Ο ιός γράφει για την Πανόρμου

Το μαύρο «χάπενινγκ»
ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ
Το πρωί του περασμένου Σαββάτου (23/1/10), έξι συνδικάτα και μαζικοί φορείς (ανάμεσά τους η Β' ΕΛΜΕ, ο τοπικός Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων και δύο σωματεία νοσοκομειακών) είχαν προγραμματίσει αντιρατσιστική συγκέντρωση στον σταθμό του μετρό της Πανόρμου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επιδρομή, δυο βδομάδες νωρίτερα (10/1/10), ακροδεξιών σε πολιτιστικό στέκι της περιοχής κατά τη διάρκεια εκδήλωσης της κίνησης «Απελάστε τον Ρατσισμό».

Η επιδρομή εκείνη, από περίπου 20 μασκοφόρους εθνικοσοσιαλιστές που προπηλάκισαν τους συγκεντρωμένους, είχε επικροτηθεί πανηγυρικά από μερίδα της κοινοβουλευτικής ακροδεξιάς: το βίντεο του τρομοκρατικού «χάπενινγκ» και η προκήρυξη των επιδρομέων, που υπέγραφαν ως «Αυτόνομοι Εθνικιστές», διακινήθηκαν από την ηλεκτρονική εφημερίδα «Ελληνικές Γραμμές» των στελεχών του ΛΑΟΣ Παναγιώτη Δούμα και Χρήστου Χαρίτου, για να υιοθετηθούν ταχύτατα από ιστοσελίδες της νεολαίας και τοπικών οργανώσεων του κόμματος. Οπως είχε χειροκροτηθεί και το πρώτο «χτύπημά» τους στη Στοά του Βιβλίου (19/11), κατά του «αντεθνικού» μυθιστορήματος του Βασίλη Γκουρογιάννη.

Τούτη τη φορά όμως τα πράγματα ήταν πολύ σοβαρότερα: πριν καλά καλά η συγκέντρωση αρχίσει, περίπου πενήντα κρανοφόροι, κουκουλοφόροι και παλουκοφόροι «Αυτόνομοι Εθνικιστές» επιτέθηκαν για να τη διαλύσουν. Ομως οι συγκεντρωμένοι δεν το έβαλαν κάτω.

«Οι φασίστες, οι οποίοι χαιρετούσαν ναζιστικά και ήταν οπλισμένοι με ρόπαλα, σιδερολοστούς, σιδερογροθιές, πέτρες κ.λπ., μετά από συμπλοκή 30' απωθήθηκαν από τους παρευρισκόμενους», διαβάζουμε στην ανακοίνωση των οργανωτών. «Η αστυνομία, παρ' όλο που είχε ειδοποιηθεί και βρισκόταν (με μικρές δυνάμεις) στον χώρο, δεν αντέδρασε κατ' αρχάς στην επίθεσή τους. Υπό την πίεση του κόσμου όμως, που εν τω μεταξύ είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία, τελικά προχώρησε σε μαζικές προσαγωγές των φασιστών. Παρά την αναταραχή, η αντιρατσιστική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε κανονικά, με τις ομιλίες των φορέων, και κατέληξε σε μαζική συγκέντρωση έξω από τη ΓΑΔΑ».

Η παραπάνω περιγραφή επιβεβαιώνεται από το επίσημο αστυνομικό ανακοινωθέν: «Ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη προγραμματισμένη αντιρατσιστική συγκέντρωση κατοίκων και φορέων των Αμπελοκήπων», διαβάζουμε, οι ακροδεξιοί «πλησίασαν τους συγκεντρωμένους με απειλητικές διαθέσεις, έχοντας στην κατοχή τους ξύλινα κοντάρια και εκτοξεύοντας ύβρεις. Ακολούθησαν αντεγκλήσεις και συμπλοκή μεταξύ τους, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών (3) ατόμων από τους αρχικά συγκεντρωθέντες και ενός (1) ατόμου, από την ομάδα που προσέγγισε στο σημείο. Οι αστυνομικές δυνάμεις απώθησαν τα επιτιθέμενα άτομα και μετά από επιχείρηση τα συνέλαβαν».

Οι συλληφθέντες ανήλθαν σε 45, οι 13 από τους οποίους ανήλικοι. Σε βάρος τους ασκήθηκε δίωξη για παράνομη οπλοφορία, οπλοχρησία, διατάραξη κοινής ειρήνης, σωματικές βλάβες κ.λπ. Ομόφωνα προφυλακιστέος κρίθηκε ο Δημήτρης Παπαγεωργίου, δημοσιογράφος της «Ελεύθερης Ωρας» κι αρχισυντάκτης του «Ελεύθερου Κόσμου».

Οπως μας πληροφορεί πρωτοσέλιδα η εφημερίδα του (28/1), διά χειρός του γνωστού Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, κρίθηκε επικίνδυνος για τέλεση νέων αξιόποινων πράξεων «με μια διάταξη του άρθρου περί ομοειδών αδικημάτων» και κάποια παλιότερη συμμετοχή του σε «κλοτσοπατινάδα με αριστεριστές για τις ιδέες του». Με τον ευφημισμό αυτόν υποδηλώνεται προφανώς η συμμετοχή του σε επίθεση χρυσαυγιτών εναντίον μελών του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στα δικαστήρια της Ευελπίδων (10/1/2001), επίθεση για την οποία καταδικάστηκε στις 12/5/2006 σε 7μηνη φυλάκιση. Εκτός αν υπονοείται το απρόκλητο μαχαίρωμα δύο αριστερών φοιτητών έξω από το Πολυτεχνείο (16/11/2002), για συμμετοχή στο οποίο παραμπέμφθηκε επίσης σε δίκη. Απ' όσο γνωρίζουμε, όμως, γι' αυτή τη δεύτερη ενέργεια τελικά αθωώθηκε, ενώ καταδικάστηκαν δύο άλλοι χρυσαυγίτες.

Περιδιαβάζοντας πάντως τα έντυπα και (κυρίως) τους δικτυακούς τόπους του «πατριωτικού χώρου», διαπιστώνει κάποιος δύο πράγματα.

Το πρώτο είναι η ένθερμη στράτευση σύμπασας της ακροδεξιάς στο πλευρό των «διωκόμενων πατριωτών». Από τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τον Ηλία Πολατίδη ώς τη «Χρυσή Αυγή» κι από τον Σπύρο Χατζάρα μέχρι τα εθνοπρεπώς μιλιταριστικά μπλογκ, όλοι έσπευσαν να καταγγείλουν τη δίωξη των τραμπούκων ως ποινικοποίηση του ...«πατριωτικού φρονήματος». Προφανώς θεωρούσαν δεδομένο το ακαταδίωκτο όσων βιαιοπραγούν κατά του «εσωτερικού εχθρού». Και σίγουρα γελά κανείς με την ψυχή του, βλέποντας τους ίδιους που υπεράσπιζαν με κάθε τρόπο τον «κουκουλονόμο», να διαρρηγνύουν τώρα τα ιμάτιά τους για τον άδικο χαρακτήρα του!

Η δεύτερη -και πιο ενδιαφέρουσα- διαπίστωση αφορά τον τρόπο με τον οποίο τα ΜΜΕ του «χώρου», υπερασπιζόμενα τους συναγωνιστές τους, τους «δίνουν» εντέλει κανονικά. Χαρακτηριστική η κάλυψη της υπόθεσης από τον δικτυακό τόπο του «Ελεύθερου Κόσμου», της εφημερίδας του πρώην χρυσαυγίτη (και προσωρινού υποψήφιου βουλευτή του ΛΑΟΣ) Δημήτρη Ζαφειρόπουλου, αρχισυντάκτης της οποίας είναι, όπως είδαμε, ο Παπαγεωργίου.

Η αρχική περιγραφή του επεισοδίου (Σάββατο 2 μ.μ.) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί οργουελική, καθώς αντιστρέφει πλήρως την πραγματικότητα: «Σήμερα το μεσημέρι», διαβάζουμε, «ομάδα ακροαριστερών διοργάνωσε προκλητική εκδήλωση κατά την οποία προκαλείτο το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων πολιτών. Να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια αυτής της παράνομης [sic] εκδηλώσεως παρίστατο και αστυνομική δύναμη η οποία δεν παρενέβη. Αυτό προξένησε την αυθόρμητη αντίδραση των κατοίκων της περιοχής με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια μεγάλη συγκέντρωση κόσμου λίγα μέτρα από το σημείο που βρίσκονταν οι ακροαριστεροί. Οι τελευταίοι απήντησαν με δολοφονική επίθεση κατά των διαμαρτυρόμενων κατοίκων, πολλοί εκ των οποίων τραυματίστηκαν σοβαρά». Ομως, «προς έκπληξιν όλων μεγάλος αριθμός από τους αγανακτισμένους Αμπελοκηπιώτες, γύρω στα 40 άτομα, προσήχθη αναίτια στη ΓΑΔΑ και μέχρι αυτή την ώρα κρατούνται».

Η μάσκα περί «αυθόρμητων αντιδράσεων» έπεσε ωστόσο γρήγορα, μαζί με τις κουκούλες των επιδρομέων. Την περιγραφή των συμβάντων αναλαμβάνει το ίδιο βράδυ ο Παναγιώτης Δούμας - στέλεχος του ΛΑΟΣ, διώκτης του Indymedia κι ένας από τους πρωταγωνιστές της καμπάνιας για την απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας. «Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας», γράφει, «προσήχθησαν στη ΓΑΔΑ πάνω από 40 νεαροί, οι οποίοι συμμετείχαν στην κινητοποίηση των "Αυτόνομων"». Μας ενημερώνει, επίσης, πως «ένα μέλος των "Αυτόνομων" έχει δεχθεί επικίνδυνο κτύπημα στο κεφάλι με ρόπαλο και προσκομίστηκε στο νοσοκομείο».

Καρφώνει έτσι άθελά του τον Παπαγεωργίου, μοναδικό τραυματία από την πλευρά των επιτιθέμενων. Η κατάταξή του στους «αυτόνομους» επιδρομείς διαψεύδει έτσι τον ισχυρισμό της «Ελεύθερης Ωρας» (25/1), ότι ο συντάκτης της βρέθηκε στην Πανόρμου για «να βγάλει το ψωμί του» μ' ένα «αιματοβαμμένο μεροκάματο». Κι ο κ. Δούμας δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Εκτός από μόνιμος αρθρογράφος του «Ελεύθερου Κόσμου» (με αρχισυντάκτη τον Παπαγεωργίου), είναι επίσης αυτός που, διά της mail list των «Ελληνικών Γραμμών» του, δημοσιοποίησε στις αρχές Ιανουαρίου το ανακοινωθέν και το προπαγανδιστικό βίντεο από την πρώτη επιδρομή των μασκοφόρων νεοναζί.

Τη θυματοποίηση διαδέχθηκε, άλλωστε, η ηρωοποίηση: οι συλληφθέντες, διαβάζουμε το πρωί της Δευτέρας, είναι «Ελληνες πατριώτες οι οποίοι προσπάθησαν να διαδηλώσουν για την πατρίδα τους και για την περιοχή τους. Ηθελαν να παραμείνει η πατρίδα μας ελληνική και να μην παραδοθεί στις ορδές των λαθρομεταναστών και των λοιπών [sic] αναρχικών οι οποίοι καθημερινά καταπιέζουν τον ελληνικό λαό».

Το άρθρο-κάλεσμα για συγκέντρωση συμπαράστασης φέρει τον εύγλωττο τίτλο «Αλληλεγγύη στους Ελληνες!». Οι αντιρατσιστές που δέχτηκαν την επίθεση προφανώς θεωρούνται κάτι άλλο. Κι ας επιμένει το πόρταλ από την πρώτη στιγμή (για ν' αποσειστεί -υποθέτουμε- η επιβαρυντική περίσταση του ρατσιστικού εγκλήματος) ότι στη συγκέντρωση που χτυπήθηκε «δεν υπήρχε ούτε ένας αλλοδαπός».

Με τις πρώτες απολύσεις, τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους: «Ομάδα νεαρών κατοίκων των Αμπελοκήπων συνεπλάκη με αργυρώνητους "αντιρατσιστές", οι οποίοι διοργάνωναν φιέστα ενοχοποιήσεως των Ελλήνων πολιτών» (25/1, 11 μ.μ.).

Για ν' ακολουθήσουν, την επομένη, ύμνοι προς τους «νεαρούς πατριώτες», «αυτά τα παιδιά που παρέλασαν μπροστά από τον ανακριτή με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να κρυφτούν, χωρίς να δακρύσουν, χωρίς να δείξουν τον φόβο τους».

Ηδη από την Κυριακή, άλλωστε, μαζί με τις καταγγελίες πως «η κυβέρνηση προσπαθεί να καταστρέψει τη ζωή 44 νεαρών αλλά και των οικογενειών τους», οι «αυτόνομοι» επιδρομείς υιοθετούνται ανοιχτά από το πόρταλ:

«Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στη Νέα Τάξη πραγμάτων μόλις ξεκίνησε. Κινηματικά, αυθόρμητα και αγωνιστικά! Ολοι στις επάλξεις, όλοι δίπλα στους διωκόμενους από το σαθρό "σύστημα" συναγωνιστές!».

Κι όποιον πάρει ο χάρος. *

Πανόρμου γιε-γιε

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6324

new show-Σάλωνα or bust

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6245/or-bust

Κουρέλια once again

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6161

Ο Χρυσοχό σε στιγμές ρεσιτάλ

Τελικά ο Χρυσοχοϊδης μας δουλεύει όλους. Εκεινο το γραντζούνισμα το ένιωσα μια χαρά, ιδίως όταν κάνανεεπίθεση οι μπάτσοι με τα παπάκια στα ΧΑΥΤΕΙΑ και πέρναγαν ξυστά από το μπλοκ μου....


http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1118288

New show

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6064/kickstart-new-year

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα -2009

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6001/2009-revisited

Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα-τρίτη εκπομπή για Δεκέμβρη

http://www.radiobubble.gr/el/audio/5940

Φαντάσματα

Ξύπνησαν πάλι τα φαντάσματα. Και εάν χρησιμοποιήσουμε την κλασσική αστυνομική μέθοδο, καταλαβαίνουμε ποιός κερδίζει από όλα αυτά. Οι δεξιοί. Οι απορριπτικοί. Ο Γιατρός. Οι οπαδοί του εμείς απο'δω και 'σεις από 'κει. Μπράβο, επιτέλους μας έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Για να ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα -νέα εκπομπή

http://www.radiobubble.gr/el/audio/5892

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα reloaded

http://www.radiobubble.gr/el/audio/5838/remember-remember-sixth-december

Τα χάλια μας, η Αλ Σαλέχ και λοιπές απορίες

Δεν μπορώ να καταλάβω την πρεμούρα που έπιασε τα εθνικιστικά ιστολόγια με τον διορισμό της Αφροδίτης Αλ-Σαλέχ. Πραγματικά αδυνατώ. Μήπως τίποτα συγγενείς τους έψαχναν για δουλειά στο εν λόγω γραφείο. Η μήπως οι μόνοι ειδικοί σε θέματα μετανάστευσης είναι οι εθνικόφρονες; Η μήπως επειδή κάποτε είχε κάνει μερικά γυμνά, ενοχλεί την ηθική της Ελληνικής Άκρας Δεξιάς, η οποία φαντάζομαι θυμάται ότι έχει σεξουαλικότητα μόνο όταν πρέπει να κάνει παιδιά;

Μαγκιά της της Αφροδίτης εάν έκανε τότε τα γυμνά, μαγκιά της που προσπαθεί να βοηθήσει τους μετανάστες, και στο τέλος μαγκιά της που παράληλα έχει και ένα κάρο πτυχεία που φαντάζομαι ότι οι μισοί γκρινιάζοντες από τα εθνικιστικά και σκανδαλοθυρικά ΜΜΕ (μην το ψάχνετε, στην ουσία το ίδιο και το αυτό είναι) δεν θα τολμούσαν ουτεκάν να δοκιμάσουν να πάρουν.

Δούκας

Kύριε Υπουργέ τι προστατεύετε;

από την Ελευθεροτυπία Yπουργέ τι προστατεύετε τελικώς; 19 Νοε 09 - 0:31 “Είναι δικαίωμα της Ελευθεροτυπίας να γράφει ό,τι θέλει. Αυτές οι προσαγωγές υπήρξαν γιατί τα παιδιά αυτά επιχείρησαν να δημιουργήσουν πρόβλημα. Πολλοί από αυτούς κατηγορούνται σήμερα. Ο Εισαγγελέας ήταν παρών. Άρα κανένα παιδομάζωμα. Τι δουλειά είχαν ορισμένοι από αυτούς, μετά το τέλος της πορείας να είναι γεμάτοι πέτρες και να επιχειρούν να τις ρίξουνε σε καταστήματα και αυτοκίνητα και απέναντι στην Αστυνομία; Μπορεί να μας απαντήσει σε αυτό η Ελευθεροτυπία;… Η Δημοκρατία έχει κανόνες.” Η παραπάνω δήλωση ανήκει στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοϊδη. Την έκανε μιλώντας στον ραδιοσταθμό Σκάι και στον Άρη Πορτοσάλτε. Ο υπουργός που έχει συνδέσει το όνομά του με την εξιχνίαση της υπόθεσης «17 Νοέμβρη», έδειξε από την πρώτη στιγμή της ανάληψης των καθηκόντων του υπό τη σκέπη της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ότι είναι θιασώτης του δόγματος της «μηδενικής ανοχής». Άλλωστε τα ζητήματα της δημόσιας ασφάλειας είναι ιδιαιτέρως κρίσιμα για μια κυβέρνηση που φέρει τα χαρακτηριστικά της «σοσιαλιστικής». Δεν είναι εύκολα θέματα αυτά, ούτε προσφέρονται για επί του προχείρου αναλύσεις. Κατά τη διάρκεια της πορείας του Πολυτεχνείου, αλλά και πριν ή μετά από αυτήν, με διάφορες μεθόδους οι αστυνομικές δυνάμεις προσήγαγαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, περίπου 290 ανθρώπους στη ΓΑΔΑ. Από αυτούς συνελήφθησαν τελικώς μερικοί, ούτε δέκα. Και όλοι οι υπόλοιποι αφέθησαν ελεύθεροι. Παιδιά που απλώς περνούσαν από τα πεζοδρόμια, ανήλικοι μαθητές που υπέστησαν τη διαδικασία της αναγνώρισης στοιχείων, αφού πρώτα είχαν μπει δια της βίας στις κλούβες της αστυνομίας. Και ακολούθησε ένας πανικός. Δικηγόροι, άνθρωποι της ευρύτερης Αριστεράς, ανυποψίαστοι γονείς και πολλοί άλλοι συνέρρευσαν στο κεντρικό κτίριο της Αστυνομίας για να διαμαρτυρηθούν. Και όταν οι δικοί τους άνθρωποι άρχισαν να βγαίνουν, ελεύθεροι πια, η σκέψη όλων ήταν επικεντρωμένη στα νέα σχέδια της Αστυνομίας. Η κίνηση – σκούπα ήταν μήνυμα για το Δεκέμβρη και τις εκδηλώσεις εν’ όψει της επετείου της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ο υπουργός θα πρέπει να ξέρει ότι η «Ελευθεροτυπία» είναι η μεγάλη ιστορική εφημερίδα που δίνει λόγο στους ανθρώπους που δεν έχουν λόγο, που κρίνει τις επιλογές της εξουσίας χωρίς παρωπίδες,. Αλλά ο ίδιος δεν έχει το δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει για τις επιλογές της. Ίσως θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός όταν αναφέρεται σ’ αυτήν. Για έναν απλό λόγο: Ότι οι άνθρωποι, όταν οδηγούνται σαν κοπάδια σε κρατητήρια με κλούβες, έχουν λόγο ν’ αντιδρούν. Και μάλιστα άγρια…

Από την Ελευθεροτυπία

Κυνηγούν παραγωγό του radiobubble

Προσφάτως η Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ζήτησε την ηλεκτρονική διεύθυνση από την οποία ο δημοσιογράφος και παραγωγός του ηλεκτρονικού ραδιοσταθμού radiobubble Πάνος Μιχαήλ εξέπεμψε τις εβδομαδιαίες εκπομπές του της 1ης και της 9ης Ιανουαρίου. Έχωντας ακούσει τις εν λόγω εκπομπές δεν βρήκα οτιδήποτε το μεμπτό στα όσα ειπώθηκαν, εφ' όσον μάλιστα ειπώθηκαν με βάση την δημοσιογραφική του ειδικότητα. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, ως πολιτικά σκεπτόμενος άνθρωπος και ως ακτιβιστής είναι ότι ο Φίλος και Συνάδελφος blogger Πάνος Μιχαήλ "πάτησε" πάνω σε μεγάλα πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Ότι είπε κάτι που δεν "έπρεπε". Μόνο που κάποια πρέπει δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, εάν θέλουμε να λέμε ότι όντως ζούμε σε δημοκρατία. Δηλώνω λοιπόν επώνυμα την αντίθεση μου στα όσα γίνονται και στο κυνήγι Πάνου Μιχαήλ, γιατί αυτό μπορεί να πλήξει τις ελευθερίες όλων μας,
Νίκος Κοκκαλης,
Δημοσιογράφος, ιδιοκτήτης του παρόντος ιστολογίου και διαχειριστής του globaltravellersuncensored.blogspot.com μέλος του περιοδικού "Καλειδοσκόπειο" καθώς και του περιοδικού "Βουκώλος" του Πανπιστημίου Κύπρου.

