Σε μια βδομάδα από σήμερα μαζεύω τα μπογαλάκια μου και λέω οριστικά αντίο. Παίρνω το πτυχίο μου και ρίχνω επιτέλους μαύρη πέτρα πίσω μου και δεν ξαναγυρνώ. Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δηλαδή, γιατί στην Κύπρο σκοπεύω να επιστρέψω λίαν συντόμως, εάν αποφασίσουν τελικά οι φασίστες να επισκεφτούν το Νησί.
Στα καθ’ημάς τώρα. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου ακολουθεί το χαβά του. Πρόσφατα έδωσε τα πάπούτσια στο χέρι σε κάποιους φοιτητές του μαθηματικού (ανάμεσα σε αυτούς και κάτι φίλους μου). Ένας ακόμη βαίνει ολοταχώς προς διαγραφή, αν και διαβάζει για να περάσει όλα τα μαθήματα φέτος. Αλλά υπολογίζω στην αδιαλλαξία των καθηγητών του Παν.Κυ, οι οποίοι (τουλάχιστον ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών) δεν σε περνάνε εάν εκφράζεις γνώμη αντίθετη με τη δική τους, ή εάν δεν είσαι παιδί λάστιχο και δεν καταφέρνεις να διαβάζεις 20 ώρες το 24ωρο. Η εργασιακή ελαστικότητα και η διαδικασίες της Μπολόνια έχουν μπει στους όρους λειτουργίας του ucy, και ιδίως αυτή η περίφημη αυτονομία (η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επιβολή διδάκτρων και την καταστροφή της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας).
Περιμένω εναγωνίως να μάθω την βαθμολογία για το τελευταίο μάθημα που έδωσα (στα άλλα δύο πήρα 9,5 και 10 αντιστοίχως), με την ελπίδα να μου ανεβάσουν λίγο τον μέσο όρο, μπας και φτάσω στο «λίαν καλώς».
Περιμένω επίσης να δω εάν θα μπουν οι τελευταίες κριτικές μου στην φυτητική, στο τεύχος του Μάη. Αν και εάν κρίνω από τους προηγούμενους μήνες, μάλλον δεν θα μπουν ούτε του αγίου πούτσου, μιας και το τελευταίο εξάμηνο δεν εμφανίζονται στην «φ», και στη θέση τους μπαίνουν άρθρα των πέντε και έξι σελίδων γεμάτα μαλακίες. Το ίδιο γίνεται και με το τελευταίο άρθρο του Neil, στο οποίο τα χώνει για την κατάσταση στην «Πρυτανική Φωνή» (βλ. Δύο προηγούμενα post). Περιμένει το άρθρο του να μπει εδώ και δύο μήνες, αλλά δεν το δημοσιεύουν. Αλλά γιατί να τα δημοσιεύσουν; Και η φυτιτική ένα μαγαζάκι έχει γίνει, και μάλιστα αυτοί που κάνουν κουμάντο είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο και στο Πανεπιστημιακό Ραδιόφωνο, πιθανόν παρέα με τους γνωστούς-άγνωστους εν τη μπλογκόσφαιρα και την φοιτητική κοινότητα σπιούνους και τσίρους τους. Είναι απίστευτοι... Εγώ έχω φτάσει αισίως τα 26 και δεν το σκέφτομαι καν να πουληθώ στο διάολο, και αυτοί είναι κάτι αμούστακα εικοσάχρονα που ακόμη δεν έχουν βγει απ’τ’ αυγό τους και μου χτίζουν καριέρα. Έ, ρε κάτι παλικάρια.
Μίλαγα και με κάποιους από τους παραγωγούς και μου έλεγαν πως πολύ φοβούνται ότι θα τσεκουρωθούν. Εν τω μεταξύ η διοίκηση του ραδιοσταθμού παίρνει κάθε τεύχος 4 σελίδες για να διαφημίσει τα του ραδιοσταθμού. Έτσι, χρησιμοποιούμε φοιτητικές πηγές για να διαφημίσουμε τζάμπα την εταιρία μας, παίρνουμε λεφτά της ΦΕΠΑΝ για να καλύψουμε έξοδα τα οποία θα έπρεπε να καλύπτει η εταιρία, λειτουργούμε κατά παράβαση μιας σειράς άρθρων της εργατικής νομοθεσίας, και είμαστε άνετοι και ωραίοι. Βέβαια σε αυτό δεν φταίνε αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά. Φταίει και η ΦΕΠΑΝ, που αν και ξέρει τι όργια γίνονται με αυτό το θέμα (δηλαδή ότι χρηματοδοτείται, εμμέσως, με λεφτά που θα πήγαιναν στους ομίλους, μια εταιρία) επιλέγει να κάνει τον Κινέζο, αντί να τους βάλει χέρι. Βέβαια θα μου πεις, το να ανταλλάζουν φτυαριές με λάσπη είναι πολύ πιο επικερδές από το να λαβαίνουν δράση σε φλέγοντα ζητήματα της καθημερινής και μη ζωής των φοιτητών.
Αποφάσισε λέει το ΔΗΚΟ ότι ο Τάσσος έχασε επειδή δεν έκανε ρουσφέτια και ήταν ο μόνος έντιμος υποψήφιος. Εδώ γελάει και ο παρδαλός emo. Μερικές φορές πιστεύω ότι θα έπρεπε να κλείσουν την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του ΔΗΚΟ σε κλουβί σε περίοπτη θέση μέσα στον ζωολογικό κήπο της Λεμεσού, για να δείχνουν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της μακράς έκθεσης στην ρητορική του «Δευκαλίωνα», τον Γιορκατζισμό και τα απομνημονεύματα του Γρίβα.
Μεγάλοι σεισμοί σε Κίνα και Καμπότζη, και όπως πάντα, τα θύματα δεν είναι ούτε οι Κινέζοι γραφειοκράτες και η γενικότερη νομενκλατούρα, ούτε οι Καμποντιανοί Στρατηγοί. Είναι η φτωχολογιά, μάλιστα σε δύο χώρες όπου οι κοινωνικές διαφορές είναι αβυσσαλέες.
Και το μπλογκ της Δασκαλούας έγινε ενός χρόνου....Να το χαίρεται η κούκλα....Μια επίσκεψη κατά κει δεν βλάπτει καθόλου
Showing posts with label πανεπιστήμιο. Show all posts
Showing posts with label πανεπιστήμιο. Show all posts
Thursday, May 22, 2008
Monday, April 14, 2008
Μα καλά πουτανιές στις πουτάνες; (radio ucy update)
Πιάσαν τα πόστα κοθώνια
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ
Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Γιάννης Μηλιώκας
Τελικά τα όσα γίνονται στον γιου σι γουαϊ βόις δεν έχουν τελειωμό ούτε έχουν όριο ξευτίλας. Πριν από μερικές ημέρες έγινε η γενική συνέλευση του Ραδιοφωνικού Ομίλου. Εκεί πέσανε κανονικά οι μάσκες. Τα όσα αποκαλύφτηκαν είναι ενδεικτικά. Κατ’ αρχήν η διοικούσα επιτροπή του ομίλου, (η οποία αποτελείται από τα μέλη της διορισμένης από το Δ.Σ. της εταιρίας συντονιστικής του σταθμού, τα οποία εξέλεξαν εαυτόν χωρίς καν να ενημερώσουν τα μέλη του ομίλου, παρακαλώ), ότι ο όμιλος δημιουργήθηκε καθαρά και μόνο για να εξασφαλιστούν πόροι για μηχανήματα του ραδιοσταθμού ( τα οποία δεν αγοράζει η εταιρία λόγω «εξόδων»), και για να προωθήσει τον ραδιοσταθμό μέσα στο πανεπιστήμιο (τζάμπα διαφήμιση της εταιρίας δηλαδή). Ο όμιλος δεν έχει καμία δικαιοδοσία πάνω στις αποφάσεις που παίρνονται από την εταιρία, απλά κάνει μέρος του χαμαλικιού και προσφέρει απλήρωτους υπαλλήλους χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα (εμ, συγνώμη ήθελα να πω εθελοντές)!
Επίσης μάθαμε ότι το Δ.Σ. παίρνει όλες τις αποφάσεις σε σχέση με το πρόγραμμα του σταθμού χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τη γνώμη των παραγωγών και ότι τα συμβόλαια βάσει των οποίων προσληφθήκαμε συντάχτηκαν από το Δ.Σ., και το καταστατικό του σταθμού, σε συνδυασμό με τις φωτοτυπίες των συμβολαίων μας θα τα παραλάβουμε οσονούπω μέσω email, πράγμα το οποίο περιμένουμε εδώ και πέντε εβδομάδες(!)
Η δε απόλυση του παραγωγού έγινε επειδή ακούστηκε ότι υπ’ήρχε τσιγάρο στο στούντιο, και επειδή στην ίδια εκπομπή (είναι διαθέσιμο το λινκ παρακάτω) ο παραγωγός είχε το θράσος να πει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι έχει γραμμένη τη διοίκηση , τον σταθμό και τους άλλους παραγωγούς λέγοντας «αυτή η εκπομπή είναι πολύ πιθανόν να είναι η τελευταία μου, για αυτό χτυπηθείτε με αυτό το τελευταίο κομμάτι γερά» (μπαρδόν;). Μάλλον του την είχαν στημένη. Ποιος μπορεί να ακούει «τυχαία» μια εκπομπή στις τρεις το πρωί;
Ναι καλά διαβάσατε, στον ραδιοσταθμό κυκλοφορούν χαφιέδες. Χαφιέδες ολκής, εφάμιλλοι της Γκεστάπο και της Τσέκας. Σε μια φάση μάλιστα, η υπεύθυνη προγραμμάτων του σταθμού έβγαλε μπλοκάκι στην αίθουσα, και κατά μία πληροφορία σε αυτό σημείωνε τα ονόματα των παραγωγών και των μελών του ομίλου που έφεραν αντιδράσεις στα όσα έλεγε (λέγοντας ότι σημειώνει τα προβλήματα των παραγωγών, οι πληροφορίες μου όμως λένε άλλα). Τι άλλο να περιμένεις βέβαια, από έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί, και καλά, τους παραγωγούς στο Δ.Σ., αλλά είναι δε «εκπρόσωπος» διορισμένος από τον πρόεδρο του σταθμού (τον αντιπρύτανη) (!!!)
Όσο για την απάντηση της στο ερώτημα που τέθηκε εάν θα μπορεί να στηθεί ραδιοσταθμός που να ελέγχεται από τους φοιτητές του Πανεπιστημίου και να μην λειτουργεί υπό το καθεστώς εταιρίας, αλλά υπό το καθεστώς απλού ομίλου, η απάντηση ήταν η εξής αφοπλιστική
«Είναι πολλά τα λεφτά!»
Τάδε έφη, λίγο πολύ Φαίδη Φαίδωνος, υπεύθυνη προγραμμάτων και συντονίστρια του σταθμού, μπροστά σε ολόκληρη την Γ.Σ. του ομίλου, ενώ είπε ότι εάν θέλουμε μπορούμε να διαλύσουμε τον όμιλο, αλλά το Δ.Σ. του ομίλου (οι αυτοψηφισμένοι ντε!) θα μπορεί να συνεχίσει να τον λειτουργεί, χάρη στα δεκαπέντε (εμφανή και άφαντα) άτομα που έχουν υπογράψει για την δημιουργία του ομίλου.
