Ενας Μερμηγκας στη Συμπρωτευουσα.

Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ το χέρι
Είμαι λέει ο πιο σοφός σ΄ ολόκληρο τ' ασκέρι

Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό δεν πεινάμε

Tα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μυρμήγκι
όμως πρόσεχε καλά τ' ωραίο σου λαρύγγι

Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό μα πεινάμε

Πριν προλάβω να του πω το σύστημα ν' αλλάξει
πλάκωσε όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει

Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό μα πεινάμε,
εν-δυό θα σε φάμε!


Δεν ξερω πόσοι απο εσάς είδαν την συνέντευξη του Κωστάκη από τη ΔΕΘ. Όσοι όμως την είδαν, υποψιάζομαι ότι είδαν ότι είδα και εγώ. Έναν ηγεμωνα ο οποίος είναι τελειως αποκωμμένος σε σχεση με τις ανάγκες και τις ανυσηχιες του λαου ο οποίος τον ψήφισε. Ενός πρωθηπουργού απο αποδείκνυε (για πολλωστή φορά) ότι χρωστάει την εκλογή του περισσότερο στις θητείες του Σημίτη που προϋγήθηκαν αυτού, και σχεδόν καθόλου στην πολιτική πρόταση που είχε (αλλά και το εάν είχε ή έχει, ή έχει να αμφισβητείται) αρθρώσει η ΝΔ. Εκεί, ωχυρωμένος πίσω από σχεδόν όλα τα ακούνητα στρατιωτάκια της Ελλάδας (ή τις ζαρντινιερες-διαλέγετε και παίρνετε) αλλά και πίσω απο τη θέση του ανώτατου άρχοντος των κομματικών και κρατικών οφικίων, έβγαλε έναν από τους πιο εξοργηστικούς (αν όχι κωμικοτραγικούς) λόγους του. Ως άλλη Μαρία Αντουανέττα, ή μάλλον ως άλλος Τσαουσέσκου, φαίνεται τώρα να ζει το δικό του «Φθηνόπωρο του Πατριάρχη».

Κατ’ αρχήν κάλυψε όλες τις ιερές Business που είχε το Βατοπέδι με το Ελληνικό Δημόσιο, μετά κάλυψε τον (νόμιμο) φορορυγά Βουλγαράκη, και κάλυψε και τον Αλογοσκούφη, ο οποίος μην μπορώντας-θέλωντας να κυνηγήσει το διαφυγόν μεγάλο κεφάλαιο, αποφάσησε να κυνηγήσει φορολογικά πάλι τα πιο αδύνατα στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας. Τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους συμμβασιούχους και την γενιά των 700 ευρώ. Στο ίδιο έργο θεατές, κάθε χρόνο λιτότητα, σχεδόν από τη δεκαετία του ’80. Η παράγκα των δεκαετιών του ’60 και του ’70, που έγινε πολυκατοικία επι ΠΑΣΟΚ, και τώρα έχει καλύψει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο.

Όμως αυτή ήταν η μόνη. Από την άλλη υπάρχει και η όψη των δρώμων της συμπροτεύουσας. Εαν και οι παροικουντες την Ιερουσαλήμ είχαν κάποιες αμυδρες υποψίες για το μέγεθος της διαδήλωσης έξω από τη ΔΕΘ, οι μη έχωντες γνώση και οι οπαδοί της κυβέρνησης έλεγαν ότι θα πήγαιναν στις διαδηλώσεις μόνο οι μειωψηφίες. Μειωψηφίες που έφτασαν τις 20,000 άτομα, πολλοί εκ των οποίων είχαν πάει στην πόλη από τους γύρω νομούς, αλλά και από όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας.

Τον παλμό έδιναν τα μπλοκ των ταχυδρομικών, της Ολυμπιακής, και των Σιδηροδρομικών, μαζί με τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ για πρώτη φορά εμφανίστηκαν μεγάλα μπλοκ ένστολων διαδηλωτών (πυροπσβέστες και αστυνομικοί), ανθρώπων που δεν συνηθήζουν να κατεβαίνουν σε πορείες, τουλάχιστον οργανωμένα και σε τόσο μεγάλους αρυθμούς. Κάπου είχε πει ό Λένιν, ότι όταν θα γίνει η επανάσταση οι χαμηλόβαθμοι των σωμάτων ασφαλείας θα περάσουν με το μέρος της. Να μην το περιμένω αυτο από τον πυροσβέστη που πρέπει (ανάμεσα στους μύριους κινδύνους που αντιμετωπίζει στη δουλεία του, δουλεύωντας με σάπια μηχανήματα) να αναπνεύσει μέσα σε ένα χρόνο θεός ξέρει τι ποσότητες χημικών και τοξικών αερίων, ή από τον απλό μπάτσο που στις περιπολίες ή στο γραφείο του βλέπει σε τι κακά χάλια έχει βρεθεί η ελληνική κοινωνία (όπου οι αριθμοί ευημερούν αλλά ο κόσμος......δεν τα βγάζει πέρα), και δουλεύουν για τρεις και εξήντα ( οι περισσότεροι που είδα ήταν απλοί αστιφύλακες, και μερικοί χαμηλόβαθμοι-δεν είδα κανέναν από τις tropas de elite, αυτές τις υπηρεσίες που δεν το ‘χουν σε τίποτα να σε σπάσουν στο ξύλο).
Παρά τα εκτεταμένα σπρωξίδια στην ουρά της πορείας, και το ότι έγινε ανάμεσα σε ΚΚΕ και Α/Α η πορεία είχε παλμό, κέφι, δυναμισμό. Στην δε Τσιμισκη τα συνθήματα ήταν τόσο δυνατά που ο αντίλαλος από ένα μπλοκ που βρισκόταν στην αρχή της, μπορούσε να ακουστεί σχεδόν ώς την Αριστοτέλους. Τα δε συνθήματα ήταν καυστικότατα, με βολές σχεδόν κατά παντώς υπευθύνου. Ενδεικτικά μερικά εκ των συνθημάτων:
-ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ....
-ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΕΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ (όταν τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ είχαν για πρώτη φορά οπτική επαφή με τα ΜΑΤ)
- ΝΑΤΟΙ ΝΑΤΟΙ ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΗΣΤΕΣ, ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΓΚΛΟΜΠ, ΚΑΙ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΛΕΣ (ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΘ, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΑΝΘ)
-ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ ΚΑΝΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟ, ΠΑΡΕ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΗΔΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
- ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
-ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Τα μερμηγκάκια έχουν αρχήσει να αντιλαμβάνονται ότι δεν πάει άλλο, και να αντιδρούν. Μπορεί ακόμη η επανάσταση να βρίσκεται έτη φωτός μακρυά, αλλά παρ’ όλα αυτά υπάρχει μια πολλύ μεγάλη δυναμική για την αλλαγή του συστήματος και της πολιτικής ζωής της χώρας. Σε μια εποχή που τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ κινούνται ανάμεσα στο 13-18% και η δυσαρέσκεια απέναντι τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αξιωματική αντιπολίτευση μεγαλώνει (αν και με τις τελευταίες δημοσκοπίσεις βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να ανεβάζει λίγο τα ποσοστά, αλλά αυτό πιστεύω ότι είναι μια φούσκα που θα κρατήσει λίγο) οι προοπτικές για ένα νέο όραμα στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι καλές. Αλλά, ακόμα και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ως ΣΥΡΙΖΑ απογοητεύσει τον κόσμο, υπάρχει μια σειρά από συνιστώσες μέσα στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες μπορούν να στεγάσουν τους δυσαρεστημένους, αρκεί να μπορέσουν να εξηγήσουν πιο πιστεικά τους λόγους μιας πιθανής αποτυχίας (η οποία δεν είναι διόλου απίθανη) των ρεβιζιονιστικών πολιτικών σχηματισμών, και γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα της δημιουργίας ενός μεγάλου και δυνατού επαναστατικού κόμματος.

