Ενταγμένοι Δημοσιογράφοι

Υπάρχουν λογιών λογιών και φηραμάτων ενταγμένοι δημοσιογράφοι, που κάνουν διαφόρων ειδών ρεπορτάζ, ανάλογα με την ένταξη τους. Υπάρχουν οι δημοσιογράφοι που εντάσσονται σε υπουργικά γραφεία, στρατιωτικές και αστυνομικές μονάδες. Σπανίως βγαίνουν από τα γραφεία τους και τις συνεντεύξεις τύπου για να κάνουν ρεπορτάζ. Συνήθως αναμασούν συνεντεύξεις και δελτία τύπου, και τις ελάχιστες φορές που κάνουν ρεπορτάζ, είναι τόσο φρακαρισμένο από την αυτολογοκρισία που στο τέλος, στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν λέει τίποτα, και στην χειρότερη απλά αναμασά τα όσα θα έλεγε ένα δελτίο τύπου του υπουργείου ή της μονάδας.

Υπάρχουν οι δημοσιογράφοι που είναι ενταγμένοι σε επιχειρηματικά μπλοκ. Συναγελάζονται με επιχειρηματίες και διευθύνωντες συμβούλους επιχειρήσεων. Θα τους δει κανείς σε μεγάλα γκαλά, σε κλαμπ και σε ακριβά εστιατόρια, να κάνουν παρέα με λογής λογής παράγωντες του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου. Αυτό όταν δεν βρίσκονται στο newsroom ή τα γραφεία μιας εφημερίδας ή ένός καναλιού, με το hands-free κολημένο σοτ αυτί, και κάποιον να τους δίνει εντολές (από την άλλη πλευρά της γραμμής) για το τι θα γράψουν, τι θα πουν, και με ποια σειρά θα χειριστεί το μέσο στο οποίο εργάζονται τις διάφορες ειδήσεις. Συνήθως κάνουν ότι κάνει και το πρώτο φήραμα, αλλά επίσης πολλές φορές αναλαμβάνουν τον ρόλο του σχολιαστή, και καμιά φορά η δουλειά συμπεριλαμβάνει και μια αγιογραφία του επιχειρηματία σοτν οποίο έχουν ενσωματωθεί, ή των ευνοούμενων του, ή στην διαφήμιση της κοσμικής ζωής (και των αγαθοεργιών) της κας του επιχειρηματία. Αυτοί βρίσκονται στο λεγόμενο payroll. Πένες επί πληρωμή στην υπηρεσία της υγειούς επιχειρηματικότητας. Λέμε τώρα.

Εκτός όμως από αυτά το πολύχρωμα ωδικα πτηνά υπάρχει και ο άλλος τύπος του ενταγμένου δημοσιογράφου. Μιλάμε για τον δημοσιογράφο που έχει θέσει την δουλειά του στην υπηρεσία του λάού , της κοινωνίας. 

Το περασμένο καλοκαίρι, στο κάμπινγκ της YRE, κατά τη διάρκεια μιας συζήτισης για την δημοσιογραφία, με θυμάμαι να περιγράφω πως μια ομάδα από τρελούς μπήκαμε στην κατειλημένη Ερτ  οπλισμένοι ως τα μπούνια,  για να θέσουμε εαυτούς στην υπηρεσία του αγώνα. Είχαμε φωτογραφικές μηχανές, κινητά, κάμερες, ένα μπουμ, δύο μικρόφωνα, ένα μόντεμ της πλάκας και δύο-τρία προσωπικά λάπτοπ. Αυτά ήταν τα φοβερά και τρομερά όπλα μας. 

Δεν ήταν η πρώτη φορά που μπλεκόμουν σε μια τέτοια υπόθεση. Ή πρώτη μου φορά σητν μάχημη δημοσιογραφία του δρόμου και της αντίστασης ήταν εκείνο το καλοκαίρι που η Ζούγκλα του Λακαντόνα κατέβηκε στην Αθήνα και κατέλαβαε το Σύνταγμα. Δούλεψα εκεί με πολλούς άλλους που έκαναν, πολλοι ίσως και για πρώτη φορά, το ίδιο με ‘μένα. Χρησιμοποιούσαν την εμπειρία τους στα ΜΜΕ για να δώσουν φωνή στις πλατείες. Και καταφέραμε το ακατόρθωτο. Ένα καλά στημένο δίκτυο από δημοσιογραφικά συνεργεία, κέντρα εκπμομπής, ραδιοσταθμό, και ένα media centre που έκαναν πραγματικότητα την “αντάρτικη δημοσιογραφία”, μέσα σε μια Αθήνα που ζούσε ένα κίνημα και μια καταστολή  χωρίς προηγούμενο. Το κίνημα δυαλήθηκε, αλλά γρήγορα φτιάξαμε τα δικά μας μέσα και συνεχίσαμε. Φτιάξαμε μια νέα καθημερινότητα για τους εαυτούς μας. Το πρωί δουλειά  και το απόγευμα στη κυνήγι της είδησης σχετικά με τα κινήματα.  Ή και το αντίστροφο, αναλογα με το ωράριο των “κανονικών” δουλειών μας.  Γιατί λίγοι  από εμάς ζούμε από τα ρεπορτάζ για το κίνημα. 

Σε κάθε διαδήλωση ή κατάληψη είμαστε από τους πρώτους στόχους. Κυρίως από τις αντιδιαδηλωτικές ομάδες της αστυνομίας, και κατά δεύτερο λόγο από αστυνομικούς της ασφάλειας ή ακροδεξιούς. Έχουν υπάρξει βέβαια και φορές όπου θερμόαιμοι διαδηλωτές έχουν κινηθεί εναντίον μας, αλλά συνήθως έχουν να κάνουν με την χαζομάρα ή τον βρασμό ψυχής των εν λόγω ατόμων, και ήταν ελάχιστες. Αντιθέτως, οι επιθέσεις από ασφαλίτες, αστυνομικούς των ΜΑΤ και φασίστες έχουν υπάρξει οργανωμένες, και με συγκεκρυμένο σκοπό. Το  να μας σταματήσουν από το να κάνουμε το επάγγελμά μας, και να συνετίσουν τους υπόλοιπους. Οι επαγγελματίες του χώρου,  είναι συνήθως κάπως καλύτερα προστατευμένοι, είτε από τις επαγγελματικές τους ενώσεις, ή από τα μέσα στα οποία δουλεύουν, αλλά εμείς , οι πολίτες δημοσιογράφοι, όταν τα πράγματα σκληραίνουν είμαστε ουσιαστικά ακάλυπτοι και χωρίας ασφάλεια καμία. Αυτή είναι η ζωή μας,  γιατί προσπαθούμε να δούμε την αλήθεια ζώντας στην κοινωνία, όχι από την ασφάλεια ενός γραφείου ή των γραμμών της Αστυνομίας. 

