημοκρατίας του κινήματος, χωρίς καπελώματα.

Η σημερινή εικόνα της αριστεράς κάθε άλλο παρά αισιοδοξία δημιουργεί. Η ηγεσία του ΚΚΕ είναι δεδομένο ότι θα αρνηθεί την ενωτική πάλη με την υπόλοιπη αριστερά. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σε κρίση λόγω των αντιφάσεων που τον χαρακτηρίζουν. Έντονες αντιθέσεις υπάρχουν και στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Την ίδια στιγμή όμως αναπτύσσονται ισχυρές τάσεις ενότητας από τα κάτω. Είναι σίγουρο ότι μεγάλα τμήματα της κοινωνικής βάσης του ΚΚΕ θα στηρίξουν και θα συμμετέχουν στο κίνημα αυτό. Και είναι επίσης ξεκάθαρο πώς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι πιο υγιείς δυνάμεις θα βρεθούν μαζί στη μάχη αυτή, μαζί με άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ανένταχτο κόσμο.

Οι διεργασίες που αναπτύσσονται στην κοινωνία είναι καταλυτικές. Μπορούν να δώσουν μια νέα προοπτική για το μαζικό κίνημα. Μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά για μια «άλλη αριστερά» μακριά από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και τα όρια που χαρακτηρίζουν τις σημερινές ηγεσίες. Αυτή τη μάχη θα δώσει το «Ξ», μαζί με τα περισσότερο υγιή κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, μαζί, πάνω απ’ όλα, με τις εκατοντάδες και χιλιάδες των εργαζομένων και νέων που αναζητούν τρόπους μαχητικής και αποτελεσματικής αντίστασης στους τραπεζίτες, τους βιομήχανους, την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους άλλους φίλους του Πάγκαλου και του πρωθυπουργού.



Ξεκίνημα
11.1.2011

Tuesday, June 01, 2010

Νέα εκπομπή

στην γνωστή συχνοτητα

www.radiobubble.gr

Friday, May 07, 2010

Κάτι λίγα για τα χτεσινά και προχτεσινά γεγονότα

Τι μπορώ να νιώθω; Οργή και μόνο οργή. Οργή γιατί μια δράκα μπαχαλάκηδων-ουγκ-προβοκατόρων κατάφερε να αμαυρώσει μια πορεία 200,000 ανθρώπων ενάντια στη επιβολή των μέτρων του ΔΝΤ, σκοτώνωντας τέσσερις ανθρώπους που μάλλον ήθελαν και αυτοί να απεργήσουν, αλλά η εργοδοσία της τράπεζας που εργάζονταν τους απειλούσε με απόλυση. Αισθάνομαι οργισμένος που οι τέσσερις που χάθηκαν άδικα θα σκοτωθούν ξανά και ξανά, αφού οι διάφοροι Καρατζαφεροπρετεντέρηδες θα τους κάνουν σημαία τους για να κάνουν και άλλες εκστρατείες ενάντια στα δικαιώματα και τα κεκτημένα όλων μας. Που ο Βγενόπουλος με τους 18 μπράβους και τα τρία κότερα θα βγάλει για μια ακόμη φορά την ουρίτσα του απ’έξω, παρά το γεγονός ότι το κτίριο της τράπεζας του δεν είχε άδεια από την πυροσβεστική λόγω ελλειπούς πυρασφάλειας. Που παρά τον κόσμο που μαζεύτηκε, η κύβέρνηση για μια φορά ακόμη κώφευσε, και έστειλε τα ΜΑΤ για να τον δυαλήσουν. Που σχεδόν άπαντες οι πολιτικοί αρχηγοί της Ελληνικής δεξιάς κόπτωνται για τα συνθήματα περί βουλής, την ώρα που οι ίδιοι την κάνουν τσίρκο. Που στο όνομα της «δημοκρατίας επιτρέπουν την δικτατορία των αγορών. Που όλοι μα όλοι οι τηλε-αστέρες και οι ταγοί της δημοκρατίας μας συνεχίζουν να προωθούν τις, ανυαγισμένες εδώ και μια δεκαετία , Θατσερικές πολιτικές, αγνοώντας επιδεικτικά τα πιο απλά μέτρα που θα μπορούσαν να πάρουν. Που όλοι προσπαθούν να χρεώσουν την ρεμούλα στους εργαζόμενους και όχι στα μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα..

Νιώθω όμως και μια σχετική χαρά. Εκτός από τα τραγικά γεγονότα της Marfin, είδα ένα πολύχρωμο πλήθος ανθρώπων όλων των ηλικιών, από απογοητευμένους ΠΑΣΟΚΟΥΣ μέχρι εξωκοινοβουλευτικούς αριστερούς, να βγαίνουν και να φωνάζουν ενάντια στο ΔΝΤ , την κυβέρνηση, την αξιωματική αντιπολίτευση, το ΛΑΟΣ, τα μεγάλα λαμόγια. Ήταν που είδα, για πρώτη φορά, τόσους πολλούς μετανάστες να πορεύονται χέρι χέρι με Έλληνες και να διεκδικούν ανθρώπινους μισθούς. Που είδα παππούδες και γιαγιάδες να κατεβαίνουν και να φωνάζουν στην αστυνομία, που είδα πενηντάρηδες να κυνηγούν τους κάφρους της ομάδας «Δ». Που είδα κόσμο να ανασυγκροτείται μετά τα πρώτα δακρυγόνα και να ξαναπροσπαθεί να πορευτεί προς τη βουλή, όχι μία, ούτε δυο, αλλά τρεις και τέσσερις φορές. Που είδα διαδηλωτές με πυροσβεστήρες και μάνικες να προσπαθούν να απεγκλωβίσουν τους ανθρώπους από την καιγόμενη τράπεζα, αν και αυτό αποδείχτηκε μάταιο. Η απάντηση της κυρίας στο μετρό, αφού άρχισαν να κυκλοφορούν τα νέα. «Όσο και να προσπαθούν να τα γυρίσουν ο κόσμος δεν θα μασήσει». Το ότι χτες, παρ’όλη την τρομοκρατία από τα ΜΜΕ, και την αστυνομία, μαζεύτηκαν 10,000 άνθρωποι γύρω από τη Βουλή για να διαμαρτηρηθούν για τα νέα μέτρα. Ότι η παγωμάρα έγινε οργή, και η οργή αμισβίτιση. Ποιός, θα πέρνει πλέον την τιβί και τις ανακυκλούμενες κεφαλές της Ελληνικής Πολιτικής και Δημοσιογραφίας στα σοβαρά;

Thursday, March 11, 2010

οργισμένη εκπόμπα

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6674

Saturday, January 30, 2010

Ο ιός γράφει για την Πανόρμου

Το μαύρο «χάπενινγκ»
ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ
Το πρωί του περασμένου Σαββάτου (23/1/10), έξι συνδικάτα και μαζικοί φορείς (ανάμεσά τους η Β' ΕΛΜΕ, ο τοπικός Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων και δύο σωματεία νοσοκομειακών) είχαν προγραμματίσει αντιρατσιστική συγκέντρωση στον σταθμό του μετρό της Πανόρμου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επιδρομή, δυο βδομάδες νωρίτερα (10/1/10), ακροδεξιών σε πολιτιστικό στέκι της περιοχής κατά τη διάρκεια εκδήλωσης της κίνησης «Απελάστε τον Ρατσισμό».

Η επιδρομή εκείνη, από περίπου 20 μασκοφόρους εθνικοσοσιαλιστές που προπηλάκισαν τους συγκεντρωμένους, είχε επικροτηθεί πανηγυρικά από μερίδα της κοινοβουλευτικής ακροδεξιάς: το βίντεο του τρομοκρατικού «χάπενινγκ» και η προκήρυξη των επιδρομέων, που υπέγραφαν ως «Αυτόνομοι Εθνικιστές», διακινήθηκαν από την ηλεκτρονική εφημερίδα «Ελληνικές Γραμμές» των στελεχών του ΛΑΟΣ Παναγιώτη Δούμα και Χρήστου Χαρίτου, για να υιοθετηθούν ταχύτατα από ιστοσελίδες της νεολαίας και τοπικών οργανώσεων του κόμματος. Οπως είχε χειροκροτηθεί και το πρώτο «χτύπημά» τους στη Στοά του Βιβλίου (19/11), κατά του «αντεθνικού» μυθιστορήματος του Βασίλη Γκουρογιάννη.

Τούτη τη φορά όμως τα πράγματα ήταν πολύ σοβαρότερα: πριν καλά καλά η συγκέντρωση αρχίσει, περίπου πενήντα κρανοφόροι, κουκουλοφόροι και παλουκοφόροι «Αυτόνομοι Εθνικιστές» επιτέθηκαν για να τη διαλύσουν. Ομως οι συγκεντρωμένοι δεν το έβαλαν κάτω.