Βοηθείστε ένα από τα θύματα του ρατσιστή δολοφόνου Καζάκου

Ο Τίμοθυ Αμπντούλ, ένα από τα θύματα του ρατσιστή δολοφόνου Π.Καζάκου, ενεργός αγωνιστής του αντιρατσιστικού και μεταναστευτικού κινήματος, έχει ανάγκη από την αλληλεγγύη και την υποστήριξη μας. Παραμένει άνεργος για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, μετά από μια μεγάλη περίοδο αποθεραπείας από τις 3 σφαίρες που είχε φάει από τον Π.Καζάκο.

Ο Τίμοθυ δεν είναι απλά άλλο ένα θύμα της οικονομικής κρίσης. Υπήρξε πρώτα θύμα σκληρής ρατσιστικής βίας και μετά θύμα κρατικής αδιαφορίας, που δεν αναγνώρισε στο πρόσωπο του ούτε αυτή την ελάχιστη προνοιακή εισφορά. Τα τελευταία 3 χρόνια, ο Τίμοθυ στηρίχθηκε οικονομικά στις όποιες απολαβές από μέρος των εσόδων του βιβλίου "Ο δρόμος για την Ομόνοια". Στηρίχθηκε δηλαδή στην αλληλεγγύη των αντιρατσιστών και των ευαισθητοποιημένων ανθρώπων σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Σε αυτήν προσδοκά και πάλι για να πάρει κάποια ανάσα και να μην γονατίσει. Γιατί πέρα από την δική του έλλειψη οποιουδήποτε εισοδήματος, εντελώς άνεργη είναι εδώ και μήνες η σύντροφός του που δούλευε σαν καθαρίστρια σπιτιών. Πέρα από τις δικές τους ανάγκες έχουν να συντηρήσουν κι ένα παιδί 10 χρόνων.

Ο Τίμοθυ χρειάζεται τη βοήθειά και την αλληλεγγύη μας. Αυτή μπορεί να πάρει δύο μορφές: είτε της οικονομικής εισφοράς στον τραπεζικό λογαριασμό της YRE (o οποίος κι άλλες φορές έχει χρησιμοποιηθεί για να ανακουφίσει συντρόφους και συντρόφισσες μετανάστες), είτε της προσφοράς μιας εργασιακής θέσης.

Ο τραπεζικός λογαριασμός της YRE είναι: ALPHA BANK 298-002101-074960. Θα μας βοηθούσε πολύ αν μας γνωστοποιούσατε την προσφορά σας στο e-mail: yregreece@hotmail.com ή στο τηλέφωνο 210 2283018-19 ή στο φαξ 210 2283077.

ΑΠΟΛΕΛΕ

ΚΑΙ ΤΡΕΛΕΛΕΕΕΕΕ!

Περί τρομοκρατίας, ξανά

Άλλο ένα χτύπημα σε αστυνομικό τμήμα, και οι αντιδράσεις έχουν αρχίσει να οργιάζουν. Να πω την αλήθεια μου έχω πολλά να χωρίσω με την ΕΛ.ΑΣ και την ηγεσία της, αλλά δεν μου αρέσει η τακτική ορισμένων "σωτήρων της επανάστασης" που όποτε το θεωρούν σωστό πέρνουν ένα καλάσνικωφ και όποιον πάρει ο χάρος, με όποια κίνητρα.
Αλλά θα διαφωνήσω με τον κατα τα άλλα συμπαθή κο Πίττα. Δεν φταίει το γεγονός ότι η αριστερά δεν κάνει ανοίγματα στους δεξιούς για κοινούς αγώνες. Φταίει το ότι πολλές φορές η αριστερά κάνει πισογυρίσματα, και αντί να ενισχύει τους αγώνες και να τους πάει μπροστά, πολλές φορές την κρίσιμη στιγμή κάνει πίσω. Και πολλές φορές κάνει πίσω γιατί υπάρχουν κομμάτια της τα οποία δεν αισθάνονται άνετα όταν απομακρύνονται πολλύ από θέσεις που να μην διαφέρουν και πολλύ από αυτές λ.χ. του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η αριστερά απογοητεύει πολύ κόσμο, ό οποίος είτε γυρνά σπίτι του, είτε καταφεύγει σε πρακτικές τύπου ανταρτοπολέμου.

Και εάν είναι να πάρουμε τον μπατσο με το μέρος μας κατά τη διάρκεια της επαναστατικής διεργασίας, θα τον πάρουμε με το μέρος μας όταν αντιληφτεί ότι η κυβέρνηση και το σύστημα που υπηρετεί ωφελούν μόνο τους ανώτερους του και την αστική τάξη, και όχι τον ίδιο και τα παιδιά του. Τότε ο αστυνομικός δε θα ρίξει γκλομπιά στον διαδηλωτή, αλλά στον ανώτερο του.

Τώρα όμως ζούμε ακόμη σε μια φάση που η ταξική συνέιδηση του κόσμου βρίσκεται ακόμη αρκετά χαμηλά, οπότε η αστυνομία θα βγει στον δρόμο διψασμένη για αίμα. Και δε αποκλείεται ένας νέος Αλέξης, αλλά αυτή τη φορά με τους μικροαστούς και τους νοικοκυραίους να πέρνουν το μέρος της ΕΛ.ΑΣ......

Μεταναστευτική τραγωδία

Για άλλη μια φορά γίναμε μάρτυρες τραγωδίας με θύματα ανθρώπους που προσπαθούν να έρθουν στην Ευρώπη για να ξεφύγουν από τον βίο αβίωτο που ζου στις χώρες τους. Αυτούς τους ίδιους άνθρωπους υπό κανονικές συνθήκες οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντιμετοπίζουν ως τρομοκράτες και μεγάλες απειλές για την εθνική ασφάλεια. Όμως, ένας τρομοκράτης ή ένας πράκτωρας, θα εμπιστευόταν την ζωή του στον πρώτο τυχόντα δουλέμπορο για να τον μεταφέρει κρυμμένο στο αμπάρι κάποιου σαπιοκάραβου, ή σε κάποιο φορτηγό ψυγείο, ή μήπως θα προτιμούσε να μπει στη χώρα με κάποιες πιο ασφαλείς και “νόμιμες” μεθόδους;

Κυνηγώντας το φάντασμα του Τομ Τζόουτ

Μια οικογένεια από την Οκλαχόμα, μεσούσης της οικονομικής κρίσης, μεταναστεύει στην Καλιφόρνια για να βρει μια καλύτερη ζωή. Όμως τίποτα δεν είναι όπως το φαντάζονται, διαβάζοντας τα φυλλάδια που ζητούν εργάτες γης. Αντί να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά, βρίσκονται να πηγαίνουν από περιοχή σε περιοχή στην πολιτεία, βιώνωντας την εκμετάλευση από τα αφεντικά και το μίσος από τους ντόπιους. Και όμως, συνεχίζουν να προσπαθούν εναγωνίως να κρατήσουν την αξιοπρέπεια τους. Κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Τομ Τζόουτ, ο μεγάλος γιος της οικογένειας, ο οποίος επιστρέφει από την φυλακή στην γη της οικογένειας του, για να ανακαλύψει ότι τους έχει διώξει η τράπεζα η οποία εκμεταλεύεται την γη αυτή. Σιγά σιγά όμως ανακαλύπτουμε και τους άλλους χαρακτήρες της ταινίας (και του βιβλίου). Ο παππούς και η γιαγιά είναι δεμένοι με τη γη τους, και δεν θέλουν με τίποτα να την εγκαταλείψουν. Ακολουθούν την οικογένεια εκώντες/ακώντες αλλά δεν προλαβαίνουν να φτάσουν ζωντανοί ως την Καλιφόρνια. Τα δύο παιδιά παρακολουθούν όσα συμβαίνουν γύρω τους, χωρίς όμως να παρεμβαίνουν ιδιαίτερα στην πλοκή, παρά μόνο για να απαλύνουν το κλίμα. Η ευθραυστη έγκυος Roseashearn αντιθέτως προσφέρει στο δραματικό κομμάτι, ιδίως όταν καταρρακώνεται ψυχολογικά από την αποχώρηση του άχρηστου και αμφισβιτίσημου ηθικής σ΄θζηγου της, του Conny. Ο μικρός Τζοουτ είναι μια εφηβική εκδοχή του Τομ, ένας συμπαθέστατος αλητάκος. Ο Πατέρας και ο Θείος Τζων είναι δύο άνθρωποι οι οπίοι έχουν τραβήξει τα πάνδεινα, και οι οπίοι αισθάνονται ότι έχουν χάσει τα πάντα, ιδίως όταν έχουν χάσει το βιός τους, ενώ σημαντικός είναι και ο Casey, ένας πρώην πάστορας που έχασε την πίστη του, και στην πορεία γίνεται ένας μαχητικός συνδικαλιστής, ο οποίος όμως θα δολοφονηθεί από τους μπράβους ενός αφεντικού. Και κάπου εδώ μπαίνει ο χαρακτήρας της μητέρας. Μια γυναίκα με αστείρευτο κουράγιο και πολύ ισχυρή θέληση, ικανή να κάνει τα πάντα για να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη και να την βοηθήσει να ξεπεράσει τις κακοτοπιές, που δίνει θάρρος στα υπόλοιπα μέλη και γίνεται μια πηγή αισιοδοξίας, ενώ πάντα προσπαθεί να κάνει αυτό που είναι σωστό. Από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές, ο όρκος που δίνει ο Τομ στη μητέρα του, ένας όρκος αδυσώπητου αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία και το μεγάλο κεφάλαιο, την στιγμή που αναγκάζεται να ξαναπεράσει στην παρανομία και να εγκαταλείψει την οικογένεια, ενώ ο τελικός μονόλογος της μάνας αποτελεί μνημείο αισιοδοξίας, σε μια εποχή που είναι από περίεργη εως άσχημη. Η ταινία βέβαια έχει παραλείψει ίσως την καλύτερη σκηνή του βιβλίου, μια σκηνή που η Roseashern, αφού έχει γενήσει ένα νεκρό παιδί, βρίσκει το θάρρος να θηλάσει έναν άντρα ο οποίος κινδυνεύει να πεθάνει από λοιμό. Ίσως η πιο δυνατή σκηνή όλου του βιβλίου. Παρ’ όλα αυτά, η θέαση αυτής της τόσο επίκαιρης ταινίας, (και ας γυρίστηκε το 1940, η πραγματικότητα του καπιταλισμού και των οικονομικών κρίσεων παραμένει η ίδια, οι πλούσιοι συνεχίζουν να καλοπερνάνε και ο απλός λαός υποφέρει), εμένα μου θύμησε γιατί είμαι πολιτικά και κοινωνικά στρατευμένος. Και αυτό είναι γιατί δεν θέλω ο κόσμος να περνάει όσα περνούν άνθρωποι στο σύμπαν των “Σταφιλιών της οργής”. Γιατί θέλω έναν δίκαιο κόσμο, χωρίς διακρίσεις. Όπου ο καθένας θα μπορεί να ζήσει από τη δουλειά του άνετα και ανθρώπινα. Και γιατί είμαι διατεθημένος να βοηθήσω να χτιστεί ένα κίνημα που να ζητά αυτά τα αυτονόητα πράγματα για όλους. Και, όπου και εάν συμβαίνει, θα είμαι εκεί….Γιατί, παραφράζοντας τα λόγια του Casey, τα κινήματα είναι σαν μια μεγάλη ψυχή, και όσοι πιστεύουν στις κινηματικές διαδικασίες, συμμετέχουν ψυχή τε ή σώματι, ή έστω τις παρακολουθούν, όπου στον κόσμο και να συμβαίνουν αυτές

Ψυχή Βαθιά.

Ψυχή βαθιά. Ένα σύνθημα, που πάνω απ’ όλα έδειχνε την απελπισία των ανταρτών του ΕΑΜ. Χωμένοι σε ορύγματα, από τη μια οι αντάρτες και από την άλλη οι φαντάροι, απλοί νέοι που βρέθηκαν να πολεμάνε για αντίπαλες παρατάξεις. Άνθρωποι που βρέθηκαν στο μέτωπο για να παλέψουν για ιδανικά, ή επειδή τους ανάγκασαν, ή για να προστατέψουν τους ανθρώπους τους, σε ένα δράμα για την μετακατοχική Ελλάδα, όπου οι παλιοί προδότες γίνονται σύμαχοι, ενάντια σε αυτούς που ουσιαστικά μονοπολούσαν την εντός Ελλάδας αντίσταση κατά των Γ ερμανών. Και μαζί με όλα αυτά, οι ευθύνες των Ελλήνων πολιτικών και στρατιωτικών που μοιρολατρικά σχεδόν σκύβουν το κεφάλι όταν ακούν τις αξιώσεις των Αμερικανών, και την Σταλινική προδοσία από την άλλη πλευρά, που αποτυπώνονται από τις φρούδες ελπίδες για την επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης προς βοήθεια των ανταρτών. Και, εγκλωβισμένοι σε όλο αυτό το μοιραίο παιχνίδι, οι απλοί Έλληνες που δεν έχουν ουσιαστικά ιδέα για το που να στραφούν. Ουσιαστικά όμως έχει να κάνει με την απαρχή των δαιμονίων που κατατρέχουν ακόμη την ελληνική πολιτική και κοινωνική ζωή. Γιατί σήμερα βλέπουμε τα πολιτικά δυσέγγονα και εγγόνια των Γερμανοτσολιάδων και της αντιδραστικής δεξιάς να διεκδικούν κομμάτι της εκλογικής πίττας, την ίδια στιγμή που το ΚΚΕ γίνεται απολογιτής του Στάλιν και οι πιο μετριοπαθείς φωνές, που ανήκουν είτε στις κεντρώες απόψεις είτε στην κεντροδεξία ή την κεντροαριστερά, άγονται και φέρονται απο εδώ και από ‘κει, αλλά κυρίως από τις σειρήνες ρτου εθνικισμού. Του κάποτε Αμερικανόδουλου εθνικισμού, που τώρα την έχει ‘δει “κόντρα στο σύστημα”. Η ψυχή δεν είναι μόνο η ιστορία δύο αδερφιών ππου βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα. Είναι και η ιστορία των λαθών και των διαψευσμένων προσδοκιών της Ελληνικής αριστεράς, αλλά και της αγωνιόδους προσπάθειας της Ελληνικής δεξιάς, με όλα όσα την χαρακτιρίζουν, να τραβήξει έναν λαό “εκώντα-ακόντα” στο δρόμο “της Δύσης”, μιας δύσης που όμως σημαίνει περισσότερα δεινά παρά καλά.

Εξάρχεια 2009

Εξάρχεια 2009, η γειτονιά έχει καταληφθεί από σιδερόφρακτες λεγεώνες πραιτώρων, οι οποίες αν και είχαν κάνει την εμφάνιση τους από την εποχή της προηγούμενης κυβέρνησης, τώρα παραμένουν κατ’ εντολήν του “Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη”, για να μας προστατεύσουν από “επικίνδυνους” για την δημοκρατία δεκαπεντάχρονους και μετανάστες.

Ίσως και για να μπορεί να κάνει βόλτες στα Εξάρχεια άνετα ο Μπουμπούκος, χωρίς να φοβάται τον βομβαρδισμό του από πάσης φύσεως βλήματα (βλέπε πλαστικά ποτήρια του φραπέ, μπουκαλάκια του νερού).

Και εμείς οι υπόλοιποι, να προσπαθούμε να ανταλλάξουμε μια κουβέντα πολιτική, ίσως και λίγο πιο περίεργη υπό το άγρυπνο βλέμμα του ένστολου κτήνους, το οποίο ωσάν το μπάσκινα από παλιά ελληνική γωνία περιμένει κάπου στη γωνία να κάνουμε κάτι που ίσως να του φαινόταν ύποπτο (όπως ας πούμε παρουσίαση βιβλίου στου “Φλωρά”), για να μας μπουζουριάσει.

Η κατάσταση έχει ένα άρωμα από παλιά (βλέπε Δεκέμβρη, Χούντα, Κατοχή), και μια όψη που μυρίζει προπαγάνδα, παραπλάνηση.

Γιατί με την κρίση που μας τρώει, κάθε κυβέρνηση θέλει να στρέψει την προσοχή του πόπολου αλλού, μην γίνει καμιά επανάσταση.

Και συνήθως ο ιδανικός στόχος για αυτό αποτελεί ο διαφορετικός, ο ασυμβίβαστος, ο σκεπτόμενος.

Και δυστυχώς τα Εξάρχεια είναι γεμάτα από όλους αυτούς, εν αντιθέσει με καθωσπρέπει γειτονιές, όπως για παράδειγμα το Κωλονάκι.

Οπότε το θέμα γίνεται η επιστροφή της περιοχής στην “νομιμότητα”.

Γιατί αυτό ζητούν οι ταγοί της lifestyle δημοκρατίας μας, μέσα από υπουργικά γραφεία και τηλεπτικά δελτία των οχτώ.

Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι ενημερωνόμαστε αντικειμενικά από μεγαλοεπιχειρηματίες μας, και τα τηλεοπτικά τους κανάλια.

Οι οπίοι είναι μέσα στους κυρίως υπεύθυνους της κατάντιας μας.

