Του Καίσαρα.

Πάει ένας χρόνος, σχεδόν, από εκείνη την ημέρα που @Contrabbando ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι. Εκείνο το μεγάλο ταξίδι, από το οποίο κανείς δεν γυρνά.Βλέπετε ο πούστης ο καρκίνος δεν χαρίζεται.

Πολλοί μίλησαν, όταν μας άφησε. Άλλοι δεν χαρίστηκαν στις φιλοφρονήσεις, άλλοι ήταν λιτοί και περιεκτικοί. Επιτρέψτε μου να μπω στην δεύτερη κατηγορία.. Δεν θέλω να πω μεγάλα λόγια. Μόνο να διηγηθώ ένα περιστατικό.

Θα ‘τανε δε θα’τανε ένα απόγευμα του Γενάρη ή του Φλεβάρη του ’11. Ίσως να ήταν Τρίτη, ίσως να ήταν και Τετάρτη. Ο κόσμος, όπως και εμείς, ήταν αφημένος στην παραζάλη του μεγάλου σηκωμού των Αιγυπτίων. Το ίδιο και ο Καίσαρας. Για τον Καίσαρα, τον φύσει και θέσει Αλεξανδρινό του Radiobubble, ο Μουμπάρακ, όπως και οι πάσης φύσεως τύρρανοι, διεφθαρμένοι και αδικούντες, αποτελούσαν αυτό που αποκαλούσε “ασχήμια”. Και όταν κάποιος σηκωνόταν ενάντια σε αυτήν την ασχήμια, ο Καίσαρας βρισκόταν, έστω και όσο του επέτρεπε η κατάσταση του, στο πλευρό του. Και εκείνη την στιγμή, αυτοί ήταν οι συμπατριώτες του, συμπατριώτες που ήξερε από τις διηγήσεις του πατέρα του.

Τον ακούγαμε λοιπόν τον Καίσαρα, στην καθιερωμένη εκπομπή του. Αυτός, κλεσμένος στο περίφημο παταράκι της Ιπποκράτους, εκείνη την ημέρα, τις ημέρες του μεγάλου σηκωμού.Τελείωνε τα καθέκαστα, σχολιάζωντας την εληνική επικαιρότητα, όταν, ξαφνικά, περίπου είκοσι λεπτά πριν κλείσει την εκπομπή, ξεκίνησε ένα, μάλλον ασυνήθιστο, για ραδιοφωνο λογίδριο. Μια πρόζα σχεδόν επική.

“Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν εδώ, στην Αίγυπτο, στην Ταχρίρ......... ακούστε....άκου πατέρα......σήκω και άκου την Ουμ Κούλσουμ.....άκου τους συμπατριώτες σου πατέρα......άκου τους Αιγύπτιους που τόσο αγαπούσες..άκου την ομορφιά......”

Και έβαλε ένα από εκείνα τα εικοσάλεπτα τραγούδια που ηχογραφούσε η μεγάλη κυρία του Αραβικού τραγουδιού, η κόρη του ιερέα από την Μανσούρα που αγαπήθηκε περισσότερο και από τον Νάσσερ. Και ξαφνικά κάπου ανάμεσα στα τσαλίμια της φωνής και τις μεσανατολίτικες μελωδίες κάτι ένιωσα. Δεν ξέρω πόσοι, από όσους ήταν στο καφέ της Ιπποκράτους εκείνη την στιγμή. Αλλά εγώ το ένιωσα. Παρά το γεγονός ότι εκείνη την ημέρα έριχνε καρεκλοπόδαρα, ένιωσα την κάψα των δρόμων του Καϊρου. Και είχα την αίσθηση, ότι από το απέναντι πεζοδρόμιο της Ιπποκράτους, βρίσκονταν οι μάζες των διαδηλωτών της Ταχρίρ και με καλούσαν να ενωθώ μαζί τους.

Αυτός ήταν ο Καίσαρας. Ένας πολεμιστής του φωτός. Ένας άνθρωπος προσπαθούσε να ενώσει ανθρώπους, σε όσα μήκη και πλάτη της γης μπορούσε, στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλευση του ανθρώπου από άνθρωπο..

Τελευταίος Ασπασμός

 Πως να χωρέσουν τέσσερα χρόνια σε ένα κείμενο; Μόνο τέσσερα; Ας πούμε έξι. Μια ολόκληρη ζωή, από εκείνο τον Νοέμβρη του 08, που πρωτοάκουσα Radiobubble. Για την ακρίβεια, ή ήταν μια από τις εκπομπές των Contrabbando, ή εκείνη η εκπομπή (live αναμετάδωση) των εκλογών στις ΗΠΑ (ναι εκείνων που πρωτοκέρδισε ο Ομπάμα). Ξεκίνησα ως απλός ακροατής, αλλά στην πορεία συνέχισα ως κάτι άλλο. Η αλήθεια ήταν ότι, τότε, το Radiobubble άνοιξε πόρτες στο μυαλό μου. Μέσω μιας εκπομπής του, βρέθηκα μπλεγμένος με ένα από τα πρώτα free press που κυκλοφόρησαν στη χώρα, το περίφημο “Καλειδοσκόπειο”, μαι σχέση που κρατάει ακόμα. Πριν από τέσσερα χρόνια, απαντώντας στην ανάγκη της κοινώτητας των φίλων του ραδιοσταθμού για ένα μέρος στο οποίο θα βρισκόταν η κοινότητα και θα τα έλεγε δια ζώσης. Μέσα στο στούντιο-καφέ της κοινότητας παίχτηκαν τα πάντα. Η, μάλλον, λίγο από τα πάντα. ΄Ερωτες, μικροί και μεγάλοι, διαφωνίες, φιλίες, συνεργασίες, εκπομπές, συναυλίες, γέλια, κλάμματα, χυλόπιτες, δράματα και περιπέτειες. Τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, η κοινότητα του @radiobubble λέει αντίο στο φιλόξενο σπίτι της Ιπποκράτους 146, και ετοιμάζεται για νέες περιπέτειες, σε νέα σπίτια, ίσως και με νέους φίλους. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ το Σάββατο θα πάω για έναν τελευταίο ασπασμό στο καφενεδάκι της Ιπποκράτους, που ήταν το στέκι μου τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Τέλος Εποχής (;)

