Showing posts with label media. Show all posts
Showing posts with label media. Show all posts

Wednesday, April 09, 2014

Οι παραπόταμοι της πολιτικής (Ποστ Νιοστής Ανάγνωσης).







Μετά τους 58 και την Ελιά νόμιζα ότι οι φορείς των πολιτικών ιδεών που μας έφεραν τον Σημιτικό  “εκσυγχρονισμό” απλά θα παρέδιδαν το πνεύμα.  Όμως απεδείχθην γελασμένος οικτρά. Ο ένας λόγος είναι ότι οι Σημιτικές εφεδρείες ήταν περισσότερες από ότι νόμιζα.Ο άλλος λόγος είναι εξ’ίσου απλός.  Όπως και να το κάνουμε, τα στελέχη του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ παλεύουν για να κρατηθούν εν τη πολιτική ζωή, και να δίνουν ανάσες σε όποια κυβέρνηση κάνει τα χατήρια των σπόνσορων τους, έστω και δια νουντσίου. Γιατί, καλώς ή κακώς, αυτό το πράγμα είναι ο Σταύρος Θεοδοράκης. Ένας νούντσιος του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ.

Εξ ίσου φοβερή είναι η ικανότητα του στελεχειακού δυναμικού αυτών των σχηματισμών να βρίσκουν αποπολιτικοποιημένα ονόματα για τους σχηματισμούς που φτιάχνουν. Άλλωστε από τους 58 στην Ελιά και μετά στο Ποτάμι, ένας Άντονυ Γκίντενς δρόμος είναι. Και ο τρίτος δρόμος γίνεται τρίτος πόλος, και οικονομία της αγοράς υποστηρίζουμε, και λάιτ αριστερές ιδέες έχουμε, και λίγο κοινωνικό κράτος από ‘δω και από ‘κει (ίσα να φαίνεται όμως, μην δυσαρεστήσουμε τους επενδυτές) θέλουμε. Και τι θέλουν εκείνες οι ρημάδες οι ιδεολογίες τώρα, είμαστε στο 2014 και οι ιδεολογίες τελείωσαν το ’89, όταν ακούσαμε για πρώτη φορά εκείνον τον Φουκουγιάμα να μιλά για το τέλος της ιστορίας. Αυτά λένε, αυτά υποστηρίζουν. Μια “απολιτίκ” πολιτική , πέρα από ιδεολογικές αγγυλώσεις, λένε. Στην πραγματικότητα όμως οι πολιτικές τους απόψεις μάλλον είναι διαφορετικές. 

Το Ποτάμι, για παράδειγμα, που όλο και περισσότερο παρουσιάζεται σαν ένα νέο και ανεξάρτητο κόμμα είναι κλασσική περίπτωση τέτοιου σχηματισμού.  Βασικά κάθε άλλο παρά νέο είναι. Περισσότερο θυμίζει ένα Σημιτικό ΠΑΣΟΚ χωρίς τα στελέχη του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ. Και οι υποστηρικτές του, τουλάχιστον τα ΜΜΕ που τον υποστιρίζουν πιο φανατικά, είναι το πάλαι ποτέ στήριγμα του ΠΑΣΟΚ. Τα ΜΜΕ που ελέγχονται από τον ΔΟΛ. Και μια άλλη σύνδεση με την εποχή Σημίτη. Ο Θεωδοράκης ήταν αρχισυντάκτης του “ΚΛΙΚ”. Ναι, του κλικ, του επαναστάτη του lifestyle Νίκου Κωστόπουλου.  Ανανέωση του πολιτικού σκηνικού δια των πνευματικών και πολιτικών ταγών της δεκαετίας του ’90. Πιο καλός χρίστης της νεοφιλελεύθερης Newspeak πεθαίνεις.

Το καλό με όλη αυτή την ιστορία είναι ότι κάπιοι σοβαροί άνθρωποι όπως ο Χάγκεν Φλάισερ την κατάλαβαν από την αρχή την δουλειά και αποστασιοποιήθηκαν από την αρχή του όλου εγχειρήματος. Εκτός και εάν οι κακές γλώσσες που θέλουν την ανακοίνωση των ονομάτων τους ως μελών του “Ποταμιού” να γίνεται εν αγνοία τους, βγουν αληθείς, οπότε το πράγμα αλλάζει άρδην. 

Αργότερα, κατά τη διάρκεια των περιοδειών του “Ποταμιού”, φάνηκαν και άλλα πράγματα. Κατ’ αρχήν η λογική του “συζητούμε το πρόβλημα χωρίς να επιρεαζόμαστε από ιδεολογίες η πολιτικά προγράμματα”. Αν μη τι άλλο αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ως έλλειψη πολιτικού προγράμματος, αν όχι ως ύπαρξη μιας κρυφής πολιτικής ατζέντας. Γιατί ακόμα και για να ακολουθήσεις μια πολιτική τύπου “βλέπωντας και κάνοντας”, αυτή για να πετύχει πρέπει να έχει στόχους. Εκτός και αν ο στόχος είναι να αποσπάς συνέναιση, οπότε πάμε στο σενάριο της κρυφής ατζέντας. Όμως το Ποτάμι έδειξε και μια άλλη αδυναμία. Την ανυπαρξία πολιτικών απόψεων, αλλά και μιας σταθερής ιδεολογίας που θα το οδηγήσει στην ανάπτυξη επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων απέναντι σε οποιονδήποτε αντίλογο. Απέναντι στις ερωτήσεις μελών του κοινού, ο Θεοδωράκης απαντούσε με ένα στάνταρ τροπάριο, το οποίο ήταν τόσο κενό νοήματος, όσο και ο έντεχνος πολιτικός λόγος, επί παραδείγματι, του Ευάγγελου Βενιζέλου. Και όταν οι ερωτήσεις παραγίνονταν πιεστικές, άρχιζε ένα δεύτερο τροπάριο. Το “είστε τραμπούκοι που έστειλε ο ΣΥΡΙΖΑ”. Αυτά δείχνουν  και κάτι άλλο. Ότι ο Θεοδωράκης είνώ εκφράζει άποψη επί των πάντων, με έναν λόγο που θυμίζει τον Θάνο Τζήμερο, στην πραγματικότητα είναι ενδεής ουσιαστικών προτάσεων και επιχειρημάτων. Δηλαδή, τουλάχιστον κατά την Παγκάλεια ρητορική, είναι ένας “κύριος τίποτα”.