Τελικά το μόνο που λείπει από όλη τη συνταγή, μπας και δέσει το γλυκό είναι ο Αρκουδέας

Ακαδημία Πλάτωνος-Ωραίοι ως Έλληνες

O Σταύρος είναι ένας Ελληνάρας με τα όλα του. Φεύγει από τη γειτονιά του μόνο και μόνο για να δει την πρώην σύζηγο του και για να πάει την μητέρα του στο ιατρείο του ΙΚΑ. Κατά τα άλλα η ρουτίνα του έχει ώς εξής. Κάθε πρωί, ανοίγει το ψυλικατζίδικο,βγάζει έξω τέσσερις καρέκλες, οι τρεις για τους φίλους του, απλώνει τις αθλητικές εφημερίδες. Σιγά σιγά μαζεύονται εκεί και οι φίλοι του, με φραπέδες στο χέρι. Περνούν τη μέρα τους χαζολογόντας, Κοροϊδεύοντας τους περάστικούς Αλβανούς, προσπαθώντας να μετρήσουν τους-φαινομενικά-αμέτρητους Κινέζους, βάζουν στοίχημα εάν ο σκύλος του ενός (ονόματι Πατριοτ) γαβγίζει μόνο τους Αλβανούς. Εννοείται πως απεχθάνεται τους μετανάστες και τους πολιτικούς. Εξεγείρεται όταν το κράτος αποφασίζει να χτίσει ένα μνημείο της διαπολιτισμικής αλληλεγγύης. Όλα αυτά κυλούν ήρεμα και ωραία, όταν μια αποφράδα ημέρα, μετά το εγκεφαλικό, η μητέρα του αρχίζει, εντελώς ξαφνικά, να μιλά αλβανικά. Και, ακόμη χειρότερα, ανακαλύπτει πως ο….χαμένος από χρόνια αδερφός του είναι ο μπογιατζής της γειτονιάς. Ο οποίος είναι…..Αλβανός! Ο Σταύρος αποσυντονίζεται από το σοκ, και ακόμη περισσότερο από την ανακάλυψη της “Αλβανικής” του ταυτότητας.

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος σκιαγραφεί άψογα το προφίλ του Έλληνα ρατσιστή, ο οποίος έχει προβλήματα, αλλά προτιμά να αποφύγει την ουσία τους και να “τα ρίξει” στους ξένους. Οι Ελληνάρες της παρέας του είναι μια παρέα από συμπαθείς χαραμοφάηδες, παλαιοροκάδες της “Status Quo” σχολής, που όλη μέρα αράζουν και παρατηρούν την καθημερινότητα γύρω τους, ενώ οι “βρόμικοι” μετανάστες δουλεύουν σαν τα σκυλιά και προσπαθούν έτσι να βγάλουν τα προς το ζην. Τι θα γίνει όμως όταν ο Σταύρος θα ανακαλύψει πως, αυτά που τον ενώνουν με τον Μαρεγκλέν (από τα Μαρξ Έγκελς Λένιν), της αγάπης για τους Quo συμπεριλαμβανομενης, παρά αυτά που τους χωρίζουν; Πως θα αντιδράσει ο Σταύρος, και πως θα αντιδράσουν οι φίλοι του;

Αυτό όμως που κάνει τον Σταύρο ίσως πιο συμπαθή από όλο τον υπόλοιπο θίασο των ελληναράδων της πλατείας, είναι το γεγονός ότι ούτως ή άλλως ο ίδιος ο Σταύρος είναι μπερδεμένος, πολλύ καιρό πριν το μοιραίο. Ακόμη προσπαθεί εναγωνίως να πείσει την γυναίκα του να γυρίσει, παρά το γεγονός ότι αυτή δεν δείχνει να θέλει να γυρίσει. Αδυνατεί να κοιμηθεί, ενώ πρέπει να προσέχει την μητέρα του όλη μέρα, μιας και η κατάσταση της το απαιτεί.

Η ταινία ασχολείται με το θέμα του ρατσισμού, χωρίς όμως να πέρνει ανοιχτά κάποια θέση ή να προσφέρει κάποια λύση. Αντιθέτως παρακολουθεί τα συμβάντα στη γειτονιά του Σταύρου (μια από τις πιο υποβαθμισμένες της Αθήνας) από κάποια απόσταση, προσπαθώντας περισσότερο να καταλάβει γιατί ο Σταύρος και η παρέα του έχουν αυτές τις αντιδράσεις, παρά να κάνει ένα κοινωνικό σχόλιο, δείχνοντας όμως στην πορεία ότι κανείς δεν είναι άγιος, αλλά όλοι μας είμαστε άνθρωποι με αισθήματα, ανάγκες και προβλήματα που πρέπει κάποια στιγμή να αντιμετοπίσουμε. Οι τελευταίες σεκάνς αφήνουν ανοιχτό το ερώτημα, εάν όντως άλλαξαν ο Σταύρος και η παρέα του, ή όχι. Όμως νομίζω ότι η ταινία βάζει τον θεατή να σκεφτεί, και να αναθεωρήσει τις ιδέες που έχει για τον ρατσισμό.

Awake within the walls

Δείτε το βιντεάκι του φίλου μου του Radiusbass, με την πορεία που έγινε στις 4/10 στην Παλιά Λευκωσία ενάντια στα αστυνομικά πογκρόμ κατά των μεταναστών

www.youtube.com/watch?v=KyNFFiGFMO0

Περνώντας σύνορα

“ΜΑ το Θεό τόση άμμο δεν έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου”.
Μια περαστική σκέψη που λέει πολλά! Τέξας, μέσα στην κάψα ενός Αυγουστιάτικου πρωινού. Το κογιότ μας έχει αφήσει στη μέση του πουθενά. Και περιμένουμε το σούρουπο μπας και κουνηθούμε λίγα χιλιόμετρα πιο κοντά στον πολιτισμό. Πρέπει κάποια στιγμή να πάρω το λεωφορείο για την Καλιφόρνια. Πάω στο ξαδερφάκι μου. Έχω γραμμένη και τη διέυθυνση του. Κάπου στο Σαν Μπερναντίνο. Εγκυημένη δουλειά. Εργάτης σε ψαράδικο, μια τετρακοσαρού δολάρια ακατέβατα. Και άμα βρω και καμία δεύτερη δουλειά έκανα την τύχη μου. “Πολλά λεφτά αδερφάκι μου, πολλά λεφτά.”

Αλλά τώρα έχω να κάνω με ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο. Εγώ και όλοι οι άλλοι δηλαδή. Την έρημο. Είναι ντάλα μεσημέρι και δεν υπάρχει σκιά πουθενά. Οι περισσότεροι την έχουν ακούσει από τον ήλιο και περπατάνε σαν υπνοτισμένα κοτόπουλα, άλλοι προσπαθούν εναγωνιώς να σωθούν από την ηλίαση φορώντας τα πλατύγυρα καπέλα τους. Μάταιος κόπος.
Κάποιος βρίσκει την κοίτη ενός ξεροπόταμου. Τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά τουλάχιστον όταν αρχίσει να πέφτει λίγο ο ήλιος θα έχουμε κάμποση σκιά. Και με το σούρουπο αρχίζουμε το περπάτημα μέχρι λίγο πριν την αυγή.

Είμαστε όλοι Μεξικάνοι, ψάχνουμε να βρούμε τρόπο να φτάσουμε στην γή της επαγγελίας. Αχ! Αμερική! Μακρυά από όλα τα βάσανα. Άνθρωποι από όλο το Μεξικό δυανύουν χιλιόμετρα, ακόμη και περπατώντας για να φτάσουν εδώ. Ανοίγουν τρύπες στα συρματοπλέγματα, σκάβουν τούνελ κάτω απ’ αυτά, αψηφούν σφαίρες και συνοριοφύλακες. Η δίνουν ότι έχουν και δεν έχουν σε ένα κογιότ, έναν δουλέμπορο για να τους μεταφέρει εδώ.

Εμένα είναι η πρώτη μου φορά εδώ. Κάπιοι άλλοι από το γκρουπ όμως έχουν ξανακάνει το δρομολόγιο. Είναι λιγότερο ψαρωμένοι από εμένα, και έχουν μια ιδέα τι και πως να κάνουν. Αυτούς ακολουθούμε σαν γκρουπ.

Τελικά το ξεροπόταμο κάνει δουλειά, δεν μπορώ να πω. Ο ήλιος πέφτει και η σκιά αρχίζει να εμφανίζεται, οπότε και την πέφτουμε κρυμένοι εκεί μέσα. Κάπιοι μένουν ξύπνιοι, σε βάρδιες, μην εμφανιστεί κανείς ανεπιθύμητος. Λίγες ώρες γλυκού ύπνου πριν να ξαναρχίσουμε να περπατάμε.

Μετά από μερικές ώρες ξαναξεκινάμε. Περπατάμε για ώρες, φωρώντας κουβέρτες για να αντιμετωπίσουμε το κρύο. Μάγκα μου το κρύο στην έρημο είναι τσουχτερό. Σου τρυπά τα κόκαλα, σχεδόν. Περπατάμε ώρες χωρίς να ξέρουμε που ακριβώς πάμε. Πηγαίνουμε και πηγαίνουμε. Σε κάποια φάση πετύχαινουμε κάποιους άλλους Μεξικάνους. Είχαν περάσει από κάποιο άλλο πέρασμα. Μόνο που το κογιότ τους παράτησε όταν είδε τη Migra να φτάνει. Migra λέμε την αστυνομία των συνόρων, γιατί συνήθως πιάνει μετανάστες. Το κογιότ λοιπόν, έκοψε κάμποση ταχύτητα, και τους πέταξε από το φορτηγάκι του. Τι έκοψε ταχύητητα δηλαδή, και πάλι με χίλια θα πήγαινε, γιατί κάπιοι είχανε σπάσει κόκκαλα. Αυτοί έμοιαζαν σα ράκη. Αλλά μπορούσαν να περπατήσουν. Και αυτό ήταν καλό, γιατί εάν έμεναν ακίνητοι, ή που θα τους έπιανε η Migra, ή θα τους λιάνιζαν τα τσακάλια. Μπαίνουν στο γκρουπ μας και περπατάν μαζί μας.


Οι ώρες περνούν, αλλά δεν φτάνουμε πουθενά. Ο πολιτισμός συνεχίζει να βρίσκεται μίλια μακρυά. Το κρύο μας χτυπά στη μάπα, και εγώ έχω αρχίσει να μην την παλεύω. Και οι άλλοι το ίδιο. Αλλά δεν γίνεται να μείνουμε άλλο εδώ. Πρέπει να φτάσουμε στην πόλη, στην εθνική, κάπου. Για να συνεχίσουμε το ταξίδι μέχρι την γη της επαγγελίας. Πολλοί ήδη έχουν ταξιδέψει ως και δύο χιλιάδες μίλια για να φτάσουν εδώ. Σε μια ερημιά μερικές ώρες βόρεια της Χουαρέζ, σχεδόν στο τέλος της διαδρομής. Εάν δεν τους βρουν εδώ, στην έρημο, έχουν περάσει το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής τους.
Μετά από λίγες ώρες βλέπουμε φώτα στον ορίζοντα. Έχουμε φτάσει σε κοντά σε κάποια μικρή πόλη, όπως καταλαβαίνω. Μπαίνουμε μέσα και ψάχνουμε να βρούμε καταφύγιο. Κάποιο ερημωμένο σπίτι, κάποια απόμερη αποθήκη, κάτι για να βγάλουμε τη νύχτα, και ώστε ώντας φρέσκοι το πρωί να μπούμε σε τραίνα ή λεωφορεία για να φτάσουμε σοτυς προορισμούς μας. Όμως μετά από μερικά λετπά περιπλάνισης ακούω φωνές πίσω μας. Αγριεμένες φωνές. Κοιτάω και βλέπω μερικούς γκρίνγκος, καμιά εκατοστή, οπλισμένους με μαδέρια, μαχαίρια και ρόπαλα να τρέχουν μανιασμένα προς το μέρος μου. Αρχίζουμε να τρέχουμε. Κάπιοι, πιο μπροστά, ανοίγουν μαι πόρτα. Καμιά δεκαριά από εμας καταφέρνουμε να μπούμε μέσα, πριν την κλείσουμε για να μην μας καταλάβουν οι κυνηγοί μας. Για τις επόμενες ώρες ακούμε κατάρες, βρισιές, κραυγές πόνου, απειλές, κόκκαλα να σπάνε και σειρήνες. Όταν πια βγαίνουμε, μερικές ώρες αργότερα, με χίλιες προφυλάξεις γιατί μπορεί να παραφυλάνε ή αυτοί ή η migra, η περιοχή μυρίζει αίμα ενώ στο δρόμο βλέπουμε δόντια, σπασμένα τζάμια και άλλα συντρίμια. Βομβαρδισμένο τοπίο. Ιδού η επιτροπή υποδοχής στην Αμέρικα. Προφανώς αυτοί δεν μας θέλουν εδώ. Ίσως όμως να με θέλουν στο Σαν Μπερναντίνο. Δεν μπορεί, ο ξάδερφος μου, μου έγραψε ότι έχει πολλή δουλειά, χρειάζονται εργατικά χέρια. Με αυτή τη μάλλον αισιόδοξη σκέψη, μετά τα όσα είδα, πηγαίνω στο σταθμό των λεωφορείων. Σε λίγο έχω μπει στο λεωφορείο για την Καλιφόρνια. Μια νέα ζωή με περιμένει. Καλύτερη; Χειρότερη; Θα δείξει.

Λίγες σκόρπιες σκέψεις για τον ρατσισμό

“Keep banging on the walls
of fortress Europe”
Asian Dub Foundation, Fortress Europe

Από τις 2-5 Νοέμβρη λαβαίνει χώρα στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας η Σύνοδος του Παγκοσμίου Φόρουμ για την μετανάστεση. Μια σύνοδος στην οποία οι κυβερνήσεις του αναπτυγμένου κόσμου θα συζητήσουν τρόπους με τους οποίους θα μπορούν να εκμεταλεύονται περισσότερο τους μετανάστες και μετά να τους πετάνε πιο εύκολα σαν να ήταν στιμένες λεμονόκουπες. Και εμένα το μυαλό μου γυρνάει στον Τίμοθι.
Ήταν ένα βράδυ σαν όλα τ’άλλα, όταν έγινε το κακό. Ο Τίμοθι είχε βγει στο κέντρο της Αθήνας για να πουλήσει cd,όπως κάνουν οι πολλοί συμπατριώτες του στην Ελλάδα. Όμως εκείνη τη βραδυά, στο κέντρο της Αθήνας είχε βγει παγανιά και ένας ρατσιστής δολοφόνος, ο Καζάκος. Εκείνη την ημέρα εφτά άνθρωποι έπεσαν θύματα των σφαιρών του Καζάκου. Δύο χάθηκαν. Ο Τίμοθι από τη Νιγηρία, ο Τόμι από τη Γκάνα, ο Μοχάμετ από το Κουρδιστάν, και ένας Πακιστανός το όνομα του οποίου δεν θυμάμαι, έμειναν ζωντανοί. Ζωντανοί αλλά με τη ζωή τους κατεστραμένη. Ο Τίμοθι, που τώρα πια ζει με κάμποσες σφαίρες στο κορμί του ίσως να είναι μια απο τις πιο επίμονες υπενθύμισεις της φρίκης του ρατσισμού made in Europe.

Μα τι οπλίζει το χέρι του κάθε Καζάκου; Είναι τα ΜΜΕ, που έχουν φτιάξει ένα προφίλ για τους μετανάστες το οποίο απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα; Είναι οι εργοδότες που εργοδοτούν μετανάστες που δεν έχουν χαρτιά για ένα κομμάτι ψωμί; Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση που κάνει την νόμιμη μετανάστευση όλο και πιο δύσκολη, και προσπαθεί πια να κάνει την Ευρωπαϊκή Ένωση ένα απόρθητο φρούριο για τους φτωχούς του τρίτου κόσμου; Είναι οι κυβερνήσεις του αναπτυγμένου κόσμου που εδώ και χρόνια λεηλατούν τον τρίτο κόσμο και αποκομίζουν τεράστια κέρδη χωρίς να δίνουν ανταλλάγματα, με αποτέλεσμα να ανγκάζονται οι πολίτες τους να μεταναστεύουν; Είναι η ακροδεξιά που εκμεταλεύεται όλα αυτά, και διατυμπανίζει την άποψη ότι για όλα τα προβλήματα της χώρας “φταίνε οι ξένοι”, βγάζοντας ταυτόχρονα λάδι τους πραγματικούς υπαίτιους, δηλαδή τους μεγάλους βιομήχανους; Ή μήπως είναι όλοι μαζί;

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι όλες αυτές οι πολιτικές που εφαρμόζονται δεν έχουν ως στόχο μόνο τους μετανάστες, αλλά όλους μας. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι δεν φταίνε οι μετανάστες για την ανεργία στην Ευρώπη και την Αμερική, αλλά φταίνε τα αφεντικά. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό το διαίρει και βασίλευε που λέγεται ρατσισμός δεν κάνει καλό σε κανέναν. Αντιθέτως ο αλληλοσεβασμός, η κατανόηση και οι κοινοί αγώνες των ντόπιων μαζί με τους μετανάστες ενάντια στα προβλήματα που ταλανίζουν και τους μεν και τους δε, είναι ο μόνος τρόπος να καλυτερέψουμε τις ζωές μας. Keep banging on them walls λοιπόν… Μέχρι να τα γκρεμίσουμε!