 Είναι μια ζωή δύσκολη. Στην ουσία ακούες ότι κάτι γίνεται στην πόλη, μαζεύεις τα υλικά σου και πας. Πάντα τίποτα το “επαγγελματικό ή πανάκρυβο”. Και αυτό γιατί, για να πεις την είδηση από την σκοπιά της κοινωνίας, δεν χρειάζεσαι κάτι παραπάνω από πράγματα που θα βρεις μέσα σε ένα οποιοδήποτε μικροαστικό σπίτι. Είπαμε, λάπτοπ. μόντεμ, κινητό, κάμερα, διάθεση για αγώνα, διάθεση να “αγνοήσεις¨τον κίνδυνο για να πεις τις ειδήσεις που για τα καθεστωτικά ΜΜΕ αντιμετωπίζονται ως “μη γενόμενες”, γιατί δεν συμφέρουν τα αφεντικά και τις κυβερνήσεις.

Είμαστε οι άντρες και οι γυναίκες που έθεσαν τα ταλέντας τους στην πραγματικά αμαρκάλευτη ενημ’ερωση του λαού. Αυτό το έχω συνειδητοποιήσει εδώ και χρόνια.

Είμαστε οι Μούμια Αμπού Τζαμάλ, οι νεκροί δημοσιογράφοι του Μεξικού, οι Σαβιάνο, οι τραυματισμένοι από τα ΜΑΤ φίλοι και συνάδελφοι. Είμαστε αυτοί που παλεύουν για να πουν τα πράγματα οπως τα αντιλαμβάνονται αυτοί, όπως τα βλέπει η αγωνιζόμενη κοινωνία, και όχι όπως τα βλέπουν οι πιγκουίνοι που αυτοαποκαλούνται έγκριτοι δημοσιογράφοι. 

Αυτή είναι η  παρακαταθήκη που αφήνουμε, αν και ακόμα είμαστε στα σπάργανα.

Για μια δημοσιογραφία στην υπηρεσία του λαού, αν εξαρτήτως εθνότητας, φύλου, χρώματος, θρησκείας και σεξουαλικού προσανατολισμόυ.

Με τις κάμερες πάντα οπλισμένες.......

Περί Φόβου

Φόβος,ο: Ουσιαστικό, κύριο όνομα, χρησιμοποιείται από πάσης φύσεως εξουσία για να φυλάει τα έρμα. Φιλτράρεται μέσα από τα ΜΜΕ, με σκοπό να ανακινήσει τα συντηριτικά αντανακλαστικά του κοινού. Σπέρνεται μέσα από τη διασπορά φημών, ψευδών ειδήσεων και την απόκρυψη έστω και μέρους της αλήθειας.
Τα Ελληνικά ΜΜΕ και ιδίως κάποια τα ηλεκτρονικά, την μετάδωση του φόβου την έχουν κάνει ψωμοτύρι. Από την «υγειονομική βόμβα» της Νομικής, μέχρι την παραφιλολογία περί Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, ο κύκλος του ψεύδους δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Και αυτό το ψέμα έχει ως μοναδικό στόχο το να κάνει τον Έλληνα να κάτσει στ’αυγά του. Κάνε τουμπεκί, του λένε.
Κάνε τουμπεκί γιατί εάν δεν κάνεις τουμπεκί θα είσαι κοινωνικά μη αποδεκτός. Υπάρχουν όμως και φορές που ο φόβος σπάει, όσο έντεχνα ή βάναυσα έχει δημιουργηθεί. Η Αίγυπτος είναι ένα κλασσικό παράδειγμα. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε όλα τα τεχνάσματα που υπάρχουν στα εγχειρήδια της cia για να δημιουργήσει σοκ και δεος στους Αιγύπτιους τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Αυτοί όμως δεν πτοήθηκαν και ακόμα κρατάνε γερά στο δρόμο. Αυτό που δείχνουν πάντως οι Αιγύπτιοι είναι ένα πράγμα. Ότι ξεπερνά κανείς τον φόβο μόνο αντιμετωπίζωντας τον.
Συνεισφορά του Duke στο hashtag #grfear του twitter

Ανοιχτή επιστολή προς συνάδελφους μεγαλοδημοσιογράφους

Κυρίες, Κύριοι,
Εδώ και δύο χρόνια ακολουθώ το ίδιο επάγγελμα με εσάς. Όπως πολλοί νεαροί ή και γηραιότεροι συνάδελφοι μου, μπήκα σε αυτό το επάγγελμα έχωντας ως κύριο γνώμωνα της επιλογής μου τον αγώνα για αλήθεια και δικαιοσύνη. Ποιό από τα δύο υπηρετείτε εσείς;
Εδώ και χρόνια σας παρακολουθώ να τσαλαπατάτε κάθε έννοια ακεραιότητας και δημοσιογραφικής δεοντολογίας, να σέρνετε στο βούρκο ανθρώπους που το μόνο που έκαναν ήταν να αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο και να ασελγείτε ασυστόλως πάνω στη λογική μας. Ποια δημοσιογραφική δεοντολογία υπαγορεύει ότι πρέπει να καταπίνετε αμάσητα τα ανακοινωθέντα της ΕΛΑΣ χωρίς να διασταυρώνετε πληροφορίες; Ποια δημοσιογραφική ακεραιότητα σας επιτρέπει να ζητάτε το αίμα ανθρώπων που παλεύουν για μια αξιοπρεπή ζωή, όπως κάνατε την τελευταία εβδομάδα; Καμία απολύτως.

Μήπως ο σφιχτός εναγγαλισμός με επιχειρηματικά συμφέροντα και το χάιδεμα των αυτιών της άκρας δεξιάς δηλώνουν αμεριληψία; Η μήπως το μόνο σας κριτήριο είναι το να γατζωθείτε από τις καρέκλες σας και τους υψηλούς σας μισθούς, και όλα τα άλλα τα έχετε γράψει εκεί που δεν πιάνει μελάνι; Σας παρακαλώ διαφωτίστε με, γιατί έχω απορίες ο έρμος.