Università di Cipro: Arrivenderci e ‘VA FANCULO!

Σε μια βδομάδα από σήμερα μαζεύω τα μπογαλάκια μου και λέω οριστικά αντίο. Παίρνω το πτυχίο μου και ρίχνω επιτέλους μαύρη πέτρα πίσω μου και δεν ξαναγυρνώ. Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δηλαδή, γιατί στην Κύπρο σκοπεύω να επιστρέψω λίαν συντόμως, εάν αποφασίσουν τελικά οι φασίστες να επισκεφτούν το Νησί.
Στα καθ’ημάς τώρα. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου ακολουθεί το χαβά του. Πρόσφατα έδωσε τα πάπούτσια στο χέρι σε κάποιους φοιτητές του μαθηματικού (ανάμεσα σε αυτούς και κάτι φίλους μου). Ένας ακόμη βαίνει ολοταχώς προς διαγραφή, αν και διαβάζει για να περάσει όλα τα μαθήματα φέτος. Αλλά υπολογίζω στην αδιαλλαξία των καθηγητών του Παν.Κυ, οι οποίοι (τουλάχιστον ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών) δεν σε περνάνε εάν εκφράζεις γνώμη αντίθετη με τη δική τους, ή εάν δεν είσαι παιδί λάστιχο και δεν καταφέρνεις να διαβάζεις 20 ώρες το 24ωρο. Η εργασιακή ελαστικότητα και η διαδικασίες της Μπολόνια έχουν μπει στους όρους λειτουργίας του ucy, και ιδίως αυτή η περίφημη αυτονομία (η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επιβολή διδάκτρων και την καταστροφή της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας).
Περιμένω εναγωνίως να μάθω την βαθμολογία για το τελευταίο μάθημα που έδωσα (στα άλλα δύο πήρα 9,5 και 10 αντιστοίχως), με την ελπίδα να μου ανεβάσουν λίγο τον μέσο όρο, μπας και φτάσω στο «λίαν καλώς».
Περιμένω επίσης να δω εάν θα μπουν οι τελευταίες κριτικές μου στην φυτητική, στο τεύχος του Μάη. Αν και εάν κρίνω από τους προηγούμενους μήνες, μάλλον δεν θα μπουν ούτε του αγίου πούτσου, μιας και το τελευταίο εξάμηνο δεν εμφανίζονται στην «φ», και στη θέση τους μπαίνουν άρθρα των πέντε και έξι σελίδων γεμάτα μαλακίες. Το ίδιο γίνεται και με το τελευταίο άρθρο του Neil, στο οποίο τα χώνει για την κατάσταση στην «Πρυτανική Φωνή» (βλ. Δύο προηγούμενα post). Περιμένει το άρθρο του να μπει εδώ και δύο μήνες, αλλά δεν το δημοσιεύουν. Αλλά γιατί να τα δημοσιεύσουν; Και η φυτιτική ένα μαγαζάκι έχει γίνει, και μάλιστα αυτοί που κάνουν κουμάντο είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο και στο Πανεπιστημιακό Ραδιόφωνο, πιθανόν παρέα με τους γνωστούς-άγνωστους εν τη μπλογκόσφαιρα και την φοιτητική κοινότητα σπιούνους και τσίρους τους. Είναι απίστευτοι... Εγώ έχω φτάσει αισίως τα 26 και δεν το σκέφτομαι καν να πουληθώ στο διάολο, και αυτοί είναι κάτι αμούστακα εικοσάχρονα που ακόμη δεν έχουν βγει απ’τ’ αυγό τους και μου χτίζουν καριέρα. Έ, ρε κάτι παλικάρια.
Μίλαγα και με κάποιους από τους παραγωγούς και μου έλεγαν πως πολύ φοβούνται ότι θα τσεκουρωθούν. Εν τω μεταξύ η διοίκηση του ραδιοσταθμού παίρνει κάθε τεύχος 4 σελίδες για να διαφημίσει τα του ραδιοσταθμού. Έτσι, χρησιμοποιούμε φοιτητικές πηγές για να διαφημίσουμε τζάμπα την εταιρία μας, παίρνουμε λεφτά της ΦΕΠΑΝ για να καλύψουμε έξοδα τα οποία θα έπρεπε να καλύπτει η εταιρία, λειτουργούμε κατά παράβαση μιας σειράς άρθρων της εργατικής νομοθεσίας, και είμαστε άνετοι και ωραίοι. Βέβαια σε αυτό δεν φταίνε αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά. Φταίει και η ΦΕΠΑΝ, που αν και ξέρει τι όργια γίνονται με αυτό το θέμα (δηλαδή ότι χρηματοδοτείται, εμμέσως, με λεφτά που θα πήγαιναν στους ομίλους, μια εταιρία) επιλέγει να κάνει τον Κινέζο, αντί να τους βάλει χέρι. Βέβαια θα μου πεις, το να ανταλλάζουν φτυαριές με λάσπη είναι πολύ πιο επικερδές από το να λαβαίνουν δράση σε φλέγοντα ζητήματα της καθημερινής και μη ζωής των φοιτητών.
Αποφάσισε λέει το ΔΗΚΟ ότι ο Τάσσος έχασε επειδή δεν έκανε ρουσφέτια και ήταν ο μόνος έντιμος υποψήφιος. Εδώ γελάει και ο παρδαλός emo. Μερικές φορές πιστεύω ότι θα έπρεπε να κλείσουν την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του ΔΗΚΟ σε κλουβί σε περίοπτη θέση μέσα στον ζωολογικό κήπο της Λεμεσού, για να δείχνουν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της μακράς έκθεσης στην ρητορική του «Δευκαλίωνα», τον Γιορκατζισμό και τα απομνημονεύματα του Γρίβα.

Μεγάλοι σεισμοί σε Κίνα και Καμπότζη, και όπως πάντα, τα θύματα δεν είναι ούτε οι Κινέζοι γραφειοκράτες και η γενικότερη νομενκλατούρα, ούτε οι Καμποντιανοί Στρατηγοί. Είναι η φτωχολογιά, μάλιστα σε δύο χώρες όπου οι κοινωνικές διαφορές είναι αβυσσαλέες.

Και το μπλογκ της Δασκαλούας έγινε ενός χρόνου....Να το χαίρεται η κούκλα....Μια επίσκεψη κατά κει δεν βλάπτει καθόλου

radio ucy

Πριν από λίγες βδομάδες, δημιουργήθηκε ο όμιλος του ραδιοσταθμού του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Είναι όμως αυτός ο «όμιλος» πραγματικά όμιλος ή μήπως είναι κάτι άλλο;

Κατ’ αρχήν, όποιος περνάει από το στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού βλέπει την επιγραφή Πανεπιστημιακή Φωνή ΛΤΔ. Ο ραδιοσταθμός είναι, κατ’ αρχήν μια εταιρία περιορισμένης ευθύνης, χρηματοδοτούμενη από το Πανεπιστήμιο. Οι παραγωγοί είναι στην ουσία υπάλληλοι του ραδιοσταθμού. Υπόκεινται στην ίδια σχεδόν λογοκρισία στην οποία υπόκεινται οι συνάδελφοι τους των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών. Δεσμεύονται και αυτοί με συμβόλαια. Και απολύονται.
Αλλά, όσοι απολύονται λόγω παραβίασης των όρων του καταστατικού της εταιρίας
( ένα καταστατικό το οποίο κανείς δεν είδε ποτέ, γιατί εμπεριέχει τα «αυτονόητα» και όποιος δε διαφωνεί με αυτά «δεν είναι ανάγκη να το δει»), και του συμβολαίου
( το οποίο είναι υποχρεωμένοι να υπογράψουν όλοι οι παραγωγοί για να μπορούν να έχουν εκπομπή, και το οποίο περιέχει μόνο κανόνες σε σχέση με το πώς πρέπει να λειτουργεί ο παραγωγός κατά τη διάρκεια της εκπομπής), διαγράφονται αυτομάτως και από τον όμιλο.

