Δύο θέματα με τρέχουν στην Κύπρο. Το πανεπιστήμιο και τα γκομενικά. Και τα δύο με οδηγούν σε ένα αρκετά μεγάλο σπάσιμο νεύρων, απλά με το πανεπιστήμιο ξέρω πολύ καλά που να ξεσπάσω την οργή μου. Και συν τοις άλλοις τα του πανεπιστημίου τα έχω αναλύσει πολλάκις στο μπλογκ, ενώ τα γκομενικά μου είναι λίγο πολύ στο σκοτάδι.
Να πω την κατάσταση μου, λοιπόν. Είμαι single.. Όσοι με ΄εχετε γνωρίσει, θα έχετε παρατηρήσει ότι εκτός από την τρέλα που κουβαλάω,την αγριοφωνάρα και το μέγεθος μου δεν έχω κάτι άλλο το ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτο. Απλά είμαι ένας ακόμη μποεμ τυπάκος με μια μανία (και ίσως ταλέντο) στο γράψιμο, χωρίς ιδιαίτερα σωματικά χαρακτηριστικά (εκτός από τον μονό κοιλιακό χωρίς γράμμωση, για τον οποίο είμαι ιδιαίτερα περήφανος διότι τον απέκτησα μετά από πολλή προπόνιση), και χωρίς να επιδεικνύω καμία μεγάλη οικονομική άνεση. Και μαζί με όλα αυτά, δεν είμαι Κυπραίος!
Γύρω στο πρώτο έτος, ανακάλυψα ότι οι Κυπραίες συμφοιτήτριες μου υπάρχουν απλά και μόνο για να τις κοιτάω. Οι περισσότερες είναι ηλίθιες ψωνάρες (μα το θεο, όσες Κυπραίες έχουν σώας τας φρένας φεύγουν από το νησί με σκοπό να ρήξουν μαύρη πέτρα πίσω τους) που ψάχνονται για να χτυπήσουν high class γκόμενο (συνήθως Κυπραίο). Όσες έχουν ξεμίνει στο Πανμεπιστήμιο Κύπρου και δεν ανήκουν στην άνωθι κατηγορία έχουν γίνει ανάρπαστες, και συνήθως τις έχει προλάβει κάποιος πιό τσιάκκος από μένα (αλλά μη ξενέρωτος, όπως αυτόν που ψάχνει η πλειοψηφία)
Οπότε άρχησα να ψάχνομαι με ξένες συνφοιτήτριες μου. Όμως οι εκ του εξωτερικού φοιτητές είμαστε ελάχιστοι (κάπου 200, σε σύνολο 3000), και όπως καταλαβαίνετε η σφαγή είναι τεράστια, ανάμεσα στους επίδοξους μνηστήρες. Υπάρχουν και εκεί μια σειρά από κατηγορίες βέβαια. Ενδεικτικά:
α) Η έχω γκόμενο: Δεσμευμένη με κάποιον στην Κύπρο, ο οποίος μπορεί να είναι 1)Κυπραίος που δεν του βγήκε με τις συματριώτισσες του και το έρηξε στα εξωτερικά, 2) Καλαμαράς φοιτητής κάποιου σχετικού βεληνεκούς στην κοινότητα των καλαμαράδων και 3) Συμπατριώτης με τον οποίον έφτασαν στην Κύπρο. Τα περισσότερα δείγματα που έχω δει από αυτή την κατηγορία είναι Καλαμαρούδες, Ανατολικοευρωπαίες και Γερμανίδες
β) Έχω γκόμενο στην πατρίδα: Δεσμευμένη με την λατρεία της που την περιμένει στα πάτρια εδάφη, που έχει παραμείνει πιστή στον γκόμενο, ή ξεσαλώνειμέχρι να γυρίσει στα πάτρια εδάφη. Η πιο συνήθης εθνικότητα σε αυτή τη φάση είναι πάλι οι καλαμαρούδες, και συνοδεύονται από Ιταλίδες, Ισπανίδες και Ιρλανδές. Και στις δύο περιπτώσεις, το ποιο πιθανό είναι ο εμπλεκόμενος να φάει τα μούτρα του, όπερ και εγένετω (ουκ ολίγες φορές) με τον υπογράφωντα
γ) Οι δεν θέλω γκόμενο σε αυτή τη φάση της ζωής μου: Δεν σε γουστάρουν και συνήθως το ΄δείχνουν αυτό για να μην σε πληγώσουν. Η ομάδα αυτή είναι ίσόποσα διαχωρισμένη.