Απαντήστε κύριοι και κυρίες, γιατί νιώθω πως βιάζετε την λογική μου. Νιώθω πως κάθε φορά που σας βλέπω στα κανάλια δικαιώνονται οι διάφοροι που μας τσουβαλιάζουν ως αλήτες και ρουφιάνους. Κάθε φορά που διαβάζω τα γραφώμενα σας, δεν μπορώ να διώξω την ιδέα ότι όλοι σας είστε « Υπαληλίσκοι φοβιτσιάρηδες, δούλοι παχιοί», όπως έγραφε ο μεγάλος ποιητής Βολφ Μπίρμαν. Σπηλώνετε κύριοι τα ονόματα κάποιων πραγματικών εργατών της ενημέρωσης, κάποιων ανθρώπων που τα έβαλαν με τα πραγματικά θηρία για να πουν την αλήθεια. Δεν γνωρίζω τι ιδέα έχετε για τον εαυτό σας, αλλά δεν φτάνετε όύτε το δαχτυλάκι έναν Bob Woodward, έναν Carl Bernstein, έναν George Orwell, έναν Felix Morrow, έναν Gunther Walraff, έναν John Steinbeck, έναν John Reed, έναν Roberto Savviano, έναν Hunter Thompson.
Πάρτε το χαμπάρι κύριοι, σας έχω ήδη συχαθεί. Και εάν δεν έχετε να δώσετε μια πειστική ερώτηση στα ερωτήματα μου, καλό θα ήταν να αφήσετε εμάς τους έντιμους ανθρώπους που προσπαθούμε να ενημερώσουμε αντικειμενικά τον κόσμο ύσηχους, και να παραδεχτείτε ότι είστε απλά προπαγανδιστές. Γιατί φοβάμαι ότι παρά τα εκατομύρια που κερδίζετε (από που αλήθεια), ο τίτλος του δημοσιογράφου δεν σας αξίζει.

Ο ιός γράφει για την Πανόρμου

Το μαύρο «χάπενινγκ»
ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ
Το πρωί του περασμένου Σαββάτου (23/1/10), έξι συνδικάτα και μαζικοί φορείς (ανάμεσά τους η Β' ΕΛΜΕ, ο τοπικός Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων και δύο σωματεία νοσοκομειακών) είχαν προγραμματίσει αντιρατσιστική συγκέντρωση στον σταθμό του μετρό της Πανόρμου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επιδρομή, δυο βδομάδες νωρίτερα (10/1/10), ακροδεξιών σε πολιτιστικό στέκι της περιοχής κατά τη διάρκεια εκδήλωσης της κίνησης «Απελάστε τον Ρατσισμό».

Η επιδρομή εκείνη, από περίπου 20 μασκοφόρους εθνικοσοσιαλιστές που προπηλάκισαν τους συγκεντρωμένους, είχε επικροτηθεί πανηγυρικά από μερίδα της κοινοβουλευτικής ακροδεξιάς: το βίντεο του τρομοκρατικού «χάπενινγκ» και η προκήρυξη των επιδρομέων, που υπέγραφαν ως «Αυτόνομοι Εθνικιστές», διακινήθηκαν από την ηλεκτρονική εφημερίδα «Ελληνικές Γραμμές» των στελεχών του ΛΑΟΣ Παναγιώτη Δούμα και Χρήστου Χαρίτου, για να υιοθετηθούν ταχύτατα από ιστοσελίδες της νεολαίας και τοπικών οργανώσεων του κόμματος. Οπως είχε χειροκροτηθεί και το πρώτο «χτύπημά» τους στη Στοά του Βιβλίου (19/11), κατά του «αντεθνικού» μυθιστορήματος του Βασίλη Γκουρογιάννη.

Τούτη τη φορά όμως τα πράγματα ήταν πολύ σοβαρότερα: πριν καλά καλά η συγκέντρωση αρχίσει, περίπου πενήντα κρανοφόροι, κουκουλοφόροι και παλουκοφόροι «Αυτόνομοι Εθνικιστές» επιτέθηκαν για να τη διαλύσουν. Ομως οι συγκεντρωμένοι δεν το έβαλαν κάτω.

«Οι φασίστες, οι οποίοι χαιρετούσαν ναζιστικά και ήταν οπλισμένοι με ρόπαλα, σιδερολοστούς, σιδερογροθιές, πέτρες κ.λπ., μετά από συμπλοκή 30' απωθήθηκαν από τους παρευρισκόμενους», διαβάζουμε στην ανακοίνωση των οργανωτών. «Η αστυνομία, παρ' όλο που είχε ειδοποιηθεί και βρισκόταν (με μικρές δυνάμεις) στον χώρο, δεν αντέδρασε κατ' αρχάς στην επίθεσή τους. Υπό την πίεση του κόσμου όμως, που εν τω μεταξύ είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία, τελικά προχώρησε σε μαζικές προσαγωγές των φασιστών. Παρά την αναταραχή, η αντιρατσιστική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε κανονικά, με τις ομιλίες των φορέων, και κατέληξε σε μαζική συγκέντρωση έξω από τη ΓΑΔΑ».

Η παραπάνω περιγραφή επιβεβαιώνεται από το επίσημο αστυνομικό ανακοινωθέν: «Ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη προγραμματισμένη αντιρατσιστική συγκέντρωση κατοίκων και φορέων των Αμπελοκήπων», διαβάζουμε, οι ακροδεξιοί «πλησίασαν τους συγκεντρωμένους με απειλητικές διαθέσεις, έχοντας στην κατοχή τους ξύλινα κοντάρια και εκτοξεύοντας ύβρεις. Ακολούθησαν αντεγκλήσεις και συμπλοκή μεταξύ τους, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών (3) ατόμων από τους αρχικά συγκεντρωθέντες και ενός (1) ατόμου, από την ομάδα που προσέγγισε στο σημείο. Οι αστυνομικές δυνάμεις απώθησαν τα επιτιθέμενα άτομα και μετά από επιχείρηση τα συνέλαβαν».

Οι συλληφθέντες ανήλθαν σε 45, οι 13 από τους οποίους ανήλικοι. Σε βάρος τους ασκήθηκε δίωξη για παράνομη οπλοφορία, οπλοχρησία, διατάραξη κοινής ειρήνης, σωματικές βλάβες κ.λπ. Ομόφωνα προφυλακιστέος κρίθηκε ο Δημήτρης Παπαγεωργίου, δημοσιογράφος της «Ελεύθερης Ωρας» κι αρχισυντάκτης του «Ελεύθερου Κόσμου».

Οπως μας πληροφορεί πρωτοσέλιδα η εφημερίδα του (28/1), διά χειρός του γνωστού Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, κρίθηκε επικίνδυνος για τέλεση νέων αξιόποινων πράξεων «με μια διάταξη του άρθρου περί ομοειδών αδικημάτων» και κάποια παλιότερη συμμετοχή του σε «κλοτσοπατινάδα με αριστεριστές για τις ιδέες του». Με τον ευφημισμό αυτόν υποδηλώνεται προφανώς η συμμετοχή του σε επίθεση χρυσαυγιτών εναντίον μελών του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στα δικαστήρια της Ευελπίδων (10/1/2001), επίθεση για την οποία καταδικάστηκε στις 12/5/2006 σε 7μηνη φυλάκιση. Εκτός αν υπονοείται το απρόκλητο μαχαίρωμα δύο αριστερών φοιτητών έξω από το Πολυτεχνείο (16/11/2002), για συμμετοχή στο οποίο παραμπέμφθηκε επίσης σε δίκη. Απ' όσο γνωρίζουμε, όμως, γι' αυτή τη δεύτερη ενέργεια τελικά αθωώθηκε, ενώ καταδικάστηκαν δύο άλλοι χρυσαυγίτες.