«Οι φασίστες, οι οποίοι χαιρετούσαν ναζιστικά και ήταν οπλισμένοι με ρόπαλα, σιδερολοστούς, σιδερογροθιές, πέτρες κ.λπ., μετά από συμπλοκή 30' απωθήθηκαν από τους παρευρισκόμενους», διαβάζουμε στην ανακοίνωση των οργανωτών. «Η αστυνομία, παρ' όλο που είχε ειδοποιηθεί και βρισκόταν (με μικρές δυνάμεις) στον χώρο, δεν αντέδρασε κατ' αρχάς στην επίθεσή τους. Υπό την πίεση του κόσμου όμως, που εν τω μεταξύ είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία, τελικά προχώρησε σε μαζικές προσαγωγές των φασιστών. Παρά την αναταραχή, η αντιρατσιστική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε κανονικά, με τις ομιλίες των φορέων, και κατέληξε σε μαζική συγκέντρωση έξω από τη ΓΑΔΑ».

Η παραπάνω περιγραφή επιβεβαιώνεται από το επίσημο αστυνομικό ανακοινωθέν: «Ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη προγραμματισμένη αντιρατσιστική συγκέντρωση κατοίκων και φορέων των Αμπελοκήπων», διαβάζουμε, οι ακροδεξιοί «πλησίασαν τους συγκεντρωμένους με απειλητικές διαθέσεις, έχοντας στην κατοχή τους ξύλινα κοντάρια και εκτοξεύοντας ύβρεις. Ακολούθησαν αντεγκλήσεις και συμπλοκή μεταξύ τους, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών (3) ατόμων από τους αρχικά συγκεντρωθέντες και ενός (1) ατόμου, από την ομάδα που προσέγγισε στο σημείο. Οι αστυνομικές δυνάμεις απώθησαν τα επιτιθέμενα άτομα και μετά από επιχείρηση τα συνέλαβαν».

Οι συλληφθέντες ανήλθαν σε 45, οι 13 από τους οποίους ανήλικοι. Σε βάρος τους ασκήθηκε δίωξη για παράνομη οπλοφορία, οπλοχρησία, διατάραξη κοινής ειρήνης, σωματικές βλάβες κ.λπ. Ομόφωνα προφυλακιστέος κρίθηκε ο Δημήτρης Παπαγεωργίου, δημοσιογράφος της «Ελεύθερης Ωρας» κι αρχισυντάκτης του «Ελεύθερου Κόσμου».

Οπως μας πληροφορεί πρωτοσέλιδα η εφημερίδα του (28/1), διά χειρός του γνωστού Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, κρίθηκε επικίνδυνος για τέλεση νέων αξιόποινων πράξεων «με μια διάταξη του άρθρου περί ομοειδών αδικημάτων» και κάποια παλιότερη συμμετοχή του σε «κλοτσοπατινάδα με αριστεριστές για τις ιδέες του». Με τον ευφημισμό αυτόν υποδηλώνεται προφανώς η συμμετοχή του σε επίθεση χρυσαυγιτών εναντίον μελών του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στα δικαστήρια της Ευελπίδων (10/1/2001), επίθεση για την οποία καταδικάστηκε στις 12/5/2006 σε 7μηνη φυλάκιση. Εκτός αν υπονοείται το απρόκλητο μαχαίρωμα δύο αριστερών φοιτητών έξω από το Πολυτεχνείο (16/11/2002), για συμμετοχή στο οποίο παραμπέμφθηκε επίσης σε δίκη. Απ' όσο γνωρίζουμε, όμως, γι' αυτή τη δεύτερη ενέργεια τελικά αθωώθηκε, ενώ καταδικάστηκαν δύο άλλοι χρυσαυγίτες.

Περιδιαβάζοντας πάντως τα έντυπα και (κυρίως) τους δικτυακούς τόπους του «πατριωτικού χώρου», διαπιστώνει κάποιος δύο πράγματα.

Το πρώτο είναι η ένθερμη στράτευση σύμπασας της ακροδεξιάς στο πλευρό των «διωκόμενων πατριωτών». Από τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τον Ηλία Πολατίδη ώς τη «Χρυσή Αυγή» κι από τον Σπύρο Χατζάρα μέχρι τα εθνοπρεπώς μιλιταριστικά μπλογκ, όλοι έσπευσαν να καταγγείλουν τη δίωξη των τραμπούκων ως ποινικοποίηση του ...«πατριωτικού φρονήματος». Προφανώς θεωρούσαν δεδομένο το ακαταδίωκτο όσων βιαιοπραγούν κατά του «εσωτερικού εχθρού». Και σίγουρα γελά κανείς με την ψυχή του, βλέποντας τους ίδιους που υπεράσπιζαν με κάθε τρόπο τον «κουκουλονόμο», να διαρρηγνύουν τώρα τα ιμάτιά τους για τον άδικο χαρακτήρα του!

Η δεύτερη -και πιο ενδιαφέρουσα- διαπίστωση αφορά τον τρόπο με τον οποίο τα ΜΜΕ του «χώρου», υπερασπιζόμενα τους συναγωνιστές τους, τους «δίνουν» εντέλει κανονικά. Χαρακτηριστική η κάλυψη της υπόθεσης από τον δικτυακό τόπο του «Ελεύθερου Κόσμου», της εφημερίδας του πρώην χρυσαυγίτη (και προσωρινού υποψήφιου βουλευτή του ΛΑΟΣ) Δημήτρη Ζαφειρόπουλου, αρχισυντάκτης της οποίας είναι, όπως είδαμε, ο Παπαγεωργίου.

Η αρχική περιγραφή του επεισοδίου (Σάββατο 2 μ.μ.) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί οργουελική, καθώς αντιστρέφει πλήρως την πραγματικότητα: «Σήμερα το μεσημέρι», διαβάζουμε, «ομάδα ακροαριστερών διοργάνωσε προκλητική εκδήλωση κατά την οποία προκαλείτο το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων πολιτών. Να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια αυτής της παράνομης [sic] εκδηλώσεως παρίστατο και αστυνομική δύναμη η οποία δεν παρενέβη. Αυτό προξένησε την αυθόρμητη αντίδραση των κατοίκων της περιοχής με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια μεγάλη συγκέντρωση κόσμου λίγα μέτρα από το σημείο που βρίσκονταν οι ακροαριστεροί. Οι τελευταίοι απήντησαν με δολοφονική επίθεση κατά των διαμαρτυρόμενων κατοίκων, πολλοί εκ των οποίων τραυματίστηκαν σοβαρά». Ομως, «προς έκπληξιν όλων μεγάλος αριθμός από τους αγανακτισμένους Αμπελοκηπιώτες, γύρω στα 40 άτομα, προσήχθη αναίτια στη ΓΑΔΑ και μέχρι αυτή την ώρα κρατούνται».

Η μάσκα περί «αυθόρμητων αντιδράσεων» έπεσε ωστόσο γρήγορα, μαζί με τις κουκούλες των επιδρομέων. Την περιγραφή των συμβάντων αναλαμβάνει το ίδιο βράδυ ο Παναγιώτης Δούμας - στέλεχος του ΛΑΟΣ, διώκτης του Indymedia κι ένας από τους πρωταγωνιστές της καμπάνιας για την απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας. «Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας», γράφει, «προσήχθησαν στη ΓΑΔΑ πάνω από 40 νεαροί, οι οποίοι συμμετείχαν στην κινητοποίηση των "Αυτόνομων"». Μας ενημερώνει, επίσης, πως «ένα μέλος των "Αυτόνομων" έχει δεχθεί επικίνδυνο κτύπημα στο κεφάλι με ρόπαλο και προσκομίστηκε στο νοσοκομείο».

Καρφώνει έτσι άθελά του τον Παπαγεωργίου, μοναδικό τραυματία από την πλευρά των επιτιθέμενων. Η κατάταξή του στους «αυτόνομους» επιδρομείς διαψεύδει έτσι τον ισχυρισμό της «Ελεύθερης Ωρας» (25/1), ότι ο συντάκτης της βρέθηκε στην Πανόρμου για «να βγάλει το ψωμί του» μ' ένα «αιματοβαμμένο μεροκάματο». Κι ο κ. Δούμας δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Εκτός από μόνιμος αρθρογράφος του «Ελεύθερου Κόσμου» (με αρχισυντάκτη τον Παπαγεωργίου), είναι επίσης αυτός που, διά της mail list των «Ελληνικών Γραμμών» του, δημοσιοποίησε στις αρχές Ιανουαρίου το ανακοινωθέν και το προπαγανδιστικό βίντεο από την πρώτη επιδρομή των μασκοφόρων νεοναζί.