Οπότε μετά από κάμποσο καιρό αποφάσησα ότι γενικά το Πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος που δεν μπορώ να βρω κάποια που να την ενδιαφέρω. Απεφάνθην να το αφήσω στο φλου, και εάν γνωρίσω κάποια που να μου αρέσει, να κάνω κίνηση και ότι βγει. Βέβαια αυτό με τις γνωριμίες απεδείχθη δύσκολο, μιας και ώντας σε μια ηλικία (άνω των 22) περίεργη για να ψαχτώ στην Κύπρο (για τις μαθήτριες πολύ μεγάλος, για όσες έχουν τελειώσει με πανεπιστήμια πολύ πιτσιρίκος, για όσες σπουδάζουν στην Κύπρο κάτι ανάμεσα στο «μίασμα» και το καλό παιδί με τις λίγο ανατρεπτικές ιδέες (πραγματικά στα γκομενικά δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά ανάμεσα στο μίασμα και το καλό παιδί, μιας και και τα δύο δεν......ελκύουν, από όσα έχω καταλάβει)), τα πράγματα ήταν ήδη δύσκολα, αλλά εγώ δεν πτοήθηκα ιδιαιτέρως. Έλα όμως που αυτό δεν αρκούσε...
Στην συνέχεια ανακάλυψα ότι πάσχω από διάφορα άλλα προβλήματα στο θέμα φλερτ, τα οποία φαίνονταν να μεγαλώνουν με την αγαμία. Κατ' αρχήν, από γκομενικά είμαι τελείως στόκος. Με ποια έννοια όμως; Με αυτήν. Δεν μπορώ ποτέ να καταλάβω εαν το αντικείμενο του πόθου μου με γουστάρει ή όχι. Ενώ με άλλους πιάνω τον έρωτα στον....αέρα, στη δικιά μου περίπτωση δεν καταλαβαίνω.....Χρηστό. Αυτό έχει οδηγήσει σε μια σειρά από παρελκόμενα όπως
1)Έλλειψη τάιμινγκ: πάντα γουστάρω κάποια, και την φλερτάρω στη λάθος φάση, δηλαδή σε μια φάση που δεν με γουστάρει-είναι κολημένη με τον γκόμενο-έχει γκόμενο (να σημειωθεί πως τώρα τελευταία δεν γνωρίζω κοπέλες που να δηλώνουν αδέσμευτες, is this a fucking trend or what?), ή δεν θέλει σχέση γενικά
2) Άγχος-αβεβαίότητα: Με γουστάρει-δεν με γουστάρει; Λαμβάνωντας υπ' όψιν το ποσοστό αποτυχίας και την τάση μου να εφαρμώζω τον νόμο του Μέρφυ στα ερωτικά (γουστάρεις το λάθος άτομο, την λάθος στιγμή, και αυτό σου προκαλεί τις χειρότερες επιπτώσεις στην ψυχολογία σου), καταλαβαίνετε ότι έχω γίνει υπερπροσεκτικός στα φλερτ, και πολλές φορές δείχνω και μια σχετική ατολμία στις κινήσεις μου (άμα κουβαλάς, μέχρι ενός σημείου, τα μπαγκάζια του να τρως τα μούτρα σου επί 5 συναπτά έτη, τότε το πέπλο της αμφιβολίας σκεπάζει όλο και ποιο βαρία τις επόμενες κινήσεις σου).
3) Βέβαια όσο πολλαπλασιάζονται οι απορρίψεις, τόσο περισσότερο σε πειράζει, ίδίως μετά από κάμποσο καιρό που τις λαμβάνεις με κάθε προσπάθεια που κάνεις.