Περιδιαβάζοντας πάντως τα έντυπα και (κυρίως) τους δικτυακούς τόπους του «πατριωτικού χώρου», διαπιστώνει κάποιος δύο πράγματα.

Το πρώτο είναι η ένθερμη στράτευση σύμπασας της ακροδεξιάς στο πλευρό των «διωκόμενων πατριωτών». Από τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τον Ηλία Πολατίδη ώς τη «Χρυσή Αυγή» κι από τον Σπύρο Χατζάρα μέχρι τα εθνοπρεπώς μιλιταριστικά μπλογκ, όλοι έσπευσαν να καταγγείλουν τη δίωξη των τραμπούκων ως ποινικοποίηση του ...«πατριωτικού φρονήματος». Προφανώς θεωρούσαν δεδομένο το ακαταδίωκτο όσων βιαιοπραγούν κατά του «εσωτερικού εχθρού». Και σίγουρα γελά κανείς με την ψυχή του, βλέποντας τους ίδιους που υπεράσπιζαν με κάθε τρόπο τον «κουκουλονόμο», να διαρρηγνύουν τώρα τα ιμάτιά τους για τον άδικο χαρακτήρα του!

Η δεύτερη -και πιο ενδιαφέρουσα- διαπίστωση αφορά τον τρόπο με τον οποίο τα ΜΜΕ του «χώρου», υπερασπιζόμενα τους συναγωνιστές τους, τους «δίνουν» εντέλει κανονικά. Χαρακτηριστική η κάλυψη της υπόθεσης από τον δικτυακό τόπο του «Ελεύθερου Κόσμου», της εφημερίδας του πρώην χρυσαυγίτη (και προσωρινού υποψήφιου βουλευτή του ΛΑΟΣ) Δημήτρη Ζαφειρόπουλου, αρχισυντάκτης της οποίας είναι, όπως είδαμε, ο Παπαγεωργίου.

Η αρχική περιγραφή του επεισοδίου (Σάββατο 2 μ.μ.) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί οργουελική, καθώς αντιστρέφει πλήρως την πραγματικότητα: «Σήμερα το μεσημέρι», διαβάζουμε, «ομάδα ακροαριστερών διοργάνωσε προκλητική εκδήλωση κατά την οποία προκαλείτο το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων πολιτών. Να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια αυτής της παράνομης [sic] εκδηλώσεως παρίστατο και αστυνομική δύναμη η οποία δεν παρενέβη. Αυτό προξένησε την αυθόρμητη αντίδραση των κατοίκων της περιοχής με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια μεγάλη συγκέντρωση κόσμου λίγα μέτρα από το σημείο που βρίσκονταν οι ακροαριστεροί. Οι τελευταίοι απήντησαν με δολοφονική επίθεση κατά των διαμαρτυρόμενων κατοίκων, πολλοί εκ των οποίων τραυματίστηκαν σοβαρά». Ομως, «προς έκπληξιν όλων μεγάλος αριθμός από τους αγανακτισμένους Αμπελοκηπιώτες, γύρω στα 40 άτομα, προσήχθη αναίτια στη ΓΑΔΑ και μέχρι αυτή την ώρα κρατούνται».

Η μάσκα περί «αυθόρμητων αντιδράσεων» έπεσε ωστόσο γρήγορα, μαζί με τις κουκούλες των επιδρομέων. Την περιγραφή των συμβάντων αναλαμβάνει το ίδιο βράδυ ο Παναγιώτης Δούμας - στέλεχος του ΛΑΟΣ, διώκτης του Indymedia κι ένας από τους πρωταγωνιστές της καμπάνιας για την απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας. «Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας», γράφει, «προσήχθησαν στη ΓΑΔΑ πάνω από 40 νεαροί, οι οποίοι συμμετείχαν στην κινητοποίηση των "Αυτόνομων"». Μας ενημερώνει, επίσης, πως «ένα μέλος των "Αυτόνομων" έχει δεχθεί επικίνδυνο κτύπημα στο κεφάλι με ρόπαλο και προσκομίστηκε στο νοσοκομείο».

Καρφώνει έτσι άθελά του τον Παπαγεωργίου, μοναδικό τραυματία από την πλευρά των επιτιθέμενων. Η κατάταξή του στους «αυτόνομους» επιδρομείς διαψεύδει έτσι τον ισχυρισμό της «Ελεύθερης Ωρας» (25/1), ότι ο συντάκτης της βρέθηκε στην Πανόρμου για «να βγάλει το ψωμί του» μ' ένα «αιματοβαμμένο μεροκάματο». Κι ο κ. Δούμας δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Εκτός από μόνιμος αρθρογράφος του «Ελεύθερου Κόσμου» (με αρχισυντάκτη τον Παπαγεωργίου), είναι επίσης αυτός που, διά της mail list των «Ελληνικών Γραμμών» του, δημοσιοποίησε στις αρχές Ιανουαρίου το ανακοινωθέν και το προπαγανδιστικό βίντεο από την πρώτη επιδρομή των μασκοφόρων νεοναζί.

Τη θυματοποίηση διαδέχθηκε, άλλωστε, η ηρωοποίηση: οι συλληφθέντες, διαβάζουμε το πρωί της Δευτέρας, είναι «Ελληνες πατριώτες οι οποίοι προσπάθησαν να διαδηλώσουν για την πατρίδα τους και για την περιοχή τους. Ηθελαν να παραμείνει η πατρίδα μας ελληνική και να μην παραδοθεί στις ορδές των λαθρομεταναστών και των λοιπών [sic] αναρχικών οι οποίοι καθημερινά καταπιέζουν τον ελληνικό λαό».

Το άρθρο-κάλεσμα για συγκέντρωση συμπαράστασης φέρει τον εύγλωττο τίτλο «Αλληλεγγύη στους Ελληνες!». Οι αντιρατσιστές που δέχτηκαν την επίθεση προφανώς θεωρούνται κάτι άλλο. Κι ας επιμένει το πόρταλ από την πρώτη στιγμή (για ν' αποσειστεί -υποθέτουμε- η επιβαρυντική περίσταση του ρατσιστικού εγκλήματος) ότι στη συγκέντρωση που χτυπήθηκε «δεν υπήρχε ούτε ένας αλλοδαπός».

Με τις πρώτες απολύσεις, τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους: «Ομάδα νεαρών κατοίκων των Αμπελοκήπων συνεπλάκη με αργυρώνητους "αντιρατσιστές", οι οποίοι διοργάνωναν φιέστα ενοχοποιήσεως των Ελλήνων πολιτών» (25/1, 11 μ.μ.).

Για ν' ακολουθήσουν, την επομένη, ύμνοι προς τους «νεαρούς πατριώτες», «αυτά τα παιδιά που παρέλασαν μπροστά από τον ανακριτή με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να κρυφτούν, χωρίς να δακρύσουν, χωρίς να δείξουν τον φόβο τους».