Οι φοιτητές που εργάζονται στην Πανεπιστημιακή Φωνή, εκπροσωπούνται από μόλις ένα άτομο στη διοίκηση του σταθμού, ενώ όλες οι άλλες θέσεις είναι των εκπροσώπων της πρυτανείας, και του ακαδημαϊκού προσωπικού. Μάλιστα πρόεδρος του ραδιοσταθμού που διατείνεται ότι είναι η φωνή των φοιτητών του Πανεπιστημίου, είναι ο αντιπρύτανης.

Οπότε όλη η λειτουργία του δεν συνάδει με το να είναι όμιλος. Οι φοιτητές-παραγωγοί και μη, δεν έχουν κανένα λόγο για το τι γίνεται μέσα σε αυτόν. Τις αποφάσεις όλες τις παίρνει μόνο το ΔΣ και όχι η Γενική Συνέλευση του ομίλου. Η Γενική Συνέλευση είναι διακοσμητική όπως φαίνεται να είναι και ο όμιλος. Γιατί , αφού δεν λειτουργεί μήπως απλά δημιουργήθηκε για να μπορεί ο ραδιοσταθμός να απορροφά κονδύλια και από τους ομίλους του πανεπιστημίου;


Τι γίνεται μέσα στα στούντιο του ραδιοσταθμού;
Τα cd player δεν λειτουργούν με αποτέλεσμα, όσοι παραγωγοί δεν έχουν την τύχη να έχουν τον χρόνο να φτιάξουν ένα cd με τα κομμάτια που θα παίξουν κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ή να περάσουν τα κομμάτια τους στον υπολογιστή, ή να έχουν έναν σκληρό δίσκο με τα κομμάτια που παίζουν, να είναι αναγκασμένοι να μπαίνουν στη διαδικασία της αλλαγής των κομματιών που παίζουν μέσω της μοναδικής σιντιέρας που λειτουργεί, αυτής που έχει ο Η/Υ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το να γίνεται η διαδικασία χρονοβόρα, πράγμα που δυσκολεύει τους παραγωγούς στη δουλειά τους, αλλά επίσης γίνεται κουραστική για τους ακροατές. Ο δε σταθμός δεν εκπέμπει μέσω internet γιατί εδώ δεν έχει δοθεί το κονδύλι το οποίο θα επιτρέψει την αγορά των κατάλληλων εξαρτημάτων για την εκπομπή μέσω ίντερνετ. Και μιλάμε για το αστρονομικό ποσό των....... 15 ευρώ. Παρόλα αυτά επιμένουν να ζητούν από τους παραγωγούς να δείχνουν επαγγελματισμό, και να «λειτουργούν στον σταθμό όπως θα λειτουργούσαν στη δουλειά τους»

Οι παραγωγοί μπορούν να επιλέγουν ότι μουσική θέλουν, μιας και δεν ακολουθείται η πρακτική του playlist από τον σταθμό. Υπάρχει εκπομπή με μουσική μέταλ, δύο εκπομπές με ροκ και δύο εκπομπές με freestyle μουσικό ύφος. Όμως απαγορεύεται να ακούγονται κομμάτια με λέξεις «τζιζ» ή έστω να ακούγονται αυτές οι λέξεις.

Συγκεκριμένα τον Δεκέμβρη ομάδα παραγωγών δέχτηκε φραστική επίπληξη γιατί έπαιξαν το «Υβρεολόγιο» του Φοίβου Δεληβοριά. Και φέτος το Μάρτη παραγωγός δέχτηκε παρόμοια επίπληξη γιατί έπαιξε το κομμάτι « Fuc U» των Archive. Καταλαβαίνετε ότι αυτή η απαγόρευση μπορεί άνετα να υποκαταστήσει την «κονσέρβα» των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών.

Λέγεται επίσης ότι στο συγκεκριμένο ραδιοσταθμό οι παραγωγοί είναι ελεύθεροι να πουν ακριβώς ότι θέλουν. Και όμως υπάρχει προληπτική λογοκρισία. Και όποιος δεν μπορεί να την εφαρμόσει, έχει πρόβλημα. Να τι έπαθε ένας παραγωγός, ο οποίος έκανε πλήρη χρήση της «ελευθερίας» του. Στην αρχή, δέχτηκε επίπληξη για σχόλια που έκανε σε σχέση με πολιτικά κόμματα και πολιτικά πρόσωπα, διότι η πολιτική τοποθέτηση και τα σχόλια για κόμματα και πολιτικά πρόσωπα απαγορεύονται, σύμφωνα με τους κανονισμό του ραδιοσταθμού. Στις 19 Μαρτίου απολύθηκε από τον ραδιοσταθμό γιατι είπε κακές λέξεις (;), ακούστηκε ότι υπήρχε στην αίθουσα τσιγάρο, και αφιερώθηκε ένα τραγούδι στον αντιπρύτανη που δεν του άρεσε.

Το χειρότερο με αυτή την ιστορία, είναι ότι η απόλυση έγινε τηλεφωνικώς, χωρίς να αποφασίσει η Γενική Συνέλευση του ομίλου για κάτι τέτοιο. Αλλά η Γενική Συνέλευση δεν έχει την αρμοδιότητα να απολύσει κανέναν παραγωγό. Αντιθέτως αυτή την αρμοδιότητα έχει η συντονίστρια του ραδιοσταθμού.

Ας αφήσουμε τις μεσοβέζικες λύσεις. Ας αποφασίσουμε πώς όντως θέλουμε να λειτουργεί ο ραδιοσταθμός.

Αν θέλουν αυτοί να λειτουργεί σαν εταιρία όπως και είναι θα πρέπει να μας δώσουν τα δικαιώματά μας: συμβόλαια, μισθό, πιστοποιητικό συμμετοχής, αποζημίωση απόλυσης.

Όμως θέλουμε να λειτουργεί σαν όμιλος που
• Ανώτατο όργανό τους να είναι η Γενική Συνέλευση.
• Το ΔΣ να παίζει εκτελεστικό ρόλο, να είναι εκλεγμένο και αιρετό.
• Να εκφράζει πραγματικά την φωνή των φοιτητών χωρίς λογοκρισία
• Να είναι μέσο επικοινωνίας και ελεύθερης έκφρασης είτε αυτή είναι κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική

Με λίγα λόγια να ελέγχεται απο τους φοιτητές και να είναι για τους φοιτητές.


Y.Γ. Σήμερα μόλις (26/3) έμαθα ότι παραγωγοί που κανονικά θα είχαν εμπομπή την Τετάρτη 26/3 το απόγευμα, έμαθαν τυχαίως την προηγουμένη ημέρα ότι η εκπομπή τους θα ακυρονώταν λόγω εκδήλωσης του Πανεπιστημίου για την 25 Μαρτίου και την 1η Απριλίου, η οποία έπρεπε να αναμεταδωθεί ζωντανά....... Και ύστερα απαιτούν επαγγελματισμό από τους παραγωγούς

Zappa et les Femmes

Τελικά το βρήκα. Τα γκομενικά μου είναι σαν το Κυπριακό. Όπως το κυπριακό επανέρχεται συνεχώς στην επικαιρότητα με διάφορα νόστιμα σχέδια λύσης, αλλά στο τέλος λύση δεν βρίσκεται, έτσι και εγώ κάθε τρεις και λίγο ανακαλύπτω κάποια που με γυναίκα που με ενδιαφέρει, για να ανακαλύψω τελικά ότι η μόνη γκόμενα που με γουστάρει, δεν μου πετάει χυλόπιτες και δεν έχει κάποιον άλλο, είναι η παλάμη μου.....

ENOUGH!!!!!