Τη θυματοποίηση διαδέχθηκε, άλλωστε, η ηρωοποίηση: οι συλληφθέντες, διαβάζουμε το πρωί της Δευτέρας, είναι «Ελληνες πατριώτες οι οποίοι προσπάθησαν να διαδηλώσουν για την πατρίδα τους και για την περιοχή τους. Ηθελαν να παραμείνει η πατρίδα μας ελληνική και να μην παραδοθεί στις ορδές των λαθρομεταναστών και των λοιπών [sic] αναρχικών οι οποίοι καθημερινά καταπιέζουν τον ελληνικό λαό».

Το άρθρο-κάλεσμα για συγκέντρωση συμπαράστασης φέρει τον εύγλωττο τίτλο «Αλληλεγγύη στους Ελληνες!». Οι αντιρατσιστές που δέχτηκαν την επίθεση προφανώς θεωρούνται κάτι άλλο. Κι ας επιμένει το πόρταλ από την πρώτη στιγμή (για ν' αποσειστεί -υποθέτουμε- η επιβαρυντική περίσταση του ρατσιστικού εγκλήματος) ότι στη συγκέντρωση που χτυπήθηκε «δεν υπήρχε ούτε ένας αλλοδαπός».

Με τις πρώτες απολύσεις, τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους: «Ομάδα νεαρών κατοίκων των Αμπελοκήπων συνεπλάκη με αργυρώνητους "αντιρατσιστές", οι οποίοι διοργάνωναν φιέστα ενοχοποιήσεως των Ελλήνων πολιτών» (25/1, 11 μ.μ.).

Για ν' ακολουθήσουν, την επομένη, ύμνοι προς τους «νεαρούς πατριώτες», «αυτά τα παιδιά που παρέλασαν μπροστά από τον ανακριτή με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να κρυφτούν, χωρίς να δακρύσουν, χωρίς να δείξουν τον φόβο τους».

Ηδη από την Κυριακή, άλλωστε, μαζί με τις καταγγελίες πως «η κυβέρνηση προσπαθεί να καταστρέψει τη ζωή 44 νεαρών αλλά και των οικογενειών τους», οι «αυτόνομοι» επιδρομείς υιοθετούνται ανοιχτά από το πόρταλ:

«Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στη Νέα Τάξη πραγμάτων μόλις ξεκίνησε. Κινηματικά, αυθόρμητα και αγωνιστικά! Ολοι στις επάλξεις, όλοι δίπλα στους διωκόμενους από το σαθρό "σύστημα" συναγωνιστές!».

Κι όποιον πάρει ο χάρος. *

Tuesday, November 17, 2009

Κυνηγούν παραγωγό του radiobubble

Προσφάτως η Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ζήτησε την ηλεκτρονική διεύθυνση από την οποία ο δημοσιογράφος και παραγωγός του ηλεκτρονικού ραδιοσταθμού radiobubble Πάνος Μιχαήλ εξέπεμψε τις εβδομαδιαίες εκπομπές του της 1ης και της 9ης Ιανουαρίου. Έχωντας ακούσει τις εν λόγω εκπομπές δεν βρήκα οτιδήποτε το μεμπτό στα όσα ειπώθηκαν, εφ' όσον μάλιστα ειπώθηκαν με βάση την δημοσιογραφική του ειδικότητα. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, ως πολιτικά σκεπτόμενος άνθρωπος και ως ακτιβιστής είναι ότι ο Φίλος και Συνάδελφος blogger Πάνος Μιχαήλ "πάτησε" πάνω σε μεγάλα πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Ότι είπε κάτι που δεν "έπρεπε". Μόνο που κάποια πρέπει δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, εάν θέλουμε να λέμε ότι όντως ζούμε σε δημοκρατία. Δηλώνω λοιπόν επώνυμα την αντίθεση μου στα όσα γίνονται και στο κυνήγι Πάνου Μιχαήλ, γιατί αυτό μπορεί να πλήξει τις ελευθερίες όλων μας,
Νίκος Κοκκαλης,
Δημοσιογράφος, ιδιοκτήτης του παρόντος ιστολογίου και διαχειριστής του globaltravellersuncensored.blogspot.com μέλος του περιοδικού "Καλειδοσκόπειο" καθώς και του περιοδικού "Βουκώλος" του Πανπιστημίου Κύπρου.

Thursday, November 05, 2009

Βοηθείστε ένα από τα θύματα του ρατσιστή δολοφόνου Καζάκου

Ο Τίμοθυ Αμπντούλ, ένα από τα θύματα του ρατσιστή δολοφόνου Π.Καζάκου, ενεργός αγωνιστής του αντιρατσιστικού και μεταναστευτικού κινήματος, έχει ανάγκη από την αλληλεγγύη και την υποστήριξη μας. Παραμένει άνεργος για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, μετά από μια μεγάλη περίοδο αποθεραπείας από τις 3 σφαίρες που είχε φάει από τον Π.Καζάκο.

Ο Τίμοθυ δεν είναι απλά άλλο ένα θύμα της οικονομικής κρίσης. Υπήρξε πρώτα θύμα σκληρής ρατσιστικής βίας και μετά θύμα κρατικής αδιαφορίας, που δεν αναγνώρισε στο πρόσωπο του ούτε αυτή την ελάχιστη προνοιακή εισφορά. Τα τελευταία 3 χρόνια, ο Τίμοθυ στηρίχθηκε οικονομικά στις όποιες απολαβές από μέρος των εσόδων του βιβλίου "Ο δρόμος για την Ομόνοια". Στηρίχθηκε δηλαδή στην αλληλεγγύη των αντιρατσιστών και των ευαισθητοποιημένων ανθρώπων σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Σε αυτήν προσδοκά και πάλι για να πάρει κάποια ανάσα και να μην γονατίσει. Γιατί πέρα από την δική του έλλειψη οποιουδήποτε εισοδήματος, εντελώς άνεργη είναι εδώ και μήνες η σύντροφός του που δούλευε σαν καθαρίστρια σπιτιών. Πέρα από τις δικές τους ανάγκες έχουν να συντηρήσουν κι ένα παιδί 10 χρόνων.

Ο Τίμοθυ χρειάζεται τη βοήθειά και την αλληλεγγύη μας. Αυτή μπορεί να πάρει δύο μορφές: είτε της οικονομικής εισφοράς στον τραπεζικό λογαριασμό της YRE (o οποίος κι άλλες φορές έχει χρησιμοποιηθεί για να ανακουφίσει συντρόφους και συντρόφισσες μετανάστες), είτε της προσφοράς μιας εργασιακής θέσης.

Ο τραπεζικός λογαριασμός της YRE είναι: ALPHA BANK 298-002101-074960. Θα μας βοηθούσε πολύ αν μας γνωστοποιούσατε την προσφορά σας στο e-mail: yregreece@hotmail.com ή στο τηλέφωνο 210 2283018-19 ή στο φαξ 210 2283077.