τέλος του 2013 σήμανε πολλά. Αλλά κυρίως σήμανε  το τέλος μίας εποχής για το  διαδικτυακό ραδιόφωνο. Και αυτό γιατί  το 2013 ένα από τα αγαπημένα μου ραδιοφωνικά ντουέτα έκανε την τελευταία του εκπομπή. Και πολλών από εμάς στον κόσμο του διαδικτύου.

Η πρώτη τους ραδιοφωνική απόπειρα έγινε από ένα στούντιο στο Βύρωνα, κάπου γύρω στα 1996.  Ήταν ένας πιλότος, δηλαδή μια δοκιμαστική εκπομπή που θα πήγαινε για αξιολόγιση στους ραδιοσταθμούς της εποχής. Μόνο που εκπομπή ξεκίνησε το....2007, όχι στην μπάντα των fm, ούτε στα μεσαία, αλλά στην ραδιοφωνική μπάντα του διαδικτύου. Και ξεκίνησε, ή μάλλον ξεκίναγε κάπως έτσι.

Για τα επόμενα χρόνια, ο Τοσκαλούσα (επ. χαμένο πλοίο) και, κυρίως ο Καίσαρας Εμμανουήλ (επ. χαμένος ποιητής), χρησιμοποίησαν την συχνότητα του radiobubble για να υποδηθούν τους ακόλουθους ρόλους:

Του καφετζή στην ΓΑΔΑ (wannabe)

Του κονφερανσιέ σε γαμήλιες δεξιόσεις όπου εμφανίζονταν απρόσκλητοι

Του PR για εταιρίες ενοικίασης ελικοπτέρων (για αποδράσεις παντός είδους)

Του νοσταλγού του παλιού καλού ΠΑΣΟΚ

Του πολεμικού ανταποκριτή από το Άγιο Όρος

Του ξεναγού στις καλύτερες μπάρες της Αθήνας (δις)

Του οπαδού του Κώστα Χατζή και του Δάκη

Του Λάτρη της Ρίτας Σακελαρίου (με τη βοήθεια του Dealsend)

Του Στέφανου Μάνου 

Και πολλών άλλων τύπων και προσόπων της επικαιρότητας. Ήταν η πιο ελευθερόστομη και πρωτοπόρα εκπομπή του ελληνικού ραδιοφώνου. Κάθε εκπομπή τους ήταν ικανή να γεμίσει τον ακροατή με αυτό το περίεργο αίσθημα, που πότε σε κάνει να γελάσεις, πότε να συγκινηθεί, και πότε να τα πάρει, κυριολεκτικά, στο κρανίο. Γιατί αυτοί ήταν. Στην πραγματικότητα ήταν άνθρωποι με ευαισθησίες, αστείρευτο χιούμορ και πολιτική κουλτούρα.  Ναι, οι Contrabbando προέβαλλαν έναν πολιτικό πολιτισμό, τελείως διαφορετικό από αυτόν που προωθούν διάφορα  βοσκόπουλα που φωνάζουν “βία”. Στην πραγματικότητα μια εκπομπή αυτών των δύο θα έκανε οιονδήποτε καθωσπρέπει νεοφιλελεύθερο να φύγει τρέχοντας και ουρλιάζωντας από τον τρόμο. Στο πρώτο τους πάρτυ, εκεί στου Γκοντού, είχε γίνει της τρελής. Άπειροι φίλοι του ντουέτου, και άπειρα γέλια. Με θυμάμαι να έχουν αναλάβει τον ρόλο του κονφερανσιέ, να μοιράζουν τα απίστευτα δώρα (προσφορά sex shop παρακαλώ), και εμένα να γυρίζω στην μονάδα (εκεί στον Βοτανικό) με ένα χανγκόβερ που ήταν λες και είχε βγει από την κόλαση. Και τα επόμενα πάρτυ τους, στον χώρο της ραδιόφουσκας, είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά. Και όλο αυτό κράτησε για αρκετά χρόνια, με αρκετές τελευταίες εκπομπές.

Όμως σε αυτήν κάτι είχε αλλάξει. Θες ο φόρτος εργασίας του ενός, θές η επικείμενη μετανάστευση του άλλου για Θεσσαλονίκη,αυτή η τελευταία εκπομπή φαίνεται πως είναι πραγματικά η τελευταία, δεν είναι σαν τις τελευταίες συναυλίες των Πυξ Λαξ , λ.χ.

 Ας είναι.

Θα μου λείψουν

Οι μπαγάσες