Under my skin

Αποφάσισα και εγώ να συμμετέχω στο παιχνιδάκι της Urban Tulip. Και έτσι θα σας περιγράψω τι μου έχει κολήσει

Απογεύματα στο μπαλκόνι με μουσική και εφημερίδα/ Η ψυχεδέλεια, το σκα, η τζαζ,το dub και το dubstep, τα μπλουζ/ Η Πρίζα στην Πλατεία Καρύτση, το Hoxton στο Γκάζι, το Recuncho de Maite στη La Coruna, to Mardi Gras και το Clandestino επίσης στη La Coruna, εκείνο το μικρό μπαράκι με τα stickerακια στο ταβάνι στην Piazza Santa Fosca στη Βενετία, Η Καλλίπολη στην Λευκωσία, ο Κίτσουλας στο Χαλάνδρι, η Ροζαλία στον Πεζόδρομο των Εξαρχείων/ Οι βόλτες στις γειτονιές μιας γνωστής ή άγνωστης πόλης/ Το Εδιμβουργο, η Κωσταντινούπολη, η Μασσαλία, η Βαρκελώνη, η Λισαβόνα, η Μπολόνια, η Ρώμη, η Σαλονίκη/ Το Πάρκο Retiro στη Μαδρίτη/ Να λιάζομαι με τις ώρες/ Ένα βιβλίο της γενιάς των beat ή των απογόνων της/ Οι στίχοι του Ντύλαν, του Κοέν, του Nick Cave, του Καρυωτάκη, του Αγγελάκα/ Οι Νύχτες Πρεμιέρας/ο Frank Zappa, ο Καπετάν Βοϊδόκαρδος/ Η μπύρα, το κρασί, οι καταχρήσεις α λα Raul Duke/ Ο Βill Hicks/ Ο μέγας παραμυθάς και χιουμορίστας Terry Pratchett/ Ο Gaudi/O Joan Miro/ Το ζεύγος Monica Belucci-Vincent Cassel (μα πότε έφτασαν τα σαρανταφεύγα και δεν το κατάλαβα;)/ Τα κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα, ο χαμένος που τα πέρνει όλα, η γλυκειά συμμορία/ Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος

δικά σας κολήματα;

Ο άρρωστος ήτο βαρέως

Έλλειψα για αρκετό καιρό από την μπλογκόσφαιρα, μετά από κάμποσο καιρό όπου έγραφα και δημοσίευα πράγματα κάπως τακτικά. Νομίζω πως πρέπει να εξηγήσω το γιατί. Αλλά να γράψω και για ένα δύο πράγματα περί θητείας. Ήμουν, που λέτε άρρωστος. Όχι δα τίποτα το σοβαρό. Απλά είχα κολήσει την κοινή γρίπη. Αλλά αυτό, όταν κάνεις τη θητεία σου σημαίνει και κάμποση ταλαιπορία. Και αυτό λόγω γραφειοκρατίας. Άμα ένας ναύτης είναι άρρωστος, πρέπει πρώτα να πάει στο γιατρό της μονάδας, για να τον εξετάσει. Ο γιατρός, θα γνωματεύσει εάν ο ναύτης πρέπει να πάει στο πλησιέστερο ναυτικό ή πολιτικό νοσοκομείο για παιρετέρω εξετάσεις. Στην δικιά μου περίπτωση έπρεπε να πάω στο ΝΝΑ. Εκεί με περίμενε η μεγάλη ταλαιπωρία. Πέντε ώρες μου πήρε η εξέταση. Και τι εξετάσεις δεν μου έκαναν μέσα στο νοσοκομείο. Μετά από δύο εξετάσεις αίματος, ακτινογραφίες, εξετάσεις στο λαιμό μου και δύο περάσματα με θερμόμετρο, είδα μία από τις νοσοκόμες να έρχεται προς το μέρος μου σπρώχνοντας ένα μηχάνημα σε ροδάκια, από το οποίο σέρνονταν διάφορα καλώδια. Πρώτη φορά έβλεπα καρδιογράφο, και εννωείται ότι με το που κατάλαβα τι ήταν αυτό το πράγμα, πήγε η ψυχή μου στην κούλουρη. Λες να έχω τόσο μεγάλο πρόβλημα; Ευτυχώς μια εξέταση της καρδιάς με υπέρηχο αργότερα έδειξε ότι δεν έτρεχε τίποτα με την καρδιά, απλά είχα τη γρίπη. Μου έδωσαν μερικές μέρες οίκω νοσηλίας (κάτι σαν άγραφη αναρρωτική άδεια). Και με έστειλαν σπίτι μου για να νοσηλευτώ. Πήγα και ‘γω ο έρμος σπίτι μου μπας και γίνω καλά. Έλα όμως που το οπλονομείο της μονάδας είχε άλλη άποψη επί των διαδικασιών. Οπότε το επόμενο πρωί (σ.σ. τη μέρα που πήγα στο ΝΝΑ ήμουν εξοδούχος), με πήραν τηλέφωνο, λέγοντας μου ότι λίγο –πολύ, έπρεπε να παρουσιαστώ εκεί με χαρτί από το νοσοκομείο για να μου δώσουν την άδεια. Πράγμα που έπρεπε να μου είχαν κάνει από το προηγούμενο βράδυ, μιας και το ΝΝΑ τους είχε ήδη στείλει σήμα με την άδεια μου. Και ενώ ετοιμαζόμουν να πάω εκεί να τους τα πω ένα χεράκι (με πυρετό), με ξαναπήραν τηλέφωνο λέγοντας ότι όλα είναι καλά. Για τις επόμενες μέρες, το οπλονομείο λειτουργούσε ως ξυπνητήρι μου, πάντα με την ερώτηση “πότε θα γυρίσεις στην υπηρεσία;”. Κάπως έτσι πέρασε η περασμένη εβδομάδα. Με αρρώστια και σπάσιμο αρχιδιών. Τελικά στις ένοπλες δυνάμεις, όταν πας να ζητήσεις κάτι που δικαιούσαι (ας πούμε άδειες, είτε αναρρωτικές, είτε ειδικές, είτε κανονική), σου πρίζουν τον έρωτα, ενώ όταν είναι να σου πουν να τους κάνεις κάτι, ή να πάρουν πίσω κάποια από τα δικαιώματα σου, αυτό γίνεται εν ριπή οφθαλμού, χωρίς να μπορείς να τους βάλεις τα οποιαδήποτε γραφειοκρατικά εμπόδια. Στο διάολο. Μαλάκες όλοι τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές

Αναμφισβίτητα, το 4,6% στις φετινές κοινοβουλευτικές εκλογές αποτελεί μια μεγάλη επιτυχία. Παρ’ όλα αυτά, από το να γιορτάζουμε την επιτυχία αυτή έως την άρθρωση μιας αποτελεσματικής και ουσιαστικής αντιπολίτευσης, εάν το εκλάβουμε ως αναπόφευκτη την λογική εξέλιξη (δηλαδή το να ακολουθήσει το ΠΑΣΟΚ τις πολιτικές της προηγούμενης κυβέρνησης με κάποιες διακοσμητικές αλλαγές), υπάρχει μια πολύ μεγάλη απόσταση. Ιδίως νοουμένου ότι την μεγαλύτερη πλειοψηφεία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, απαρτίζουν στελέχη της δεξιάς πτέρυγας του ΣΥΝ. Δηλαδή άτομα που δεν βλέπουν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ με καλό μάτι, και πιθανώς να ονειρεύονται χαρτοφυλάκια σε κάποια κυβέρνηση με λογικές κεντροαριστεράς. Δεδομένου κιόλας ότι τα συγκεκρυμένα στελέχη μπήκαν με τα μπούνια στη Βουλή, η Ανανεωτική Πτέρυγα μπορεί να θεωρήσει αυτό το γεγονός ως πολιτική νίκη και να ξεκινήσει την αντεπίθεση της σε βαρος τόσο όσων συνιστωσών βρίσκονταν σε ρήξη με αυτήν και το άτυπο “διευθυντήριο” του ΣΥΡΙΖΑ της εποχής Αλαβάνου, όσο και απέναντι στην αριστερή τάση του ΣΥΝ και το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο.

Αυτή η αντεπίθεση θα έχει μεγάλο αντίκτυπο τόσο στους ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ, οι οπίοι ίσως να δουν την προσπάθεια να αποκτήσουν ανεξάρτητη φωνή να αναβάλλεται για τις Ελληνικές Καλένδες, όσο και σοτ εξωτερικό, αφού είναι πολλύ πιθανόν το κοινό να βλέπει μια αλλοπρόσαλλη στάση. Με το ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται στο δρόμο με τα κινήματα, και τους κοινοβουλευτικούς του εκπροσώπους να κάνουν άλλα αντί άλλων.

Κοινώς φοβάμαι ότι το σαμποτάζ της εποχής των προ των Ευροεκλογών θα συνεχιστεί με την ίδια αγριότητα, και ότι ο Τσίπρας πηγαίνωντας στη Βουλή βρίσκεται, πολτικά, στο στόμα του λύκου, μαζί με κάθε προσπάθεια για μια ουσιαστική αριστερή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Ενός λύκου που δεν προέρχεται από τη δεξιά ή το ΚΚΕ, αλλά από τυο ίδιο του το κόμμα, από την ίδια του την παράταξη. Και στην περίπτωση που οι φόβοι μου αποδειχτούν αληθείς, αυτό που περιμένει την Ελληνική Αριστερά και το εγχείρημα της εννοποίησης Της, είναι , για μια ακόμη φορά, πέτρινα χρόνια.

Τα οποία όμως μπορούν να αποφευχθούν εάν η βάση του ΣΥΡΙΖΑ δείξει σε αυτά τα στελέχη ότι η θέση τους είναι επισφαλής, και ότι η κάθε προσπάθεια να βάψουν τα χέρια αυτού του πολιτικού φορέα σε μια συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, πολλώ τε μάλλον να δρομολογήσουν με το έτσι θέλω μια δεξιά στροφή στο ΣΥΡΙΖΑ ή και τη δυάληση του, θα σημάνει το πολιτικό τέλος αυτών των ατόμων. Δηλαδή πρέπει να νιώσουν την πίεση της εκλογικής βάσης για να αλλάξουν μυαλλά. Και εάν δεν γίναι αυτό, πρέπει τα άλλα δυο ρεύματα του ΣΥΝ να βρουν τα κότσια να κλείσουν οριστικά τους ανοιχτούς λογαριασούς τους με τους Ανανεωτικούς, ακόμη και εάν αυτό σημαίνει διάσπαση του ΣΥΝ. Ούτως ή άλλως ένα ξεκαθάρισμα χρειάζεται, μπας και ξεσκαρταριστούν άτομα τα οποία μόνο ζημιά κάνουν.

Το globaltravellersuncensored πάει....Βουκώλο

Βουκώλος νο 5 στο voukwlos.blogspot.com

electioneering mood

Οι εκλογές πλησιάζουν επικίνδυνα. Το ίδιο και το ενδεχόμενο μιας νέας και ισχυρής, κοινοβουλευτικά κυβέρνησης. Πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν πολλές πιθανότητες να δούμε ότι πιο επικίνδυνο έχει φανταστεί είτε ο Orwell είτε κάποιος θιασώτης του κεφαλαίου να εφαρμόζεται από τη νέα κυβέρνηση.

Το θέμα δεν είναι το ποιός θα κερδίσει τις εκλογές φέτος, αλλά το ποιές πολιτικές και λογικές θα πρυτανεύσουν στη νέα κυβέρνηση, και εάν πρυτανεύσουν αυτές που δεν είναι σύμφωνες με το λαϊκό συμφέρον, το για πόσο θα διαρκέσει αυτή η κυβέρνηση.

Από τα εν τη τηλεμαχία λεγόμενα, αυτό που φαίνεται να διαφεντεύει τόσο την κυβέρνηση όσο και την αξιωματική αντιπολίτευση είναι μια λογική του νόμου και της τάξης, με κάποιες ελάχιστες αλλαγές με σκοπό την ανακούφηση των λαϊκών στρωμάτων, οι οποίες μοιάζουν με ψίχουλα μπροστά στην επερχόμενη λιτότητα την οποία ευαγγελίζονται και οι μεν και οι δε. Δηλαδή, κοινώς, προβλέπονται μαύρες ημέρες, μιας και και οι δύο πολιτικοί αντίπαλοι δεν παρουσιάζουν ουσιαστικές αλλαγές στα μεταξύ τους προγράμματα διακυβέρνησης, στο όνομα μιας πολιτικής που να κυνηγά εφικτούς στόχους.

Το θέμα είναι ότι το κυνήγι του εφικτού μας έχει οδηγήσει εδώ, μιας και οι κυβερνήσεις θεωρούν εφικτό στόχο το να δίνουν γη και ύδωρ σε επιχειρήματίες τύπου Λαναρά για να “σώσουν” θέσεις εργασίας, παρά να κρατικοποιούν τις αντίστοιχες επιχειρήσεις χωρίς να πληρώνουν φράγκο. Αυτό λοιπόν που πρέπει να γίνει, είναι να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και το ενδεχόμενο του “ανέφικτου” και της “ουτοπίας”. Γιατί, τελικά, οι “ανέφικτες” και οι “ουτοπικές” λύσεις, μάλλον είναι και οι πιο λογικές, και μπορούν να γίνουν εφαρμόσιμες εάν κάποιος έχει τα κώτσια για να τις εφαρμώσει. Και αυτό είναι στο χέρι μας.

Έτσι, από την πέμπτη Οκτωβρίου, είτε έχουμε Κωστάκη στο τιμόνι, είτε έχουμε Γιωργάκη στο τιμόνι, πρέπει να βγούμε στο δρόμο και να αρχίσουμε τους αγώνες. Γιατί, το να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας είναι στο χέρι μας, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. Αρκεί να το πάρουμε απόφαση ότι μια απλή εναλλαγή στην εξουσία δεν φέρνει την άνοιξη

Πατάτε; Οχι Κασσέται! Στόχοι για την ζωή μετά τον στρατό

Να αγοράσω ένα Datsun με δύο τόνους πατάτες.
Να δουλέψω στο ράδιο-Μπλάκμαν κάνοντας εκπομπή με βλακ-metal.
Να μάθω επιτέλους χασαποσέρβικο
Να κάνω ένα μήνα διακοπές στη Σιβηρία
Να μάθω μπάλα στο Λουκά Βύντρα
Να βγάλω πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Δημήτρη Πουλικάκο
Να πείσω την ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ να μπει στο ΠΑΣΟΚ
Να μάθω επιτέλους Σουαχίλι
Να γίνω πολίτης της Τζαμάικα
Να κάνω τον Γιουσέην Μπολτ να φάει τη σκόνη μου
Να σπάσω το ρεκόρ Guiness στο κόλλημα μπρικιών.
Να ασπρίσω τον George Clinton και να μαυρίσω τον Bill Clinton.
Να χαρίσω ένα όσκαρ στον Κώστα Τσάκωνα και ένα lifetime achievement award στον Γκουσγκούνη.
Να γίνει ο Γιώργος Γεωργίου ο νέος ιδιοκτήτης του Απόλλωνα Αθηνών και ο Αλέφαντος προπονητής του Ολυμπιακού.
Να γίνει ο Πανίκας Ψωμιάδης πρόεδρος του Απόλλωνα Καλαμαριάς.
Να μετονομάσω τον Μετροπόντικα του μετρό της Θεσσαλονίκης σε “Πανίκας Ψωμιάδης”
Να γίνω εραστής της Carla Bruni

Καημένε Ned

“Κακόμοιρο αγοράκι από το Leith, ξόδεψες όλα τα λεφτά σου στη ζα και τις πουτάνες ε; Live fast die last ε; Πως θα τα βγάλεις πέρα πιά; Ξέρεις ότι έτσι και συνεχίσει η κατάσταση θα βρεθείς με τσιμεντένια παπούτσια, να πέρνεις υπνάκο παρέα με τα ψάρια ε; Και αυτό εάν δεν επαναληφτεί το χτεσινό κόλπο, ή δε σου κάνει αλχημείες ο dealer. Μαλάκα!”

Η φωνή της συνείδησης μου είχε μόλις αρχίσει να ουρλιάζει. Σιγά σιγά ξεκίναγα να επανέρχομαι από τη μαστούρα του χτες. Γαμώτο. Πάλι άφραγκος. Δεν θα έχω να φαω για αρκετές μέρες, και θα γίνω σαν τα παιδάκια της Αιθιοπίας εάν συνεχίσω έτσι. Ένας μαλάκας εθισμένος στην πρέζα σαν τη μισή μου γειτονιά. Γαμώτο κάτι πρέπει να κάνω για αυτό. Κάπως πρέπει να μπω σε μια σειρά. Αποτοξίνωση τώρα! Ήρθα στο Dundee για να μορφωθώ, να γiνω άνθρωπος και κατέληξα πρεζάκιας. Το πως τα έχω βγάλει πέρα είναι ένα ζήτημα, αλλά δεν μπορώ άλλο πια. Ιδίως μετά το τελευταίο. Είπαμε ο εθισμός στη σπίντα και τα πληρωμένα γκομενάκια ήρθε αφού με παράτησε η μαλάκω η Tracey. Αλλά δεν μπορώ να πεθάνω για τη μαλάκω. Ήδη παραλίγο να αποδιμήσω εις κύριον τρεις φορές και δεν με πέρνει άλλο να κάνω μαλακίες. Σήμερα σχεδόν έπαθα ανακοπή, έμεινα εντελώς σέκος για αρκετή ώρα, έπρεπε οι γιατροί να μου κάνουν Κ.Α.Ρ.Π.Α για να ξαναβρώ αισθήσεις και αναπνοή. Ξύπνησα στο νοσοκομείο σήμερα το πρωί και ρώτησα κατευθείαν πως μπορώ να αποτοξινωθώ στα γρήγορα από τη ζα. Η καρδιά μου δεν αντέχει άλλη, είμαι 23 και έχω καρδιά πενηντάρη, ετοιμόροπη. Και είμαι και άφραγκος. Οπότε…πρέπει να βρω έναν τρόπο να ζήσω. Να αλλάξω ζωή. Πρέπει να μπω στο πρόγραμμα. Μπαίνει μια νοσοκόμα και την ρωτάω τι πρέπει να κάνω για να μπω στο πρόγραμμα. Μου δίνει ένα ερωτηματολόγιο που πρέπει να απαντήσω και ένα χαρτί για να υπογράψω. Με βάζουν σε λίστα αναμονής. Γαμώτο έξι μήνες περίμενε για να ξεκινήσω……
Δυσκολεύομαι να σκεφτώ πως θα περάσουν αυτοί οι έξι μήνες. Για όλο αυτό το διάστημα θα πρέπει να ζήσω κάθε μέρα με το δίλλημα πόνος-πρέζα. Έξι μήνες μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, που θα είναι θαύμα εάν θα επιζήσω. Φοβάμαι εάν θα επαναλάβω την σημερινή μαλακία, και εάν η επόμενη φορά θα είναι και η μοιραία. Μια φορά κάνεις το λάθος, και δεν διορθώνεται. Γυρνάω σπίτι. Αύριο θα είναι άλλη μια μέρα, με καταχρήσεις και ότι άλλο προκύψει.

Έξι μήνες μετά , ένα ράκος και μισό, περνάω την πόρτα της κλινικής. Δεν με αναγνωρίζω πια. Έχω χάσει 15 κιλά, και μετα βίας μπορώ να περπατήσω. Με κλείνουν σε ένα δωμάτιο, δεμένο, επί 10 μέρες. Πονάω παντού, και ένα αίσθημα αναγούλας με κυριεύει, ενώ αδυνατώ να κοιμηθώ. Βλέπω συνεχώς παραισθήσεις, και αισθάνομαι σαν να έχω βυθιστεί σε ένα αηδιαστικό πράγμα που με πνίγει. Ξερνάω συνέχεια. ΣΥ-ΝΕ –ΧΕΙ-Α. Μέσα όμως από αυτό το αηδιαστικό πράγμα μπορούσα να διακρίνω βέβαια ψήγματα από όσα γίνονταν γύρω μου. Τους γιατρούς που με ελέγχουν, τους ψυχολόγους που με ρωτάνε για το πω;ς αισθάνομαι και προσπαθούν να με ηρεμήσουν, τους βοηθούς τους, τους άλλους που μένουν στην κλινική και έρχονται να μου πουν κάνα δυο λογάκια για να με εμψυχώσουν. Και ξαφνικά κάπoυ στις δέκα μέρες το σώμα μου έχει αποβάλει κάθε ανάγκη για πρέζα. Τώρα ξεκινάνε όμως τα δύσκολα. Πρέπει να απεξαρτηθώ ψυχολογικά, να ξεκόψω από εκεί. Και αυτή είναι η πιο δύσκολη δουλειά. Δηλαδή να μάθω να μην σκέφτομαι τα ναρκωτικά σαν λύση ή ξέσπασμα για τα όποια προβλήματα μου, αλλά να βρω κάποιους άλλους τρόπους να ξεσπάω. Να μην πηγαίνει το μυαλό μου εκεί. Και αυτό με δυσκολεύει. Καημένε Ned Ferguson. Τι σου μέλει να αντιμετοπίσεις. Όλες οι άσχημες προκλήσεις έιναι ακόμη μπροστά σου.

Οι πρώτες μέρες περνάνε σχετικά εύκολα. Γνωρίζω και άλλο κόσμο που πέρασε από την ίδια φάση μ’εμένα , κάνω φίλους. Ακούω πολλή μουσική. Δοκιμάζω να ζωγραφίσω αλλά δεν πιάνει. Και διαβάζω για το πανεπιστήμιο μου.Πηγαίνω συνέχεια στις συναντήσεις του γκρουπ για την ψυχοθεραπεία. Μιλάω με κόσμο. Και προετοιμάζομαι για να βγω στον ξενώνα. Τότε είναι που θα δυσκολέψουν τα πράγματα.

