Πριν μια περίπου τετραετία η ΝΔ έβγαινε στην κυβέρνηση με ηγέτη το «καθαρόαιμο» του κ Δαϊλάκη και σύνθημα τον «ανένδοτο» αγώνα κατά της διαφθοράς. Τώρα, εν έτει 2008, οι δηλώσεις περί σεμνότητας και ταπεινότητας φαντάζουν μόνο σαν ανέκδοτο. Ένα ανέκδοτο σε βάρος του απλού πολίτη, του εργαζόμενου, του νεολαίου, του φοιτητή. Ο «ανένδοτος» μετατράπηκε σε πλιάτσικο, με ιερείς, ηγούμενους, βουλευτές, υπουργούς, γραμματείς και φαρισαίους ενδεδημένους με τον γαλάζιο μανδύα του πατριώτη ή τον πράσινο μανδύα του σοσιαλδημοκράτη να τρέχουν να διεκδικήσουν ο καθείς την μεγαλύτερη (σε χωρητικότητα) κουτάλα. Αυτό που βλέπουμε είναι το αποτέλεσμα της δράσης του συμπλέγματος σοσιαλδημοκρατών (μερικές φορές)-νεοφιλελεύθερων-λαικής δεξιάς και δεξιάς του Κυρίου- ΣΕΒ. Και δεν είναι μόνο το παπαδαρίο που θυσαυρίζει στις πλάτες μας. Είναι και οι διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες που γίνονται σιγά σιγά κάτι σαν τον Ζυμαρούλη. Όλοι δηλαδή όσοι έπιασαν τους ανέμους της αλλαγής που εμφανίστηκαν από το 85 και μετά (όλως παραδόξως όλοι έπνεαν προς την ίδια κατεύθυνση, την ΛΙΤΟΤΗΤΑ-ΙΔΙΟΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ).
Και επί ΠΑΣΟΚ υπήρχαν καραμπινάτες αρπαχτές και σκάνδαλα,απλά οι του ΠΑΣΟΚ ήταν ρε παιδί μου κομματάκι πιο επαγγελματίες, δεν πιάνονταν τόσο εύκολα, ούτε αντιδρούσαν τόσο σπασμωδικά (τουλάχιστον μετά από την φάση που έστειλε ο Αντρέας τα ΜΑΤ να δείρουνε τους παππούδες). Η συνταγή για ένα αποτελεσματικό σκάνδαλο επι ΠΑΣΟΚ, ήταν ή η διαιώνηση των τρεχόντων σκανδάλων (όπως η αφορολόγιτη εκκλησιαστική περιουσία), ή η έναρξη καινούριων σκανδάλων που θα μεταλαμπαδεύονταν στην όποια νέα κυβέρνηση (Ολυμπιακή,ΕΛΤΑ, ΟΤΕ), ή το κουκούλωμα (εντάξει τους ξέφυγε ο Κοσκωτάς, στην κορύφωση του σκανδάλου ήταν στα τελειώματα η κυβέρνηση τους-επερχόταν ο Μητσοτάκης με την «Κάθαρση» (άλλο ανέκδοτο κι’αυτό) αλλά για δείτε κάτι υπεργολαβίες που μοίραζε ο ΟΤΕ στα Βαλκάνια). Έτσι οι ΠΑΣΟΚΟΙ δεν είχαν τόσο χοντρό πρόβλημα όσο τα «γαλάζια παιδιά», εάν και θα ‘πρεπε.
Με τη ΝΔ όμως η αρπαχτή και η διαχείρηση αυτής είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται, οι λίγοι θυσαυρίζουν πλέον ανοιχτά και αδιάντροπα. Το ξεκίνημα έγινε με την πρώτη προσπάθεια να ξεπουληθούν τα λιμάνια, μετά με την προσπάθεια για ιδιοτικοποίηση της παιδείας και την αντίδραση του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως (ζαρντινιέρες, δακρυγόνα, πράσινα παπούτσια και έτερες ιστορίες). Στη συνέχεια SIEMENS, ΟΤΕ, Ολυμπιακή, ΟΣΕ, Βατοπέδι και τα συναφή. Δηλαδή μια συνεχής προσπάθεια να μεγαλώσει η μαύρη τρύπα που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ, και να ευνοηθούν οι διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες σε βάρος του κόσμου. Η κλασσικότερη κομπίνα που παίχτηκε ήταν τα καρτέλ. Χρόνια και χρόνια μας έχουν γανιάσει με εκείνη την ιστορία γι’ αγρίους ότι με ελεύθερη αγορά και ανταγωνισμό θα έχουμε......καλύτερες υπηρεσίες και τιμές.....Απεδείχθη μύθευμα αφού πολλές αγορές είναι ελεύθερες στην Ελλάδα, (όπως του γάλακτος, επί παραδείγματι), αλλά οι προσφερόμενες υπηρεσίες έχουν παραμείνει οι ίδιες, ενώ οι τιμές έχουν ανέβει κατακόρυφα.Στο δε γάλα, όπως και σε μια άλλη σειρά προϊόντων, η διαφορά των τιμών από εταιρία σε εταιρία έχειως ανώτατο όριο το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 10-20 λεπτών..... Μια βόλτα στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς αρκεί για να σας πείσει για την ορθότητα των όσων γράφω. Το λογικό αποτέλεσμα της ιστορίας αυτής, είναι το να έει φτάσει ο κοσμος στην κατάσταση να πηγαίνει για ψώνια στο σουπερμάρκετ με την πιστωτική κάρτα στο χέρι, αφού δεν ξέρει εάν το ρευστό που έχει θα φτάσει για να καλύψει τις καθημερινές ανάγκες του σπιτιού. Για διασκέδαση έξω βέβαια ούτε λόγος, μιας και αυτή έχει γίνει πια πανάκρυβη..
Όλο αυτό είναι το περιβάλλον υπο το οποίο διεξάγονται οι διάφορες ιερές μπίζνες, εν Ελλάδι, σε μια περίοδο όπου ένα πολλύ μεγάλο μέρος του κόσμου ουσιαστικά λέει το ψωμί ψωμάκι και οι ελάχιστοι μεγαλοεπιχειρηματίες να πλουτίζουν αδιάντροπα απο ‘δω και απο ‘κει.
Ένας τέτοιος είναι και ο Εφραίμ, όπως ήταν και ο Χριστόδουλος, ο Ιερώνυμος και οι προκατοχοι του, όπως είναι και ο Ττόμης ο Β (ο οποίος σύμφωνα με τον Κώστα Κωσταντίνου του «Π»έχει μεγάλη έφεση στο Κοντραμπάσο). Όμως η επιτυχία όλων αυτών, και ίδίως του Χριστόδουλου, του Ττόμη και του Εφραίμ στο οικονομικό μάνατζμεντ, δεν ωφείλεται μόνο στις διοικητικές και οικονομικές τους ικανότητες, ούτε μόνο στους στενούς δεσμούς τους με πολιτικούς και οικονομικούς παράγωντες, Έλληνες ή Κύπριους, πράσινους ή γαλάζιους. Ούτε τόσο σε εκείνη την μερίδα των ψηφοφόρων που «βλέπει ράσο και ανοίγει το πορτοφόλι». Ωφείλεται κυρίως στην αδυναμία των εκάστωτε κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν την εκκλησία ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια επικερδής και αδιφάγος επιχείρηση, με έμφαση στα κτηματικά. Και επιπλέον υπάρχει μια αδυναμία αντιμετόπισης των απατηλών τρώπων με τους οποίους διαχειρίζεται αυτήν την περιουσία η εκκλησία ή προσπαθεί να την επεκτείνει, πολλές φορές δείχνοντας ότι πέρα από τις περι πνευματικής και κοινωνικής εργασίας φανφάρες είναι στην ουσία μια αδίστακτη και χωρίς την παραμικρή κοινωνική ευαισθησία επιχείρηση. Απο την τιτάνια προσπάθεια για την οικοπεδοποίηση της Πεντέλης, του Υμμητου και της Πάρνηθας (όπου βρίσκονται τεράστιες ανεκμετάλευτες δασικές εκτάσεις, υπό την ιδιοκτησία μεγάλων μοναστηριών), μέχρι τα αίσχη της Μονής Τομπλου στο Κάβο Σίδερο και την έξωση των παιδικών κατασκηνώσεων στην περιοχή της Χαλκιδικής, αυτό είναι το πρόσωπο των ιερών πατεράδων του έθνους. Οι οποίοι ακόμα και στις φιλανθρωπίες-κινήσεις διαφήμισης κάνουν τόσο μικρά έξοδα, όσο είναι δυνατόν για να μην μειωθούν τα υπερκέρδη τους (βλέπε αλληλεγγύη), την ίδια στιγμή που κυκλοφορούν με τεθωρακισμένα τζιπ, λιμουζίνες και ελικόπτερα, φορώντας άμφια τα οποία εάν πωλούνταν θα κάλυπταν το χρέος μιας χώρας του τρίτου κόσμου......
Αλλά αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Κοιτάχτε τι γίνεται στις ΗΠΑ με την όψιμη κρατικοποίηση ιδιωτικών τραπεζών για ένα-με δύο χρόνια, με σκοπό την κάλυψη των χρεών τους. Εκεί ένας άλλος καλούλης του Θεού (που βγήκε πρόεδρος την πρώτη φορά με νωθεία, και που πίστευε ότι το θείο του καθήκον είναι να σκοτώνει μουσουλμάνους-με τα λεφτά των φορολογουμένων βέβαια), καθοδηγούμενος από μια σειρά επιφανείς μαθητές του Hayek και του Friedman και μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων (βλέπε Dick Cheney, Paul Wolfowitz και cia) έθετε σε εφαρμογή ένα τεράστιο πρόγραμμα δυάλυσης των όσων κρατικών υπηρεσιών είχαν επιζήσει της εποχής Ρήγκαν το οποίο συμπεριλάμβανε ακόμη και την ανάθεση υπεργολαβιών του Αμερικάνικου Στρατού σε εταιρίες μισθοφόρων, όπως η περίφημη Blackwater. Αυτό φανερώνει και το πως βλέπουν το κράτος αυτοί οι άνθρωποι. Δηλαδή ως μια μαύρη τρύπα στην οποία ρίχνουν τα χρέη των επιχειρηματιών, έτσι ώστε να τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τα χρέη των επιχειρήσεων τους χωρίς να πληρώσουν οι ίδιοι δεκάρα. Έτσι ώστε όταν «υποχωρήσει» η κρίση, να ξαναπάρουν την επιχείρηση και να ξανασυσωρεύσουν κεφάλαια, τα οποία υποτίθεται ότι όταν θα φτάσουν σε ένα σημείο υπερχείλησης, έτσι μαγικά, θα πέσουν ως μάννα εξ ουρανού στους εργαζόμενους (οι οπιοι μέχρι τότε θα εργάζονται ανασφάλιστοι και τρεις κ’εξήντα, αλλά για το καλό τους σκοτώνται στη δουλειά χωρίς να βλέπουν δεκάρα τσακιστή). Δηλαδή, ακόμα και εάν πραγματικά το πιστεύουν αυτό το πράγμα, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να είναι και κερατάδες και δαρμένοι, δηλαδή να δουλεύουν για λίγα λεφτά και ταυτόχρονα να πληρώνουν για τις μαλακίες των εργοδοτών τους.
Σημεία των καιρών; Σαφώς και όχι. Αυτή η βαλίτσα έρχεται από πολύ μακρυά, σχεδόν από την εποχή που φιλελεύθερα και αστικά φύλλα εκδήλωναν τον θαυμασμό τους προς τον Στάλιν, και οι Φιλελεύθεροι παρέα με τους Σταλινικούς και τους Συντηρητικούς συμμαχούσαν με το Ναζιστικό κόμμα στο Reichstag. Αλλά το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των αποτελεσμάτων της συμαχιάς ανάμεσα στους συντηρητικους (και κατ’ επέκτασην τη δεξιά του Κυρίου) και τους νεοφιλελεύθερους ήταν η Χιλή. Μετά τις απέλπιδες προσπάθειες αποσταθεροποίησης της άτακτης κυβέρνησης Αλιέντε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους διάφορους οικονομικούς «χιτμεν» (υπάληλους της CIA ειδηκευμένους στο οικονομικό σαμποτάζ), η τελική λύση ήρθε μέσα από την συμαχία συντηρητικών κύκλων της χώρας, με το State Department και τη CIA, υπηρεσίες που ήταν γεμάτες από ανερχόμενα φυντάνια τύπου George Bush Sr, και άλλα καθιερωμένα φυντάνια τύπου Henry Kissinger. To 1973 αυτή η συμορία κατέλυσε την δημοκρατία στη χώρα, έριξε την κυβέρνηση και στη θέση της εγκατέστησε τον στρατηγό Πινοσέτ. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε η κυβέρνηση Πινοσέτ ήταν η ιδιοτικοποίηση όλων των κρατικών και κοινωνικοποιημένων επιχειρήσεων. Ταυτόχρονα άνοιξε τις αγορές στην αχαλίνωτη επιχειρηματικότητα. Έτσι άρχησε ένα άνευ προηγουμένου πλιάτσικο στους πόρους της χώρας, και μια άνευ προηγουμένου εκμετάλευση της εκεί εργατικής τάξης. Γιατί, ενώ η κυβέρνηση Πινοσέτ άφηνε τις εταιρίες να κάνουν κυριολεκτικά ότι θέλουν, την ίδια στιγμή, με τις ευλογίες φιλελεύθερων οικονομολόγων και κυβερνήσεων (όπως και συντηρητικών βέβαια), κατέστειλαν με περισσή αγριότητα τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες του χιλιανού λαού. Κάτι παρόμοιο πήγε να γίνει και στην Αργεντινή επί Menem, αλλά οδήγησε σε μια μεγαλοπρεπή κατάρευση της οικονομίας της χώρας προ ετών (με τις κυβερνήσεις να τρέχουν να σωθούν η μία μετά την άλλη). Παρόμοιες προσπάθειες απέτυχαν και στο Περού την Κολομβία και τη Βολιβία. Μάλιστα η εξήγηση που δίνει ένας άλλος πασίγνωστος νεοφιλελεύθερος, ο Geofrey Sachs στο τελευταίο του βιβλίου, που φέρει τον τίτλο «το τέλος της φτώχειας» ήταν,λίγο πολλύ, ότι επειδή αυτές οι χώρες είναι κατά κόρον ορεινές, και η μεγαλύτερη πλειοψηφεία των κατοίκων τους ζει σε υψηλό υψόμετρο, οπότε ο εγγέφαλος τους δεν «αερίζεται» καλά. ΄Λρα αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να συλλέξουν και να επεξεργαστούν/αξιολογήσουν τις απαραίτητες πληροφορίες έτσι ώστε να λειτουργήσει η σωστά η ελευθερη αγορά και να απολαμβάνουν όλοι ίσων ευκαιριών κοκ. Εάν δεν είχα μια κάποια γνώση της δραματικής κατάστασης στην οποία έχουν φέρει αυτά τα οικονομικά μέτρα τον κόσμο σε αυτές τις χώρες, διαβάζοντας αυτά τα πράγματα θα γέλαγα. Γιατί μερικοί εκεί περά φαίνεται να μας θεωρούν αφελείς (συλλογικά). Μάλλον μια τέτοια αλαζωνία θα οδήγησε και την κυβέρνηση Βολιβίας όταν ιδιοτικοποίησε το....βρόχινο νερό στην περιοχή της Cochabamba. Ο λαός της περιοχής, που ούτως ή άλλως μαστίζεται από ακραία φτώχεια, ένιωσε ότι ο κόμπος έφτασε στο χτένι, πήρε τα όπλα και....all hell broke loose για την κυβέρνηση και τους εκεί άρχοντες, με αποτέλεσμα να πάρουν πίσω τον εν λόγω νόμο και.....λίγο αργότερα η κυβέρνηση να πέσει υπο το βάρος οικονομικών σκανδάλων και λαϊκών εξεγέρσεων. Στη δε Κολομβία, τη μόνη χώρα που επιμένει ανοιχτά στον νεοφιλελευθερισμό στην περιοχη, η κυβέρνηση Uribe κλυδωνίζεται τόσο άγρια λόγω της λαϊκής δυσαρέσκειας (η Κολομβία είναι μια από τις φτωχότερες χώρες της υφιλίου btw) που προσπαθεί μάταια και με σπασμωδικές κινήσεις να στρέψει την προσοχή του κόσμου αλλού, με κινήσεις τόσο σπασμωδικές που θυμίζουν φάρσα, όπως τις κατηγορίες ενάντια στη Βενεζουέλα και τον Ισημερινό ότι υποστηρίζουν τους «τρομοκρατες» του FARC.
Δύο άλλα παράδειγμα ενός παρομοίου συμπλέγματος ήταν η Αγγλία από το 1979 έως τα τέλη της εποχής Blair και το φαινόμενο του «Ιρλανδικού Τίγρη». Η Αγγλία των δεκαετιών του ’60 και του ’70 θεωρείτο πρότυπο κοινωνικού κράτους. Όταν όμως ήρθε στην εξουσία η κυβέρνηση Θάτσερ, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αρχίσει την επιβολή μιας δρακόντειας εργατικής νομοθεσίας και ταυτόχρονα ένα πρόγραμμα εκτεταμένων περικοπών που οδήγησε σε χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων. Στην συνέχεια ξεκίνησε την απορύθμιση των δημοσίων συγκοινωνιών. Τις οποίες ιδιοτικοποίησαν οι εργατικοί επί Μπλαιρ, των διδάκτρων σε όλα τα Πανεπιστήμια (άλλη μαγκιά των εργατικών), και της απορυθμισης του NHS (tο Βρετανικό ΕΣΥ). Δηλαδή η συνέχιση της πολιτικής Θάτσερ, χωρίς πολλές αλλαγές, τόσο στο διεθνές όσο και στο εσωτερικό μέτωπο. Αποτέλεσμα; Μια Αγγλία με αβυσαλέες κοινωνικές διαφορές, και ένα χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων το οποίο μεγαλώνει συνεχώς. Στη δε Ιρλανδία, η οποία σε όλη από τα τέλη της δεκαετίας του 90 ακολουθούσε κατά γράμμα τις εντολές της ΕΕ στο οικονομικό πεδίο, μόλις αυτό το καλοκαίρι είδαμε μια από τις πιο θεαματικές καταρεύσεις του συστήματος. Σχεδόν 250,000 άνθρωποι (σε μια χώρα με πληθυσμό όσο της Ελλάδας) έχασαν τη δουλειά τους μέσα σε τρείς μήνες. Αριθμοί που σοκάρουν.
Αλλά το θέμα δεν είναι το πόσο χρεωκοπημένος είναι ο καπιταλισμός. Σε λίγο καιρό, όλοι αυτοί θα βρουν μια ακόμη πολύπλοκη και δυσνόητη φόρμουλα για να μας εξηγήσουν πως ο καπιταλισμός είναι το καλύτερο σύστημα, και απλά η προηγούμενη ήταν λάθος γιατί είχε κάμποσες περίπλοκες μαθηματικές πράξεις λιγότερες από τη νεότερη. Το θέμα όμως είναι να μην πιαστούμε κορόιδα από αυτή τη νέα φόρμουλα, και να εξηγήσουμε με απλά λόγια στον κόσμο, γιατί ο καπιταλισμός, με την χρήση οιουδήποτε μαθηματικού τύπου, παραμένει ένα σύστημα άδικο, αδύστακτο και άναρχο, με το οποίο οι προνομιούχοι τα πέρνουν όλα και οι μη προνομιούχοι απλά πέρνουν τον μουτζούρη και τραβάνε τα πάνδεινα. Δεν είναι δύσκολοι καιροί αυτοί που ζούμε. Για τα λαμόγια που βρίσκονται στην κορυφή του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι καθόλου δύσκολοι, ίσα ίσα είναι εποχή παχιών αγελάδων. Είναι καιροί που η συνείδηση της εργατικής τάξης πρέπει να πάει μπροστά και να την οδηγήσει στο να εκπληρώσει το ιστορικό της καθήκον. Να εξωρήσει τον καπιταλισμό στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως κάποτε έκανε με τη φεουδαρχία.
Monday, October 06, 2008
Wednesday, September 17, 2008
Ενας Μερμηγκας στη Συμπρωτευουσα.
Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ το χέρι
Είμαι λέει ο πιο σοφός σ΄ ολόκληρο τ' ασκέρι
Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό δεν πεινάμε
Tα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μυρμήγκι
όμως πρόσεχε καλά τ' ωραίο σου λαρύγγι
Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό μα πεινάμε
Πριν προλάβω να του πω το σύστημα ν' αλλάξει
πλάκωσε όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει
Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό μα πεινάμε,
εν-δυό θα σε φάμε!
Δεν ξερω πόσοι απο εσάς είδαν την συνέντευξη του Κωστάκη από τη ΔΕΘ. Όσοι όμως την είδαν, υποψιάζομαι ότι είδαν ότι είδα και εγώ. Έναν ηγεμωνα ο οποίος είναι τελειως αποκωμμένος σε σχεση με τις ανάγκες και τις ανυσηχιες του λαου ο οποίος τον ψήφισε. Ενός πρωθηπουργού απο αποδείκνυε (για πολλωστή φορά) ότι χρωστάει την εκλογή του περισσότερο στις θητείες του Σημίτη που προϋγήθηκαν αυτού, και σχεδόν καθόλου στην πολιτική πρόταση που είχε (αλλά και το εάν είχε ή έχει, ή έχει να αμφισβητείται) αρθρώσει η ΝΔ. Εκεί, ωχυρωμένος πίσω από σχεδόν όλα τα ακούνητα στρατιωτάκια της Ελλάδας (ή τις ζαρντινιερες-διαλέγετε και παίρνετε) αλλά και πίσω απο τη θέση του ανώτατου άρχοντος των κομματικών και κρατικών οφικίων, έβγαλε έναν από τους πιο εξοργηστικούς (αν όχι κωμικοτραγικούς) λόγους του. Ως άλλη Μαρία Αντουανέττα, ή μάλλον ως άλλος Τσαουσέσκου, φαίνεται τώρα να ζει το δικό του «Φθηνόπωρο του Πατριάρχη».
Κατ’ αρχήν κάλυψε όλες τις ιερές Business που είχε το Βατοπέδι με το Ελληνικό Δημόσιο, μετά κάλυψε τον (νόμιμο) φορορυγά Βουλγαράκη, και κάλυψε και τον Αλογοσκούφη, ο οποίος μην μπορώντας-θέλωντας να κυνηγήσει το διαφυγόν μεγάλο κεφάλαιο, αποφάσησε να κυνηγήσει φορολογικά πάλι τα πιο αδύνατα στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας. Τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους συμμβασιούχους και την γενιά των 700 ευρώ. Στο ίδιο έργο θεατές, κάθε χρόνο λιτότητα, σχεδόν από τη δεκαετία του ’80. Η παράγκα των δεκαετιών του ’60 και του ’70, που έγινε πολυκατοικία επι ΠΑΣΟΚ, και τώρα έχει καλύψει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο.
Όμως αυτή ήταν η μόνη. Από την άλλη υπάρχει και η όψη των δρώμων της συμπροτεύουσας. Εαν και οι παροικουντες την Ιερουσαλήμ είχαν κάποιες αμυδρες υποψίες για το μέγεθος της διαδήλωσης έξω από τη ΔΕΘ, οι μη έχωντες γνώση και οι οπαδοί της κυβέρνησης έλεγαν ότι θα πήγαιναν στις διαδηλώσεις μόνο οι μειωψηφίες. Μειωψηφίες που έφτασαν τις 20,000 άτομα, πολλοί εκ των οποίων είχαν πάει στην πόλη από τους γύρω νομούς, αλλά και από όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας.
Τον παλμό έδιναν τα μπλοκ των ταχυδρομικών, της Ολυμπιακής, και των Σιδηροδρομικών, μαζί με τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ για πρώτη φορά εμφανίστηκαν μεγάλα μπλοκ ένστολων διαδηλωτών (πυροπσβέστες και αστυνομικοί), ανθρώπων που δεν συνηθήζουν να κατεβαίνουν σε πορείες, τουλάχιστον οργανωμένα και σε τόσο μεγάλους αρυθμούς. Κάπου είχε πει ό Λένιν, ότι όταν θα γίνει η επανάσταση οι χαμηλόβαθμοι των σωμάτων ασφαλείας θα περάσουν με το μέρος της. Να μην το περιμένω αυτο από τον πυροσβέστη που πρέπει (ανάμεσα στους μύριους κινδύνους που αντιμετωπίζει στη δουλεία του, δουλεύωντας με σάπια μηχανήματα) να αναπνεύσει μέσα σε ένα χρόνο θεός ξέρει τι ποσότητες χημικών και τοξικών αερίων, ή από τον απλό μπάτσο που στις περιπολίες ή στο γραφείο του βλέπει σε τι κακά χάλια έχει βρεθεί η ελληνική κοινωνία (όπου οι αριθμοί ευημερούν αλλά ο κόσμος......δεν τα βγάζει πέρα), και δουλεύουν για τρεις και εξήντα ( οι περισσότεροι που είδα ήταν απλοί αστιφύλακες, και μερικοί χαμηλόβαθμοι-δεν είδα κανέναν από τις tropas de elite, αυτές τις υπηρεσίες που δεν το ‘χουν σε τίποτα να σε σπάσουν στο ξύλο).
Παρά τα εκτεταμένα σπρωξίδια στην ουρά της πορείας, και το ότι έγινε ανάμεσα σε ΚΚΕ και Α/Α η πορεία είχε παλμό, κέφι, δυναμισμό. Στην δε Τσιμισκη τα συνθήματα ήταν τόσο δυνατά που ο αντίλαλος από ένα μπλοκ που βρισκόταν στην αρχή της, μπορούσε να ακουστεί σχεδόν ώς την Αριστοτέλους. Τα δε συνθήματα ήταν καυστικότατα, με βολές σχεδόν κατά παντώς υπευθύνου. Ενδεικτικά μερικά εκ των συνθημάτων:
-ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ....
-ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΕΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ (όταν τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ είχαν για πρώτη φορά οπτική επαφή με τα ΜΑΤ)
- ΝΑΤΟΙ ΝΑΤΟΙ ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΗΣΤΕΣ, ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΓΚΛΟΜΠ, ΚΑΙ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΛΕΣ (ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΘ, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΑΝΘ)
-ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ ΚΑΝΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟ, ΠΑΡΕ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΗΔΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
- ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
-ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
Τα μερμηγκάκια έχουν αρχήσει να αντιλαμβάνονται ότι δεν πάει άλλο, και να αντιδρούν. Μπορεί ακόμη η επανάσταση να βρίσκεται έτη φωτός μακρυά, αλλά παρ’ όλα αυτά υπάρχει μια πολλύ μεγάλη δυναμική για την αλλαγή του συστήματος και της πολιτικής ζωής της χώρας. Σε μια εποχή που τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ κινούνται ανάμεσα στο 13-18% και η δυσαρέσκεια απέναντι τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αξιωματική αντιπολίτευση μεγαλώνει (αν και με τις τελευταίες δημοσκοπίσεις βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να ανεβάζει λίγο τα ποσοστά, αλλά αυτό πιστεύω ότι είναι μια φούσκα που θα κρατήσει λίγο) οι προοπτικές για ένα νέο όραμα στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι καλές. Αλλά, ακόμα και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ως ΣΥΡΙΖΑ απογοητεύσει τον κόσμο, υπάρχει μια σειρά από συνιστώσες μέσα στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες μπορούν να στεγάσουν τους δυσαρεστημένους, αρκεί να μπορέσουν να εξηγήσουν πιο πιστεικά τους λόγους μιας πιθανής αποτυχίας (η οποία δεν είναι διόλου απίθανη) των ρεβιζιονιστικών πολιτικών σχηματισμών, και γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα της δημιουργίας ενός μεγάλου και δυνατού επαναστατικού κόμματος.
Είμαι λέει ο πιο σοφός σ΄ ολόκληρο τ' ασκέρι
Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό δεν πεινάμε
Tα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μυρμήγκι
όμως πρόσεχε καλά τ' ωραίο σου λαρύγγι
Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό μα πεινάμε
Πριν προλάβω να του πω το σύστημα ν' αλλάξει
πλάκωσε όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει
Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό μα πεινάμε,
εν-δυό θα σε φάμε!
Δεν ξερω πόσοι απο εσάς είδαν την συνέντευξη του Κωστάκη από τη ΔΕΘ. Όσοι όμως την είδαν, υποψιάζομαι ότι είδαν ότι είδα και εγώ. Έναν ηγεμωνα ο οποίος είναι τελειως αποκωμμένος σε σχεση με τις ανάγκες και τις ανυσηχιες του λαου ο οποίος τον ψήφισε. Ενός πρωθηπουργού απο αποδείκνυε (για πολλωστή φορά) ότι χρωστάει την εκλογή του περισσότερο στις θητείες του Σημίτη που προϋγήθηκαν αυτού, και σχεδόν καθόλου στην πολιτική πρόταση που είχε (αλλά και το εάν είχε ή έχει, ή έχει να αμφισβητείται) αρθρώσει η ΝΔ. Εκεί, ωχυρωμένος πίσω από σχεδόν όλα τα ακούνητα στρατιωτάκια της Ελλάδας (ή τις ζαρντινιερες-διαλέγετε και παίρνετε) αλλά και πίσω απο τη θέση του ανώτατου άρχοντος των κομματικών και κρατικών οφικίων, έβγαλε έναν από τους πιο εξοργηστικούς (αν όχι κωμικοτραγικούς) λόγους του. Ως άλλη Μαρία Αντουανέττα, ή μάλλον ως άλλος Τσαουσέσκου, φαίνεται τώρα να ζει το δικό του «Φθηνόπωρο του Πατριάρχη».
Κατ’ αρχήν κάλυψε όλες τις ιερές Business που είχε το Βατοπέδι με το Ελληνικό Δημόσιο, μετά κάλυψε τον (νόμιμο) φορορυγά Βουλγαράκη, και κάλυψε και τον Αλογοσκούφη, ο οποίος μην μπορώντας-θέλωντας να κυνηγήσει το διαφυγόν μεγάλο κεφάλαιο, αποφάσησε να κυνηγήσει φορολογικά πάλι τα πιο αδύνατα στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας. Τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους συμμβασιούχους και την γενιά των 700 ευρώ. Στο ίδιο έργο θεατές, κάθε χρόνο λιτότητα, σχεδόν από τη δεκαετία του ’80. Η παράγκα των δεκαετιών του ’60 και του ’70, που έγινε πολυκατοικία επι ΠΑΣΟΚ, και τώρα έχει καλύψει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο.
Όμως αυτή ήταν η μόνη. Από την άλλη υπάρχει και η όψη των δρώμων της συμπροτεύουσας. Εαν και οι παροικουντες την Ιερουσαλήμ είχαν κάποιες αμυδρες υποψίες για το μέγεθος της διαδήλωσης έξω από τη ΔΕΘ, οι μη έχωντες γνώση και οι οπαδοί της κυβέρνησης έλεγαν ότι θα πήγαιναν στις διαδηλώσεις μόνο οι μειωψηφίες. Μειωψηφίες που έφτασαν τις 20,000 άτομα, πολλοί εκ των οποίων είχαν πάει στην πόλη από τους γύρω νομούς, αλλά και από όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας.