Δηλαδή ότι και να αποφασίσει η πλειοψηφία, ο όμιλος θα συνεχίσει να παίρνει κονδύλια από την ΦΕΠΑΝ (και συνεπώς κονδύλια που θα πήγαιναν σε άλλους ομίλους), κανονικά και με τον νόμο, και να τα δίνει σε μία εταιρία. Εάν αυτό είχε όνομα θα ονομαζόταν απάτη. Και εάν ο τρόπος λειτουργίας του Δ.Σ. είχε ένα όνομα, θα ονομαζόταν Χούντα. Και όλα αυτά γιατί κάθε υποψία ελευθερίας, μπορεί να «βλάψει την φήμη του πανεπιστημίου». Δηλαδή οι όποιες παρασπονδίες του ραδιοφωνμικού παραγωγού βλάπτουν την φήμη του ραδιοσταθμού και του πανεπιστημίου, γι’ αυτό και εμείς ακολουθούμε μια τακτική τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» μπας και τη διαφυλάξουμε. Λες και η έλλειψη δημοκρατίας μέσα σε οργανωμένες καταστάσεις που διαφημίζονται ως η «νίκη του φοιτητή» δεν είναι ένα τερατώδες ρεζιλίκι. Λες και οι απάτες και τα ψέμματα σε βάρος του φοιτητή δεν είναι ρεζιλίκι.
Σκατά στα μούτρα τους.
Υ.Γ. Πιθανόν να προσέξατε το νέο μου poll. Δεν χάνετε τίποτα να ψηφίσετε, γιατί ίσως το όνομα που να δώσετε να γίνει πιο ενδεικτικό της κατάστασης του ucy voice.
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ
Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Γιάννης Μηλιώκας
Τελικά τα όσα γίνονται στον γιου σι γουαϊ βόις δεν έχουν τελειωμό ούτε έχουν όριο ξευτίλας. Πριν από μερικές ημέρες έγινε η γενική συνέλευση του Ραδιοφωνικού Ομίλου. Εκεί πέσανε κανονικά οι μάσκες. Τα όσα αποκαλύφτηκαν είναι ενδεικτικά. Κατ’ αρχήν η διοικούσα επιτροπή του ομίλου, (η οποία αποτελείται από τα μέλη της διορισμένης από το Δ.Σ. της εταιρίας συντονιστικής του σταθμού, τα οποία εξέλεξαν εαυτόν χωρίς καν να ενημερώσουν τα μέλη του ομίλου, παρακαλώ), ότι ο όμιλος δημιουργήθηκε καθαρά και μόνο για να εξασφαλιστούν πόροι για μηχανήματα του ραδιοσταθμού ( τα οποία δεν αγοράζει η εταιρία λόγω «εξόδων»), και για να προωθήσει τον ραδιοσταθμό μέσα στο πανεπιστήμιο (τζάμπα διαφήμιση της εταιρίας δηλαδή). Ο όμιλος δεν έχει καμία δικαιοδοσία πάνω στις αποφάσεις που παίρνονται από την εταιρία, απλά κάνει μέρος του χαμαλικιού και προσφέρει απλήρωτους υπαλλήλους χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα (εμ, συγνώμη ήθελα να πω εθελοντές)!
Επίσης μάθαμε ότι το Δ.Σ. παίρνει όλες τις αποφάσεις σε σχέση με το πρόγραμμα του σταθμού χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τη γνώμη των παραγωγών και ότι τα συμβόλαια βάσει των οποίων προσληφθήκαμε συντάχτηκαν από το Δ.Σ., και το καταστατικό του σταθμού, σε συνδυασμό με τις φωτοτυπίες των συμβολαίων μας θα τα παραλάβουμε οσονούπω μέσω email, πράγμα το οποίο περιμένουμε εδώ και πέντε εβδομάδες(!)
Η δε απόλυση του παραγωγού έγινε επειδή ακούστηκε ότι υπ’ήρχε τσιγάρο στο στούντιο, και επειδή στην ίδια εκπομπή (είναι διαθέσιμο το λινκ παρακάτω) ο παραγωγός είχε το θράσος να πει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι έχει γραμμένη τη διοίκηση , τον σταθμό και τους άλλους παραγωγούς λέγοντας «αυτή η εκπομπή είναι πολύ πιθανόν να είναι η τελευταία μου, για αυτό χτυπηθείτε με αυτό το τελευταίο κομμάτι γερά» (μπαρδόν;). Μάλλον του την είχαν στημένη. Ποιος μπορεί να ακούει «τυχαία» μια εκπομπή στις τρεις το πρωί;
Ναι καλά διαβάσατε, στον ραδιοσταθμό κυκλοφορούν χαφιέδες. Χαφιέδες ολκής, εφάμιλλοι της Γκεστάπο και της Τσέκας. Σε μια φάση μάλιστα, η υπεύθυνη προγραμμάτων του σταθμού έβγαλε μπλοκάκι στην αίθουσα, και κατά μία πληροφορία σε αυτό σημείωνε τα ονόματα των παραγωγών και των μελών του ομίλου που έφεραν αντιδράσεις στα όσα έλεγε (λέγοντας ότι σημειώνει τα προβλήματα των παραγωγών, οι πληροφορίες μου όμως λένε άλλα). Τι άλλο να περιμένεις βέβαια, από έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί, και καλά, τους παραγωγούς στο Δ.Σ., αλλά είναι δε «εκπρόσωπος» διορισμένος από τον πρόεδρο του σταθμού (τον αντιπρύτανη) (!!!)
Όσο για την απάντηση της στο ερώτημα που τέθηκε εάν θα μπορεί να στηθεί ραδιοσταθμός που να ελέγχεται από τους φοιτητές του Πανεπιστημίου και να μην λειτουργεί υπό το καθεστώς εταιρίας, αλλά υπό το καθεστώς απλού ομίλου, η απάντηση ήταν η εξής αφοπλιστική
«Είναι πολλά τα λεφτά!»
Τάδε έφη, λίγο πολύ Φαίδη Φαίδωνος, υπεύθυνη προγραμμάτων και συντονίστρια του σταθμού, μπροστά σε ολόκληρη την Γ.Σ. του ομίλου, ενώ είπε ότι εάν θέλουμε μπορούμε να διαλύσουμε τον όμιλο, αλλά το Δ.Σ. του ομίλου (οι αυτοψηφισμένοι ντε!) θα μπορεί να συνεχίσει να τον λειτουργεί, χάρη στα δεκαπέντε (εμφανή και άφαντα) άτομα που έχουν υπογράψει για την δημιουργία του ομίλου.
Δηλαδή ότι και να αποφασίσει η πλειοψηφία, ο όμιλος θα συνεχίσει να παίρνει κονδύλια από την ΦΕΠΑΝ (και συνεπώς κονδύλια που θα πήγαιναν σε άλλους ομίλους), κανονικά και με τον νόμο, και να τα δίνει σε μία εταιρία. Εάν αυτό είχε όνομα θα ονομαζόταν απάτη. Και εάν ο τρόπος λειτουργίας του Δ.Σ. είχε ένα όνομα, θα ονομαζόταν Χούντα. Και όλα αυτά γιατί κάθε υποψία ελευθερίας, μπορεί να «βλάψει την φήμη του πανεπιστημίου». Δηλαδή οι όποιες παρασπονδίες του ραδιοφωνμικού παραγωγού βλάπτουν την φήμη του ραδιοσταθμού και του πανεπιστημίου, γι’ αυτό και εμείς ακολουθούμε μια τακτική τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» μπας και τη διαφυλάξουμε. Λες και η έλλειψη δημοκρατίας μέσα σε οργανωμένες καταστάσεις που διαφημίζονται ως η «νίκη του φοιτητή» δεν είναι ένα τερατώδες ρεζιλίκι. Λες και οι απάτες και τα ψέμματα σε βάρος του φοιτητή δεν είναι ρεζιλίκι.
Σκατά στα μούτρα τους.
Υ.Γ. Πιθανόν να προσέξατε το νέο μου poll. Δεν χάνετε τίποτα να ψηφίσετε, γιατί ίσως το όνομα που να δώσετε να γίνει πιο ενδεικτικό της κατάστασης του ucy voice.
Monday, March 31, 2008
radio ucy
Πριν από λίγες βδομάδες, δημιουργήθηκε ο όμιλος του ραδιοσταθμού του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Είναι όμως αυτός ο «όμιλος» πραγματικά όμιλος ή μήπως είναι κάτι άλλο;
Κατ’ αρχήν, όποιος περνάει από το στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού βλέπει την επιγραφή Πανεπιστημιακή Φωνή ΛΤΔ. Ο ραδιοσταθμός είναι, κατ’ αρχήν μια εταιρία περιορισμένης ευθύνης, χρηματοδοτούμενη από το Πανεπιστήμιο. Οι παραγωγοί είναι στην ουσία υπάλληλοι του ραδιοσταθμού. Υπόκεινται στην ίδια σχεδόν λογοκρισία στην οποία υπόκεινται οι συνάδελφοι τους των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών. Δεσμεύονται και αυτοί με συμβόλαια. Και απολύονται.
Αλλά, όσοι απολύονται λόγω παραβίασης των όρων του καταστατικού της εταιρίας
( ένα καταστατικό το οποίο κανείς δεν είδε ποτέ, γιατί εμπεριέχει τα «αυτονόητα» και όποιος δε διαφωνεί με αυτά «δεν είναι ανάγκη να το δει»), και του συμβολαίου
( το οποίο είναι υποχρεωμένοι να υπογράψουν όλοι οι παραγωγοί για να μπορούν να έχουν εκπομπή, και το οποίο περιέχει μόνο κανόνες σε σχέση με το πώς πρέπει να λειτουργεί ο παραγωγός κατά τη διάρκεια της εκπομπής), διαγράφονται αυτομάτως και από τον όμιλο.
Οι φοιτητές που εργάζονται στην Πανεπιστημιακή Φωνή, εκπροσωπούνται από μόλις ένα άτομο στη διοίκηση του σταθμού, ενώ όλες οι άλλες θέσεις είναι των εκπροσώπων της πρυτανείας, και του ακαδημαϊκού προσωπικού. Μάλιστα πρόεδρος του ραδιοσταθμού που διατείνεται ότι είναι η φωνή των φοιτητών του Πανεπιστημίου, είναι ο αντιπρύτανης.
Οπότε όλη η λειτουργία του δεν συνάδει με το να είναι όμιλος. Οι φοιτητές-παραγωγοί και μη, δεν έχουν κανένα λόγο για το τι γίνεται μέσα σε αυτόν. Τις αποφάσεις όλες τις παίρνει μόνο το ΔΣ και όχι η Γενική Συνέλευση του ομίλου. Η Γενική Συνέλευση είναι διακοσμητική όπως φαίνεται να είναι και ο όμιλος. Γιατί , αφού δεν λειτουργεί μήπως απλά δημιουργήθηκε για να μπορεί ο ραδιοσταθμός να απορροφά κονδύλια και από τους ομίλους του πανεπιστημίου;
Τι γίνεται μέσα στα στούντιο του ραδιοσταθμού;
Τα cd player δεν λειτουργούν με αποτέλεσμα, όσοι παραγωγοί δεν έχουν την τύχη να έχουν τον χρόνο να φτιάξουν ένα cd με τα κομμάτια που θα παίξουν κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ή να περάσουν τα κομμάτια τους στον υπολογιστή, ή να έχουν έναν σκληρό δίσκο με τα κομμάτια που παίζουν, να είναι αναγκασμένοι να μπαίνουν στη διαδικασία της αλλαγής των κομματιών που παίζουν μέσω της μοναδικής σιντιέρας που λειτουργεί, αυτής που έχει ο Η/Υ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το να γίνεται η διαδικασία χρονοβόρα, πράγμα που δυσκολεύει τους παραγωγούς στη δουλειά τους, αλλά επίσης γίνεται κουραστική για τους ακροατές. Ο δε σταθμός δεν εκπέμπει μέσω internet γιατί εδώ δεν έχει δοθεί το κονδύλι το οποίο θα επιτρέψει την αγορά των κατάλληλων εξαρτημάτων για την εκπομπή μέσω ίντερνετ. Και μιλάμε για το αστρονομικό ποσό των....... 15 ευρώ. Παρόλα αυτά επιμένουν να ζητούν από τους παραγωγούς να δείχνουν επαγγελματισμό, και να «λειτουργούν στον σταθμό όπως θα λειτουργούσαν στη δουλειά τους»
Οι παραγωγοί μπορούν να επιλέγουν ότι μουσική θέλουν, μιας και δεν ακολουθείται η πρακτική του playlist από τον σταθμό. Υπάρχει εκπομπή με μουσική μέταλ, δύο εκπομπές με ροκ και δύο εκπομπές με freestyle μουσικό ύφος. Όμως απαγορεύεται να ακούγονται κομμάτια με λέξεις «τζιζ» ή έστω να ακούγονται αυτές οι λέξεις.