Ηδη από την Κυριακή, άλλωστε, μαζί με τις καταγγελίες πως «η κυβέρνηση προσπαθεί να καταστρέψει τη ζωή 44 νεαρών αλλά και των οικογενειών τους», οι «αυτόνομοι» επιδρομείς υιοθετούνται ανοιχτά από το πόρταλ:

«Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στη Νέα Τάξη πραγμάτων μόλις ξεκίνησε. Κινηματικά, αυθόρμητα και αγωνιστικά! Ολοι στις επάλξεις, όλοι δίπλα στους διωκόμενους από το σαθρό "σύστημα" συναγωνιστές!».

Κι όποιον πάρει ο χάρος. *

Κυνηγούν παραγωγό του radiobubble

Προσφάτως η Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ζήτησε την ηλεκτρονική διεύθυνση από την οποία ο δημοσιογράφος και παραγωγός του ηλεκτρονικού ραδιοσταθμού radiobubble Πάνος Μιχαήλ εξέπεμψε τις εβδομαδιαίες εκπομπές του της 1ης και της 9ης Ιανουαρίου. Έχωντας ακούσει τις εν λόγω εκπομπές δεν βρήκα οτιδήποτε το μεμπτό στα όσα ειπώθηκαν, εφ' όσον μάλιστα ειπώθηκαν με βάση την δημοσιογραφική του ειδικότητα. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, ως πολιτικά σκεπτόμενος άνθρωπος και ως ακτιβιστής είναι ότι ο Φίλος και Συνάδελφος blogger Πάνος Μιχαήλ "πάτησε" πάνω σε μεγάλα πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Ότι είπε κάτι που δεν "έπρεπε". Μόνο που κάποια πρέπει δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, εάν θέλουμε να λέμε ότι όντως ζούμε σε δημοκρατία. Δηλώνω λοιπόν επώνυμα την αντίθεση μου στα όσα γίνονται και στο κυνήγι Πάνου Μιχαήλ, γιατί αυτό μπορεί να πλήξει τις ελευθερίες όλων μας,
Νίκος Κοκκαλης,
Δημοσιογράφος, ιδιοκτήτης του παρόντος ιστολογίου και διαχειριστής του globaltravellersuncensored.blogspot.com μέλος του περιοδικού "Καλειδοσκόπειο" καθώς και του περιοδικού "Βουκώλος" του Πανπιστημίου Κύπρου.

Εξάρχεια 2009

Εξάρχεια 2009, η γειτονιά έχει καταληφθεί από σιδερόφρακτες λεγεώνες πραιτώρων, οι οποίες αν και είχαν κάνει την εμφάνιση τους από την εποχή της προηγούμενης κυβέρνησης, τώρα παραμένουν κατ’ εντολήν του “Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη”, για να μας προστατεύσουν από “επικίνδυνους” για την δημοκρατία δεκαπεντάχρονους και μετανάστες.

Ίσως και για να μπορεί να κάνει βόλτες στα Εξάρχεια άνετα ο Μπουμπούκος, χωρίς να φοβάται τον βομβαρδισμό του από πάσης φύσεως βλήματα (βλέπε πλαστικά ποτήρια του φραπέ, μπουκαλάκια του νερού).

Και εμείς οι υπόλοιποι, να προσπαθούμε να ανταλλάξουμε μια κουβέντα πολιτική, ίσως και λίγο πιο περίεργη υπό το άγρυπνο βλέμμα του ένστολου κτήνους, το οποίο ωσάν το μπάσκινα από παλιά ελληνική γωνία περιμένει κάπου στη γωνία να κάνουμε κάτι που ίσως να του φαινόταν ύποπτο (όπως ας πούμε παρουσίαση βιβλίου στου “Φλωρά”), για να μας μπουζουριάσει.

Η κατάσταση έχει ένα άρωμα από παλιά (βλέπε Δεκέμβρη, Χούντα, Κατοχή), και μια όψη που μυρίζει προπαγάνδα, παραπλάνηση.

Γιατί με την κρίση που μας τρώει, κάθε κυβέρνηση θέλει να στρέψει την προσοχή του πόπολου αλλού, μην γίνει καμιά επανάσταση.

Και συνήθως ο ιδανικός στόχος για αυτό αποτελεί ο διαφορετικός, ο ασυμβίβαστος, ο σκεπτόμενος.

Και δυστυχώς τα Εξάρχεια είναι γεμάτα από όλους αυτούς, εν αντιθέσει με καθωσπρέπει γειτονιές, όπως για παράδειγμα το Κωλονάκι.

Οπότε το θέμα γίνεται η επιστροφή της περιοχής στην “νομιμότητα”.

Γιατί αυτό ζητούν οι ταγοί της lifestyle δημοκρατίας μας, μέσα από υπουργικά γραφεία και τηλεπτικά δελτία των οχτώ.

Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι ενημερωνόμαστε αντικειμενικά από μεγαλοεπιχειρηματίες μας, και τα τηλεοπτικά τους κανάλια.

Οι οπίοι είναι μέσα στους κυρίως υπεύθυνους της κατάντιας μας.

Τελικά το μόνο που λείπει από όλη τη συνταγή, μπας και δέσει το γλυκό είναι ο Αρκουδέας

Οι πραίτορες βασανίζουν και δολοφονούν

Οι πραίτορες του Κου Πολύδωρα βασανίζουν και δολοφονούν. Την περασμένη βδομάδα σκότωσαν έναν Πακιστανό μετανάστη στην Πέτρου Ράλλη. Χτες δολοφόνησαν έναν έφηβο 16 χρονών στα Εξάρχεια. Ως πότε; Δεν πρέπει να περάσει έτσι. Όλοι σήμερα (7/11) στις 13:00 στο Μουσείο να τους δείξουμε ότι δεν πάει άλλο! ΝΑΤΟΙ, ΝΑΤΟΙ, ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ, ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΓΚΛΟΜΠ ΚΑΙ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΛΕΣ

Università di Cipro: Arrivenderci e ‘VA FANCULO!