Τον παλμό έδιναν τα μπλοκ των ταχυδρομικών, της Ολυμπιακής, και των Σιδηροδρομικών, μαζί με τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ για πρώτη φορά εμφανίστηκαν μεγάλα μπλοκ ένστολων διαδηλωτών (πυροπσβέστες και αστυνομικοί), ανθρώπων που δεν συνηθήζουν να κατεβαίνουν σε πορείες, τουλάχιστον οργανωμένα και σε τόσο μεγάλους αρυθμούς. Κάπου είχε πει ό Λένιν, ότι όταν θα γίνει η επανάσταση οι χαμηλόβαθμοι των σωμάτων ασφαλείας θα περάσουν με το μέρος της. Να μην το περιμένω αυτο από τον πυροσβέστη που πρέπει (ανάμεσα στους μύριους κινδύνους που αντιμετωπίζει στη δουλεία του, δουλεύωντας με σάπια μηχανήματα) να αναπνεύσει μέσα σε ένα χρόνο θεός ξέρει τι ποσότητες χημικών και τοξικών αερίων, ή από τον απλό μπάτσο που στις περιπολίες ή στο γραφείο του βλέπει σε τι κακά χάλια έχει βρεθεί η ελληνική κοινωνία (όπου οι αριθμοί ευημερούν αλλά ο κόσμος......δεν τα βγάζει πέρα), και δουλεύουν για τρεις και εξήντα ( οι περισσότεροι που είδα ήταν απλοί αστιφύλακες, και μερικοί χαμηλόβαθμοι-δεν είδα κανέναν από τις tropas de elite, αυτές τις υπηρεσίες που δεν το ‘χουν σε τίποτα να σε σπάσουν στο ξύλο).
Παρά τα εκτεταμένα σπρωξίδια στην ουρά της πορείας, και το ότι έγινε ανάμεσα σε ΚΚΕ και Α/Α η πορεία είχε παλμό, κέφι, δυναμισμό. Στην δε Τσιμισκη τα συνθήματα ήταν τόσο δυνατά που ο αντίλαλος από ένα μπλοκ που βρισκόταν στην αρχή της, μπορούσε να ακουστεί σχεδόν ώς την Αριστοτέλους. Τα δε συνθήματα ήταν καυστικότατα, με βολές σχεδόν κατά παντώς υπευθύνου. Ενδεικτικά μερικά εκ των συνθημάτων:
-ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ....
-ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΕΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ (όταν τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ είχαν για πρώτη φορά οπτική επαφή με τα ΜΑΤ)
- ΝΑΤΟΙ ΝΑΤΟΙ ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΗΣΤΕΣ, ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΓΚΛΟΜΠ, ΚΑΙ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΛΕΣ (ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΘ, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΑΝΘ)
-ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ ΚΑΝΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟ, ΠΑΡΕ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΗΔΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
- ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
-ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
Τα μερμηγκάκια έχουν αρχήσει να αντιλαμβάνονται ότι δεν πάει άλλο, και να αντιδρούν. Μπορεί ακόμη η επανάσταση να βρίσκεται έτη φωτός μακρυά, αλλά παρ’ όλα αυτά υπάρχει μια πολλύ μεγάλη δυναμική για την αλλαγή του συστήματος και της πολιτικής ζωής της χώρας. Σε μια εποχή που τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ κινούνται ανάμεσα στο 13-18% και η δυσαρέσκεια απέναντι τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αξιωματική αντιπολίτευση μεγαλώνει (αν και με τις τελευταίες δημοσκοπίσεις βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να ανεβάζει λίγο τα ποσοστά, αλλά αυτό πιστεύω ότι είναι μια φούσκα που θα κρατήσει λίγο) οι προοπτικές για ένα νέο όραμα στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι καλές. Αλλά, ακόμα και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ως ΣΥΡΙΖΑ απογοητεύσει τον κόσμο, υπάρχει μια σειρά από συνιστώσες μέσα στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες μπορούν να στεγάσουν τους δυσαρεστημένους, αρκεί να μπορέσουν να εξηγήσουν πιο πιστεικά τους λόγους μιας πιθανής αποτυχίας (η οποία δεν είναι διόλου απίθανη) των ρεβιζιονιστικών πολιτικών σχηματισμών, και γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα της δημιουργίας ενός μεγάλου και δυνατού επαναστατικού κόμματος.
Monday, August 25, 2008
H ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ
Έχουν περάσει τρεις μήνες απο τότε που πάτησα το πόδι μου για τελευταία φορά στο Πανεπιστήμιο. Κι όμως, πάλι βρίσκομαι εδώ, μπροστά από ένα πληκτρολόγιο και προσπαθών να μαζέψω τα κομμάτια μου. Να μαζέψω τις μνήμες έξι χρόνων με όνειρα δυαλημένα, με νεύρα, με απογοητεύσεις, με μικροεπιτυχίες,με αποτυχίες.
Έξι χρόνια πολέμου με ένα σύστημα το οποίο δεν σε αφήνει να ζήσεις, απλά σε κλειδώνει μέσα σε φωβικά σύνδρομα τύπου «εάν δεν πάρω το πτυχείο στην ώρα μου έχω χάσει το τραίνο». Ένα σύστημα του οποίου ο μόνος στόχος είναι να σε βάλει να μάθεις ένα συγκεκριμένο πράγμα, να γίνεις ένα ακόμη γρανάζι, το οποίο όταν δεν το χρειάζεται η μηχανή το φτύνει, το στέλνει σε ένα σκουπιδότοπο.
Πριν από έξι χρόνια μπήκα και εγώ στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με τις προσδοκίες του μέσου Έλληνα πρωτοετή φοιτητή. Δηλαδή να γίνω ένας φοιτητής ενεργός, να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, να ανακτίσω την προσωπική και κοινωνική ζωή που έχασα στο λύκειο, και να μάθω πράγματα, να διευρύνω τους ορίζοντες μου περισσότερο από εκείνον που μου έδειχναν τα αποστειρωμένα και εκτός πραγματικότητας βιβλία του σχολείου. Απογοητεύτικα οικτρά. Και αυτό γιατί, αντί για την εικόνα του πανεπιστημίου που καλλιεργείται στον Έλληνα, εγώ βρήκα κάτι το εντελώς διαφορετικό. Αυτό που βρήκα ήταν ένα εργοστάσιο παραγωγής εύκαμπτων εργαζομένων (όσον αφορά στις στάσεις στις οποίες θα τους γαμάει ο εργοδότης), γεμάτο με παιδιά-λάστιχο τα οποία με την έξοδο από το ευαγές αυτό ίδρυμα θα είναι έτοιμα να κάνουν τα πάντα για να μπορούν να υπομένουν καρτερικά τις ορέξεις των εργοδοτών.
Σε αυτόν τον πόλεμο βρήκα, κατα καιρούς, διάφορους σύντροφους και συμπαραστάτες. Μαζί γευτήκαμε μερικές μικρές νίκες, αρκετές απογοητεύσεις. Στο τέλος όμως είχαμε μόνο θύματα. Άλλοι πλήρωσαν την αντίσταση με τον εξωστρακισμό τους από το πανεπιστήμιο, άλλοι με ένα πολύ πληγωμένο εγώ (στα όρια της παράνοιας κιόλας) και άλλοι αναγκάστηκαν να «πάνε σπίτια τους» για να περισώσουν τα όσα κομμάτια από τα όνειρα τους δεν έκανε θρύψαλα το πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι μέσα στο ucy είδα να χάνονται ή να χαντακόνωνται μερικά από τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου. Άνθρωποι που εάν βρίσκονταν οπουδήποτε αλλού θα γίνονταν ηγέτες, ηθοπιοί, δάσκαλοι, διαολεμένα οραματιστές επιστήμονες, καλλιτέχνες. Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας, Βαρδουλάκης, Χάρης, Αλεξία, Λευτεράκος, Πόντιος, Μιχαλάκος,Μήτσος, Γκώνος. Άνθρωποι που είδαν τον εαυτό τους να χάνεται στην πλημυρίδα της εντατικής ενασχόλισης, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες τους δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν την δημιουργηκότητα τους μέσα στις αυστηρές νόρμες που έβαζε το πανεπιστήμιο, που ήθελαν να κάνουν το κάτι παραπάνω. Κάποιους τους έφτυσε το σύστημα λες και ήταν σπασμένα γρανάζια (Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας (ο άνθρωπος έφαγε διαγραφή από......τα κομπιούτερ της μέριμνας), Χάρης, Μιχάλης), κάπιοι άλλοι αναγκάστηκαν να σκύψουν το κεφάλι για να μην δουν τα πάντα να χάνονται.
Τσακισμένα όνειρα, τσακισμένοι άνθρωποι, χάριν της κερδοφορίας μιας ομάδας απελπιστικά λίγων καπιταλιστών. Το Πανεπιστήμμιο Κύπρου πατά συστηματικά τα σταφύλια της οργής, αλλά η έκρηξη δεν έρχεται ποτέ, γιατί οι λίγοι που εκρύγνηνται είναι, προς όρας, καταδικασμένοι σε έναν μοναχικό αγώνα, επειδή πολλύ απλά όλοι οι υπόλοιποι φοβούνται να οργανωθούν, είτε φοβούμενοι τον στιγματισμό (κοίτα αυτόν είναι σαν τους «παραπονιάρηδες» από την Ελλάδα), την τιμωρία (μην κοπούν στο μάθημα) και τις μύριες όσες τιμωρίες υπάρξουν στην πορεία. Εγώ τα πλήρωσα όλα μαζεμένα στο έκτο έτος. Σταδιακός παραγκωνισμός μου απο την Φοιτητική (για να βάζουν 6σέλιδα γεμάτα μαλακίες επειδή «δεν καλυπτόταν αλλιώς η ύλη) (να’σαι καλά neil που τους τα έχωνες σε μια περίοδο που εγώ δεν μπορούσα να τρέχω για τα οργανωτικά και να τους τα λέω από πρώτο χέρι), μετά ήρθε η τραυματική εμπειρία του φοιτητικού ραδιοφώνου και έδεσε το γλυκό, η αντιπολίτευση εκπαραθηρώθηκε και απο ‘κει. Υπάρχει και η παράνοια του πρώτου έτους, που παραλίγο να βρεθώ καταθληπτικός και ζούσα με μια δίαιτα από χάπια και αλκοόλ. Υπήρξαν και οι φορές που άκουσα από φίλους και συνφοιτητές ότι πέρνουν συρώπια και αμφεταμίνες για να αντέξουν την πίεση και να μπορούν να εργάζονται τις ατελείωτες ώρες που τους ζητά το πανεπιστήμιο, ιδίως σε περιόδους εξεταστικής και παρουσιάσεων. Είδα φίλους μου να λυγίζουν και να παραδίδονται στην τρέλα, να καίγονται
Είδα κόσμο να την πέφτει στα ναρκωτικά απλά και μόνο για να τα βγάλει πέρα με την παράνοια του συστήματος, είδα...... Μόνο κάποιον να σκάει στο πανεπιστήμιο με επαναλυπτική καραμπίνα και «όποιον πάρει ο χάρος» δεν είδα. Το χειρότερο ήταν όμως ότι τουλάχιστον για ένα εξάμηνο σχεδόν χάθηκα από τους φίλους μου για να μπορέσω να τα βγάλω και’γω πέρα, να τελειώσω το ρημάδι. Σε αυτό το πανεπιστήμιο πρέπει να γίνεις ο νταβατζής του εαυτού σου και να τον πουλάς τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα εάν θέλεις να φύγεις λέγοντας ότι έχεις μάθει κάτι το οποίο θα σε βοηθήσει στο μέλλον σου, ότι βοήθεια και να συνεπάγεται αυτό.
Υπήρχαν όμως και χαρούμενες στιγμές, που χάρησαν απίστευτο γέλιο, και ας έρχονταν με το σταγονόμετρο, και ας έρχονταν με το μάτι στο ρολοϊ και την αγωνία των φίλων μου μήπως χάνουν την ώρα τους άσκοπα και δεν διαβάζουν. Εκείνες οι δύο χαοτικές εκπομπές με τον Τάσσο και τον Ευθύμη, τα dnd sessions στο Δουκάτο, το πρώτο εξάμηνο λειτουργίας του κινηματογραφικού ομίλου, η ηρωική εποχή ων πρώτων κινήσεων της ΠΑ.ΡΙ.Σ., μέχρι την ανακάλυψη των παιχνιδιών που παίζονται στα ανώτερα κλιμάκια της ΦΕΠΑΝ, και την σταδιακή αποχώρηση γεμάτη αηδία για αυτήν την κατάσταση, το ηρωικό πρώτο (και τελευταίο) τεύχος του ΚΡΑ, η ασύστολη μάσα στην Καλλιπόλη και στην Πανδώρα. Αλλά ακόμα και όλα αυτά ήταν απλά ένα μικρό ηρεμιστικό, μια μικρή απόδραση από την επαναλαμβανόμενη διαπίστωση ότι όλοι μας ζούμε αποσπασματική προσωπική ζωή. Σπασμωδικές σχέσεις, σπασμωδικός έρωτας, σπασμωδική διατροφή, πολλές φορές ελάχιστος ύπνος. Αυτή ήταν η ζωή μου, αυτή είναι και η ζωή των φίλων μου. Φοιτητική ζωή στη Λευκωσία. Κουραφέξαλα. Αλλά αυτά παθαίνεις σε μια χώρα όπου βασικός «παίκτης» στο κεφάλαιο παιδεία είναι ο ΣΕΒ, ο οποίος μάλιστα κάνει ότι γουστάρει στο θέμα και κανείς δεν του κουνιέται. Τελικά το ucy πέτυχε στον στόχο του. Για την ώρα. Να πάρει τα καλύτερα μυαλά μιας γενιάς και να τα μετατρέψει σε αυτιστικά άτομα, τα οποία βγαίνοντας μετά στην κοινωνία γίνονται άτομα τα οποία μέχρι και πίπες θα πέρνουν από τα αφεντικά για να μπορέσουν να έχουν μια ανεκτή ζωή, χωρίς όνειρα και οράματα, μιας και όλα αυτά θα έχουν καταστραφεί μεθοδικά από τον τεράστιο μηχανισμό που λέγεται « Πανεπιστήμιο Α.Ε.» Το πανεπιστήμιο μας έχει καταδικάσει σε έναν βίο αβίωτο. Μια ζωή εν τάφω. Ελπίζω όποιος το διαβάζει αυτό να μην τα βάψει κατευθείαν μαύρα, αλλά να αναπτύξει τις σωστές άμυνες και τα ανάλογα αγωνιστικά αντανακλαστικά. Να οργανωθεί και να παλέψει. Να γίνουμε πολλοί, γιατί οι καιροί που πλησιάζουν είναι χαλεποί, και εάν δεν πέσει έστω και ένα βόλι, εάν δεν γίνει έστω και μια διαδήλωση, εαν επιμείνουμε να μην πέρνουμε την ζωή μας στα χέρια μας, απο ‘δω και πέρα θα έρχονται μόνο σφαλιάρες και ταπεινώσεις.
Duke
Έξι χρόνια πολέμου με ένα σύστημα το οποίο δεν σε αφήνει να ζήσεις, απλά σε κλειδώνει μέσα σε φωβικά σύνδρομα τύπου «εάν δεν πάρω το πτυχείο στην ώρα μου έχω χάσει το τραίνο». Ένα σύστημα του οποίου ο μόνος στόχος είναι να σε βάλει να μάθεις ένα συγκεκριμένο πράγμα, να γίνεις ένα ακόμη γρανάζι, το οποίο όταν δεν το χρειάζεται η μηχανή το φτύνει, το στέλνει σε ένα σκουπιδότοπο.
Πριν από έξι χρόνια μπήκα και εγώ στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με τις προσδοκίες του μέσου Έλληνα πρωτοετή φοιτητή. Δηλαδή να γίνω ένας φοιτητής ενεργός, να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, να ανακτίσω την προσωπική και κοινωνική ζωή που έχασα στο λύκειο, και να μάθω πράγματα, να διευρύνω τους ορίζοντες μου περισσότερο από εκείνον που μου έδειχναν τα αποστειρωμένα και εκτός πραγματικότητας βιβλία του σχολείου. Απογοητεύτικα οικτρά. Και αυτό γιατί, αντί για την εικόνα του πανεπιστημίου που καλλιεργείται στον Έλληνα, εγώ βρήκα κάτι το εντελώς διαφορετικό. Αυτό που βρήκα ήταν ένα εργοστάσιο παραγωγής εύκαμπτων εργαζομένων (όσον αφορά στις στάσεις στις οποίες θα τους γαμάει ο εργοδότης), γεμάτο με παιδιά-λάστιχο τα οποία με την έξοδο από το ευαγές αυτό ίδρυμα θα είναι έτοιμα να κάνουν τα πάντα για να μπορούν να υπομένουν καρτερικά τις ορέξεις των εργοδοτών.
Σε αυτόν τον πόλεμο βρήκα, κατα καιρούς, διάφορους σύντροφους και συμπαραστάτες. Μαζί γευτήκαμε μερικές μικρές νίκες, αρκετές απογοητεύσεις. Στο τέλος όμως είχαμε μόνο θύματα. Άλλοι πλήρωσαν την αντίσταση με τον εξωστρακισμό τους από το πανεπιστήμιο, άλλοι με ένα πολύ πληγωμένο εγώ (στα όρια της παράνοιας κιόλας) και άλλοι αναγκάστηκαν να «πάνε σπίτια τους» για να περισώσουν τα όσα κομμάτια από τα όνειρα τους δεν έκανε θρύψαλα το πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι μέσα στο ucy είδα να χάνονται ή να χαντακόνωνται μερικά από τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου. Άνθρωποι που εάν βρίσκονταν οπουδήποτε αλλού θα γίνονταν ηγέτες, ηθοπιοί, δάσκαλοι, διαολεμένα οραματιστές επιστήμονες, καλλιτέχνες. Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας, Βαρδουλάκης, Χάρης, Αλεξία, Λευτεράκος, Πόντιος, Μιχαλάκος,Μήτσος, Γκώνος. Άνθρωποι που είδαν τον εαυτό τους να χάνεται στην πλημυρίδα της εντατικής ενασχόλισης, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες τους δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν την δημιουργηκότητα τους μέσα στις αυστηρές νόρμες που έβαζε το πανεπιστήμιο, που ήθελαν να κάνουν το κάτι παραπάνω. Κάποιους τους έφτυσε το σύστημα λες και ήταν σπασμένα γρανάζια (Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας (ο άνθρωπος έφαγε διαγραφή από......τα κομπιούτερ της μέριμνας), Χάρης, Μιχάλης), κάπιοι άλλοι αναγκάστηκαν να σκύψουν το κεφάλι για να μην δουν τα πάντα να χάνονται.
Τσακισμένα όνειρα, τσακισμένοι άνθρωποι, χάριν της κερδοφορίας μιας ομάδας απελπιστικά λίγων καπιταλιστών. Το Πανεπιστήμμιο Κύπρου πατά συστηματικά τα σταφύλια της οργής, αλλά η έκρηξη δεν έρχεται ποτέ, γιατί οι λίγοι που εκρύγνηνται είναι, προς όρας, καταδικασμένοι σε έναν μοναχικό αγώνα, επειδή πολλύ απλά όλοι οι υπόλοιποι φοβούνται να οργανωθούν, είτε φοβούμενοι τον στιγματισμό (κοίτα αυτόν είναι σαν τους «παραπονιάρηδες» από την Ελλάδα), την τιμωρία (μην κοπούν στο μάθημα) και τις μύριες όσες τιμωρίες υπάρξουν στην πορεία. Εγώ τα πλήρωσα όλα μαζεμένα στο έκτο έτος. Σταδιακός παραγκωνισμός μου απο την Φοιτητική (για να βάζουν 6σέλιδα γεμάτα μαλακίες επειδή «δεν καλυπτόταν αλλιώς η ύλη) (να’σαι καλά neil που τους τα έχωνες σε μια περίοδο που εγώ δεν μπορούσα να τρέχω για τα οργανωτικά και να τους τα λέω από πρώτο χέρι), μετά ήρθε η τραυματική εμπειρία του φοιτητικού ραδιοφώνου και έδεσε το γλυκό, η αντιπολίτευση εκπαραθηρώθηκε και απο ‘κει. Υπάρχει και η παράνοια του πρώτου έτους, που παραλίγο να βρεθώ καταθληπτικός και ζούσα με μια δίαιτα από χάπια και αλκοόλ. Υπήρξαν και οι φορές που άκουσα από φίλους και συνφοιτητές ότι πέρνουν συρώπια και αμφεταμίνες για να αντέξουν την πίεση και να μπορούν να εργάζονται τις ατελείωτες ώρες που τους ζητά το πανεπιστήμιο, ιδίως σε περιόδους εξεταστικής και παρουσιάσεων. Είδα φίλους μου να λυγίζουν και να παραδίδονται στην τρέλα, να καίγονται
Είδα κόσμο να την πέφτει στα ναρκωτικά απλά και μόνο για να τα βγάλει πέρα με την παράνοια του συστήματος, είδα...... Μόνο κάποιον να σκάει στο πανεπιστήμιο με επαναλυπτική καραμπίνα και «όποιον πάρει ο χάρος» δεν είδα. Το χειρότερο ήταν όμως ότι τουλάχιστον για ένα εξάμηνο σχεδόν χάθηκα από τους φίλους μου για να μπορέσω να τα βγάλω και’γω πέρα, να τελειώσω το ρημάδι. Σε αυτό το πανεπιστήμιο πρέπει να γίνεις ο νταβατζής του εαυτού σου και να τον πουλάς τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα εάν θέλεις να φύγεις λέγοντας ότι έχεις μάθει κάτι το οποίο θα σε βοηθήσει στο μέλλον σου, ότι βοήθεια και να συνεπάγεται αυτό.
Υπήρχαν όμως και χαρούμενες στιγμές, που χάρησαν απίστευτο γέλιο, και ας έρχονταν με το σταγονόμετρο, και ας έρχονταν με το μάτι στο ρολοϊ και την αγωνία των φίλων μου μήπως χάνουν την ώρα τους άσκοπα και δεν διαβάζουν. Εκείνες οι δύο χαοτικές εκπομπές με τον Τάσσο και τον Ευθύμη, τα dnd sessions στο Δουκάτο, το πρώτο εξάμηνο λειτουργίας του κινηματογραφικού ομίλου, η ηρωική εποχή ων πρώτων κινήσεων της ΠΑ.ΡΙ.Σ., μέχρι την ανακάλυψη των παιχνιδιών που παίζονται στα ανώτερα κλιμάκια της ΦΕΠΑΝ, και την σταδιακή αποχώρηση γεμάτη αηδία για αυτήν την κατάσταση, το ηρωικό πρώτο (και τελευταίο) τεύχος του ΚΡΑ, η ασύστολη μάσα στην Καλλιπόλη και στην Πανδώρα. Αλλά ακόμα και όλα αυτά ήταν απλά ένα μικρό ηρεμιστικό, μια μικρή απόδραση από την επαναλαμβανόμενη διαπίστωση ότι όλοι μας ζούμε αποσπασματική προσωπική ζωή. Σπασμωδικές σχέσεις, σπασμωδικός έρωτας, σπασμωδική διατροφή, πολλές φορές ελάχιστος ύπνος. Αυτή ήταν η ζωή μου, αυτή είναι και η ζωή των φίλων μου. Φοιτητική ζωή στη Λευκωσία. Κουραφέξαλα. Αλλά αυτά παθαίνεις σε μια χώρα όπου βασικός «παίκτης» στο κεφάλαιο παιδεία είναι ο ΣΕΒ, ο οποίος μάλιστα κάνει ότι γουστάρει στο θέμα και κανείς δεν του κουνιέται. Τελικά το ucy πέτυχε στον στόχο του. Για την ώρα. Να πάρει τα καλύτερα μυαλά μιας γενιάς και να τα μετατρέψει σε αυτιστικά άτομα, τα οποία βγαίνοντας μετά στην κοινωνία γίνονται άτομα τα οποία μέχρι και πίπες θα πέρνουν από τα αφεντικά για να μπορέσουν να έχουν μια ανεκτή ζωή, χωρίς όνειρα και οράματα, μιας και όλα αυτά θα έχουν καταστραφεί μεθοδικά από τον τεράστιο μηχανισμό που λέγεται « Πανεπιστήμιο Α.Ε.» Το πανεπιστήμιο μας έχει καταδικάσει σε έναν βίο αβίωτο. Μια ζωή εν τάφω. Ελπίζω όποιος το διαβάζει αυτό να μην τα βάψει κατευθείαν μαύρα, αλλά να αναπτύξει τις σωστές άμυνες και τα ανάλογα αγωνιστικά αντανακλαστικά. Να οργανωθεί και να παλέψει. Να γίνουμε πολλοί, γιατί οι καιροί που πλησιάζουν είναι χαλεποί, και εάν δεν πέσει έστω και ένα βόλι, εάν δεν γίνει έστω και μια διαδήλωση, εαν επιμείνουμε να μην πέρνουμε την ζωή μας στα χέρια μας, απο ‘δω και πέρα θα έρχονται μόνο σφαλιάρες και ταπεινώσεις.
Duke
Wednesday, August 20, 2008
Sunday, August 17, 2008
ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΣΠΑΡΓΑΝΑ
Σε όλους τους Τομ Τζόουτ που αγωνίζονται για μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Το συλλογίστικα πολλύ......πως ένας άνθρωπος έχει δικά του ένα εκκατομύριο στρέμματα, την ώρα που εκατό χιλιάδες ξώμαχοι, καλοί δουλευτάδες, πεθαίνουνε της πείνας. Κι αναρωτιώμουν αν μαζευτούν όλοι οι δικοί μας και βάλουν τις φωνές, όπως φώναζαν εκειν’ οι λιγοστοί έξω απ’ το κτήμα Χούπερ.....
Τζων Στάϊνμπεκ, Τα Σταφύλια της Οργής.
Μεσημέρι. Οδός Σόλωνος, χαμηλά, κοντά στα Εξάρχεια. Απέναντι από το κτίριο της Νομικής. Μια μορφή έχει ανέβει στην ταράτσα της πολυκατοικίας, έχει σκαρφαλώσει πανώ στο κάγκελο που βρίσκεται στην άκρη της οροφής και ετοιμάζεται να πέσει. Κάποιος άλλος είναι εκεί κοντά. «Μην πλησιάζεις», του φωνάζει. «Θέλω απλά να πέσω, να τελειώσουν όλα. Φτάνει πιά. Δεν θέλω να είμαι ένα τίποτα. Ως εδώ! Επιτέλους να τελειώνω με αυτή την σκατοζωή!ΜΕΙΝΕ ΜΑΚΡΥΑ! ΜΕ ΑΚΟΥΣ;» Ο άλλος παραμένει ασάλευτος, στα δύο μέτρα από εκείνον που θέλει να πεθάνει «Κάνε όπως θέλεις, αλλά πρώτα, σε παρακαλώ κατέβα, έτσι να πάμε για έναν καφέ. Θέλω, πριν να κάνεις το παραμικρό, να με ακούσεις για λίγο. Έτσι να κουβεντιάσουμε λίγο. Να σου πώ και τη δικιά μου γνώμη. Και μετά κάνεις ότι γουστάρεις. Ένα έχω να σου πώ. Δεν έιμαι ούτε μπάτσος, όυτε ψυχίατρος, ούτε τίποτα. Ένας απλός περαστικός είμαι, που κατάλαβε τι πας να κάνεις.» Η μορφή κάνει να γυρίσει προς αυτόν που μιλά αλλά πάνω στο γύρισμα γλιστράει. Μια βουτιά στο κενό....
Freeze frame. Αυτή είναι η ζωή μου. Και προφανώς έχω μόλις φτάσει στο ναδήρ.
Rewind. Ίσως το πρόσφατο παρελθόν μου να μπορέσει να εξηγήσει μερικά πράγματα. Πέντε χρόνια πίσω. Είμαι 26, έχω μόλις τελειώσει σπουδές, έχω καθαρίσει με το στρατό, και είμαι στη γύρα για δουλειά. Εχω την σχέση μου και είμαι στον πλανήτη Happy. Στέλνω τα βιογραφικά σε σετ των χιλίων, για να πάρω 2-3 απαντήσεις από εργοδότες. Πάω από τις 6 το πρωί στα μέρη όπου θα γίνουν οι συνεντεύξεις, για να μάθω ότι είναι και άλλοι τετρακόσιοι στη σειρά. Ώσπου σου έρχεται μια ευκαιρία. Σκατά ευκαιρία δηλαδή. Γραφειάς σε εργοστάσιο ψυγείων. Εφτακόσια ευρώ το μήνα, ωράριο όση ώρα πέρνει για να τελειώσω τρεις ντάνες δουλειά και να είναι στην ώρα της. Χάλια δηλαδή. Αλλά όπως πάντα υπάρχει ο φόβος να μην βρεθεί κανένας ποιο απελπισμένος να σου φάει τη δουλειά.
Ο ελεύθερος μου χρόνος γινόταν όλο και λιγότερος και οι συνευρέσεις μου με αυτήν όλο και πιο αραιές. Μετά από λίγο καιρό, όταν με στέλνανε για επαγγελματικά ταξίδια, αυτές οι συνευρέσεις μετατράπηκαν σε ένα-πήδημα-στα-γρήγορα-αραιά-και-που . Ώσπου τελείωσαν. Και τώρα είμαι ολομόναχος. Η σκατένια δουλειά του να είσαι μεσαίο στέλεχος σε επιχείρηση. Λίγα λεφτά, απαράδεκτες ώρες δουλειάς, επαγγελματικά ταξίδια και άγιος ο θεός. Ακόμα και τα επαγγελματικά ταξίδια ήταν μια κόλαση. Μια μινιατούρα της ζωής μου. Μια μικρή βαλίτσα, πάντα έτοιμη για αναχώρηση. Μέσα έχει ξυριστικά, 4-5 αλλαξιές ρούχα, ένα σακάκι (το άλλο το έχω στο χέρι) και ένας φορτιστής για κινητό και laptop. Το λάπτοπ πάντα μαζί μου στην καμπίνα, μπας και κάνω δουλειά όσο ταξιδεύω.
Φτάνω στο Heathrow. Γυρίζω το ρολόι τρεις ώρες πίσω και γραμμή για το ξενοδοχείο. Η για τις διαπραγματεύσεις. Δε βλέπω το Λονδίνο ούτε για μια ώρα. Είναι μονάχα οι τα κτίρια που βλέπω από τα τζάμια του αυτοκινήτου, καθώς πάω στον τελικό προορισμό μου.
Παρίσι
Βαρκελώνη
Ντουμπάι
Λισαβώνα
Νεα Υόρκη
Τόκυο
Μόσχα
Βερολίνο
Άμστερνταμ
Χαράρε
Κέηπ Τάουν
Κάιρο
Μέξικο Σίτι
Ρίο
Όπου πάω η ίδια εκνευριστική ρουτίνα. Για μένα τα επαγγελματικά ταξίδια είναι μόνο δουλειά. Αρκετά cost-effective για το αφεντικό, που δεν θέλει έξτρα μέρες χαζολογήματος στην πόλη για τους υπαλλήλους. Εμείς να δουλεύουμε σαν τα σκυλιά και αυτός να αράζει άνετος στα Κωλονάκια και τα Κεφαλάρια μοστράρωντας τη Φεράρι μπας και περάσει για γαμπρός και μαγκάκι περιοπής. Αυτά πρέπει να περνάω για να μπορέσω να βγάλω αρκετά για να ζήσω. Αισθάνομαι μόνος, αδύναμος, φοβισμένος και νευριασμένος. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, αλλά κάπως έτσι.