Monday, October 26, 2009

Κυνηγώντας το φάντασμα του Τομ Τζόουτ

Μια οικογένεια από την Οκλαχόμα, μεσούσης της οικονομικής κρίσης, μεταναστεύει στην Καλιφόρνια για να βρει μια καλύτερη ζωή. Όμως τίποτα δεν είναι όπως το φαντάζονται, διαβάζοντας τα φυλλάδια που ζητούν εργάτες γης. Αντί να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά, βρίσκονται να πηγαίνουν από περιοχή σε περιοχή στην πολιτεία, βιώνωντας την εκμετάλευση από τα αφεντικά και το μίσος από τους ντόπιους. Και όμως, συνεχίζουν να προσπαθούν εναγωνίως να κρατήσουν την αξιοπρέπεια τους. Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Τομ Τζόουτ, ο μεγάλος γιος της οικογένειας, ο οποίος επιστρέφει από την φυλακή στην γη της οικογένειας του, για να ανακαλύψει ότι τους έχει διώξει η τράπεζα η οποία εκμεταλεύεται την γη αυτή. Σιγά σιγά όμως ανακαλύπτουμε και τους άλλους χαρακτήρες της ταινίας (και του βιβλίου). Ο παππούς και η γιαγιά είναι δεμένοι με τη γη τους, και δεν θέλουν με τίποτα να την εγκαταλείψουν. Ακολουθούν την οικογένεια εκώντες/ακώντες αλλά δεν προλαβαίνουν να φτάσουν ζωντανοί ως την Καλιφόρνια. Τα δύο παιδιά παρακολουθούν όσα συμβαίνουν γύρω τους, χωρίς όμως να παρεμβαίνουν ιδιαίτερα στην πλοκή, παρά μόνο για να απαλύνουν το κλίμα. Η ευθραυστη έγκυος Roseashearn αντιθέτως προσφέρει στο δραματικό κομμάτι, ιδίως όταν καταρρακώνεται ψυχολογικά από την αποχώρηση του άχρηστου και αμφισβιτίσημου ηθικής σ΄θζηγου της, του Conny. Ο μικρός Τζοουτ είναι μια εφηβική εκδοχή του Τομ, ένας συμπαθέστατος αλητάκος. Ο Πατέρας και ο Θείος Τζων είναι δύο άνθρωποι οι οπίοι έχουν τραβήξει τα πάνδεινα, και οι οπίοι αισθάνονται ότι έχουν χάσει τα πάντα, ιδίως όταν έχουν χάσει το βιός τους, ενώ σημαντικός είναι και ο Casey, ένας πρώην πάστορας που έχασε την πίστη του, και στην πορεία γίνεται ένας μαχητικός συνδικαλιστής, ο οποίος όμως θα δολοφονηθεί από τους μπράβους ενός αφεντικού. Και κάπου εδώ μπαίνει ο χαρακτήρας της μητέρας. Μια γυναίκα με αστείρευτο κουράγιο και πολύ ισχυρή θέληση, ικανή να κάνει τα πάντα για να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη και να την βοηθήσει να ξεπεράσει τις κακοτοπιές, που δίνει θάρρος στα υπόλοιπα μέλη και γίνεται μια πηγή αισιοδοξίας, ενώ πάντα προσπαθεί να κάνει αυτό που είναι σωστό. Από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές, ο όρκος που δίνει ο Τομ στη μητέρα του, ένας όρκος αδυσώπητου αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία και το μεγάλο κεφάλαιο, την στιγμή που αναγκάζεται να ξαναπεράσει στην παρανομία και να εγκαταλείψει την οικογένεια, ενώ ο τελικός μονόλογος της μάνας αποτελεί μνημείο αισιοδοξίας, σε μια εποχή που είναι από περίεργη εως άσχημη. Η ταινία βέβαια έχει παραλείψει ίσως την καλύτερη σκηνή του βιβλίου, μια σκηνή που η Roseashern, αφού έχει γενήσει ένα νεκρό παιδί, βρίσκει το θάρρος να θηλάσει έναν άντρα ο οποίος κινδυνεύει να πεθάνει από λοιμό. Ίσως η πιο δυνατή σκηνή όλου του βιβλίου. Παρ’ όλα αυτά, η θέαση αυτής της τόσο επίκαιρης ταινίας, (και ας γυρίστηκε το 1940, η πραγματικότητα του καπιταλισμού και των οικονομικών κρίσεων παραμένει η ίδια, οι πλούσιοι συνεχίζουν να καλοπερνάνε και ο απλός λαός υποφέρει), εμένα μου θύμησε γιατί είμαι πολιτικά και κοινωνικά στρατευμένος. Και αυτό είναι γιατί δεν θέλω ο κόσμος να περνάει όσα περνούν άνθρωποι στο σύμπαν των “Σταφιλιών της οργής”. Γιατί θέλω έναν δίκαιο κόσμο, χωρίς διακρίσεις. Όπου ο καθένας θα μπορεί να ζήσει από τη δουλειά του άνετα και ανθρώπινα. Και γιατί είμαι διατεθημένος να βοηθήσω να χτιστεί ένα κίνημα που να ζητά αυτά τα αυτονόητα πράγματα για όλους. Και, όπου και εάν συμβαίνει, θα είμαι εκεί….Γιατί, παραφράζοντας τα λόγια του Casey, τα κινήματα είναι σαν μια μεγάλη ψυχή, και όσοι πιστεύουν στις κινηματικές διαδικασίες, συμμετέχουν ψυχή τε ή σώματι, ή έστω τις παρακολουθούν, όπου στον κόσμο και να συμβαίνουν αυτές

Wednesday, October 14, 2009

Awake within the walls

Δείτε το βιντεάκι του φίλου μου του Radiusbass, με την πορεία που έγινε στις 4/10 στην Παλιά Λευκωσία ενάντια στα αστυνομικά πογκρόμ κατά των μεταναστών

www.youtube.com/watch?v=KyNFFiGFMO0

Saturday, October 10, 2009

Λίγες σκόρπιες σκέψεις για τον ρατσισμό

“Keep banging on the walls
of fortress Europe”
Asian Dub Foundation, Fortress Europe

Από τις 2-5 Νοέμβρη λαβαίνει χώρα στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας η Σύνοδος του Παγκοσμίου Φόρουμ για την μετανάστεση. Μια σύνοδος στην οποία οι κυβερνήσεις του αναπτυγμένου κόσμου θα συζητήσουν τρόπους με τους οποίους θα μπορούν να εκμεταλεύονται περισσότερο τους μετανάστες και μετά να τους πετάνε πιο εύκολα σαν να ήταν στιμένες λεμονόκουπες. Και εμένα το μυαλό μου γυρνάει στον Τίμοθι.
Ήταν ένα βράδυ σαν όλα τ’άλλα, όταν έγινε το κακό. Ο Τίμοθι είχε βγει στο κέντρο της Αθήνας για να πουλήσει cd,όπως κάνουν οι πολλοί συμπατριώτες του στην Ελλάδα. Όμως εκείνη τη βραδυά, στο κέντρο της Αθήνας είχε βγει παγανιά και ένας ρατσιστής δολοφόνος, ο Καζάκος. Εκείνη την ημέρα εφτά άνθρωποι έπεσαν θύματα των σφαιρών του Καζάκου. Δύο χάθηκαν. Ο Τίμοθι από τη Νιγηρία, ο Τόμι από τη Γκάνα, ο Μοχάμετ από το Κουρδιστάν, και ένας Πακιστανός το όνομα του οποίου δεν θυμάμαι, έμειναν ζωντανοί. Ζωντανοί αλλά με τη ζωή τους κατεστραμένη. Ο Τίμοθι, που τώρα πια ζει με κάμποσες σφαίρες στο κορμί του ίσως να είναι μια απο τις πιο επίμονες υπενθύμισεις της φρίκης του ρατσισμού made in Europe.

Μα τι οπλίζει το χέρι του κάθε Καζάκου; Είναι τα ΜΜΕ, που έχουν φτιάξει ένα προφίλ για τους μετανάστες το οποίο απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα; Είναι οι εργοδότες που εργοδοτούν μετανάστες που δεν έχουν χαρτιά για ένα κομμάτι ψωμί; Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση που κάνει την νόμιμη μετανάστευση όλο και πιο δύσκολη, και προσπαθεί πια να κάνει την Ευρωπαϊκή Ένωση ένα απόρθητο φρούριο για τους φτωχούς του τρίτου κόσμου; Είναι οι κυβερνήσεις του αναπτυγμένου κόσμου που εδώ και χρόνια λεηλατούν τον τρίτο κόσμο και αποκομίζουν τεράστια κέρδη χωρίς να δίνουν ανταλλάγματα, με αποτέλεσμα να ανγκάζονται οι πολίτες τους να μεταναστεύουν; Είναι η ακροδεξιά που εκμεταλεύεται όλα αυτά, και διατυμπανίζει την άποψη ότι για όλα τα προβλήματα της χώρας “φταίνε οι ξένοι”, βγάζοντας ταυτόχρονα λάδι τους πραγματικούς υπαίτιους, δηλαδή τους μεγάλους βιομήχανους; Ή μήπως είναι όλοι μαζί;

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι όλες αυτές οι πολιτικές που εφαρμόζονται δεν έχουν ως στόχο μόνο τους μετανάστες, αλλά όλους μας. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι δεν φταίνε οι μετανάστες για την ανεργία στην Ευρώπη και την Αμερική, αλλά φταίνε τα αφεντικά. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό το διαίρει και βασίλευε που λέγεται ρατσισμός δεν κάνει καλό σε κανέναν. Αντιθέτως ο αλληλοσεβασμός, η κατανόηση και οι κοινοί αγώνες των ντόπιων μαζί με τους μετανάστες ενάντια στα προβλήματα που ταλανίζουν και τους μεν και τους δε, είναι ο μόνος τρόπος να καλυτερέψουμε τις ζωές μας. Keep banging on them walls λοιπόν… Μέχρι να τα γκρεμίσουμε!

Thursday, August 27, 2009

Όχι άλλη βουβαμάρα.

Λυπάμαι αλλά δεν πολυκαταλαβαίνω το τρέντι και απολιτίκ concept της βουβής διαμαρτυρίας. Πρέπει να γίνει μια κανονική διαμαρτυρία με πολιτικά συνθήματα και έναν σχετικό σαματά έξω από τη Βουλή για να ακουστούμε...