Ο ξενώνας είναι μια άλλη ιστορία. Μένω εκεί εδώ και ένα χρόνο περίπου. Περνάω δύο εξεταστικές, διαβάζω του σκοτωμού και τα καταφέρνω να περάσω όλα τα μαθήματα. Όλα μπαίνουν σε μια σειρά και πλησιάζω κοντά στο πτυχείο. Βλέπω την πρόοδο των φίλων μου. Άλλοι την ξαναπέφτουν στην πρέζα, άλλοι καθαρίζουν. Άλλοι έχουν τις πρώτες επιτυχίες και άλλους τους καταπίνει η σκληρή πραγματικότητα. Και παλεύω. “Μαλάκα Ned Ferguson! Παραλίγο να σε φάει μια ερωτική απογοήτευση ενώ είχες επιζήσει του Leith. Έχε χάρη όμως μπαγάσα που ξύπνησες όσο ήταν ακόμη καιρός”. Η ίδια φωνούλα και πάλι.

Αχνοακούω όμως και μια άλλη που ζητά τη μαστούρα…Αλλά έχω κλήσει την πόρτα πια….Γιατί εθίστικα σε κάτι άλλο… Τη νέα μου σχέση, που δεν έχει σχέση με τις παλιές κακές παρέες….Nice?

ΕΚΛΟΓΕΣ 2009-ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Η ανακοίνωση ότι έχουμε εκ νέου εκλογές, μπορώ να πω ότι ούτε με ενθουσίασε, ούτε με αιφνιδίασε. Ήταν μια αναμενόμενη κίνηση, μιας και δεν διαφαίνεται άλλη έξοδος από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Δεν με ενθουσίασε η ανακοίνωση αυτή.
Και ο λόγος είναι γιατί από τα όσα φαίνονται, ο κόσμος βλέπει ότι οι δυο βασικές επιλογές που έχει είναι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ.
Μέγα λάθος, μ ιας και η διαφορά είναι μόνο στο χρώμα. Το ΠΑΣΟΚ ευαγγελίζεται την ίδια ουσιαστικά πολιτική με την ΝΔ, και μάλιστα ενίωτε υιοθετεί με την ίδια ευκολία και τα ιδεολογήματα του ΛΑΟΣ. Δηλαδή, μια σειρά από ιδέες οι οποίες ξεπερνούν τα όρια του φλερτ με την άκρα δεξιά, και φτάνουν στα όρια της ιδεολογικής ταύτισης. Το ΠΑΣΟΚ, αδυνατώντας να προωθήσει ουσιαστικές λύσεις, κάνει ένα ιδεολογικό άλμα το οποίο είναι δυνατό μόνο για σοσιαλδημοκράτες. Υοθετεί ιδέες άκρως ρατσιστικές οι οποίες συνήθως απομακρύνουν τον κόσμο από τον πυρήνα των προβλημάτων του, δηλαδή το γεγονός ότι 10-15 οικογένειες ελέγχουν τη χώρα. Και βέβαια πως να πείσεις τον απλό Έλληνα ότι, λ.χ. για την ανεργία στη Νάουσα φταίει ο Λαναράς και όχι ο μετανάστης από το Πακιστάν. Και βέβαια πίσω από όλη αυτή την ρητορεία κρύβονται μια σειρά από άλλα “καλά” μαντάτα, όπως ιδιωτικοποιήσεις, λιτότητα, φοροαπαλλαγές για τους μεγαλοεπενδητές, κίνιτρα στους μεγαλοκαρχαρίες, ελαστικότερες εργασιακές σχέσεις, παιρετέρω απο ρρύθμιση της παιδείας, περισσότερη καταστολή. Τα ίδια Παντελάκη μου ταίδια Παντελή μου. Η πολιτική της ΝΔ απλά θα αποκτήσει ένα πράσινο πρόσιμο.

Υπάρχει λύση.

Και αυτή είναι να πάψουμε να σκεφτόμαστε πολιτικά με τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε. Η πολιτική μας λειτουργία πρέπει να αναδιοργανωθεί και να αρχίσουμε να εργαζόμαστε πολιτικά ενάντια στα κόμματα τα οποία τάσσονται υπέρ της όποιας αειφόρου ανάπτυξης. Ο κόσμος πρέπει να επιλέξει και πάλι αριστερά. Όχι γιατί η αριστερά αποτελείται από αλτρουιστές ανθρώπους, αλλά γιατί η αριστερά έχει την δυνατότητα να προσφέρει πολιτικές λύσεις.

Και εδώ βρίσκονται οι τακτικές και πολιτικές ευθύνες της αριστεράς, εάν η αριστερά θέλει να πρωταγωνιστήσει στο παιχνίδι. Η αριστερά πρέπει να αρθρώσει έναν λόγο καθαρό, κατανοητό, μακρυά από τις όποιες σταλινικές η ρεφορμιστικές αγκυλώσεις. Ο κόσμος δεν θέλει διαχείρηση του συστήματος, θέλει ανατροπή. Ο κόσμος δεν θέλει μια νέα νομενγκλατούρα που θα λειτουργεί μέσω των οφικίων τα οποία θα νέμεται. Θέλει ανθρώπους που δεν θα διστάσουν να κατέβουν στο πεζοδρόμιο, να δώσουν την μάχη από όλα τα μέτωπα, και να μην υπαναχωρούν χάριν συμμαχιών με τα μεγάλα κόμματα. Κοινώς ο κόσμος ζητά ένα μίνιμουμ σοσιαλιστικό πρόγραμμα, τουλάχιστον, το οποίο όμως θα βασίζεται σε δημοκρατικά παρμένες αποφάσεις. Και μπορεί το ΚΚΕ να υστερεί και στα δύο (σταλινισμός και θεωρία τω ν σταδίων γαρ), όμως το ΜΕΡΑ και το ΣΥΡΙΖΑ; Το πρόγραμμα του ΜΕΡΑ έχει καταντήσει ότι πιο δυσνόητο υπάρχει, τουλάχιστον για τον μέσο Έλληνα.

Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε με τα λεγόμενα δεκαπέντε σημεία, τα οποία γενικά είχαν κάποιες από τις αρχές του μίνιμουμ προγράμματος, αλλά από ‘κει και πέρα ανομβρία. Το πολιτικό πρόγραμμα για τις ευρωεκλογές ήταν μια απίστευτη σούπα που δημιουργήθηκε, κυρίως για να εξευμενίσει η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ (η οποία θεωρούσε μαξιμαλιστικά τα 15 σημεία), η οποία όμως δεν έμεινε ικανοποιημένη και συνέχισε πάραυτα να τορπιλίζει με κάθε ευκαιρία όλες τις προεκλογικές προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα όμως, μετά τις αποφάσεις Τσίπρα οι ανανεωτικοί φαίνεται να μπαίνουν στο περιθώριο, και οι συνιστώσες φαίνονται να αρχίζουν να έχουν ένα παραπάνω βήμα στη λήψη αποφάσεων για τον ΣΥΡΙΖΑ, από πριν. Και η ιδέα μου είναι ότι μέχρι να περάσει στην αντεπίθεση, αυτή η κλίκα που δεν βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ με καλό μάτι, θα μείνει στο περιθώριο δίνοντας μια ουρανόμεμπτη ευκαιρία σε όλους τους υπόλοιπους να διορθώσουν κάπως τα πράγματα.

Για τον ΛΑΟΣ, το μόν ο που έχω να πω είναι ότι παρά την όλη ρητορία του, και αυτός και η Χρυσή Αυγή παραμένουν κάποια αδύστακτα, ρατσιστικά και λαϊκιστικά δεκανίκια του ελληνικού κεφαλαίου, τα οποία θα κάνουν τα πάντα για να καταπνύξουν την όποια αντίδραση στις ορέξεις του.

Ο κύριος Μάνος πάλι, είναι το κλασσικό δείγμα του φιλελευθέρου που θα ξεχάσει κάθε έννοια δημοκρατιάς και ατομικών δικαιομάτων σε περιόδους κινηματικές. Το είδαμε τον Δεκέμβρη, όταν ζητούσε την επέμβαση του στρατού χάριν τουν επιχειρηματικού κόσμου. Δηλαδή το κόμμα του είναι ο ακραίος νεοφιλελεύθερος υποστηρικτής των επιχειρηματιών, μιας νεοελληνικής εκδοχής των Θατσερικών ιδεών. Υπποστηρικτές και ίσως υποκινητές των επόμενων περιβαλλοντικών και εργασιακών εγκλημάτων, εάν αποκτήσει πολιτική δύναμη.

Ναι οι εκλογές έχουν καταντήσει ρουτίνα σε αυτή τη χώρα, αλλά και πάλι υπάρχει η δυνατότητα ανατροπής. Υπάρχει η αναγκαιότητα της ανατροπής. Και αυτή επιτυγχάνεται με αριστερή ψήφο, με “μαξιμαλιστικά” αιτήματα και αγώνες.

Όχι άλλη βουβαμάρα.

Λυπάμαι αλλά δεν πολυκαταλαβαίνω το τρέντι και απολιτίκ concept της βουβής διαμαρτυρίας. Πρέπει να γίνει μια κανονική διαμαρτυρία με πολιτικά συνθήματα και έναν σχετικό σαματά έξω από τη Βουλή για να ακουστούμε...

Φταίνε τα πεύκα- Τσιμέντο να γίνουν!

Δεν έχουν περάσει ούτε εικοσιτέσσερις ώρες από το σβήσιμο της μεγάλης πυρκαγιάς και η κυβέρνηση, ακόμα μια φορά, αντί να παραδεχτεί το αυτονόητο, δηλαδή το γεγονός ότι φέρει το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών ευθυνών για την ανοργανωσιά της κατάστασης, ρίχνει την ευθύνη αλλού. Και όταν μιλάμε για ανοργανωσιά, μιλάμε για ένα πραγματικό μπάχαλο. Ενώ, επί παραδείγματι, το ΓΕΝ είχε θέσει σε επιφυηλακή όλες τις μονάδες της Αττικής, η μεγαλύτερη πλειοψηφία των ναυτών απλά περίμεναν μέσα στις μονάδες, και όσοι στέλνονταν στα πύρινα μέτωπα απλά περίμεναν μέσα στο πούλμαν να βρεθεί κάποιος αξιματικός να τους πει τι να κάνουν. Δηλαδή βρίσκονταν εκεί απλά για να δείξουν ότι οι ένοπλες δυνάμεις ήταν εκεί, και απλά δεν χρησιμοποιήθηκαν από την πυροσβεστική. Και αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά στα όσα γίνονταν στα πύρινα μέτωπα.
Μια πυροσβεστική με ένα κενό 3500 ανδρών, το οποίο υπάρχει από πριν τις προπέρσινες πυρκαγιές..14 πυροσβεστικά αεροπλάνα από τα οποία ζήτημα ήταν εάν μπορούσαν αν πετάξουν τα 7, μιας και το 70% του ελληνικού πυροσβεστικού στόλου αποτελείται από αεροσκάφη κατασκευασμένα στη δεκαετία του 70, δηλαδή, κοινώς, αεροπλάνα τα οποία ζήτημα είναι εάν θα αντέξουν τις συνθήκες μιας επιχείρισης κατάσβεσης, έλλειψη δασικών δρώμων και αντιπυρικών ζωνών, πληρώματα οχημάτων που δεν ήξεραν που να πάνε και πως να πάνε εκεί, και άλλα τινά που δείχνουν ότι η κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε ποσώς με το θέμα των πυρκαγιών από τον Σεπτέμβρη του 2007 και εντεύθεν. Και, σαν να μην εφταναν όλα αυτά, μια ελληνική νομοθεσία, ψηφισμένη επί ΝΔ, που ουσιαστικά επιτρέπει την νόμιμη καταπάτηση των καμένων δασικών εκτάσεων, συν αποχαρακτιρισμούς δασών για να περνάν μέσα από αυτά αυτοκινιτόδρομοι.
Η Ελλάδα έχει εξελιχτεί σε ένα περιβαλλοντολογικό far west, όπου ο κάθε ιδιώτης κάνει ότι καταλαβαίνει με τις ευλογίες, βέβαια, της κυβέρνησης, η οποία σε περίπτωση που κάτι πάει στραβ΄ά, προσπαθεί, σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος, να νίψει τας χείρας της. Και αυτό γιατίν ουσιαστικά το πρώτο πριώνι της Ελλάδοςμ είναι η ίδια η κυβέρνση, που έχει αφήσει το περιβάλλον σε δεύτερη μοίρα χάριν μιας διαμφισβητούμενης, όσον αφορά την φύση και την αποτελεσματικότητα της, μορφής “πράσινης” ανάπτυξης, η οποία κυρίως αποφέρει κέρδη στους επιχειρηματίες που επιλέγουν να ακολουθήσουν το δρόμο της, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα τους οδηγήσει στην παύση όσων δραστηριοτήτων τους όντως μολύνουν το περιβάλλον.

Και όλα αυτά σε βάρος, βέβαια, της ποιότητας ζωής του μέσου πολίτη, μιας ακαι αυτές οι πυρκαγίές με την αποψίλωση των δασών , οδηγούν στις εξής τρεις συνέπιες:
1) Άνοδο της θερμοκρασίας στην Αττική
2) Δραματική αύξηση των ρίπων που καταπίνει ό μέσος Αθηναίος , αφού δεν υπάρχει πλέον τρόπος αζυτοί οι ρίποι να ξαναμετατραπούν σε οξυγόνο, και
3) Το τελειωτικό χτύπημα σε κάθε προσπάθεια αναχαίτισης των πλυμηρών που υπάρχει περίπτωση να συμβούν μέσα στους επόμενους μήνες.

Πάνω απ’ όλα όμως, τα όσα έγιναν μ’εσα στο περασμένο Σαββατοκύριακο έχουν να επιβεβαιώσουν την εικόνα μιας κυβέρνησης που όχι μόνο δεν μαθαίνει από τα λάθη της, αλλά επιμένει κιόλας να τα φορτώνει σε δανεικές πλάτες (βλέπε Στρατηγό Άνεμο, Υπερβολικά Πολλά Πεύκα, και οιαδήποτε άλλη κοινότυπη δικαιολογία μπορεί κανείς να σκαρφιστεί). Και αυτοί οι άνθρωποι μας κυβερνούν λίγο-πολύ τα τελευταία είκοσι χρόνια (ναι βάζω μέσα και το ΠΑΣΟΚ, όσο και να θέλει να φανεί ότι άλλαξε δεν μπορώ να ξεχάσω τι έλεγε μετά τις πυρκαγιές στην Πεντέλη κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’90).
Μήπως πρέπει να κάνουμε κάτι για όλα αυτά; Μήπως πρέπει να στείλουμε επιτέλους την κυβέρνηση σπίτι της; Μήπως πρέπει αν στείλουμε και το ΠΑΣΟΚ σπίτι του (αν δε πάρουν μαζί τους και την ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ ακόμα καλύτερα). ; Άντε, γιατί καιρός τους είναι. Επιτέλους, καιρός είναι να πάρουμε εμείς, σαν λαός την κατάσταση στα χέρια μας. Εάν όντως θέλουμε κάτι να αλλάξει.

'Ολοι στο Σύνταγμα, για να δωθεί ένα τέλο στην λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος

Η Πρωτοβουλία για την Αντι-συστημική Αριστερά κάνει δημόσια έκκληση για κοινή δράση και συντονισμό των bloggers και των ενεργών πολιτών όπου με κάθε τρόπο (SMS, τηλέφωνα κλπ) να μεταδώσουν το ακόλουθο μήνυμα:

“Καλούμε όλους τους ενεργούς πολίτες και κάθε συλλογικότητα σε ανοιχτή δημόσια διαμαρτυρία την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009, στις 7.00μμ στην Πλατεία Συντάγματος όπου:
1. Θα κατατεθούν στο προεδρείο της καμένα δέντρα στην Βουλή σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν
2. Όλα τα καμένα τουλάχιστον των τελευταίων 10 ετών θα απαιτηθεί να κυρήσσονται αυτόματα αναδασωτέα στην πράξη και
3. Αν βρεθούν κτίσματα σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες του κτίσματος, ο εργολάβος και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδειες ( Πολεοδομία, ΔΕΗ ) και να τους επιδικάζονται και τα έξοδα κατεδάφισης του.”

Στρατηγός Άνεμος Ξανά (;)

Όλη τη χτεσινή μέρα μόονο μια σκέψη βρισκόταν στο μυαλό μου. Πάλι γυρνάμε στα ίδια και τα ίδια; Μήπως οι νεκροί της Πελλοπονίσου, η Πάρνηθα και η Πεντέλη πριν από δύο χρόνια ήταν απλά ένας εφιάλτης και τίποτα άλλο. Γιατί μπορεί εγώ να τα θυμάμαι όλα αυτά, αλλά βλέπω ότι η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου και τα ΜΜΕ έχουν απωθήσει αυτά τα γεγονότα στο υποσυνείδητο τους, πιθανόν υπολογίζοντας ότι και ο κόσμος έχει κάνει το ίδιο.

Και αυτό γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν 52 πυρκαγιές μέσα σε μια μέρα, αλλά παρ’ όλα αυτά, όλοι να ασχολούνται με το εάν το ΠΑΣΟΚ θα υποστηρίξει τον Παπούλια ή όχι. Δεν γίνεται να κινδυνεύει να ξανακαεί η Πάρνηθα και η κυβέρνηση να κάνει τον Κινέζο. Και εάν όντως το κάνει, νομίζω ότι δεν χωρούν ιδιαίτερες αμφιβολίας για το ενδεχόμενο της συνέργειας και όχι της απλής αμέλειας πια, στο μεγάλο περιβαλλοντικό έγκλημα που συντελείται τα τελευταία 15 χρόνια στην χώρα, και δη επί ΝΔ.

Πόσο μάλλον εάν σκεφτεί κανείς ότι η Πυροσβεστική επιχειρεί με τα ίδια απαρχαιωμένα Canadair, και πιθανόν τίποτα δεν έχει αλλάξει και όσον αφορά και τον επίγειο εξοπλισμό της. Στη Μαγούλα λόγου χάρη δεν υπάρχουν αντιπυρικές ζώνες, και ορισμένες περιοχές είναι απροσπέλαστες για τα επίγεια μέσα της περιοχής. Αυτά φαίνονται από τις χτεσινές φωτιές. Και εάν λόγω δεκαπενταύγουστου αποφύγαμε τα θύματα στην Μαγούλα, ποιός είπε ότι το ίδιο θα γίνει εάν σήμερα το πρωί (σ.σ. το κείμενο γράφεται στις 2 και 20 τα ξημερώματα) ξαναανέβει η ταχύτητα του ανέμου και η φωτιά βάλει πλώρη για τα Δερβενοχώρια, η οποιαδήποτε άλλη κατοικημένη περιοχή. Πιθανό τότε εκτός από τις περιουσίες και τον φσικό πλούτο να βρεθούμε να θρηνούμε και ανθρώπινες ζωές.