Πολλές φορές το σκεφτόμουν να δώσω τέλος. Όσο πιο γρήγορα και ανώδυνα γίνεται. Η αλήθεια είναι όμως ότι όλες τις φορές έκλασα μπάμιες. Έκανα πίσω την τελευταία στιγμή. Ώσπου ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Πτώχευση της εταιρίας. Το αφεντικό λέει ότι δεν είχε αρκετά λεφτά για να περπατήσει το πράγμα. Ναι καλά. Βγήκα στο δρόμο τρέχωντας, χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Και επειδή τα κεντρικά γραφεία (όπου και δούλευα χωμένος στο μικρό μου γραφειάκι) δεν έχουν κάποιο μπαλκόνι για να φουντάρω απο εκεί, ούτε και πρόσβαση στην ταράτσα, κατέβηκα αλαφιασμένος τη Σόλωνος. Μπήκα στο πρώτο ψηλό κτίριο που βρήκα, ανέβηκα τρέχωντας τις σκάλες μέχρι την ταράτσα και να ‘μαι εδώ. Έτοιμος να σκάσω σαν το πεπόνι στο οδόστρωμα. Ένα ουράνιο πλαφ και τα μυαλά μου κυμάς στο πεζοδρόμιο. Έλα όμως που ξανά έχω τις αμφιβολίες μου. Και αυτός ο περαστικός που μου λέει να κάτσω για έναν καφέ μαζί του να μου πει ότι έχει να πει πριν κάνω το οτιδήποτε. Κάνω να γυρίσω, γλιστράω και πέφτω στο κενό. Όμως μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, μια χερούκλα με έχει πιάσει. «Έλα φιλαράκι σε έπιασα, κάνε κουράγιο λίγα δευτερόλεπτα και θα πατήσεις έδαφος». Γυρνάω προς τα πάνω και τον βλέπω καθώς με τραβάει. Το παρουσιαστικό του δεν φέρνει καθόλου σε μπάτσο, μάλλον φαίνεται για τύπος του «καλού Σαμαρείτη». Τζινάκι ελαφρώς φθαρμένο, μακρύ άσπρο μαλλί, πουκαμισιά, γύρω στα 35. Κάνας καθηγητής θα είναι. Ή μήπως εργάζεται κάπου; Και λίγο ξενόφατσα μοιάζει.
Τελικά το μόνο πλαφ που ακούγεται είναι αυτό που κάνουν τα παγάκια στον φραπέ του ταχυφαγείου από κάτω. Ο συζητητής μου πίνει σιγά σιγά το τσάι του. «Ξέρεις», μου λέει «κατάλαβα τι πήγαινες να κάνεις από το βλέμμα σου. Και το γεγονός ότι μπήκες στην πρώτη πολυκατοικία που βρήκες, μου έβαλε πολλές ιδέες. Το έχω ξαναδεί αυτό. Πίσω στην πατρίδα όταν είχαμε την μεγάλη οικονομική κρίση έβλεπα πολλά τέτοια πρόσωπα. Βασικά είχα βρεθεί σε μια παρόμοια θέση με ‘σένα. Έίχα απελπιστεί και ήθελα απλά να πεθάνω. Χάιμε Ταρντέλλι....Χαίρω πολλύ.»
«Γιώργος Χατζηαργύρης», απαντώ « Ιταλός ε;». «Περίπου» λέει αυτός «είμαι Τάνο, δηλαδή είμαι Αργεντίνος, αλλά έχω καταγωγή από Ιταλία. Φαντάζομαι θα με ρωτήσεις πως ξέρω καλά τη γλώσσα σου. Τέσσερα χρόνια φιλοσοφία στο Μπουένος ΄Αιρες και τέσσερα χρόνια στη ξένες γλώσσες και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Και κατάφερα να έχω και κάποια χρόνια στο κουρμπέτι πριν ακόμη γίνω τριανταπέντε. Με πιάνεις; Όταν έγινε το μεγάλο κραχ στην Αργεντινή, δούλευα ως δημοσιογράφος, σε εφημερίδα. Λίγα λεφτά, πολλές ώρες δουλειάς, ελάχιστος ελεύθερος χρόνος. Και ξαφνικά έμεινα άνεργος.» «Ώπα σαν να μου λες το βιογραφικό μου.» «Δηλαδή;» « Απόφοιτος οικονομικών επιστημών, δουλεύω σαν κατώτερος λογιστής σε εταιρία. Εργοστάσιο ψυγείων... και μόλις κλείσαμε.» «Άσχημο αυτό. Να μένεις χωρίς δουλειά. Σχεδόν ντροπιαστικό. Και όταν έχεις στόματα να θρέψεις ακόμη χειρότερο. Βέβαια ούτε και ‘γω είχα οικογένεια όταν μου έλαχε αυτό, αλλά ήξερα πολλους οικογενειάρχες που έμειναν επί ξύλου κρεμάμενοι όταν έκλεισε η εφημερίδα. Αλλά σε μας έγινε κάτι το πρωτόγνωρο. Ενώ είχαμε απελπιστεί, κάποιος πέταξε την ιδέα να πάρουμε την εφημερίδα υπό τον έλεγχο μας εμείς, οι εργαζόμενοι. Έλεγε ότι αφού το τυπογραφείο και τα γραφεία είναι στο ίδιο κτίριο, γιατί δεν τα καταλαμβάνουμε, για να την λειτουργήσουμε εμείς. Πήγαμε λοιπόν και κάναμε κατάληψη. Και μετά την ξανακυκλοφορήσαμε.»
« Καλά και πως έγιναν όλα αυτά; Κατάληψη, εργατικός έλεγχος, λίγο παράξενα μου ακούγονται.» «Κοίτα, αρχικά κάναμε μια απογραφή των μηχανημάτων και των υλικών. Τα συγκρίναμε με τα επίσημα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας και είδαμε ότι πολλά από αυτά έλειπαν. Πήγαμε στο δικαστήριο, και το δικαστήριο αποφάσησε ότι ο εκδότης έκλεψε τα μηχανήματα αυτά από την εταιρία, και τα πούλησε για να βγάλει κέρδος. Και έτσι μας επέτρεψε να λειτουργούμε την εταιρία. Αποφασήσαμε την εταιρία να την διοικεί η Γενική Συνέλευση των Εργαζομένων. Υπάρχει βεβαια και ένα Δ.Σ., αλλά αυτό είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητό και είναι αιρετό. Δηλαδή, αποτελείται από εκπροσώπους των εργαζομένων σε κάθε τομέα, αλλά οι αντιπρόσωποι αν δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, μπορούν ανα πάσα στιγμή να αντικατασταθούν, και στη θέση τους να εκλεγούν άλλοι. Οι δημοσιογράφοι αποφασίζουν για τα άρθρα που θα βγουν, οι σελιδωτές για το πως θα τυπωθεί η κάθε σελίδα, οι τυπογράφοι για το μελάνι που θα χρησιμοποιηθεί, το είδος του χαρτιού, κλπ. Δηλαδή ο καθένας αποφασίζει τι είναι το καλύτερο ανάλογα με τη δουλειά του. Γιατί κάποιος που κάνει μια δουλειά είναι συνήθως αυτός που ξέρει πως μπορεί να γίνει αυτή η δουλειά καλύτερη. Βάλαμε και έναν «κουμπαρά» μεταξύ μας, και μαζέψαμε λεφτά για να μπορέσουμε να αγοράσουμε τα απαραίτητα μηχανήματα. Δηλαδή την πρέσα του τυπογραφείου, και μερικά κομπιούτερ. Και μετά αρχήσαμε τη δουλειά. Όλοι είχαμε βασικά τις ίδιες απολαβές, αλλά αυτές αυξάνονταν ανάλογα με τις ανάγκες μας. Αν κάποιος είχε οικογένεια, έπερνε περισσότερα λεφτά από κάποιον που δεν είχε. Αν κάποιος είχε να φροντίσει τους γονείς του ή τη γυναίκα του, έπερνε περισσότερα λεφτά από όσους δεν είχαν τέτοια υποχρέωση. Αν κάποιος ήταν άρρωστος, ή είχε άρρωστα παιδιά, η εταιρία του πλήρωνε γιατρό, φάρμακα και εαν χρειαζόταν νοσοκομείο. Έτσι ο καθένας έπερνε καλά λεφτά, είχε απόλυτο έλεγχο πάνω στη δουλειά του. Και η εφημερίδα γινόταν όλο και καλύτερη σε ποιότητα, παρά το γεγονός ότι την πουλάγαμε σε χαμηλότερη τιμή από όταν ήταν του αφεντικού.»
«Και ο κόσμος πως την υποδέχτηκε;» «Με αγάπη. Έλεγαν...επιτέλους να μια σωστή εφημερίδα, με καλούς δημοσιογράφους που δεν γράφουν ότι τους λένε τα αφεντικά. Την αγόραζαν μετα μανίας. Ακόμα και τώρα έτσι είναι. Για να καταλάβεις αλλάξαμε όλα τα θέματα στην εφημερίδα και βάλαμε θέματα που αφορούν περισσότερο πράγματα που αφορούν την καθημερινή ζωή του μέσου Αργεντίνου, αλλά και τι γίνεται στον κόσμο.Βάλαμε ανταποκριτές σε όλη τη Λατινική Αμερική, αλλά και σε όσες χώρες φαίνεται κάτι να αλλάζει δραστικά. Γαλλία, Ελλάδα, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, Βρετανία, όπου υπάρχουν ισχυρά κινήματα και ανταποκριτής. Και αποφασίζουμε μαζί με τους συναδέλφους του διεθνούς ρεπορτάζ για το σε ποια θέματα θα γίνουν αφιερώματα στο κυριακάτικο φύλλο, ποιο άρθρο θα μπει πότε και ταα λοιπά. Κάθε βδομάδα συνδεόμαστε μέσω skype και τα αποφασίζουμε αυτά, δημοκρατικά.» «Μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα. Αλλά αντιδράσεις δεν υπήρχαν;» «Κοίτα αυτές πάντα υπάρχουν. Το αφεντικό μας έστειλε την αστυνομία πολλές φορές. Αλλα ξέρεις τι; Στους μεγάλους αγώνες, ο κόσμος συσπειρώνεται. Τους διώχναμε τους μπάτσους. Και όταν έρχονταν με ενισχύσεις, φέρναμε και εμείς τις δικές μας. Έρχονταν και σύντροφοι από άλλα κατειλημένα εργοστάσια και βοηθούσαν. Και μετά από λίγο καιρό ερχόταν και ο κόσμος για να τους σταματήσει. Καταλαβαίνεις; Ήμασταν η φωνή όλων αυτών ανθρώπων που καταπιέζονταν επι τόσο καιρό απο την κυβέρνηση. Όλων αυτών των ανθρώπων που τους λήστευε καθημερινά ο καπιταλιστής, το αφεντικό. Είμασταν οι νοικοκυρές που
βάραγαν τις άδιες κατσαρόλες στις διαδηλώσεις. Είμασταν οι άνεργοι που συγκρούωνταν με την αστυνομία. Είμασταν οι μαθητές που ζητούσανε καλύτερα δημόσια σχολεία. Είμασταν οι φοιτητές που ζητούσαν πανεπιστήμια χωρίς δίδακτρα. Είμασταν οι καταληψίες που υπερασπίζονταν τις δουλειές τους. Είμασταν οι «τρελές» της Πλατείας του Μάρτη που ακόμη προσπαθούν να μάθουν τι απόγιναν τα παιδιά και τα εγγόνια τους που εξαφανίστηκαν κατά τη Χούντα του Βιντέλα. Είμασταν, και ακόμη είμαστε, η φωνή ενός λαού που ζητά αυτά που του ανήκουν, τα αυτονόητα. Ψωμί, παιδεία, ανθρώπινα δικαιώματα, εργασία, υγεία. ΄Ολα αυτά τα αυτονόητα δικαιώματα που στερούν από τον απλό κοσμάκη στις φτωχές χώρες, και προσπαθούν διακαώς να τα πάρουν πίσω και απο τον κόσμο στις πλούσιες χώρες. Και βέβαια αυτός ο κόσμος δεν θέλει να τη χάσει αυτή τη φωνή. Και αυτός ο κόσμος βρέθηκε στο πλευρό μας. Μπήκε πολλές φορές ανάμεσα στους μπάτσους και εμάς , για να μας υπερασπιστεί, γιατί έτσι υπερασπιζόταν και το δικό του δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα, να απεργεί, να διεκδηκεί.»
Αναρωτήθηκα αν θα μπορούσα να κάνω και εγώ κάτι τέτοιο. Αλλά μια γρήγορη σκέψη μου έσβησε τις όποιες αμφιβολίες. Στη Γαλλία ο κόσμος με πορείες και διαδηλώσεις ματαίωσε το CPE. Στην Οαχάκα, στο Μεξικό, οι εξεγερμένοι λαοί της περιοχής ήταν αφέντες της πολιτείας για αρκετό καιρό. Στην Αργεντινή οι καταληψίες των εργοστασίων. Και εδώ την Ελλάδα οι αγώνες των φοιτητών και των εργατών γιγαντώνονται, ο κόσμος δείχνει τη δυσαρέσκεια του απέναντι στο σύστημα όλο και ποιό ανοιχτά. Έχουνε πατήσει τα σταφύλια της οργής οι κυβερνώντες. Και είναι καιρός να τους δείξουμε ότι η αγανάκτηση του κόσμου, σημαίνει και το τέλος τους. Θα το κάνω. Σηκώνομαι να βγω από το ταχυφαγείο. Πέρνω το νούμερο του τηλεφώνου του.
«I think this is the begining of a beautyful friendship» του λέω, σαν άλλος Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ, αλλά αυτός αμέσως με διορθώνει.
«Μια όμορφη επανάσταση πάμε να ξεκινήσουμε, όχι απλά μια φιλία.»
Και όλα αυτά πριν ξεχυθώ στους δρόμους της Αθήνας, με νέα ορμή, για να οργανώσω τον κόσμο. Διασχίζω γρήγορα τη Σόλωνος και πάω προς τα γραφεία, μπας και βρω κανένα συνάδελφο να πάμε μαζί στο εργοστάσιο να κάνουμε μια γενική συνέλευση όλοι οι εργαζόμενοι. Μου έχουν μπει πολλές ιδέες. Στο δρόμο μουρμουρίζω τα λόγια του Τομ Τζόουτ, και με κάθε πρόταση νιώθω πιο ζωντανός. Στο τέλος τα λέω μεγαλοφόνως μονοκοπανιά.
Θα βρίσκομαι παντού....όπου κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις. Όπου αγωνίζονται οι πεινασμένοι για να βρουν να φαν’, θα ‘μαι κ’εγώ εκεί. Όπου κανένας πολιτσμάνος χτυπάει κάποιον άνθρωπο, θα ‘μαι και γω στη φωνή των οργισμένων ανθρώπων και ...θα ‘μαι μες το γέλιο των παιδιών σαν είναι πεινασμένα και ξέρουν πως το φαγητό ειν’ έτοιμο. Και όταν ποια οι δικοί μας θα τρων απ’ όσα οι ίδιοι αναστήσουν,και όταν ποια θα ζούνε μεσ’ τα σπίτια που χτίσανε οι ίδιοι, ε, θα ‘μαι κ’εγώ εκεί. Αν είναι όπως τα ‘λεγε ο Κέιζυ θα ‘μαι κ’ εγώ εκεί.
Το συλλογίστικα πολλύ......πως ένας άνθρωπος έχει δικά του ένα εκκατομύριο στρέμματα, την ώρα που εκατό χιλιάδες ξώμαχοι, καλοί δουλευτάδες, πεθαίνουνε της πείνας. Κι αναρωτιώμουν αν μαζευτούν όλοι οι δικοί μας και βάλουν τις φωνές, όπως φώναζαν εκειν’ οι λιγοστοί έξω απ’ το κτήμα Χούπερ.....
Τζων Στάϊνμπεκ, Τα Σταφύλια της Οργής.
Μεσημέρι. Οδός Σόλωνος, χαμηλά, κοντά στα Εξάρχεια. Απέναντι από το κτίριο της Νομικής. Μια μορφή έχει ανέβει στην ταράτσα της πολυκατοικίας, έχει σκαρφαλώσει πανώ στο κάγκελο που βρίσκεται στην άκρη της οροφής και ετοιμάζεται να πέσει. Κάποιος άλλος είναι εκεί κοντά. «Μην πλησιάζεις», του φωνάζει. «Θέλω απλά να πέσω, να τελειώσουν όλα. Φτάνει πιά. Δεν θέλω να είμαι ένα τίποτα. Ως εδώ! Επιτέλους να τελειώνω με αυτή την σκατοζωή!ΜΕΙΝΕ ΜΑΚΡΥΑ! ΜΕ ΑΚΟΥΣ;» Ο άλλος παραμένει ασάλευτος, στα δύο μέτρα από εκείνον που θέλει να πεθάνει «Κάνε όπως θέλεις, αλλά πρώτα, σε παρακαλώ κατέβα, έτσι να πάμε για έναν καφέ. Θέλω, πριν να κάνεις το παραμικρό, να με ακούσεις για λίγο. Έτσι να κουβεντιάσουμε λίγο. Να σου πώ και τη δικιά μου γνώμη. Και μετά κάνεις ότι γουστάρεις. Ένα έχω να σου πώ. Δεν έιμαι ούτε μπάτσος, όυτε ψυχίατρος, ούτε τίποτα. Ένας απλός περαστικός είμαι, που κατάλαβε τι πας να κάνεις.» Η μορφή κάνει να γυρίσει προς αυτόν που μιλά αλλά πάνω στο γύρισμα γλιστράει. Μια βουτιά στο κενό....
Freeze frame. Αυτή είναι η ζωή μου. Και προφανώς έχω μόλις φτάσει στο ναδήρ.
Rewind. Ίσως το πρόσφατο παρελθόν μου να μπορέσει να εξηγήσει μερικά πράγματα. Πέντε χρόνια πίσω. Είμαι 26, έχω μόλις τελειώσει σπουδές, έχω καθαρίσει με το στρατό, και είμαι στη γύρα για δουλειά. Εχω την σχέση μου και είμαι στον πλανήτη Happy. Στέλνω τα βιογραφικά σε σετ των χιλίων, για να πάρω 2-3 απαντήσεις από εργοδότες. Πάω από τις 6 το πρωί στα μέρη όπου θα γίνουν οι συνεντεύξεις, για να μάθω ότι είναι και άλλοι τετρακόσιοι στη σειρά. Ώσπου σου έρχεται μια ευκαιρία. Σκατά ευκαιρία δηλαδή. Γραφειάς σε εργοστάσιο ψυγείων. Εφτακόσια ευρώ το μήνα, ωράριο όση ώρα πέρνει για να τελειώσω τρεις ντάνες δουλειά και να είναι στην ώρα της. Χάλια δηλαδή. Αλλά όπως πάντα υπάρχει ο φόβος να μην βρεθεί κανένας ποιο απελπισμένος να σου φάει τη δουλειά.
Ο ελεύθερος μου χρόνος γινόταν όλο και λιγότερος και οι συνευρέσεις μου με αυτήν όλο και πιο αραιές. Μετά από λίγο καιρό, όταν με στέλνανε για επαγγελματικά ταξίδια, αυτές οι συνευρέσεις μετατράπηκαν σε ένα-πήδημα-στα-γρήγορα-αραιά-και-που . Ώσπου τελείωσαν. Και τώρα είμαι ολομόναχος. Η σκατένια δουλειά του να είσαι μεσαίο στέλεχος σε επιχείρηση. Λίγα λεφτά, απαράδεκτες ώρες δουλειάς, επαγγελματικά ταξίδια και άγιος ο θεός. Ακόμα και τα επαγγελματικά ταξίδια ήταν μια κόλαση. Μια μινιατούρα της ζωής μου. Μια μικρή βαλίτσα, πάντα έτοιμη για αναχώρηση. Μέσα έχει ξυριστικά, 4-5 αλλαξιές ρούχα, ένα σακάκι (το άλλο το έχω στο χέρι) και ένας φορτιστής για κινητό και laptop. Το λάπτοπ πάντα μαζί μου στην καμπίνα, μπας και κάνω δουλειά όσο ταξιδεύω.
Φτάνω στο Heathrow. Γυρίζω το ρολόι τρεις ώρες πίσω και γραμμή για το ξενοδοχείο. Η για τις διαπραγματεύσεις. Δε βλέπω το Λονδίνο ούτε για μια ώρα. Είναι μονάχα οι τα κτίρια που βλέπω από τα τζάμια του αυτοκινήτου, καθώς πάω στον τελικό προορισμό μου.
Παρίσι
Βαρκελώνη
Ντουμπάι
Λισαβώνα
Νεα Υόρκη
Τόκυο
Μόσχα
Βερολίνο
Άμστερνταμ
Χαράρε
Κέηπ Τάουν
Κάιρο
Μέξικο Σίτι
Ρίο
Όπου πάω η ίδια εκνευριστική ρουτίνα. Για μένα τα επαγγελματικά ταξίδια είναι μόνο δουλειά. Αρκετά cost-effective για το αφεντικό, που δεν θέλει έξτρα μέρες χαζολογήματος στην πόλη για τους υπαλλήλους. Εμείς να δουλεύουμε σαν τα σκυλιά και αυτός να αράζει άνετος στα Κωλονάκια και τα Κεφαλάρια μοστράρωντας τη Φεράρι μπας και περάσει για γαμπρός και μαγκάκι περιοπής. Αυτά πρέπει να περνάω για να μπορέσω να βγάλω αρκετά για να ζήσω. Αισθάνομαι μόνος, αδύναμος, φοβισμένος και νευριασμένος. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, αλλά κάπως έτσι.
Πολλές φορές το σκεφτόμουν να δώσω τέλος. Όσο πιο γρήγορα και ανώδυνα γίνεται. Η αλήθεια είναι όμως ότι όλες τις φορές έκλασα μπάμιες. Έκανα πίσω την τελευταία στιγμή. Ώσπου ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Πτώχευση της εταιρίας. Το αφεντικό λέει ότι δεν είχε αρκετά λεφτά για να περπατήσει το πράγμα. Ναι καλά. Βγήκα στο δρόμο τρέχωντας, χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Και επειδή τα κεντρικά γραφεία (όπου και δούλευα χωμένος στο μικρό μου γραφειάκι) δεν έχουν κάποιο μπαλκόνι για να φουντάρω απο εκεί, ούτε και πρόσβαση στην ταράτσα, κατέβηκα αλαφιασμένος τη Σόλωνος. Μπήκα στο πρώτο ψηλό κτίριο που βρήκα, ανέβηκα τρέχωντας τις σκάλες μέχρι την ταράτσα και να ‘μαι εδώ. Έτοιμος να σκάσω σαν το πεπόνι στο οδόστρωμα. Ένα ουράνιο πλαφ και τα μυαλά μου κυμάς στο πεζοδρόμιο. Έλα όμως που ξανά έχω τις αμφιβολίες μου. Και αυτός ο περαστικός που μου λέει να κάτσω για έναν καφέ μαζί του να μου πει ότι έχει να πει πριν κάνω το οτιδήποτε. Κάνω να γυρίσω, γλιστράω και πέφτω στο κενό. Όμως μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, μια χερούκλα με έχει πιάσει. «Έλα φιλαράκι σε έπιασα, κάνε κουράγιο λίγα δευτερόλεπτα και θα πατήσεις έδαφος». Γυρνάω προς τα πάνω και τον βλέπω καθώς με τραβάει. Το παρουσιαστικό του δεν φέρνει καθόλου σε μπάτσο, μάλλον φαίνεται για τύπος του «καλού Σαμαρείτη». Τζινάκι ελαφρώς φθαρμένο, μακρύ άσπρο μαλλί, πουκαμισιά, γύρω στα 35. Κάνας καθηγητής θα είναι. Ή μήπως εργάζεται κάπου; Και λίγο ξενόφατσα μοιάζει.
Τελικά το μόνο πλαφ που ακούγεται είναι αυτό που κάνουν τα παγάκια στον φραπέ του ταχυφαγείου από κάτω. Ο συζητητής μου πίνει σιγά σιγά το τσάι του. «Ξέρεις», μου λέει «κατάλαβα τι πήγαινες να κάνεις από το βλέμμα σου. Και το γεγονός ότι μπήκες στην πρώτη πολυκατοικία που βρήκες, μου έβαλε πολλές ιδέες. Το έχω ξαναδεί αυτό. Πίσω στην πατρίδα όταν είχαμε την μεγάλη οικονομική κρίση έβλεπα πολλά τέτοια πρόσωπα. Βασικά είχα βρεθεί σε μια παρόμοια θέση με ‘σένα. Έίχα απελπιστεί και ήθελα απλά να πεθάνω. Χάιμε Ταρντέλλι....Χαίρω πολλύ.»
«Γιώργος Χατζηαργύρης», απαντώ « Ιταλός ε;». «Περίπου» λέει αυτός «είμαι Τάνο, δηλαδή είμαι Αργεντίνος, αλλά έχω καταγωγή από Ιταλία. Φαντάζομαι θα με ρωτήσεις πως ξέρω καλά τη γλώσσα σου. Τέσσερα χρόνια φιλοσοφία στο Μπουένος ΄Αιρες και τέσσερα χρόνια στη ξένες γλώσσες και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Και κατάφερα να έχω και κάποια χρόνια στο κουρμπέτι πριν ακόμη γίνω τριανταπέντε. Με πιάνεις; Όταν έγινε το μεγάλο κραχ στην Αργεντινή, δούλευα ως δημοσιογράφος, σε εφημερίδα. Λίγα λεφτά, πολλές ώρες δουλειάς, ελάχιστος ελεύθερος χρόνος. Και ξαφνικά έμεινα άνεργος.» «Ώπα σαν να μου λες το βιογραφικό μου.» «Δηλαδή;» « Απόφοιτος οικονομικών επιστημών, δουλεύω σαν κατώτερος λογιστής σε εταιρία. Εργοστάσιο ψυγείων... και μόλις κλείσαμε.» «Άσχημο αυτό. Να μένεις χωρίς δουλειά. Σχεδόν ντροπιαστικό. Και όταν έχεις στόματα να θρέψεις ακόμη χειρότερο. Βέβαια ούτε και ‘γω είχα οικογένεια όταν μου έλαχε αυτό, αλλά ήξερα πολλους οικογενειάρχες που έμειναν επί ξύλου κρεμάμενοι όταν έκλεισε η εφημερίδα. Αλλά σε μας έγινε κάτι το πρωτόγνωρο. Ενώ είχαμε απελπιστεί, κάποιος πέταξε την ιδέα να πάρουμε την εφημερίδα υπό τον έλεγχο μας εμείς, οι εργαζόμενοι. Έλεγε ότι αφού το τυπογραφείο και τα γραφεία είναι στο ίδιο κτίριο, γιατί δεν τα καταλαμβάνουμε, για να την λειτουργήσουμε εμείς. Πήγαμε λοιπόν και κάναμε κατάληψη. Και μετά την ξανακυκλοφορήσαμε.»
« Καλά και πως έγιναν όλα αυτά; Κατάληψη, εργατικός έλεγχος, λίγο παράξενα μου ακούγονται.» «Κοίτα, αρχικά κάναμε μια απογραφή των μηχανημάτων και των υλικών. Τα συγκρίναμε με τα επίσημα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας και είδαμε ότι πολλά από αυτά έλειπαν. Πήγαμε στο δικαστήριο, και το δικαστήριο αποφάσησε ότι ο εκδότης έκλεψε τα μηχανήματα αυτά από την εταιρία, και τα πούλησε για να βγάλει κέρδος. Και έτσι μας επέτρεψε να λειτουργούμε την εταιρία. Αποφασήσαμε την εταιρία να την διοικεί η Γενική Συνέλευση των Εργαζομένων. Υπάρχει βεβαια και ένα Δ.Σ., αλλά αυτό είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητό και είναι αιρετό. Δηλαδή, αποτελείται από εκπροσώπους των εργαζομένων σε κάθε τομέα, αλλά οι αντιπρόσωποι αν δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, μπορούν ανα πάσα στιγμή να αντικατασταθούν, και στη θέση τους να εκλεγούν άλλοι. Οι δημοσιογράφοι αποφασίζουν για τα άρθρα που θα βγουν, οι σελιδωτές για το πως θα τυπωθεί η κάθε σελίδα, οι τυπογράφοι για το μελάνι που θα χρησιμοποιηθεί, το είδος του χαρτιού, κλπ. Δηλαδή ο καθένας αποφασίζει τι είναι το καλύτερο ανάλογα με τη δουλειά του. Γιατί κάποιος που κάνει μια δουλειά είναι συνήθως αυτός που ξέρει πως μπορεί να γίνει αυτή η δουλειά καλύτερη. Βάλαμε και έναν «κουμπαρά» μεταξύ μας, και μαζέψαμε λεφτά για να μπορέσουμε να αγοράσουμε τα απαραίτητα μηχανήματα. Δηλαδή την πρέσα του τυπογραφείου, και μερικά κομπιούτερ. Και μετά αρχήσαμε τη δουλειά. Όλοι είχαμε βασικά τις ίδιες απολαβές, αλλά αυτές αυξάνονταν ανάλογα με τις ανάγκες μας. Αν κάποιος είχε οικογένεια, έπερνε περισσότερα λεφτά από κάποιον που δεν είχε. Αν κάποιος είχε να φροντίσει τους γονείς του ή τη γυναίκα του, έπερνε περισσότερα λεφτά από όσους δεν είχαν τέτοια υποχρέωση. Αν κάποιος ήταν άρρωστος, ή είχε άρρωστα παιδιά, η εταιρία του πλήρωνε γιατρό, φάρμακα και εαν χρειαζόταν νοσοκομείο. Έτσι ο καθένας έπερνε καλά λεφτά, είχε απόλυτο έλεγχο πάνω στη δουλειά του. Και η εφημερίδα γινόταν όλο και καλύτερη σε ποιότητα, παρά το γεγονός ότι την πουλάγαμε σε χαμηλότερη τιμή από όταν ήταν του αφεντικού.»