Συγκεκριμένα τον Δεκέμβρη ομάδα παραγωγών δέχτηκε φραστική επίπληξη γιατί έπαιξαν το «Υβρεολόγιο» του Φοίβου Δεληβοριά. Και φέτος το Μάρτη παραγωγός δέχτηκε παρόμοια επίπληξη γιατί έπαιξε το κομμάτι « Fuc U» των Archive. Καταλαβαίνετε ότι αυτή η απαγόρευση μπορεί άνετα να υποκαταστήσει την «κονσέρβα» των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών.
Λέγεται επίσης ότι στο συγκεκριμένο ραδιοσταθμό οι παραγωγοί είναι ελεύθεροι να πουν ακριβώς ότι θέλουν. Και όμως υπάρχει προληπτική λογοκρισία. Και όποιος δεν μπορεί να την εφαρμόσει, έχει πρόβλημα. Να τι έπαθε ένας παραγωγός, ο οποίος έκανε πλήρη χρήση της «ελευθερίας» του. Στην αρχή, δέχτηκε επίπληξη για σχόλια που έκανε σε σχέση με πολιτικά κόμματα και πολιτικά πρόσωπα, διότι η πολιτική τοποθέτηση και τα σχόλια για κόμματα και πολιτικά πρόσωπα απαγορεύονται, σύμφωνα με τους κανονισμό του ραδιοσταθμού. Στις 19 Μαρτίου απολύθηκε από τον ραδιοσταθμό γιατι είπε κακές λέξεις (;), ακούστηκε ότι υπήρχε στην αίθουσα τσιγάρο, και αφιερώθηκε ένα τραγούδι στον αντιπρύτανη που δεν του άρεσε.
Το χειρότερο με αυτή την ιστορία, είναι ότι η απόλυση έγινε τηλεφωνικώς, χωρίς να αποφασίσει η Γενική Συνέλευση του ομίλου για κάτι τέτοιο. Αλλά η Γενική Συνέλευση δεν έχει την αρμοδιότητα να απολύσει κανέναν παραγωγό. Αντιθέτως αυτή την αρμοδιότητα έχει η συντονίστρια του ραδιοσταθμού.
Ας αφήσουμε τις μεσοβέζικες λύσεις. Ας αποφασίσουμε πώς όντως θέλουμε να λειτουργεί ο ραδιοσταθμός.
Αν θέλουν αυτοί να λειτουργεί σαν εταιρία όπως και είναι θα πρέπει να μας δώσουν τα δικαιώματά μας: συμβόλαια, μισθό, πιστοποιητικό συμμετοχής, αποζημίωση απόλυσης.
Όμως θέλουμε να λειτουργεί σαν όμιλος που
• Ανώτατο όργανό τους να είναι η Γενική Συνέλευση.
• Το ΔΣ να παίζει εκτελεστικό ρόλο, να είναι εκλεγμένο και αιρετό.
• Να εκφράζει πραγματικά την φωνή των φοιτητών χωρίς λογοκρισία
• Να είναι μέσο επικοινωνίας και ελεύθερης έκφρασης είτε αυτή είναι κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική
Με λίγα λόγια να ελέγχεται απο τους φοιτητές και να είναι για τους φοιτητές.
Y.Γ. Σήμερα μόλις (26/3) έμαθα ότι παραγωγοί που κανονικά θα είχαν εμπομπή την Τετάρτη 26/3 το απόγευμα, έμαθαν τυχαίως την προηγουμένη ημέρα ότι η εκπομπή τους θα ακυρονώταν λόγω εκδήλωσης του Πανεπιστημίου για την 25 Μαρτίου και την 1η Απριλίου, η οποία έπρεπε να αναμεταδωθεί ζωντανά....... Και ύστερα απαιτούν επαγγελματισμό από τους παραγωγούς
Είναι όμως αυτός ο «όμιλος» πραγματικά όμιλος ή μήπως είναι κάτι άλλο;
Κατ’ αρχήν, όποιος περνάει από το στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού βλέπει την επιγραφή Πανεπιστημιακή Φωνή ΛΤΔ. Ο ραδιοσταθμός είναι, κατ’ αρχήν μια εταιρία περιορισμένης ευθύνης, χρηματοδοτούμενη από το Πανεπιστήμιο. Οι παραγωγοί είναι στην ουσία υπάλληλοι του ραδιοσταθμού. Υπόκεινται στην ίδια σχεδόν λογοκρισία στην οποία υπόκεινται οι συνάδελφοι τους των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών. Δεσμεύονται και αυτοί με συμβόλαια. Και απολύονται.
Αλλά, όσοι απολύονται λόγω παραβίασης των όρων του καταστατικού της εταιρίας
( ένα καταστατικό το οποίο κανείς δεν είδε ποτέ, γιατί εμπεριέχει τα «αυτονόητα» και όποιος δε διαφωνεί με αυτά «δεν είναι ανάγκη να το δει»), και του συμβολαίου
( το οποίο είναι υποχρεωμένοι να υπογράψουν όλοι οι παραγωγοί για να μπορούν να έχουν εκπομπή, και το οποίο περιέχει μόνο κανόνες σε σχέση με το πώς πρέπει να λειτουργεί ο παραγωγός κατά τη διάρκεια της εκπομπής), διαγράφονται αυτομάτως και από τον όμιλο.
Οι φοιτητές που εργάζονται στην Πανεπιστημιακή Φωνή, εκπροσωπούνται από μόλις ένα άτομο στη διοίκηση του σταθμού, ενώ όλες οι άλλες θέσεις είναι των εκπροσώπων της πρυτανείας, και του ακαδημαϊκού προσωπικού. Μάλιστα πρόεδρος του ραδιοσταθμού που διατείνεται ότι είναι η φωνή των φοιτητών του Πανεπιστημίου, είναι ο αντιπρύτανης.
Οπότε όλη η λειτουργία του δεν συνάδει με το να είναι όμιλος. Οι φοιτητές-παραγωγοί και μη, δεν έχουν κανένα λόγο για το τι γίνεται μέσα σε αυτόν. Τις αποφάσεις όλες τις παίρνει μόνο το ΔΣ και όχι η Γενική Συνέλευση του ομίλου. Η Γενική Συνέλευση είναι διακοσμητική όπως φαίνεται να είναι και ο όμιλος. Γιατί , αφού δεν λειτουργεί μήπως απλά δημιουργήθηκε για να μπορεί ο ραδιοσταθμός να απορροφά κονδύλια και από τους ομίλους του πανεπιστημίου;
Τι γίνεται μέσα στα στούντιο του ραδιοσταθμού;
Τα cd player δεν λειτουργούν με αποτέλεσμα, όσοι παραγωγοί δεν έχουν την τύχη να έχουν τον χρόνο να φτιάξουν ένα cd με τα κομμάτια που θα παίξουν κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ή να περάσουν τα κομμάτια τους στον υπολογιστή, ή να έχουν έναν σκληρό δίσκο με τα κομμάτια που παίζουν, να είναι αναγκασμένοι να μπαίνουν στη διαδικασία της αλλαγής των κομματιών που παίζουν μέσω της μοναδικής σιντιέρας που λειτουργεί, αυτής που έχει ο Η/Υ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το να γίνεται η διαδικασία χρονοβόρα, πράγμα που δυσκολεύει τους παραγωγούς στη δουλειά τους, αλλά επίσης γίνεται κουραστική για τους ακροατές. Ο δε σταθμός δεν εκπέμπει μέσω internet γιατί εδώ δεν έχει δοθεί το κονδύλι το οποίο θα επιτρέψει την αγορά των κατάλληλων εξαρτημάτων για την εκπομπή μέσω ίντερνετ. Και μιλάμε για το αστρονομικό ποσό των....... 15 ευρώ. Παρόλα αυτά επιμένουν να ζητούν από τους παραγωγούς να δείχνουν επαγγελματισμό, και να «λειτουργούν στον σταθμό όπως θα λειτουργούσαν στη δουλειά τους»
Οι παραγωγοί μπορούν να επιλέγουν ότι μουσική θέλουν, μιας και δεν ακολουθείται η πρακτική του playlist από τον σταθμό. Υπάρχει εκπομπή με μουσική μέταλ, δύο εκπομπές με ροκ και δύο εκπομπές με freestyle μουσικό ύφος. Όμως απαγορεύεται να ακούγονται κομμάτια με λέξεις «τζιζ» ή έστω να ακούγονται αυτές οι λέξεις.
Συγκεκριμένα τον Δεκέμβρη ομάδα παραγωγών δέχτηκε φραστική επίπληξη γιατί έπαιξαν το «Υβρεολόγιο» του Φοίβου Δεληβοριά. Και φέτος το Μάρτη παραγωγός δέχτηκε παρόμοια επίπληξη γιατί έπαιξε το κομμάτι « Fuc U» των Archive. Καταλαβαίνετε ότι αυτή η απαγόρευση μπορεί άνετα να υποκαταστήσει την «κονσέρβα» των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών.
Λέγεται επίσης ότι στο συγκεκριμένο ραδιοσταθμό οι παραγωγοί είναι ελεύθεροι να πουν ακριβώς ότι θέλουν. Και όμως υπάρχει προληπτική λογοκρισία. Και όποιος δεν μπορεί να την εφαρμόσει, έχει πρόβλημα. Να τι έπαθε ένας παραγωγός, ο οποίος έκανε πλήρη χρήση της «ελευθερίας» του. Στην αρχή, δέχτηκε επίπληξη για σχόλια που έκανε σε σχέση με πολιτικά κόμματα και πολιτικά πρόσωπα, διότι η πολιτική τοποθέτηση και τα σχόλια για κόμματα και πολιτικά πρόσωπα απαγορεύονται, σύμφωνα με τους κανονισμό του ραδιοσταθμού. Στις 19 Μαρτίου απολύθηκε από τον ραδιοσταθμό γιατι είπε κακές λέξεις (;), ακούστηκε ότι υπήρχε στην αίθουσα τσιγάρο, και αφιερώθηκε ένα τραγούδι στον αντιπρύτανη που δεν του άρεσε.
Το χειρότερο με αυτή την ιστορία, είναι ότι η απόλυση έγινε τηλεφωνικώς, χωρίς να αποφασίσει η Γενική Συνέλευση του ομίλου για κάτι τέτοιο. Αλλά η Γενική Συνέλευση δεν έχει την αρμοδιότητα να απολύσει κανέναν παραγωγό. Αντιθέτως αυτή την αρμοδιότητα έχει η συντονίστρια του ραδιοσταθμού.
Ας αφήσουμε τις μεσοβέζικες λύσεις. Ας αποφασίσουμε πώς όντως θέλουμε να λειτουργεί ο ραδιοσταθμός.
Αν θέλουν αυτοί να λειτουργεί σαν εταιρία όπως και είναι θα πρέπει να μας δώσουν τα δικαιώματά μας: συμβόλαια, μισθό, πιστοποιητικό συμμετοχής, αποζημίωση απόλυσης.