Και στην ουσία αυτό καλείται να ψηφίσει όποιος σκέφτεται να ψηφίσει το Ποτάμι. Ένα πολυσυλλεκτικό ΠΑΣΟΚ της εποχής Σημίτη, χωρίς τα στελέχη του, αλλά με μεγάλες δόσεις από τίποτα, πασπαλισμένο με αντιφατικές διακυρήξεις περί ανθρώπινης πολιτικής και κοινής λογικής. 


Μας φταίει το παρελθόν μας, και για να φτιάξουμε τα λάθη που έγιναν τότε, μας λένε ότι πρέπει να εμπιστευτούμε τους προταγωνιστές του.....

Monday, December 30, 2013

Τέλος Εποχής (;)






τέλος του 2013 σήμανε πολλά. Αλλά κυρίως σήμανε  το τέλος μίας εποχής για το  διαδικτυακό ραδιόφωνο. Και αυτό γιατί  το 2013 ένα από τα αγαπημένα μου ραδιοφωνικά ντουέτα έκανε την τελευταία του εκπομπή. Και πολλών από εμάς στον κόσμο του διαδικτύου.
Η πρώτη τους ραδιοφωνική απόπειρα έγινε από ένα στούντιο στο Βύρωνα, κάπου γύρω στα 1996.  Ήταν ένας πιλότος, δηλαδή μια δοκιμαστική εκπομπή που θα πήγαινε για αξιολόγιση στους ραδιοσταθμούς της εποχής. Μόνο που εκπομπή ξεκίνησε το....2007, όχι στην μπάντα των fm, ούτε στα μεσαία, αλλά στην ραδιοφωνική μπάντα του διαδικτύου. Και ξεκίνησε, ή μάλλον ξεκίναγε κάπως έτσι.




Για τα επόμενα χρόνια, ο Τοσκαλούσα (επ. χαμένο πλοίο) και, κυρίως ο Καίσαρας Εμμανουήλ (επ. χαμένος ποιητής), χρησιμοποίησαν την συχνότητα του radiobubble για να υποδηθούν τους ακόλουθους ρόλους:

Του καφετζή στην ΓΑΔΑ (wannabe)

Του κονφερανσιέ σε γαμήλιες δεξιόσεις όπου εμφανίζονταν απρόσκλητοι

Του PR για εταιρίες ενοικίασης ελικοπτέρων (για αποδράσεις παντός είδους)

Του νοσταλγού του παλιού καλού ΠΑΣΟΚ

Του πολεμικού ανταποκριτή από το Άγιο Όρος

Του ξεναγού στις καλύτερες μπάρες της Αθήνας (δις)

Του οπαδού του Κώστα Χατζή και του Δάκη

Του Λάτρη της Ρίτας Σακελαρίου (με τη βοήθεια του Dealsend)

Του Στέφανου Μάνου 


Και πολλών άλλων τύπων και προσόπων της επικαιρότητας. Ήταν η πιο ελευθερόστομη και πρωτοπόρα εκπομπή του ελληνικού ραδιοφώνου. Κάθε εκπομπή τους ήταν ικανή να γεμίσει τον ακροατή με αυτό το περίεργο αίσθημα, που πότε σε κάνει να γελάσεις, πότε να συγκινηθεί, και πότε να τα πάρει, κυριολεκτικά, στο κρανίο. Γιατί αυτοί ήταν. Στην πραγματικότητα ήταν άνθρωποι με ευαισθησίες, αστείρευτο χιούμορ και πολιτική κουλτούρα.  Ναι, οι Contrabbando προέβαλλαν έναν πολιτικό πολιτισμό, τελείως διαφορετικό από αυτόν που προωθούν διάφορα  βοσκόπουλα που φωνάζουν “βία”. Στην πραγματικότητα μια εκπομπή αυτών των δύο θα έκανε οιονδήποτε καθωσπρέπει νεοφιλελεύθερο να φύγει τρέχοντας και ουρλιάζωντας από τον τρόμο. Στο πρώτο τους πάρτυ, εκεί στου Γκοντού, είχε γίνει της τρελής. Άπειροι φίλοι του ντουέτου, και άπειρα γέλια. Με θυμάμαι να έχουν αναλάβει τον ρόλο του κονφερανσιέ, να μοιράζουν τα απίστευτα δώρα (προσφορά sex shop παρακαλώ), και εμένα να γυρίζω στην μονάδα (εκεί στον Βοτανικό) με ένα χανγκόβερ που ήταν λες και είχε βγει από την κόλαση. Και τα επόμενα πάρτυ τους, στον χώρο της ραδιόφουσκας, είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά. Και όλο αυτό κράτησε για αρκετά χρόνια, με αρκετές τελευταίες εκπομπές.