Σε μια βδομάδα από σήμερα μαζεύω τα μπογαλάκια μου και λέω οριστικά αντίο. Παίρνω το πτυχίο μου και ρίχνω επιτέλους μαύρη πέτρα πίσω μου και δεν ξαναγυρνώ. Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δηλαδή, γιατί στην Κύπρο σκοπεύω να επιστρέψω λίαν συντόμως, εάν αποφασίσουν τελικά οι φασίστες να επισκεφτούν το Νησί.
Στα καθ’ημάς τώρα. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου ακολουθεί το χαβά του. Πρόσφατα έδωσε τα πάπούτσια στο χέρι σε κάποιους φοιτητές του μαθηματικού (ανάμεσα σε αυτούς και κάτι φίλους μου). Ένας ακόμη βαίνει ολοταχώς προς διαγραφή, αν και διαβάζει για να περάσει όλα τα μαθήματα φέτος. Αλλά υπολογίζω στην αδιαλλαξία των καθηγητών του Παν.Κυ, οι οποίοι (τουλάχιστον ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών) δεν σε περνάνε εάν εκφράζεις γνώμη αντίθετη με τη δική τους, ή εάν δεν είσαι παιδί λάστιχο και δεν καταφέρνεις να διαβάζεις 20 ώρες το 24ωρο. Η εργασιακή ελαστικότητα και η διαδικασίες της Μπολόνια έχουν μπει στους όρους λειτουργίας του ucy, και ιδίως αυτή η περίφημη αυτονομία (η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επιβολή διδάκτρων και την καταστροφή της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας).
Περιμένω εναγωνίως να μάθω την βαθμολογία για το τελευταίο μάθημα που έδωσα (στα άλλα δύο πήρα 9,5 και 10 αντιστοίχως), με την ελπίδα να μου ανεβάσουν λίγο τον μέσο όρο, μπας και φτάσω στο «λίαν καλώς».
Περιμένω επίσης να δω εάν θα μπουν οι τελευταίες κριτικές μου στην φυτητική, στο τεύχος του Μάη. Αν και εάν κρίνω από τους προηγούμενους μήνες, μάλλον δεν θα μπουν ούτε του αγίου πούτσου, μιας και το τελευταίο εξάμηνο δεν εμφανίζονται στην «φ», και στη θέση τους μπαίνουν άρθρα των πέντε και έξι σελίδων γεμάτα μαλακίες. Το ίδιο γίνεται και με το τελευταίο άρθρο του Neil, στο οποίο τα χώνει για την κατάσταση στην «Πρυτανική Φωνή» (βλ. Δύο προηγούμενα post). Περιμένει το άρθρο του να μπει εδώ και δύο μήνες, αλλά δεν το δημοσιεύουν. Αλλά γιατί να τα δημοσιεύσουν; Και η φυτιτική ένα μαγαζάκι έχει γίνει, και μάλιστα αυτοί που κάνουν κουμάντο είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο και στο Πανεπιστημιακό Ραδιόφωνο, πιθανόν παρέα με τους γνωστούς-άγνωστους εν τη μπλογκόσφαιρα και την φοιτητική κοινότητα σπιούνους και τσίρους τους. Είναι απίστευτοι... Εγώ έχω φτάσει αισίως τα 26 και δεν το σκέφτομαι καν να πουληθώ στο διάολο, και αυτοί είναι κάτι αμούστακα εικοσάχρονα που ακόμη δεν έχουν βγει απ’τ’ αυγό τους και μου χτίζουν καριέρα. Έ, ρε κάτι παλικάρια.
Μίλαγα και με κάποιους από τους παραγωγούς και μου έλεγαν πως πολύ φοβούνται ότι θα τσεκουρωθούν. Εν τω μεταξύ η διοίκηση του ραδιοσταθμού παίρνει κάθε τεύχος 4 σελίδες για να διαφημίσει τα του ραδιοσταθμού. Έτσι, χρησιμοποιούμε φοιτητικές πηγές για να διαφημίσουμε τζάμπα την εταιρία μας, παίρνουμε λεφτά της ΦΕΠΑΝ για να καλύψουμε έξοδα τα οποία θα έπρεπε να καλύπτει η εταιρία, λειτουργούμε κατά παράβαση μιας σειράς άρθρων της εργατικής νομοθεσίας, και είμαστε άνετοι και ωραίοι. Βέβαια σε αυτό δεν φταίνε αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά. Φταίει και η ΦΕΠΑΝ, που αν και ξέρει τι όργια γίνονται με αυτό το θέμα (δηλαδή ότι χρηματοδοτείται, εμμέσως, με λεφτά που θα πήγαιναν στους ομίλους, μια εταιρία) επιλέγει να κάνει τον Κινέζο, αντί να τους βάλει χέρι. Βέβαια θα μου πεις, το να ανταλλάζουν φτυαριές με λάσπη είναι πολύ πιο επικερδές από το να λαβαίνουν δράση σε φλέγοντα ζητήματα της καθημερινής και μη ζωής των φοιτητών.
Αποφάσισε λέει το ΔΗΚΟ ότι ο Τάσσος έχασε επειδή δεν έκανε ρουσφέτια και ήταν ο μόνος έντιμος υποψήφιος. Εδώ γελάει και ο παρδαλός emo. Μερικές φορές πιστεύω ότι θα έπρεπε να κλείσουν την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του ΔΗΚΟ σε κλουβί σε περίοπτη θέση μέσα στον ζωολογικό κήπο της Λεμεσού, για να δείχνουν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της μακράς έκθεσης στην ρητορική του «Δευκαλίωνα», τον Γιορκατζισμό και τα απομνημονεύματα του Γρίβα.

Μεγάλοι σεισμοί σε Κίνα και Καμπότζη, και όπως πάντα, τα θύματα δεν είναι ούτε οι Κινέζοι γραφειοκράτες και η γενικότερη νομενκλατούρα, ούτε οι Καμποντιανοί Στρατηγοί. Είναι η φτωχολογιά, μάλιστα σε δύο χώρες όπου οι κοινωνικές διαφορές είναι αβυσσαλέες.

Και το μπλογκ της Δασκαλούας έγινε ενός χρόνου....Να το χαίρεται η κούκλα....Μια επίσκεψη κατά κει δεν βλάπτει καθόλου

Μα καλά πουτανιές στις πουτάνες; (radio ucy update)

Πιάσαν τα πόστα κοθώνια
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ

Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά

Γιάννης Μηλιώκας


Τελικά τα όσα γίνονται στον γιου σι γουαϊ βόις δεν έχουν τελειωμό ούτε έχουν όριο ξευτίλας. Πριν από μερικές ημέρες έγινε η γενική συνέλευση του Ραδιοφωνικού Ομίλου. Εκεί πέσανε κανονικά οι μάσκες. Τα όσα αποκαλύφτηκαν είναι ενδεικτικά. Κατ’ αρχήν η διοικούσα επιτροπή του ομίλου, (η οποία αποτελείται από τα μέλη της διορισμένης από το Δ.Σ. της εταιρίας συντονιστικής του σταθμού, τα οποία εξέλεξαν εαυτόν χωρίς καν να ενημερώσουν τα μέλη του ομίλου, παρακαλώ), ότι ο όμιλος δημιουργήθηκε καθαρά και μόνο για να εξασφαλιστούν πόροι για μηχανήματα του ραδιοσταθμού ( τα οποία δεν αγοράζει η εταιρία λόγω «εξόδων»), και για να προωθήσει τον ραδιοσταθμό μέσα στο πανεπιστήμιο (τζάμπα διαφήμιση της εταιρίας δηλαδή). Ο όμιλος δεν έχει καμία δικαιοδοσία πάνω στις αποφάσεις που παίρνονται από την εταιρία, απλά κάνει μέρος του χαμαλικιού και προσφέρει απλήρωτους υπαλλήλους χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα (εμ, συγνώμη ήθελα να πω εθελοντές)!
Επίσης μάθαμε ότι το Δ.Σ. παίρνει όλες τις αποφάσεις σε σχέση με το πρόγραμμα του σταθμού χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τη γνώμη των παραγωγών και ότι τα συμβόλαια βάσει των οποίων προσληφθήκαμε συντάχτηκαν από το Δ.Σ., και το καταστατικό του σταθμού, σε συνδυασμό με τις φωτοτυπίες των συμβολαίων μας θα τα παραλάβουμε οσονούπω μέσω email, πράγμα το οποίο περιμένουμε εδώ και πέντε εβδομάδες(!)