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ
Μετά τα χτεσινά (27/1) γεγονότα έξω από το υπουργείο Εσωτερικών δεν μας μένει άλλη λύση εκτός από το κάλεσμα της συγκέντρωσης αυτής. Για να εξηγήσουμε περισσότερο την απόφαση μας για κινητοποίηση παραθέτουμε ένα μικρό ιστορικό των γεγονότων που οδήγησαν στα σημερινά γεγονότα. Την Πέμπτη, (24/1) κατά την έναρξη της κινητοποίησης των συζήγων και των παιδιών των κρατουμένων στο μπλοκ 10 των κεντρικών φυλακών, ο Υπουργός Εσωτερικών, κ. Χρήστος Πατσαλίδης δήλωσε ότι δεν μπορούν κάποιοι (σ.σ. οι μετανάστες, οι αιτητές ασύλου και οι οργανώσεις που υποστηρίζουν τον αγώνα τους για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης), να εκβιάζουν το υπουργείο. Αυτό που παρέλειψε να αναφέρει ο κύριος υπουργός, είναι το γεγονός ότι το υπουργείο το ίδιο εκβιάζει τους ανθρώπους αυτούς, χρησιμοποιώντας τις οικογένειες τους. Γιατί κρατώντας τους στις φυλακές, καταδικάζει τις συζήγους και τα παιδιά τους σε απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, μέχρι οι άνθρωποι αυτοί να «συνεργαστούν» (δηλαδή, ως είθισται, να «συναινέσουν» στην απέλαση τους από τη χώρα, ή να συνεργαστούν με το καθεστώς που τους κυνηγά (βλέπε τους 7 του ντεπόζιτου)). Αυτό δεν είναι μια μεμονωμένη δήλωση. Αντιθέτως εντάσσεται στην γενικευμένη εξτρατεία της κυβέρνησης για να προκληθούν ρατσιστικές αντιδράσεις.
Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο αυτές οι γενναίες γυναίκες αψηφούν το κρύο, τον άνεμο, τις κακουχίες και τις προκλήσεις της αστυνομίας εδώ και 4 μερόνυχτα. Όλες αυτές τις μέρες ο υπουργός δεν έχει καταδεχτεί ούτε μια φορά να ακούσει τα αιτήματα των γυναικών αυτών, παρά το γεγονός ότι υπήρχε δέσμευση και από τον προηγούμενο υπουργό, αλλά και από τον κύριο Πατσαλίδη, ότι θα βρεθεί κάποιος τρόπος να γυρίσουν αυτοί οι άνθρωποι στις οικογένειές τους. Άρα ο υπουργός είναι και ασυνεπής, και αναίσθητος.
Εχτές, κατά την διάρκεια αυθόρμητης και καθ’ όλα ειρηνικής διαμαρτυρίας, η αστυνομία έδειξε τι πραγματικά επιθυμεί η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, όχι μόνο σε σχέση με τους μετανάστες και τους αιτητές ασύλου, αλλά και με όσους Κύπριους πολίτες θέλουν να ορθώσουν μια φωνή διαμαρτυρίας ενάντια στις πολιτικές της. Κατ’ αρχήν έδωσαν τελεσίγραφο στα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του ΚΙΣΑ, να τερματίσουν την λειτουργία ηχιτικής εγκατάστασης που είχε στηθεί εντός 15 λεπτών γιατί «ενοχλούσαν». Δεν υπάρχουν κάτοικοι σε μια ακτίνα 500 μέτρων, οπότε η εγκατάσταση αυτή μάλλον ενοχλούσε τα τούβλα των γύρω κτιρίων. Μετά από είκοσι λεπτά, και αφού είχαν τελειώσει οι ομιλίες τις οποίες εκφωνούσαν τα μέλη του ΚΙΣΑ και οι εκπρόσωποι των διαδηλωτών, ομάδα 20-25 αστυνομικών επιτέθηκε απρόκλητα στον πρόεδρο του ΚΙΣΑ Δώρο Πολυκάρπου, αλλά και ενάντια σε διαδηλωτές. Τα υπόλοιπα τα είδε ο Κυπριακός Λαός μέσω των ΜΜΕ. Εικόνες ντροπής, με μανάδες να δέρνονται ανηλεώς μπρόστα στα μάτια των ανήλικων παιδιών τους, γυναικών να τραυματίζονται και άλλα φρικαλέα τα οποία δεν μπορούν να αναφερθούν. Αποτέλεσμα; Πέντε άνθρωποι βρέθηκαν στο νοσοκομείο (ανάμεσα σε αυτούς δύο γυναίκες και δύο ανήλικα παιδιά), ενώ συνελήφθη (χωρίς λόγο) ο πρόεδρος της ΚΙΣΑ.
ΩΣ ΕΔΩ!
Μια τέτοια κίνηση, που παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως της σωματικής ακεραιότητας, της ελευθερίας της έκφρασης και του συναθροίζεσθαι, δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Για αυτό και καλούμε τον κόσμο να έρθει στην πορεία που διοργανώνεται σήμερα, Δευτέρα 28/1, στις 5 ΜΜ, από την Πλατεία Ελευθερίας προς το υπουργείο εσωτερικών, για να διαμαρτηρηθούμε ενάντια στην απάνθρωπη πολιτική της Κυπριακής κυβέρνησης.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΑΙΤΗΤΕΣ ΑΣΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΖΗΤΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΤΗΤΩΝ ΑΣΥΛΟΥ!
Οργανώσεις αλληλέγγυες στον αγώνα των γυναικών των φυλακισμένων μεταναστών και αιτητών ασύλου

Η προσωρινή επιστροφή του Ασώτου.

Λαε της Κυπριακής Μπλογκοσφαιρας. Γνώριμο είναι το χέρι που γράφει τις γραμμές που θκιαβάζεις. Ο Zappa ζει!

Οκ ας αφήσουμε πίσω τις πομπώδεις δηλώσεις και τα λοιπά καραγκιοζιλίκια. Η προσωρινή μου αποχή από το blogging πλησιάζει στο οριστικό τέλος της. Μέχρι τώρα ήταν ένα πολύ δύσκολο εξάμηνο, αλλά τους έχω πάρει τα σώβρακα (ας ώψεται η κάθοδος της Μαμάς Wehrmacht στο νησί). Οι μέχρι τώρα βαθμοί είναι γεροί (ήτοι κάτι 8ρια και 9ρια και 7ρια). Το πρόγραμμα βέβαια μου έχει κάνει το μυαλό κιμά και είμαι πολύ εκτός του τι γίνεται στην μικρή μας κοινωνία. Ευτυχώς δηλαδή που μπορώ να ακοπύω Deutsche Welle (ΘΕΚΚΙΟΥ Κανάλι 6), και να βλέπω κάθε βράδυ τις ειδήσεις (εκτός του ΡΙΚ βέβαια). Επίσης ακούω πολύ Κανάλι 6 (από τη Λεμεσσό για όλο τον κόσμο), ιδίως την εκπομπή του Ζαβού, Rolling Stone (Παρά το γεγονός ότι ότι βάζει ο Σώσης το έχω ψιλοξεπεράσει), Μαρτίνο Περδίκη και τα μυαλά στο μπλέντερ. Τελευταία ενεφανίσθην βαμμένος (αλλά άνευ ζαρτιερων (κλαψ, λυγμ)) σε μια προβολή του Rocky Horror Picture Show παρέα με το Ροζ Τέρας, τον Μπίλια, τον Τσαμπίκο Τζο, τη Μεταλλού, το Προεδρικό Ζεύγος και ένα τσούρμο εράσμους. Είχε πολλύ γέλιο, δεν μπορώ να πω ναούμ.
Τι άλλα; Α, ναι. Από το άλλο εξάμηνο θα έχετε εμένα live στο ραδιοσταθμό του πανεπιστημίου (ucy voice) στην εκπομπή «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη», η ώρα και η μέρα θα μαθευτεί ωσωνούπω. Όσοι είστε εκτός εμβέλειας, λυπάμαι αλλά χάσατε, μέχρι να βάλουμε και ίντερνετ στο σταθμό.
Επίσης. Το blog κλείνει τα δύο!!!! Γιουπι για για!!!! Δυστυχώς θα γιορτάσω τα δεύτερα γενέθλια του μπλογκ διαβάζωντας (κατά πάσα πιθανότητα Πολιτικές Ιδεολογίες, ή Πολιτικά Κόμματα και Εκλογές , ή Κοινωνιολογία των Μειωνοτήτων).
Μαζεύουμε και κάνα λεφτό γιατί του χρόνου προβλέπονται ταξιδάκια (Αίγυπτος, Ισραήλ, Ζυρίχη, Λίβανος και, γιατί όχι Interrail και Ιορδανία) ενώ θα έρθω και μια βόλτα Κύπρο αν τολμήσουν να κάνουν το κάμπινγκ τους στην Κύπρο οι Ακατωνόμαστοι (ναι Forza Nuova και λοιπές ιστορίες)), ενώ αναμένω να μπορω΄να κάνω και ανοιχτή παρέμβαση υποστήριξης του Χριστόφια, με τον όρο ότι θα εμποδίσει τις ιδιοτικοποιήσεις, θα κάνει μεταρρυθμίσεις για μια πραγματικά δωρεάν παιδεία, θα βάλει πιο ανεκτικούς νόμους για τη μετανάστευση, και θα διαπραγματευτεί σωστά το Κυπριακο και γενικά θα εφορμόσει πραγματικά σοσιαλιστικά μέτρα μην ακολουθώντας τη γνωστή Σταλινική πεπατημένη που ακολουθεύσε το ΑΚΕΛ μέχρι και την εποχή της συγκιβέρνισης με τον Τάσσο.