Όμως σε αυτήν κάτι είχε αλλάξει. Θες ο φόρτος εργασίας του ενός, θές η επικείμενη μετανάστευση του άλλου για Θεσσαλονίκη,αυτή η τελευταία εκπομπή φαίνεται πως είναι πραγματικά η τελευταία, δεν είναι σαν τις τελευταίες συναυλίες των Πυξ Λαξ , λ.χ.

 Ας είναι.

Θα μου λείψουν

Οι μπαγάσες





Wednesday, October 23, 2013

Για ένα ριάλιτι αδειανό, για μια Μαρία


Πέρασα όλο το βράδυ ψάχνωντας πράγματα αριστερά δεξιά για να γράψω για αυτή την ιστορία. Μια μικρή, από την Βουλγαρία, η οποία βρέθηκε/πωλήθηκε/δεν έχω ιδέα τι σε μια οικογένεια Ρομά, η οποία την εκμεταλεύτηκε για να βγάλει κάποια λεφτά από επιδόματα και, πιθανόν από τα φανάρια. Βλέπωντας και ψάχνωντας πράγματα, λοιπόν, έπεσα πάνω σε αυτό. Κάπου μέσα στη δεκαετία του ’90, είχε γυριστεί μια ταινία, όπου υπήρχε μια ερωτική σκηνή, στην οποία συμμετείχε (κάπως) ένα βρέφος.  Η ταινία, και τα γυρίσματά της, προκάλεσαν σάλο στην Ελλάδα, και σχολιάστηκαν σε πάμπολλα τηλεοπτίκά πάνελ της εποχής. Και εδώ βρήκα , χάρη σε έναν φίλο που το θυμήθηκε, αυτό το βίντεο από ένα talk show της εποχής. Παρουσιαστής, ο γνωστός μας Πάνος Παναγιωτόπουλος. Βέβαια εδώ απέχει παρασάγγας από την εικόνα στην οποία τον έχουμε συνηθήσει, αυτήν του άβαταρ της ΝΔ.




Προσέξτε τις λεκτικές μπούφλες που σερβίρει ο Ραφαηλίδης στον Σαββόπουλο. Μπορεί να του την λέει βιτριολικά, να τον κράζει πατόκορφα, ο τρόπος που το λέει δεν έχει καμία σχέση με τα πάνελ της σημερινής τηλεόρασης.  Ακόμα και ο Δοξιάδης, ο οποίος εξίσταται και σηκώνει τον τόνο της φωνής του, το κάνει μέσα στα όρια του πολιτικού πολιτισμού, χωρίς  να διακόπτει το σύμπαν. Και η λεκτική μονομαχία Σαββόπουλου-Ραφαηλίδη, γίνεται πολιτισμένα. Ο καθένας αφήνει τον άλλο να ολοκληρώσει τα όσα λέει πριν απαντήσει. Πείτε μου ένα talk show, ένα οτιδήποτε με πάνελ στην τωρινή Ιδιωτική Τηλεόραση όπου οι πάντες δεν αλλαλάζουν σαν τους βάρβαρους, ιδίως όταν πρόκειται να επιτεθούν στην μειοψηφούσα (στο πάνελ) άποψη.  Μόνο και μόνο η στάση της Σώτης Τριανταφύλλου σε εκείνο το πάνελ με τον Κατρούγκαλο νομίζω ότι λέει πολλά για τα μηντιακά έθιμα μετά τον Αυριανισμό και τον Εκσυγχρονισμό (με τους ιδιώτες μηντιάρχες).




Κάπου εδώ παρεμβαίνει η τότε Υπουργός Πολιτισμού. Και αναρωτιέμαι. Από πότε είχαμε έναν σοβαρό άνθρωπο στο ΥΠΠΟΤ; Και ποιος ήταν. Σίγουρα δεν ήταν αυτός που κατά τη θητεία του κάηκε μέρος της Αρχαίας Ολυμπίας επειδή δεν λειτουργούσε το πανάκρυβο σύστημα πυρόσβεσης του χώρου. Ούτε ο άλλος που είχε τον Ζαχόπουλο σε θέση κλειδί. Ούτε εκείνος που γέμησε το ΥΠΠΟΤ με ημέτερους από την Μεσσηνία. Ούτε ο άλλος που επί των ημερών του έγινε ληστεία σε μουσείο γιατί υπήρχαν ελλειπή μέτρα ασφαλείας. Ουτε καν ο καινούριος, που φαίνεται να δίνει μισό κάρο λεφτά σε μέτριους που απλά υποστηρίζουν την σημερινή κυβέρνηση.






Οι διαφορές στον χειρισμό είναι χαώδεις. Από την μία, στα οπισθοδρωμικά nineties του εκσυγχρονισμού ο χειρισμός του θέματος γίνεται με μια σχετική ευαισθησία και χωρίς αλλαλαγμούς. Από την άλλη, στα προηγμένα και “φιλελεύθερα” ΜΜΕ του 2013 , ένα παιδί που δεν ξέρουμε καν αν κακοποιήθηκε και πως, πέφτει θύμα της εκμετάλευσης των ΜΜΕ , που το κάνουν θέαμα, για να ξυπνήσουν τα κατώτερα ένστικτα του κοινού τους, για να το μετατρέψουν σε ένα ελατήριο για το μηντιακό λυντσάρισμα μιας μειονότητας που ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, που είναι αποτέλεσμα της πολύχρονης καταδίωξης της από κάθε λογής δεισυδαίμονες, μικρόνοους και γλοιώδεις μικροαστούς, αλλά και κάθε μορφής αυταρχική κυβέρνηση, από τον καιρό του Βλαντ Ντρακούλ μέχρι τον Σοσιαλδημοκράτη (κατά τα άλλα) Ολάντ.