Η δε απόλυση του παραγωγού έγινε επειδή ακούστηκε ότι υπ’ήρχε τσιγάρο στο στούντιο, και επειδή στην ίδια εκπομπή (είναι διαθέσιμο το λινκ παρακάτω) ο παραγωγός είχε το θράσος να πει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι έχει γραμμένη τη διοίκηση , τον σταθμό και τους άλλους παραγωγούς λέγοντας «αυτή η εκπομπή είναι πολύ πιθανόν να είναι η τελευταία μου, για αυτό χτυπηθείτε με αυτό το τελευταίο κομμάτι γερά» (μπαρδόν;). Μάλλον του την είχαν στημένη. Ποιος μπορεί να ακούει «τυχαία» μια εκπομπή στις τρεις το πρωί;

Ναι καλά διαβάσατε, στον ραδιοσταθμό κυκλοφορούν χαφιέδες. Χαφιέδες ολκής, εφάμιλλοι της Γκεστάπο και της Τσέκας. Σε μια φάση μάλιστα, η υπεύθυνη προγραμμάτων του σταθμού έβγαλε μπλοκάκι στην αίθουσα, και κατά μία πληροφορία σε αυτό σημείωνε τα ονόματα των παραγωγών και των μελών του ομίλου που έφεραν αντιδράσεις στα όσα έλεγε (λέγοντας ότι σημειώνει τα προβλήματα των παραγωγών, οι πληροφορίες μου όμως λένε άλλα). Τι άλλο να περιμένεις βέβαια, από έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί, και καλά, τους παραγωγούς στο Δ.Σ., αλλά είναι δε «εκπρόσωπος» διορισμένος από τον πρόεδρο του σταθμού (τον αντιπρύτανη) (!!!)

Όσο για την απάντηση της στο ερώτημα που τέθηκε εάν θα μπορεί να στηθεί ραδιοσταθμός που να ελέγχεται από τους φοιτητές του Πανεπιστημίου και να μην λειτουργεί υπό το καθεστώς εταιρίας, αλλά υπό το καθεστώς απλού ομίλου, η απάντηση ήταν η εξής αφοπλιστική

«Είναι πολλά τα λεφτά!»
Τάδε έφη, λίγο πολύ Φαίδη Φαίδωνος, υπεύθυνη προγραμμάτων και συντονίστρια του σταθμού, μπροστά σε ολόκληρη την Γ.Σ. του ομίλου, ενώ είπε ότι εάν θέλουμε μπορούμε να διαλύσουμε τον όμιλο, αλλά το Δ.Σ. του ομίλου (οι αυτοψηφισμένοι ντε!) θα μπορεί να συνεχίσει να τον λειτουργεί, χάρη στα δεκαπέντε (εμφανή και άφαντα) άτομα που έχουν υπογράψει για την δημιουργία του ομίλου.

Δηλαδή ότι και να αποφασίσει η πλειοψηφία, ο όμιλος θα συνεχίσει να παίρνει κονδύλια από την ΦΕΠΑΝ (και συνεπώς κονδύλια που θα πήγαιναν σε άλλους ομίλους), κανονικά και με τον νόμο, και να τα δίνει σε μία εταιρία. Εάν αυτό είχε όνομα θα ονομαζόταν απάτη. Και εάν ο τρόπος λειτουργίας του Δ.Σ. είχε ένα όνομα, θα ονομαζόταν Χούντα. Και όλα αυτά γιατί κάθε υποψία ελευθερίας, μπορεί να «βλάψει την φήμη του πανεπιστημίου». Δηλαδή οι όποιες παρασπονδίες του ραδιοφωνμικού παραγωγού βλάπτουν την φήμη του ραδιοσταθμού και του πανεπιστημίου, γι’ αυτό και εμείς ακολουθούμε μια τακτική τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» μπας και τη διαφυλάξουμε. Λες και η έλλειψη δημοκρατίας μέσα σε οργανωμένες καταστάσεις που διαφημίζονται ως η «νίκη του φοιτητή» δεν είναι ένα τερατώδες ρεζιλίκι. Λες και οι απάτες και τα ψέμματα σε βάρος του φοιτητή δεν είναι ρεζιλίκι.
Σκατά στα μούτρα τους.


Υ.Γ. Πιθανόν να προσέξατε το νέο μου poll. Δεν χάνετε τίποτα να ψηφίσετε, γιατί ίσως το όνομα που να δώσετε να γίνει πιο ενδεικτικό της κατάστασης του ucy voice.

protest banner

prisoner of stupidity

Με μεγάλη οργή βλέπω, ότι συνελήφθη ο διαχειριστής του blogme.gr. Η βλακεία στην όλη υπόθεση είναι ότι συνελήφθη ο διαχειριστής, και κατασχέθηκε ο σκληρός δίσκος του γιατί....κάποιος από τους χρήστες έγραψε κάτι προσβλητικό για κάποιο δημόσιο πρόσωπο. Δεν είναι δυνάτον, για χάρη της τιμής κάποιου που «έχει τα κονέ», να καταπατώνται κατάφορα τα συνταγματικά κατωχυρωμένα δικαιώματα που έχουν οι Έλληνες πολίτες, όπως αυτό της ελευθεροτυπίας. Η επιβολή ορισμένων απόψεων μέσω της χρήσης κατασταλτικών μέσων, είναι καταδικαστέα.

Φημολογείται δε ότι ο μυνιτής είναι ο γνωστός Δημοσθένης Λιακόπουλος, τηλε-έμπορος βιβλίων, ακροδεξιά φάτσα που γυροφέρνει την περιφερειακή τιβι της Ελλάδας πουλώντας εθνικιστικό ξερατό και θεωρίες συνομωσίας. Αν είναι όντως έτσι, τότε ή το αυγό του φιδιού βρίσκεται σε φάση εκκόλαψης, ή η Ελλάδα έγινε φασιστικό κράτος χωρίς να το πάρουμε είδηση.

Το comando duke azad zappa καλεί σε συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια, την ημέρα εκδίκασης της υπόθεσης, σε ένδειξη συμπαράστασης στον άνθρωπο ο οποίος διώκεται άδικα........