Η τελευταία ευτυχώς δεν κατάφερε να με στείλει στα Τάρταρα ακόμη, αλλά είναι ακόμη νωρίς (τρόπον τινά χυλόπιτα 2 ημερών). Το σημαντικό είναι ότι κατάφερα να ανακαλύψω ότι δεν δούλευε το θεμα (από την πλευρά της) αρκετά νωρίς, ώστε να μην προλάβω να βρεθώ προ άλλων καταστάσεων (δηλαδή να φάω dırect χυλόπιτα , με όλα τα ψυχολογικά παρελκώμενα), αλλά και πάλι με πείραξε (λίγο) και θα χρειαστώ κάνα δυο μέρες για να επανέλθω ψυχολογικά. Και να προσπαθήσω να βρω λύση. Μέχρι τώρα μου μένουν μόνο οι παρεναίσεις των φίλων μου, που με ανεβάζουν κάπως
Μεταλοκέφαλη: Έλα ρε μαλάκα, δεν υπάρχει περίπτωση, κάτι θα σου βρόυμε
Τσαμπίκος Τζο: Ρε κουρέλι, πάω στοίχημα ότι η λύση θα βρεθεί μόνο αν γίνουμε bi...Ξέρεις πόσοι gay είναι σε παρόμοια φάση μ'εμάς;
Neil: Μαλάκα βγήκε στο σινεμά το «Ψυχή στο στόμα»...΄πάμε το Σαββατοκύριακο μπας και το ξέχάσεις;
Kornar The Barbarıan: Φάε μια σοκολάτα και θα είσαι περδίκι
needless to say, προς το παρόν η πρόταση με τη σοκολάτα είναι μακράν η πιο δελεαστική
Thursday, April 26, 2007
Tuesday, April 10, 2007
Closed
Κλείσαμε λόγω γενεθλίων
για ευχες, παραγγελιες και λοιπά , περικαλώ απευθυνθήτε στον τηλεφωνιτή
για ευχες, παραγγελιες και λοιπά , περικαλώ απευθυνθήτε στον τηλεφωνιτή
Thursday, April 05, 2007
Η τρομακτική βαρβαρότις του ειν φοιτητής στο ucy
Διαβάζωνας το κείμενο της Εβίτας (www.evitac.wordpress.com) αποφάσησα και εγώ να πω τα διάφορα που μου συμβαίνουν κατά καιρούς, και με εκνευρίζουν αφόρητα. Ιδίως τις τελευταίες δύο εβδομάδες μου έρχονται διάφοροι νταμπλάδες συσχετιζόμενοι με το Χάρβαρντ της Μεσογείου (τρομάρα του), και η ψυχολογική μου ηρεμίαβρίσκεται σε ένα επίπεδο διαταραγμένο έως........διαλυμένο
Strike 1) Ήθελα να πάω με το Da Vinci να δουλέψω το καλοκαίρι σε ένα πρόγραμμα κατά του ρατσισμού στη Valencia. Έχω κάνει ωραία και καλά την αίτηση μου στο πανεπιστήμιο, και περιμένω απάντηση από τους εργοδότες. Μαθαίνω, από άλλη πηγή, ότι το Da Vinci έχει πρόβλημα με τις χρηματοδοτίσεις (κοινώς παίζει να μην μου δώσουν λεφτά). Πάω στο γραφείο διεθνών σχέσεων και ρωτάω. Μου λένε ότι έχουν αργήσει τα λεφτά από την ΕΕ, και μάλλον δεν θα υπάρξει χορηγιά για το καλοκαίρι, και καλύτερα θα ήταν να περιμένω μέχρι να αποφοιτήσω για να πάω το χειμερίνό εξάμηνο του χρόνου, και ότι σκέφτονται να αναστείλουν τη λειτουργέια του da vinci το καλοκαίρι. Τους λέω ότι επειδή α) έχω την αναβολή στράτευσης να τελειώνει, και β) το da vinci είναι πληρωμένο apprenticeship (κάτι που στην Ελλάδα δεν πληρώνεται), θέλω διακαώς να πάω στο πρόγραμμα, δεν μπορώ να συμετέχω εκεί παρά μόνο το καλοκαίρι.. Τους ρωτάω εάν γίνεται να μου δώσουν τα λεφτά που δικαιούμαι (2500 euro) πριν να έρθουν τα λεφτά από την ΕΕ, και μου λένε όχι....στην ερώτηση γιατί, απαντάνεμε ένα «μα δεν είναι σωστό»
Και εδώ μπαίνει η κοινή λογική μου....εδώ και κάμποσα χρόνια, κάποιος από το γραφείο έτρωγε λεφτά που προορίζωνταν για το πρόγραμμα αυτό. Η ΕΕ το μυρίστηκε, και έκοψε τη χρηματοδότιση, αλλά ο όποιος έτρωγε τόσα χρόνια τα λεφτά δεν θέλει να τα γυρίσει πίσω. Και έτσι τα σπασμένα τα πληρώνουν οι 15 μαλάκες που θέλησαν να δουλέψουν στο εξωτερικό το καλοκαίρι. Τουλάχιστον αυτό το σενάριου παίζει στο μυαλό μου...Και συνεπικουρείται από το γεγονός ότι η υπεύθυνη του γραφείου είναι συγγενής του πρύτανη.