Το πιο αηδιαστικό από όλα, ήταν το γεγονός ότι τα, κατα τα άλλα αντιφασιστικά-αντιρατσιστικά, ΜΜΕ μας σοκαρίστικα από το γεγονός ότι ένα ξανθό παιδάκι ζούσε με μια οικογένεια Ρομά, και όχι το γεγονός ότι χιλιάδες παιδιά, στην Ελλάδα του 2013, ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Και ανάμεσα σε αυτά, υπάρχουν και εκατοντάδες τσιγγανόπουλα. Αλλά φαίνεται ότι ο περίφημος εκσυγχρονισμός της δεκαετίας του ’90 , στην πραγματικότητα ήταν μια οπισθοδρόμιση. Γιατί τα παιδιά του αυριανισμού και  εκσυγχρονισμού, είναι όλοι αυτοί, που πουλώντας οπισθοδρομικές απόψεις, και στρέφωντας τους νεόφτωχους απέναντι στους πολύ φτωχούς,  βλέπουν τα κασέ  και τα νούμερα τους να ανεβαίνουν, και προστατεύουν αυτούς που κάθε μέρα γίνονται όλο και πλουσιότεροι στην πλάτη όλων μας.Ο Αυριανισμός έβγαλε όλα αυτά τα τέρατα που βιάζουν κάθε έννοια λογικής και αξιοπρέπειας μέσα από τις οθώνες μας, και ο εκσυγχρονισμός τα εξέθρεψε τα τελευταία είκοσι χρόνια. 

Ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτούμε το αυτονόητο. Ότι δεν χρειαζόμαστε ΜΜΕ αυτού του είδους. Ότι χρειαζόμαστε δικά μας ΜΜΕ, που να μην βλέπουν την επικαιρότητα και την ενημέρωση μέσα από τους διαστρευλωτικούς φακούς της εξουσίας, αλλά όπως είναι.

Tuesday, October 08, 2013

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑ.




Με αφορμή το ομοφοβικό παραλήρημα γνωστού ταμπλόυντ για την “Ζωη της Αντέλ”.



Σε μία από τις πρώτες σκηνές του “Ταμπούρλου”, του Φόλκερ Σλέντορφ, η μητέρα του νεαρού Όσκαρ μαζί μετην σύζηγο του αρχηγού των προσκόπων διαβάζουν παρέα τα “Καμώματα του Ρασπούτιν”. Οι γαργαλιστικές λεπτομέρειες των περιπτύξεων του περίφημου, για τις ακολασίες του, Ρώσου μοναχού, τις κάνουν να χαμογελούν πονηρά την στιγμή που ο σχεδόν ενήλικος εγκεφαλικά Όσκαρ διαβάζει τους μεγάλους κλασσικούς. Σημαντική λεπτομέρεια. Η σύζηγος του προσκοπάρχη, θα γίνει πιστή ακόλουθος της ναζιστικής ιδεολογίας, παρέα με τον σύζηγο της.

Η σκηνή αυτή δεν έχει καμία διαφορά από την πραγματικότητα. Οι εκδόσεις που ασχολούνται με την κελειδαρότρυπα, και ιδίως με τις προσωπικές ζωές των κατά τόπους προσωπικοτήτων, εκφράζουν και απευθύνονται στα, πιο συντηρητικά στρώματα της κοινωνίας. Και ενίοτε στα πιο μισαλλόδοξα. Και αυτό γιατί χρησιμοποιώντας μια υποτιθέμενη ερωτική ελευθερία (για ποιούς;), και παίζοντας το χαρτί της κοινωνικής κριτικής καταφέρνουν να πουλήσουν εκατομμύρια φύλλα, και ταυτόχρονα να προωθήσουν μια κοινωνία ελέγχου δια μέσω της κλειδαρότρυπας, της ηιθικής και της βούλισης των μελών της.  Οι πελάτες αυτών των εκδόσεων είναι, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, μικροαστοί, που ονειρεύονται να γίνουν μεγαλοαστοί, και άρα να απολαύσουν τις “ελευθερίες” που ευαγγελίζονται αυτές οι εκδόσεις μέσα από τα lifestyle ινδάλματα που προωθούν.

Όλες τις ελευθερίες; Προφανώς και όχι. Γιατί πίσω από την κλειδαρότρυπα βρίσκεται η άλλη πηγή εσοδων από τους μικροαστούς. Το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια γαρνιρισμένο με μπόλικο γκλάμουρ και μπόλικες αναπαραστάσεις πραγματικών αρσενικών και πραγματικών θυλικών. Αρσενικών που “έιναι μάγκες και κάνουν κουμάντο” και θυλικών που προορίζονται σαν μέσο τεκνοποίησης ή απόλαυσης από τους ισχυρούς αρσενικούς χωρίς να έχουν ουσιαστική βούληση. Και αυτό γιατί η σεξουαλική ελευθεριότητα έχει ως μόνο σκοπό την επιβίψωση του έθνους, των παραδόσεων του και όλων όσων συνεπάγεται η εθνοκεντρική αντίλυψη του εκάστοτε μικροαστού.