Tuesday, August 25, 2009

'Ολοι στο Σύνταγμα, για να δωθεί ένα τέλο στην λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος

Η Πρωτοβουλία για την Αντι-συστημική Αριστερά κάνει δημόσια έκκληση για κοινή δράση και συντονισμό των bloggers και των ενεργών πολιτών όπου με κάθε τρόπο (SMS, τηλέφωνα κλπ) να μεταδώσουν το ακόλουθο μήνυμα:

“Καλούμε όλους τους ενεργούς πολίτες και κάθε συλλογικότητα σε ανοιχτή δημόσια διαμαρτυρία την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009, στις 7.00μμ στην Πλατεία Συντάγματος όπου:
1. Θα κατατεθούν στο προεδρείο της καμένα δέντρα στην Βουλή σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν
2. Όλα τα καμένα τουλάχιστον των τελευταίων 10 ετών θα απαιτηθεί να κυρήσσονται αυτόματα αναδασωτέα στην πράξη και
3. Αν βρεθούν κτίσματα σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες του κτίσματος, ο εργολάβος και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδειες ( Πολεοδομία, ΔΕΗ ) και να τους επιδικάζονται και τα έξοδα κατεδάφισης του.”

Thursday, July 09, 2009

Know Thy Enemy

Τελικά η όλη ιστορία με την κρίση έχει ξεκινήσει να πέρνει μια άσχημη τροπή. Από εκεί που κανείς θα περίμενε από τον κόσμο να κυνηγά τους μεγαλοκαρχαρίες των μεγάλων εταιριών . Αντιθέτως στο ειδώλιο έχει μπει ο πιο αδύναμος κρίκος αυτής της ιστορίας, και αυτός που στην πραγματικότητα δεν φταίει ποσώς. Ο μετανάστης. Πως όμως φτάσαμε εκεί; Μια ερώτηση που έχει κάποιες απλές, πολύ απλές απαντήσεις..
Η μία απάντηση είναι ότι η αριστερά, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης είναι απούσα. Και προτάσεις ξεκάθαρες που να χτυπούν τον στόχο δεν εμφάνησε, και να εξηγήσει στον κόσμο τα πραγματικά αίτια της κρίσης απέτυχε. Αντιθέτως αναλώθηκε σε επιστημονικές αναλύσεις αρκετά δυσνόητες για τον μέσο άνθρωπο και μετά νέρωσε τις θέσεις της.
Σαν αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης και μόνο μπορώ να δω βέβαια το γεγονός ότι οι διάφοροι ακροδεξιοί ηγέτες βρήκαν απήχηση. Και αυτό γιατί δυστυχώς ελλεόψει άλλων πολιτικών προτάσεων το “φταίνε οι ξένοι” αποτελεί πολιτική λύση. Κατά τα άλλα τα γνωστά ακροδεξιά κόμματα εκτός από αυτό προτείνουν βέβαια τις κλασικές νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές.
Σύμμαχος σε όλο αυτό και τα άλλα κόμματα της κεντρο-ακροδεξιάς πολυκατοικίας, τα οποία δεν φείδονται σε ρατσιστική ρητορία. Ως συνήθως σε πολλές περιστάσεις αποδείχτηκαν βασιλικότερα του βασιλέως, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση Μπερλουσκόνι, όπου ο Καβαλιέρε περνάει τον έαν απάνθρωπο και ρατσιστικό νόμο μετά τον άλλο.Ταυτόχρονα βέβαια περνούν και φοροαπαλλαγές για τις μεγάλες επιχειρήσεις, νόμοι που περιορίζουν τα διακιώματα των εργαζομένων και ένα αγριότατο ασφαλιστικό, με το οποίο κόβονται συντάξεις και επιδόματα.
Για να τα πω σταράτα. Πρέπει να δείξουμε στον κόσμο ποιός είναι ο πραγματικός εχθρός. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι κυβερνήσεις και οι ακροδεξιοί ρήτορες που τους στηρίζουν. Know Your Enemy and bring it down! Now!

Tuesday, February 17, 2009

Πράσινη (Υπ)ανάπτυξη

Είναι μέγας καλλιτέχνης του σουρρεαλισμού ο δήμαρχος μας. Πρώτα στέλνει τα ΜΑΤ να προστατέψουν ένα πλαστικό δέντρο μην τυχόν και το κάψουν οι βάνδαλοι, και μετά τα στέλνει να δείρουν τους πολίτες της Κυψέλης που πήγαιναν να προστατέψουν τα αληθινά δέντρα της περιοχής τους. Πρώτα καλούσε τους Αθηναίους να μείνουν σπίτια τους για το καλό της πόλης, και τώρα τους καλεί να βγουν στους δρόμους για να επιτραπεί η κατασκευή του κτίριου του Βωβού στον Ελαιώνα (εκεί που θα έπρεπε να γίνει πάρκο). Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν τις εκλογές έλεγε ότι θα ήθελε να κάνει την Αθήνα να είναι εφάμιλη της Στοκχόλμης, του Λονδίνου, της Βαρκελώνης, της Βαλένθια και δε συμαζεύεται. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια η πόλη συνεχίζει να είναι το ίδιο γκρίζα, και οι ελάχιστοι πνεύμονες της γίνονται γκαράζ με λίγο γκαζόν απο πάνω, έτσι για να κρατάμε τα προσχήματα. Πράσινη ανάπτυξη σου λέει.
Δεν ξέρω τι φαντάζεται ο δήμαρχος μας όταν ψελίζει αυτές τις λέξεις, και τι νομίζει ότι σκέφτονται οι δημότες του. Αλλά νομίζω ότι η πικρή πραγματικότητα τον διαψεύδει. Και ότι επιπλέον ο Αθηναίος ποια δεν αντέχει τη σκέψη ότι η ζωή του ενδέχεται να υποβαθμιστεί. Να χαίρεται το όνειρο του ο κύριος δήμαρχος….Αλλά έτσι όπως στρώνει θα κοιμηθεί….

Thursday, January 08, 2009

Israel's "preemptive" strike against gaza

The Israeli Defence Force did a preemptive strike against "Hamas Militants and dangerous terrorists". Seriously I can see the potential danger caused by five and six year old civilians. After ten or fifteen years of continuous carpet bombing and harrassment by the IDF, in case they survive, they might pick up a rocket launcher an d throw rockets into israel too..... Here's some photo's to proove the trouth behind what I'm saying... Photo's that most Israelis and Americans might never see


www.facebook.com/photo.php?pid=1834780&id=516123956#/photo.php?pid=1834800&id=516123956