Όμως θέλουμε να λειτουργεί σαν όμιλος που
• Ανώτατο όργανό τους να είναι η Γενική Συνέλευση.
• Το ΔΣ να παίζει εκτελεστικό ρόλο, να είναι εκλεγμένο και αιρετό.
• Να εκφράζει πραγματικά την φωνή των φοιτητών χωρίς λογοκρισία
• Να είναι μέσο επικοινωνίας και ελεύθερης έκφρασης είτε αυτή είναι κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική
Με λίγα λόγια να ελέγχεται απο τους φοιτητές και να είναι για τους φοιτητές.
Y.Γ. Σήμερα μόλις (26/3) έμαθα ότι παραγωγοί που κανονικά θα είχαν εμπομπή την Τετάρτη 26/3 το απόγευμα, έμαθαν τυχαίως την προηγουμένη ημέρα ότι η εκπομπή τους θα ακυρονώταν λόγω εκδήλωσης του Πανεπιστημίου για την 25 Μαρτίου και την 1η Απριλίου, η οποία έπρεπε να αναμεταδωθεί ζωντανά....... Και ύστερα απαιτούν επαγγελματισμό από τους παραγωγούς
Monday, March 24, 2008
ta kourelia tragoudane akomh (teleytaia ekpomph kai logos apolyshs)
http://www.megaupload.com/?d=VAR0LR1C
Friday, February 22, 2008
Wednesday, December 19, 2007
Το μπουρδέλο το ucy.Διαδώστε το
Ακούστε τι ειπώθηκε στην εκπομπή postnight της Πανεπιστημιακής φωνής. Έτσι για να μαθαίνει ο κόσμος ότι τα πράγματα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δεν είναι όπως φαίνονται
Το λινκ είναι αυτό
http://rapidshare.com/files/76647396/postnight7.wma
Το λινκ είναι αυτό
http://rapidshare.com/files/76647396/postnight7.wma
Tuesday, March 13, 2007
ΠΟΝΤΙΑΚΟΝ ΠΑΝΟΫΡ
ΠΟΝΤΙΑΚΟΝ ΠΑΝΟΫΡ
15/3/2007
ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΡΑΞΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ:
ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
ΦΠΚ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
ΔΚΦ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΠΑΛΞΗ
ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟ ΤΑΓΜΑ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΝΕΩΝ
15/3/2007
ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΡΑΞΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ:
ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
ΦΠΚ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
ΔΚΦ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΠΑΛΞΗ
ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟ ΤΑΓΜΑ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΝΕΩΝ
Monday, March 12, 2007
Monday, February 26, 2007
Αμάν πια με αυτή την ιδεολογική εμπάθεια της δεξιάς
sunsrv.sunalgp.ucy.ac.cy/dailypres/index.html,
24 Φεβρουαρίου
Διάφορα
εφδημερίδα ένωσις.
Εκεί βρίσκεται ένας πρωτοφανής λίβελος κατά καθηγητών του πανεπιστημίου Κύπρου, τουλάχιστον κατά τη δική μου άποψη. Θα τον προσπερνούσα αδιάφορα, εαν δεν αναφέρονταν τα ονόματα των κκ Μαυράτσα και Παπαδάκη. Οι εν λόγω κύριοι δεν είναι τόσο γελίοι όσο λέει ο κύριος συντάκτης του εν λόγω άρθρου.
Κατ’΄αρχήν να τονίσω ότι όντως, με ακαδημαϊκά κριτήρια, ο κύριος Κατσιαούνης δεν είναι και ο καλύτερος για να διδάξει σε τέτοια θέματα. Είναι όμως σαφώς καλύτερος από τον καθηγητή που αντικαθιστά, τουλάχιστον στο μάθημα της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής, (κο Μελακοπίδη).
Από την άλλη πλευρά όμως, οι κκ Παπαδάκης και Μαυράτσας, μπορεί να έκαναν λάθος στην επιλογή τους αυτή, αλλά, αυτό δεν τους κάνει όύτε γελοίους ούτε ανίκανους ως διδάσκωντες. Είναι από τους καλύτερους καθηγητές τουΤμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, και, πιστέψτε με, από άποψη διδακτικού προσωπικού το ΚΠΕ δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση. Επίσης να προσθέσω ότι ο κ. Παπαδάκης και ο κύριος Μαυράτσας, μπορεί να είναι εκκεντρικοί και να χρησιμοποιούν ανορθόδοξες μεθόδους παράδωσης διαλέξεων, όμως έτσι κεντρίζουν το ενδιαφέρον του ακροατηρίου ακόμη περισσότερο. Επίσης είναι από τους λίγους καθηγητές που δεν επαναλαμβάνονται στα μαθήματα τα οποία διδάσκουν, και από τους λίγους που προσπαθούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά το περιεχόμενο των όσων διδάσκουν.
Επίσης απο που και ως που να υπάρχει ΑΚΕΛικός φαβοριτισμός από μέρους των καθηγητών αυτών, αφού ο κύριος Δημητρίου είναι δηλωμένος φιλελεύθερος, ο δε κύριος Μαυράτσας κατεβαίνει με τους ΕΔΗ, και ο κύριος Παπαδάκης είναι μάλλον αδιάφορος προς το΄ΑΚΕΛ και την σταλινική του θεώρηση
Ένας συγκεκριμένος μη κομματικοποιημένος αλλά πολιτικοποιημένος φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου
24 Φεβρουαρίου
Διάφορα
εφδημερίδα ένωσις.
Εκεί βρίσκεται ένας πρωτοφανής λίβελος κατά καθηγητών του πανεπιστημίου Κύπρου, τουλάχιστον κατά τη δική μου άποψη. Θα τον προσπερνούσα αδιάφορα, εαν δεν αναφέρονταν τα ονόματα των κκ Μαυράτσα και Παπαδάκη. Οι εν λόγω κύριοι δεν είναι τόσο γελίοι όσο λέει ο κύριος συντάκτης του εν λόγω άρθρου.
Κατ’΄αρχήν να τονίσω ότι όντως, με ακαδημαϊκά κριτήρια, ο κύριος Κατσιαούνης δεν είναι και ο καλύτερος για να διδάξει σε τέτοια θέματα. Είναι όμως σαφώς καλύτερος από τον καθηγητή που αντικαθιστά, τουλάχιστον στο μάθημα της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής, (κο Μελακοπίδη).
Από την άλλη πλευρά όμως, οι κκ Παπαδάκης και Μαυράτσας, μπορεί να έκαναν λάθος στην επιλογή τους αυτή, αλλά, αυτό δεν τους κάνει όύτε γελοίους ούτε ανίκανους ως διδάσκωντες. Είναι από τους καλύτερους καθηγητές τουΤμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, και, πιστέψτε με, από άποψη διδακτικού προσωπικού το ΚΠΕ δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση. Επίσης να προσθέσω ότι ο κ. Παπαδάκης και ο κύριος Μαυράτσας, μπορεί να είναι εκκεντρικοί και να χρησιμοποιούν ανορθόδοξες μεθόδους παράδωσης διαλέξεων, όμως έτσι κεντρίζουν το ενδιαφέρον του ακροατηρίου ακόμη περισσότερο. Επίσης είναι από τους λίγους καθηγητές που δεν επαναλαμβάνονται στα μαθήματα τα οποία διδάσκουν, και από τους λίγους που προσπαθούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά το περιεχόμενο των όσων διδάσκουν.
Επίσης απο που και ως που να υπάρχει ΑΚΕΛικός φαβοριτισμός από μέρους των καθηγητών αυτών, αφού ο κύριος Δημητρίου είναι δηλωμένος φιλελεύθερος, ο δε κύριος Μαυράτσας κατεβαίνει με τους ΕΔΗ, και ο κύριος Παπαδάκης είναι μάλλον αδιάφορος προς το΄ΑΚΕΛ και την σταλινική του θεώρηση
Ένας συγκεκριμένος μη κομματικοποιημένος αλλά πολιτικοποιημένος φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου
Friday, September 22, 2006
εκλογές,παρατάξεις, θα με φτιάξεις
Δεν έχω ιδέα για τι ακριβώς να γράψω η ώρα είναι μια, το cd του Tom Waits έχει κολήσει στο repeat, ενό ο Μελκιάδες Εστράδα έχει ταφεί τις άπειρες φορές στην οθώνη του που τώρα βρίσκεται μπροστά μου. Τρεις εκλογικές περίοδοι πλησιάζουν και το μυαλό μου έχει φλομώσει με εικόνες παπάδων (με χρησοπίκοιλτα χαϊμαλιά), και κυριλάτων προυχόντων (με σακάκια των 600 λιρών (δυο φορές το ενοίκιο του δυαριού που νοικιάζω by the way)). Άντε και μέσα στο μήνα να με φορτώσουν οι παρατάξεις με τρεις τόνους υλικό, για τις εκλογές που όλοι κερδίζουν (τμηματικές), οι οποίες πλησιάζουν σε λίγο καιρό.
Βασικά ήδη έχουν αρχίσει και αυτές να με προετοιμάζουν. Χτες πήρα ένα φυλλάδιο από τη μία εκ των δύο. Σχεδόν αυτόματα το μάτι μου έπεσε σε μια έκφραση που με στοιχειώνει εδώ και πολλά χρόνια , περίπου κάθε προεκλογική περίοδο. «Φοιτητικό Βιβλιοπωλείο». Να πω μια αλήθεια; Πριν έρθω στην Κύπρο σπούδαζα στο πανεπιστήμιο του Dundee στη Σκωτία.Εκεί είχαμε φοιτητικό βιβλιοπωλείο. Guess what! To φοιτητικό, κατα τα άλλα, βιβλιοπωλείο, το οποίο ανήκε σε εκδοτικό οίκο εγνωσμένης αξίας, ήταν πιο ακριβό από τα άλλα βιβλιοπωλεία της πόλης! Και αυτό ισχύει σε όλα τα φοιτητικά βιβλιοπωλεία της Βρετανίας και της Γαλλίας.
Ορμώμενος από την περιέργεια μου, αλλά και έχοντας την προϋγούμενη εμππειρία, αποφάσησα να κάνω την γενναία ερώτηση στο άτομο που μου έδωσε την εν λόγω προκύριξη. Του εξήγησα την εμπειρία μου από τα φοιτητικά βιβλιοπωλία και τον ρώτησα γιατί η παράταξη την οποία εκπροσωπούσε (της αριστεράς) δεν πρότεινε την χορήγηση δωρεάν βιβλίων (όπως κάνουν οι αντίστοιχες φοιτητικές παρατάξεις στον υπόλοιπο κόσμο) και απλά έκραζε την άλλη παράταξη , για την καθυστέρηση στην υλοποίηση του βιβλιοπωλείου, έλαβα μια από τις ποιο αποστομωτικές απαντήσεις της ζωής μου. «Γιατί όταν το προτείναμε αυτό οι δεξιοί μας έλεγαν ότι δεν ζούμε σε κομμουνιστηικό καθεστώς να μας δίνει βιβλία τζάμπα, και όταν τους λέγαμε για καταλήψεις και αγώνες και τέτοια μας έλεγαν πως αυτά είναι γελοία» ήταν μέσες άκρες η εκπληκτική απάντηση. Δηλαδή η απάντηση σε τέτοιες μπαρούφες, δεν είναι η επιμονή στο θέμα, και τελική απομόνωση όσων τις λένε, όπως έγινε στα πανεπιστήμια της Ελλάδας, αλλά η υοθέτηση της πρότασης του, στο όνομα μιας «κοινά αποδεκτής» λύσης, με οποιοδήποτε τίμημα. Οπότε ώντας αποσβολωμένος είχας μόνο μια ερώτηση να κάνω στον εαυτό μου. Μα σε τι κόσμο ζούμε μπαμπά; Δεν ξέρω ,πάντως είναι σχιζοφρενικός.