Strike 2) Ετοιμάζομαι να μείνω για ακόμη μια φορά (4η) το ΜΑΣ 051 (Στατιστική). Αυτό το μάθημα μας το κάνει μαθηματικός, και μας εξετάζει μαθηματικός, ο οποίος φαίνεται να έχει την άποψη ότι πρέπει να θεωρώ ότι όλοι οι φοιτητές μου είναι του μαθηματικού, ή έστω των θετικών επιστημών. Έλα όμως που το 50% του ακροατηρίου του κάθε φορά είναι κοινωνιολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και ψυχολόγοι, και το άλλο 50% δάσκαλοι. Και ως εκ’ τούτου στο ΚΠΕ (Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών) το ποσοστό αποτυχίας είναι 80% ανά εξάμηνο (το χειμερινό εξάμηνο πέρσι ήταν ένα καλό εξάμηνο......έμεινε μόλις το 50%). Βέβαια το συμβούλιο του τμήματος λέει ότι χωρίς αυτο το μάθημα δεν θα μπορούμε να διαβάσουμε μια στατιστική.......όμως δεν μπορεί να αναμορφώσει κάπως το μάθημα ώστε να μπορεί να απευθύνεται στους φοιτητές του, ούτε λόγος
Strike 3) Μετά από μια βδομάδα απουσίας εμφανίζονται τρεις φίλοι πολυτεχνικάριοι (Neil,Πρόεδρας,Μήτσος), με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Είχαν να κοιμηθούν 2 μέρες ο καθένας. Ο λόγος; Εκείνη την ημέρα παρέδιδαν 2 εργασίες και έγραφαν ενδιάμεση εξέταση. Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Παρά το γεγονός ότι προσπαθούν πολύ να περάσουν τα μαθήματα τους, είναι στο δεύετρο έτος, και ήδη προβλέπεται να τελειώσουν στο πέμπτο έτος και κινδυνεύουν να μην πάρουν πτυχείο....Και αυτό γιατί όλα τα μαθήματα μετά το πρώτο εξάμηνο στην πολυτεχνική, είναι αλυσίδες. Δηλαδή για να πάρεις το χ μάθημα, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει το προαπαιτούμενο. Κοινώς, άπαξ και μέινεις ένα μάθημα έμεινες το έτος. Και δεν γίνεται τίποτα για αυτό......Είναι οι μόνοι στο όλο τμήμα που αντιδρούν δημοσίως (αν και υπάρχει γενική δυσαρέσκεια ανάμεσα και στους Κυπραίους συνφοιτητές τους), και αυτό βέβαια τους γυρνά μπούμερανγκ, γιατί γίνονται οι «παραπονιάρηδες Καλαμαράδες», «σαν τους οποίους δεν πρέπει να γίνεται ένας Κυπραίος φοιτητής». Βέβαια ο λόγος που οι Κυπραίοι συνφοιτητές τους δεν αντιδρούν , είναι γιατί φοβούνται ότι εάν αντιδράσουν οι καθηγητές θα τους «αποβάλουν» από το πανεπιστήμιο.