«Και ο κόσμος πως την υποδέχτηκε;» «Με αγάπη. Έλεγαν...επιτέλους να μια σωστή εφημερίδα, με καλούς δημοσιογράφους που δεν γράφουν ότι τους λένε τα αφεντικά. Την αγόραζαν μετα μανίας. Ακόμα και τώρα έτσι είναι. Για να καταλάβεις αλλάξαμε όλα τα θέματα στην εφημερίδα και βάλαμε θέματα που αφορούν περισσότερο πράγματα που αφορούν την καθημερινή ζωή του μέσου Αργεντίνου, αλλά και τι γίνεται στον κόσμο.Βάλαμε ανταποκριτές σε όλη τη Λατινική Αμερική, αλλά και σε όσες χώρες φαίνεται κάτι να αλλάζει δραστικά. Γαλλία, Ελλάδα, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, Βρετανία, όπου υπάρχουν ισχυρά κινήματα και ανταποκριτής. Και αποφασίζουμε μαζί με τους συναδέλφους του διεθνούς ρεπορτάζ για το σε ποια θέματα θα γίνουν αφιερώματα στο κυριακάτικο φύλλο, ποιο άρθρο θα μπει πότε και ταα λοιπά. Κάθε βδομάδα συνδεόμαστε μέσω skype και τα αποφασίζουμε αυτά, δημοκρατικά.» «Μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα. Αλλά αντιδράσεις δεν υπήρχαν;» «Κοίτα αυτές πάντα υπάρχουν. Το αφεντικό μας έστειλε την αστυνομία πολλές φορές. Αλλα ξέρεις τι; Στους μεγάλους αγώνες, ο κόσμος συσπειρώνεται. Τους διώχναμε τους μπάτσους. Και όταν έρχονταν με ενισχύσεις, φέρναμε και εμείς τις δικές μας. Έρχονταν και σύντροφοι από άλλα κατειλημένα εργοστάσια και βοηθούσαν. Και μετά από λίγο καιρό ερχόταν και ο κόσμος για να τους σταματήσει. Καταλαβαίνεις; Ήμασταν η φωνή όλων αυτών ανθρώπων που καταπιέζονταν επι τόσο καιρό απο την κυβέρνηση. Όλων αυτών των ανθρώπων που τους λήστευε καθημερινά ο καπιταλιστής, το αφεντικό. Είμασταν οι νοικοκυρές που
βάραγαν τις άδιες κατσαρόλες στις διαδηλώσεις. Είμασταν οι άνεργοι που συγκρούωνταν με την αστυνομία. Είμασταν οι μαθητές που ζητούσανε καλύτερα δημόσια σχολεία. Είμασταν οι φοιτητές που ζητούσαν πανεπιστήμια χωρίς δίδακτρα. Είμασταν οι καταληψίες που υπερασπίζονταν τις δουλειές τους. Είμασταν οι «τρελές» της Πλατείας του Μάρτη που ακόμη προσπαθούν να μάθουν τι απόγιναν τα παιδιά και τα εγγόνια τους που εξαφανίστηκαν κατά τη Χούντα του Βιντέλα. Είμασταν, και ακόμη είμαστε, η φωνή ενός λαού που ζητά αυτά που του ανήκουν, τα αυτονόητα. Ψωμί, παιδεία, ανθρώπινα δικαιώματα, εργασία, υγεία. ΄Ολα αυτά τα αυτονόητα δικαιώματα που στερούν από τον απλό κοσμάκη στις φτωχές χώρες, και προσπαθούν διακαώς να τα πάρουν πίσω και απο τον κόσμο στις πλούσιες χώρες. Και βέβαια αυτός ο κόσμος δεν θέλει να τη χάσει αυτή τη φωνή. Και αυτός ο κόσμος βρέθηκε στο πλευρό μας. Μπήκε πολλές φορές ανάμεσα στους μπάτσους και εμάς , για να μας υπερασπιστεί, γιατί έτσι υπερασπιζόταν και το δικό του δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα, να απεργεί, να διεκδηκεί.»
Αναρωτήθηκα αν θα μπορούσα να κάνω και εγώ κάτι τέτοιο. Αλλά μια γρήγορη σκέψη μου έσβησε τις όποιες αμφιβολίες. Στη Γαλλία ο κόσμος με πορείες και διαδηλώσεις ματαίωσε το CPE. Στην Οαχάκα, στο Μεξικό, οι εξεγερμένοι λαοί της περιοχής ήταν αφέντες της πολιτείας για αρκετό καιρό. Στην Αργεντινή οι καταληψίες των εργοστασίων. Και εδώ την Ελλάδα οι αγώνες των φοιτητών και των εργατών γιγαντώνονται, ο κόσμος δείχνει τη δυσαρέσκεια του απέναντι στο σύστημα όλο και ποιό ανοιχτά. Έχουνε πατήσει τα σταφύλια της οργής οι κυβερνώντες. Και είναι καιρός να τους δείξουμε ότι η αγανάκτηση του κόσμου, σημαίνει και το τέλος τους. Θα το κάνω. Σηκώνομαι να βγω από το ταχυφαγείο. Πέρνω το νούμερο του τηλεφώνου του.
«I think this is the begining of a beautyful friendship» του λέω, σαν άλλος Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ, αλλά αυτός αμέσως με διορθώνει.
«Μια όμορφη επανάσταση πάμε να ξεκινήσουμε, όχι απλά μια φιλία.»
Και όλα αυτά πριν ξεχυθώ στους δρόμους της Αθήνας, με νέα ορμή, για να οργανώσω τον κόσμο. Διασχίζω γρήγορα τη Σόλωνος και πάω προς τα γραφεία, μπας και βρω κανένα συνάδελφο να πάμε μαζί στο εργοστάσιο να κάνουμε μια γενική συνέλευση όλοι οι εργαζόμενοι. Μου έχουν μπει πολλές ιδέες. Στο δρόμο μουρμουρίζω τα λόγια του Τομ Τζόουτ, και με κάθε πρόταση νιώθω πιο ζωντανός. Στο τέλος τα λέω μεγαλοφόνως μονοκοπανιά.
Θα βρίσκομαι παντού....όπου κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις. Όπου αγωνίζονται οι πεινασμένοι για να βρουν να φαν’, θα ‘μαι κ’εγώ εκεί. Όπου κανένας πολιτσμάνος χτυπάει κάποιον άνθρωπο, θα ‘μαι και γω στη φωνή των οργισμένων ανθρώπων και ...θα ‘μαι μες το γέλιο των παιδιών σαν είναι πεινασμένα και ξέρουν πως το φαγητό ειν’ έτοιμο. Και όταν ποια οι δικοί μας θα τρων απ’ όσα οι ίδιοι αναστήσουν,και όταν ποια θα ζούνε μεσ’ τα σπίτια που χτίσανε οι ίδιοι, ε, θα ‘μαι κ’εγώ εκεί. Αν είναι όπως τα ‘λεγε ο Κέιζυ θα ‘μαι κ’ εγώ εκεί.
Wednesday, July 23, 2008
El Señor Antipirina - ΦΕΥΓΩ
Φεύγω για διακοπες και βαζω λουκέτο για λιγο καιρό ακόμη....σας αφήνω να απολαύσετε, όμως.....
αφιερωμένο στην Urban Tulip, που μάλλον το χρειάζεται
Gogol Bordello - Ultimate (High Quality - Bratislava)
To all of us who are forced to do things that we don't want to, or participate in situations we don't like...
If we are here not to do.....
Friday, July 04, 2008
Mr Tsipras
What did you mean when you stated that SYN is watching AKEL closely and learning from AKEL how to go in power?
a)that SYN will cooperate for a term in a government with PASOK and LAOS before you run for Prime Minister
b) that SYN will adopt Stalinist policies within its rank and file, but also neoliberal policies once it goes in government?
c) That your first goal will be to become president of the parliament, and then prime minister.
Please answer
a)that SYN will cooperate for a term in a government with PASOK and LAOS before you run for Prime Minister
b) that SYN will adopt Stalinist policies within its rank and file, but also neoliberal policies once it goes in government?
c) That your first goal will be to become president of the parliament, and then prime minister.
Please answer
Friday, June 27, 2008
Globaltravellersuncensored updated
Just visit to see my first interrail piece.
For those of you who do speak greek, there is a very interresting piece on Cairo made by Daskaloua, and another piece on Zurich made by me ....
For those of you who do speak greek, there is a very interresting piece on Cairo made by Daskaloua, and another piece on Zurich made by me ....
Monday, June 16, 2008
the duke european tour 08
Rome 10-13/06
Bologna 13-16/06
Venezia 16-18/06
Marseille 18-21/06
Barcelona 22-25/06
Valencia 25-28/06
Granada 28/06-01/07
Lisboa 02-05/07
Madrid 06-08/07
Anybody joining for the remaining cities?
everybody else hang on, the journal will be coming on at the travellers uncensored blog within the month
Bologna 13-16/06
Venezia 16-18/06
Marseille 18-21/06
Barcelona 22-25/06
Valencia 25-28/06
Granada 28/06-01/07
Lisboa 02-05/07
Madrid 06-08/07
Anybody joining for the remaining cities?
everybody else hang on, the journal will be coming on at the travellers uncensored blog within the month
Thursday, May 22, 2008
Università di Cipro: Arrivenderci e ‘VA FANCULO!
Σε μια βδομάδα από σήμερα μαζεύω τα μπογαλάκια μου και λέω οριστικά αντίο. Παίρνω το πτυχίο μου και ρίχνω επιτέλους μαύρη πέτρα πίσω μου και δεν ξαναγυρνώ. Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δηλαδή, γιατί στην Κύπρο σκοπεύω να επιστρέψω λίαν συντόμως, εάν αποφασίσουν τελικά οι φασίστες να επισκεφτούν το Νησί.
Στα καθ’ημάς τώρα. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου ακολουθεί το χαβά του. Πρόσφατα έδωσε τα πάπούτσια στο χέρι σε κάποιους φοιτητές του μαθηματικού (ανάμεσα σε αυτούς και κάτι φίλους μου). Ένας ακόμη βαίνει ολοταχώς προς διαγραφή, αν και διαβάζει για να περάσει όλα τα μαθήματα φέτος. Αλλά υπολογίζω στην αδιαλλαξία των καθηγητών του Παν.Κυ, οι οποίοι (τουλάχιστον ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών) δεν σε περνάνε εάν εκφράζεις γνώμη αντίθετη με τη δική τους, ή εάν δεν είσαι παιδί λάστιχο και δεν καταφέρνεις να διαβάζεις 20 ώρες το 24ωρο. Η εργασιακή ελαστικότητα και η διαδικασίες της Μπολόνια έχουν μπει στους όρους λειτουργίας του ucy, και ιδίως αυτή η περίφημη αυτονομία (η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επιβολή διδάκτρων και την καταστροφή της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας).
Περιμένω εναγωνίως να μάθω την βαθμολογία για το τελευταίο μάθημα που έδωσα (στα άλλα δύο πήρα 9,5 και 10 αντιστοίχως), με την ελπίδα να μου ανεβάσουν λίγο τον μέσο όρο, μπας και φτάσω στο «λίαν καλώς».
Περιμένω επίσης να δω εάν θα μπουν οι τελευταίες κριτικές μου στην φυτητική, στο τεύχος του Μάη. Αν και εάν κρίνω από τους προηγούμενους μήνες, μάλλον δεν θα μπουν ούτε του αγίου πούτσου, μιας και το τελευταίο εξάμηνο δεν εμφανίζονται στην «φ», και στη θέση τους μπαίνουν άρθρα των πέντε και έξι σελίδων γεμάτα μαλακίες. Το ίδιο γίνεται και με το τελευταίο άρθρο του Neil, στο οποίο τα χώνει για την κατάσταση στην «Πρυτανική Φωνή» (βλ. Δύο προηγούμενα post). Περιμένει το άρθρο του να μπει εδώ και δύο μήνες, αλλά δεν το δημοσιεύουν. Αλλά γιατί να τα δημοσιεύσουν; Και η φυτιτική ένα μαγαζάκι έχει γίνει, και μάλιστα αυτοί που κάνουν κουμάντο είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο και στο Πανεπιστημιακό Ραδιόφωνο, πιθανόν παρέα με τους γνωστούς-άγνωστους εν τη μπλογκόσφαιρα και την φοιτητική κοινότητα σπιούνους και τσίρους τους. Είναι απίστευτοι... Εγώ έχω φτάσει αισίως τα 26 και δεν το σκέφτομαι καν να πουληθώ στο διάολο, και αυτοί είναι κάτι αμούστακα εικοσάχρονα που ακόμη δεν έχουν βγει απ’τ’ αυγό τους και μου χτίζουν καριέρα. Έ, ρε κάτι παλικάρια.
Μίλαγα και με κάποιους από τους παραγωγούς και μου έλεγαν πως πολύ φοβούνται ότι θα τσεκουρωθούν. Εν τω μεταξύ η διοίκηση του ραδιοσταθμού παίρνει κάθε τεύχος 4 σελίδες για να διαφημίσει τα του ραδιοσταθμού. Έτσι, χρησιμοποιούμε φοιτητικές πηγές για να διαφημίσουμε τζάμπα την εταιρία μας, παίρνουμε λεφτά της ΦΕΠΑΝ για να καλύψουμε έξοδα τα οποία θα έπρεπε να καλύπτει η εταιρία, λειτουργούμε κατά παράβαση μιας σειράς άρθρων της εργατικής νομοθεσίας, και είμαστε άνετοι και ωραίοι. Βέβαια σε αυτό δεν φταίνε αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά. Φταίει και η ΦΕΠΑΝ, που αν και ξέρει τι όργια γίνονται με αυτό το θέμα (δηλαδή ότι χρηματοδοτείται, εμμέσως, με λεφτά που θα πήγαιναν στους ομίλους, μια εταιρία) επιλέγει να κάνει τον Κινέζο, αντί να τους βάλει χέρι. Βέβαια θα μου πεις, το να ανταλλάζουν φτυαριές με λάσπη είναι πολύ πιο επικερδές από το να λαβαίνουν δράση σε φλέγοντα ζητήματα της καθημερινής και μη ζωής των φοιτητών.
Αποφάσισε λέει το ΔΗΚΟ ότι ο Τάσσος έχασε επειδή δεν έκανε ρουσφέτια και ήταν ο μόνος έντιμος υποψήφιος. Εδώ γελάει και ο παρδαλός emo. Μερικές φορές πιστεύω ότι θα έπρεπε να κλείσουν την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του ΔΗΚΟ σε κλουβί σε περίοπτη θέση μέσα στον ζωολογικό κήπο της Λεμεσού, για να δείχνουν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της μακράς έκθεσης στην ρητορική του «Δευκαλίωνα», τον Γιορκατζισμό και τα απομνημονεύματα του Γρίβα.
Μεγάλοι σεισμοί σε Κίνα και Καμπότζη, και όπως πάντα, τα θύματα δεν είναι ούτε οι Κινέζοι γραφειοκράτες και η γενικότερη νομενκλατούρα, ούτε οι Καμποντιανοί Στρατηγοί. Είναι η φτωχολογιά, μάλιστα σε δύο χώρες όπου οι κοινωνικές διαφορές είναι αβυσσαλέες.
Και το μπλογκ της Δασκαλούας έγινε ενός χρόνου....Να το χαίρεται η κούκλα....Μια επίσκεψη κατά κει δεν βλάπτει καθόλου
Στα καθ’ημάς τώρα. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου ακολουθεί το χαβά του. Πρόσφατα έδωσε τα πάπούτσια στο χέρι σε κάποιους φοιτητές του μαθηματικού (ανάμεσα σε αυτούς και κάτι φίλους μου). Ένας ακόμη βαίνει ολοταχώς προς διαγραφή, αν και διαβάζει για να περάσει όλα τα μαθήματα φέτος. Αλλά υπολογίζω στην αδιαλλαξία των καθηγητών του Παν.Κυ, οι οποίοι (τουλάχιστον ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών) δεν σε περνάνε εάν εκφράζεις γνώμη αντίθετη με τη δική τους, ή εάν δεν είσαι παιδί λάστιχο και δεν καταφέρνεις να διαβάζεις 20 ώρες το 24ωρο. Η εργασιακή ελαστικότητα και η διαδικασίες της Μπολόνια έχουν μπει στους όρους λειτουργίας του ucy, και ιδίως αυτή η περίφημη αυτονομία (η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επιβολή διδάκτρων και την καταστροφή της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας).
Περιμένω εναγωνίως να μάθω την βαθμολογία για το τελευταίο μάθημα που έδωσα (στα άλλα δύο πήρα 9,5 και 10 αντιστοίχως), με την ελπίδα να μου ανεβάσουν λίγο τον μέσο όρο, μπας και φτάσω στο «λίαν καλώς».
Περιμένω επίσης να δω εάν θα μπουν οι τελευταίες κριτικές μου στην φυτητική, στο τεύχος του Μάη. Αν και εάν κρίνω από τους προηγούμενους μήνες, μάλλον δεν θα μπουν ούτε του αγίου πούτσου, μιας και το τελευταίο εξάμηνο δεν εμφανίζονται στην «φ», και στη θέση τους μπαίνουν άρθρα των πέντε και έξι σελίδων γεμάτα μαλακίες. Το ίδιο γίνεται και με το τελευταίο άρθρο του Neil, στο οποίο τα χώνει για την κατάσταση στην «Πρυτανική Φωνή» (βλ. Δύο προηγούμενα post). Περιμένει το άρθρο του να μπει εδώ και δύο μήνες, αλλά δεν το δημοσιεύουν. Αλλά γιατί να τα δημοσιεύσουν; Και η φυτιτική ένα μαγαζάκι έχει γίνει, και μάλιστα αυτοί που κάνουν κουμάντο είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο και στο Πανεπιστημιακό Ραδιόφωνο, πιθανόν παρέα με τους γνωστούς-άγνωστους εν τη μπλογκόσφαιρα και την φοιτητική κοινότητα σπιούνους και τσίρους τους. Είναι απίστευτοι... Εγώ έχω φτάσει αισίως τα 26 και δεν το σκέφτομαι καν να πουληθώ στο διάολο, και αυτοί είναι κάτι αμούστακα εικοσάχρονα που ακόμη δεν έχουν βγει απ’τ’ αυγό τους και μου χτίζουν καριέρα. Έ, ρε κάτι παλικάρια.
Μίλαγα και με κάποιους από τους παραγωγούς και μου έλεγαν πως πολύ φοβούνται ότι θα τσεκουρωθούν. Εν τω μεταξύ η διοίκηση του ραδιοσταθμού παίρνει κάθε τεύχος 4 σελίδες για να διαφημίσει τα του ραδιοσταθμού. Έτσι, χρησιμοποιούμε φοιτητικές πηγές για να διαφημίσουμε τζάμπα την εταιρία μας, παίρνουμε λεφτά της ΦΕΠΑΝ για να καλύψουμε έξοδα τα οποία θα έπρεπε να καλύπτει η εταιρία, λειτουργούμε κατά παράβαση μιας σειράς άρθρων της εργατικής νομοθεσίας, και είμαστε άνετοι και ωραίοι. Βέβαια σε αυτό δεν φταίνε αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά. Φταίει και η ΦΕΠΑΝ, που αν και ξέρει τι όργια γίνονται με αυτό το θέμα (δηλαδή ότι χρηματοδοτείται, εμμέσως, με λεφτά που θα πήγαιναν στους ομίλους, μια εταιρία) επιλέγει να κάνει τον Κινέζο, αντί να τους βάλει χέρι. Βέβαια θα μου πεις, το να ανταλλάζουν φτυαριές με λάσπη είναι πολύ πιο επικερδές από το να λαβαίνουν δράση σε φλέγοντα ζητήματα της καθημερινής και μη ζωής των φοιτητών.
Αποφάσισε λέει το ΔΗΚΟ ότι ο Τάσσος έχασε επειδή δεν έκανε ρουσφέτια και ήταν ο μόνος έντιμος υποψήφιος. Εδώ γελάει και ο παρδαλός emo. Μερικές φορές πιστεύω ότι θα έπρεπε να κλείσουν την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του ΔΗΚΟ σε κλουβί σε περίοπτη θέση μέσα στον ζωολογικό κήπο της Λεμεσού, για να δείχνουν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της μακράς έκθεσης στην ρητορική του «Δευκαλίωνα», τον Γιορκατζισμό και τα απομνημονεύματα του Γρίβα.
Μεγάλοι σεισμοί σε Κίνα και Καμπότζη, και όπως πάντα, τα θύματα δεν είναι ούτε οι Κινέζοι γραφειοκράτες και η γενικότερη νομενκλατούρα, ούτε οι Καμποντιανοί Στρατηγοί. Είναι η φτωχολογιά, μάλιστα σε δύο χώρες όπου οι κοινωνικές διαφορές είναι αβυσσαλέες.
Και το μπλογκ της Δασκαλούας έγινε ενός χρόνου....Να το χαίρεται η κούκλα....Μια επίσκεψη κατά κει δεν βλάπτει καθόλου
Monday, April 14, 2008
Μα καλά πουτανιές στις πουτάνες; (radio ucy update)
Πιάσαν τα πόστα κοθώνια
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ
Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Γιάννης Μηλιώκας
Τελικά τα όσα γίνονται στον γιου σι γουαϊ βόις δεν έχουν τελειωμό ούτε έχουν όριο ξευτίλας. Πριν από μερικές ημέρες έγινε η γενική συνέλευση του Ραδιοφωνικού Ομίλου. Εκεί πέσανε κανονικά οι μάσκες. Τα όσα αποκαλύφτηκαν είναι ενδεικτικά. Κατ’ αρχήν η διοικούσα επιτροπή του ομίλου, (η οποία αποτελείται από τα μέλη της διορισμένης από το Δ.Σ. της εταιρίας συντονιστικής του σταθμού, τα οποία εξέλεξαν εαυτόν χωρίς καν να ενημερώσουν τα μέλη του ομίλου, παρακαλώ), ότι ο όμιλος δημιουργήθηκε καθαρά και μόνο για να εξασφαλιστούν πόροι για μηχανήματα του ραδιοσταθμού ( τα οποία δεν αγοράζει η εταιρία λόγω «εξόδων»), και για να προωθήσει τον ραδιοσταθμό μέσα στο πανεπιστήμιο (τζάμπα διαφήμιση της εταιρίας δηλαδή). Ο όμιλος δεν έχει καμία δικαιοδοσία πάνω στις αποφάσεις που παίρνονται από την εταιρία, απλά κάνει μέρος του χαμαλικιού και προσφέρει απλήρωτους υπαλλήλους χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα (εμ, συγνώμη ήθελα να πω εθελοντές)!
Επίσης μάθαμε ότι το Δ.Σ. παίρνει όλες τις αποφάσεις σε σχέση με το πρόγραμμα του σταθμού χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τη γνώμη των παραγωγών και ότι τα συμβόλαια βάσει των οποίων προσληφθήκαμε συντάχτηκαν από το Δ.Σ., και το καταστατικό του σταθμού, σε συνδυασμό με τις φωτοτυπίες των συμβολαίων μας θα τα παραλάβουμε οσονούπω μέσω email, πράγμα το οποίο περιμένουμε εδώ και πέντε εβδομάδες(!)
Η δε απόλυση του παραγωγού έγινε επειδή ακούστηκε ότι υπ’ήρχε τσιγάρο στο στούντιο, και επειδή στην ίδια εκπομπή (είναι διαθέσιμο το λινκ παρακάτω) ο παραγωγός είχε το θράσος να πει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι έχει γραμμένη τη διοίκηση , τον σταθμό και τους άλλους παραγωγούς λέγοντας «αυτή η εκπομπή είναι πολύ πιθανόν να είναι η τελευταία μου, για αυτό χτυπηθείτε με αυτό το τελευταίο κομμάτι γερά» (μπαρδόν;). Μάλλον του την είχαν στημένη. Ποιος μπορεί να ακούει «τυχαία» μια εκπομπή στις τρεις το πρωί;
Ναι καλά διαβάσατε, στον ραδιοσταθμό κυκλοφορούν χαφιέδες. Χαφιέδες ολκής, εφάμιλλοι της Γκεστάπο και της Τσέκας. Σε μια φάση μάλιστα, η υπεύθυνη προγραμμάτων του σταθμού έβγαλε μπλοκάκι στην αίθουσα, και κατά μία πληροφορία σε αυτό σημείωνε τα ονόματα των παραγωγών και των μελών του ομίλου που έφεραν αντιδράσεις στα όσα έλεγε (λέγοντας ότι σημειώνει τα προβλήματα των παραγωγών, οι πληροφορίες μου όμως λένε άλλα). Τι άλλο να περιμένεις βέβαια, από έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί, και καλά, τους παραγωγούς στο Δ.Σ., αλλά είναι δε «εκπρόσωπος» διορισμένος από τον πρόεδρο του σταθμού (τον αντιπρύτανη) (!!!)
Όσο για την απάντηση της στο ερώτημα που τέθηκε εάν θα μπορεί να στηθεί ραδιοσταθμός που να ελέγχεται από τους φοιτητές του Πανεπιστημίου και να μην λειτουργεί υπό το καθεστώς εταιρίας, αλλά υπό το καθεστώς απλού ομίλου, η απάντηση ήταν η εξής αφοπλιστική
«Είναι πολλά τα λεφτά!»
Τάδε έφη, λίγο πολύ Φαίδη Φαίδωνος, υπεύθυνη προγραμμάτων και συντονίστρια του σταθμού, μπροστά σε ολόκληρη την Γ.Σ. του ομίλου, ενώ είπε ότι εάν θέλουμε μπορούμε να διαλύσουμε τον όμιλο, αλλά το Δ.Σ. του ομίλου (οι αυτοψηφισμένοι ντε!) θα μπορεί να συνεχίσει να τον λειτουργεί, χάρη στα δεκαπέντε (εμφανή και άφαντα) άτομα που έχουν υπογράψει για την δημιουργία του ομίλου.
Δηλαδή ότι και να αποφασίσει η πλειοψηφία, ο όμιλος θα συνεχίσει να παίρνει κονδύλια από την ΦΕΠΑΝ (και συνεπώς κονδύλια που θα πήγαιναν σε άλλους ομίλους), κανονικά και με τον νόμο, και να τα δίνει σε μία εταιρία. Εάν αυτό είχε όνομα θα ονομαζόταν απάτη. Και εάν ο τρόπος λειτουργίας του Δ.Σ. είχε ένα όνομα, θα ονομαζόταν Χούντα. Και όλα αυτά γιατί κάθε υποψία ελευθερίας, μπορεί να «βλάψει την φήμη του πανεπιστημίου». Δηλαδή οι όποιες παρασπονδίες του ραδιοφωνμικού παραγωγού βλάπτουν την φήμη του ραδιοσταθμού και του πανεπιστημίου, γι’ αυτό και εμείς ακολουθούμε μια τακτική τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» μπας και τη διαφυλάξουμε. Λες και η έλλειψη δημοκρατίας μέσα σε οργανωμένες καταστάσεις που διαφημίζονται ως η «νίκη του φοιτητή» δεν είναι ένα τερατώδες ρεζιλίκι. Λες και οι απάτες και τα ψέμματα σε βάρος του φοιτητή δεν είναι ρεζιλίκι.
Σκατά στα μούτρα τους.
Υ.Γ. Πιθανόν να προσέξατε το νέο μου poll. Δεν χάνετε τίποτα να ψηφίσετε, γιατί ίσως το όνομα που να δώσετε να γίνει πιο ενδεικτικό της κατάστασης του ucy voice.
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ
Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Γιάννης Μηλιώκας
Τελικά τα όσα γίνονται στον γιου σι γουαϊ βόις δεν έχουν τελειωμό ούτε έχουν όριο ξευτίλας. Πριν από μερικές ημέρες έγινε η γενική συνέλευση του Ραδιοφωνικού Ομίλου. Εκεί πέσανε κανονικά οι μάσκες. Τα όσα αποκαλύφτηκαν είναι ενδεικτικά. Κατ’ αρχήν η διοικούσα επιτροπή του ομίλου, (η οποία αποτελείται από τα μέλη της διορισμένης από το Δ.Σ. της εταιρίας συντονιστικής του σταθμού, τα οποία εξέλεξαν εαυτόν χωρίς καν να ενημερώσουν τα μέλη του ομίλου, παρακαλώ), ότι ο όμιλος δημιουργήθηκε καθαρά και μόνο για να εξασφαλιστούν πόροι για μηχανήματα του ραδιοσταθμού ( τα οποία δεν αγοράζει η εταιρία λόγω «εξόδων»), και για να προωθήσει τον ραδιοσταθμό μέσα στο πανεπιστήμιο (τζάμπα διαφήμιση της εταιρίας δηλαδή). Ο όμιλος δεν έχει καμία δικαιοδοσία πάνω στις αποφάσεις που παίρνονται από την εταιρία, απλά κάνει μέρος του χαμαλικιού και προσφέρει απλήρωτους υπαλλήλους χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα (εμ, συγνώμη ήθελα να πω εθελοντές)!
Επίσης μάθαμε ότι το Δ.Σ. παίρνει όλες τις αποφάσεις σε σχέση με το πρόγραμμα του σταθμού χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τη γνώμη των παραγωγών και ότι τα συμβόλαια βάσει των οποίων προσληφθήκαμε συντάχτηκαν από το Δ.Σ., και το καταστατικό του σταθμού, σε συνδυασμό με τις φωτοτυπίες των συμβολαίων μας θα τα παραλάβουμε οσονούπω μέσω email, πράγμα το οποίο περιμένουμε εδώ και πέντε εβδομάδες(!)
Η δε απόλυση του παραγωγού έγινε επειδή ακούστηκε ότι υπ’ήρχε τσιγάρο στο στούντιο, και επειδή στην ίδια εκπομπή (είναι διαθέσιμο το λινκ παρακάτω) ο παραγωγός είχε το θράσος να πει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι έχει γραμμένη τη διοίκηση , τον σταθμό και τους άλλους παραγωγούς λέγοντας «αυτή η εκπομπή είναι πολύ πιθανόν να είναι η τελευταία μου, για αυτό χτυπηθείτε με αυτό το τελευταίο κομμάτι γερά» (μπαρδόν;). Μάλλον του την είχαν στημένη. Ποιος μπορεί να ακούει «τυχαία» μια εκπομπή στις τρεις το πρωί;
Ναι καλά διαβάσατε, στον ραδιοσταθμό κυκλοφορούν χαφιέδες. Χαφιέδες ολκής, εφάμιλλοι της Γκεστάπο και της Τσέκας. Σε μια φάση μάλιστα, η υπεύθυνη προγραμμάτων του σταθμού έβγαλε μπλοκάκι στην αίθουσα, και κατά μία πληροφορία σε αυτό σημείωνε τα ονόματα των παραγωγών και των μελών του ομίλου που έφεραν αντιδράσεις στα όσα έλεγε (λέγοντας ότι σημειώνει τα προβλήματα των παραγωγών, οι πληροφορίες μου όμως λένε άλλα). Τι άλλο να περιμένεις βέβαια, από έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί, και καλά, τους παραγωγούς στο Δ.Σ., αλλά είναι δε «εκπρόσωπος» διορισμένος από τον πρόεδρο του σταθμού (τον αντιπρύτανη) (!!!)
Όσο για την απάντηση της στο ερώτημα που τέθηκε εάν θα μπορεί να στηθεί ραδιοσταθμός που να ελέγχεται από τους φοιτητές του Πανεπιστημίου και να μην λειτουργεί υπό το καθεστώς εταιρίας, αλλά υπό το καθεστώς απλού ομίλου, η απάντηση ήταν η εξής αφοπλιστική
«Είναι πολλά τα λεφτά!»
Τάδε έφη, λίγο πολύ Φαίδη Φαίδωνος, υπεύθυνη προγραμμάτων και συντονίστρια του σταθμού, μπροστά σε ολόκληρη την Γ.Σ. του ομίλου, ενώ είπε ότι εάν θέλουμε μπορούμε να διαλύσουμε τον όμιλο, αλλά το Δ.Σ. του ομίλου (οι αυτοψηφισμένοι ντε!) θα μπορεί να συνεχίσει να τον λειτουργεί, χάρη στα δεκαπέντε (εμφανή και άφαντα) άτομα που έχουν υπογράψει για την δημιουργία του ομίλου.
Δηλαδή ότι και να αποφασίσει η πλειοψηφία, ο όμιλος θα συνεχίσει να παίρνει κονδύλια από την ΦΕΠΑΝ (και συνεπώς κονδύλια που θα πήγαιναν σε άλλους ομίλους), κανονικά και με τον νόμο, και να τα δίνει σε μία εταιρία. Εάν αυτό είχε όνομα θα ονομαζόταν απάτη. Και εάν ο τρόπος λειτουργίας του Δ.Σ. είχε ένα όνομα, θα ονομαζόταν Χούντα. Και όλα αυτά γιατί κάθε υποψία ελευθερίας, μπορεί να «βλάψει την φήμη του πανεπιστημίου». Δηλαδή οι όποιες παρασπονδίες του ραδιοφωνμικού παραγωγού βλάπτουν την φήμη του ραδιοσταθμού και του πανεπιστημίου, γι’ αυτό και εμείς ακολουθούμε μια τακτική τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» μπας και τη διαφυλάξουμε. Λες και η έλλειψη δημοκρατίας μέσα σε οργανωμένες καταστάσεις που διαφημίζονται ως η «νίκη του φοιτητή» δεν είναι ένα τερατώδες ρεζιλίκι. Λες και οι απάτες και τα ψέμματα σε βάρος του φοιτητή δεν είναι ρεζιλίκι.