Σε αυτό τον ελεύθερο έρωτα, οτιδήποτε πειράζει την φυλετική μας καθαρότητα είναι κακό, και οτιδήποτε δεν συνδει με τις νόρμες των ετεροφυλοφυλικών σχέσεων, που θα παράξουν την συνέχεια του έθνους, δεν έχει κανένα χώρο. Όπως δεν έχει χώρο ο οιοσδήποτε ασμφισβητεί το έθνος και τις καθεστικυιές αξίες του, όποιος δεν ταιριάζει στην εικόνα του ισχυρού και έξυπνου επιχειρηματία/τραγουδιστή/σταρ που οι εκδότες (στην πλειψηφία τους μεγαλοαστοί τύπου Βαρδηνογιάννη ) θέλουν να πλασάρουν στον μικροαστό για να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση ότι κάποτε θα γίνει κάτι τέτοιο, και άρα τις πωλήσεις των εντύπων αυτών. Δεν έχει θέση ο διαφορετικός, ο μόνος που έχει θέση είναι μια εννιαία μάζα που σκέφτεται το ίδιο, κάνει το ίδιο, καταναλώνει το ίδιο, κάνει έρωτα σε παρόμοια άτομα.

Αντιθέτως, σε αυτά τα έντυπα θέση έχουν το μίσος, ο ρατσισμός, και όσοι τα προωθούν , ιδίως αν είναι φιλικοί προς την αστική τάξη. Σε αυτές τις φυλάδες ξεπλένονται μαχαιροβγάλτες, μισαλόδοξοι, μαφιόζοι, ρατσιστές και άλλα καλά παιδιά του κοινού ποινικού δικαίου, ώς παρεξηγημένοι άνθρωποι με μούσκουλα και ιδανικά, τους οποίους δεν καταλαβαίνει ο υπόλοιπος κόσμος (αφού πάει τις γιαγιάδες στο ΑΤΜ, ε και που μαχαιρώνει κάναν λαθραίο που είναι το κακό;).

Ο φασισμός ξεπλένεται μέσα από ημίγυμνα κορίτσια της σελίδας 3, στημένα ρεπορτάζ  με μπούληδες που περνάνε την γιαγιά απέναντι στην Αχαρνών, κραυγές για την εγκληματικότητα των μεταναστών, οδυρμούς για το Μεταξουργείο (λέμε τώρα) που από “Ελληνικό  Σανς Ελιζέ” έγινε  μπανλιέ της χειρότερη υποκατηγορίας, εγκυμοσύνες-σχέσεις-χωρισμούς-χλιδόσπιτα διασήμων, θεωρίες των δύο άκρων, κράξιμο των συνδικαλιστών, οδηγίες για το πως να καυλώσεις τον χλιδάτο άντρα/βγάλεις γκόμενα την μοντέλα, πολλή κλειδαρότρυπα (με νουθεσίες που ξεπερνούν τα όρια της κακεντρέχειας), και “προστασία του ήθους της φυλής απέναντι σε ξωθεν επιβουλές” (χέβι μέταλ, λεσβίες, εβραίοι, μετανάστες.... και η λίστα τελειωμό δεν έχει).

Θυμηθείτε. Πιοι έκαναν την Χρυσή Αυγή lifestyle προϊόν. Οι εκδότες που όλο αυτό τον καιρό έκαναν όλα τα παραπάνω, οι κομιστές των εθνικών μας γαργαλιστικών λεπτομερειών, οι χλιδέμπορες του κίτρινου τύπου. Αυτοί.

Όλοι αυτοί είναι, τελικά, η επιβεβαίωση μιας φράσης. Όπως ο έρωτας περνάει από το στομάχι, ο φασισμός περνάει από την κλειδαρότρυπα.

Monday, September 23, 2013

Ενταγμένοι Δημοσιογράφοι


Υπάρχουν λογιών λογιών και φηραμάτων ενταγμένοι δημοσιογράφοι, που κάνουν διαφόρων ειδών ρεπορτάζ, ανάλογα με την ένταξη τους. Υπάρχουν οι δημοσιογράφοι που εντάσσονται σε υπουργικά γραφεία, στρατιωτικές και αστυνομικές μονάδες. Σπανίως βγαίνουν από τα γραφεία τους και τις συνεντεύξεις τύπου για να κάνουν ρεπορτάζ. Συνήθως αναμασούν συνεντεύξεις και δελτία τύπου, και τις ελάχιστες φορές που κάνουν ρεπορτάζ, είναι τόσο φρακαρισμένο από την αυτολογοκρισία που στο τέλος, στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν λέει τίποτα, και στην χειρότερη απλά αναμασά τα όσα θα έλεγε ένα δελτίο τύπου του υπουργείου ή της μονάδας.

Υπάρχουν οι δημοσιογράφοι που είναι ενταγμένοι σε επιχειρηματικά μπλοκ. Συναγελάζονται με επιχειρηματίες και διευθύνωντες συμβούλους επιχειρήσεων. Θα τους δει κανείς σε μεγάλα γκαλά, σε κλαμπ και σε ακριβά εστιατόρια, να κάνουν παρέα με λογής λογής παράγωντες του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου. Αυτό όταν δεν βρίσκονται στο newsroom ή τα γραφεία μιας εφημερίδας ή ένός καναλιού, με το hands-free κολημένο σοτ αυτί, και κάποιον να τους δίνει εντολές (από την άλλη πλευρά της γραμμής) για το τι θα γράψουν, τι θα πουν, και με ποια σειρά θα χειριστεί το μέσο στο οποίο εργάζονται τις διάφορες ειδήσεις. Συνήθως κάνουν ότι κάνει και το πρώτο φήραμα, αλλά επίσης πολλές φορές αναλαμβάνουν τον ρόλο του σχολιαστή, και καμιά φορά η δουλειά συμπεριλαμβάνει και μια αγιογραφία του επιχειρηματία σοτν οποίο έχουν ενσωματωθεί, ή των ευνοούμενων του, ή στην διαφήμιση της κοσμικής ζωής (και των αγαθοεργιών) της κας του επιχειρηματία. Αυτοί βρίσκονται στο λεγόμενο payroll. Πένες επί πληρωμή στην υπηρεσία της υγειούς επιχειρηματικότητας. Λέμε τώρα.