Strike 4) Ο Neil,ο οποίος κάνει και minor στην κοινωνιολογία, απεφάνθη να μάθει γιατί έκοψαν το μεταπτυχιακό της κοινωνιολογίας. Κούνια που τον κούναγε, γιατί έμαθε ότι τις ίδιες μαλακίες που κάνουν τα τμήματα θετικών επιστημών (δηλαδή, κοινώς, να βάζουν στο curriculum μαθήματα του προπτυχιακού επίπεδου με ελαφρώς αλλαγμένο τον τίτλο), έκανε και το ΚΠΕ. Μόνο που μόνο στο ΚΠΕ έκοψαν το μεταπτυχιακό.....Να τι γίνεται όταν το τμήμα σου δεν είναι «εμπορικα εκμεταλεύσιμο» και το πανεπιστήμιο σου επιζητά οικονομική αυτοτέλεια
Strike 5) Οι μισοί καθηγητές του ΚΠΕ είναι ανίκανοι. Και αυτό γιατί το ΚΠΕ δεν έχει την οικονομική βοήθεια που απαιτείται για να προσλάβει περισσότερους καθηγητές, και να αντικαταστήσει τους ήδη υπάρχωντες. Κατά τ’αλλα το ucy έχει αρκετά λεφτά για να χτίζει μπιχλιμπίδια των πολλών εκατομυρίων λιρών στη μέση του πουθενά (σε μια χώρα χωρίς συγκοινωνίες-άρα αποκλεισμένα κτίρια).....για δες...αναρωτιέμαι απο που κόβει για να καλύψει τα έξοδα.
Strike 6) Αναμενόμενη επαγγελματική αποκατάσταση για φοιτητές του τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου; Είσπραξη επιδόματος απο το ταμείο ανεργίας
6.......6........66666
αnd dance with the Harvard
Strike 1) Ήθελα να πάω με το Da Vinci να δουλέψω το καλοκαίρι σε ένα πρόγραμμα κατά του ρατσισμού στη Valencia. Έχω κάνει ωραία και καλά την αίτηση μου στο πανεπιστήμιο, και περιμένω απάντηση από τους εργοδότες. Μαθαίνω, από άλλη πηγή, ότι το Da Vinci έχει πρόβλημα με τις χρηματοδοτίσεις (κοινώς παίζει να μην μου δώσουν λεφτά). Πάω στο γραφείο διεθνών σχέσεων και ρωτάω. Μου λένε ότι έχουν αργήσει τα λεφτά από την ΕΕ, και μάλλον δεν θα υπάρξει χορηγιά για το καλοκαίρι, και καλύτερα θα ήταν να περιμένω μέχρι να αποφοιτήσω για να πάω το χειμερίνό εξάμηνο του χρόνου, και ότι σκέφτονται να αναστείλουν τη λειτουργέια του da vinci το καλοκαίρι. Τους λέω ότι επειδή α) έχω την αναβολή στράτευσης να τελειώνει, και β) το da vinci είναι πληρωμένο apprenticeship (κάτι που στην Ελλάδα δεν πληρώνεται), θέλω διακαώς να πάω στο πρόγραμμα, δεν μπορώ να συμετέχω εκεί παρά μόνο το καλοκαίρι.. Τους ρωτάω εάν γίνεται να μου δώσουν τα λεφτά που δικαιούμαι (2500 euro) πριν να έρθουν τα λεφτά από την ΕΕ, και μου λένε όχι....στην ερώτηση γιατί, απαντάνεμε ένα «μα δεν είναι σωστό»
Και εδώ μπαίνει η κοινή λογική μου....εδώ και κάμποσα χρόνια, κάποιος από το γραφείο έτρωγε λεφτά που προορίζωνταν για το πρόγραμμα αυτό. Η ΕΕ το μυρίστηκε, και έκοψε τη χρηματοδότιση, αλλά ο όποιος έτρωγε τόσα χρόνια τα λεφτά δεν θέλει να τα γυρίσει πίσω. Και έτσι τα σπασμένα τα πληρώνουν οι 15 μαλάκες που θέλησαν να δουλέψουν στο εξωτερικό το καλοκαίρι. Τουλάχιστον αυτό το σενάριου παίζει στο μυαλό μου...Και συνεπικουρείται από το γεγονός ότι η υπεύθυνη του γραφείου είναι συγγενής του πρύτανη.