Παρ’ όλα αυτά το μικρό και αγαπημένο μου (μπλογκάκι) δεν το ξανααφήνω.....

Και άλλες υποψίες

Τις προάλλες είδα στο ocation map, ότι με διάβαζε κάποιος από τα Πυργά...λες να είναι ο Ματσάκης;
Γιατί θυμάμαι ότι κάποτε του τα είχα ψάλλει ένα χεράκι του Braveheart

Εγκατελελημένος στη Λευκωσία

Λοιπόν όποτε πρέπει να σκάσω τη λυπητερή για να πάω σπίτι μου για τις διακοπές εκνευρίζομαι απίστευτα. Για ποιον λόγο θα μου πείτε. Ο λόγος είναι πολλύ απλός. Το εισητήριο Αθήνα –Λάρνακα-Αθήνα κοστίζει όσο ένα εισητήριο μετ’ επιστροφής από Αθήνα για Λονδίνο, ή Παρίσι, ή Μαδρίτη. Δηλαδή είναι από τις 120 ΛΚ (Aegean) μέχρι 160 ΛΚ (Cyprus). Ψυχοπαθές; Ναι είναι ψυχοπαθές. Αλλά έχει μια εξήγηση η κερδοσκοπία, τουλάχιστον σε αυτό το δρομολόγιο. Παρά τις ακριβές τιμές, τα αεροπλάνα είναι πάντα γεμάτα. Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη είναι οι δύο πιο δημοφιλείς προορισμοί για το weekend shopping spree των Κυπραίων. Συν ότι στην Κύπρο ο κόσμος ζει μέσα στην οικονομική ευμάρεια την οποία έχει δημιουργήσει η οικονομική φούσκα της δεκαετίας του ’90, όταν η Κύπρος άνοιγε για επενδύσεις από τους Ρώσους και τους Άραβες. Όταν όμως η οικονομική φούσκα σκάσει, τότε τι θα γίνει; Θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση;

Τέλος πάντων, αυτή η κατάσταση με την Κύπρο είναι σε βάρος των όχι και τόσο ευκατάστατων που έρχονται στην Κύπρο για σπουδές. Και η μαλακία είναι ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Ας πούμε, εγώ θα προτιμούσα χίλιες φορές να δώσω 50-60 ΛΚ και να πάρω ένα φέρι μποτ από τη Λεμεσό για Ελλάδα, και ας μου πάρει δύο μέρες. Ίσως να είχε και περισσότερο γέλιο εδώ που τε λέμε. Αλλά αυτή η εναλλακτική δεν υπάρχει. Κάποτε υπήρχε σύνδεση της Κύπρου με την Κρήτη μέ φέρυ, αλλά για άγνωστους (σε ‘μένα) λόγους, διεκόπη. Γενικά όμως η φάση με τα ταξίδια από την Κύπρο, είναι δύσκολη εαν δεν είσαι ευκατάστατος. 110 ΛΚ , ας πούμε, μου ζητούσε η Cyprus για ένα πήγαιν’ έλα Βυρητό, και 90 για ένα πήγαιν’ έλα στο Καϊρο. Για ταξίδια μέσα στην Κύπρο, καλύτερα να μην το συζητάω. Αν δεν έχεις αυτοκίνητο είσαι περίπου κολημένος στη Λευκωσία. Δρομολόγια υπεραστικών λεωφορείων υπάρχουν ελάχιστα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα travelexpress. Αλλά και αυτά δεν βοηθούν και πολλύ, μιας και όλες οι συγκοινωνίες σταματάνε στις 6. Αυτό σημαίνει, πολλύ απλά, ότι εάν πας με δημόσιες συγκοινωνίες στην Πάφο ή στην Άγια Νάπα, πρέπει να έχει κλείσει ξενοδοχείο για να περάσεις εκεί τη νύχτα, ενώ η Κακοπετριά και οι Πλάτρες είναι τελείως out of the question, μιας και δεν υπάρχει η παραμικρή σύνδεση με αυτές τις περιοχές (ήτοι 1 δρομολόγιο τη μέρα).

Αυτό σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα θεωρείτο σημάδι υπανάπτιξης ( A country without trains is not good, όπως λέει και ο Μίρο ο Βούλγαρος στο Kalabush). Όχι όμως στην Κύπρο των γιοταχήδων, στην Κύπρο που μειώνεται η φορολογία στα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα γιατί «έτσι θα μπορούμε να προστατέυσουμε το περιβάλλον, εαν ο μέσος πολίτης μπορεί να πάρει ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο» (ναι το φυντανάκι ο Χαρούλης την είχε πετάξει εκείνη την εξυπνάδα) (αφού κύριε Θράσου όσο μεγαλύτερος είναι ο κυβισμος ενός αυτοκινήτου, τόσο περισσότερη βενζίνη καταναλώνει.........πως θα μειώσετε τους ρίπους; Μήπως μας δουλεύετε;). Άσε το άλλο το εκπληκτικό. Όποτε γίνεται φασαρία για τους ρίπους που εκπέμπονται από την Κυπριακή δημοκρατία, δεν περνάει από το μυαλό κανενός εκεί στην κυβέρνηση να εφαρμώσει το ελάχιστο σοσιαλιστικό μέτρο, το οποίο εφαρμόζει ακόμη και η Νότιος Κορέα, το ποιο ακραία καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη, ενός αποτελεσματικού και πυκνόυ δικτύου δημοσίων συγκοινωνιών;

Ευτυχώς που στο Βορά έχουν τον νού τους πά στην κκελέ τους, και έχουν και συγκοινωνίες, και έναν φτηνό τρόπο να ταξιδέψεις......40ΛΚ το εισητήριο Ερτζάν-Κωνσταντινούπολη-Ερτζάν και το Κωνσταντινούπολη-Αθήνα-Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι περίπου άλλο τόσο....εαν δεν μειώσουν την τιμή οι απο εδώ, θα γυρνάω στην πατρίδα μέσω κατεχομένων. Μαλάκας είμαι να κάθομαι να πληρώνω τους εδώ κερδοσκόπους;

Υ.Γ. Παρακαλώ να βλέπει αυτά τα πράγματα ο Φιλελεύθερος που ωρύεται για όσους χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο στο βορρά. Καλός ο πατριωτισμός, αλλά , και η κλεψιά και τα οικονομικά μας έχουν τα όρια τους.Και, κύριοι του «Φ» οι 100 λίρες δεν είναι πενταροδεκάρες, όσο πατριώτης και να είσαι. Εκτός και εάν θέλετε τον κόσμο να μην ταξιδεύει, και να μην έρχεται σε επαφή με «αντεθνικά» και «ξένα» στοιχεία. Τότε κερδίζετε μια σεβαστή θέση ως εκπρόσωποι τύπου του παπαδαριού..........