Εκτός όμως από αυτά το πολύχρωμα ωδικα πτηνά υπάρχει και ο άλλος τύπος του ενταγμένου δημοσιογράφου. Μιλάμε για τον δημοσιογράφο που έχει θέσει την δουλειά του στην υπηρεσία του λάού , της κοινωνίας. 

Το περασμένο καλοκαίρι, στο κάμπινγκ της YRE, κατά τη διάρκεια μιας συζήτισης για την δημοσιογραφία, με θυμάμαι να περιγράφω πως μια ομάδα από τρελούς μπήκαμε στην κατειλημένη Ερτ  οπλισμένοι ως τα μπούνια,  για να θέσουμε εαυτούς στην υπηρεσία του αγώνα. Είχαμε φωτογραφικές μηχανές, κινητά, κάμερες, ένα μπουμ, δύο μικρόφωνα, ένα μόντεμ της πλάκας και δύο-τρία προσωπικά λάπτοπ. Αυτά ήταν τα φοβερά και τρομερά όπλα μας. 

Δεν ήταν η πρώτη φορά που μπλεκόμουν σε μια τέτοια υπόθεση. Ή πρώτη μου φορά σητν μάχημη δημοσιογραφία του δρόμου και της αντίστασης ήταν εκείνο το καλοκαίρι που η Ζούγκλα του Λακαντόνα κατέβηκε στην Αθήνα και κατέλαβαε το Σύνταγμα. Δούλεψα εκεί με πολλούς άλλους που έκαναν, πολλοι ίσως και για πρώτη φορά, το ίδιο με ‘μένα. Χρησιμοποιούσαν την εμπειρία τους στα ΜΜΕ για να δώσουν φωνή στις πλατείες. Και καταφέραμε το ακατόρθωτο. Ένα καλά στημένο δίκτυο από δημοσιογραφικά συνεργεία, κέντρα εκπμομπής, ραδιοσταθμό, και ένα media centre που έκαναν πραγματικότητα την “αντάρτικη δημοσιογραφία”, μέσα σε μια Αθήνα που ζούσε ένα κίνημα και μια καταστολή  χωρίς προηγούμενο. Το κίνημα δυαλήθηκε, αλλά γρήγορα φτιάξαμε τα δικά μας μέσα και συνεχίσαμε. Φτιάξαμε μια νέα καθημερινότητα για τους εαυτούς μας. Το πρωί δουλειά  και το απόγευμα στη κυνήγι της είδησης σχετικά με τα κινήματα.  Ή και το αντίστροφο, αναλογα με το ωράριο των “κανονικών” δουλειών μας.  Γιατί λίγοι  από εμάς ζούμε από τα ρεπορτάζ για το κίνημα. 

Σε κάθε διαδήλωση ή κατάληψη είμαστε από τους πρώτους στόχους. Κυρίως από τις αντιδιαδηλωτικές ομάδες της αστυνομίας, και κατά δεύτερο λόγο από αστυνομικούς της ασφάλειας ή ακροδεξιούς. Έχουν υπάρξει βέβαια και φορές όπου θερμόαιμοι διαδηλωτές έχουν κινηθεί εναντίον μας, αλλά συνήθως έχουν να κάνουν με την χαζομάρα ή τον βρασμό ψυχής των εν λόγω ατόμων, και ήταν ελάχιστες. Αντιθέτως, οι επιθέσεις από ασφαλίτες, αστυνομικούς των ΜΑΤ και φασίστες έχουν υπάρξει οργανωμένες, και με συγκεκρυμένο σκοπό. Το  να μας σταματήσουν από το να κάνουμε το επάγγελμά μας, και να συνετίσουν τους υπόλοιπους. Οι επαγγελματίες του χώρου,  είναι συνήθως κάπως καλύτερα προστατευμένοι, είτε από τις επαγγελματικές τους ενώσεις, ή από τα μέσα στα οποία δουλεύουν, αλλά εμείς , οι πολίτες δημοσιογράφοι, όταν τα πράγματα σκληραίνουν είμαστε ουσιαστικά ακάλυπτοι και χωρίας ασφάλεια καμία. Αυτή είναι η ζωή μας,  γιατί προσπαθούμε να δούμε την αλήθεια ζώντας στην κοινωνία, όχι από την ασφάλεια ενός γραφείου ή των γραμμών της Αστυνομίας. 

 Είναι μια ζωή δύσκολη. Στην ουσία ακούες ότι κάτι γίνεται στην πόλη, μαζεύεις τα υλικά σου και πας. Πάντα τίποτα το “επαγγελματικό ή πανάκρυβο”. Και αυτό γιατί, για να πεις την είδηση από την σκοπιά της κοινωνίας, δεν χρειάζεσαι κάτι παραπάνω από πράγματα που θα βρεις μέσα σε ένα οποιοδήποτε μικροαστικό σπίτι. Είπαμε, λάπτοπ. μόντεμ, κινητό, κάμερα, διάθεση για αγώνα, διάθεση να “αγνοήσεις¨τον κίνδυνο για να πεις τις ειδήσεις που για τα καθεστωτικά ΜΜΕ αντιμετωπίζονται ως “μη γενόμενες”, γιατί δεν συμφέρουν τα αφεντικά και τις κυβερνήσεις.