Για αυτό προσοχή, ιδίως στο που βάζετε υην ψήφο σας. Πάντως εγώ που είχα αγοράσει και από τα δύο προϊόντα σε περασμένα έτη, έμεινα με το γαμώτο. Είτε δεν απέδωσαν όπως θα έπρεπε (σύμφωνα με τις διαφημίσεις), είτε σκάλωναν στις ανηφόρες (όπου ως ανηφόρα λογιέται η πρόσκρουση με το κόμμα), είτε είχαν πρόβλημα τα ηλεκτρικά και δεν έπερνan μπρος (βλέπε αντιδράσεις όποτε η κατάσταση καλούσε άμεση και δυναμική δράση). Οπότε και να ψηφίσετε λευκό, κατά πάσα πιθανότητα προσφέρετε μια υπηηρεσία στο φοιτητικό κίνημα, αφού αφ’ ενός δεν χαραμίζετε την ψήφο σα σε κάποιον που δεν την αξίζει, και αφ’ ετέρου, δείχνετε πόσο πάσχει το σύστημα που μας έχουν επιβάλλει στο ucy.
Βασικά ήδη έχουν αρχίσει και αυτές να με προετοιμάζουν. Χτες πήρα ένα φυλλάδιο από τη μία εκ των δύο. Σχεδόν αυτόματα το μάτι μου έπεσε σε μια έκφραση που με στοιχειώνει εδώ και πολλά χρόνια , περίπου κάθε προεκλογική περίοδο. «Φοιτητικό Βιβλιοπωλείο». Να πω μια αλήθεια; Πριν έρθω στην Κύπρο σπούδαζα στο πανεπιστήμιο του Dundee στη Σκωτία.Εκεί είχαμε φοιτητικό βιβλιοπωλείο. Guess what! To φοιτητικό, κατα τα άλλα, βιβλιοπωλείο, το οποίο ανήκε σε εκδοτικό οίκο εγνωσμένης αξίας, ήταν πιο ακριβό από τα άλλα βιβλιοπωλεία της πόλης! Και αυτό ισχύει σε όλα τα φοιτητικά βιβλιοπωλεία της Βρετανίας και της Γαλλίας.
Ορμώμενος από την περιέργεια μου, αλλά και έχοντας την προϋγούμενη εμππειρία, αποφάσησα να κάνω την γενναία ερώτηση στο άτομο που μου έδωσε την εν λόγω προκύριξη. Του εξήγησα την εμπειρία μου από τα φοιτητικά βιβλιοπωλία και τον ρώτησα γιατί η παράταξη την οποία εκπροσωπούσε (της αριστεράς) δεν πρότεινε την χορήγηση δωρεάν βιβλίων (όπως κάνουν οι αντίστοιχες φοιτητικές παρατάξεις στον υπόλοιπο κόσμο) και απλά έκραζε την άλλη παράταξη , για την καθυστέρηση στην υλοποίηση του βιβλιοπωλείου, έλαβα μια από τις ποιο αποστομωτικές απαντήσεις της ζωής μου. «Γιατί όταν το προτείναμε αυτό οι δεξιοί μας έλεγαν ότι δεν ζούμε σε κομμουνιστηικό καθεστώς να μας δίνει βιβλία τζάμπα, και όταν τους λέγαμε για καταλήψεις και αγώνες και τέτοια μας έλεγαν πως αυτά είναι γελοία» ήταν μέσες άκρες η εκπληκτική απάντηση. Δηλαδή η απάντηση σε τέτοιες μπαρούφες, δεν είναι η επιμονή στο θέμα, και τελική απομόνωση όσων τις λένε, όπως έγινε στα πανεπιστήμια της Ελλάδας, αλλά η υοθέτηση της πρότασης του, στο όνομα μιας «κοινά αποδεκτής» λύσης, με οποιοδήποτε τίμημα. Οπότε ώντας αποσβολωμένος είχας μόνο μια ερώτηση να κάνω στον εαυτό μου. Μα σε τι κόσμο ζούμε μπαμπά; Δεν ξέρω ,πάντως είναι σχιζοφρενικός.
Για αυτό προσοχή, ιδίως στο που βάζετε υην ψήφο σας. Πάντως εγώ που είχα αγοράσει και από τα δύο προϊόντα σε περασμένα έτη, έμεινα με το γαμώτο. Είτε δεν απέδωσαν όπως θα έπρεπε (σύμφωνα με τις διαφημίσεις), είτε σκάλωναν στις ανηφόρες (όπου ως ανηφόρα λογιέται η πρόσκρουση με το κόμμα), είτε είχαν πρόβλημα τα ηλεκτρικά και δεν έπερνan μπρος (βλέπε αντιδράσεις όποτε η κατάσταση καλούσε άμεση και δυναμική δράση). Οπότε και να ψηφίσετε λευκό, κατά πάσα πιθανότητα προσφέρετε μια υπηηρεσία στο φοιτητικό κίνημα, αφού αφ’ ενός δεν χαραμίζετε την ψήφο σα σε κάποιον που δεν την αξίζει, και αφ’ ετέρου, δείχνετε πόσο πάσχει το σύστημα που μας έχουν επιβάλλει στο ucy.
Tuesday, March 28, 2006
Η κατάντια της παλιάς αριστεράς (και γιατί χρειάζεται η νεα)
Χατζιδακιαμ Θοδωρακιαμ
Ισείς τρώτι κι πίνιτι κι εμενα μι τρωει η αρκούδα μι τρωει η αρκουδααααααα.
Διονύσης Σαββόπουλος
Την στιγμή που αυτό το κείμενο γράφεται, οι νέοι της Γαλλίας ζουν τον δικό τους Μάη (ή μάλλον Μάρτη). Και αυτό γιατί προσπαθούν να διατηρήσουν τα δικαιώματα τους, τόσο στην παιδεία όσο και στην εργασία.. Ο λόγος είναι το νομοσχέδιο που προσπαθεί να βάλει σε ισχύ η κυβέρνηση της Γαλλίας για την εργοδότιση των νέων κάτω των 26 ετών, ο οποίος επιτρέπει στους εργοδότες να απολύουν όσους νέους εργαζόμενους θέλουν χωρίς λόγο. Η παλιά αριστερά, όπως εκφράζεται από τα γνωστά κόμματα της Γαλλίας (Σοσιαδημοκράτες , Κομουνιστές) δεν κάνει απολύτως τίποτα. Όπως και τότε, πίσω στο 1968, που πρόδωσε εξόφθαλμα τους φοιτητές. Όπως και τον περασμένο Οκτώβρη, που γύρισε την πλάτη στους οργισμένους και απελπισμένους κατοίκους των γκέτο. Αντιθέτως η αντίδραση βρίσκεται στα χέρια των νέων και των μικρών (σε δύναμη) αλλά τεραστίων (σε αποίχιση) συνδικάτων που πρόσκεινται στη νέα αριστερά. Η παραδοσιακή έννοια του φοιτητικού-συνδικαλισμού-της-μπουατ-του πάρτυ-και-του-κόμματος, που υπάρχει σε Ελλάδα και Κύπρο στην Γαλλία είναι παντελώς άγνωστη. Και ας διαριγνύουν τα ηματια τους διάφοροι απολογητές (εγχώριοι και μη) απολογητές του νεοφιλελευθερισμού.
Και στην Κύπρο στο πανεπιστήμιο Κύπρου; Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει τόσο επαναστατική κίνηση, όπως η κατάληψη της Σορβώνης, το Τριγωνάκι της Αγλαντζίας και η οδός Λόρκα αποκλείεται να παρουσιάσουν την εικόνα που παρουσιάζει η «Πλατεία των Εθνών», έξω από τη Σορβόνη. Το φοιτητικό κίνημα είναι τελείως ανύπαρκτο στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Οι Πολιτικά Ενεργοί φοιτητές του Πανεπιστημίου μας αρκούνται στο να ασχολούνται με το εάν και κατά πόσον πρέπει η Φοιτητική Ένωση να στηρίξει τις επιλογές ενός προέδρου για ένα θέμα που δεν καθορίζει το εάν θα έχει καλύτερη ποιότητα σπουδών το Πανεπιστήμιο, ή το εάν οι απόφοιτοι του θα μπορούν να βρουν μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη δουλεία μόλις βγουν στην αγορά εργασίας. Αντιθέτως όταν μπαίνουν στο τραπέζι τέτοια ζητήματα, ή προσπαθούν εναγωνίως να τα αποφύγουν, ή δεν ασχολούνται ποσώς, ή παίρνουν τη θέση που τους διατάζει το κόμμα. Για την αυτονομία του πανεπιστημίου ας πούμε. Γνωρίζουν οι υποστηρικτές της ότι με αυτή το πανεπιστήμιο θα εξαρτάται από τον ιδιωτικό τομέα, με αποτέλεσμα ή να πουλάει αποφοίτους (σαν να ήταν πρόβατα στο μαντρί) σε εταιρίες, ή να υποβαθμηστούν «μη κερδοφόρες σχολές» όπως η Σχολή Ανθρωπιστικών επιστημών, ή και τα δύο;
Και καλά αυτό, αλλά κάποιες ομάδες φοιτητών αντιμετοπίζουν τεράστια προβλήματα. Τις βοηθάει κανείς; Να πω μερικά απλά παραδείγματα;
Το πρόβλημα των Ελλαδιτών φοιτητών που σπουδάζουν στην Πολυτεχνική. Έκανε κανείς από αυτούς που κόπτωνται για τους Ελλαδήτες καμία διαδήλωση έξω από την Ελληνική Πρεσβεία, για να αναγνωρίζεται το πτυχίο τους από το ΔΙΚΑΤΣΑ (αντιστοιχο ΚΙΣΑΤΣ)
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει έστω και μια επίσιμη πολιτική για να βοηθούνται οι φοιτητές που έχουν δυσλεξία. Ιδίως αυτό είναι μια τεράστια ντροπή για το πανεπιστήμιο, μιας και δεν δίνει τις ίδιες δυνατότητες ακαδημαϊκής επιτυχίας σε μια μερίδα φοιτητών που απλά έχει μια μαθησιακή δυσκολία ( και εάν δεν την είχε θα έσκιζε, μιας και οι δυσλεξικοί είναι πανέξυπνοι, απλά δεν μπορούν να συγκεντρωθούν (εύκολα) και κάνουν πολλά σαρδάμ και ορθογραφικά λάθη) (ο Αλβέρτος Αϊνστάιν ήταν δυσλεξικός). Όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια της Ευρώπης (στα οποία θεωρεί ότι ανήκει και το Πανεπιστήμιο μας), έχουν ειδικά ψυχολογικά κέντρα βοήθειας, επανδρωμένα με ειδικούς ψυχολόγους, για τους φοιτητές που παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες, όπως η δυσλεξία, αλλά εδώ στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, τόσο οι μαθησιακές δυσκολίες, όσο και το θέμα της δημιουργίας ειδικού κέντρου για να βοηθούνται οι φοιτητές που τις έχουν δεν συζητιέται από κανέναν.