Σκατά στα μούτρα τους.
Υ.Γ. Πιθανόν να προσέξατε το νέο μου poll. Δεν χάνετε τίποτα να ψηφίσετε, γιατί ίσως το όνομα που να δώσετε να γίνει πιο ενδεικτικό της κατάστασης του ucy voice.
Monday, March 31, 2008
radio ucy
Πριν από λίγες βδομάδες, δημιουργήθηκε ο όμιλος του ραδιοσταθμού του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Είναι όμως αυτός ο «όμιλος» πραγματικά όμιλος ή μήπως είναι κάτι άλλο;
Κατ’ αρχήν, όποιος περνάει από το στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού βλέπει την επιγραφή Πανεπιστημιακή Φωνή ΛΤΔ. Ο ραδιοσταθμός είναι, κατ’ αρχήν μια εταιρία περιορισμένης ευθύνης, χρηματοδοτούμενη από το Πανεπιστήμιο. Οι παραγωγοί είναι στην ουσία υπάλληλοι του ραδιοσταθμού. Υπόκεινται στην ίδια σχεδόν λογοκρισία στην οποία υπόκεινται οι συνάδελφοι τους των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών. Δεσμεύονται και αυτοί με συμβόλαια. Και απολύονται.
Αλλά, όσοι απολύονται λόγω παραβίασης των όρων του καταστατικού της εταιρίας
( ένα καταστατικό το οποίο κανείς δεν είδε ποτέ, γιατί εμπεριέχει τα «αυτονόητα» και όποιος δε διαφωνεί με αυτά «δεν είναι ανάγκη να το δει»), και του συμβολαίου
( το οποίο είναι υποχρεωμένοι να υπογράψουν όλοι οι παραγωγοί για να μπορούν να έχουν εκπομπή, και το οποίο περιέχει μόνο κανόνες σε σχέση με το πώς πρέπει να λειτουργεί ο παραγωγός κατά τη διάρκεια της εκπομπής), διαγράφονται αυτομάτως και από τον όμιλο.
Οι φοιτητές που εργάζονται στην Πανεπιστημιακή Φωνή, εκπροσωπούνται από μόλις ένα άτομο στη διοίκηση του σταθμού, ενώ όλες οι άλλες θέσεις είναι των εκπροσώπων της πρυτανείας, και του ακαδημαϊκού προσωπικού. Μάλιστα πρόεδρος του ραδιοσταθμού που διατείνεται ότι είναι η φωνή των φοιτητών του Πανεπιστημίου, είναι ο αντιπρύτανης.
Οπότε όλη η λειτουργία του δεν συνάδει με το να είναι όμιλος. Οι φοιτητές-παραγωγοί και μη, δεν έχουν κανένα λόγο για το τι γίνεται μέσα σε αυτόν. Τις αποφάσεις όλες τις παίρνει μόνο το ΔΣ και όχι η Γενική Συνέλευση του ομίλου. Η Γενική Συνέλευση είναι διακοσμητική όπως φαίνεται να είναι και ο όμιλος. Γιατί , αφού δεν λειτουργεί μήπως απλά δημιουργήθηκε για να μπορεί ο ραδιοσταθμός να απορροφά κονδύλια και από τους ομίλους του πανεπιστημίου;
Τι γίνεται μέσα στα στούντιο του ραδιοσταθμού;
Τα cd player δεν λειτουργούν με αποτέλεσμα, όσοι παραγωγοί δεν έχουν την τύχη να έχουν τον χρόνο να φτιάξουν ένα cd με τα κομμάτια που θα παίξουν κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ή να περάσουν τα κομμάτια τους στον υπολογιστή, ή να έχουν έναν σκληρό δίσκο με τα κομμάτια που παίζουν, να είναι αναγκασμένοι να μπαίνουν στη διαδικασία της αλλαγής των κομματιών που παίζουν μέσω της μοναδικής σιντιέρας που λειτουργεί, αυτής που έχει ο Η/Υ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το να γίνεται η διαδικασία χρονοβόρα, πράγμα που δυσκολεύει τους παραγωγούς στη δουλειά τους, αλλά επίσης γίνεται κουραστική για τους ακροατές. Ο δε σταθμός δεν εκπέμπει μέσω internet γιατί εδώ δεν έχει δοθεί το κονδύλι το οποίο θα επιτρέψει την αγορά των κατάλληλων εξαρτημάτων για την εκπομπή μέσω ίντερνετ. Και μιλάμε για το αστρονομικό ποσό των....... 15 ευρώ. Παρόλα αυτά επιμένουν να ζητούν από τους παραγωγούς να δείχνουν επαγγελματισμό, και να «λειτουργούν στον σταθμό όπως θα λειτουργούσαν στη δουλειά τους»
Οι παραγωγοί μπορούν να επιλέγουν ότι μουσική θέλουν, μιας και δεν ακολουθείται η πρακτική του playlist από τον σταθμό. Υπάρχει εκπομπή με μουσική μέταλ, δύο εκπομπές με ροκ και δύο εκπομπές με freestyle μουσικό ύφος. Όμως απαγορεύεται να ακούγονται κομμάτια με λέξεις «τζιζ» ή έστω να ακούγονται αυτές οι λέξεις.
Συγκεκριμένα τον Δεκέμβρη ομάδα παραγωγών δέχτηκε φραστική επίπληξη γιατί έπαιξαν το «Υβρεολόγιο» του Φοίβου Δεληβοριά. Και φέτος το Μάρτη παραγωγός δέχτηκε παρόμοια επίπληξη γιατί έπαιξε το κομμάτι « Fuc U» των Archive. Καταλαβαίνετε ότι αυτή η απαγόρευση μπορεί άνετα να υποκαταστήσει την «κονσέρβα» των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών.
Λέγεται επίσης ότι στο συγκεκριμένο ραδιοσταθμό οι παραγωγοί είναι ελεύθεροι να πουν ακριβώς ότι θέλουν. Και όμως υπάρχει προληπτική λογοκρισία. Και όποιος δεν μπορεί να την εφαρμόσει, έχει πρόβλημα. Να τι έπαθε ένας παραγωγός, ο οποίος έκανε πλήρη χρήση της «ελευθερίας» του. Στην αρχή, δέχτηκε επίπληξη για σχόλια που έκανε σε σχέση με πολιτικά κόμματα και πολιτικά πρόσωπα, διότι η πολιτική τοποθέτηση και τα σχόλια για κόμματα και πολιτικά πρόσωπα απαγορεύονται, σύμφωνα με τους κανονισμό του ραδιοσταθμού. Στις 19 Μαρτίου απολύθηκε από τον ραδιοσταθμό γιατι είπε κακές λέξεις (;), ακούστηκε ότι υπήρχε στην αίθουσα τσιγάρο, και αφιερώθηκε ένα τραγούδι στον αντιπρύτανη που δεν του άρεσε.
Το χειρότερο με αυτή την ιστορία, είναι ότι η απόλυση έγινε τηλεφωνικώς, χωρίς να αποφασίσει η Γενική Συνέλευση του ομίλου για κάτι τέτοιο. Αλλά η Γενική Συνέλευση δεν έχει την αρμοδιότητα να απολύσει κανέναν παραγωγό. Αντιθέτως αυτή την αρμοδιότητα έχει η συντονίστρια του ραδιοσταθμού.
Ας αφήσουμε τις μεσοβέζικες λύσεις. Ας αποφασίσουμε πώς όντως θέλουμε να λειτουργεί ο ραδιοσταθμός.
Αν θέλουν αυτοί να λειτουργεί σαν εταιρία όπως και είναι θα πρέπει να μας δώσουν τα δικαιώματά μας: συμβόλαια, μισθό, πιστοποιητικό συμμετοχής, αποζημίωση απόλυσης.
Όμως θέλουμε να λειτουργεί σαν όμιλος που
• Ανώτατο όργανό τους να είναι η Γενική Συνέλευση.
• Το ΔΣ να παίζει εκτελεστικό ρόλο, να είναι εκλεγμένο και αιρετό.
• Να εκφράζει πραγματικά την φωνή των φοιτητών χωρίς λογοκρισία
• Να είναι μέσο επικοινωνίας και ελεύθερης έκφρασης είτε αυτή είναι κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική
Με λίγα λόγια να ελέγχεται απο τους φοιτητές και να είναι για τους φοιτητές.
Y.Γ. Σήμερα μόλις (26/3) έμαθα ότι παραγωγοί που κανονικά θα είχαν εμπομπή την Τετάρτη 26/3 το απόγευμα, έμαθαν τυχαίως την προηγουμένη ημέρα ότι η εκπομπή τους θα ακυρονώταν λόγω εκδήλωσης του Πανεπιστημίου για την 25 Μαρτίου και την 1η Απριλίου, η οποία έπρεπε να αναμεταδωθεί ζωντανά....... Και ύστερα απαιτούν επαγγελματισμό από τους παραγωγούς
Είναι όμως αυτός ο «όμιλος» πραγματικά όμιλος ή μήπως είναι κάτι άλλο;
Κατ’ αρχήν, όποιος περνάει από το στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού βλέπει την επιγραφή Πανεπιστημιακή Φωνή ΛΤΔ. Ο ραδιοσταθμός είναι, κατ’ αρχήν μια εταιρία περιορισμένης ευθύνης, χρηματοδοτούμενη από το Πανεπιστήμιο. Οι παραγωγοί είναι στην ουσία υπάλληλοι του ραδιοσταθμού. Υπόκεινται στην ίδια σχεδόν λογοκρισία στην οποία υπόκεινται οι συνάδελφοι τους των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών. Δεσμεύονται και αυτοί με συμβόλαια. Και απολύονται.
Αλλά, όσοι απολύονται λόγω παραβίασης των όρων του καταστατικού της εταιρίας
( ένα καταστατικό το οποίο κανείς δεν είδε ποτέ, γιατί εμπεριέχει τα «αυτονόητα» και όποιος δε διαφωνεί με αυτά «δεν είναι ανάγκη να το δει»), και του συμβολαίου
( το οποίο είναι υποχρεωμένοι να υπογράψουν όλοι οι παραγωγοί για να μπορούν να έχουν εκπομπή, και το οποίο περιέχει μόνο κανόνες σε σχέση με το πώς πρέπει να λειτουργεί ο παραγωγός κατά τη διάρκεια της εκπομπής), διαγράφονται αυτομάτως και από τον όμιλο.
Οι φοιτητές που εργάζονται στην Πανεπιστημιακή Φωνή, εκπροσωπούνται από μόλις ένα άτομο στη διοίκηση του σταθμού, ενώ όλες οι άλλες θέσεις είναι των εκπροσώπων της πρυτανείας, και του ακαδημαϊκού προσωπικού. Μάλιστα πρόεδρος του ραδιοσταθμού που διατείνεται ότι είναι η φωνή των φοιτητών του Πανεπιστημίου, είναι ο αντιπρύτανης.
Οπότε όλη η λειτουργία του δεν συνάδει με το να είναι όμιλος. Οι φοιτητές-παραγωγοί και μη, δεν έχουν κανένα λόγο για το τι γίνεται μέσα σε αυτόν. Τις αποφάσεις όλες τις παίρνει μόνο το ΔΣ και όχι η Γενική Συνέλευση του ομίλου. Η Γενική Συνέλευση είναι διακοσμητική όπως φαίνεται να είναι και ο όμιλος. Γιατί , αφού δεν λειτουργεί μήπως απλά δημιουργήθηκε για να μπορεί ο ραδιοσταθμός να απορροφά κονδύλια και από τους ομίλους του πανεπιστημίου;
Τι γίνεται μέσα στα στούντιο του ραδιοσταθμού;
Τα cd player δεν λειτουργούν με αποτέλεσμα, όσοι παραγωγοί δεν έχουν την τύχη να έχουν τον χρόνο να φτιάξουν ένα cd με τα κομμάτια που θα παίξουν κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ή να περάσουν τα κομμάτια τους στον υπολογιστή, ή να έχουν έναν σκληρό δίσκο με τα κομμάτια που παίζουν, να είναι αναγκασμένοι να μπαίνουν στη διαδικασία της αλλαγής των κομματιών που παίζουν μέσω της μοναδικής σιντιέρας που λειτουργεί, αυτής που έχει ο Η/Υ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το να γίνεται η διαδικασία χρονοβόρα, πράγμα που δυσκολεύει τους παραγωγούς στη δουλειά τους, αλλά επίσης γίνεται κουραστική για τους ακροατές. Ο δε σταθμός δεν εκπέμπει μέσω internet γιατί εδώ δεν έχει δοθεί το κονδύλι το οποίο θα επιτρέψει την αγορά των κατάλληλων εξαρτημάτων για την εκπομπή μέσω ίντερνετ. Και μιλάμε για το αστρονομικό ποσό των....... 15 ευρώ. Παρόλα αυτά επιμένουν να ζητούν από τους παραγωγούς να δείχνουν επαγγελματισμό, και να «λειτουργούν στον σταθμό όπως θα λειτουργούσαν στη δουλειά τους»
Οι παραγωγοί μπορούν να επιλέγουν ότι μουσική θέλουν, μιας και δεν ακολουθείται η πρακτική του playlist από τον σταθμό. Υπάρχει εκπομπή με μουσική μέταλ, δύο εκπομπές με ροκ και δύο εκπομπές με freestyle μουσικό ύφος. Όμως απαγορεύεται να ακούγονται κομμάτια με λέξεις «τζιζ» ή έστω να ακούγονται αυτές οι λέξεις.
Συγκεκριμένα τον Δεκέμβρη ομάδα παραγωγών δέχτηκε φραστική επίπληξη γιατί έπαιξαν το «Υβρεολόγιο» του Φοίβου Δεληβοριά. Και φέτος το Μάρτη παραγωγός δέχτηκε παρόμοια επίπληξη γιατί έπαιξε το κομμάτι « Fuc U» των Archive. Καταλαβαίνετε ότι αυτή η απαγόρευση μπορεί άνετα να υποκαταστήσει την «κονσέρβα» των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών.
Λέγεται επίσης ότι στο συγκεκριμένο ραδιοσταθμό οι παραγωγοί είναι ελεύθεροι να πουν ακριβώς ότι θέλουν. Και όμως υπάρχει προληπτική λογοκρισία. Και όποιος δεν μπορεί να την εφαρμόσει, έχει πρόβλημα. Να τι έπαθε ένας παραγωγός, ο οποίος έκανε πλήρη χρήση της «ελευθερίας» του. Στην αρχή, δέχτηκε επίπληξη για σχόλια που έκανε σε σχέση με πολιτικά κόμματα και πολιτικά πρόσωπα, διότι η πολιτική τοποθέτηση και τα σχόλια για κόμματα και πολιτικά πρόσωπα απαγορεύονται, σύμφωνα με τους κανονισμό του ραδιοσταθμού. Στις 19 Μαρτίου απολύθηκε από τον ραδιοσταθμό γιατι είπε κακές λέξεις (;), ακούστηκε ότι υπήρχε στην αίθουσα τσιγάρο, και αφιερώθηκε ένα τραγούδι στον αντιπρύτανη που δεν του άρεσε.
Το χειρότερο με αυτή την ιστορία, είναι ότι η απόλυση έγινε τηλεφωνικώς, χωρίς να αποφασίσει η Γενική Συνέλευση του ομίλου για κάτι τέτοιο. Αλλά η Γενική Συνέλευση δεν έχει την αρμοδιότητα να απολύσει κανέναν παραγωγό. Αντιθέτως αυτή την αρμοδιότητα έχει η συντονίστρια του ραδιοσταθμού.
Ας αφήσουμε τις μεσοβέζικες λύσεις. Ας αποφασίσουμε πώς όντως θέλουμε να λειτουργεί ο ραδιοσταθμός.
Αν θέλουν αυτοί να λειτουργεί σαν εταιρία όπως και είναι θα πρέπει να μας δώσουν τα δικαιώματά μας: συμβόλαια, μισθό, πιστοποιητικό συμμετοχής, αποζημίωση απόλυσης.
Όμως θέλουμε να λειτουργεί σαν όμιλος που
• Ανώτατο όργανό τους να είναι η Γενική Συνέλευση.
• Το ΔΣ να παίζει εκτελεστικό ρόλο, να είναι εκλεγμένο και αιρετό.
• Να εκφράζει πραγματικά την φωνή των φοιτητών χωρίς λογοκρισία
• Να είναι μέσο επικοινωνίας και ελεύθερης έκφρασης είτε αυτή είναι κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική
Με λίγα λόγια να ελέγχεται απο τους φοιτητές και να είναι για τους φοιτητές.
Y.Γ. Σήμερα μόλις (26/3) έμαθα ότι παραγωγοί που κανονικά θα είχαν εμπομπή την Τετάρτη 26/3 το απόγευμα, έμαθαν τυχαίως την προηγουμένη ημέρα ότι η εκπομπή τους θα ακυρονώταν λόγω εκδήλωσης του Πανεπιστημίου για την 25 Μαρτίου και την 1η Απριλίου, η οποία έπρεπε να αναμεταδωθεί ζωντανά....... Και ύστερα απαιτούν επαγγελματισμό από τους παραγωγούς
Friday, March 28, 2008
ΤΟ ΚΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Δεν γνωρίζω εάν φταίνε οι προηγούμενες κυβερνήσεις ή όχι για την κατάσταση που επικρατεί φέτος σε σχέση με το νερό. Το μόνο που ξέρω ποιά είναι ότι ο πολίτης καλείται να πληρώσει τη νύφη για τις λάθος επιλογές του παρελθόντος σε σχέση με αυτό το θέμα, όπως θα καλείται να κάνει και για πολλά άλλα θέματα. Η ύπαρξη ελαχίστων ποσοτήτων νερού τα τελευταία χρόνια στα φράγματα, δεν φαίνεται να κινητοποιούσε τις κυβερνήσεις προς την λήψη μέτρων για εξοικονόμηση νερού. Αντιθέτως ενθάρρυνε αυτές τις κυβερνήσεις στο να ρισκάρουν σε βάρος του υδατικού ισοζυγίου και να κάνουν πολλά λάθη και παραλείψεις.
Κατ’ αρχήν θα μπορούσαν, οι δήμοι και η κυβέρνηση, να χρησιμοποιούν μη πόσιμο νερό για τις εργασίες όπου χρειάζεται πόσιμο νερό εδώ και πολλούς μήνες. Και ως κυβέρνηση μιας χώρας η οποία έχει πρόβλημα με τα αποθέματα νερού της, δεν θα επέτρεπε την δημιουργία γηπέδων γκολφ. Το τελευταίο, δηλαδή το γεγονός ότι η κυβέρνηση με την συνέργεια των περισσότερων κομμάτων (ακόμη και οι Οικολόγοι είχαν θετική άποψη για αυτή την ιδέα) , επέτρεψε τη λειτουργία αυτών των γηπέδων, δείχνει ένα πράγμα. Την προχειρότητα και την ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουν εδώ και χρόνια οι κυπριακές κυβερνήσεις το περιβάλλον. Δείχνει επίσης και την προθυμία των κυβερνήσεων αυτών να μετακυλήσουν την ευθύνη στον μοναδικό μη φταίχτη, τον Κύπριο πολίτη. Γιατί δεν μπορεί η κυβέρνηση να επιτρέπει τη λειτουργία μιας εγκατάστασης που κάθε μέρα απαιτεί μια προμήθεια νερού που ισοδυναμεί με τις υδατικές ανάγκες μιας πόλης δέκα χιλιάδων κατοίκων (λέγε με γκολφ) και μετά να λέει στον μέσο πολίτη «καταναλώνεις πολύ νερό». Δεν μπορεί μια κυβέρνηση να μην οργανώνει ένα σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών (με λεωφορεία και τρένα που να ανήκουν στο κράτος), και μετά να ζητά από τον πολίτη να παίρνει το λεωφορείο, το οποίο έρχεται στη χάση και στη φέξη και ανήκει σε ιδιωτική εταιρία, επιδοτούμενη από το κράτος (και είναι σαράβαλο, δηλαδή καμία σχέση με τα λεωφορεία που βλέπουμε στις ευρωπαϊκές πόλεις όπως η Αθήνα, η Βαρκελώνη, η Στοκχόλμη, το Βερολίνο ή το Λονδίνο).
Τα περιβαλλοντικά προβλήματα δεν λύνονται ούτε με μετακίλυση ευθυνών, ούτε με αποσπασματικές προσπάθειες, ούτε με σπασμωδικές ενέργειες. Λύνονται με μια ολοκληρωμένη και υπεύθυνη πολιτική η οποία θα λαμβάνει υπ’όψιν της τις καθημερινές ανάγκες του πολίτη, και τους πιο φιλικούς προς το περιβάλλον τρόπους της κάλυψης τους. Η σωστή περιβαλλοντική πολιτική προϋποθέτει και τις αντίστοιχες τομές και υποδομές οι οποίες στην Κύπρο δεν υπάρχουν. Δηλαδή προϋποθέτει αστικά λεωφορεία που να συνδέουν τις γειτονιές με το κέντρο της πόλης, αλλά και μεταξύ τους, τακτικά, και με πυκνά δρομολόγια (ας πούμε κάθε 20 λεπτά). Υπεραστικές συγκοινωνίες που να συνδέουν τις πόλεις με τα γύρω χωριά αλλά και τις πόλεις μεταξύ τους ανά τακτά χρονικά διαστήματα (κάθε μία ώρα λ.χ.). Χρειάζεται κάδους ανακύκλωσης σε κάθε γειτονιά. Χρειάζεται την τόλμη να πεις όχι σε ριψοκίνδυνες για το περιβάλλον ιδέες, όσο οικονομικά ελκυστικές και να φαίνονται. Και ακόμη περισσότερο, χρειάζεται την ενεργή συμμετοχή όλων μας στην διεκδίκηση απλών πραγμάτων σαν και αυτά, πραγμάτων δηλαδή τα οποία βελτιώνουν την ποιότητα ζωής μας. Ημίμετρα, όπως η περιοδική διακοπή του νερού δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα, αντιθέτως ενδεχομένως να παρατείνουν την ύπαρξη του.
Κατ’ αρχήν θα μπορούσαν, οι δήμοι και η κυβέρνηση, να χρησιμοποιούν μη πόσιμο νερό για τις εργασίες όπου χρειάζεται πόσιμο νερό εδώ και πολλούς μήνες. Και ως κυβέρνηση μιας χώρας η οποία έχει πρόβλημα με τα αποθέματα νερού της, δεν θα επέτρεπε την δημιουργία γηπέδων γκολφ. Το τελευταίο, δηλαδή το γεγονός ότι η κυβέρνηση με την συνέργεια των περισσότερων κομμάτων (ακόμη και οι Οικολόγοι είχαν θετική άποψη για αυτή την ιδέα) , επέτρεψε τη λειτουργία αυτών των γηπέδων, δείχνει ένα πράγμα. Την προχειρότητα και την ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουν εδώ και χρόνια οι κυπριακές κυβερνήσεις το περιβάλλον. Δείχνει επίσης και την προθυμία των κυβερνήσεων αυτών να μετακυλήσουν την ευθύνη στον μοναδικό μη φταίχτη, τον Κύπριο πολίτη. Γιατί δεν μπορεί η κυβέρνηση να επιτρέπει τη λειτουργία μιας εγκατάστασης που κάθε μέρα απαιτεί μια προμήθεια νερού που ισοδυναμεί με τις υδατικές ανάγκες μιας πόλης δέκα χιλιάδων κατοίκων (λέγε με γκολφ) και μετά να λέει στον μέσο πολίτη «καταναλώνεις πολύ νερό». Δεν μπορεί μια κυβέρνηση να μην οργανώνει ένα σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών (με λεωφορεία και τρένα που να ανήκουν στο κράτος), και μετά να ζητά από τον πολίτη να παίρνει το λεωφορείο, το οποίο έρχεται στη χάση και στη φέξη και ανήκει σε ιδιωτική εταιρία, επιδοτούμενη από το κράτος (και είναι σαράβαλο, δηλαδή καμία σχέση με τα λεωφορεία που βλέπουμε στις ευρωπαϊκές πόλεις όπως η Αθήνα, η Βαρκελώνη, η Στοκχόλμη, το Βερολίνο ή το Λονδίνο).
Τα περιβαλλοντικά προβλήματα δεν λύνονται ούτε με μετακίλυση ευθυνών, ούτε με αποσπασματικές προσπάθειες, ούτε με σπασμωδικές ενέργειες. Λύνονται με μια ολοκληρωμένη και υπεύθυνη πολιτική η οποία θα λαμβάνει υπ’όψιν της τις καθημερινές ανάγκες του πολίτη, και τους πιο φιλικούς προς το περιβάλλον τρόπους της κάλυψης τους. Η σωστή περιβαλλοντική πολιτική προϋποθέτει και τις αντίστοιχες τομές και υποδομές οι οποίες στην Κύπρο δεν υπάρχουν. Δηλαδή προϋποθέτει αστικά λεωφορεία που να συνδέουν τις γειτονιές με το κέντρο της πόλης, αλλά και μεταξύ τους, τακτικά, και με πυκνά δρομολόγια (ας πούμε κάθε 20 λεπτά). Υπεραστικές συγκοινωνίες που να συνδέουν τις πόλεις με τα γύρω χωριά αλλά και τις πόλεις μεταξύ τους ανά τακτά χρονικά διαστήματα (κάθε μία ώρα λ.χ.). Χρειάζεται κάδους ανακύκλωσης σε κάθε γειτονιά. Χρειάζεται την τόλμη να πεις όχι σε ριψοκίνδυνες για το περιβάλλον ιδέες, όσο οικονομικά ελκυστικές και να φαίνονται. Και ακόμη περισσότερο, χρειάζεται την ενεργή συμμετοχή όλων μας στην διεκδίκηση απλών πραγμάτων σαν και αυτά, πραγμάτων δηλαδή τα οποία βελτιώνουν την ποιότητα ζωής μας. Ημίμετρα, όπως η περιοδική διακοπή του νερού δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα, αντιθέτως ενδεχομένως να παρατείνουν την ύπαρξη του.
Wednesday, March 26, 2008
Κακοσάλεσι
Δεν ξαναβόσκω άλλες βουβάλες, δεν θέλω μήτε να τις δω
Με μπίζνες έμπλεξα μεγάλες και στην Αθήνα κατοικώ
Εδώ ό,τι θέλεις κάνεις και κανένα δε ρωτάς
στο χωριό για να φιλήσεις, νιώθεις σαν κλεφτοκοτάς
Στο σπίτ' στο Κακοσάλεσ' δεν ματαξαναγυρνώ
Στάνες και βουβάλες να γίνουν όλα ρημαδιό
Με πουλήσαν παραμύθι, θα τα βρω μπαστούνια δήθεν
Παραλίγο να πιστέψω τον κουμπάρο τον ξεφτίλα
Λα λα λα... ] 2x
Ξένοιασα απ' τους μπελάδες, του χωριού τα προξενιά
Τώρα μ' όποιαν θέλω μένω κι αν δε θέλω λέω γειά
Με κομπίνες και τερτίπια κονομάω ποσοστά
και θα πάρω πέντε σπίτια στην Ακρόπολη μπροστά
Στο σπίτ' στο Κακοσάλεσ'...
Τα σκουπίδια στα σακούλια μου μυρίζουν γιασεμιά
και το νέφος στην Ομόνοια μια κολόνια γαλλικιά
Πέταξα και το ταγάρι, μη μάς πάρουνε χαμπάρ'
κι όλα του χωριού τα βίτσια, την τραγιάσκα και τη γκλίτσα
Με μπίζνες έμπλεξα μεγάλες και στην Αθήνα κατοικώ
Εδώ ό,τι θέλεις κάνεις και κανένα δε ρωτάς
στο χωριό για να φιλήσεις, νιώθεις σαν κλεφτοκοτάς
Στο σπίτ' στο Κακοσάλεσ' δεν ματαξαναγυρνώ
Στάνες και βουβάλες να γίνουν όλα ρημαδιό
Με πουλήσαν παραμύθι, θα τα βρω μπαστούνια δήθεν
Παραλίγο να πιστέψω τον κουμπάρο τον ξεφτίλα
Λα λα λα... ] 2x
Ξένοιασα απ' τους μπελάδες, του χωριού τα προξενιά
Τώρα μ' όποιαν θέλω μένω κι αν δε θέλω λέω γειά
Με κομπίνες και τερτίπια κονομάω ποσοστά
και θα πάρω πέντε σπίτια στην Ακρόπολη μπροστά
Στο σπίτ' στο Κακοσάλεσ'...
Τα σκουπίδια στα σακούλια μου μυρίζουν γιασεμιά
και το νέφος στην Ομόνοια μια κολόνια γαλλικιά
Πέταξα και το ταγάρι, μη μάς πάρουνε χαμπάρ'
κι όλα του χωριού τα βίτσια, την τραγιάσκα και τη γκλίτσα
Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες
Λένε πως είμαι γκαντέμης
Παλιοκουμούνι, ανάρχας
Χωρίς αιτία φρικάρω
Και άλλα πολλά εμπριμέ
Πιάσαν τα πόστα κοθώνια
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς
Μου ‘ρχεται ρεύμα τριάντα
Του τηλεφώνου σαράντα
Νερό και νοίκι εξήντα
Και τα κοινόχρηστα δεκαεφτά
Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς
Κάνω εξετάσεις για κήλη
Όσοι γιατροί, τόσες γνώμες
Γρίπη, συκώτι, στομάχι
Πάω στο ΙΚΑ με βρίσκουν καλά
Άστα να πάνε στο διάλο
Κάθε καρέκλα και χάχας
Όλα πηγαίνουν στο φούντο
Κι αυτοί εκεί τη λιλής το χαβά
Παλιοκουμούνι, ανάρχας
Χωρίς αιτία φρικάρω
Και άλλα πολλά εμπριμέ
Πιάσαν τα πόστα κοθώνια
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς
Μου ‘ρχεται ρεύμα τριάντα
Του τηλεφώνου σαράντα
Νερό και νοίκι εξήντα
Και τα κοινόχρηστα δεκαεφτά
Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς
Κάνω εξετάσεις για κήλη
Όσοι γιατροί, τόσες γνώμες
Γρίπη, συκώτι, στομάχι
Πάω στο ΙΚΑ με βρίσκουν καλά
Άστα να πάνε στο διάλο
Κάθε καρέκλα και χάχας
Όλα πηγαίνουν στο φούντο
Κι αυτοί εκεί τη λιλής το χαβά
Οι εκλογές
Εκλογές, κόμματα
με φρου φρου κι αρώματα.
Διαδηλώσεις, κόμματα
μ' ανοιγμένα στόματα.
Ψηφοδέλτια σταύρωνα
κι ολη νύχτα καύλωνα.
Στης βουλής τα έδρανα
αχ κι εγώ να έκλανα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπέντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
Υπουργεία, τέρατα
γαμημένα κέρατα.
Φέξε μου και γλίστρισα
ως της γης τα πέρατα.
Στα σχολεία γάματα
γράμματα σπουδάματα.
Του Θεού τα πράματα
φτύστα τους κατάμουτρα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπάντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
Πληρωμές, χαρτόσημα
φόροι, γραμματόσημα.