Είμαστε οι άντρες και οι γυναίκες που έθεσαν τα ταλέντας τους στην πραγματικά αμαρκάλευτη ενημ’ερωση του λαού. Αυτό το έχω συνειδητοποιήσει εδώ και χρόνια.
Είμαστε οι Μούμια Αμπού Τζαμάλ, οι νεκροί δημοσιογράφοι του Μεξικού, οι Σαβιάνο, οι τραυματισμένοι από τα ΜΑΤ φίλοι και συνάδελφοι. Είμαστε αυτοί που παλεύουν για να πουν τα πράγματα οπως τα αντιλαμβάνονται αυτοί, όπως τα βλέπει η αγωνιζόμενη κοινωνία, και όχι όπως τα βλέπουν οι πιγκουίνοι που αυτοαποκαλούνται έγκριτοι δημοσιογράφοι. 

Αυτή είναι η  παρακαταθήκη που αφήνουμε, αν και ακόμα είμαστε στα σπάργανα.

Για μια δημοσιογραφία στην υπηρεσία του λαού, αν εξαρτήτως εθνότητας, φύλου, χρώματος, θρησκείας και σεξουαλικού προσανατολισμόυ.

Με τις κάμερες πάντα οπλισμένες.......

Tuesday, May 17, 2011

Οι νύχτες των κρυστάλλων.

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την δολοφονία του 44χρονού, έχουν ξεσαλώσει τα φασισταριά και έχουν μετατρέψει τις περιοχές του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας σε γκέτο. Μέσα σε αυτές επικρατεί ο τρόμος. Μαχαιριές ,άγριοι ξυλοδαρμοί και προπηλακισμοί μεταναστών και διαφωνούντων είναι στην ημερήσια διάταξη. Και όλα αυτά υπό τα απαθή όμματα των ΜΑΤ, τα οποία συνήθως αντιδρούν με περισσή βία όταν όταν γίνονται επεισόδια μικρότερου μεγέθους σε συγκεντρώσεις συνδικάτων, κομμάτων της αριστεράς κοκ. Κατά τη διάρκεια του τετραήμερου πογκρόμ σημειώθηκαν 67 προσαγωγές και μόλις δύο συλλήψεις (η μία σύλληψη μετανάστη!!!!). Κατά τα άλλα, η δολοφονία ενός μετανάστη από το Μπαγκλαντές στην περιοχή που γίνονταν τα επεισόδια δεν φάνηκε να αντιμετωπίζεται ως σοβαρό γεγονός από την ΕΛΑΣ, και τα ΜΜΕ.
Κατά τα άλλα οι «έγκριτοι δημοσιογράφοι» της Καθημερινής (Α.Παπαχελάς) και των «Νέων» (Γ.Πρετεντέρης), έδωσαν ρεσιτάλ ρατσισμού, αποκαλώντας του Χρυσαυγήτες «ακτιβιστές» ο πρώτος, και ζητώντας «τάξη και ηθική» στο ιστορικό κέντρο ο άλλος. Η χώρα μας εκφασίζεται ραγδαία, και κυβέρνηση, ΜΜΕ και αστυνομία σπρώχνουν τον κόσμο προς αυτήν την κατεύθυνση και μακρυά από τον πραγματικό λόγο για τον οποίο υπάρχουν όλα τα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου. Τις χρόνιες εγκληματικές πολιτικές περικοπών που εφαρμόζονται από τον δήμο και το ΥΠΕΧΩΔΕ, και την χρόνια εγκατάλειψή του προς ώφελος των πιο «πλούσιων» περιοχών και των κυκλωμάτων της μαφίας του real estate που λυμαίνονται το κέντρο εδώ και χρόνια.

Monday, February 07, 2011

Περί Φόβου

Φόβος,ο: Ουσιαστικό, κύριο όνομα, χρησιμοποιείται από πάσης φύσεως εξουσία για να φυλάει τα έρμα. Φιλτράρεται μέσα από τα ΜΜΕ, με σκοπό να ανακινήσει τα συντηριτικά αντανακλαστικά του κοινού. Σπέρνεται μέσα από τη διασπορά φημών, ψευδών ειδήσεων και την απόκρυψη έστω και μέρους της αλήθειας.
Τα Ελληνικά ΜΜΕ και ιδίως κάποια τα ηλεκτρονικά, την μετάδωση του φόβου την έχουν κάνει ψωμοτύρι. Από την «υγειονομική βόμβα» της Νομικής, μέχρι την παραφιλολογία περί Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, ο κύκλος του ψεύδους δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Και αυτό το ψέμα έχει ως μοναδικό στόχο το να κάνει τον Έλληνα να κάτσει στ’αυγά του. Κάνε τουμπεκί, του λένε.
Κάνε τουμπεκί γιατί εάν δεν κάνεις τουμπεκί θα είσαι κοινωνικά μη αποδεκτός. Υπάρχουν όμως και φορές που ο φόβος σπάει, όσο έντεχνα ή βάναυσα έχει δημιουργηθεί. Η Αίγυπτος είναι ένα κλασσικό παράδειγμα. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε όλα τα τεχνάσματα που υπάρχουν στα εγχειρήδια της cia για να δημιουργήσει σοκ και δεος στους Αιγύπτιους τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Αυτοί όμως δεν πτοήθηκαν και ακόμα κρατάνε γερά στο δρόμο. Αυτό που δείχνουν πάντως οι Αιγύπτιοι είναι ένα πράγμα. Ότι ξεπερνά κανείς τον φόβο μόνο αντιμετωπίζωντας τον.
Συνεισφορά του Duke στο hashtag #grfear του twitter