Το γεγονός ότι οι φοιτητές αντιμετοπίζονται ως «λεφτάδες». Πως γίνεται αυτό; Κανείς δεν έχει θέσει θεσμικά το θέμα του εργαζόμενου φοιτητή. Του φοιτητή που αδυνατεί να παρακολουθεί τακτικά τις διαλέξεις, επειδή έχει να βγάλει τα υπέρογκα έξοδα της φοίτησης στο πανεπιστήμιο Κύπρου ( Βιβλία, ενοίκιο, καθημερινά έξοδα (τα οποία σε σχέση με σχεδόν όλη την υπόλοιπη Ευρώπη είναι πανάκριβα, μόνο το Παρίσι και το Λονδίνο είναι ποιο ακρυβά από την Λευκωσία, αλλά προσφέρουν ασύγκριτα καλύτερη ποιότητα ζωής)). Και μιλάμε για φοιτητές που κινδυνεύουν (έστω και θεωρητικά) να μείνουν μαθήματα επειδή πρέπει να εργαστούν το πρωί, ή λόγω των υποχρεωτικών παρακολουθήσεων εργάζονται τα βράδια. Μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο που ζητάει από τους φοιτητές του ως υποχρεωτική βιβλιογραφία βιβλία συνολικής αξίας μέχρι και 120-150 λιρών ανα εξάμηνο, την στιγμή μάλιστα που πολλά από αυτά τα βιβλία δεν υπάρχουν στη βιβλιοθίκη. Βέβαια οι παρατάξεις δεν κάνουν τίποτα ούτε και για αυτό. Το θέμα του φοιτητικού βιβλιοπωλείου συζητιέται από την εποχή που ημουν πρωτοετής. Και ακόμα συζητιέται. Όμως δεν βλέπω να γίνεται τίποτα. Ίσα ίσα φαίνεται να έχει μπει στο συρτάρι των παρατάξεων. Και εν τω μεταξύ, για να μην επιβαρύνουν τους φοιτητές οι παρατάξεις…… με πρώτη πρώτη αυτή που εκφράζει την επίσημη αριστέρα στο πανεπιστημίου Κύπρου (!), προπαγανδίζουν κατά της φωτοτύπισης βιβλίων!!! Κώπτονται περισσότερο για τα δικαιώματα των εκδοτικών οίκων παρά για αυτά των φοιτητών. Και ύστερα διατυμπανίζουν ότι είναι αγωνιστές υπέρ των φοιτητικών συμφερόντων (!!!)
Βέβαια μιλάμε για την επίσημη αριστερά. Την αριστερά που πέταξε μερικά αφισάκια για το Ευρωσύνταγμα και Το Αντικομουνιστικό μνημόνιο, και το Ευρω-Φακέλωμα, και μετά θεώρησε ότι έκανε την δουλειά της. Την αριστερά που κατέβασε 25 φοιτητές για το Bolkenstein, για 30 λεπτά «αγωνιστικής παρουσίας», και μετά τους έστειλε για καφέ. Την αριστερά που επέλεξε να συνεργάζεται με τους Αμερικάνους και να διαδηλώνει ταυτόχρονα εναντίων τους. Την αριστερά του ωφτού κλέφτικου. Τα Θοδωράκια …
Οι λίγοι πραγματικά πολιτικά σκεπτόμενοι φοιτητές του πανεπιστημίου Κύπρου δεν έιναι ούτε Χατζηδάκια , ούτε Θοδωράκια. Είναι αυτοί που δεν έχουν παρασυρθεί από τον δολοφονικό, για τον εγκέφαλο μας, διπολισμό. Είναι αυτοί που θεωρούν ότι τα μέλη της παλιάς τάξης πραγμάτων (παλαιάς αριστεράς συμπεριλαμβανομένης) που έχουν καταντήσει τις γενικές συνελεύσεις της ΦΕΠΑΝ σε « Fame Story» και την ένοια του πραγματικού αγώνα για τα δίκαια του φοιτητή (και του λαού, και της ανθρωπότητας όλης κατ’ επέκτασην ) (και δεν μιλάμε για την παλιά αριστερά και το κατεστημένο στο πανεπιστήμιο μόνο, αλλά παντού) όνειρο απατηλό.
Εάν συνεχίσουμε να τους αφήνουμε τον δρόμο ανοιχτό, και το εργασιακό μας μέλλον, αλλά και το μέλλον μας ως φοιτητές-γονείς-άνθρωποι βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Γιατί μεθυσμένοι από την εξουσία καθώς είναι, μας έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Στην Γαλλία τα καμώματα της παλιάς αριστεράς και των νεοφιλελεύθερων δεν έχουν απήχηση (και συνήθως ούτε αποτέλεσμα), για τον απλό λόγο ότι στον μέσο γάλλο έχει καλλιεργηθεί η κουλτούρα της αμφισβίτισης, που σφυρηλατήθηκε μέσα από μια σειρά κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων, στο επίκεντρο των οποίων βρέθηκε η Γαλλία. Αυτά , όμως τα κοινωνικά κινήματα δεν άγγιξαν ποσώς την νήσο Κύπρο, η οποία έχει επιλέξει τον αυτοαποκλεισμό σε σχέση με τις νέες ιδέες, και μένει προσκωλημένη σε ότι ποιο απαρχαιωμένο και σάπιο υπάρχει.
Βέβαια υπάρχει ελπίδα. Τα τελευταία έτη, τουλάχιστον σε χώρους εκτός πανεπιστημίου, έχουν αρχίσει να δραστηριοποιούνται ομάδες ανθρώπων που έχουν σαν όραμα τη δημιουργία της νέας αριστεράς. Μπορεί να μην έχουν λάβει καθόλου δημοσιότητα από τα ΜΜΕ , τα οποία παρουσιάζουν το ΑΚΕΛ σαν την μόνη δύναμη αριστεράς στην Κύπρο, αλλά έχουν παράξει πολύ έργο, τόσο στον ιδεολογικό, όσο και στον αγωνιστικό τομέα, αθόρυβα και χωρίς πολλές πολλές φανφάρες. Είναι καιρός να ανοίξουμε τις αγκαλιές μας σε αυτές τις ομάδες ακτιβιστών. Είναι καιρός να δημιουργήσουμε και εμείς μια κουλτούρα αμφισβίτισης. Είναι καιρός να πάρουμε το μέλλον μας στα χέρια μας, να διδάξουμε στα Χατζηδάκια και τα Θοδωράκια ότι δεν θα τα εισακούσουμε. Ας γίνουμε ανηπάκωοι. Ας πούμε στους κοματοπατέρες, ακόμα και δημιουργώντας δικούς μας φορείς, «Come mothers and fathers, throughout the land, and don't criticize, what you can't understand, your sons and your daughters are beyond your command your old road is rapidly aging please, get out of the new one if you can't lend your hand».
Είναι ανάγκη και υποχρέωση μας να αγωνιστούμε κατά του κατεστημένου, με απεργίες, καταλήψεις , και όλα μας τα μέσα, για να υπερασπιστούμε τα δικαιωματά μας, και να αποκτήσουμε και άλλα δικαιώματα ως άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, φύλου, σεξουαλικών προτιμήσεων και θρησκείας. Γιατί όπως συνεχίζει ο μεγάλος ποιητής «The line it is drawn the curse it is cast, the slow one now will later be fast, as the present now, will later be past,
the order is rapidly fadin'. And the first one now will later be last for the times they are a-changin'.
Ισείς τρώτι κι πίνιτι κι εμενα μι τρωει η αρκούδα μι τρωει η αρκουδααααααα.
Διονύσης Σαββόπουλος
Την στιγμή που αυτό το κείμενο γράφεται, οι νέοι της Γαλλίας ζουν τον δικό τους Μάη (ή μάλλον Μάρτη). Και αυτό γιατί προσπαθούν να διατηρήσουν τα δικαιώματα τους, τόσο στην παιδεία όσο και στην εργασία.. Ο λόγος είναι το νομοσχέδιο που προσπαθεί να βάλει σε ισχύ η κυβέρνηση της Γαλλίας για την εργοδότιση των νέων κάτω των 26 ετών, ο οποίος επιτρέπει στους εργοδότες να απολύουν όσους νέους εργαζόμενους θέλουν χωρίς λόγο. Η παλιά αριστερά, όπως εκφράζεται από τα γνωστά κόμματα της Γαλλίας (Σοσιαδημοκράτες , Κομουνιστές) δεν κάνει απολύτως τίποτα. Όπως και τότε, πίσω στο 1968, που πρόδωσε εξόφθαλμα τους φοιτητές. Όπως και τον περασμένο Οκτώβρη, που γύρισε την πλάτη στους οργισμένους και απελπισμένους κατοίκους των γκέτο. Αντιθέτως η αντίδραση βρίσκεται στα χέρια των νέων και των μικρών (σε δύναμη) αλλά τεραστίων (σε αποίχιση) συνδικάτων που πρόσκεινται στη νέα αριστερά. Η παραδοσιακή έννοια του φοιτητικού-συνδικαλισμού-της-μπουατ-του πάρτυ-και-του-κόμματος, που υπάρχει σε Ελλάδα και Κύπρο στην Γαλλία είναι παντελώς άγνωστη. Και ας διαριγνύουν τα ηματια τους διάφοροι απολογητές (εγχώριοι και μη) απολογητές του νεοφιλελευθερισμού.
Και στην Κύπρο στο πανεπιστήμιο Κύπρου; Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει τόσο επαναστατική κίνηση, όπως η κατάληψη της Σορβώνης, το Τριγωνάκι της Αγλαντζίας και η οδός Λόρκα αποκλείεται να παρουσιάσουν την εικόνα που παρουσιάζει η «Πλατεία των Εθνών», έξω από τη Σορβόνη. Το φοιτητικό κίνημα είναι τελείως ανύπαρκτο στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Οι Πολιτικά Ενεργοί φοιτητές του Πανεπιστημίου μας αρκούνται στο να ασχολούνται με το εάν και κατά πόσον πρέπει η Φοιτητική Ένωση να στηρίξει τις επιλογές ενός προέδρου για ένα θέμα που δεν καθορίζει το εάν θα έχει καλύτερη ποιότητα σπουδών το Πανεπιστήμιο, ή το εάν οι απόφοιτοι του θα μπορούν να βρουν μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη δουλεία μόλις βγουν στην αγορά εργασίας. Αντιθέτως όταν μπαίνουν στο τραπέζι τέτοια ζητήματα, ή προσπαθούν εναγωνίως να τα αποφύγουν, ή δεν ασχολούνται ποσώς, ή παίρνουν τη θέση που τους διατάζει το κόμμα. Για την αυτονομία του πανεπιστημίου ας πούμε. Γνωρίζουν οι υποστηρικτές της ότι με αυτή το πανεπιστήμιο θα εξαρτάται από τον ιδιωτικό τομέα, με αποτέλεσμα ή να πουλάει αποφοίτους (σαν να ήταν πρόβατα στο μαντρί) σε εταιρίες, ή να υποβαθμηστούν «μη κερδοφόρες σχολές» όπως η Σχολή Ανθρωπιστικών επιστημών, ή και τα δύο;
Και καλά αυτό, αλλά κάποιες ομάδες φοιτητών αντιμετοπίζουν τεράστια προβλήματα. Τις βοηθάει κανείς; Να πω μερικά απλά παραδείγματα;
Το πρόβλημα των Ελλαδιτών φοιτητών που σπουδάζουν στην Πολυτεχνική. Έκανε κανείς από αυτούς που κόπτωνται για τους Ελλαδήτες καμία διαδήλωση έξω από την Ελληνική Πρεσβεία, για να αναγνωρίζεται το πτυχίο τους από το ΔΙΚΑΤΣΑ (αντιστοιχο ΚΙΣΑΤΣ)
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει έστω και μια επίσιμη πολιτική για να βοηθούνται οι φοιτητές που έχουν δυσλεξία. Ιδίως αυτό είναι μια τεράστια ντροπή για το πανεπιστήμιο, μιας και δεν δίνει τις ίδιες δυνατότητες ακαδημαϊκής επιτυχίας σε μια μερίδα φοιτητών που απλά έχει μια μαθησιακή δυσκολία ( και εάν δεν την είχε θα έσκιζε, μιας και οι δυσλεξικοί είναι πανέξυπνοι, απλά δεν μπορούν να συγκεντρωθούν (εύκολα) και κάνουν πολλά σαρδάμ και ορθογραφικά λάθη) (ο Αλβέρτος Αϊνστάιν ήταν δυσλεξικός). Όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια της Ευρώπης (στα οποία θεωρεί ότι ανήκει και το Πανεπιστήμιο μας), έχουν ειδικά ψυχολογικά κέντρα βοήθειας, επανδρωμένα με ειδικούς ψυχολόγους, για τους φοιτητές που παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες, όπως η δυσλεξία, αλλά εδώ στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, τόσο οι μαθησιακές δυσκολίες, όσο και το θέμα της δημιουργίας ειδικού κέντρου για να βοηθούνται οι φοιτητές που τις έχουν δεν συζητιέται από κανέναν.