5, the magic number

1) Εάν είστε Σημιακός, και ψάχνετε για τον Σουηδό Χίπη που την έπεσε στην κόρη του χασάπη πριν από κάτι χρόνια, εγώ είμαι ο φταίχτης. Μπορώ να πω ότι το πέσιμο ήταν άκρως αποτυχημένο, έφαγα μια τεράστια χυλόπιτα (Βασίλη τι μου λέει αυτός ο μαλάκας, είπε σε ντόπιο φίλο μου), και η ηθική τιμή της κορασσίδος δεν εκινδύνευσε ποσώς.

2) Έχω σαν ήρωα μου τον Hunter. S. Thompson. Και επαγγελματικά, αλλά και ως στάση ζωής. Ο άνθρωπος που διερευνά κάποιο θέμα μέσα από μια twisted οπτική γωνία, είναι αυτός που εν τέλει φτάνει στο να ανακαλύπτει περισσότερες, εσωτερικά και μη.

3) Είμαι λίγο νομάς. Στήνω τσαντίρι και το ξεστήνω με απίστευτη ευκολία. Η περιπέτεια και οι νέες εμπειρίες με τραβάνε, όσο με τραβάει η σριστερά, η ελευθερία, το σινεμά, η μουσική και η περιέργεια

4) Είμαι, κατά μία έννοια σαβουρογάμης. Οι γκόμενες που με τραβάνε δεν είναι κατά κανόνα όμορφες. Αυτό που κάνει το κλικ, είναι η συμπεριφορά τους. Τις θέλω ανεξάρτητες, έξυπνες, φωτιά και λαύρα στον έρωτα, και πάνω απ’ όλα να διψάνε για περιπέτεια και νέες ανακαλύψεις

5) Μεγάλα κολήματα μου: ramones, tim burton, motorhead, amparanoia, kabamarou,fear and loathing in las vegas, terry pratchet, stoner rock, dance, ska, skape, τρύπες, Αγγελάκας, ρόδες, μίκρο, death in vegas, velvet underground, lou reed, punk, rock and roll, depeche mode, dionyssos, frank zappa and the mothers, sabbath, the deerhunter, robert de niro, scarlett johanson, pj harvey, ojos de brujo, mano negra, manu chao, audrey tatou, luz cazal,barcalona, la coruna, rayo vallecano,scotland,ireland, latin america, spain, asterix, mafalda, jamaica, marijo (για τους ψαγμένους), όλες οι ταινίες του Stanley Kubrick, Μαρία Σωλομού (ναι αυτή από τους Σινγκλς), άφρο μαλί, soul, Βασιλική Ανδρίτσου, Θεοπούλα, γαλλική προφορά, ισπανικά, ιταλικά, Αλαιν Γκίνσμπεργκ, Μπάροουζ, Πάτι Σμιθ, σεξ,cult cinema, Pearl Jam, Neil Young, TOOL, bikini kill, ο Πεχλιβάνης......................

και προς συνέχεια του παιχνιδιού καλώ

Ψυχιά
rock n sane
evita
Αισέ Δρακούν
agrino

Εγώ ο ξένος

Για μένα το χρυσοπράνισο νησί δεν είν αι παρά ένας ερημότοπος. Το cyprus dream είναι ένας εφιάλτης. Οι λαϊνοί αγώνες είναι κάτι γνωστό, αλλά όχι όπως το εννοούν οι ντόπιοι. Τα κόμματα δεν σώζουν τίποτα και κανέναν από μόνα τους, τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνω. Για μένα η εδώ πολιτικοποίηση είναι κομματικοποίηση. Οι «πολιτικοποιημένοι» του νησιού δεν έχουν ιδέα από πολιτική. Είναι απλά κομματόσκυλα, περιμένουν είτε απο τον Ανανστασιάδη, ή τον Don Christophoro de la grande Betoniera, που και που να τους πετάξει κανένα κομματικό κόκκαλο.
Για εμένα, όσο και να μπορώ να προσφέρω, ως ξένος, στη χώρα αυτή, δεν νοιάζεται κανένας. Είμαι ξεχασμένος , σχεδόν στο έλεος του Θεού, και από αυτούς που λένε πως με εκπροσωπούν, και απο αυτούς που με αδηκούν. Εγώ, ο ξένος, ο αντιδραστικός, αυτός που λέει πράγματα που κανείς εδώ δε θέλει να ακούσει......έχω την αίσθηση ότι είμαι ο wicked messenger του Dylan. Το ότι λέω ακριβώς ότι σκέφτομαι είναι η κατάρα και το χάρισμά μου....αλλά και η θηλειά γύρω από τον λαιμό τους. Πέρα από λογοκριτές, πέρα από δικτάτορες, πέρα από φύλακες της• τάξεως........Είμαι οι εφτά πληγές του Φαραώ, σχεδιασμένες ώστε να χτυπήσουν μια μόνο μερίδα ανθρώπων, μιας αστικής άποψης που με εξοργίζει. Είμαι ο Χουλκ, ο Τσε και ο Φρανκ Ζάπα, μαζεμένοι όλοι σε ένα.....none of thee shall escape my holy wrath, none of theen shall survive, behold, rulers of the world, I shall be thy nightmare and thy punishment...............stay put, or say yer prayers to yer non-existant gods, for I will keep burning consciences for the millenia to come. BEHOLD!THE POWER OF THE REBEL ROUSERS IS TOO HARD FOR THEE TO CONTROL

Ο ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΟΓΟ

Σήμερις το μπλογκ θα μιμηθεί το stravara mas και θα ασχοληθεί με μια από τις μεγάλες φυσιογνωμίες του Stravaraland. Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζουμε τον ένα και μοναδικό κύριο βουλευτή/πρόεδρο της επιτροπής συγκοινωνιών της Βουλής/ σουρεαλιστή συγγραφέα Ζαχαρία Κουλία (ή αλλιώς mr triskatarato).

Το τελευταίο (διπλό) χτύπημα του mr triskatarato, το οποίο έγινε προ ολίγων ημερών, προκάλεσε σοκ και δεος. Επιτέθηκε συντονισμένα, μέσω ρικ (από μέρα σε μέρα) και mega (βραδυνό δελτίο). Σε τι επιτέθηκε ούτε ο ίδιος ξέρει. Υποψιάζομαι όμως ότι επιτίθετο στην λογική μας. Γιατί αυτό νομιζω ότι κάνει με την εκπληκτική δήλωση όπου έλεγε ότι « σε μία ημικατεχόμενη πατρίδα δεν επιτρέπεται να γίνεται απεργία σε έναν τόσο νευραλγικό τομέα της οικονομίας μας».
Κοινώς, για να το βάλουμε σε μια καθημερινή συζήτηση, φανταστείτε ένα παιδάκι να ζητά με πείσμα από τον μπαμπά/ την μαμά παγωτό, και αυτός/ή να του απαντά ότι δεν μπορεί να αγοράσει / δώσει παγωτό, γιατί πριν από τριάντατόσα χρόνια κάποιο λαμόγιο βούτηξε το πιάνο του σπιτιού.

Ακούγωντας την τελευταία αυτή δήλωση, δυαλήθηκε και η τελευταία μου αυταπάτη ότι ο mr triskatarato προσπαθεί (ανεπιτυχώς) να μιμηθεί τον Boris Vianne. Αντιθέτως επιβεβαιώθηκε η έτερη υποψία. Ότι δηλαδή εξελέγη με σκοπό να εκφράσει/γιατί όντως εκφράζει την «σκληρή» γραμμή στο κυπριακό, αλλά απο όλα τ’άλλα είναι κουμπούρας, οπότε πετάει και κάτι περί κατοχής όποτε μιλάει για το οτιδήποτε, για να μη φανεί ότι λέει ότι να’ναι.