My name is Edward Murrow

Στα τρία χρόνια που είμαι στη νήσο Κύπρο, υπήρξαν μια σειρά από κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που μου προκάλεσαν απίστευτα άσχημη εντύπωση. Ίσως γιατί εδώ οι εκφάνσεις του συστήματος είναι ποιο εμφανείς. Ίσως και γιατί κανείς δεν φαίνεται να αντιδρά (φανερά) στην νήσο Κύπρο, ενάντια σε αυτές.


Η πρώτη είναι η εργατική ειρήνη. Αυτή η σύμπραξη εργαζόμενων, αφεντικών, πολιτικής εξουσίας και οργάνων καταστολής, μπορεί να φαινόταν χρήσιμη για το κοινωνικό σύνολο στα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή, αλλά τώρα, μετά από τριάντα χρόνια δεν έχει τον παραμικρό λόγο ύπαρξης. Ίσα ίσα λειτουργεί υποβοηθητικά για το μεγάλο κεφάλαιο και όποιον κατέχει την εξουσία. Πως όμως έγινε αυτό; Με τη βοήθεια των κατασταλτικών πολιτικών που χρησιμοποιήθηκαν για να ικανοποιηθεί αυτό το δόγμα (διάλογος με τα αφεντικά, έλλειψη μεγάλων απεργιών κλπ), κατάφεραν να εισχωρήσουν στις παρατάξεις αριστεράς , ως «προσκείμενοι» σε αυτές, στρατιωτικοί, αστυνομικοί και κεφαλαιοκράτες. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άτυπο είδος οικονομικού και πολιτικού πατροναρίσματος των παρατάξεων αυτών. Μπορούσαν, δηλαδή, να διατηρήσουν την οργανωτική δομή και την φρασεολογία τους, αλλά σε ζητήματα πολιτικής το μεγάλο κεφάλαιο εχειτον πρώτο λόγο.

Για να καλύψουν τυχόν απώλειες όσον αφορά την αποδοχή τους από την κοινή γνώμη (δηλαδή το εκλογικό σώμα) οι παρατάξεις αυτές ακολούθησαν τρεις τακτικές. Πρώτον έπρεπε να εφεύρουν ένα άλλο πρόβλημα για να αποπροσανατολίσουν το κοινό. Αυτό το πρόβλημα ήταν ήδη σερβιρισμένο (Κυπριακό). Με αφορμή το Κυπριακό αυτή η ιδιότυπη νομενγκλατούρα επιδόθηκε σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, το οποίο βασιζόταν σε μια αέναη μάχη ενάντια σε ανεμόμυλους, οι οποίοι είχαν αναλάβει (ίσως εν αγνοία τους, ίσως όχι) τον ρόλο του Μεγάλου Σατανά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, σε μια σειρά από περιπτώσεις (όπως η τελευταία συνεδρίαση της ΦΕΠΑΝ), να παραμεριστούν θέματα τα οποία έκαιγαν την εκάστοτε κυβέρνηση, χάριν θεμάτων εντυπωσιασμού. Η δεύτερη τακτική είχε ως στόχο να διατηρήσει την εικόνα που είχαν καλλιεργήσει αυτές οι παρατάξεις στο παρελθόν. Δηλαδή την εικόνα του αγωνιστή. Εκεί επιστρατεύτηκαν μια σειρά από μέτρα. Ελεγχόμενες κινητοποιήσεις (που πολλές φορές υπερέβαιναν τα όρια του καπελώματος) , απεργίες μαϊμού (όπως η ημίωρη για το Μπόλκενσταϊν (ναι μεν θέλουμε να αγωνιστούμε, για τα δικαιώματα της εργατιάς, αλλά πρέπει να μην χάσουν τα κέρδη της εργάσιμης μέρας και τα αφεντικά)) , και ένα στραγγαλιστικό μονοπώλιο νελολαιίστηκων οργανώσεων (που πρόσκεινται σε αυτές). Έτσι όχι μόνο προβατοποιείται η κοινή γνώμη, αλλά και όποια ελεύθερη φωνή υπάρχει, θάβεται από το τεράστιο τίποτα που έχουν να αντιτάξουν στις επιταγές του κεφαλαίου.
Η Τρίτη τακτική που χρησιμοποιούν είναι κάτι ανάμεσα στο σαμποτάζ και το «κάρφωμα». Οι μνήμες από τις μεθοδεύσεις που έγιναν στη ΦΕΠΑΝ για να μην συζητηθούν θέματα που έκαιγαν (όπως η σύγκλιση με την ΕΕ), αλλά και από τις αντιπολεμικής του 2002 (όπου η περιφρούριση, που ανήκε σε τέτοια οργάνωση, παρέδιδε μετανάστες και αναρχικούς στην αστυνομία). (β πολ. Συνθήκη)

Όπου όλες αυτές οι τακτικές αποτυγχάνουν, ή έστω δεν λειτουργούν ικανοποιητικά, μπαίνει ο ρόλος της καταστολής. Η αστυνομία έχει αναλάβει αυτό τον ρόλο, με περισσή χαρά. Το δικαστικό κύκλωμα ακολουθεί. Ο λόγος που υπάρχει τόση καταστολή, είναι ότι υπάρχει απίστευτη ανοχή απέναντι στις πράξεις των ταγμάτων ασφαλείας, πράγμα που πηγάζει από την πρώτη πολιτική συνθήκη. Δηλαδή, τα τάγματα ασφαλείας βρίσκονται στο απυρόβλητο ( και ο υπουργός τους κάνει πλάτες).
Έτσι κάθε αγωνιζόμενος νέος, που δεν δέχεται να βολευτεί μέσα στα καλούπια που του προσφέρει το εθνικιστικό- καπιταλιστικό κράτος, βρίσκεται κυνηγημένος. Η αντίσταση στην Κύπρο έχει ποινηκοποιηθεί, χωρίς αυτή η ποινικοποίηση να νομιμοποιείται ποσώς. Χαρκτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του αγωνιστή Άρη Μαρκίδη που θα συρθεί στα δικαστήρια στο τέλος του μήνα , με ανυπόστατες κατηγορίες.

Όλα αυτά μου δημιουργούν την ανάγκη να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το βρώμικο, άδικο και ανελεύθερο σύστημα, και τις Μακαρθικές μεθόδους που χρησιμοποιεί. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι υπόθεση όλων μας. Η προάσπιση τους, είναι δυνατή μόνο μετά από μία εκ βάθρων ανατροπή των υπάρχουσων κοινωνικών και πολιτικών πραγματικοτήτων, μακρυά από κάθε πολιτικό πατρονάρισμα

Καλή Νύχτα· και Καλή Τύχη



Υ.Γ. Η στήλη νοιώθει την ανάγκη να δηλώσει την αμέριστη συμπαράσταση της στον διωκώμενο κοινωνικό αγωνιστή Άρη Μακρίδη, έναν από τους ελάχιστους πραγματικούς αγωνιστές στον τόπο αυτό.