Στο γαμήσι πρόστιμα
μαγκιά, κλανιά κι απόστημα.
Μπάτσοι, αυρες, ράμματα
'ξηγημένα πράγματα.
Τώρα στα γεράματα
μάθε γέρο γράμματα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπάντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
με φρου φρου κι αρώματα.
Διαδηλώσεις, κόμματα
μ' ανοιγμένα στόματα.
Ψηφοδέλτια σταύρωνα
κι ολη νύχτα καύλωνα.
Στης βουλής τα έδρανα
αχ κι εγώ να έκλανα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπέντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
Υπουργεία, τέρατα
γαμημένα κέρατα.
Φέξε μου και γλίστρισα
ως της γης τα πέρατα.
Στα σχολεία γάματα
γράμματα σπουδάματα.
Του Θεού τα πράματα
φτύστα τους κατάμουτρα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπάντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
Πληρωμές, χαρτόσημα
φόροι, γραμματόσημα.
Στο γαμήσι πρόστιμα
μαγκιά, κλανιά κι απόστημα.
Μπάτσοι, αυρες, ράμματα
'ξηγημένα πράγματα.
Τώρα στα γεράματα
μάθε γέρο γράμματα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπάντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
Σουζάνα
Η ζωή έχει μια πόρτα, μια πόρτα πονηρή
μ' ένα κόκκινο φωτάκι και πληρώνεις για να μπεις
Έχει και υπογραφή σε ταμπέλα πλαστική
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
Σεξ, φαΐ, σκατά και ύπνος, εργασία και χαρά
μια ζωή να περιμένεις να γαμήσεις στην ουρά
με φαντάρους και φρικιά
Την κάνω να φύγω δειλά
Δεν έχεις να πας πουθενά
Κουφάλα χαλάς τη σειρά
Sir please, I don't want to make love
You have to go inside
μου ρίχνουν κιλίμια χαλιά
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
Όλα είναι ένα ψέμα μια ανάσα μια πνοή
σαν λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή
μόλις είναι να μπεις, λίγο πριν την επαφή
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
μ' ένα κόκκινο φωτάκι και πληρώνεις για να μπεις
Έχει και υπογραφή σε ταμπέλα πλαστική
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
Σεξ, φαΐ, σκατά και ύπνος, εργασία και χαρά
μια ζωή να περιμένεις να γαμήσεις στην ουρά
με φαντάρους και φρικιά
Την κάνω να φύγω δειλά
Δεν έχεις να πας πουθενά
Κουφάλα χαλάς τη σειρά
Sir please, I don't want to make love
You have to go inside
μου ρίχνουν κιλίμια χαλιά
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
Όλα είναι ένα ψέμα μια ανάσα μια πνοή
σαν λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή
μόλις είναι να μπεις, λίγο πριν την επαφή
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
Πίσα και πούπουλα (γαμάτε γιατί χανόμαστε)
Κόκκινοι σταυροί στις πόρτες
μπάτσοι και φρικιά στις κόντρες
και χιλιάδες παπάκια
με βενζίνα στην άσφαλτο
Γκόμενες όλο καμάρι
όλοι οι άντρες πρώην φαντάροι
μια ζωή θητεία,
ξεφτίλα και βόλεμα
Γαμάτε γιατί χανόμαστε
Φυλακές ψυχιατρεία,
εργοστάσια νεκροταφεία
και το βράδυ στις ταβέρνες
ρετσίνα κι αντάρτικα
Καταναλωτικά γουρούνια
μας κρεμάσανε κουδούνια
αν δεν μπεις στο κοπάδι,
πίσσα και πούπουλα
μπάτσοι και φρικιά στις κόντρες
και χιλιάδες παπάκια
με βενζίνα στην άσφαλτο
Γκόμενες όλο καμάρι
όλοι οι άντρες πρώην φαντάροι
μια ζωή θητεία,
ξεφτίλα και βόλεμα
Γαμάτε γιατί χανόμαστε
Φυλακές ψυχιατρεία,
εργοστάσια νεκροταφεία
και το βράδυ στις ταβέρνες
ρετσίνα κι αντάρτικα
Καταναλωτικά γουρούνια
μας κρεμάσανε κουδούνια
αν δεν μπεις στο κοπάδι,
πίσσα και πούπουλα
Ντίσκο Τσουτσούνι
Αγόρασα δυο κόκκινα μποτάκια
Και μια πρασινοκίτρινη γραβάτα
Ένα πουκάμισο ριγέ ένα φουλάρι Πιερ Καρντέν
Και ένα κουστούμι εμπριμέ χωρίς ρεβέρ
Στη στεριά δε ζει το ψάρι
Στη στεριά δε ζει το ψάρι
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Σου ξύρισα τις τρίχες στη μασχάλη
Μου αγόρασες τον δίσκο του Πασχάλη
Πήραμε το τελεφερίκ να πάμε στο Λυκαβηττό
Στο δρόμο ρίχτηκες μωρή στον οδηγό
Στη στεριά δεν ζει το ψάρι
Στη στεριά δεν ζει το ψάρι
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Και μια πρασινοκίτρινη γραβάτα
Ένα πουκάμισο ριγέ ένα φουλάρι Πιερ Καρντέν
Και ένα κουστούμι εμπριμέ χωρίς ρεβέρ
Στη στεριά δε ζει το ψάρι
Στη στεριά δε ζει το ψάρι
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Σου ξύρισα τις τρίχες στη μασχάλη
Μου αγόρασες τον δίσκο του Πασχάλη
Πήραμε το τελεφερίκ να πάμε στο Λυκαβηττό
Στο δρόμο ρίχτηκες μωρή στον οδηγό
Στη στεριά δεν ζει το ψάρι
Στη στεριά δεν ζει το ψάρι
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Ο Μηχανισμός
Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής
Και να γυρίσω δίσκο.
Θα 'ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς
Πως έτσι δεν τη βρίσκω.
Τι θα κάνω ήτανε γραφτό
Θέλω δεν το θέλω, ό,τι τραγουδώ
Να το πουλώ να ζήσω.
Όταν πάω στον παραγωγό
Πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό
Να του γυαλίσει, για να το πουλήσει.
Να 'χει σαλέπι, για να σας αρέσει
Να έχει θέμα με έρωτα και αίμα.
Να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια
Να σας καλοκαρδίσω
Για να σας γαλουχήσω.
Κι από χρέος συναδελφικό
Να χαμογελάω στο κοινό
Να του σαλεύω για να το μερεύω
Να του σφυρίζω να το νανουρίζω
Να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω
Και στην κομμούνα να είμαι οπορτούνα
Για να σας εκτονώνω
Με πλαίσιο το νόμο.
Δουλειά σου είναι μου 'πανε να κρύβεις τα τρωτά
Των καθιερωμένων
Για να διατηρήσουμε τα οικονομικά
Των ευαρεστημένων.
Σιγουριά και δόξα τω Θεώ
Τα καλά στον καπιταλισμό
Είναι πως έχει βίδα.
Άμα πιάσεις το μηχανισμό
Από τ' αυτιά τον πιάνεις το λαγό
Τον Πελοπίδα τρως με μια τσιμπίδα
Στην Παρθενόπη χαρίζεις ένα τόπι
Και με τα χρόνια γυρνάς ες τα σαλόνια
Ξεχνάς ποια μάνα σε γένναε στο κλάμα
Και του εργάτη καβάλλησες την πλάτη
Μα θε να πει αμάν πια
Και πας ες τα κομμάτια
Και άει στα κομμάτια
Και να γυρίσω δίσκο.
Θα 'ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς
Πως έτσι δεν τη βρίσκω.
Τι θα κάνω ήτανε γραφτό
Θέλω δεν το θέλω, ό,τι τραγουδώ
Να το πουλώ να ζήσω.
Όταν πάω στον παραγωγό
Πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό
Να του γυαλίσει, για να το πουλήσει.
Να 'χει σαλέπι, για να σας αρέσει
Να έχει θέμα με έρωτα και αίμα.
Να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια
Να σας καλοκαρδίσω
Για να σας γαλουχήσω.
Κι από χρέος συναδελφικό
Να χαμογελάω στο κοινό
Να του σαλεύω για να το μερεύω
Να του σφυρίζω να το νανουρίζω
Να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω
Και στην κομμούνα να είμαι οπορτούνα
Για να σας εκτονώνω
Με πλαίσιο το νόμο.
Δουλειά σου είναι μου 'πανε να κρύβεις τα τρωτά
Των καθιερωμένων
Για να διατηρήσουμε τα οικονομικά
Των ευαρεστημένων.
Σιγουριά και δόξα τω Θεώ
Τα καλά στον καπιταλισμό
Είναι πως έχει βίδα.
Άμα πιάσεις το μηχανισμό
Από τ' αυτιά τον πιάνεις το λαγό
Τον Πελοπίδα τρως με μια τσιμπίδα
Στην Παρθενόπη χαρίζεις ένα τόπι
Και με τα χρόνια γυρνάς ες τα σαλόνια
Ξεχνάς ποια μάνα σε γένναε στο κλάμα
Και του εργάτη καβάλλησες την πλάτη
Μα θε να πει αμάν πια
Και πας ες τα κομμάτια
Και άει στα κομμάτια
Το παπάκι
Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ' αφτιά
Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς
Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια
όταν, θα έχω πια χαθεί
κι ή θα μ' έχουν θάψει ή θα έχω μα-
ή θα έχω μαραθεί
Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ' αφτιά
Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς
Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια
όταν, θα έχω πια χαθεί
κι ή θα μ' έχουν θάψει ή θα έχω μα-
ή θα έχω μαραθεί
Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ
Όλοι δηλώνετε ιδιότητα
Όλοι δηλώνετε ιδιότητα,
καταναλώνετε ποσότητα,
και μου στερείτε τον ήλιο.
Κι εγώ δεν έχω καν ταυτότητα
κι αν είμαι μια μηδαμηνότητα,
φτιάχνω δικό μου βασίλειο.
Αν μου ξηγιόσουνα αλάνικα,
τραγούδια μεξικάνικα,
θα σου ‘φτιαχνα πολλά.
Και ξεπερνώ τη Λολομπρίτζιτα,
σαν το ‘ριξα στη βίζιτα,
αντικανονικά.
Δεν χαμπαριάζετε ρε μόμολα,
όταν σας έδινα τα πόμολα,
να διαλύστε τον τοίχο.
Κολλήσατε στο μποτιλιάρισμα
κι ας σας το 'χα κάνει χάρισμα,
να ξεπεράστε τον φρίκο.
Κι αν η ζωή σου θέλει βλήματα,
τελειώσανε τα θύματα
και πάλι απ' την αρχή.
Θε να σε φτιάξω εγώ αθάνατη,
παράτα τη και γάμα τη,
τη σχετική ζωή.
Ρε μη μου πια τους κύκλους τάραττε,
σιγά το χάρτη τρισκατάρατε
και μια πορδή μου θα φτάσει.
Και σαν ο πεντεφρής σου σε πονεί,
Θε να του βάλω λουκουμόσκονη,
να λουκουμιάσει η πλάση.
Εσύ ξεφούσκωνες τα λάστιχα,
σε γράψαν στα κατάστιχα,
των τεντυμποϊστών.
Κι εγώ έχω γίνει γομολάστιχα,
που σβήνει τα τετράστιχα,
ανθρώπων και θεσμών
καταναλώνετε ποσότητα,
και μου στερείτε τον ήλιο.
Κι εγώ δεν έχω καν ταυτότητα
κι αν είμαι μια μηδαμηνότητα,
φτιάχνω δικό μου βασίλειο.
Αν μου ξηγιόσουνα αλάνικα,
τραγούδια μεξικάνικα,
θα σου ‘φτιαχνα πολλά.
Και ξεπερνώ τη Λολομπρίτζιτα,
σαν το ‘ριξα στη βίζιτα,
αντικανονικά.
Δεν χαμπαριάζετε ρε μόμολα,
όταν σας έδινα τα πόμολα,
να διαλύστε τον τοίχο.
Κολλήσατε στο μποτιλιάρισμα
κι ας σας το 'χα κάνει χάρισμα,
να ξεπεράστε τον φρίκο.
Κι αν η ζωή σου θέλει βλήματα,
τελειώσανε τα θύματα
και πάλι απ' την αρχή.
Θε να σε φτιάξω εγώ αθάνατη,
παράτα τη και γάμα τη,
τη σχετική ζωή.
Ρε μη μου πια τους κύκλους τάραττε,
σιγά το χάρτη τρισκατάρατε
και μια πορδή μου θα φτάσει.
Και σαν ο πεντεφρής σου σε πονεί,
Θε να του βάλω λουκουμόσκονη,
να λουκουμιάσει η πλάση.
Εσύ ξεφούσκωνες τα λάστιχα,
σε γράψαν στα κατάστιχα,
των τεντυμποϊστών.
Κι εγώ έχω γίνει γομολάστιχα,
που σβήνει τα τετράστιχα,
ανθρώπων και θεσμών
Ένας Απάτσι στα pubs
Γελάς, που και που χαχανάς
και την ώρα περνάς.
Στα pubs, νυχτογυρνάς
και γνωστούς συναντάς.
Αργά να τρως τ' αγγούρι,
μπας και σου φέρει γούρι
τα ζωδιακά,
να τα μάθεις απ' έξω
πάει καλά, κι ο Μόρισσον ο Τζιμ
στη μόδα σα μπλου-τζιν.
Μουσικώνεσαι μωρό μου με μουσική στερεοφώνου.
Επαναστάτες, αναρχικοί, ροκάδες, φρίκια, όλοι μαζί
μην καρφωνόμαστε μωρό μου, θ' ανοίξω μαγαζί δικό μου.
Μαλλιά άφησες μακριά,
κόντρα στη μαμά.
Μετά θα τη βολέψεις και συ
όπως όλα τα παιδιά.
Πάλι καλά που οι μπάτσοι
μας θεωρούν Απάτσι
και μας μαζεύουν που και που
στα κρατητήριά τους
κι οι φυλακές, γεμίσανε κι αυτές
για να 'χεις και να λες.
Στη μπάντα η ζωή πεθαίνει κι η μουσική μου αφήνει γένι.
Επαναστάτες, αναρχικοί, ροκάδες, φρίκια, όλοι μαζί
μην καρφωνόμαστε μωρό μου, το μαγαζί είναι δικό μου.
και την ώρα περνάς.
Στα pubs, νυχτογυρνάς
και γνωστούς συναντάς.
Αργά να τρως τ' αγγούρι,
μπας και σου φέρει γούρι
τα ζωδιακά,
να τα μάθεις απ' έξω
πάει καλά, κι ο Μόρισσον ο Τζιμ
στη μόδα σα μπλου-τζιν.
Μουσικώνεσαι μωρό μου με μουσική στερεοφώνου.
Επαναστάτες, αναρχικοί, ροκάδες, φρίκια, όλοι μαζί
μην καρφωνόμαστε μωρό μου, θ' ανοίξω μαγαζί δικό μου.
Μαλλιά άφησες μακριά,
κόντρα στη μαμά.
Μετά θα τη βολέψεις και συ
όπως όλα τα παιδιά.
Πάλι καλά που οι μπάτσοι
μας θεωρούν Απάτσι
και μας μαζεύουν που και που
στα κρατητήριά τους
κι οι φυλακές, γεμίσανε κι αυτές
για να 'χεις και να λες.
Στη μπάντα η ζωή πεθαίνει κι η μουσική μου αφήνει γένι.
Επαναστάτες, αναρχικοί, ροκάδες, φρίκια, όλοι μαζί
μην καρφωνόμαστε μωρό μου, το μαγαζί είναι δικό μου.
Helter Skelter
When I get to the bottom I go back to the top of the slide
Where I stop and I turn and I go for a ride
Till I get to the bottom and I see you again.
Do you, don't you want me to love you
I'm coming down fast but I'm miles above you
Tell me tell me tell me come on tell me the answer
You may be a lover but you ain't no dancer.
Helter skelter helter skelter
Helter skelter.
Will you, won't you want me to make you
I'm coming down fast but don't let me break you
Tell me tell me tell me the answer
You may be a lover but you ain't no dancer.
Look out helter skelter helter skelter
Helter skelter
Look out, cause here she comes.
When I get to the bottom I go back to the top of the slide
And I stop and I turn and I go for a ride
And I get to the bottom and I see you again
Well do you, don't you want me to make you
I'm coming down fast but don't let me break you
Tell me tell me tell me the answer
You may be a lover but you ain't no dancer.
Look out helter skelter helter skelter
Helter skelter
Look out helter skelter
She's coming down fast
Yes she is
Yes she is.
Where I stop and I turn and I go for a ride
Till I get to the bottom and I see you again.
Do you, don't you want me to love you
I'm coming down fast but I'm miles above you
Tell me tell me tell me come on tell me the answer
You may be a lover but you ain't no dancer.
Helter skelter helter skelter
Helter skelter.
Will you, won't you want me to make you
I'm coming down fast but don't let me break you
Tell me tell me tell me the answer
You may be a lover but you ain't no dancer.
Look out helter skelter helter skelter
Helter skelter
Look out, cause here she comes.
When I get to the bottom I go back to the top of the slide
And I stop and I turn and I go for a ride
And I get to the bottom and I see you again
Well do you, don't you want me to make you
I'm coming down fast but don't let me break you
Tell me tell me tell me the answer
You may be a lover but you ain't no dancer.
Look out helter skelter helter skelter
Helter skelter
Look out helter skelter
She's coming down fast
Yes she is
Yes she is.
Monday, March 24, 2008
ta kourelia tragoudane akomh (teleytaia ekpomph kai logos apolyshs)
http://www.megaupload.com/?d=VAR0LR1C
Tuesday, March 18, 2008
Είμαστε όλοι μας πουτάνες!
Και ομως αυτό είπε λίγο πολλύ η Εκκλησία της Ελλάδος. Δηλαδή, ότι όσοι έχουμε κάνει σεξ πριν τον θρησκευτικό γάμο είμαστε ένοχοι για το αμάρτημα της πορνείας. Μέσα στους ενόχους είναι και όσοι έχουν τελέσει πολιτικό γάμο, και όχι θρησκευτικό.
Μήπως τελικά δεν έχουν αλλάξει και τόσα πολλά από τον καιρό του Χριστόδουλου;
Μήπως από το εθνικό το΄γύρισαν στην ηθική;
Μήπως πάνε να μας γυρίσουν στο μεσαίωνα;
Ή μήπως τα προγαμιαία συμφωνητικά περιορίζουν το ψωμί που έρχεται στην εκκλησία από τις ουκ φθηνές άδειες γάμου;
Μήπως τελικά δεν έχουν αλλάξει και τόσα πολλά από τον καιρό του Χριστόδουλου;
Μήπως από το εθνικό το΄γύρισαν στην ηθική;
Μήπως πάνε να μας γυρίσουν στο μεσαίωνα;
Ή μήπως τα προγαμιαία συμφωνητικά περιορίζουν το ψωμί που έρχεται στην εκκλησία από τις ουκ φθηνές άδειες γάμου;
Wednesday, March 12, 2008
Friday, February 22, 2008
Tuesday, February 19, 2008
Friday, February 15, 2008
Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, τώρα και διαδικτυακώς
Επιτέλους τέλος!!!Κατάφερα να κάνω άπλοουντ την πρώτη μου εκπομπή στον ΄πανεπιστημιακό ραδιόφωνο του Πανεπιστημίου Κύπρου. Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, τώρα και μέσω ιντερνετ....
το λινκ για την πρώτη εκπομπή είναι αυτό
http://www.megaupload.com/?d=8TVF87YQ
το λινκ για την πρώτη εκπομπή είναι αυτό
http://www.megaupload.com/?d=8TVF87YQ
Monday, February 04, 2008
Attack against youth against nationalism members
Μέλη της Ν. Ε .Ε δέχτηκαν επίθεση από ακροδεξιά στοιχεία
Την Πέμπτη 31/1, τέσσερα μέλη της Νεολαίας Ενάντια στον Εθνικισμό μοιράζανε φυλλάδια στήριξης της υποψηφιότητας του Δημήτρη Χριστόφια στα φώτα του πεντάδρομου στη Λεμεσό. Μετά από μια περίπου ώρα 7 ακροδεξιά στοιχεία, κατά τα φαινόμενα οπαδοί του Απόλλωνα, επιτέθηκαν σε ένα μέλος μας και έσκισαν τα φυλλάδια που κρατούσε. Το μέλος μας δεν τους μίλησε και απλά έφυγε. Μετά από λίγα λεπτά είχαν συγκεντρωθεί έξω από το σωματείο του Απόλλωνα γύρω στα 50 άτομα και κινούνταν απειλητικά και προκλητικά προς το μέρος μας. Τα μέλη μας αποχώρησαν για να μην υπάρξουν επεισόδια και καθώς κινδύνευε η σωματική τους ακεραιότητα. Η ΝΕΕ καταδικάζει τέτοιες φασιστικές συμπεριφορές. Θεωρεί απαράδεκτο τέτοια στοιχεία να υποθάλπονται από ποδοσφαιρικές ομάδες και να αφήνονται να καταπατούν το αναφαίρετο δικαίωμα μιας οργάνωσης να διαδώσει τις απόψεις της μόνο και μόνο επειδή διαφωνούν.
Την Πέμπτη 31/1, τέσσερα μέλη της Νεολαίας Ενάντια στον Εθνικισμό μοιράζανε φυλλάδια στήριξης της υποψηφιότητας του Δημήτρη Χριστόφια στα φώτα του πεντάδρομου στη Λεμεσό. Μετά από μια περίπου ώρα 7 ακροδεξιά στοιχεία, κατά τα φαινόμενα οπαδοί του Απόλλωνα, επιτέθηκαν σε ένα μέλος μας και έσκισαν τα φυλλάδια που κρατούσε. Το μέλος μας δεν τους μίλησε και απλά έφυγε. Μετά από λίγα λεπτά είχαν συγκεντρωθεί έξω από το σωματείο του Απόλλωνα γύρω στα 50 άτομα και κινούνταν απειλητικά και προκλητικά προς το μέρος μας. Τα μέλη μας αποχώρησαν για να μην υπάρξουν επεισόδια και καθώς κινδύνευε η σωματική τους ακεραιότητα. Η ΝΕΕ καταδικάζει τέτοιες φασιστικές συμπεριφορές. Θεωρεί απαράδεκτο τέτοια στοιχεία να υποθάλπονται από ποδοσφαιρικές ομάδες και να αφήνονται να καταπατούν το αναφαίρετο δικαίωμα μιας οργάνωσης να διαδώσει τις απόψεις της μόνο και μόνο επειδή διαφωνούν.
Thursday, January 31, 2008
Zappa et les Femmes
Τελικά το βρήκα. Τα γκομενικά μου είναι σαν το Κυπριακό. Όπως το κυπριακό επανέρχεται συνεχώς στην επικαιρότητα με διάφορα νόστιμα σχέδια λύσης, αλλά στο τέλος λύση δεν βρίσκεται, έτσι και εγώ κάθε τρεις και λίγο ανακαλύπτω κάποια που με γυναίκα που με ενδιαφέρει, για να ανακαλύψω τελικά ότι η μόνη γκόμενα που με γουστάρει, δεν μου πετάει χυλόπιτες και δεν έχει κάποιον άλλο, είναι η παλάμη μου.....
Monday, January 28, 2008
Sunday, January 27, 2008
ENOUGH!!!!!
ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ
Μετά τα χτεσινά (27/1) γεγονότα έξω από το υπουργείο Εσωτερικών δεν μας μένει άλλη λύση εκτός από το κάλεσμα της συγκέντρωσης αυτής. Για να εξηγήσουμε περισσότερο την απόφαση μας για κινητοποίηση παραθέτουμε ένα μικρό ιστορικό των γεγονότων που οδήγησαν στα σημερινά γεγονότα. Την Πέμπτη, (24/1) κατά την έναρξη της κινητοποίησης των συζήγων και των παιδιών των κρατουμένων στο μπλοκ 10 των κεντρικών φυλακών, ο Υπουργός Εσωτερικών, κ. Χρήστος Πατσαλίδης δήλωσε ότι δεν μπορούν κάποιοι (σ.σ. οι μετανάστες, οι αιτητές ασύλου και οι οργανώσεις που υποστηρίζουν τον αγώνα τους για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης), να εκβιάζουν το υπουργείο. Αυτό που παρέλειψε να αναφέρει ο κύριος υπουργός, είναι το γεγονός ότι το υπουργείο το ίδιο εκβιάζει τους ανθρώπους αυτούς, χρησιμοποιώντας τις οικογένειες τους. Γιατί κρατώντας τους στις φυλακές, καταδικάζει τις συζήγους και τα παιδιά τους σε απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, μέχρι οι άνθρωποι αυτοί να «συνεργαστούν» (δηλαδή, ως είθισται, να «συναινέσουν» στην απέλαση τους από τη χώρα, ή να συνεργαστούν με το καθεστώς που τους κυνηγά (βλέπε τους 7 του ντεπόζιτου)). Αυτό δεν είναι μια μεμονωμένη δήλωση. Αντιθέτως εντάσσεται στην γενικευμένη εξτρατεία της κυβέρνησης για να προκληθούν ρατσιστικές αντιδράσεις.
Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο αυτές οι γενναίες γυναίκες αψηφούν το κρύο, τον άνεμο, τις κακουχίες και τις προκλήσεις της αστυνομίας εδώ και 4 μερόνυχτα. Όλες αυτές τις μέρες ο υπουργός δεν έχει καταδεχτεί ούτε μια φορά να ακούσει τα αιτήματα των γυναικών αυτών, παρά το γεγονός ότι υπήρχε δέσμευση και από τον προηγούμενο υπουργό, αλλά και από τον κύριο Πατσαλίδη, ότι θα βρεθεί κάποιος τρόπος να γυρίσουν αυτοί οι άνθρωποι στις οικογένειές τους. Άρα ο υπουργός είναι και ασυνεπής, και αναίσθητος.
Εχτές, κατά την διάρκεια αυθόρμητης και καθ’ όλα ειρηνικής διαμαρτυρίας, η αστυνομία έδειξε τι πραγματικά επιθυμεί η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, όχι μόνο σε σχέση με τους μετανάστες και τους αιτητές ασύλου, αλλά και με όσους Κύπριους πολίτες θέλουν να ορθώσουν μια φωνή διαμαρτυρίας ενάντια στις πολιτικές της. Κατ’ αρχήν έδωσαν τελεσίγραφο στα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του ΚΙΣΑ, να τερματίσουν την λειτουργία ηχιτικής εγκατάστασης που είχε στηθεί εντός 15 λεπτών γιατί «ενοχλούσαν». Δεν υπάρχουν κάτοικοι σε μια ακτίνα 500 μέτρων, οπότε η εγκατάσταση αυτή μάλλον ενοχλούσε τα τούβλα των γύρω κτιρίων. Μετά από είκοσι λεπτά, και αφού είχαν τελειώσει οι ομιλίες τις οποίες εκφωνούσαν τα μέλη του ΚΙΣΑ και οι εκπρόσωποι των διαδηλωτών, ομάδα 20-25 αστυνομικών επιτέθηκε απρόκλητα στον πρόεδρο του ΚΙΣΑ Δώρο Πολυκάρπου, αλλά και ενάντια σε διαδηλωτές. Τα υπόλοιπα τα είδε ο Κυπριακός Λαός μέσω των ΜΜΕ. Εικόνες ντροπής, με μανάδες να δέρνονται ανηλεώς μπρόστα στα μάτια των ανήλικων παιδιών τους, γυναικών να τραυματίζονται και άλλα φρικαλέα τα οποία δεν μπορούν να αναφερθούν. Αποτέλεσμα; Πέντε άνθρωποι βρέθηκαν στο νοσοκομείο (ανάμεσα σε αυτούς δύο γυναίκες και δύο ανήλικα παιδιά), ενώ συνελήφθη (χωρίς λόγο) ο πρόεδρος της ΚΙΣΑ.
ΩΣ ΕΔΩ!
Μια τέτοια κίνηση, που παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως της σωματικής ακεραιότητας, της ελευθερίας της έκφρασης και του συναθροίζεσθαι, δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Για αυτό και καλούμε τον κόσμο να έρθει στην πορεία που διοργανώνεται σήμερα, Δευτέρα 28/1, στις 5 ΜΜ, από την Πλατεία Ελευθερίας προς το υπουργείο εσωτερικών, για να διαμαρτηρηθούμε ενάντια στην απάνθρωπη πολιτική της Κυπριακής κυβέρνησης.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΑΙΤΗΤΕΣ ΑΣΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΖΗΤΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΤΗΤΩΝ ΑΣΥΛΟΥ!
Οργανώσεις αλληλέγγυες στον αγώνα των γυναικών των φυλακισμένων μεταναστών και αιτητών ασύλου
Μετά τα χτεσινά (27/1) γεγονότα έξω από το υπουργείο Εσωτερικών δεν μας μένει άλλη λύση εκτός από το κάλεσμα της συγκέντρωσης αυτής. Για να εξηγήσουμε περισσότερο την απόφαση μας για κινητοποίηση παραθέτουμε ένα μικρό ιστορικό των γεγονότων που οδήγησαν στα σημερινά γεγονότα. Την Πέμπτη, (24/1) κατά την έναρξη της κινητοποίησης των συζήγων και των παιδιών των κρατουμένων στο μπλοκ 10 των κεντρικών φυλακών, ο Υπουργός Εσωτερικών, κ. Χρήστος Πατσαλίδης δήλωσε ότι δεν μπορούν κάποιοι (σ.σ. οι μετανάστες, οι αιτητές ασύλου και οι οργανώσεις που υποστηρίζουν τον αγώνα τους για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης), να εκβιάζουν το υπουργείο. Αυτό που παρέλειψε να αναφέρει ο κύριος υπουργός, είναι το γεγονός ότι το υπουργείο το ίδιο εκβιάζει τους ανθρώπους αυτούς, χρησιμοποιώντας τις οικογένειες τους. Γιατί κρατώντας τους στις φυλακές, καταδικάζει τις συζήγους και τα παιδιά τους σε απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, μέχρι οι άνθρωποι αυτοί να «συνεργαστούν» (δηλαδή, ως είθισται, να «συναινέσουν» στην απέλαση τους από τη χώρα, ή να συνεργαστούν με το καθεστώς που τους κυνηγά (βλέπε τους 7 του ντεπόζιτου)). Αυτό δεν είναι μια μεμονωμένη δήλωση. Αντιθέτως εντάσσεται στην γενικευμένη εξτρατεία της κυβέρνησης για να προκληθούν ρατσιστικές αντιδράσεις.
Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο αυτές οι γενναίες γυναίκες αψηφούν το κρύο, τον άνεμο, τις κακουχίες και τις προκλήσεις της αστυνομίας εδώ και 4 μερόνυχτα. Όλες αυτές τις μέρες ο υπουργός δεν έχει καταδεχτεί ούτε μια φορά να ακούσει τα αιτήματα των γυναικών αυτών, παρά το γεγονός ότι υπήρχε δέσμευση και από τον προηγούμενο υπουργό, αλλά και από τον κύριο Πατσαλίδη, ότι θα βρεθεί κάποιος τρόπος να γυρίσουν αυτοί οι άνθρωποι στις οικογένειές τους. Άρα ο υπουργός είναι και ασυνεπής, και αναίσθητος.