Monday, December 15, 2008

Ο Διογένης στην εξέγερση

βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, δεν μπορώ παρά να ανατρέξω στην ιστορία του Διογένη.
Ο Διογένης ήταν ένας από τους ποιο γνωστούς κυνικούς φιλόσοφους, ουσιαστικά ένας αναρχικός της εποχής του. Ζει σε ένα πιθάρι, τις νύχτες περιφέρεται στους δρόμους της Αθήνας με ένα φανάρι ψάχνωντας να βρει τον άνθρωπο. Μια ημέρα, εμφανίζεται μπροστά στο πιθάρι του ένας νεαρός ηγεμώνας με μεγάλη δύναμη και το όνομα Αλέξανδρος, ο οποίος έχει ακούσει κάτι για τις ιδέες του. Του τάζει λαγούς και πετραχείλια, αλλά αυτός του ζητά απλά να κάνει στην άκρη γιατί του κρύβει τον ήλιο. Όλοι, μιλάνε για την μεγαλοψυχία και τον σεβασμό που έδειξε ο Αλέξανδρος στον “Αυθάδη” φιλόσοφο. Και όλοι χάνουν το προφανές. Δηλαδή, ότι επρόκειτο ουσιαστικά περί ενός κωλοδάχτηλου στην εξουσία. Στην ουσία ο Διογένης, ακόμα και παρά τη θέληση του, έλεγε ένα εξευγενισμένο μεν-μεγαλειώδες δε “αει γαμήσου” στον Βασιλιά, αλλά και σε όλα αυτά που πρέσβευε.
Εάν ζούσε ο Διογένης στη σημερινή Αθήνα μάλλον θα ήταν στο στοιχείο του. Και αυτό γιατί θα έβλεπε αυτό το κωλοδάχτυλο στην εξουσία να ανορθώνεται και να πολλαπλασιάζεται, σε ψηφιακές και αναλογικές διαστάσεις, στους δρόμους και στο χαρτί. Η μόνη διαφορά βρίσκεται στους λόγους. Η στάση του διογένη ωφειλόταν στην πιστή τίρηση μιας θερείας και την εφαρμογή της στην πράξη. Η εξέγερση όμως τον δεκαεξάρηδων δεν έχει το θεωρητικό ή το ιδεολογικό υπόβαθρο που ψάχνουν όμως οι διάφοροι θιασώτες της Αρχαίας Ελληνικής σκέψης.
Αντιθέτως αυτή η εξέγερση ωφείλεται κυρίως σε παράγοντες που είναι εμπειρικοί, με μια γερή δόση μαρξιστικής θεωρίας. Αυτοί οι δεκαεξάχρονοι, αυτοί οι εικοσάρηδες και οι εικοσπεντάρηδες δεν είναι ένα οποιοδήποτε στρώμα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι οι γόνοι των αστικών οικογενειών, των μικροαστών και των λούμπεν προλετάριων του σήμερα, που θα γίνουν οι καταπιεσμένοι προλετάριοι των άλλων. Μια γενιά δίχως μέλλον, μια γενιά σε απόγνωση. Μια γενιά που αφού δώσει τα κέρατα της σε φροντιστήρια, θα περάσει σε ένα ΑΕΙ που ανάθεμα και αν θα το έχει επιλέξει, θα το τελειώσει μετα βασάνων και κόπων, θα τσιμπήσει και κάνα μεταπτυχειακό, θα μάθει και δύο-τρεις γλώσσες για να καταλήξει σε μια κωλοδουλειά των 600 και των 700 ευρώ, την ίδια στιγμή που ο αληταράς απο δίπλα με την Πόρσε θα συνεχίσει να θυσαυρίζει, είτε γιατί τα έχει καλά με το κόμμα, είτε γιατί είναι ένα από τα λαμόγια που το σύστημα απλά και μόνο επιβραβεύει. Ενώ για το μεγαλύτερο μέρος της γενιάς των 30κάτι το όνειρο ήταν ένα Χάμερ, μια βίλα και βραδυές στην Παραλιακή και την Ιερά, για αυτήν την ομάδα ανθρώπων, ποια, όλα αυτά μοιάζουν με μια επικίνδυνη οφθαλμαπάτη, ένα ανύπαρκτο καρότο για πολλά μαστίγια.
Ούτε ήταν μόνο για τη δολοφονία του Αλέξη που ξεσηκώθηκαν. Ήταν για ένα σωρό πράγματα τα οποία γίνονται γύρω τους. Και αυτά τα πιτσιρίκια έχουν μυαλό και καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία, ούτε το Βατοπέδι, ούτε το σκάνδαλο στο υπουργείο πολιτισμού, ούτε οι αγκαλιές των ΜΑΤ με την Χρυσή Αυγή, ούτε η ζαρντινιέρα και τα πράσιανα παπούτσια, ούτε η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και τα παρελκόμενα της, ούτε τα 28 δις στις τράπεζες, ούτε η γενιά των 700 ευρώ. Καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνήσεις της Ελλάδας δολοφονούν τους νέους, αργά και συστηματικά, για να τρομάζουν και τους μεγαλύτερους. Όλα αυτά έχουν μετατρέψει τη νεολαία σε μια βραδυφλεγή βόμβα, η οποία σκάει με έναν τόσο βίαιο αλλά και σινάμα όμορφο τρόπο. Γιατί είναι ωραίο, μέσα από τη σπασμένη βιτρίνα της ελληνικής πολιτικής, την οποία σπάνε αυτά τα παιδιά, να ξεπροβάλλει ο όριμος πολιτικός λόγος μιας ομάδας συνειδητοποιημένων και επαναστατημένων μαθητών και φοιτητών που ξέρουν τι θέλουν και πως να το διεκδικήσουν.
Αυτά τα παιδιά δεν είναι ούτε οι χούλιγκαν που βλέπουμε στις ειδήσεις, ούτε τα ξένα κέντρα που επικαλούνται ΝΔ, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ (οποία σύμπτωσις!!!), είναι το μέλλον μιας χώρας που τρώει τα παιδιά της, απλά και μόνο προς παραδειγματισμό των μεγαλυτέρων.
Κάτι το οποίο εγώ δεν μπορώ να ανεχτώ. Γι’ αυτό και εάν τελικά η ΝΔ κάνει την απειλή της πραγματικότητα και κατεβάσει τις ένοπλες δυνάμεις στο δρόμο, εγώ θα αρνηθώ να σηκώσω όπλο σε αυτά τα παιδιά, και τουλάχιστον θα προσπαθήσω να πείσω τους άλλους της μονάδας μου να κάνουν το ίδιο, ή και εάν χρειαστεί να στασιάσουν, για να μην χυθεί περισσότερο αίμα από αυτό του αδικοχαμένου Αλέξη……..

Sunday, December 07, 2008

Οι πραίτορες βασανίζουν και δολοφονούν

Οι πραίτορες του Κου Πολύδωρα βασανίζουν και δολοφονούν. Την περασμένη βδομάδα σκότωσαν έναν Πακιστανό μετανάστη στην Πέτρου Ράλλη. Χτες δολοφόνησαν έναν έφηβο 16 χρονών στα Εξάρχεια. Ως πότε; Δεν πρέπει να περάσει έτσι. Όλοι σήμερα (7/11) στις 13:00 στο Μουσείο να τους δείξουμε ότι δεν πάει άλλο! ΝΑΤΟΙ, ΝΑΤΟΙ, ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ, ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΓΚΛΟΜΠ ΚΑΙ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΛΕΣ

Monday, October 06, 2008

Σεμνά και ταπεινά.....μας κλέβουνε!!!

Πριν μια περίπου τετραετία η ΝΔ έβγαινε στην κυβέρνηση με ηγέτη το «καθαρόαιμο» του κ Δαϊλάκη και σύνθημα τον «ανένδοτο» αγώνα κατά της διαφθοράς. Τώρα, εν έτει 2008, οι δηλώσεις περί σεμνότητας και ταπεινότητας φαντάζουν μόνο σαν ανέκδοτο. Ένα ανέκδοτο σε βάρος του απλού πολίτη, του εργαζόμενου, του νεολαίου, του φοιτητή. Ο «ανένδοτος» μετατράπηκε σε πλιάτσικο, με ιερείς, ηγούμενους, βουλευτές, υπουργούς, γραμματείς και φαρισαίους ενδεδημένους με τον γαλάζιο μανδύα του πατριώτη ή τον πράσινο μανδύα του σοσιαλδημοκράτη να τρέχουν να διεκδικήσουν ο καθείς την μεγαλύτερη (σε χωρητικότητα) κουτάλα. Αυτό που βλέπουμε είναι το αποτέλεσμα της δράσης του συμπλέγματος σοσιαλδημοκρατών (μερικές φορές)-νεοφιλελεύθερων-λαικής δεξιάς και δεξιάς του Κυρίου- ΣΕΒ. Και δεν είναι μόνο το παπαδαρίο που θυσαυρίζει στις πλάτες μας. Είναι και οι διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες που γίνονται σιγά σιγά κάτι σαν τον Ζυμαρούλη. Όλοι δηλαδή όσοι έπιασαν τους ανέμους της αλλαγής που εμφανίστηκαν από το 85 και μετά (όλως παραδόξως όλοι έπνεαν προς την ίδια κατεύθυνση, την ΛΙΤΟΤΗΤΑ-ΙΔΙΟΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ).

Και επί ΠΑΣΟΚ υπήρχαν καραμπινάτες αρπαχτές και σκάνδαλα,απλά οι του ΠΑΣΟΚ ήταν ρε παιδί μου κομματάκι πιο επαγγελματίες, δεν πιάνονταν τόσο εύκολα, ούτε αντιδρούσαν τόσο σπασμωδικά (τουλάχιστον μετά από την φάση που έστειλε ο Αντρέας τα ΜΑΤ να δείρουνε τους παππούδες). Η συνταγή για ένα αποτελεσματικό σκάνδαλο επι ΠΑΣΟΚ, ήταν ή η διαιώνηση των τρεχόντων σκανδάλων (όπως η αφορολόγιτη εκκλησιαστική περιουσία), ή η έναρξη καινούριων σκανδάλων που θα μεταλαμπαδεύονταν στην όποια νέα κυβέρνηση (Ολυμπιακή,ΕΛΤΑ, ΟΤΕ), ή το κουκούλωμα (εντάξει τους ξέφυγε ο Κοσκωτάς, στην κορύφωση του σκανδάλου ήταν στα τελειώματα η κυβέρνηση τους-επερχόταν ο Μητσοτάκης με την «Κάθαρση» (άλλο ανέκδοτο κι’αυτό) αλλά για δείτε κάτι υπεργολαβίες που μοίραζε ο ΟΤΕ στα Βαλκάνια). Έτσι οι ΠΑΣΟΚΟΙ δεν είχαν τόσο χοντρό πρόβλημα όσο τα «γαλάζια παιδιά», εάν και θα ‘πρεπε.