Strike 2) Ετοιμάζομαι να μείνω για ακόμη μια φορά (4η) το ΜΑΣ 051 (Στατιστική). Αυτό το μάθημα μας το κάνει μαθηματικός, και μας εξετάζει μαθηματικός, ο οποίος φαίνεται να έχει την άποψη ότι πρέπει να θεωρώ ότι όλοι οι φοιτητές μου είναι του μαθηματικού, ή έστω των θετικών επιστημών. Έλα όμως που το 50% του ακροατηρίου του κάθε φορά είναι κοινωνιολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και ψυχολόγοι, και το άλλο 50% δάσκαλοι. Και ως εκ’ τούτου στο ΚΠΕ (Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών) το ποσοστό αποτυχίας είναι 80% ανά εξάμηνο (το χειμερινό εξάμηνο πέρσι ήταν ένα καλό εξάμηνο......έμεινε μόλις το 50%). Βέβαια το συμβούλιο του τμήματος λέει ότι χωρίς αυτο το μάθημα δεν θα μπορούμε να διαβάσουμε μια στατιστική.......όμως δεν μπορεί να αναμορφώσει κάπως το μάθημα ώστε να μπορεί να απευθύνεται στους φοιτητές του, ούτε λόγος
Strike 3) Μετά από μια βδομάδα απουσίας εμφανίζονται τρεις φίλοι πολυτεχνικάριοι (Neil,Πρόεδρας,Μήτσος), με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Είχαν να κοιμηθούν 2 μέρες ο καθένας. Ο λόγος; Εκείνη την ημέρα παρέδιδαν 2 εργασίες και έγραφαν ενδιάμεση εξέταση. Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Παρά το γεγονός ότι προσπαθούν πολύ να περάσουν τα μαθήματα τους, είναι στο δεύετρο έτος, και ήδη προβλέπεται να τελειώσουν στο πέμπτο έτος και κινδυνεύουν να μην πάρουν πτυχείο....Και αυτό γιατί όλα τα μαθήματα μετά το πρώτο εξάμηνο στην πολυτεχνική, είναι αλυσίδες. Δηλαδή για να πάρεις το χ μάθημα, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει το προαπαιτούμενο. Κοινώς, άπαξ και μέινεις ένα μάθημα έμεινες το έτος. Και δεν γίνεται τίποτα για αυτό......Είναι οι μόνοι στο όλο τμήμα που αντιδρούν δημοσίως (αν και υπάρχει γενική δυσαρέσκεια ανάμεσα και στους Κυπραίους συνφοιτητές τους), και αυτό βέβαια τους γυρνά μπούμερανγκ, γιατί γίνονται οι «παραπονιάρηδες Καλαμαράδες», «σαν τους οποίους δεν πρέπει να γίνεται ένας Κυπραίος φοιτητής». Βέβαια ο λόγος που οι Κυπραίοι συνφοιτητές τους δεν αντιδρούν , είναι γιατί φοβούνται ότι εάν αντιδράσουν οι καθηγητές θα τους «αποβάλουν» από το πανεπιστήμιο.
Strike 4) Ο Neil,ο οποίος κάνει και minor στην κοινωνιολογία, απεφάνθη να μάθει γιατί έκοψαν το μεταπτυχιακό της κοινωνιολογίας. Κούνια που τον κούναγε, γιατί έμαθε ότι τις ίδιες μαλακίες που κάνουν τα τμήματα θετικών επιστημών (δηλαδή, κοινώς, να βάζουν στο curriculum μαθήματα του προπτυχιακού επίπεδου με ελαφρώς αλλαγμένο τον τίτλο), έκανε και το ΚΠΕ. Μόνο που μόνο στο ΚΠΕ έκοψαν το μεταπτυχιακό.....Να τι γίνεται όταν το τμήμα σου δεν είναι «εμπορικα εκμεταλεύσιμο» και το πανεπιστήμιο σου επιζητά οικονομική αυτοτέλεια
Strike 5) Οι μισοί καθηγητές του ΚΠΕ είναι ανίκανοι. Και αυτό γιατί το ΚΠΕ δεν έχει την οικονομική βοήθεια που απαιτείται για να προσλάβει περισσότερους καθηγητές, και να αντικαταστήσει τους ήδη υπάρχωντες. Κατά τ’αλλα το ucy έχει αρκετά λεφτά για να χτίζει μπιχλιμπίδια των πολλών εκατομυρίων λιρών στη μέση του πουθενά (σε μια χώρα χωρίς συγκοινωνίες-άρα αποκλεισμένα κτίρια).....για δες...αναρωτιέμαι απο που κόβει για να καλύψει τα έξοδα.