Γεια σου Κύπρος με τους βουλευτάδες σου!!!!!

το επαιτειακόν

Αν υπάρχει ένας λόγος που με κάνει να ασχολούμαι σε αυτό το άρθρο με το Κυπριακό, αυτός είναι η υποκρισία την οποία βλέπω να επικρατεί, σε σχέση με τη λύση του. Όλοι ευαγγελίζονται τη λύση αλλά, όποια λύση και να προτείνουν είτε είναι αδύνατον να γίνει κοινά αποδεκτή, είτε δεν μπορεί να γίνει βιώσιμη. Ολοι, αριστεράς συμπεριλαμβανωμένης, ζουν υπό την ψευδαίσθηση ότι τη λύση θα την δώσουν ο ΟΗΕ και η ΕΕ. Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω, όμως, πως μπορούν οργανισμοί οι οπίοι είναι καθαρά δημιουργήματα αστικών πολιτικών ελίτ, να λύσουν νένα πρόβλημα που στη ρίζα του είναι.......ταξικό
Εξηγώ. Στο Κυπριακό ενεπλάκησαν, πέντε αστικές τάξεις. Η ελληνική αστική τάξη, που μάζι με την Ε/Κ αστική τάξη ζητούσαν ένωση. Η τουρκική αστική τάξη και η Τ/Κ αστική τάξη, που ως αντίδραση στις απαιτήσεις των δύο προαναφερθεισών αστικών τάξεων, προέβαλλε το αίτημα για τη διχοτόμιση (taxim). Και η βρετανική αστική τάξη που έπαιζε το διαίρει και βασίλευε, για να έχει υπό τον έλεγχο της την Ανατολική Μεσόγειο. Ο Κυπριακός λαός ουσιαστικά βρέθηκε εγκλωβισμένος σε ένα παιχνίδι στο οποίο ήταν ο μοναδικός χαμένος. Σε αυτό έχει την ευθύνη και η αριστερά, μιας και ΄.οχι μόνο δεν αντιστάθηκε στις ορέξεις του κεφαλαίου όπως αυτό εκφραζόταν στην Κύπρο, αλλά πολλές φορές το υπερφαλάγγιζε από τα δεξιά.Έτσι, φτάσαμε στν παρούσα κατάσταση, όπου ο λαός περιμένει μια λύση, η οποία ομως όποτε φαίνεται να εμφανίζεται, ουσιαστηκά σκαλώνει στην άρνηση της μίας ή της άλλης ελίτ. Και αυτό γιατί η κάθε προτεινόμενη λύση δεν είναι δυνατόν να αρέσει και στις δύο ελίτ μιας και αυτές λειτουργούν με την ανταγωνιστική λογική του καπιταλισμού, σε βάρος του απλού κόσμου που με τρόμο παρακολουθεί το ενδεχόμενο της λύσης να απομακρύνεται με γρήγορο βηματισμό και τα κόμματα να λειτουργούν αντιδραστικά, στην προσπάθεια τους να καμουφλάρουν το κενό που έχουν αφήσει. Αυτό γίνεται με συνθήματα κενά περιεχομένου και λύσεις σχοζοφρενικές. Τελευταία τέτοια, νόστιμη ιδέα που κυκλοφορεί, η δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία, με σεβασμό στο κοινωτικό κεκτημένο (μα δεν αναιρούν το ένα τ’άλλο;) και τη δέσμευση Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας ότι δεν θα επεμβαίνουν στα εσωτερικά της Κυπριακής Δημοκρατίας (Ναι καλά, λες και εάν τη δώσουν θα την τηρήσουν). Λύσεις του τύπου «και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο» όμως δεν οδηγούν πουθενά. Απλά μπαλώνουν προσωρινά κάποιες τρύπες.
Η αλήθεια είναι όμως ότι έχουμε χορτάσει από πρόχειρες λύσεις- φαστ φουντ, οι οποίες μόνο για εσωτερική κατανάλωση προορίζονται. Θέλουμε κάτι το ουσιαστικό, κάτι που θα χτυπήσει το κακό στη ρίζα του. Για αυτό και θα προτείνω τη λύση που προτείνουν οι περισσότεροι Τροτσκιστές αναλυτές για τα εθνικά προβλήματα. Μια σοσιαλιστική ομοσπονδία, όπου τον πρώτο λόγο θα έχουν οι εργαζόμενοι μέσα από τα σινδυκάτα τους, και όχι οι όποιες πολιτικές ελίτ. Αυτό μπορεί να ενισχυθεί, από τη δημιουργία δικοινωτικών επιτροπών επαναπροσέγγισης, σε επίπεδα γειτονιάς, δήμου, ή χώρου εργασίας. Έτσι οι δύο κοινότητες θα μπορεσουν να έρθουν πραγματικά ποιο κοντά, αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα αντιμετοπίζουν και οι δύο κοινότητες ανεξαιρέτως. Επίσης αυτό μπορεί να βοηθήσει στην διεκδήκηση ε/κ και τ/κ περιουσιών που χάθηκαν στις δικοινοτηκές ταραχές και κατά την εισβολή, αλλά και στην ομαλή επιστροφή όσων προσφύγων θέλουν να επιστρέψουν στις εστίες τους, αλλά και στην ομαλή συνύπαρξη με όσους εποίκους δεν θελήσουν να επιστρέψουν στην Τουρκία (σημ. Ένα μεγάλο μέρος των εποίκων είναι Κουρδικής καταγωγής και άρα με την επιστροφή του στην Τουρκία βρίσκεται υπό τον κίνδυνο διώξεων). Μπορεί να φαίνεται ουτοπική η λύση αυτή, αλλά τουλάχιστον είναι πιο πιθανό να επιβιώσει, και είναι εφικτή.

Λύσεις που διατηρούν το πολιτικό status quo και την κυριαρχία των αστικών τάξεων δεν υφίστανται καν ως λύσεις, αλλά διατηρούν εκείνο τον τεράστιο βραχνά που βρίσκεται πάνω απο το κεφάλι μας και λέγεται κατοχή. Τόσο η δεξιά, όσο και τα «αριστερά κοινοβουηλευτικά κόμματα» αδυνατούν να προσφέρουν μια οιαδήποτε λύση, πόσο μάλλον μια λύση που προβλέπει ένα ομοσπονδιακό κράτος που να λειτουργεί με τη λογική του σοσιαλισμού. Για αυτό τον λόγο πρέπει να ξεκινήσουμε τη δημιουργία μιας νέας αριστεράς, όπου οι αποφάσεις θα πέρνονται από τη βάση και όχι από κάποια ηγεσία, πράγμα που θα λειτουργήσει και ως μοντέλο για την λεθιτουργία της άνωθι ομοσπονδίας.