Εχτές, κατά την διάρκεια αυθόρμητης και καθ’ όλα ειρηνικής διαμαρτυρίας, η αστυνομία έδειξε τι πραγματικά επιθυμεί η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, όχι μόνο σε σχέση με τους μετανάστες και τους αιτητές ασύλου, αλλά και με όσους Κύπριους πολίτες θέλουν να ορθώσουν μια φωνή διαμαρτυρίας ενάντια στις πολιτικές της. Κατ’ αρχήν έδωσαν τελεσίγραφο στα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του ΚΙΣΑ, να τερματίσουν την λειτουργία ηχιτικής εγκατάστασης που είχε στηθεί εντός 15 λεπτών γιατί «ενοχλούσαν». Δεν υπάρχουν κάτοικοι σε μια ακτίνα 500 μέτρων, οπότε η εγκατάσταση αυτή μάλλον ενοχλούσε τα τούβλα των γύρω κτιρίων. Μετά από είκοσι λεπτά, και αφού είχαν τελειώσει οι ομιλίες τις οποίες εκφωνούσαν τα μέλη του ΚΙΣΑ και οι εκπρόσωποι των διαδηλωτών, ομάδα 20-25 αστυνομικών επιτέθηκε απρόκλητα στον πρόεδρο του ΚΙΣΑ Δώρο Πολυκάρπου, αλλά και ενάντια σε διαδηλωτές. Τα υπόλοιπα τα είδε ο Κυπριακός Λαός μέσω των ΜΜΕ. Εικόνες ντροπής, με μανάδες να δέρνονται ανηλεώς μπρόστα στα μάτια των ανήλικων παιδιών τους, γυναικών να τραυματίζονται και άλλα φρικαλέα τα οποία δεν μπορούν να αναφερθούν. Αποτέλεσμα; Πέντε άνθρωποι βρέθηκαν στο νοσοκομείο (ανάμεσα σε αυτούς δύο γυναίκες και δύο ανήλικα παιδιά), ενώ συνελήφθη (χωρίς λόγο) ο πρόεδρος της ΚΙΣΑ.
ΩΣ ΕΔΩ!
Μια τέτοια κίνηση, που παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως της σωματικής ακεραιότητας, της ελευθερίας της έκφρασης και του συναθροίζεσθαι, δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Για αυτό και καλούμε τον κόσμο να έρθει στην πορεία που διοργανώνεται σήμερα, Δευτέρα 28/1, στις 5 ΜΜ, από την Πλατεία Ελευθερίας προς το υπουργείο εσωτερικών, για να διαμαρτηρηθούμε ενάντια στην απάνθρωπη πολιτική της Κυπριακής κυβέρνησης.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΑΙΤΗΤΕΣ ΑΣΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΖΗΤΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΤΗΤΩΝ ΑΣΥΛΟΥ!
Οργανώσεις αλληλέγγυες στον αγώνα των γυναικών των φυλακισμένων μεταναστών και αιτητών ασύλου
Saturday, January 26, 2008
Ο Ζάππα στα μήδια
Ανακοινώνω
Ότι ο Ζάππα θα εμφανίζεται κάθε δευτέρα και πέμπτη, από τα μεσάνυχτα μέχρι όσο πάει, στην εκπομπή του γιου σι γουαι βοις " Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη" ως το κουρέλι ο Ντιούκ. Ο ραδιοσταθμός εκπέμπει στους 95,2 στη Λέυκωσία, και θα κάνω προσπάθεια να κάνω απλόουντ τις εκπομπές και στο μπλογκ.
Επίσης τη Δευτέρα στις δυόμησι ο Ζάππα εμφανίζεται στην εκπομπή της Ελίτας Μιχαηλίδου στο "Σίγμα" ,με θέμα το χάσμα γενεών....
Ότι ο Ζάππα θα εμφανίζεται κάθε δευτέρα και πέμπτη, από τα μεσάνυχτα μέχρι όσο πάει, στην εκπομπή του γιου σι γουαι βοις " Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη" ως το κουρέλι ο Ντιούκ. Ο ραδιοσταθμός εκπέμπει στους 95,2 στη Λέυκωσία, και θα κάνω προσπάθεια να κάνω απλόουντ τις εκπομπές και στο μπλογκ.
Επίσης τη Δευτέρα στις δυόμησι ο Ζάππα εμφανίζεται στην εκπομπή της Ελίτας Μιχαηλίδου στο "Σίγμα" ,με θέμα το χάσμα γενεών....
Thursday, January 24, 2008
ZAXOΠΟΥΛΕΙΑΔΑ 2008
Και πάνω που όλα φαίνονταν ύσηχα για τη ΝΔ, να σου ένας υψηλόβαθμο στέλεχος του Υπουργείου Πολιτισμού που επιχειρεί το σάλτο του θανάτου. Και να που ξεκινά μια ολόκληρη παραφιλολογία για το γεγονός αυτό. Έκανε, ή δεν έκανε τη σύζηγο του τάρανδο; Υπήρχε ή δεν υπήρχε DVD με ότι έκανε; Πήδηξε ή τον πέταξαν;
Αυτή ήταν μια σειρά από βασανιστηκά ερωτήματα που κάλυπταν τα πρωτοσέλιδα του ημερήσιου τύπου στην Ελλάδα, τις πρώτες ημέρες της περίφημης Ζαχοπουλειάδας.
Και βέβαια κανείς δεν βγήκε να ρωτήσει κάποια βασικά πράγματα. Όπως τι γινόταν με τους αρχαιολογικούς χώρους που αποχαρακτηρίζονταν σε χρόνο μηδέν. Ή με τις δεκάδες παράτυπες προσλήψεις στο Υπουργείο Πολιτισμού. Ή με τα εκατομύρια ευρώ των Ελλήνων φορολογουμένων που είχαν αλλάξει χέρια μέσω του εν λόγω κυρίου; Πως βρέθηκε σε μια τέτοια θέση με τόσες υπερεξουσίες ένας άνθρωπος του οποίου το βασικότερο προσόν ήταν το οτι……υπήρξε προσωπικός φίλος του ζεύγους Καραμανλή; Και πως βρέθηκαν διάφορες ΜΚΟ στις οποίες ήταν αντιπρόεδρος αυτός και προέδρευε η κυρία Παζαϊτη να δέχονται σταθερές επιχορηγήσεις εκατομυρίων από το ΥΠΠΟ;
Όσον αφορά όλα αυτά υπήρχε ένα σχετικώς πρωτοφανές media ban, τόσο από πλευράς κυβέρνισης, όσο και από πλευράς των ίδιων των ΜΜΕ. Δηλαδή δυιλίζόταν επί καιρώ ο κώνωψ (δηλαδή το σοφτ πορνό της υπόθεσης) για να καταπωθεί αμάσητος ο ταύρος (δηλαδή η διαφθορά στο ΥΠΠΟ και η διαπλοκή μεταξύ επιχειρηματιών, κυβέρνησης και ΜΜΕ). Τα ΜΜΕ άρχησαν να λένε κάτι , μόνο όταν αποδείχτηκε ότι το περίφημο DVD που πήγε στον εισαγγελέα ήταν μονταρισμένο. Τότε, και μόνο τότε άρχησε να βγαίνει στη φόρα τουλάχιστον ένα μέρος της σκαρταδούρας. Βεβαίως κάποια από το “αξιοπρεπή φυντάνια” της ελληνικής δημοσιογραφίας έχουν αρχήσει να μυγιάζονται. Εδώ και πολλές ημέρες κυκλοφορεί η φήμη ότι ο Θέμος έδωσε το περίφημο αντικείμενο στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, πράγμα στο οποίο συνηγορεί και το γεγονός ότι στα πλάνα του ΥΠΠΟ για αυτό το έτος ήταν και η παραγωγή ενός ντοκυμαντέρ για τις Ελληνο-κινέζικες πολιτιστικές σχέσεις, υπό την επιμέλεια του (άκουσον-άκουσον) Κου Βαγγέλη Περρή (ο οποίος είναι συνεργάτης του Θέμου).
Και εάν οι δηλώσεις Ζαχόπουλου από την φλεγόμενη Ολυμπία το καλοκαίρι έδιναν την εικόνα ενός απολίτιστου που είχε υπό τον έλεγχο του το ΥΠΠΟ, το τελευταίο δίνει την εικόνα ενός ανθρώπου που απλά ήταν “στο τσεπάκι” διαφόρων μεγαλοεπιχειρηματιών και εκδοτών. Και δεν ήταν μόνο ο Θέμος που έβαλε το χέρι στο βάζο με το μέλι. Ήταν πιθανόν και ο Μάκης, και ο Χατζινικολάου, και όλη αυτή η ομάδα των υποθετικά αδέκαστων μεγαλοδημοσιογράφων, οι οπίοι τώρα προσπαθούν να μας αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες.
Δεν είναι όμως μόνο η νοσηρή σχέση των διάφορων συμφερόντων, η οποία εδώ και χρόνια διατηρειταί σε βάρος του λαού, αυτή η οποία είναι κυραρχή μέσα στην μυρωδιά της σαπίλας που αναδύεται από τον “Οίκο του Κωστάκη” που προκαλεί αυτή την απαξίωση προς την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση, ούτε το γεγονός ότι η κυβέρνηση φαίνεται να υιοθετεί ως στρατηγική αντιμετόπισης του θέματος το “στρίβειν δια της εξωτερικής πολιτικής”.
Είναι το γεγονός ότι και τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν βοηθήσει την λερναία ύδρα που λέγεται διαφθορά. Γιατί η κλασσική τακτική της “άλωσης του κρατικού μηχανισμού” δια εφόδου από το κόμμα, και η αντιμετόπιση του κράτους ως εκλογικό λάφυρο, δεν είναι πια φαινόμενα που χαρακτηρίζουν την ελληνική δεξιά μόνο, αλλά έχουν μπει και στην πολιτική φιλοσοφία της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία συντήρούσε αυτά τα φαινόμενα επί ΠΑΣΟΚ.
Για αυτό και δεν αποτελούν κανένα θαύμα η αηδία και η απαξίωση με την οποία αντιμετοπίζονται τα δύο μεγάλα κόμματα από τον μέσο Έλληνα, ο οποίος έχει πια καταλάβει ότι ούτε οι μεν, ούτε οι δε θέλουν/είναι σε θέση να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο, τουλάχιστον όσον αφορά τη ζωή του.
Και όσο για τους διάφορους Θέμους, Μάκηδες και λοιπά φυντανάκια. Ας προσπαθήσουν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, και να αποδείξουν ότι είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από ελέφαντες. Εδώ θα είμαι και θα παρακολουθώ……
Αυτή ήταν μια σειρά από βασανιστηκά ερωτήματα που κάλυπταν τα πρωτοσέλιδα του ημερήσιου τύπου στην Ελλάδα, τις πρώτες ημέρες της περίφημης Ζαχοπουλειάδας.
Και βέβαια κανείς δεν βγήκε να ρωτήσει κάποια βασικά πράγματα. Όπως τι γινόταν με τους αρχαιολογικούς χώρους που αποχαρακτηρίζονταν σε χρόνο μηδέν. Ή με τις δεκάδες παράτυπες προσλήψεις στο Υπουργείο Πολιτισμού. Ή με τα εκατομύρια ευρώ των Ελλήνων φορολογουμένων που είχαν αλλάξει χέρια μέσω του εν λόγω κυρίου; Πως βρέθηκε σε μια τέτοια θέση με τόσες υπερεξουσίες ένας άνθρωπος του οποίου το βασικότερο προσόν ήταν το οτι……υπήρξε προσωπικός φίλος του ζεύγους Καραμανλή; Και πως βρέθηκαν διάφορες ΜΚΟ στις οποίες ήταν αντιπρόεδρος αυτός και προέδρευε η κυρία Παζαϊτη να δέχονται σταθερές επιχορηγήσεις εκατομυρίων από το ΥΠΠΟ;
Όσον αφορά όλα αυτά υπήρχε ένα σχετικώς πρωτοφανές media ban, τόσο από πλευράς κυβέρνισης, όσο και από πλευράς των ίδιων των ΜΜΕ. Δηλαδή δυιλίζόταν επί καιρώ ο κώνωψ (δηλαδή το σοφτ πορνό της υπόθεσης) για να καταπωθεί αμάσητος ο ταύρος (δηλαδή η διαφθορά στο ΥΠΠΟ και η διαπλοκή μεταξύ επιχειρηματιών, κυβέρνησης και ΜΜΕ). Τα ΜΜΕ άρχησαν να λένε κάτι , μόνο όταν αποδείχτηκε ότι το περίφημο DVD που πήγε στον εισαγγελέα ήταν μονταρισμένο. Τότε, και μόνο τότε άρχησε να βγαίνει στη φόρα τουλάχιστον ένα μέρος της σκαρταδούρας. Βεβαίως κάποια από το “αξιοπρεπή φυντάνια” της ελληνικής δημοσιογραφίας έχουν αρχήσει να μυγιάζονται. Εδώ και πολλές ημέρες κυκλοφορεί η φήμη ότι ο Θέμος έδωσε το περίφημο αντικείμενο στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, πράγμα στο οποίο συνηγορεί και το γεγονός ότι στα πλάνα του ΥΠΠΟ για αυτό το έτος ήταν και η παραγωγή ενός ντοκυμαντέρ για τις Ελληνο-κινέζικες πολιτιστικές σχέσεις, υπό την επιμέλεια του (άκουσον-άκουσον) Κου Βαγγέλη Περρή (ο οποίος είναι συνεργάτης του Θέμου).
Και εάν οι δηλώσεις Ζαχόπουλου από την φλεγόμενη Ολυμπία το καλοκαίρι έδιναν την εικόνα ενός απολίτιστου που είχε υπό τον έλεγχο του το ΥΠΠΟ, το τελευταίο δίνει την εικόνα ενός ανθρώπου που απλά ήταν “στο τσεπάκι” διαφόρων μεγαλοεπιχειρηματιών και εκδοτών. Και δεν ήταν μόνο ο Θέμος που έβαλε το χέρι στο βάζο με το μέλι. Ήταν πιθανόν και ο Μάκης, και ο Χατζινικολάου, και όλη αυτή η ομάδα των υποθετικά αδέκαστων μεγαλοδημοσιογράφων, οι οπίοι τώρα προσπαθούν να μας αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες.
Δεν είναι όμως μόνο η νοσηρή σχέση των διάφορων συμφερόντων, η οποία εδώ και χρόνια διατηρειταί σε βάρος του λαού, αυτή η οποία είναι κυραρχή μέσα στην μυρωδιά της σαπίλας που αναδύεται από τον “Οίκο του Κωστάκη” που προκαλεί αυτή την απαξίωση προς την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση, ούτε το γεγονός ότι η κυβέρνηση φαίνεται να υιοθετεί ως στρατηγική αντιμετόπισης του θέματος το “στρίβειν δια της εξωτερικής πολιτικής”.
Είναι το γεγονός ότι και τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν βοηθήσει την λερναία ύδρα που λέγεται διαφθορά. Γιατί η κλασσική τακτική της “άλωσης του κρατικού μηχανισμού” δια εφόδου από το κόμμα, και η αντιμετόπιση του κράτους ως εκλογικό λάφυρο, δεν είναι πια φαινόμενα που χαρακτηρίζουν την ελληνική δεξιά μόνο, αλλά έχουν μπει και στην πολιτική φιλοσοφία της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία συντήρούσε αυτά τα φαινόμενα επί ΠΑΣΟΚ.
Για αυτό και δεν αποτελούν κανένα θαύμα η αηδία και η απαξίωση με την οποία αντιμετοπίζονται τα δύο μεγάλα κόμματα από τον μέσο Έλληνα, ο οποίος έχει πια καταλάβει ότι ούτε οι μεν, ούτε οι δε θέλουν/είναι σε θέση να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο, τουλάχιστον όσον αφορά τη ζωή του.
Και όσο για τους διάφορους Θέμους, Μάκηδες και λοιπά φυντανάκια. Ας προσπαθήσουν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, και να αποδείξουν ότι είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από ελέφαντες. Εδώ θα είμαι και θα παρακολουθώ……
Wednesday, January 23, 2008
Σκατά να φάνε
Εδώ και μέρες η κυβέρνηση της Κύπρου επιχειρεί να διώξει έναν πραγματικό αγωνιστή από τη χώρα. Πρόκειται για τον Mehmet Ali Biro, Κούρδο πολητικό πρόσφυγα από την Συρία. Ο άνθρωπος αυτός είναι στο παράνομο (για το καθεστώς Assad) κόμμα YEKITI, από το 1994 και εδω και κάποια χρόνια μένει στην Κύπρο έχοντας το καθεστώς του αιτητή ασύλου, και η αίτηση του βρίσκεται στο στάδιο της επανεξέτασης. Ο άνθρωπος, για να καταλάβετε, ήταν από τους βασικούς οργανωτές της διαδήλωσης στην πλατεία Ελευθερίας το 2006.
Πριν από ένα μήνα, ο άνθρωπος συνελήφθη επειδή οδηγούσε χωρίς άδεια αυτοκίνητο και καταδικάστηκε σε 30 μέρες κάθειρξη. Αλλά εδώ και δύο μέρες, βρίσκεται στο block 10 των κεντρικών φυλακών, κρατούμενος της υπηρεσίας μετανάστευσης. Και αυτό ενώ έχουν περάσει 2 μέρες από την ημερομηνία αποφυλάκισης του. Η υπηρεσία μετανάστευσης έχει το δικαίωμα να κρατήσει αιτητές ασύλου στις φυλακές του μπλοκ 10, μέχρι να εξεταστεί η αίτηση τους, όταν έχουν καταδικαστεί για κάτι.
Η μεγάλη αλητεία είναι όμως ότι του δίνουν έγγραφα να υπογράψει (τα οποία είναι γραμμένα στα αγγλικά, των οποίων έχει ελλειπή γνώση και στα ελληνικά, τα οποία δεν γνωρίζει), τα οποία δηλώνουν ότι θέλει οικειοθελώς να απελαθεί στη Συρία, λ΄'εγοντας του ότι αυτά είναι τα έγγραφα αποφυλάκισης του και άλλες τέτοιες μπαρούφες. Ευτυχώς ο Μεχμέt Αλί είναι γάτος σε αυτά και δεν υπογράφει τίποτα, αλλά περιμένουμε η πίεση να αυξηθεί και τελικά ο Μεχμέτ Αλί να βρεθεί στη Συρία.
Πράγμα ΄που σημαίνει ότι άπαξ και βρεθεί στη Συρία έχει κλειστεί στην φυλακή, και μην τον είδατε για τα επόμενα δέκα χρόνια (εάν δεν τον έχουν φάει λάχανο)...γκρρρρ
Όπως και να 'χει, έχει διαδήλωση για την απελευθέρωση του αύριο στις 10 στην Πλατεία Ελευθερίας
Πριν από ένα μήνα, ο άνθρωπος συνελήφθη επειδή οδηγούσε χωρίς άδεια αυτοκίνητο και καταδικάστηκε σε 30 μέρες κάθειρξη. Αλλά εδώ και δύο μέρες, βρίσκεται στο block 10 των κεντρικών φυλακών, κρατούμενος της υπηρεσίας μετανάστευσης. Και αυτό ενώ έχουν περάσει 2 μέρες από την ημερομηνία αποφυλάκισης του. Η υπηρεσία μετανάστευσης έχει το δικαίωμα να κρατήσει αιτητές ασύλου στις φυλακές του μπλοκ 10, μέχρι να εξεταστεί η αίτηση τους, όταν έχουν καταδικαστεί για κάτι.
Η μεγάλη αλητεία είναι όμως ότι του δίνουν έγγραφα να υπογράψει (τα οποία είναι γραμμένα στα αγγλικά, των οποίων έχει ελλειπή γνώση και στα ελληνικά, τα οποία δεν γνωρίζει), τα οποία δηλώνουν ότι θέλει οικειοθελώς να απελαθεί στη Συρία, λ΄'εγοντας του ότι αυτά είναι τα έγγραφα αποφυλάκισης του και άλλες τέτοιες μπαρούφες. Ευτυχώς ο Μεχμέt Αλί είναι γάτος σε αυτά και δεν υπογράφει τίποτα, αλλά περιμένουμε η πίεση να αυξηθεί και τελικά ο Μεχμέτ Αλί να βρεθεί στη Συρία.
Πράγμα ΄που σημαίνει ότι άπαξ και βρεθεί στη Συρία έχει κλειστεί στην φυλακή, και μην τον είδατε για τα επόμενα δέκα χρόνια (εάν δεν τον έχουν φάει λάχανο)...γκρρρρ
Όπως και να 'χει, έχει διαδήλωση για την απελευθέρωση του αύριο στις 10 στην Πλατεία Ελευθερίας
Friday, January 11, 2008
Μια αλλαγή
Άλλαξα αυτό το πόστ, γιατι προκάλεσε κάποιες αντιδράσεις στις οποίες δεν στόχευα ποσώς. Δεν το αλλάζω γιατί άλλαξα γνώμη για το ρεμάλι που τυγχάνει να είναι πνευματικός νμου ηγέτης (σύμφωνα με το επίσημο θρήσκευμα της χώρας μου), αλλά γιατί προσέβαλε ή πείραξε κάποιους ανθρώπους οι οπίοι έχουν τους οικείους τους να βασανίζονται από ασθένεια παρόμοια, ή την ίδια με την οποία υποφέρει το εν λόγω ρεμάλι, πράγμα το οποίο θα έπρεπε να είχα λάβει υπ’ όψιν. Μακάρι να πάψει ο κόσμος να περνάει όσα περνά ο αρχιεπίσκοπος, μακάρι όσοι υποφέρουν από το ίδιο πράγμα να μπορέσουν να έχουν την ίδια φροντίδα που είχε μέχρι τώρα το εν λόγω ρεμάλι. Γιατί κακά τα ψέμματα, ακόμα και ασθενής ο Χριστόδουλος ζει ζωή χαρισάμενη σε σχέση με τους ασθενούντες συνανθρώπους του. Θεραπείες και επεμβάσεις στην Αμερική, με λεφτά του κράτους, οι περισσότεροι άλλοι Έλληνες πολίτες που υποφέρουν από σοβαρές ασθένειες πρέπει να περάσουν από την κόλαση μέχρι να τους εγκρίνει το ΙΚΑ λεφτά ακόμη και για να αγοράσουν ένα πιεσόμετρο....
Ότι έγραψα μπορεί να ήταν σαδιστικό, αλλά ήταν ότι έλεγα όλο αυτό τον καιρό που το εν λόγω ρεμάλι νόμιζε ότι έλυνε και έδενε, και ζούσε στην πολυτέλεια σε βάρος του μέσου Έλληνα, και είναι ότι ακριβώς αισθάνομαι για αυτόν τον απ-άνθρωπο, ακριβώς ότι αισθάνονται πολλοί Έλληνες φορολογούμενοι που βλέπουν ότι οι φόροι που πληρώνουν δεν πάνε σε έργα κοινής ωφέλειας, αλλά στις τσέπες των διαφόρων του Χριστόδουλου και την συνεπαρτζιάς του, που βλέπουν ότι τα δάση της χώρας του που ανήκαν στην ίδια συνεπαρτζία και κάηκαν, όχι μόνο δεν αναδασώνονται, αλλά γίνονται μπετόν αρμέ μπας και γίνει υγιής η πούγκα των εκάστοτε αρχόντων της "Εκκλησια της Ελλάδος ΑΕ".......
Ότι έγραψα μπορεί να ήταν σαδιστικό, αλλά ήταν ότι έλεγα όλο αυτό τον καιρό που το εν λόγω ρεμάλι νόμιζε ότι έλυνε και έδενε, και ζούσε στην πολυτέλεια σε βάρος του μέσου Έλληνα, και είναι ότι ακριβώς αισθάνομαι για αυτόν τον απ-άνθρωπο, ακριβώς ότι αισθάνονται πολλοί Έλληνες φορολογούμενοι που βλέπουν ότι οι φόροι που πληρώνουν δεν πάνε σε έργα κοινής ωφέλειας, αλλά στις τσέπες των διαφόρων του Χριστόδουλου και την συνεπαρτζιάς του, που βλέπουν ότι τα δάση της χώρας του που ανήκαν στην ίδια συνεπαρτζία και κάηκαν, όχι μόνο δεν αναδασώνονται, αλλά γίνονται μπετόν αρμέ μπας και γίνει υγιής η πούγκα των εκάστοτε αρχόντων της "Εκκλησια της Ελλάδος ΑΕ".......
Wednesday, January 09, 2008
kai allo blog
neoudi blog, taksidiwtiko...osoi goustarete rixte mia matia, osoi 8elete na syneisferete steilte kana mehl, h kana comment edw
Wednesday, December 19, 2007
ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Ενώ γράφω αυτές τις γραμμές, όλη η Ελλάδα βρίσκεται σε απεργία. Ο λόγος; Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προσπαθεί να θάψει την υπόθεση “ασφαλιστικό” μια και καλή χωρίς να βάλει η ίδια, ή οι προστάτες της το χέρι στην τσέπη. Γιατί άλλο το να κλείνεις ένα θέμα με το έτσι θέλω,και άλλο το να το επιλύεις. Στην προκείμενη περίπτωση η κυβέρνηση θέλει να “σώσει” κάποια ταμεία ασφαλίσεων, τα οποία είναι χρεωμένα, συμπτήσωντας τα με άλλα “υγιή” ταμεία. Αυτό όμως που δεν μας λέει η κυβέρνηση, είναι πως τα ταμεία χρεώνονται επειδή οι ΔΕΚΟ (για τους Κύπριους ημικρατικοί), πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά και δημόσιες υπηρεσίες, δεν πληρώνουν εισφορές γιατους εργαζόμενους τους. Επίσης ένα μεγάλο μέρος των αποθεματικών των ταμείων έκανε φτερά, είτε επειδή οι εκάστοτε (διορισμένοι απο τις κυβερνήσιες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αντίστοιχα) διοκητές τους επένδυαν τα λεφτά αυτά στο χρηματιστήριο, ή σε διάφορα ύποπτα ομόλογα, ή, προς ίδιον ώφελος. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι, πως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πληρώνουν τα σπασμένα. Δηλαδή, παρά το γεγονός ότι ο μέσος Έλληνας είναι αναγκασμένος, έστω και στα χαρτιά, να δίνει μεγαλύτερες (σε ποσοστό) εισφορές από τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, και ήδη συνταξιοδοτείται σχετικά αργά (στα 62), βλέπει ως πιο πιθανό το γεγονός να μην μπορέσει να συνταξιοδοτηθεί ποτέ στη ζωή του.
Βέβαίως αυτή η μέθοδος σωτηρίας μόνο τα ταμεία δε σώζει. Αντιθέτως ελαφρύνει τη θέση των κύριων υπαιτίων, και καλεί για μια ακόμη φορά το μοναδικό θύμα της όλης υπόθεσης, δηλαδή τον Έλληνα πολίτη, είτε αυτός είναι εργαζόμενος ή συνταξιούχος, να πληρώσει τα σπασμένα, όπως γίνεται κάθε φορά που η Ε.Ε. ανακαλύπτει ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, είτε αυτό λέγεται Ελληνικό Δημόσιο, είτε αυτό είναι ο γεμάτος δελφίνους και συμφέροντα Οίκος του Γιωργάκη, είτε η γεμάτη γαλάζια παιδια επανίδρυση του κράτους. Και ακόμη πιο πίσω από από όλη αυτή τη σαπίλα βρίσκεται εκείνη η αντίληψη του κράτους-λάφυρου που επικρατεί τόσο στις ηγεσίες των λαϊκιστικών δεξιών κομμάτων όσο και του ΠΑΣΟΚ. Γιατί κακά τα ψέμματα, το κράτος σε ορισμένους κύκλους της ελληνικής πολιτικής σκηνής, και ιδίως σε αυτούς των πανσυλεκτικών,πια, κομμάτων τύπου ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μεταφράζεται σε θέσεις για το βόλεμα των κομματικών τέκνων και επικερδέστατες επενδύσεις υπέρ των διάφορων κομματικών πατρόνων (βλέπε κάτι έργα που γίνονται στη βόρεια ελλάδα, όπως το Νοσοκομείο της Κατερίνης, όπου από ζωογόνα για την περιοχή έργα μετατρέπονται σε μεγαλειώδεις και ξεδιάντροπες αρπαχτές, με την ανοχή της κυβέρνησης και των κκ Λιάπη και Σουφλιά).
Το ευτυχές είναι ότι ο κόσμος, όσο και εάν δεν θέλει το ΠΑΣΟΚ (και με το δίκιο του), αυτή την επιλογή μαυρίσματος δεν την έχει μετατρέψει ποσώς σε λευκό χαρτί για την κυβέρνηση της ΝΔ, όπως δείχνουν οι κινητοποιήσεις των τελευηταίων δύο ετών (λιμενεργάτες, φοιτητές, δάσκαλοι, μαθητές, πάλι φοιτητές και τέλος οι κινητοποιήσεις για τα δάση). Αντιθέτως έχουν βάλει την κυβέρνηση σε μια αρκετά δύσκολη θέση όπου ούτε τα νομοσχέδια της μπορεί να περάσει καλά καλά χωρίς να τα διαφοροποιήσει έστω και λίγο, και από την άλλη στερούν συστηματικά την νομιμοποίηση σε μια σειρά από πολιτικές τις οποίες η κυβέρνηση προσπαθεί να εφαρμόσει, με πρώτη καικαλύτερη την αναθεώρηση του άρθρου 16, και αμέσως επόμενη την επιβολή μιας παιρετέρω μορφής εργασιακής επισφάλειας στην πλάτη του Έλληνα
Βέβαίως αυτή η μέθοδος σωτηρίας μόνο τα ταμεία δε σώζει. Αντιθέτως ελαφρύνει τη θέση των κύριων υπαιτίων, και καλεί για μια ακόμη φορά το μοναδικό θύμα της όλης υπόθεσης, δηλαδή τον Έλληνα πολίτη, είτε αυτός είναι εργαζόμενος ή συνταξιούχος, να πληρώσει τα σπασμένα, όπως γίνεται κάθε φορά που η Ε.Ε. ανακαλύπτει ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, είτε αυτό λέγεται Ελληνικό Δημόσιο, είτε αυτό είναι ο γεμάτος δελφίνους και συμφέροντα Οίκος του Γιωργάκη, είτε η γεμάτη γαλάζια παιδια επανίδρυση του κράτους. Και ακόμη πιο πίσω από από όλη αυτή τη σαπίλα βρίσκεται εκείνη η αντίληψη του κράτους-λάφυρου που επικρατεί τόσο στις ηγεσίες των λαϊκιστικών δεξιών κομμάτων όσο και του ΠΑΣΟΚ. Γιατί κακά τα ψέμματα, το κράτος σε ορισμένους κύκλους της ελληνικής πολιτικής σκηνής, και ιδίως σε αυτούς των πανσυλεκτικών,πια, κομμάτων τύπου ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μεταφράζεται σε θέσεις για το βόλεμα των κομματικών τέκνων και επικερδέστατες επενδύσεις υπέρ των διάφορων κομματικών πατρόνων (βλέπε κάτι έργα που γίνονται στη βόρεια ελλάδα, όπως το Νοσοκομείο της Κατερίνης, όπου από ζωογόνα για την περιοχή έργα μετατρέπονται σε μεγαλειώδεις και ξεδιάντροπες αρπαχτές, με την ανοχή της κυβέρνησης και των κκ Λιάπη και Σουφλιά).