Αλλά οι συνέπειες αυτής της πολιτικής δεν είναι μόνο άμεσες. Υπάρχουν και οι μακροπρόθεσμες. Ήδη ο Αθηναίος καταπίνει πενταπλάσιες ποσότητες καυσαερίου από αυτές που κατάπινε στην προ-Αττικής οδού εποχή. Και ενώ οι ρίποι πολλαπλασιάζονται, οι πνεύμονες πρασίνου του Λεκανοπεδίου αποψιλώνονται και τσιμεντοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς, για να μετατραπούν σε προεκτάσεις της Αττικής οδού, εμπορικά κέντρα, συγκροτήματα πολιτελών πολυκατοικιών, βίλες. Και το καυσαέριο πολλαπλασιάζεται, και η ποιότητα ζωής μας γίνεται όλο και χειρότερη.

Όχι δεν φταίει ο στρατηγός άνεμος για αυτό το χάλι. Φταίει το ξερό μας το κεφάλι. Φταίμε εμείς που συνεχίζουμε να ψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους. Πράσινους και γαλάζιους οικοπεδοποιούς. Ποιός θυμάται την προ δωδεκαετίας ατάκα του Παπανδρέου και του Σημίτη ότι η Πεντέλη θα ξαναγίνει πράσινη; Έχουμε φτάσει στο έτος 2009 και η Πεντέλη όχι μόνο δεν ξανάπρασίνησε, αλλά επίσης απέκτησε περισσότερες βίλες και αυθαίρετα.Φταίμε εμείς που ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει να στείλουμε την κυβέρνηση και το μάταιο αυτό σύστημα που λέγεται καπιταλισμό στο διάβολο, και περιμένουμε μέσα σε ένα σύστημα το οποίο έχει θέσει ως αυτοσκοπό την παραγωγή κέρδους με οποιοδήποτε κόστος να δούμε την ζωή μας να καλυτερεύει. Φταίμε εμείς που βλέπουμε όλη αυτή τη σκανδαλώδη συμπεριφορά και αντί να αντιδράσουμε ξεροκαταπίνουμε μπας και τα κάνουμε όλα αυτά γαργάρα, και πιστέψουμε ότι όλες αυτές οι μαλακίες είναι ή αποτέλεσμα της φαντασίας μας, ή το απαύγασμα της νεολληνικής μαγκιάς, άνευ κλανιάς και εξατμήσεως….

Ε λοιπόν καιρός ν’αλλάξουμε τα πράγματα δεν βρίσκετε;

Zappa Κατάβασις

“Έχεις πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση”, μου είπε. Και πέτυχε διάνα. Όπως και να ‘χει οι γυναίκες στο να τα καταλαβαίνουν αυτά είναι μανούλες. Πως το λένε ρε παιδί μου. Το’χουν το θέμα. Και αυτή η τελευταία ατάκα, με έβαλε σε σκέψεις. Μάλλον με έβαλε στην διαδικασία να προσπαθήσω να καταλάβω τι έγινε αυτή η έρμη η αυτοπεποίθηση μου. Που στο διάολο πήγε; Και γιατί; Έκανα ένα μικρό τριπάκι στην οδό αναμνήσεων. Προφανώς και δεν ήταν η πρώτη φορά που έχασα την αυτοπεποίθηση μου, προφανώς και δεν είναι η πρώτη χρονιά φέτος.

Η πρώτη φορά ήταν πριν από περίπου 10 χρόνια. Τότε όλα έδειχναν να πηγαίνουν κατα διαόλου. Κατ’ αρχήν ήμουν στην τρίτη λυκείου, πράγμα που από μόνο του είναι ένας παράγωντας στρές κ;αι απογοητεύσεων. Οι βαθμοί δεν ήταν και οι καλύτεροι, είχα τσακωθεί οριστικά με τον τότε κολητό μου (ακόμα δεν μιλιόμαστε) και, το σημαντικότερο, είχα περάσει από μια σχέση που με είχε σκοτώσει (κοινώς με παράτησε η πρώτη μου γκόμενα).Η αυτοπεποίθηση είχε βρεθεί στο ναδίρ. Πέρναγα μια ατελείωτη περίοδο μοναξιάς, με μοναδική μου παρέα την οικογένεια. Όμως ξαφνικά άλλαξα περιβάλλον, έφυγα για Dundee, αφού είχα πετύχει να μπω στο πανεπιστήμιο εκεί με τα τσαρούχια. Εκεί έκανα παρέες, φοιτητική ζωή, μόνιμη σχέση. Αλλά μετά από κάμποσο καιρό παραμονής εκεί, είδα ότι οι εκεί σπουδές μου δεν με ικανοποιούσαν, ότι δεν μπορούσα να ακολουθήσω την νομική. Και βρήκα ένα άνοιγμα, πάλι μακρυά από την Αθήνα, σε κάποιο αντικείμενο που μου αρέσει. Πολιτικές Επιστήμες στην Κύπρο. ΜΙα και δυό λοιπόν, αποφάσισα να αφήσω την ζωή μου στο Dundee στο παρελθόν και να φύγω για το νησί. Και εκεί άρχισε πραγματικά η περιπέτεια μου.

Ένα από τα πράγματα στα οποία διαφέρει η Κύπρος από την Ελλάδα είναι ότι έχει μια πολύ αυστιρή και επιφυλακτική γραμμή απέναντι στους ξένους. Δεν είναι μόνο οι καλαμαράδες που βρίσκονται σε αυτή τη θέση (και ας το διατείνονται μερικοι)έιναι ένα μέρος από αυτούς που πέφτουν θύματα των διαφόρων προκαταλήψεων και της δυσπιστίας προς το “άγνωστο”. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να φας πολλά χαστούκια και να περάσεις από 40 κύματα μέχρι να καταλάβουν ότι δεν θέλεις το κακό τους και απλά θέλεις ίση μεταχείριση. Και αυτό ήταν κάτι που δεν άντεξα. Αδυνατούσα να προσαρμοστώ, και πιστεύω ότι παρέμεινα απροσάρμοστος μέχρι τέλους, με τις συνέπειες που αυτό είχε στην φοιτητική μου ζωή. Δεν με άφηναν να φύγω για ένα ή δύο εξάμηνα στο εξωτερικό ως φοιτητής Erasmus. Τα ερωτικά πήγαιναν απ’ το κακό στο χειρότερο. Και ένιωθα απελπιστικά μόνος. Και κάθε φορά που προσπαθούσα να κάνω κάτι αυτό σκόνταφτε σε έναν τοίχο. Και βυθιζόμουν όλο και πιο πολύ, και ένιωθα όλο και πιο πολύ ότι ήμουν ένας καταραμένος loser. Loser μέχρι αηδίας. Και το αποτέλεσμα ήταν να φτάσω στη σημερινή κατάσταση.
Κάπως έτσι, σε μια επιστροφή στην Κύπρο κάποιο χειμώνα βρέθηκα να θάβω την αυτοπεποίθηση μου σε κάποιο χωράφι δίπλα στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Και έκτοτε, δεν κατάφερα να την ξαναανακτήσω, εν μέριε, ίσως, γιατί εκεί χτίζουν το καινούριο αεροδρόμιο….

Holidaze in tha sun

Φεύγω για λίγες ημέρες και σας αφήνω. Όμως δεν σας αφήνω και απολύτως μόνους/ες Έχετε παλιότερα κειμενάκια να διαβάσετε, βιβλία να ανοίξετε, μουσικές με τις οποίες θα ταξιδέψετε. Μόνο σας αφήνω με ένα ερώτημα για περισυλόγή όλο αυτό το καλοκαίρι. Από το Σεπτέμβρη που πάμε; Τι έρχεται μετά τη ΔΕΘ να μας επιβληθεί; Μήπως θα πρέπει να ξανασκεφτούμε το ενδεχόμενο του συλλογικού αγώνα;

Horatio Alger Must Die

Από τη φτώχεια στα πλούτη. Ο καλός, εργατικός και φιλόδοξος άνθρωπος πάντα ανταμοίβεται. Καλώς ορίσατε στην Πεμπτουσία του Αμερικάνικου ονείρου. Προσωπική επιτυχία, δάνειο, αμάξι, σπιταρόνα , όμορφη σύζηγος, φραγκάτος σύζηγος, κουτσούβελα στα καλύτερα σχολία. Μπαίνεις μπατίρης και βγαίνεις γιάπις. Γίνεσαι στέλεχος της Enron, ή της όποιας Enron, την φαλιρίζεις και πέρνεις ένα τεράστιο bonus για οτ κατόρθωμα σου. Γίνεσαι υπάλληλος της κάθε Enron, φαληρίζει, και χάνεις δουλειά, σπίτι, δάνειο. Θεέ μου τι ψέμα.
Το όνομα μου είναι John Kelly. Είμαι από την Βοστώνη, αλλά εδώ και πολλά χρόνια ζω στη Νέα Υόρκη. Μέχρι πριν έξι μήνες ζούσα σε ένα όμορφο διαμερισματάκι στις παρυφές του Lower East Side, με θέα το Central Park. Τώρα, εδώ και έξι μήνες, ζω σε ένα trailer park , λίγο έξω από το New Jersey. Άνεργος, και το επίδομα δεν υπάρχει, οι δε δουλειές είναι ένα πράγμα που ψάχνω με το δίκανο. Ευτυχώς κράτησα το αμάξι, το κομπιούτερ, το στερεοφωνικό και ένα-συο άλλα πράγματα που είναι χρήσιμα, όπως το μίξερ-μπλέντερ και το φούρνος μικροκημάτων. Κατά τα άλλα όμως μηδέν.
Όπως διηγήθηκα πριν, ζούσα σχετικά άνετα. Νοίκιαζα το διαμέρισμα μου, πήγαινα κάθε πρωί στη δουλειά μου, είχα στο γκαράζ το αμάξι μου, διακοπές στο Hampton’s και όλα τα άλλα ωραία . Ώσπου μια ωραία μέρα μάθαμε ότι το αφεντικό της λογιστικής εταιρίας που είχαμε, την έκανε. Δηλαδή, απλά έκλεισε την εταιρία επειδή υποτίθεται ότι δεν έβγαινε οικονομικά και έφυγε. Και άφησε όλους εμάς στο δρόμο χωρίς αποζημιώσεις, έτσι απλά. Ήταν λες και είχε ανοίξει η γη να με καταπιεί. Κυριολεκτικά. Ξαφνικά βρέθηκκα σχεδόν άφραγκος, χωρίς κανένα εισόδημα. Εννωείται πως ξεκίνησα αμέσως να ψάχνω γιαα να βρω δουλειά, αλλά όπου πήγαινα έβλεπα το ίδιο σκηνικό. Άλλους 200-300 να βρίοκονται στην ουρά πριν από εμένα. Τώρα πια έχω χάσει κάθε ελπίδα, στις περισσότερες αγγελίες ούτε που πέρνω τηλέφωνο για να ψάξω δουλειά. Και αυτό γιατί ξέρω την απάντηση. “Συγνώμη, βρίκαμε άλλον, ή συγνώμη δεν μπορούμε να κ΄πανουμε άλλες προσλήψεις, η κρίση βλέπετε”. Τέτοιες μαλακίες. Και να φανταστείς ότι όταν ήμουν μικρός διάβαζα τα βιβλία του Horatio Alger. Και τα πίστευα. Τι μαλάκας που ήμουν τότε. Πίστευα όλες αυτές τις βλακείες για να βρεθώ ξαφνικά να κάνω τι; Τώρα πια δε βρίσκω δουλειά ούτε ως οδοκαθαριστής. Πάλι καλά που βρήκα μια δουλίτσα σε ένα deli, αλλά και αυτή είναι part-time. Δηλαδή τα λεφτά που πέρνω είναι σχεδόν μηδενικά.

Ας γυρίσουμε λοιπόν στο προκείμενο. Τον Horatio Alger. Θεέ μου ποιος μπορεί να πιστεύει σε αυτόν τώρα πια. Οι κλασσικοί ρεπουμπλικάνοι και δημοκρατικοί γερουσιαστές που μας σέρβιραν όλες αυτές τις βλακείες για το πως θα βγάζαμε περισσότερα λεφτά μετατρέποντας τα λεφτά της σύνταξης μας σε μετοχές; Οι γιάπηδες που είχαν την ιδέα να πλασάρουν έτσι μετοχές στον κόσμο μπας και βγάλουν κάνα φράγκο παραπάνω. Ω ναι αυτοί πραγματικά πιστεύουν τον Alger, όσον αφορά τον τομέα του κέρδους. Οι πολιτικοί μας δεν νομίζω να πιστεύουν ούτε αυτοί τα του Alger. Απλά όλη αυτή η κατάσταση τους βοηθά σε αυτό το παιχνιδάκι εξουσίας. Quid pro quo.Σου δίνω τους ψηφοφόρους και τα λεφτά για να γίνεις ηγέτης, μου δίνεις τη δυνατότητα να κάνω ότι γουστάρω. Και τι έκαναν; Μας πούλησαν ξανά εκείνη την παλιά καλή ψευδαίσθηση.Τον Horatio Algerκαι το παραμυθάκι του. Αλλά πλέον ο κομπος έχει φτάσει στο χτένι.
Η σημερινή μέρα δεν διαφέρει σε πολλά και από τις υπόλοιπες. Ανοίγω την εφημερίδα με τις αγγελίες, και κοιτάω για να δω εάν υπάρχουν εταιρίες που να ψάχνουν για εργαζόμενους. Σημειώνων τηλέφωνα, τηλεφωνώ. Τζίφος. Τίποτα. Μηδέν εις το πηλίκο. Ξαφνικά ξανανιώθω, μετά από μια βδομάδα το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Κάποτε ήμουν ένας περίφανος εργαζόμενος άνθρωπος. Τώρα τι είμαι; Ένα μηδενικό. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Κάποτε έπαιζα τους ισολογισμούς μιας εταιρίας στα ΄δαχτυλα. Τώρα κάθομαι και κάνω προσθέσεις για να βγάλω τον λογαριασμό του κάθε πελάτη που έφαγε και ήπιε στον χώρο εργασίας μου. Δεν αντέχω πια. Δεν μπορώ, το μυαλό μου έχει κολήσει. Έχω σχεδόν χάσει την περιφάνεια μου. Για αυτοπεποίθηση δεν μιλάω. Το μυαλό μου σιγά σιγά έχει αρχίσει να πέρνει ανάποδες στροφές. Καταραμένοι πολιτικοί, καταραμένα αφεντικά , καταραμένε Horatio Alger. Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ ΟΛΟΥΣ!!! Δεν πάει άλλο. Χρειάζονται δραστικές λύσεις πια. Λύσεις απελπισίας, αλλά δραστικές. Και δεν σκέφτομαι τον θάνατο μου. Όχι η αυτοκτονία δεν είναι λύση. Δεν βοηθά! Ίσως θα πρέπει να βρω κάτι άλλο.

Και τότε ανοίγει μια πόρτα στο μυαλό μου, σκέφτομαι κάτι που δεν έχει περάσει από το μυαλό μου μέχρι τώρα. Γαμώτο, πως δεν το είχα σκεφτεί πιο πριν; Ο Horatio Alger πρέπει να πεθάνει. Αλλά πως στο διάολο σκοτώνεις κάποιον που είναι πεθαμένος; Το μυαλό μου για μια φορά ακόμη σκαλώνει. Αλλά ξανασκάει κάποια ιδέα. Μήπως σκοτώνεις ένα νεκρό απλά εξαφανίζοντας το έργο του. Μηπως αυτός είναι ο τρόπος. Μήπως το καταφέρνεις καταστρέφοντας τις αναμνήσεις που μπορεί να έχουν οι μελλοντικές γενιές; Γκρεμίζοντας τις παρακαταθήκες του; Χμ, ίσως αυτό πρέπει να κάνω. Να εμποδίσω την διάδωση των ιδεών του. Να βρω τα βιβλία του σε κάθε βιβλιοθίκη και να τα καταστρέψω. Να μην ξαναμολύνει ποτέ μυαλό με τις ανοησίες του για το Αμερικάνικο Όνειρο. Να ξεκινήσω από τις βιβλιοθήκες και μετά να πάω στον εκδοτικό οίκο και τις αποθήκες του. Και να τα κάψω όλα. Αυτό είναι! Δεν ξέρω πως θα το κάνω, που θα βρω τα λεφτά, αλλά θα βρω ποιες βιβλιοθήκες έχουν πονήματα του, θα τα δανειστώ και θα τα κάψω. Και θα αρχίσω πρώτα με το Νιυ Τζέρσεϋ και τη Νέα Υόρκη. Τώρα κιόλας!

Ξεκινάω για την τοπική βιβλιοθήκη. Μπαίνω μέσα, κοιτάω στην οθώνη του υπολογιστή και βλέπω καμιά δεκαριά βιβλία του. Τα βρίσκω όλα και τα βάζω στον σάκο μου,βρίσκω ένα ανοιχτό παράθυρο που βλέπει σε ένα σοκάκι, τα πετάω όλα μαζί απο κει και φεύγω σαν κύριος. Παιχνιδάκι! Πέρνω το σακίδιο και το βάζω στο αμάξι, φεύγω για να ββρω μια έρημική τοποθεσία. Β΄ρισκω ένα εγκαταλελειμένο λούνα πάρκ, βγάζω τα βιβλία και τους βάζω φωτιά .
“Αχ τι ώραία που μοιάζει η εκδίκηση κύριε Alger. Γλυκειά σαν σοκολάτα και κρύα σαν ένα ποτήρι μπύρα. Μερικές δεκάδες άνθρωποι θα γλιτώσουν από τις μπαρούφες σου Hortio. Και αύριο κι άλλοι, και μεθαύριο κι άλλοι. Κύριε Algerέχω πάρει φόρα και τίποτα δεν με σταματά. Τίποτα, κανείς και με καμία παναγία. Να το ξέρεις κάθαρμα. Σε έχω στοχεύσει. Και δεν είσαι ο τελευταίος! Μετά οι πολυεθνικές! Και οι τράπεζες! Και οι Ρεπουμπλικάνοι! Και οι Δημοκρτικοί! Τρομάχτε, έρχομαι να σας περιλάβω. Τρεχάτε να κρυφτείτε σαν τα μικρά ποντικάκια…..Δεν ξέρετε ότι και πάλι θα σας βρω, και τίποτα και κανείς δε θα σας σώσει……
Μαζεύομαι και πάω σπίτι. Αύριο είναι μια νέα μέρα. Και μια νέα επιχείρηση με το όνομα του Alger γραμμένο πάνω της……Καλύτερα σχεδιασμένη, πιο θεαματική. Και πρέπει να είμαι ξεκούραστος….

post-Εφετείο anger

Εκκενώθηκε λένε και το Εφετείο. Έφυγαν οι Αφγανοί από τον Άγιο Παντελεήμονα. Άλλαξε τίποτα; Μπα. Το μόνο που άλλαξε είναι ότι τώρα αισθάνονται δικαιωμένοι οι τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής και οι διάφοροι περιφερόμενοι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα, της περιοχής γύρω από την Ομόνοια και της Πλατείας Αττικής (που θυμίζουν μια κακόφωνη χωροδία που σε κάθε της εμφάνιση αλλάζει όνομα αλλά όχι σύνθεση). Και αισθάνονται αρκετά άνετοι για να κάνουν το “θεάρεστο” έργο τους, με την συνοδεία της ΕΛ.ΑΣ και των διάφορων κυβερνητικών παραγόντων.
Άλλαξε όμως και κάτι άλλο. Άρχισαν να στρέφουν την οργή που υπήρχε για την κυβέρνηση προς τους μόνους που δεν φταίνε για την όλη κατάσταση. Τους μετανάστες και τους πολιτικούς πρόσφυγες.Τα κατάφεραν για μια ακόμη φορά να στρέψουν τον κόσμο μακρυά από τους πραγματικούς λόγους για την ανεργία και τη φτώχεια στην Ελλάδα. Τα συγχαρητήρια μου. Σε αυτούς που τα κατάφεραν και σε εμάς που τους αφήσαμε.
Τώρα όμως πρέπει να δωθεί μια πολιτική απάντηση σε όλα αυτά. Πρέπει να βγούμε ξανά στο δρόμο. Να δείξουμε ότι η μόνη απάντηση στα όσα μας πλασάρουν είναι οι κοινοί αγώνες και η απεργία, όχι ο ρατσισμός, και σίγουρα όχι αυτή η πολυδιαφημισμένη λιτότητα (μόνο για τους εργαζόμενους, όχι για τις μεγάλες επιχειρήσεις). Είναι καιρός να ξαναδώσουμε την μάχη του πεζοδρομίου μπας και τα αλλάξουμε όλα