Με τη ΝΔ όμως η αρπαχτή και η διαχείρηση αυτής είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται, οι λίγοι θυσαυρίζουν πλέον ανοιχτά και αδιάντροπα. Το ξεκίνημα έγινε με την πρώτη προσπάθεια να ξεπουληθούν τα λιμάνια, μετά με την προσπάθεια για ιδιοτικοποίηση της παιδείας και την αντίδραση του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως (ζαρντινιέρες, δακρυγόνα, πράσινα παπούτσια και έτερες ιστορίες). Στη συνέχεια SIEMENS, ΟΤΕ, Ολυμπιακή, ΟΣΕ, Βατοπέδι και τα συναφή. Δηλαδή μια συνεχής προσπάθεια να μεγαλώσει η μαύρη τρύπα που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ, και να ευνοηθούν οι διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες σε βάρος του κόσμου. Η κλασσικότερη κομπίνα που παίχτηκε ήταν τα καρτέλ. Χρόνια και χρόνια μας έχουν γανιάσει με εκείνη την ιστορία γι’ αγρίους ότι με ελεύθερη αγορά και ανταγωνισμό θα έχουμε......καλύτερες υπηρεσίες και τιμές.....Απεδείχθη μύθευμα αφού πολλές αγορές είναι ελεύθερες στην Ελλάδα, (όπως του γάλακτος, επί παραδείγματι), αλλά οι προσφερόμενες υπηρεσίες έχουν παραμείνει οι ίδιες, ενώ οι τιμές έχουν ανέβει κατακόρυφα.Στο δε γάλα, όπως και σε μια άλλη σειρά προϊόντων, η διαφορά των τιμών από εταιρία σε εταιρία έχειως ανώτατο όριο το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 10-20 λεπτών..... Μια βόλτα στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς αρκεί για να σας πείσει για την ορθότητα των όσων γράφω. Το λογικό αποτέλεσμα της ιστορίας αυτής, είναι το να έει φτάσει ο κοσμος στην κατάσταση να πηγαίνει για ψώνια στο σουπερμάρκετ με την πιστωτική κάρτα στο χέρι, αφού δεν ξέρει εάν το ρευστό που έχει θα φτάσει για να καλύψει τις καθημερινές ανάγκες του σπιτιού. Για διασκέδαση έξω βέβαια ούτε λόγος, μιας και αυτή έχει γίνει πια πανάκρυβη..

Όλο αυτό είναι το περιβάλλον υπο το οποίο διεξάγονται οι διάφορες ιερές μπίζνες, εν Ελλάδι, σε μια περίοδο όπου ένα πολλύ μεγάλο μέρος του κόσμου ουσιαστικά λέει το ψωμί ψωμάκι και οι ελάχιστοι μεγαλοεπιχειρηματίες να πλουτίζουν αδιάντροπα απο ‘δω και απο ‘κει.
Ένας τέτοιος είναι και ο Εφραίμ, όπως ήταν και ο Χριστόδουλος, ο Ιερώνυμος και οι προκατοχοι του, όπως είναι και ο Ττόμης ο Β (ο οποίος σύμφωνα με τον Κώστα Κωσταντίνου του «Π»έχει μεγάλη έφεση στο Κοντραμπάσο). Όμως η επιτυχία όλων αυτών, και ίδίως του Χριστόδουλου, του Ττόμη και του Εφραίμ στο οικονομικό μάνατζμεντ, δεν ωφείλεται μόνο στις διοικητικές και οικονομικές τους ικανότητες, ούτε μόνο στους στενούς δεσμούς τους με πολιτικούς και οικονομικούς παράγωντες, Έλληνες ή Κύπριους, πράσινους ή γαλάζιους. Ούτε τόσο σε εκείνη την μερίδα των ψηφοφόρων που «βλέπει ράσο και ανοίγει το πορτοφόλι». Ωφείλεται κυρίως στην αδυναμία των εκάστωτε κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν την εκκλησία ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια επικερδής και αδιφάγος επιχείρηση, με έμφαση στα κτηματικά. Και επιπλέον υπάρχει μια αδυναμία αντιμετόπισης των απατηλών τρώπων με τους οποίους διαχειρίζεται αυτήν την περιουσία η εκκλησία ή προσπαθεί να την επεκτείνει, πολλές φορές δείχνοντας ότι πέρα από τις περι πνευματικής και κοινωνικής εργασίας φανφάρες είναι στην ουσία μια αδίστακτη και χωρίς την παραμικρή κοινωνική ευαισθησία επιχείρηση. Απο την τιτάνια προσπάθεια για την οικοπεδοποίηση της Πεντέλης, του Υμμητου και της Πάρνηθας (όπου βρίσκονται τεράστιες ανεκμετάλευτες δασικές εκτάσεις, υπό την ιδιοκτησία μεγάλων μοναστηριών), μέχρι τα αίσχη της Μονής Τομπλου στο Κάβο Σίδερο και την έξωση των παιδικών κατασκηνώσεων στην περιοχή της Χαλκιδικής, αυτό είναι το πρόσωπο των ιερών πατεράδων του έθνους. Οι οποίοι ακόμα και στις φιλανθρωπίες-κινήσεις διαφήμισης κάνουν τόσο μικρά έξοδα, όσο είναι δυνατόν για να μην μειωθούν τα υπερκέρδη τους (βλέπε αλληλεγγύη), την ίδια στιγμή που κυκλοφορούν με τεθωρακισμένα τζιπ, λιμουζίνες και ελικόπτερα, φορώντας άμφια τα οποία εάν πωλούνταν θα κάλυπταν το χρέος μιας χώρας του τρίτου κόσμου......

Αλλά αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Κοιτάχτε τι γίνεται στις ΗΠΑ με την όψιμη κρατικοποίηση ιδιωτικών τραπεζών για ένα-με δύο χρόνια, με σκοπό την κάλυψη των χρεών τους. Εκεί ένας άλλος καλούλης του Θεού (που βγήκε πρόεδρος την πρώτη φορά με νωθεία, και που πίστευε ότι το θείο του καθήκον είναι να σκοτώνει μουσουλμάνους-με τα λεφτά των φορολογουμένων βέβαια), καθοδηγούμενος από μια σειρά επιφανείς μαθητές του Hayek και του Friedman και μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων (βλέπε Dick Cheney, Paul Wolfowitz και cia) έθετε σε εφαρμογή ένα τεράστιο πρόγραμμα δυάλυσης των όσων κρατικών υπηρεσιών είχαν επιζήσει της εποχής Ρήγκαν το οποίο συμπεριλάμβανε ακόμη και την ανάθεση υπεργολαβιών του Αμερικάνικου Στρατού σε εταιρίες μισθοφόρων, όπως η περίφημη Blackwater. Αυτό φανερώνει και το πως βλέπουν το κράτος αυτοί οι άνθρωποι. Δηλαδή ως μια μαύρη τρύπα στην οποία ρίχνουν τα χρέη των επιχειρηματιών, έτσι ώστε να τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τα χρέη των επιχειρήσεων τους χωρίς να πληρώσουν οι ίδιοι δεκάρα. Έτσι ώστε όταν «υποχωρήσει» η κρίση, να ξαναπάρουν την επιχείρηση και να ξανασυσωρεύσουν κεφάλαια, τα οποία υποτίθεται ότι όταν θα φτάσουν σε ένα σημείο υπερχείλησης, έτσι μαγικά, θα πέσουν ως μάννα εξ ουρανού στους εργαζόμενους (οι οπιοι μέχρι τότε θα εργάζονται ανασφάλιστοι και τρεις κ’εξήντα, αλλά για το καλό τους σκοτώνται στη δουλειά χωρίς να βλέπουν δεκάρα τσακιστή). Δηλαδή, ακόμα και εάν πραγματικά το πιστεύουν αυτό το πράγμα, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να είναι και κερατάδες και δαρμένοι, δηλαδή να δουλεύουν για λίγα λεφτά και ταυτόχρονα να πληρώνουν για τις μαλακίες των εργοδοτών τους.