Το ευτυχές είναι ότι ο κόσμος, όσο και εάν δεν θέλει το ΠΑΣΟΚ (και με το δίκιο του), αυτή την επιλογή μαυρίσματος δεν την έχει μετατρέψει ποσώς σε λευκό χαρτί για την κυβέρνηση της ΝΔ, όπως δείχνουν οι κινητοποιήσεις των τελευηταίων δύο ετών (λιμενεργάτες, φοιτητές, δάσκαλοι, μαθητές, πάλι φοιτητές και τέλος οι κινητοποιήσεις για τα δάση). Αντιθέτως έχουν βάλει την κυβέρνηση σε μια αρκετά δύσκολη θέση όπου ούτε τα νομοσχέδια της μπορεί να περάσει καλά καλά χωρίς να τα διαφοροποιήσει έστω και λίγο, και από την άλλη στερούν συστηματικά την νομιμοποίηση σε μια σειρά από πολιτικές τις οποίες η κυβέρνηση προσπαθεί να εφαρμόσει, με πρώτη καικαλύτερη την αναθεώρηση του άρθρου 16, και αμέσως επόμενη την επιβολή μιας παιρετέρω μορφής εργασιακής επισφάλειας στην πλάτη του Έλληνα
Το μπουρδέλο το ucy.Διαδώστε το
Ακούστε τι ειπώθηκε στην εκπομπή postnight της Πανεπιστημιακής φωνής. Έτσι για να μαθαίνει ο κόσμος ότι τα πράγματα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δεν είναι όπως φαίνονται
Το λινκ είναι αυτό
http://rapidshare.com/files/76647396/postnight7.wma
Το λινκ είναι αυτό
http://rapidshare.com/files/76647396/postnight7.wma
Tuesday, December 04, 2007
Η προσωρινή επιστροφή του Ασώτου.
Λαε της Κυπριακής Μπλογκοσφαιρας. Γνώριμο είναι το χέρι που γράφει τις γραμμές που θκιαβάζεις. Ο Zappa ζει!
Οκ ας αφήσουμε πίσω τις πομπώδεις δηλώσεις και τα λοιπά καραγκιοζιλίκια. Η προσωρινή μου αποχή από το blogging πλησιάζει στο οριστικό τέλος της. Μέχρι τώρα ήταν ένα πολύ δύσκολο εξάμηνο, αλλά τους έχω πάρει τα σώβρακα (ας ώψεται η κάθοδος της Μαμάς Wehrmacht στο νησί). Οι μέχρι τώρα βαθμοί είναι γεροί (ήτοι κάτι 8ρια και 9ρια και 7ρια). Το πρόγραμμα βέβαια μου έχει κάνει το μυαλό κιμά και είμαι πολύ εκτός του τι γίνεται στην μικρή μας κοινωνία. Ευτυχώς δηλαδή που μπορώ να ακοπύω Deutsche Welle (ΘΕΚΚΙΟΥ Κανάλι 6), και να βλέπω κάθε βράδυ τις ειδήσεις (εκτός του ΡΙΚ βέβαια). Επίσης ακούω πολύ Κανάλι 6 (από τη Λεμεσσό για όλο τον κόσμο), ιδίως την εκπομπή του Ζαβού, Rolling Stone (Παρά το γεγονός ότι ότι βάζει ο Σώσης το έχω ψιλοξεπεράσει), Μαρτίνο Περδίκη και τα μυαλά στο μπλέντερ. Τελευταία ενεφανίσθην βαμμένος (αλλά άνευ ζαρτιερων (κλαψ, λυγμ)) σε μια προβολή του Rocky Horror Picture Show παρέα με το Ροζ Τέρας, τον Μπίλια, τον Τσαμπίκο Τζο, τη Μεταλλού, το Προεδρικό Ζεύγος και ένα τσούρμο εράσμους. Είχε πολλύ γέλιο, δεν μπορώ να πω ναούμ.
Τι άλλα; Α, ναι. Από το άλλο εξάμηνο θα έχετε εμένα live στο ραδιοσταθμό του πανεπιστημίου (ucy voice) στην εκπομπή «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη», η ώρα και η μέρα θα μαθευτεί ωσωνούπω. Όσοι είστε εκτός εμβέλειας, λυπάμαι αλλά χάσατε, μέχρι να βάλουμε και ίντερνετ στο σταθμό.
Επίσης. Το blog κλείνει τα δύο!!!! Γιουπι για για!!!! Δυστυχώς θα γιορτάσω τα δεύτερα γενέθλια του μπλογκ διαβάζωντας (κατά πάσα πιθανότητα Πολιτικές Ιδεολογίες, ή Πολιτικά Κόμματα και Εκλογές , ή Κοινωνιολογία των Μειωνοτήτων).
Μαζεύουμε και κάνα λεφτό γιατί του χρόνου προβλέπονται ταξιδάκια (Αίγυπτος, Ισραήλ, Ζυρίχη, Λίβανος και, γιατί όχι Interrail και Ιορδανία) ενώ θα έρθω και μια βόλτα Κύπρο αν τολμήσουν να κάνουν το κάμπινγκ τους στην Κύπρο οι Ακατωνόμαστοι (ναι Forza Nuova και λοιπές ιστορίες)), ενώ αναμένω να μπορω΄να κάνω και ανοιχτή παρέμβαση υποστήριξης του Χριστόφια, με τον όρο ότι θα εμποδίσει τις ιδιοτικοποιήσεις, θα κάνει μεταρρυθμίσεις για μια πραγματικά δωρεάν παιδεία, θα βάλει πιο ανεκτικούς νόμους για τη μετανάστευση, και θα διαπραγματευτεί σωστά το Κυπριακο και γενικά θα εφορμόσει πραγματικά σοσιαλιστικά μέτρα μην ακολουθώντας τη γνωστή Σταλινική πεπατημένη που ακολουθεύσε το ΑΚΕΛ μέχρι και την εποχή της συγκιβέρνισης με τον Τάσσο.
Παρ’ όλα αυτά το μικρό και αγαπημένο μου (μπλογκάκι) δεν το ξανααφήνω.....
Οκ ας αφήσουμε πίσω τις πομπώδεις δηλώσεις και τα λοιπά καραγκιοζιλίκια. Η προσωρινή μου αποχή από το blogging πλησιάζει στο οριστικό τέλος της. Μέχρι τώρα ήταν ένα πολύ δύσκολο εξάμηνο, αλλά τους έχω πάρει τα σώβρακα (ας ώψεται η κάθοδος της Μαμάς Wehrmacht στο νησί). Οι μέχρι τώρα βαθμοί είναι γεροί (ήτοι κάτι 8ρια και 9ρια και 7ρια). Το πρόγραμμα βέβαια μου έχει κάνει το μυαλό κιμά και είμαι πολύ εκτός του τι γίνεται στην μικρή μας κοινωνία. Ευτυχώς δηλαδή που μπορώ να ακοπύω Deutsche Welle (ΘΕΚΚΙΟΥ Κανάλι 6), και να βλέπω κάθε βράδυ τις ειδήσεις (εκτός του ΡΙΚ βέβαια). Επίσης ακούω πολύ Κανάλι 6 (από τη Λεμεσσό για όλο τον κόσμο), ιδίως την εκπομπή του Ζαβού, Rolling Stone (Παρά το γεγονός ότι ότι βάζει ο Σώσης το έχω ψιλοξεπεράσει), Μαρτίνο Περδίκη και τα μυαλά στο μπλέντερ. Τελευταία ενεφανίσθην βαμμένος (αλλά άνευ ζαρτιερων (κλαψ, λυγμ)) σε μια προβολή του Rocky Horror Picture Show παρέα με το Ροζ Τέρας, τον Μπίλια, τον Τσαμπίκο Τζο, τη Μεταλλού, το Προεδρικό Ζεύγος και ένα τσούρμο εράσμους. Είχε πολλύ γέλιο, δεν μπορώ να πω ναούμ.
Τι άλλα; Α, ναι. Από το άλλο εξάμηνο θα έχετε εμένα live στο ραδιοσταθμό του πανεπιστημίου (ucy voice) στην εκπομπή «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη», η ώρα και η μέρα θα μαθευτεί ωσωνούπω. Όσοι είστε εκτός εμβέλειας, λυπάμαι αλλά χάσατε, μέχρι να βάλουμε και ίντερνετ στο σταθμό.
Επίσης. Το blog κλείνει τα δύο!!!! Γιουπι για για!!!! Δυστυχώς θα γιορτάσω τα δεύτερα γενέθλια του μπλογκ διαβάζωντας (κατά πάσα πιθανότητα Πολιτικές Ιδεολογίες, ή Πολιτικά Κόμματα και Εκλογές , ή Κοινωνιολογία των Μειωνοτήτων).
Μαζεύουμε και κάνα λεφτό γιατί του χρόνου προβλέπονται ταξιδάκια (Αίγυπτος, Ισραήλ, Ζυρίχη, Λίβανος και, γιατί όχι Interrail και Ιορδανία) ενώ θα έρθω και μια βόλτα Κύπρο αν τολμήσουν να κάνουν το κάμπινγκ τους στην Κύπρο οι Ακατωνόμαστοι (ναι Forza Nuova και λοιπές ιστορίες)), ενώ αναμένω να μπορω΄να κάνω και ανοιχτή παρέμβαση υποστήριξης του Χριστόφια, με τον όρο ότι θα εμποδίσει τις ιδιοτικοποιήσεις, θα κάνει μεταρρυθμίσεις για μια πραγματικά δωρεάν παιδεία, θα βάλει πιο ανεκτικούς νόμους για τη μετανάστευση, και θα διαπραγματευτεί σωστά το Κυπριακο και γενικά θα εφορμόσει πραγματικά σοσιαλιστικά μέτρα μην ακολουθώντας τη γνωστή Σταλινική πεπατημένη που ακολουθεύσε το ΑΚΕΛ μέχρι και την εποχή της συγκιβέρνισης με τον Τάσσο.
Παρ’ όλα αυτά το μικρό και αγαπημένο μου (μπλογκάκι) δεν το ξανααφήνω.....
Tuesday, November 27, 2007
Jose Feliciano- Come Down Jesus
COME DOWN JESUS
AND LOOK AT WHAT YOU'LL SEE
A LOT OF CONCRETE
WHERE EVERY NEWS COULD BE
CDME DOWN JESUS
COME DOWN I PRAY
YOU WON' T BELIEVE
ALL THE THINGS YOU'LL SEE TODAY
COME DOWN JESUS
AND LOOK AT COMMON MAN
HE IS ILLNESS, DISEASE UNTO THIS LAND
COME DOWN JESUS
COME DOWN I PRAY
YOU WON'T BELIEVE
ALL THE THINGS YOU'LL SEE TODAY
COME DOWN JESUS
OH COME DOWN LORD
WON'T YOU HELP CLEAN THE LAND
OF THE FIRE AND THE SWORD
COME DOWN JESUS
OH COME AND SEE THE SIGHTS
BIG BUILDINGS AND ELECTRIC LIGHTS
LITTLE CHILDREN WHO HAVEN'T HAD A BITE
COME DOWN JESUS
AND TELL ME DO YOU THINK THIS IS RIGHT
COME DOWN LORD
COME DOWN JESUS
AND LOOK AT MODERN MAN
HUMAN CANCER CREATED BY YOUR HAND
COME DOWN JESUS
COME DOWN I PRAY
YOU WON'T BELIEVE
ALL THE THINGS YOU'LL SEE TODAY
AND LOOK AT WHAT YOU'LL SEE
A LOT OF CONCRETE
WHERE EVERY NEWS COULD BE
CDME DOWN JESUS
COME DOWN I PRAY
YOU WON' T BELIEVE
ALL THE THINGS YOU'LL SEE TODAY
COME DOWN JESUS
AND LOOK AT COMMON MAN
HE IS ILLNESS, DISEASE UNTO THIS LAND
COME DOWN JESUS
COME DOWN I PRAY
YOU WON'T BELIEVE
ALL THE THINGS YOU'LL SEE TODAY
COME DOWN JESUS
OH COME DOWN LORD
WON'T YOU HELP CLEAN THE LAND
OF THE FIRE AND THE SWORD
COME DOWN JESUS
OH COME AND SEE THE SIGHTS
BIG BUILDINGS AND ELECTRIC LIGHTS
LITTLE CHILDREN WHO HAVEN'T HAD A BITE
COME DOWN JESUS
AND TELL ME DO YOU THINK THIS IS RIGHT
COME DOWN LORD
COME DOWN JESUS
AND LOOK AT MODERN MAN
HUMAN CANCER CREATED BY YOUR HAND
COME DOWN JESUS
COME DOWN I PRAY
YOU WON'T BELIEVE
ALL THE THINGS YOU'LL SEE TODAY
Massive Attack- Hymn of the big wheel
The big wheel keeps on turning
On a simple line day by day
The earth spins on its axis
One man struggle while another relaxes
There's a hole in my soul like a cavity
Seems the world is out to gather just by gravity
The wheel keeps turning the sky's rearranging
Look my son the weather is changing
I'd like to feel that you could be free
Look up at the blue skies beneath a new tree
Sometime again
You'll turn green and the sea turns red
My son I said the power of reflections over my head
The big wheel keeps on turning
On a simple line day by day
The earth spins on its axis
One man struggle while another relaxes
We sang about the sun and danced among the trees
And we listened to the whisper of the city on the breeze
Will you cry in the most in a lead-free zone
Down within the shadows where the factories drone
On the surface of the wheel they build another town
And so the green come tumbling down
Yes close your eyes and hold me tight
And i'll show you sunset sometime again
The big wheel keeps on turning
On a simple line day by day
The earth spins on its axis
One man struggle while another relaxes
As a child solemn pray my hope hides in disguise
While satellites and cameras watch from the skies
An acid drop of rain recycled from the sea
It washed away my shadow burnt a hole in me
And all the king's men cannot put it back again
But the ghetto sun will nurture life
And mend my soul sometime again
The big wheel keeps on turning
On a simple line day by day
The earth spins on its axis
One man struggle while another relaxes
(x2)
On a simple line day by day
The earth spins on its axis
One man struggle while another relaxes
There's a hole in my soul like a cavity
Seems the world is out to gather just by gravity
The wheel keeps turning the sky's rearranging
Look my son the weather is changing
I'd like to feel that you could be free
Look up at the blue skies beneath a new tree
Sometime again
You'll turn green and the sea turns red
My son I said the power of reflections over my head
The big wheel keeps on turning
On a simple line day by day
The earth spins on its axis
One man struggle while another relaxes
We sang about the sun and danced among the trees
And we listened to the whisper of the city on the breeze
Will you cry in the most in a lead-free zone
Down within the shadows where the factories drone
On the surface of the wheel they build another town
And so the green come tumbling down
Yes close your eyes and hold me tight
And i'll show you sunset sometime again
The big wheel keeps on turning
On a simple line day by day
The earth spins on its axis
One man struggle while another relaxes
As a child solemn pray my hope hides in disguise
While satellites and cameras watch from the skies
An acid drop of rain recycled from the sea
It washed away my shadow burnt a hole in me
And all the king's men cannot put it back again
But the ghetto sun will nurture life
And mend my soul sometime again
The big wheel keeps on turning
On a simple line day by day
The earth spins on its axis
One man struggle while another relaxes
(x2)
rocky horror picture show- science fiction double feature
(Riff Raff:) Michael Rennie was ill the day the earth stood still
But he told us where we stand
And Flash Gordon was there in silver underwear
Claude Rains was the invisible man
Then something went wrong for Faye Wray and King Kong
They got caught in a celluloid jam
Then at a deadly pace it came from outer space
And this is how the message ran
Science fiction, double feature
Doctor X will build a creature
See androids fighting Brad and Janet
Anne Francis stars in Forbidden Planet
Whoa oh oh oh oh
At the late night double feature picture show
I knew Leo G. Carroll was oover a barrel when
Tarantula took to the hills
And I really got hot when I saw Janette Scott
Fight a triffid that spits poison and kills
Dana Andrews said prunes gave him the runes
And passing them used lots of skills
But when worlds collide said George Pal to his bride
I'm gonna give you some terrible thrills
Like a......
Science fiction, double feature
Doctor X will build a creature
See androids fighting Brad and Janet
Anne Francis stars in Forbidden Planet
Whoa oh oh oh oh
At the late night double feature picture show
I wanna go oh oh oh
To the late night double feature picture show
By R.K.O oh oh
To the late night double feature picture show
In the back row oh oh oh
To the late night double feature picture show
But he told us where we stand
And Flash Gordon was there in silver underwear
Claude Rains was the invisible man
Then something went wrong for Faye Wray and King Kong
They got caught in a celluloid jam
Then at a deadly pace it came from outer space
And this is how the message ran
Science fiction, double feature
Doctor X will build a creature
See androids fighting Brad and Janet
Anne Francis stars in Forbidden Planet
Whoa oh oh oh oh
At the late night double feature picture show
I knew Leo G. Carroll was oover a barrel when
Tarantula took to the hills
And I really got hot when I saw Janette Scott
Fight a triffid that spits poison and kills
Dana Andrews said prunes gave him the runes
And passing them used lots of skills
But when worlds collide said George Pal to his bride
I'm gonna give you some terrible thrills
Like a......
Science fiction, double feature
Doctor X will build a creature
See androids fighting Brad and Janet
Anne Francis stars in Forbidden Planet
Whoa oh oh oh oh
At the late night double feature picture show
I wanna go oh oh oh
To the late night double feature picture show
By R.K.O oh oh
To the late night double feature picture show
In the back row oh oh oh
To the late night double feature picture show
Chris De Burgh- Spanish Train
There's a Spanish train that runs between
Guadalquivir and old Seville,
And at dead of night the whistle blows,
And people hear she's running still...
And then they hush their children back to sleep,
Lock the doors, upstairs they creep,
For it is said that the souls of the dead
Fill that train ten thousand deep!!
Well a railwayman lay dying with his people by his side,
His family were crying, knelt in prayer before he died,
But above his head just a-waiting for the dead,
Was the Devil with a twinkle in his eye,
"Well God's not around and look what I've found, this one's mine!!"
Just then the Lord himself appeared in a blinding flash of light,
And shouted at the devil, "Get thee hence to endless night!!"
But the Devil just grinned and said "I may have sinned,
But there's no need to push me around,
I got him first so you can do your worst,
He's going underground!!"
"But I think I'll give you one more chance"
Said the Devil with a smile,
"So throw away that stupid lance,
It's really not your style",
"Joker is the name, Poker is the game,
We'll play right here on this bed,
And then we'll bet for the biggest stakes yet,
The souls of the dead!!"
And I said "Look out, Lord, he's going to win,
The sun is down and the night is riding in,
That train is dead on time, many souls are on the line,
Oh Lord, he's going to win!.."
Well the railwayman he cut the cards
and he dealt them each a hand of five
And for the Lord he was praying hard
Or that train he'd have to drive...
Well the Devil he had three aces and a king,
And the Lord, he was running for a straight,
He had the queen and the knave and the nine and ten of spades,
All he needed was the eight...
And then the Lord he called for one more card,
But he drew the diamond eight,
And the Devil said to the son of God,
"I believe you've got it straight,
So deal me one for the time has come
To see who'll be the king of this place,
But as he spoke, from beneath his cloak,
He slipped another ace...
Ten thousand souls was the opening bid,
And it soon went up to fifty-nine,
But the Lord didn't see what the Devil did,
and he said "that suits me fine",
"I'll raise you high to hundred and five,
And forever put an end to your sin",
But the Devil let out a mighty shout, "My hand wins!!"
And I said "Lord, oh Lord, you let him win,
The sun is down and the night is riding in,
That train is dead on time, many souls are on the line,
Oh Lord, don't let him win...
"Well that Spanish train still runs between,
Guadalquivir and old Seville,
And at dead of night the whistle blows,
And people fear she's running still...
And far away in some recess
The Lord and the Devil are now playing chess,
The Devil still cheats and wins more souls,
And as for the Lord, well, he's just doing his best...
And I said "Lord, oh Lord, you've got to win,
The Sun is down and the night is riding in,
That train is still on time,
Oh my soul is on the line,
Oh Lord, you've got to win..."
Guadalquivir and old Seville,
And at dead of night the whistle blows,
And people hear she's running still...
And then they hush their children back to sleep,
Lock the doors, upstairs they creep,
For it is said that the souls of the dead
Fill that train ten thousand deep!!
Well a railwayman lay dying with his people by his side,
His family were crying, knelt in prayer before he died,
But above his head just a-waiting for the dead,
Was the Devil with a twinkle in his eye,
"Well God's not around and look what I've found, this one's mine!!"
Just then the Lord himself appeared in a blinding flash of light,
And shouted at the devil, "Get thee hence to endless night!!"
But the Devil just grinned and said "I may have sinned,
But there's no need to push me around,
I got him first so you can do your worst,
He's going underground!!"
"But I think I'll give you one more chance"
Said the Devil with a smile,
"So throw away that stupid lance,
It's really not your style",
"Joker is the name, Poker is the game,
We'll play right here on this bed,
And then we'll bet for the biggest stakes yet,
The souls of the dead!!"
And I said "Look out, Lord, he's going to win,
The sun is down and the night is riding in,
That train is dead on time, many souls are on the line,
Oh Lord, he's going to win!.."
Well the railwayman he cut the cards
and he dealt them each a hand of five
And for the Lord he was praying hard
Or that train he'd have to drive...
Well the Devil he had three aces and a king,
And the Lord, he was running for a straight,
He had the queen and the knave and the nine and ten of spades,
All he needed was the eight...
And then the Lord he called for one more card,
But he drew the diamond eight,
And the Devil said to the son of God,
"I believe you've got it straight,
So deal me one for the time has come
To see who'll be the king of this place,
But as he spoke, from beneath his cloak,
He slipped another ace...
Ten thousand souls was the opening bid,
And it soon went up to fifty-nine,
But the Lord didn't see what the Devil did,
and he said "that suits me fine",
"I'll raise you high to hundred and five,
And forever put an end to your sin",
But the Devil let out a mighty shout, "My hand wins!!"
And I said "Lord, oh Lord, you let him win,
The sun is down and the night is riding in,
That train is dead on time, many souls are on the line,
Oh Lord, don't let him win...
"Well that Spanish train still runs between,
Guadalquivir and old Seville,
And at dead of night the whistle blows,
And people fear she's running still...
And far away in some recess
The Lord and the Devil are now playing chess,
The Devil still cheats and wins more souls,
And as for the Lord, well, he's just doing his best...
And I said "Lord, oh Lord, you've got to win,
The Sun is down and the night is riding in,
That train is still on time,
Oh my soul is on the line,
Oh Lord, you've got to win..."
Tuesday, September 18, 2007
ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ)
ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ)
Ήταν σαν εφιάλτης. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ένα κακό όνειρο. Τσιμπήθηκα, αλλά τελικά ήταν μια πραγματικότητα. Στη συνέχεια νόμιζα πως έφταιγε το πολύ διάβασμα για το ΜΑΣ 051 και παραλογιζόμουν. Που τέτοια τύχη όμως. Η Κυριακάτικη εφημερίδα, η οποία δήλωνε αριστερών πεποιθήσεων, σχεδόν κόμπαζε για το γεγονός ότι στην Κύπρο θα έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια, και θα γίνουμε κέντρο παιδείας προς πώληση. Και αναρωτιόμουν. Είναι αυτή η αριστερά που κόμπαζε προ μηνών για τη συμμετοχή της στο ελληνικό φοιτητικό κίνημα, στο οποίο ζήταγε μόνο κρατικά πανεπιστήμια; Και όμως είναι ακριβώς η ίδια. Στην Ελλάδα για να τα έχουν καλά με τους ΚΝήτες αντιδρούν στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας, εδώ στην Κύπρο λένε ναι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αρκεί λέει να είναι μη κερδοσκοπικά! Σχιζοφρένεια!
Για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Ιδιωτικό σημαίνει και κερδοσκοπικό. Οπότε οιαδήποτε ιδέα ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα έχουν ως στόχο το κέρδος είναι τουλάχιστον στερούμενη πραγματισμού, αν όχι γελοία. Ενδεικτικά το «μη κερδοσκοπικό» Χάρβαρντ έχει δίδακτρα 40,000 δολάρια το χρόνο.
Οπότε αντιλαμβάνομαι ότι κάτι τρέχει με αυτό το θέμα στην Κύπρο. Όχι δεν περιμένω να βγει ο Χριστόφιας και να υλοποιήσει όλα τα φιλεκπαιδευτικά και φιλεργατικά μέτρα που έχει εξαγγείλει (όπως η περίφημη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, η οποία ουδείς ξέρει τι ακριβώς προβλέπει) από μόνος του. Ούτε περιμένω από το ΑΚΕΛ της εργατικής ειρήνης να κάνει τίποτα, πολύ απλά γιατί η αριστερά τους έχει μείνει στη σταλινική θεώρηση ότι «κίνημα είναι μόνο ότι ελέγχει το κόμμα», και στη γραφειοκρατική άποψη ότι δεν είναι η ώρα για μαζικές κινητοποιήσεις και δυναμική διεκδίκηση, μιας και προέχει το εθνικό , οπότε θα πρέπει να το λύσουμε όλοι μαζί πρώτα (με τον αστικό τρόπο) και να καθόμαστε σε διαπραγματεύσεις με τα αφεντικά για ότι διεκδικούμε (αντί να βγαίνουμε μαζικά στο πεζοδρόμιο) (βλέπε θεωρία των Σταδίων).
Και εδώ φτάνουμε στο δια ταύτα. Πρέπει να πιέσουμε τις ηγεσίες, τόσο του ΑΚΕΛ όσο και των κατά τόπους σχημάτων του. Και αυτό γιατί μόνο έτσι θα αναγκαστούν να αναλάβουν οι ηγετικοί του ΑΚΕΛ τι σημαίνει ο όρος «αριστερός αγωνιστής», και τι ακριβώς ρόλο παίζουν οι ίδιοι. Οι αγώνες, κύριοι, γίνονται στους δρόμους, και όχι στα διάφορα λουξ γραφεία. Τα κινήματα, κύριοι, χτίζονται στα αμφιθέατρα με τους απλούς φοιτητές και τους εργαζόμενους, και όχι στα κυριλέ συνεδριακά κέντρα και στα conference rooms παρέα με τους εργοδότες…
Και μιας και λέμε για σοσιαλισμό….δεν θα ήταν καλύτερο, σαν ιδέα, να παλέψουμε για να καταργηθούν τα δίδακτρα (στο ΤΕΠΑΚ, στα ιδιωτικά πανεπιστήμια) και να περιέλθουν αυτά στα χέρια των φοιτητών και των καθηγητών τους; Έτσι μια απλή σοσιαλιστική ιδέα πετάω….Αλλά ξέχασα….η έρμη η σταλινική θεωρία των σταδίων….δεν φτάσαμε στον πλήρη καπιταλισμό ακόμη και δεν είμαστε έτοιμοι να επαναστατήσουμε για να τα ανατρέψουμε όλα αυτά……ή μήπως πέσατε έξω
Νίκος Κοκκάλης
ΚΠΕ ΠΟΛΕ 6Ο
Ήταν σαν εφιάλτης. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ένα κακό όνειρο. Τσιμπήθηκα, αλλά τελικά ήταν μια πραγματικότητα. Στη συνέχεια νόμιζα πως έφταιγε το πολύ διάβασμα για το ΜΑΣ 051 και παραλογιζόμουν. Που τέτοια τύχη όμως. Η Κυριακάτικη εφημερίδα, η οποία δήλωνε αριστερών πεποιθήσεων, σχεδόν κόμπαζε για το γεγονός ότι στην Κύπρο θα έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια, και θα γίνουμε κέντρο παιδείας προς πώληση. Και αναρωτιόμουν. Είναι αυτή η αριστερά που κόμπαζε προ μηνών για τη συμμετοχή της στο ελληνικό φοιτητικό κίνημα, στο οποίο ζήταγε μόνο κρατικά πανεπιστήμια; Και όμως είναι ακριβώς η ίδια. Στην Ελλάδα για να τα έχουν καλά με τους ΚΝήτες αντιδρούν στην ιδιωτικοποίηση της παιδείας, εδώ στην Κύπρο λένε ναι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αρκεί λέει να είναι μη κερδοσκοπικά! Σχιζοφρένεια!
Για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Ιδιωτικό σημαίνει και κερδοσκοπικό. Οπότε οιαδήποτε ιδέα ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα έχουν ως στόχο το κέρδος είναι τουλάχιστον στερούμενη πραγματισμού, αν όχι γελοία. Ενδεικτικά το «μη κερδοσκοπικό» Χάρβαρντ έχει δίδακτρα 40,000 δολάρια το χρόνο.
Οπότε αντιλαμβάνομαι ότι κάτι τρέχει με αυτό το θέμα στην Κύπρο. Όχι δεν περιμένω να βγει ο Χριστόφιας και να υλοποιήσει όλα τα φιλεκπαιδευτικά και φιλεργατικά μέτρα που έχει εξαγγείλει (όπως η περίφημη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, η οποία ουδείς ξέρει τι ακριβώς προβλέπει) από μόνος του. Ούτε περιμένω από το ΑΚΕΛ της εργατικής ειρήνης να κάνει τίποτα, πολύ απλά γιατί η αριστερά τους έχει μείνει στη σταλινική θεώρηση ότι «κίνημα είναι μόνο ότι ελέγχει το κόμμα», και στη γραφειοκρατική άποψη ότι δεν είναι η ώρα για μαζικές κινητοποιήσεις και δυναμική διεκδίκηση, μιας και προέχει το εθνικό , οπότε θα πρέπει να το λύσουμε όλοι μαζί πρώτα (με τον αστικό τρόπο) και να καθόμαστε σε διαπραγματεύσεις με τα αφεντικά για ότι διεκδικούμε (αντί να βγαίνουμε μαζικά στο πεζοδρόμιο) (βλέπε θεωρία των Σταδίων).
Και εδώ φτάνουμε στο δια ταύτα. Πρέπει να πιέσουμε τις ηγεσίες, τόσο του ΑΚΕΛ όσο και των κατά τόπους σχημάτων του. Και αυτό γιατί μόνο έτσι θα αναγκαστούν να αναλάβουν οι ηγετικοί του ΑΚΕΛ τι σημαίνει ο όρος «αριστερός αγωνιστής», και τι ακριβώς ρόλο παίζουν οι ίδιοι. Οι αγώνες, κύριοι, γίνονται στους δρόμους, και όχι στα διάφορα λουξ γραφεία. Τα κινήματα, κύριοι, χτίζονται στα αμφιθέατρα με τους απλούς φοιτητές και τους εργαζόμενους, και όχι στα κυριλέ συνεδριακά κέντρα και στα conference rooms παρέα με τους εργοδότες…
Και μιας και λέμε για σοσιαλισμό….δεν θα ήταν καλύτερο, σαν ιδέα, να παλέψουμε για να καταργηθούν τα δίδακτρα (στο ΤΕΠΑΚ, στα ιδιωτικά πανεπιστήμια) και να περιέλθουν αυτά στα χέρια των φοιτητών και των καθηγητών τους; Έτσι μια απλή σοσιαλιστική ιδέα πετάω….Αλλά ξέχασα….η έρμη η σταλινική θεωρία των σταδίων….δεν φτάσαμε στον πλήρη καπιταλισμό ακόμη και δεν είμαστε έτοιμοι να επαναστατήσουμε για να τα ανατρέψουμε όλα αυτά……ή μήπως πέσατε έξω
Νίκος Κοκκάλης
ΚΠΕ ΠΟΛΕ 6Ο
Subscribe to:
Posts (Atom)
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_v9EyMcclScfUhaMzb1RPLCm7ISIBg2n36sqBRg7zBPjaJKaALrOSqGS7xiXQ8c1AlwiUO83dAU8q7WUCikVVvOvK4uVQD5iYuFr01c7dIvGejGNBVx_pYJ2kqSXvzzCXJpfQ0dL8jhWl4G2FOUUPyLtAWt_8QuAPSFnx2LDg=s0-d)