Μικρές Απορίες

Η κυβέρνηση μας έχει καταφέρει να βρει 100τόσα δις για τις τράπεζες, αλλά κατά τα άλλα τα ταμεία είναι άδεια και δεν βγαίνει οικονομικά. Παρ’όλα αυτά χαρίζει φόρους σε μεγαλοεπιχειρηματίες,αφήνειύσηχουςτους μεγαλοφοροφυγάδες, κυνηγάει με νέους φόρους όσους από εμάς είμαστε συνεπείς φορολογούμενοι η πέρνουμε μισθό με μπλοκάκι. Μήπως πρέπει να τη δστείλουμε πίσω στο σπίτι της; Έτσι μια μικρή απορία που έχω.. κλέγηκαν στην κυβέρνηση, με βάση τομε το σκεπτικό ότι δεν είναι τόσο κακοί όσο το ΠΑΣΟΚ, και ο Γιωργάκης, και τώρα μας έχουν κατσικωθεί και δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από την πάρτη τους. Με τα λεφτά για τις τράπεζες, την ανοχή για τις απάτες και τις άλλες λαδιές της εκκλησίας, την κατακόρυφη απύξηση των εξοππλισμών και τη δραματική μείωση των κοινωνικών παροχών, με την ιδιοτικοποίηση των πάντων. Οχι ότι εάν μας είχε κατσικωθεί ο Γιωργάκης δεν θα έκανε τα ίδια βέβαια, ίδια πολιτική ακολουθούν και ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Μήπως τελικά πρέπει να καταλάβουμε ότι το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός δεν λειτουργεί πια; Μήπως πρέπει να καταλάβουμε ότι πρέπει να στείλουμε τα αστικά κόμματα εκεί που πρέπει, να κάνουν παρέα με τη μοναρχία και την αριστοκρατία, εκεί στο σεντούκι της ιστορίας;. Μήπως πρέπει επιτέλους να τελειώνουμε μαζί τους και να πάμε μπροστά σαν λαός και ανθρωπότητα(αντί να πάμε πίσω όπως θέλουν κάτι ΛΑΟΣ, Παπαθεμελήδες, Χρυσαυγήτες και τα τοιαύτα);

Βαρβαρότητα

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση έχει προτιμήσει τον δρόμο της βαρβαρότητας και όχι της όποιας σύνεσης. Αυτό έγινε ηλίου φαεινότερο με την επίθεση των ΜΑΤ ατον καταυλισμό των προσφύγων στην Πάτρα, κατά την διάρκεια της οποίας μάρτυρες είδαν φορτηγά να μεταφέρουν γκαζάκια εντός του χώρου, ενώ άλλοι μάρτυρες έλεγαν ότι κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς που προκλήθηκε (εν μέσω επιχείρισης-σκούπα), η πυροσβεστική είχε εντολές να μην επέμβει για την κατάσβεση της. Κάπως έτσι η κυβέρνηση δείχνει στην πράξξη τα σχέδια της για τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, και όσο η κρίση θα βαθαίνει, ακόμα και τους Έλληνες εργαζόμενους σε περίπτωση απεργίας, και σίγουρα την νεολαία. Και αυτό σημαίνει στρατιωτικού τύπου επιχειρήσεις, σε αγαστή συνεργασία με τους ακροδεξιούς, ενάντια σε μετανάστες και αγωνιζόμενους ανθρώπους.

Η κυβέρνηση μας έδειξε που έχει γράψει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Καιρός να δείξουμε και εμείς που έχουμε γραμμένη την κυβέρνηση.

Βράδυ στη La Coruña

Ο ήλιος ΄εδυε πίσω από τον Πύργο του Ηρακλή. Ο ουρανός είχε κοκκινίσει και τα ποιό όμορφα χρώματα εμφανίζονταν στην θάλασσα. Τη γενικευμένη ηρεμία διατάρασσε προσωρινά ο ήχος μιας μηχανότρατας που έφτανε στο λιμάνι, προφανώς μετά από μια ψαριά κάπου στον Κόλπο της Βισκάγιας ή στις Βόρειες Θάολασσες. Καθισμένος στα βραχάκια, δίπλα στον Πύργο, ο Μεξικάνος Τομάς Βογκ ο τρίτος, γνωστός και ως China, παρακολουθούσε χάζευε το απέραντο γαλάζιο, βυθισμένος στις σκέψεις του. Λίγο πρίν χαθούν οι τελευταίες ακτίδες φωτός, έκανε μια τελευταία βουτιά στον ωκεανό και ένιωσε την αναζωογωνιτική δροσιά του νερού του Ατλαντικού. Βγήκε έξω και τράβηξε για το νεοκλασικό, για να βρει τον φίο του τον Miguel. Απόψε η νύχτα θα αποτελούσε την κορύφωση των διακοπών, με ένα πάρτι από τα λίγα. Όλοι οι φίλοι του Miguel θα μαζεύονταν παρέα στην παραλία για κάνουν ένα μεγάλο αποχαιρετιστήριο πάρτυ για τον Miguel και τον Paquito, που έφευγαν για Βραζιλία. Μετά όλοι θα πήγαιναν στο Clandestino και μετά θα κατέληγαν στην πλατεία, γύρω από το συντριβάνι. Στο νεοκλασικό ο Miguel έκανε τις προετοιμασίες για το πάρτυ. Είχε μαζέψει λεφτά από όλη την παρέα, τα είχε βάλει σε μια μικρή θήκη σαν πορτοφόλι και περίμενε το τηλέφωνο από τον άνθρωπο με το stuff. Στη La Coruña άμα θες βρίσκεις τα πάντα, ίδίως από stuff. Είναι η κύρια πύλη εισόδου της κοκαϊνης και στην Ευρώπη, ενώ το ΜΑρόκο βρίσκεται πολύ κοντά, το ίδιο και το Αμστερνταμ. Το υλικό έρχεται, κυρίως από τη θάλασσα,, μέσα σε καράβια, ή οδικώς, και μπορείς να βρεις οτιδήποτε σχεδόν αά πάσα στιγμή, ιδίως εάν έχεις τις κατάληλες άκρες. Ας πούμε, εάν ψάχνεσαι για φούντα, κατά πάσα πιθανότητα η άκρη σου θα σου πει ότι ήρθε ο Μαροκινός και τον περιμένουν ανά πάσα στιγμή να χέσει, Και αυτό γιατί ή φούντα βρίσκεται σε σακουλάκια τα οποία κατάπιε πριν φύγει για Ισπανία και τα οποία βρίσκονται στο στομάχι του. Η άκρη παραλαμβάνει το σακουλάκι, το ξεσκατίζει και σου κλείνει ραντεβού για να έρθεις να το πάρεις. H άκρη επίσης σπάει το εμπόρευμα, αλλά σχεδόν ποτέ δεν το αραιώνει,όταν πρόκειται για τους ντόπιους καταναλωτές. Έτσι μιλάμε πάντα για καθαρό “πράγμα” που πωλείται σχεδόν στη μισή τιμή από οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη. Ο Miguel ευτυχώς για την φούντα δεν προβληματιζόταν καθόλου. Κάτι φίλοι του καλιεργούσαν μια φυτεία μέσα σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης. Οπότε το πρόοβλημα ήταν στην κόκα και στο LSD. Ευτυχώς όμως βρήκε προμηθευτή η άκρη, και το ραντεβού έγινε στον τεκέ.

Αυτός έμοιαζε με ένα κανονικό διαμέρισμα φοιτητών μέσα στην πόλη. Όμως μέσα έβρισκες ιονιστές, τοίχους επενδυμένους με φύλα από αλουμινόχαρτο, μαύρες κουρτίνες για να μην φαίνεται ο δυνατός φωτισμός και ηλεκτρονικό σύστημα ποτίσματος, τα οποία φρόντιζαν μια σειρά από περίπου 50-100 φυτά. Η δουλειά έγινε γρήγορα και μέσα σε είκοσι λεπτά, με το stuff ανά χείρας έπερναν τον δρόμο του γυρισμού. Το πιο δύσκολο κομμάτι της προετοιμασίας είχε περάσει. Τώρα έπρεπε να πάνε σπίτι, να αδειάσουν την κάβα ή ένα μέρος της ,και να φορτώσουν τα ποτά στο αμάξι, αλλά και να ετοιμααστούν για το πάρτυ. Πάρκαραν λοιπόν έξω από το σπίτι και φόρτωσαν τα π΄ραγματα στο σιτροέν, και μετά μπήκαν για μπάνιο και για να αλλά ξουν. Ο Τομάς έβαλε το χαβαν΄έζικο πουκάμισο του, και έστρψε ένα μπάφο για αρχή. Τον ήπιαν παρέα, για να μπουν στο κλίμα για τη φιέστα του βραδυού. Και αμέσως μετά τους έκοψε η λόρδα. Οπότε ξεκίνησαν να πάνε για φαϊ. Τάπας και Estrella Galicia στο Recuncho de Maite με τον υπερντοπαρισμένο σερβιτόρο να τους ρωτάει εάν θα δουν καθόλου από τις “άλλες” ομορφιές της πόλης. Έφυγαν και κατέβηκαν στην παραλία, όπου η γιορτή είχε μόλις αρχίσει. Κάπιοι είχαν στήσει ένα τσουκάλι και μαγείραυαν, σε δυνατή φωτιά, ένα τοπικό ποτό, άλλοι είχαν στήσει γαβάθες με σανγκρία και φρούταν στην άμμο, αλλού ήταν συγκεντρωμένα διάφορα μπουκάλια με αλκοόλ κάθε λογής. Στη μέση της παραλίας ήταν μια τεράστια φωτιά γύρω από την οποία χώρευαν κάπιοι, ενώ κάπιοι άλλοι από την παρέα τζάμαραν χρησιμοποιώντας ένα πικάπ, τύμπανα και κιθάρες. Κοινώς γινόταν ένας όμορφος και οργανωμένος χαμός. Μια όμορφη κοπέλα πλησίασε τον Τομάς, των ρώτησε αν θέλει να φτιαχτούν παρέα, ή και να μοιραστούν το stuff τους. Ο Τομάς είπε ναι και αμέσως η κοπέλα έβγαλε ένα καθρέφτάκι και ένα σκονάκι κόκας. Με μια κάρτα αναλήψεων χώρισε, το σκονάκι που είχε απλώσει στο καθρεφτάκισε τέσσερις ίσες γραμμές. Στη συνέχεια έβγαλε ένα δεκάέυρω, το τύλιξε έτσι ώστε να μοιάζει σαν περυτίλιγμα από τσιγάρο, έβαλε τη μια άκρη στο ρουθούνι και την άλλη στη μια γραμμή και τράβηξε με μυτιά. Μετά το Τομάς ακολούθησε την ίδια διαδικάσία. Και όταν τελείωσαν είπε να της δώσει λίγο από το lsd του, για να την ακούσουν καλά. “Αργότερα” του είπε, “πρώτα λίγη κουβεντούλα. Έτσι να γνωριστούμε λίγο. Γλυκούλης μου φαίνεσαι”. Ο Τομάς δεν είχε την παραμικρή αντίρριση γι’αυτό. “Κάτι να πιείς ίσως; Η συζήτηση μπορεί να τραβήξει και νιώθω λίγο στεγνός. Πάμε να σερβιριστούμε;” “Βεβαίως”. Πήγαν στον πάγκο και έβαλαν ο καθένας από ένα ποτη΄ρι σαγκρία. Η συζήτηση κύλησε ομαλά, και ο Τομάς ένιωσε μια κάποια έλξη για την κοπέλα, που ονομαζόταν Alicia Romero. Πέρασε το χέρι του γύρω από τη μέση της και της έσκασε ένα φιλίστο στόμα. Εκείνη δεν αντιστάθηκε καθόλου, και απάντησε με ένα ακόμα φιλί.Συνέχισαν έτσι για πολλή ώρα μέχρι που ο Τομάς έβγαλε το μπουκαλάκι με το lsd. Έβαλε και τις τέσσερις σταγόνες στο στόμα του, κατάπιε τις δύο, και ξαναφίλισε την Αλίσια στο στόμα. Αυτή ήπιε με περίσσια δίψα τις σταγόνες που βγήκαν από το στόμα του Τομάς.

Όλοι οι υπόλοιποι ξεκίνησαν για να συνεχίσουν στο Clandestino. Όχι όμως ο Τομάς και η Αλίσια. Αυτοί ήταν στον δικό τους κόσμο. Έπαιξαν κυνηγητό ανάμεσα στις αναδυόμενες ορχιδέες, χόρεωαν cheek to cheek κάτω από τεράστιες μαργαρίτες, παρατήσαν τους τεράστιους βατράχους που χώρευαν γύρω από τη φωτιά και τα γουρούνια που έκοβαν βόλτες στον παραλιακό δρόμο οδηγώντας περιπολικά, και έκαναν έρωτα πάνω σε ένα τεράστιο ηλιοτρόπιο Και ξαφνικά ο Τομάς είχε μια επιφοίτηση. Αγαπώ ότι βρίσκεται σε αυτό τον κόσμο, αυτή την πόλη και σε ακτίνα 20 μέτρων από εμένα” φώναξε. Και τότε ο ουρανός άνοιξε, και πλυμήρησε από όλα τα χρώματα της ίριδας. Και εμφανίστηκε και ο θεός ο ίδιος και τους έλουσε με μυριάδες δώρα και όμορφα αισθήματα. Και, κυρίως, εκείνη τη βραδυά ο Θεός έβρεξε αγάπη πάνω στους δύο τους.

Ένα πρωινό στη Λευκωσία.

A change of scene, a change of style.
A change of hopes, with no regrets

Ξύπνησα και το κεφάλι μου βούιζε. Δεν είχα ιδέα τι είχα πιεί το περασμένο βράδυ, και εάν είχα πιεί τίποτα. Σκατά. Άλλη μια μέρα εδώ, άλλη μια μέρα. Από το ραδιόφωνο ο Ian Curtis έλεγε τα δικά του. New Dawn Fades. Ναι καλά. Με τη βοήεθια της τύχης, ψιλαφώντας τα ράφια της κουζίνας, βρήκα το shaker, έβαλα μέσα κάμποσο καφέ, νερό , ζάχαρη και γάλα. Ένας φραπές ήταν ο ιδανικός τρόπος για να ξυπνήσω. Καφές και μουσική, το τέλειο τονοτικό. Έκατσα λοιπόν στο σαλόνι, άνοιξα την εφημερίδα και ξεκίνησα όλη τη διαδικασία του Κυριακάτικου ξυπνήματος. Κυριακή στη Λευκωσία. Η πόλη είναι άδεια και η ζέστη αφόριτη,η τηλεόραση ως συνήθως δεν είχε το παραμικρό ενδιαφέρον. Βαρεμάρα, σαπίλα και πάλι σαπίλα. Καταραμένη Κυριακή. Μια Κυριακή στην Λευκωσία συνήθως σημαίνει τα εξής δύο πράγματα. Δεν έχεις τι να κάνεις και που να πας, τουλάχιστον όχι μέχρι τις τέσσερις το μεσημέρι.

Πρέπει να είχα διαβάσει τουλάχιστον τη μισή εφημερίδα όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ο Neil. “Είμαστε ανοιχτά και περιμένουμε, είναι εδώ και ο Γκώνος με Μπουγάτσα και Μαρία. Σήκω και έλα!”. Έβαλα κάτι πρόχειρο πάνω μου και ξεκίνησα. Έξω είχε κουφόβραση, πρέπει να είχε χτυπήσει ένα σαραντάρι σίγουρα. Μέρες Σεπτέμβρη, παράξενες μέρες. Μπήκα γρήγορα στο Cafecity και βρήκα τον Neil στο γνωστό του πόστο, πίσω από τη μπάρα, φορώντας τα κλασσικά ροζ γυαλιά. Μου έβαλε έναν καφέ και μου είπε που ήταν οι άλλοι. Κάθονταν στο γνωστό γωνιακό τραπεζάκι, κάτω από την πέργκολα. Ούτε αυτοί ήταν στα σύγκαλα τους. Φαίνονταν τσιτωμένοι. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Καθόλου καλά. Δεν ήταν ότι είχαν νεύρα. Απλά όλοι ήταν τρομαγμένοι. Λες και είχαν δει το χάρο με τα μάτια τους. Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να ρωτήσω τι έγινε. Η απάντηση ήταν μια.
“Αρχίσανε τις διαγραφές, διώχνουν κόσμο”. “Ποιούς;” “Αρχίσανε με τον Μηχαλάκο, και έπονται και άλλοι” “Πίκρα.” “Δε λες τίποτα.” “Και τι θα κάνουμε τώρα;” “Ιδέα δεν έχω, δεν γίνεται τίποτα με τους καθηγητές του, μάλλον πρέπει να δούμε το θέμα παρηγοριά.” “Το ξέρει;” “Το είδε το πρωί, στην αλληλογραφία” “ Γαμώτο.” “Και τώρα;”

Η μεγάλη ερώτηση. Τώρα τι γίνεται; Τι του λες; Ότι εκεί που θα πάει είναι μάλλον καλύτερα. Ότι έστω και έτσι άφησε την μάταια αυτή πόλη και ανοίγει δρόμο για αλλού; Ότι τα τέσσερα χρόνια εδώ δεν πήγαν στο βρόντο; Τι να πεις σε κάποιον που την πάτησε τόσο άσχημα; Ότι όλα θα πάνε καλά; Πόσο μάλλον όταν και εσύ νιώθεις την θέση σου επισφαλή,όταν νιώθεις ότι όπου να’ναι θα θερίσει και ‘σενα η γκιλοτίνα. Γαμώτο. Οι καφέδες ήρθαν και ξεκινήσαμε να τους πίνουμε. Ήρθε και ο Neil, μιας και αυτή την ώρα είμαστε η μόνη πελατεία.

“Πίκρα ε; Πίκρα. Βέβαια. Κάποιος απο ΄δω που δεν προσαρμόστηκε είδε την πόρτα της εξόδου. Η μοίρα του απροσάρμοστου. Η προσαρμόζεσαι, ή σε διώχνουν. Και η μοίρα όσου δεν έχει μπει στο τριπάκι του ανταγωνισμού. Εάν δεν μπεις στη διαδικασία να τρέχεις σαν τον πούστη απο δω κι απο κει δεν σε κάνουμε αποδεκτό. Ξέχνα την προσωπική σου ζωή, ξέχνα τον ύπνο, ξέχνα τα όλα και τρέχα σαν τον μαλάκα για να τα βγάλεις πέρα εδώ. Έτσι.Σκάσε και τρέχα.”