Το γεγονός ότι οι φοιτητές αντιμετοπίζονται ως «λεφτάδες». Πως γίνεται αυτό; Κανείς δεν έχει θέσει θεσμικά το θέμα του εργαζόμενου φοιτητή. Του φοιτητή που αδυνατεί να παρακολουθεί τακτικά τις διαλέξεις, επειδή έχει να βγάλει τα υπέρογκα έξοδα της φοίτησης στο πανεπιστήμιο Κύπρου ( Βιβλία, ενοίκιο, καθημερινά έξοδα (τα οποία σε σχέση με σχεδόν όλη την υπόλοιπη Ευρώπη είναι πανάκριβα, μόνο το Παρίσι και το Λονδίνο είναι ποιο ακρυβά από την Λευκωσία, αλλά προσφέρουν ασύγκριτα καλύτερη ποιότητα ζωής)). Και μιλάμε για φοιτητές που κινδυνεύουν (έστω και θεωρητικά) να μείνουν μαθήματα επειδή πρέπει να εργαστούν το πρωί, ή λόγω των υποχρεωτικών παρακολουθήσεων εργάζονται τα βράδια. Μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο που ζητάει από τους φοιτητές του ως υποχρεωτική βιβλιογραφία βιβλία συνολικής αξίας μέχρι και 120-150 λιρών ανα εξάμηνο, την στιγμή μάλιστα που πολλά από αυτά τα βιβλία δεν υπάρχουν στη βιβλιοθίκη. Βέβαια οι παρατάξεις δεν κάνουν τίποτα ούτε και για αυτό. Το θέμα του φοιτητικού βιβλιοπωλείου συζητιέται από την εποχή που ημουν πρωτοετής. Και ακόμα συζητιέται. Όμως δεν βλέπω να γίνεται τίποτα. Ίσα ίσα φαίνεται να έχει μπει στο συρτάρι των παρατάξεων. Και εν τω μεταξύ, για να μην επιβαρύνουν τους φοιτητές οι παρατάξεις…… με πρώτη πρώτη αυτή που εκφράζει την επίσημη αριστέρα στο πανεπιστημίου Κύπρου (!), προπαγανδίζουν κατά της φωτοτύπισης βιβλίων!!! Κώπτονται περισσότερο για τα δικαιώματα των εκδοτικών οίκων παρά για αυτά των φοιτητών. Και ύστερα διατυμπανίζουν ότι είναι αγωνιστές υπέρ των φοιτητικών συμφερόντων (!!!)
Βέβαια μιλάμε για την επίσημη αριστερά. Την αριστερά που πέταξε μερικά αφισάκια για το Ευρωσύνταγμα και Το Αντικομουνιστικό μνημόνιο, και το Ευρω-Φακέλωμα, και μετά θεώρησε ότι έκανε την δουλειά της. Την αριστερά που κατέβασε 25 φοιτητές για το Bolkenstein, για 30 λεπτά «αγωνιστικής παρουσίας», και μετά τους έστειλε για καφέ. Την αριστερά που επέλεξε να συνεργάζεται με τους Αμερικάνους και να διαδηλώνει ταυτόχρονα εναντίων τους. Την αριστερά του ωφτού κλέφτικου. Τα Θοδωράκια …
Οι λίγοι πραγματικά πολιτικά σκεπτόμενοι φοιτητές του πανεπιστημίου Κύπρου δεν έιναι ούτε Χατζηδάκια , ούτε Θοδωράκια. Είναι αυτοί που δεν έχουν παρασυρθεί από τον δολοφονικό, για τον εγκέφαλο μας, διπολισμό. Είναι αυτοί που θεωρούν ότι τα μέλη της παλιάς τάξης πραγμάτων (παλαιάς αριστεράς συμπεριλαμβανομένης) που έχουν καταντήσει τις γενικές συνελεύσεις της ΦΕΠΑΝ σε « Fame Story» και την ένοια του πραγματικού αγώνα για τα δίκαια του φοιτητή (και του λαού, και της ανθρωπότητας όλης κατ’ επέκτασην ) (και δεν μιλάμε για την παλιά αριστερά και το κατεστημένο στο πανεπιστήμιο μόνο, αλλά παντού) όνειρο απατηλό.
Εάν συνεχίσουμε να τους αφήνουμε τον δρόμο ανοιχτό, και το εργασιακό μας μέλλον, αλλά και το μέλλον μας ως φοιτητές-γονείς-άνθρωποι βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Γιατί μεθυσμένοι από την εξουσία καθώς είναι, μας έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Στην Γαλλία τα καμώματα της παλιάς αριστεράς και των νεοφιλελεύθερων δεν έχουν απήχηση (και συνήθως ούτε αποτέλεσμα), για τον απλό λόγο ότι στον μέσο γάλλο έχει καλλιεργηθεί η κουλτούρα της αμφισβίτισης, που σφυρηλατήθηκε μέσα από μια σειρά κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων, στο επίκεντρο των οποίων βρέθηκε η Γαλλία. Αυτά , όμως τα κοινωνικά κινήματα δεν άγγιξαν ποσώς την νήσο Κύπρο, η οποία έχει επιλέξει τον αυτοαποκλεισμό σε σχέση με τις νέες ιδέες, και μένει προσκωλημένη σε ότι ποιο απαρχαιωμένο και σάπιο υπάρχει.
Βέβαια υπάρχει ελπίδα. Τα τελευταία έτη, τουλάχιστον σε χώρους εκτός πανεπιστημίου, έχουν αρχίσει να δραστηριοποιούνται ομάδες ανθρώπων που έχουν σαν όραμα τη δημιουργία της νέας αριστεράς. Μπορεί να μην έχουν λάβει καθόλου δημοσιότητα από τα ΜΜΕ , τα οποία παρουσιάζουν το ΑΚΕΛ σαν την μόνη δύναμη αριστεράς στην Κύπρο, αλλά έχουν παράξει πολύ έργο, τόσο στον ιδεολογικό, όσο και στον αγωνιστικό τομέα, αθόρυβα και χωρίς πολλές πολλές φανφάρες. Είναι καιρός να ανοίξουμε τις αγκαλιές μας σε αυτές τις ομάδες ακτιβιστών. Είναι καιρός να δημιουργήσουμε και εμείς μια κουλτούρα αμφισβίτισης. Είναι καιρός να πάρουμε το μέλλον μας στα χέρια μας, να διδάξουμε στα Χατζηδάκια και τα Θοδωράκια ότι δεν θα τα εισακούσουμε. Ας γίνουμε ανηπάκωοι. Ας πούμε στους κοματοπατέρες, ακόμα και δημιουργώντας δικούς μας φορείς, «Come mothers and fathers, throughout the land, and don't criticize, what you can't understand, your sons and your daughters are beyond your command your old road is rapidly aging please, get out of the new one if you can't lend your hand».
Είναι ανάγκη και υποχρέωση μας να αγωνιστούμε κατά του κατεστημένου, με απεργίες, καταλήψεις , και όλα μας τα μέσα, για να υπερασπιστούμε τα δικαιωματά μας, και να αποκτήσουμε και άλλα δικαιώματα ως άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, φύλου, σεξουαλικών προτιμήσεων και θρησκείας. Γιατί όπως συνεχίζει ο μεγάλος ποιητής «The line it is drawn the curse it is cast, the slow one now will later be fast, as the present now, will later be past,
the order is rapidly fadin'. And the first one now will later be last for the times they are a-changin'.
Tuesday, March 07, 2006
My name is Edward Murrow
Στα τρία χρόνια που είμαι στη νήσο Κύπρο, υπήρξαν μια σειρά από κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που μου προκάλεσαν απίστευτα άσχημη εντύπωση. Ίσως γιατί εδώ οι εκφάνσεις του συστήματος είναι ποιο εμφανείς. Ίσως και γιατί κανείς δεν φαίνεται να αντιδρά (φανερά) στην νήσο Κύπρο, ενάντια σε αυτές.
Η πρώτη είναι η εργατική ειρήνη. Αυτή η σύμπραξη εργαζόμενων, αφεντικών, πολιτικής εξουσίας και οργάνων καταστολής, μπορεί να φαινόταν χρήσιμη για το κοινωνικό σύνολο στα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή, αλλά τώρα, μετά από τριάντα χρόνια δεν έχει τον παραμικρό λόγο ύπαρξης. Ίσα ίσα λειτουργεί υποβοηθητικά για το μεγάλο κεφάλαιο και όποιον κατέχει την εξουσία. Πως όμως έγινε αυτό; Με τη βοήθεια των κατασταλτικών πολιτικών που χρησιμοποιήθηκαν για να ικανοποιηθεί αυτό το δόγμα (διάλογος με τα αφεντικά, έλλειψη μεγάλων απεργιών κλπ), κατάφεραν να εισχωρήσουν στις παρατάξεις αριστεράς , ως «προσκείμενοι» σε αυτές, στρατιωτικοί, αστυνομικοί και κεφαλαιοκράτες. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άτυπο είδος οικονομικού και πολιτικού πατροναρίσματος των παρατάξεων αυτών. Μπορούσαν, δηλαδή, να διατηρήσουν την οργανωτική δομή και την φρασεολογία τους, αλλά σε ζητήματα πολιτικής το μεγάλο κεφάλαιο εχειτον πρώτο λόγο.
Για να καλύψουν τυχόν απώλειες όσον αφορά την αποδοχή τους από την κοινή γνώμη (δηλαδή το εκλογικό σώμα) οι παρατάξεις αυτές ακολούθησαν τρεις τακτικές. Πρώτον έπρεπε να εφεύρουν ένα άλλο πρόβλημα για να αποπροσανατολίσουν το κοινό. Αυτό το πρόβλημα ήταν ήδη σερβιρισμένο (Κυπριακό). Με αφορμή το Κυπριακό αυτή η ιδιότυπη νομενγκλατούρα επιδόθηκε σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, το οποίο βασιζόταν σε μια αέναη μάχη ενάντια σε ανεμόμυλους, οι οποίοι είχαν αναλάβει (ίσως εν αγνοία τους, ίσως όχι) τον ρόλο του Μεγάλου Σατανά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, σε μια σειρά από περιπτώσεις (όπως η τελευταία συνεδρίαση της ΦΕΠΑΝ), να παραμεριστούν θέματα τα οποία έκαιγαν την εκάστοτε κυβέρνηση, χάριν θεμάτων εντυπωσιασμού. Η δεύτερη τακτική είχε ως στόχο να διατηρήσει την εικόνα που είχαν καλλιεργήσει αυτές οι παρατάξεις στο παρελθόν. Δηλαδή την εικόνα του αγωνιστή. Εκεί επιστρατεύτηκαν μια σειρά από μέτρα. Ελεγχόμενες κινητοποιήσεις (που πολλές φορές υπερέβαιναν τα όρια του καπελώματος) , απεργίες μαϊμού (όπως η ημίωρη για το Μπόλκενσταϊν (ναι μεν θέλουμε να αγωνιστούμε, για τα δικαιώματα της εργατιάς, αλλά πρέπει να μην χάσουν τα κέρδη της εργάσιμης μέρας και τα αφεντικά)) , και ένα στραγγαλιστικό μονοπώλιο νελολαιίστηκων οργανώσεων (που πρόσκεινται σε αυτές). Έτσι όχι μόνο προβατοποιείται η κοινή γνώμη, αλλά και όποια ελεύθερη φωνή υπάρχει, θάβεται από το τεράστιο τίποτα που έχουν να αντιτάξουν στις επιταγές του κεφαλαίου.