Σημεία των καιρών; Σαφώς και όχι. Αυτή η βαλίτσα έρχεται από πολύ μακρυά, σχεδόν από την εποχή που φιλελεύθερα και αστικά φύλλα εκδήλωναν τον θαυμασμό τους προς τον Στάλιν, και οι Φιλελεύθεροι παρέα με τους Σταλινικούς και τους Συντηρητικούς συμμαχούσαν με το Ναζιστικό κόμμα στο Reichstag. Αλλά το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των αποτελεσμάτων της συμαχιάς ανάμεσα στους συντηρητικους (και κατ’ επέκτασην τη δεξιά του Κυρίου) και τους νεοφιλελεύθερους ήταν η Χιλή. Μετά τις απέλπιδες προσπάθειες αποσταθεροποίησης της άτακτης κυβέρνησης Αλιέντε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους διάφορους οικονομικούς «χιτμεν» (υπάληλους της CIA ειδηκευμένους στο οικονομικό σαμποτάζ), η τελική λύση ήρθε μέσα από την συμαχία συντηρητικών κύκλων της χώρας, με το State Department και τη CIA, υπηρεσίες που ήταν γεμάτες από ανερχόμενα φυντάνια τύπου George Bush Sr, και άλλα καθιερωμένα φυντάνια τύπου Henry Kissinger. To 1973 αυτή η συμορία κατέλυσε την δημοκρατία στη χώρα, έριξε την κυβέρνηση και στη θέση της εγκατέστησε τον στρατηγό Πινοσέτ. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε η κυβέρνηση Πινοσέτ ήταν η ιδιοτικοποίηση όλων των κρατικών και κοινωνικοποιημένων επιχειρήσεων. Ταυτόχρονα άνοιξε τις αγορές στην αχαλίνωτη επιχειρηματικότητα. Έτσι άρχησε ένα άνευ προηγουμένου πλιάτσικο στους πόρους της χώρας, και μια άνευ προηγουμένου εκμετάλευση της εκεί εργατικής τάξης. Γιατί, ενώ η κυβέρνηση Πινοσέτ άφηνε τις εταιρίες να κάνουν κυριολεκτικά ότι θέλουν, την ίδια στιγμή, με τις ευλογίες φιλελεύθερων οικονομολόγων και κυβερνήσεων (όπως και συντηρητικών βέβαια), κατέστειλαν με περισσή αγριότητα τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες του χιλιανού λαού. Κάτι παρόμοιο πήγε να γίνει και στην Αργεντινή επί Menem, αλλά οδήγησε σε μια μεγαλοπρεπή κατάρευση της οικονομίας της χώρας προ ετών (με τις κυβερνήσεις να τρέχουν να σωθούν η μία μετά την άλλη). Παρόμοιες προσπάθειες απέτυχαν και στο Περού την Κολομβία και τη Βολιβία. Μάλιστα η εξήγηση που δίνει ένας άλλος πασίγνωστος νεοφιλελεύθερος, ο Geofrey Sachs στο τελευταίο του βιβλίου, που φέρει τον τίτλο «το τέλος της φτώχειας» ήταν,λίγο πολλύ, ότι επειδή αυτές οι χώρες είναι κατά κόρον ορεινές, και η μεγαλύτερη πλειοψηφεία των κατοίκων τους ζει σε υψηλό υψόμετρο, οπότε ο εγγέφαλος τους δεν «αερίζεται» καλά. ΄Λρα αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να συλλέξουν και να επεξεργαστούν/αξιολογήσουν τις απαραίτητες πληροφορίες έτσι ώστε να λειτουργήσει η σωστά η ελευθερη αγορά και να απολαμβάνουν όλοι ίσων ευκαιριών κοκ. Εάν δεν είχα μια κάποια γνώση της δραματικής κατάστασης στην οποία έχουν φέρει αυτά τα οικονομικά μέτρα τον κόσμο σε αυτές τις χώρες, διαβάζοντας αυτά τα πράγματα θα γέλαγα. Γιατί μερικοί εκεί περά φαίνεται να μας θεωρούν αφελείς (συλλογικά). Μάλλον μια τέτοια αλαζωνία θα οδήγησε και την κυβέρνηση Βολιβίας όταν ιδιοτικοποίησε το....βρόχινο νερό στην περιοχή της Cochabamba. Ο λαός της περιοχής, που ούτως ή άλλως μαστίζεται από ακραία φτώχεια, ένιωσε ότι ο κόμπος έφτασε στο χτένι, πήρε τα όπλα και....all hell broke loose για την κυβέρνηση και τους εκεί άρχοντες, με αποτέλεσμα να πάρουν πίσω τον εν λόγω νόμο και.....λίγο αργότερα η κυβέρνηση να πέσει υπο το βάρος οικονομικών σκανδάλων και λαϊκών εξεγέρσεων. Στη δε Κολομβία, τη μόνη χώρα που επιμένει ανοιχτά στον νεοφιλελευθερισμό στην περιοχη, η κυβέρνηση Uribe κλυδωνίζεται τόσο άγρια λόγω της λαϊκής δυσαρέσκειας (η Κολομβία είναι μια από τις φτωχότερες χώρες της υφιλίου btw) που προσπαθεί μάταια και με σπασμωδικές κινήσεις να στρέψει την προσοχή του κόσμου αλλού, με κινήσεις τόσο σπασμωδικές που θυμίζουν φάρσα, όπως τις κατηγορίες ενάντια στη Βενεζουέλα και τον Ισημερινό ότι υποστηρίζουν τους «τρομοκρατες» του FARC.

Δύο άλλα παράδειγμα ενός παρομοίου συμπλέγματος ήταν η Αγγλία από το 1979 έως τα τέλη της εποχής Blair και το φαινόμενο του «Ιρλανδικού Τίγρη». Η Αγγλία των δεκαετιών του ’60 και του ’70 θεωρείτο πρότυπο κοινωνικού κράτους. Όταν όμως ήρθε στην εξουσία η κυβέρνηση Θάτσερ, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αρχίσει την επιβολή μιας δρακόντειας εργατικής νομοθεσίας και ταυτόχρονα ένα πρόγραμμα εκτεταμένων περικοπών που οδήγησε σε χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων. Στην συνέχεια ξεκίνησε την απορύθμιση των δημοσίων συγκοινωνιών. Τις οποίες ιδιοτικοποίησαν οι εργατικοί επί Μπλαιρ, των διδάκτρων σε όλα τα Πανεπιστήμια (άλλη μαγκιά των εργατικών), και της απορυθμισης του NHS (tο Βρετανικό ΕΣΥ). Δηλαδή η συνέχιση της πολιτικής Θάτσερ, χωρίς πολλές αλλαγές, τόσο στο διεθνές όσο και στο εσωτερικό μέτωπο. Αποτέλεσμα; Μια Αγγλία με αβυσαλέες κοινωνικές διαφορές, και ένα χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων το οποίο μεγαλώνει συνεχώς. Στη δε Ιρλανδία, η οποία σε όλη από τα τέλη της δεκαετίας του 90 ακολουθούσε κατά γράμμα τις εντολές της ΕΕ στο οικονομικό πεδίο, μόλις αυτό το καλοκαίρι είδαμε μια από τις πιο θεαματικές καταρεύσεις του συστήματος. Σχεδόν 250,000 άνθρωποι (σε μια χώρα με πληθυσμό όσο της Ελλάδας) έχασαν τη δουλειά τους μέσα σε τρείς μήνες. Αριθμοί που σοκάρουν.

Αλλά το θέμα δεν είναι το πόσο χρεωκοπημένος είναι ο καπιταλισμός. Σε λίγο καιρό, όλοι αυτοί θα βρουν μια ακόμη πολύπλοκη και δυσνόητη φόρμουλα για να μας εξηγήσουν πως ο καπιταλισμός είναι το καλύτερο σύστημα, και απλά η προηγούμενη ήταν λάθος γιατί είχε κάμποσες περίπλοκες μαθηματικές πράξεις λιγότερες από τη νεότερη. Το θέμα όμως είναι να μην πιαστούμε κορόιδα από αυτή τη νέα φόρμουλα, και να εξηγήσουμε με απλά λόγια στον κόσμο, γιατί ο καπιταλισμός, με την χρήση οιουδήποτε μαθηματικού τύπου, παραμένει ένα σύστημα άδικο, αδύστακτο και άναρχο, με το οποίο οι προνομιούχοι τα πέρνουν όλα και οι μη προνομιούχοι απλά πέρνουν τον μουτζούρη και τραβάνε τα πάνδεινα. Δεν είναι δύσκολοι καιροί αυτοί που ζούμε. Για τα λαμόγια που βρίσκονται στην κορυφή του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι καθόλου δύσκολοι, ίσα ίσα είναι εποχή παχιών αγελάδων. Είναι καιροί που η συνείδηση της εργατικής τάξης πρέπει να πάει μπροστά και να την οδηγήσει στο να εκπληρώσει το ιστορικό της καθήκον. Να εξωρήσει τον καπιταλισμό στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως κάποτε έκανε με τη φεουδαρχία.