Monday, January 31, 2011

Ανοιχτή επιστολή προς συνάδελφους μεγαλοδημοσιογράφους

Κυρίες, Κύριοι,
Εδώ και δύο χρόνια ακολουθώ το ίδιο επάγγελμα με εσάς. Όπως πολλοί νεαροί ή και γηραιότεροι συνάδελφοι μου, μπήκα σε αυτό το επάγγελμα έχωντας ως κύριο γνώμωνα της επιλογής μου τον αγώνα για αλήθεια και δικαιοσύνη. Ποιό από τα δύο υπηρετείτε εσείς;
Εδώ και χρόνια σας παρακολουθώ να τσαλαπατάτε κάθε έννοια ακεραιότητας και δημοσιογραφικής δεοντολογίας, να σέρνετε στο βούρκο ανθρώπους που το μόνο που έκαναν ήταν να αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο και να ασελγείτε ασυστόλως πάνω στη λογική μας. Ποια δημοσιογραφική δεοντολογία υπαγορεύει ότι πρέπει να καταπίνετε αμάσητα τα ανακοινωθέντα της ΕΛΑΣ χωρίς να διασταυρώνετε πληροφορίες; Ποια δημοσιογραφική ακεραιότητα σας επιτρέπει να ζητάτε το αίμα ανθρώπων που παλεύουν για μια αξιοπρεπή ζωή, όπως κάνατε την τελευταία εβδομάδα; Καμία απολύτως.

Μήπως ο σφιχτός εναγγαλισμός με επιχειρηματικά συμφέροντα και το χάιδεμα των αυτιών της άκρας δεξιάς δηλώνουν αμεριληψία; Η μήπως το μόνο σας κριτήριο είναι το να γατζωθείτε από τις καρέκλες σας και τους υψηλούς σας μισθούς, και όλα τα άλλα τα έχετε γράψει εκεί που δεν πιάνει μελάνι; Σας παρακαλώ διαφωτίστε με, γιατί έχω απορίες ο έρμος.

Απαντήστε κύριοι και κυρίες, γιατί νιώθω πως βιάζετε την λογική μου. Νιώθω πως κάθε φορά που σας βλέπω στα κανάλια δικαιώνονται οι διάφοροι που μας τσουβαλιάζουν ως αλήτες και ρουφιάνους. Κάθε φορά που διαβάζω τα γραφώμενα σας, δεν μπορώ να διώξω την ιδέα ότι όλοι σας είστε « Υπαληλίσκοι φοβιτσιάρηδες, δούλοι παχιοί», όπως έγραφε ο μεγάλος ποιητής Βολφ Μπίρμαν. Σπηλώνετε κύριοι τα ονόματα κάποιων πραγματικών εργατών της ενημέρωσης, κάποιων ανθρώπων που τα έβαλαν με τα πραγματικά θηρία για να πουν την αλήθεια. Δεν γνωρίζω τι ιδέα έχετε για τον εαυτό σας, αλλά δεν φτάνετε όύτε το δαχτυλάκι έναν Bob Woodward, έναν Carl Bernstein, έναν George Orwell, έναν Felix Morrow, έναν Gunther Walraff, έναν John Steinbeck, έναν John Reed, έναν Roberto Savviano, έναν Hunter Thompson.
Πάρτε το χαμπάρι κύριοι, σας έχω ήδη συχαθεί. Και εάν δεν έχετε να δώσετε μια πειστική ερώτηση στα ερωτήματα μου, καλό θα ήταν να αφήσετε εμάς τους έντιμους ανθρώπους που προσπαθούμε να ενημερώσουμε αντικειμενικά τον κόσμο ύσηχους, και να παραδεχτείτε ότι είστε απλά προπαγανδιστές. Γιατί φοβάμαι ότι παρά τα εκατομύρια που κερδίζετε (από που αλήθεια), ο τίτλος του δημοσιογράφου δεν σας αξίζει.

Saturday, July 17, 2010

11+1 απόψεις για τον Πάγκαλο

http://www.radiobubble.gr/el/audio/7367/11-1

O Zappaασχολείται με την Παγκαλειάδα

Saturday, June 26, 2010

Συνέντευξη Green Attack

http://www.radiobubble.gr/el/audio/7249/greenattack

Tuesday, June 01, 2010

Νέα εκπομπή

στην γνωστή συχνοτητα

www.radiobubble.gr

Friday, March 26, 2010

Μία εκπόμπα για το περιβάλλον

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6785

Thursday, March 11, 2010

οργισμένη εκπόμπα

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6674

Monday, March 08, 2010

Αφιέρωμα στο Gone Again της Patti Smith

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6653/gone-again-patti-smith

Tuesday, March 02, 2010

Tuesday, February 16, 2010

Ανακατωσάρια 2010

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6490/2010

Monday, February 08, 2010

Πάει ο Keynes

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6436/keynes

Wednesday, February 03, 2010

Φρέσκο πράμα

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6390

Wednesday, January 27, 2010

Πανόρμου γιε-γιε

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6324

Wednesday, January 20, 2010

new show-Σάλωνα or bust

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6245/or-bust