Η Τρίτη τακτική που χρησιμοποιούν είναι κάτι ανάμεσα στο σαμποτάζ και το «κάρφωμα». Οι μνήμες από τις μεθοδεύσεις που έγιναν στη ΦΕΠΑΝ για να μην συζητηθούν θέματα που έκαιγαν (όπως η σύγκλιση με την ΕΕ), αλλά και από τις αντιπολεμικής του 2002 (όπου η περιφρούριση, που ανήκε σε τέτοια οργάνωση, παρέδιδε μετανάστες και αναρχικούς στην αστυνομία). (β πολ. Συνθήκη)
Όπου όλες αυτές οι τακτικές αποτυγχάνουν, ή έστω δεν λειτουργούν ικανοποιητικά, μπαίνει ο ρόλος της καταστολής. Η αστυνομία έχει αναλάβει αυτό τον ρόλο, με περισσή χαρά. Το δικαστικό κύκλωμα ακολουθεί. Ο λόγος που υπάρχει τόση καταστολή, είναι ότι υπάρχει απίστευτη ανοχή απέναντι στις πράξεις των ταγμάτων ασφαλείας, πράγμα που πηγάζει από την πρώτη πολιτική συνθήκη. Δηλαδή, τα τάγματα ασφαλείας βρίσκονται στο απυρόβλητο ( και ο υπουργός τους κάνει πλάτες).
Έτσι κάθε αγωνιζόμενος νέος, που δεν δέχεται να βολευτεί μέσα στα καλούπια που του προσφέρει το εθνικιστικό- καπιταλιστικό κράτος, βρίσκεται κυνηγημένος. Η αντίσταση στην Κύπρο έχει ποινηκοποιηθεί, χωρίς αυτή η ποινικοποίηση να νομιμοποιείται ποσώς. Χαρκτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του αγωνιστή Άρη Μαρκίδη που θα συρθεί στα δικαστήρια στο τέλος του μήνα , με ανυπόστατες κατηγορίες.
Όλα αυτά μου δημιουργούν την ανάγκη να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το βρώμικο, άδικο και ανελεύθερο σύστημα, και τις Μακαρθικές μεθόδους που χρησιμοποιεί. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι υπόθεση όλων μας. Η προάσπιση τους, είναι δυνατή μόνο μετά από μία εκ βάθρων ανατροπή των υπάρχουσων κοινωνικών και πολιτικών πραγματικοτήτων, μακρυά από κάθε πολιτικό πατρονάρισμα
Καλή Νύχτα· και Καλή Τύχη
Υ.Γ. Η στήλη νοιώθει την ανάγκη να δηλώσει την αμέριστη συμπαράσταση της στον διωκώμενο κοινωνικό αγωνιστή Άρη Μακρίδη, έναν από τους ελάχιστους πραγματικούς αγωνιστές στον τόπο αυτό.
Η πρώτη είναι η εργατική ειρήνη. Αυτή η σύμπραξη εργαζόμενων, αφεντικών, πολιτικής εξουσίας και οργάνων καταστολής, μπορεί να φαινόταν χρήσιμη για το κοινωνικό σύνολο στα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή, αλλά τώρα, μετά από τριάντα χρόνια δεν έχει τον παραμικρό λόγο ύπαρξης. Ίσα ίσα λειτουργεί υποβοηθητικά για το μεγάλο κεφάλαιο και όποιον κατέχει την εξουσία. Πως όμως έγινε αυτό; Με τη βοήθεια των κατασταλτικών πολιτικών που χρησιμοποιήθηκαν για να ικανοποιηθεί αυτό το δόγμα (διάλογος με τα αφεντικά, έλλειψη μεγάλων απεργιών κλπ), κατάφεραν να εισχωρήσουν στις παρατάξεις αριστεράς , ως «προσκείμενοι» σε αυτές, στρατιωτικοί, αστυνομικοί και κεφαλαιοκράτες. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άτυπο είδος οικονομικού και πολιτικού πατροναρίσματος των παρατάξεων αυτών. Μπορούσαν, δηλαδή, να διατηρήσουν την οργανωτική δομή και την φρασεολογία τους, αλλά σε ζητήματα πολιτικής το μεγάλο κεφάλαιο εχειτον πρώτο λόγο.
Για να καλύψουν τυχόν απώλειες όσον αφορά την αποδοχή τους από την κοινή γνώμη (δηλαδή το εκλογικό σώμα) οι παρατάξεις αυτές ακολούθησαν τρεις τακτικές. Πρώτον έπρεπε να εφεύρουν ένα άλλο πρόβλημα για να αποπροσανατολίσουν το κοινό. Αυτό το πρόβλημα ήταν ήδη σερβιρισμένο (Κυπριακό). Με αφορμή το Κυπριακό αυτή η ιδιότυπη νομενγκλατούρα επιδόθηκε σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, το οποίο βασιζόταν σε μια αέναη μάχη ενάντια σε ανεμόμυλους, οι οποίοι είχαν αναλάβει (ίσως εν αγνοία τους, ίσως όχι) τον ρόλο του Μεγάλου Σατανά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, σε μια σειρά από περιπτώσεις (όπως η τελευταία συνεδρίαση της ΦΕΠΑΝ), να παραμεριστούν θέματα τα οποία έκαιγαν την εκάστοτε κυβέρνηση, χάριν θεμάτων εντυπωσιασμού. Η δεύτερη τακτική είχε ως στόχο να διατηρήσει την εικόνα που είχαν καλλιεργήσει αυτές οι παρατάξεις στο παρελθόν. Δηλαδή την εικόνα του αγωνιστή. Εκεί επιστρατεύτηκαν μια σειρά από μέτρα. Ελεγχόμενες κινητοποιήσεις (που πολλές φορές υπερέβαιναν τα όρια του καπελώματος) , απεργίες μαϊμού (όπως η ημίωρη για το Μπόλκενσταϊν (ναι μεν θέλουμε να αγωνιστούμε, για τα δικαιώματα της εργατιάς, αλλά πρέπει να μην χάσουν τα κέρδη της εργάσιμης μέρας και τα αφεντικά)) , και ένα στραγγαλιστικό μονοπώλιο νελολαιίστηκων οργανώσεων (που πρόσκεινται σε αυτές). Έτσι όχι μόνο προβατοποιείται η κοινή γνώμη, αλλά και όποια ελεύθερη φωνή υπάρχει, θάβεται από το τεράστιο τίποτα που έχουν να αντιτάξουν στις επιταγές του κεφαλαίου.
Η Τρίτη τακτική που χρησιμοποιούν είναι κάτι ανάμεσα στο σαμποτάζ και το «κάρφωμα». Οι μνήμες από τις μεθοδεύσεις που έγιναν στη ΦΕΠΑΝ για να μην συζητηθούν θέματα που έκαιγαν (όπως η σύγκλιση με την ΕΕ), αλλά και από τις αντιπολεμικής του 2002 (όπου η περιφρούριση, που ανήκε σε τέτοια οργάνωση, παρέδιδε μετανάστες και αναρχικούς στην αστυνομία). (β πολ. Συνθήκη)
Όπου όλες αυτές οι τακτικές αποτυγχάνουν, ή έστω δεν λειτουργούν ικανοποιητικά, μπαίνει ο ρόλος της καταστολής. Η αστυνομία έχει αναλάβει αυτό τον ρόλο, με περισσή χαρά. Το δικαστικό κύκλωμα ακολουθεί. Ο λόγος που υπάρχει τόση καταστολή, είναι ότι υπάρχει απίστευτη ανοχή απέναντι στις πράξεις των ταγμάτων ασφαλείας, πράγμα που πηγάζει από την πρώτη πολιτική συνθήκη. Δηλαδή, τα τάγματα ασφαλείας βρίσκονται στο απυρόβλητο ( και ο υπουργός τους κάνει πλάτες).
Έτσι κάθε αγωνιζόμενος νέος, που δεν δέχεται να βολευτεί μέσα στα καλούπια που του προσφέρει το εθνικιστικό- καπιταλιστικό κράτος, βρίσκεται κυνηγημένος. Η αντίσταση στην Κύπρο έχει ποινηκοποιηθεί, χωρίς αυτή η ποινικοποίηση να νομιμοποιείται ποσώς. Χαρκτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του αγωνιστή Άρη Μαρκίδη που θα συρθεί στα δικαστήρια στο τέλος του μήνα , με ανυπόστατες κατηγορίες.
Όλα αυτά μου δημιουργούν την ανάγκη να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το βρώμικο, άδικο και ανελεύθερο σύστημα, και τις Μακαρθικές μεθόδους που χρησιμοποιεί. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι υπόθεση όλων μας. Η προάσπιση τους, είναι δυνατή μόνο μετά από μία εκ βάθρων ανατροπή των υπάρχουσων κοινωνικών και πολιτικών πραγματικοτήτων, μακρυά από κάθε πολιτικό πατρονάρισμα
Καλή Νύχτα· και Καλή Τύχη
Υ.Γ. Η στήλη νοιώθει την ανάγκη να δηλώσει την αμέριστη συμπαράσταση της στον διωκώμενο κοινωνικό αγωνιστή Άρη Μακρίδη, έναν από τους ελάχιστους πραγματικούς αγωνιστές στον τόπο αυτό.
Friday, January 06, 2006
Πως να ξεπουλισεις ένα πανεπιστήμιο.
Μεγάλο μπαμ έκανε στις ελληνικές εφημερίδες, αλλά και στο ιντυμίντια, η εξής απίστευτη είδηση. Το πανεπιστήμιο του Sheffield δέχτεικε χρηματική προσφορά από του υθήνοντες της Αμερικανικής Πολυεθνικής Procter And Gamble για να κάνει έρευνες αποκλειστικά και μόνο για αυτήν. Στην Αμερική και τη Βρετανία τέτοια φαινόμενα είναι συνηθισμένα, αν και όχι σε τέτοιο βαθμό αποκλειστικότητας. Αυτό βέβαια είναι απότοκο του συστήματος παιδείας που επικρατεί στις δυο χώρες.Ένα σύστημα με επίσημες αξιολογίσεις, δίδακτρα, και ..... πανεπιστήμια εξαρτώμενα από το ιδιοτικό κεφάλαιο. Και ένα σύστημα το οποίο εφαρμόζεται μεσω του περίφημου ECTS, για το οποίο οι υθήνοντες του πανεπιστημίου και του φοιτητικού κινήματος, όχι μόνο αμέλησαν να αντιδράσουν (έχουν να ασχοληθούν με κοτζάμ εκπαιδευτική μεταρύθμιση και την ΕΝΩΣΗ) , αλλά ούτεκάν τόλμησαν να μας ενημερώσουν. Ασ τα διαβάζουν αυτά όσοι φοιτητές του ucy μπορούν ακόμα να μην αμφισβητούν τα πεπραγμένα των παραταξεών τους, και των μητρικών κομμάτων τους...για να δουν που μας οδηγούν
Subscribe to:
Posts (Atom)
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_sB7spM9v2JSo24H2h9lWEhOF3Py1tC9v_Ay7MjRa84I9Vy4uMpZ8mzAPpmEXBq6BzsI8oF_sTRxdWBuurmhEeE25EplW6GlboBg2DpTkCQGSrmu9vNCoacN2S6RqpZI8mpEZI0r57y48fNVbgvG8qOpVUE_qparCOgjNIzug=s0-d)