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΝ


Αν δεν πας στο φεστιβάλ rainbow, ή στην παλιά πόλη τα Σαββατοκύριακα, ή αν δεν έχεις δει το Kalabush, αδυνατείς να καταλάβεις το μέγεθος της μεταναστευτικής κοινότητας που ζει στη Λευκωσία , ή το πως ζει αυτή η κοινότητα. Στην Λευκωσία ζουν αρκετές χιλιάδες μετανάστες. Αφανείς, οι περισσότεροι. Αφανείς γιατί τα αφεντικά τους τους στέλνουν σε δουλιές « κρυμένες» από τα μάτια της καθοσπρέπει κοινωνίας, δουλιές που κανείς δεν θέλει.
Πολλοί δουλεύουν στην κουζίνα κάποιου εστιατορίου, ή λαντζέρηδες σε μαγαζιά, για ψίχουλα, Άλλοι δουλεύουν, ανασφάλιστοι, στην ύπαιθρο , είτε ως εργάτες γης, είτε ως χτίστες. Οι πιο πολλές γυναίκες εργάζονται ως οικιακές βοηθοί. Άλλες έρχονται με την ψευδαίσθηση ότι θα δουλέψουν ως γραματείς , και καταλήγουν να χορεύουν για τα αδιφάγα μάτια διαφόρων λιγούρηδων, σε ελεϊνά στριπτιζάδικα, ή ακόμα χειρότερα, να βιάζονται επί πληρωμή από τους ίδιους λιγούρηδες. Σαββατοκύριακα και αργίες είναι για αυτούς άγνωστα πράγματα, μιας και το αφεντικό απαιτεί απ’ αυτούς να είναι στη διάθεση του εφτά μέρες τη βδομάδα. Και όλα αυτά μακρυά από τη βιτρίνα. Μην τυχόν και ξυπνήσουμε από το cyprus dream. Μην τυχόν και δούμε τα χάλια του,μην τυχόν και δούμε αυτή τη μοντέρνα μορφή δουλείας και δουλεμπορίου που επικρατεί στην Κύπρο. Η Κύπρος έχει ένα από τα ποιο απαρχαιωμένα συστήματα μετανάστευσης ever. Ακόμα και τώρα οι μετανάστες έρχονται στην Κύπρο με συμβόλαια, ενώ για τις περισσότερες χώρες ΕΕ μια απλή βίζα είναι αρκετή για να μπεις στην χώρα και να ζήσεις νόμιμα. Στην Κύπρο δεν υπάρχει, νομικά, η δυνατότητα για κάποιον μετανάστη να ζητήσει μονιμοποίηση μετά την παρέλευση της πενταετίας νόμιμης διαμονής. Αντιθέτως πρέπει να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, και να περιμένει το νέο συμβόλαιο για να επιστρέψει για άλλα πέντε χρόνια, κλπ,κλπ. Στην Κύπρο το αφεντικό δίνει στο κράτος μια εγκυητική 250-600 λίρών, για να καλυφτούν πιθανά έξοδα απέλασης. Επίσης για πιθανή ανανέωση της άδειας παραμονής, στην περίπτωση που είναι καλλιτέχνηδα, η εργαζόμενη πρέπει να εμφανιστεί στγο τμήμα μετανάστευσης, με το αφεντικό της και το διαβατήριο της.... Βέβαια αυτό προσφέρει κάλυψη στους νταβατζήδες, που μπορούν και με το νόμο να κατακρατούν τα διαβατήρια των εν λόγω γυναικών όσο θέλουν. Και όλα αυτά δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας, βρίσκονται στην ιστοσελίδα του υπουργείου εσωτερικών. ΄Οσα δηλαδή υποδεικνύουν την συνενοχή, νομικά,του Κυπριακού κράτους σε αυτή τη νόμιμη μορφή δουλεμπορίου. Γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία, όσον αφορά τους ξένους εργάζόμενους στο εσωτερικό της (όσους βρίσκονται στην χαμηλή μισθολογική κλίμακα) είναι ένα μοντέρνο σκλαβοπάζαρο,όπου ο αφέντης διαμαρτύρεται, και αισθάνεται να καταπατούνται τα δικαιώματα του όταν οι σκλάβοι σηκώνουν κεφάλι.

Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι, για την κατάσταση που επικρατεί στη νήσο Κύπρο, δεν φταίνε αυτοί οι άμοιροι που ήρθαν εδώ ζητώντας μια καλύτερη ζωή. Φταίνε τα «καλά» αφεντικά που δηλώνουν ότι τους «ποτίζουν, τους ταϊζουν, τους πληρώνουν χρησους, κλπ, κλπ,κλπ» ενώ στην πραγματικότητα τους εκμεταλεύνονται στο έπακρο, και όταν πάυουν να τους είναι χρήσιμοι πια, τους πετούν σαν στημένη λεμονόκουπα στο imigration. Φταίνε τα καλόπαιδα της Αστυνομίας που καθορίζουν, πια, την μεταναστευτική πολιτική του κράτους. Ενώ ακόμη συζητάται στο θέμα της μονιμοποίησης, σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές Ντιρεκτίβες, η αστυνομία εκβίαζει μετανάστες που βρίσκονται σχεδόν στο πέμπτο έτος της νόμιμης διαμονής, με απέλαση εαν δεν φύγουν οικιωθελώς από την δουλειά τους και την χώρα, και τους εργοδότες τους με είσοδο σε blacklist, εάν δεν τους απολύσουν πριν την πάροδο της πενταετίας. Επιπλέον η αστυνομία χρησιμοποιεί τα παιδία αυτών των ανθρώπων ως ομήρους, για να κάνουν τους γονείς να παραδωθούν,και να μπορούν να απελάσουν την οικογένεια χωρίς πολλά πολλά. Φταιει το υπουργείο που δίνει πια άδειες μόνο για τέσσερα χρόνια. Ναι μεν να έρχονται να δουλεύουν, αρκεί να δουλεύουν χωρίς πλήρη δικαιώματα, να είναι το φτηνό εργατικό δυναμικό που εμείς θέλουμε, για φτηνή παραγωγή, για να στριμώχνουμε τον ντόπιο εργαζόμενο, να μπορούμε να τον βάζουμε να εργαζεται όλο και περισσότερο για όλο και λιγότερα λεφτά. Να τους βάλουμε να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο, για να βγάζουμε όλο και περισσότερα κέρδη για τις εταιρίες μας. Ζήτω η νεοφιλελεύθερη πολιτική. Ζήτω η υποχόρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας! Στο όνομα του καπιταλισμού σας διατάζουμε να ξεφωρτωθείτε κάθε τι ανθρώπινα έχετε και να αλληλοκατασπαραχτείτε για να μας εξασφαλήσετε την Μερσεντές, την πισίνα, την πανάκριβη βίλα. Και άλλα τέτοια νόστιμα, απλά και μόνο για να πλουτίσουν κάπιοι κερδοσκόποι, καπιταλιστές, λαμόγια και μαφιόζοι τους οποίους έχουμε κάνει ήρωες. Η, καλύτερα , το καπιταλιστικό σύστημα έχει κάνει ήρωες. Αστείο ε; Και όμως είναι η πικρή πραγματικότητα.

Αυτός ο «ανταγωνισμός» μεταξύ ντόπιων και ξένων εργαζομένων, που έχει επιβληθεί από τα αφέντικα, είναι απότοκο του καπιταλιστικού συστήματος. Ο μόνος τρόπος για να βελτιωθεί η κατάσταση είναι ο εξής.
1) Κοινή πάλη ανάμεσα Κυπρίων και ξένων εργαζομένων για τα δικαιωματά τους σε ίσο μισθό, κοινωνικές ασφαλίσεις και παροχές από το κράτος.
2) Κοινός αγώνας όλων των εργαζομένων για μονιμοποίκηση όσων μεταναστών πληρούν τα κριτήρια που έχει θέσει η ΕΕ.
3) Αυστηρός έλεγχος των κινήσεων της αστυνομίας απόν την κοινωνία και ανάλογες αντιδράσεις από την κοινωνία σε περίπτωση που η αστυνομία ασκεί κατάχρηση των εξουσιών της. Δεδν μπορεί η αστυνομία να καθορίζει τηνν πολιτική του κράτους σε οποιοδήποτε ζήτημα
4) Αυστηρός έλεγχος των πρακτικών του τμήματος μετανάστευσης
5) Παραχώρηση ασύλου σε όσους το αιτούνται

Μόνο με αυτό τον τρόπο θα επιτύχουμε την ενσωμάτωση αυτών των ανθ΄ρωπων,οι οπίοι, είτε το θέλουμε είτε όχι αποτελούν πυλώνα της Κυπριακής κοινωνίας

οΔΗΓΊΕ¦ ΓΙΑ ΥΠΟΨΉΦΙΑ ΚΑΜΆΚΙΑ

Οποτε πάτε να την πέσετε σε Κυπραία, πηγένετε πολλύ με το μαλακό (άντε κάνα φιλάκι στο μάγουλο) γιατί αλλιώς θα υποψιαστεί ότι θέλετε να τη βιάσετε.