Δεν είχε και άδικο. Όμως τώρα ήταν η πρώτη φορά που τα βλέπαμε σε πλήρη εξέλιξη όλα αυτά. Για πρώτη φορά έδιωχναν κόσμο. Κάτι έπρεπε να γίνει. Κάπως έπρεπε να επεξεργαστούμε και να αντιμετοπίσουμε όλη την κατάσταση. Πως όμως; Ιδέα δεν υπήρχε. Μόνο να πάμε στο σπίτι του Μιχαλάκου μπας και νιώσει λίγο καλύτερα.

Ο Μιχαλάκος ήταν ένα ράκος. Καθόταν μπροστά από την οθώνη του υπολογιστή, κοιτώντας το email και προσπαθώντας να καταλάβει εάν όλα αυτά που διάβαζε ήταν η πραγματικότητα ή κομμάτι ενός εφιάλτη. Δεν πίστευε στα μάτια του. Είχε πάθει σοκ. Πολύ απλά η απόλυτη καταστροφή για έναν Έλληνα φοιτητή στο ucy βρίσκόταν μπροστά στα μάτια του. Η διαγραφή. “Έλα Μηχαλάκο θα εκεί που θα πας είναι καλύτερα”. “Όλα χάθηκαν, όλα”.
Μηχαλάκος, άλλο ένα θύμα του ucy. Τώρα, μερικές ώρες μετά την άφιξη μας προσπαθεί να συνέλθει. Και αδυνατεί. Χρειάζεται κάτι για να τον συνεφέρει από την φρήκη. Βάζουμε κλήρο και η μπίλια κάθεται στο αλκοόλ. Και τον σέρνουμε να έρθει μαζί μας για ξίδια. Και θα φύγει έχοντας αναθαρίσει λίγο, για να κυνηγήσει κάτι άλλο. Τι άλλο όμως; Με μια απόρριψη ήδη στην πλάτη, η οποία του ήρθε απροειδοποίητα τι θα καταφέρει. Άγνωστο.
Αλλά υπάρχουν και άλλα. Ο Μηχαλάκος ήταν μόνο η αρχή. Ποιός άλλος έπεται; Μαζί λοιπόν με τις μπύρες πρέπεςι να πάρουμε και μια απόφαση. Να δούμε εάν μπορούμε να αντιδράσουμε, και πως. Κατηφορίζουμε για καλά καθούμενα, να βρούμε ρετσίνα ή λίγο Τούμπα Libre (Μαλαματίνα με κοκακόλα).
Έξω η ζέστη είναι αφόρητη. Έχει φτάσει καταμεσήμερο και ο ήλιος έχει πολύ άγριες διαθέσεις, σχεδόν τσουρουφλίζει το δέρμα. Και στην ομάδα υπάρχει κατήφεια….Φτάνουμε στα Καλά Καθούμενα, και αρχίζουμε τις παραγγελίες. Σε λίγο εμφανίζονται η Μαρία και η Χαριτίνη φορτωμένες ούζα και ρετσίνα. Η κατάσταση αντιμετοπίζεται μόνο με αλκοόλ. Τέρμα.
Ευτυχώς με τα ποτά η διάθεση αρχίζει να αλλάζει. Ο Μηχαλάκος λέει ότι θα το παλέψει για Ελλάδα και αρχίζουμε να σκεφτόμαστε πως θα αντιδράσουμε για να μην υπάρξουν και άλλοι.
Ρίχνω την ιδέα. Καστάληψη στην πρυτανεία για το θέμα των διαγραφών. Με αίτημα να σταματήσουν οι διαγραφές φοιτητών από το επόμενο εξάμηνο. Η εισήγηση γίνεται δεκτή με επιφυλάξεις, αλλά λέμε να κάνουμε μερικά τηλέφωνα μέχρι την Τετάρτη και την Τετάρτη να αποφασίσουμε για το εάν θα μπορέσει αν γίνει κάτι. Οι περισσότεροι όμως, από όσους είναι εδώ, είναι θετικοί στην ιδέα. “ Είναι καιρός”, λένε “να τους κάνουμε να μας ακούσουν”. Και δεν έχουν άδικο. Η συγκέντρωση λήγει και τραβάμε ο καθένας στο δρόμο του με την υπόσχεση να μην αφήσουμε τις διαγραφέςνα μείνουν χωρίς απάντηση. Πόλεμο θέλουν; Οκ, αλλά ας ετοιμαστούν και για αντιδράσεις.Γυρνάω και βλέπω τον Μηχαλάκο. Έχει αναθαρρίσει, και είναι καλύτερα. “Τελικά”, λέει, “ίσως να μας βγήκε σε καλό η όλη κατάσταση. Μπορεί εγώ να μην σωθώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι χάσαμε την μπάλα”. Φτάνω στο σπίτι πολύ μετά τη δύση του ηλίοπ. Το ραδιόφωνο παίζει τους στίχους του Ian Curtis δια στόματος Moby αυτή τη φορά.

The strain's too much, can't take much more.'
Oh, I've walked on water, run through fire,
Can't seem to feel it anymore.

Σηκώνω τη γροθιά και φωνάζω. “Ναι η κατάσταση εδώ είναι σκατά. Αλλά τίποτα δεν είναι μάταιο, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Άντε γαμήσου και συ και η μιζέρια σου Ian Curtis”

A loaded gun won't set you free.

Εκτός και εάν το όπλο είναι η επανάσταση. Έτσι λέω.

Know Thy Enemy

Τελικά η όλη ιστορία με την κρίση έχει ξεκινήσει να πέρνει μια άσχημη τροπή. Από εκεί που κανείς θα περίμενε από τον κόσμο να κυνηγά τους μεγαλοκαρχαρίες των μεγάλων εταιριών . Αντιθέτως στο ειδώλιο έχει μπει ο πιο αδύναμος κρίκος αυτής της ιστορίας, και αυτός που στην πραγματικότητα δεν φταίει ποσώς. Ο μετανάστης. Πως όμως φτάσαμε εκεί; Μια ερώτηση που έχει κάποιες απλές, πολύ απλές απαντήσεις..
Η μία απάντηση είναι ότι η αριστερά, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης είναι απούσα. Και προτάσεις ξεκάθαρες που να χτυπούν τον στόχο δεν εμφάνησε, και να εξηγήσει στον κόσμο τα πραγματικά αίτια της κρίσης απέτυχε. Αντιθέτως αναλώθηκε σε επιστημονικές αναλύσεις αρκετά δυσνόητες για τον μέσο άνθρωπο και μετά νέρωσε τις θέσεις της.
Σαν αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης και μόνο μπορώ να δω βέβαια το γεγονός ότι οι διάφοροι ακροδεξιοί ηγέτες βρήκαν απήχηση. Και αυτό γιατί δυστυχώς ελλεόψει άλλων πολιτικών προτάσεων το “φταίνε οι ξένοι” αποτελεί πολιτική λύση. Κατά τα άλλα τα γνωστά ακροδεξιά κόμματα εκτός από αυτό προτείνουν βέβαια τις κλασικές νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές.
Σύμμαχος σε όλο αυτό και τα άλλα κόμματα της κεντρο-ακροδεξιάς πολυκατοικίας, τα οποία δεν φείδονται σε ρατσιστική ρητορία. Ως συνήθως σε πολλές περιστάσεις αποδείχτηκαν βασιλικότερα του βασιλέως, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση Μπερλουσκόνι, όπου ο Καβαλιέρε περνάει τον έαν απάνθρωπο και ρατσιστικό νόμο μετά τον άλλο.Ταυτόχρονα βέβαια περνούν και φοροαπαλλαγές για τις μεγάλες επιχειρήσεις, νόμοι που περιορίζουν τα διακιώματα των εργαζομένων και ένα αγριότατο ασφαλιστικό, με το οποίο κόβονται συντάξεις και επιδόματα.
Για να τα πω σταράτα. Πρέπει να δείξουμε στον κόσμο ποιός είναι ο πραγματικός εχθρός. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι κυβερνήσεις και οι ακροδεξιοί ρήτορες που τους στηρίζουν. Know Your Enemy and bring it down! Now!

Μια μέρα στην Αθήνα

Ξυπνάω στην Αθήνα. Άλλη μια φορά. Και όπως κάθε φορά το ίδιο σενάριο παίζεται μπροστά μου, σαν να ήμουν προταγωνιστής στη μέρα της Μαρμότας. Πάντα ξυπνάω με έναν κόμπο στο λαιμό. Θέλω διακαώς να ξεράσω, σαν να ξυπνάω μετά από ένα άγριο μεθύσι. Πηγαίνω γραμή για την τουαλέτα, πλένω τα δόνται και βλέπω το πρόσωπο μου στον καθρέφτη. Το ίδιο χλωμό πρόσωπο με τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Η ίδια κομμένη φάτσα, που μοιάζει συνεχώς λες και έχει συγκρουστεί με νταλίκα. Δεν αντέχω τη ζωή μου και δεν με αντέχει και η ίδια. Και θέλω αλλάξω αυτή την κατάσταση. Πάω στην κουζίνα, φτιάχνω καφέ και προετοιμάζομαι για την ημέρα που με περιμένει. Τα πράγματα ως έχουν είναι ως εξής. Πρώτα θα περάσω από το γραφείο, θα παραδώσω το άρθρο της ημέρας, και μετά θα βγω στους δρόμους για αναζήτηση ρεπορτάζ. Θα τρέξω από ‘δω και από κει, θα γράψω το ρεπορτάζ, και μετά θα γυρίσω σπίτι. Το βράδυ θα κοιμηθώ μπροστά στην τιβί, εάν νιώθω μοναξιές θα συρθώ σε κάποια τρύπα και θα βγάλω κάμποσες ώρες στη μπάρα με ένα ποτήρι μπύρας, αναλογιζόμενος την ζωή μου στην Αθήνα. Γαμώτο πως κατέληξα να ζω έτσι; Με τι όνειρα ξεκίνησα; Μήπως είναι καιρός να την κάνω; Γυρνάω σπίτι και το επόμενο πρωί ξαναξυπνάω στην ίδια κατάσταση.
Σήμερα όμως τα πράγματα φαίνονται διαφορετικά. Ξαναξυπνάω και έχω το ίδιο ακριβώς αίσθημα. Μουντάδα, κόμπος στο λαιμό, αδιαθεσία. Βλέπω ξανά την ίδια φάτσα στον καθρέφτη. Δεν με αναγνωρίζω πλέον. Πότε έχασα την ψυχή μου; Ξεκίνησα με σκοπό να κάνω μαχόμενη δημοσιογραφία, γεμάτη μπαρουτοκαπνισμένα ρεπορτάζ από κοινωνικούς αγώνες και αδικίες, αλλά κατέληξα να κυνηγάω κουτσομπολία και ρεπορτάζ από το χρηματιστήριο, ή από τα επιχειρηματικά εγχειρήματα του εκδότη μου. Μαλακίες δηλαδή. Και τώρα, μετά τέσσερα χρόνια από αυτή την άθλια ρουτίνα, έχω σκυλοβαρεθεί. Δεν με αντέχω πια. Ούτε τη δουλειά μου.
Κάνω γρήγορα ένα ν τους και φεύγω για το γραφείο. Φτάνω, παραδίδω και ετοιμάζομαι για τη νέα έρευνα. Νέα αποστολή. Άγιος Παντελεήμονας. Να γράψω πόση ζημιά προκαλούν οι εξαθλιωμένοι Αφγανοί στον τζήρο των ντόπιων επιχειρηματιών. Ένα ακόμη κατευθυνόμενο ρεπορτάζ. Μπαίνω στο αυτοκινητάκι και ξεκινάω για τον Άγιο Παντελεήμωνα. Και αναρωτιέμαι εάν πρέπει όντως να κάνω αυτό το κωλορεπορτάζ. Η λογική μου μου λέει να γράψω ότι ακριβώς θα δω εκεί, το ένστικτο της επιβίωσης μου λέει να να κάνω τουμπεκί και να γράψω ακριβώς ότι ζητά το αφεντικό. Μια μάχη εκτυλίσσεται μέσα στο κεφάλι μου. Καθώς πλησιάζω στην πλατεία αρχίζω να νιώθω την κατάσταση γύρω μου. Στα πεζοδρόμια βλέπω ολόκληρες οικογένειες “αθλίων” να κοιμούνται στρωματσάδα, παιδιά που βρίσκονται ένα βήμα πριν τον τυμπανισμό από την πείνα, νέους ανθρώπους στα όια της απελπισίας, άλλους με σύριγγες στα χέρια….Και όλοι τους είναι μετανάστες, σε μια χώρα που δεν τους θέλει.. Παρκάρω κάπου, και αρχίζω τις φωτογραφίες και τις ερωτήσεις. Κάπιοι μου λένε ότι οι μετανάστες κλέβουν, τους διώχνουν την πελατεία γιατί κοιμούνται ή χέζουν κοντά στα μαγαζιά τους. Ρωτάνε που είναι η αστυνομία και γιατί δεν τους μαζεύει να τους στείλει πίσω στην πατρίδα τους; Και τι μας νοιάζει εάν εκεί έχουν πόλεμο; Εμάς μας ρώτησαν πριν μας κουβαληθούν εδώ; Φοβόμαστε να περπετήσουμε στην ίδια μας τη γειτονιά με τόσους πολλούς ξένους! Όπως πάντα οι ίδιες ατάκες. Από τους ίδιους ανθρώπους. Και που να ερχόταν και ο κλασσικός θίασος από αυτούς που εμφανίζονται στα κανάλια και ξεσπαθώνουν κατά των μεταναστών.
Μιλάω και με ανθρώπους από την άλλη πλευρά. Μετανάστες. Και ακούω τα ίδια. “Φοβόμαστε”. “Προχτές μας επιτέθηκε μια συμορία, ήθελαν να μας διώξουν, έλεγαν να πάμε αλλού, να φύγουμε απο την Ελλάδα….Μα που να πάμε; Πίσω στο Αφγανιστάν έχει πόλεμο.” “Η αστυνομία έρχεται μόνο για να μας συλλάβει και να μας πάει στα σύνορα, ποτέ για να μας προστατέψει από αυτούς που μας χτυπάμε”. “Εμείς δεν ήρθαμε να κλέψουμε, ήρθαμε να κάνουμε μια νέα ζωή, μακρυά από τον πόλεμο.” “Δεν είμαστε παράνομοι, είμαστε πρόσφυγες, απλά το αλλοδαπών δεν μας δίνει χαρτιά. Πέντε χρόνια περιμένω, εγώ, να μου εξετάσουν την υπόθεση.” Δύο πραγματικότητες σε μια. Αποφασίζω να χέσω το άρθρο. Να το γράψω όπως εγώ γουστάρω. Δε γαμιέται. Γυρνάω, κάθομαι και γράφω το άρθρο όπως γουστάρω, γράφω για τον γολγοθά των Αφγανών της Πλατείας. Το στέλνω με email στον αρχισυντάκτη και απλά περιμένω την απάντηση. Μία ώρα αργότερα με πέρνει τηλέφωνο . Τα έχει πάρει στο κρανίο. Με ρωτάει που βρίσκεται το άρθρο που μου ζήτησε. Του απαντώ ότ αυτό που έστειλα ήταν το ρεπορτάζ, και ότι δεν μπορεί να αλλάξει. Μου λέει πως θα είναι το τελευταίο μου για την εφημερίδα. Του λέω ότι θα περάσω το πρωί να πάρω τα πράγματα μου και την αποζημίωση για την απόλυση.Και το κλείνω. Επιτέλους. Ώρα να φεύγω. Μπαίνω στο ίντερνετ και ψάχνω για δουλειά . Οτιδήποτε, οπουδήποτε. Αρκεί να ασχολούμαι πάλι με τον τύπο και να κάνω πράγματα που γουστάρω. Βρίσκω μια περιβαλοντική οργάνωση για την διάσωση των καταρακτών του Ιγκουάσου, στην Αργεντινή, με έδρα το Puerto Iguazu. Τους στέλνω ένα email με το βιογραφικό μου, ευτυχώς ξέρω πολύ καλά Ισπανικά. Μου απαντούν άμεσα και με ρωτούν πότε μπορώ να είμαι στην περιοχή. Τους λέω ότι έχω να κανονίσω κάτι εκρεμότητες και ότι σε δύο μήνες θα είμαι εκεί, όπως και να έχει. Μου στέλνουν την απάντηση. Με δέχονται! Ετοιμάζω βαλίτσες, βάζω τα ρούχα, τα αγαπημένα μου πράγματα, τους δίσκους, το κομπιούτερ και τις αφίσες στο Φιατάκι.Αφήνω και ένα μικρό σημείωμα στην οικογένεια, στο τραπέζι. “Φεύγω”, γράφει, απλά και αθόρυβα. Το πρωί φεύγω για το γραφείο, πέρνω τα πράγματα και την αποζημίωση, μετά πάω στην τράπεζα και σηκώνω όλεσ μου τις οικονομίες. Δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ σύνολο, θα μου φτάσουν για να οδηγήσω ως εκεί, η για εισητήρια και ναύλα. Το σχέδιο είναι ένα. Πάμε αθόρυβα Πράγα, μένουμε μερικές μέρες (όσες χρειαστεί για να πάρουμε νέα για τη βίζα από Ρωσία και ΗΠΑ), και εάν όλα ευδοκιμήσουν περνάμε μέσω Ουκρανίας, Ρωσίας, Σιβηρίας, Αλάσκα,Καναδά, Παναμερικάνικης Λεωφόρου και Άνδεων για Αργεντινή. Αλλίώς πάμε Ισπανία, ή Αγγλία, και τα φορτώνουμε στο πλοίο για Αργεντινή. Η άδεια εργασίας δεν είναι πρόβλημα, θα το κανονίσω από την πρεσβεία πριν ξεκινήσω.Πέρνω την εθνική για Πάτρα, για να πάρω το πλοίο για Βενετία. Αν όλα πάνε καλά, που θα πάνε, σε δύο μήνες τέτοια ώρα θα διασχίζω τις Αργεντίνικες Pambas με προορισμό το Iguazu…. Και την ελευθερία…… Επιτέλους φεύγω ζωντανός από την Αθήνα……

Τεκίλα

Απόψε λέω να το παίξω για λίγο Τουλίπα σήμερα και να ασχοληθώ με τα των σχέσεων μου. Τον τελευταίο καιρό δεν παίζει απολύτως τίποτα, και για να πω την αλήθεια ούτε που με νοιάζει, οπότε και περνάω σχετικά καλά. Το θέμα είναι πως θα περάσω εάν πάει να γίνει κάτι. Καλοκαίρι έχουμε και ως γνωστόν είναι η εποχή του ερωτεύεσθαι. Το πρόβλημα βρίσκεται στο εξής ένα πράγμα. Όπως έχω ξαναπεί σε αυτό το θέμα είμαι τελείως άσχετος και οι χυλόπιτες έρχονται με το τσουβάλι. Έτσι και βρεθώ σε μια τέτοια κατάσταση, ποια θα είναι η αντίδραση μου; Ιδίως τώρα που δεν μπορώ να εγκαταλείψω την Αθήνα με κανέναν τρόπο για να φύγω να ξεσπάσω. Γαμώτο φεν θέλω να το σκέφτομαι, αλλά δεν μπορώ και να μην.

Υ.Γ. Το νεο άλμπουμ των Ska-p σπέρνει, το ίδιο και το νέο των Ojos de Brujo, όπως και οι Orishas
Υ.Γ.2 Ο Πλανήτας είναι στην Πόλη…εννοείται ότι ζηλεύω
Υ.Γ.3 Η Αθήνα αυτές τις μέρες δεν παλεύεται…..και που να σφίξουν οι ζέστες.