Strike 6) Αναμενόμενη επαγγελματική αποκατάσταση για φοιτητές του τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου; Είσπραξη επιδόματος απο το ταμείο ανεργίας
6.......6........66666
αnd dance with the Harvard
Wednesday, March 21, 2007
Άλλα πέντε να μη σας τα χρωστάω
Μετά από την πάσα του Μήτσου, εδώ και πολλύ καιρό, αναφέρω εκτός σινεμπλόγκ τις πέντε αγαπημένες μου (αυτή τη στιγμή) ταινίες
Ελληνικές:
1)Γλυκειά Συμορία , του Νικολαϊδη
Μια παρέα νέων με ακρετά αυτονομο-αναρχικές απόψεις, μπλέκεται σταδιακά σε έναν αγώνα επιβίωσης κόντρα στο σύστημα. Χαφιεδισμός, βία, επανάσταση, ερωτική ελευθερία, και ένας αγώνας κόντρα στη φθορά του συστήματος. Μια ταινία για μια γενιά που κάηκε γρήγορα. Φοβερός ο Τάκης Σπυριδάκης, ακόμα πιο καλογραμμένος ο χαρακτήρας του, με μια σειρά από πολλύ χαρακτηριστικές ατάκες. Εκπληκτική και η Δώρα Μπασκλαβάνου, στον ρόλο της πορνοστάρ που κολάει στην παρέα. Το φινάλε είναι ένα από τα πιο συγκλονηστικά του ελληνικού κινηματογράφου,με τους ήρωες να προβάλλουν λυσαλαία αντίσταση στους praetores urbanis (όπως θα τους έλεγε ο Πολύδωρας) που μπουκάρουν στο σπίτι τους. Επίσης πανέμορφη η μουσική του Γιώργου Χατζινάσιου να με κυνηγά ....
Ατάκα:
-Τι κάνει η επανάσταση;
-Γαμιέται
2)
Μάθε παιδία μου Γράμματα: του Θώδορου Μαραγκού
Ελληνική επαρχία, λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση. Ανεργία, φτώχεια, απογοήτευση και τα απομεινάρια του εμ,φυλίου που ακόμη βασανίζουν και διχάζουν. Και όλα αυτά πάνω στην εποχή που ξεκινά μια τιτάνια προσπάθεια για να ξαναγραφτεί η ελληνική ιστορία. Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος είναι συγκλονιστηκός, ως ο συντηριτικός πατέρας που θα κάνει τα πάντα για να έχει καλό όνομα η οικογένεια στους νοικοκυραιους του χωριού. Ο κεκές γιος του (Νίκος Καλογερόπουλος), είναι από τα μεγλύτερα ταλέντα του Ελληνικού σινεμά της εποχής, ενώ ο Κώστας Τσάκωνας, ως ο επιστήμων γιος που γυρνάερι στην Ελλάδα για να βρει μιζέρια και ανεργία δεν έχει καμία σχέση με τις βιντεο-φάρσες του 80. Μια γλυκόπικρη ταινία, που παραμένει ακόμα επίκαιρη, μιας και πολλά από τα θέματα που πραγματεύεται έχουν μείνει ίδια και απαράλλαχτα΄
Ατάκα: Έξάρες....έξι χρόνια στο δημοτικό, έξι χρόνια στο γυμνάσιο, έξι στο πολυτεχνείο, έξι στο εξωτερικό, δύο στο στρατο......
3) Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμη: του Νικολαϊδη
Μια παρέα 40ρηδων (Ρίτα Μπενσουσάν, Δημήτρης Πολύτιμος, Κωνσταντίνος Τζούμας, Χρίστος Βαλαβανίδης, Άλκης Παναγιωτίδης), συναντιούνται σε μια έπαυλη μετά από πολλά χρόνια. Ο ένας έρχεται απο ταξίδι, ο άλλος αφήνει οικογένεια, η κοπέλα από το ψυχιατρείο, ο άλλος απο τη φυλακή, και ο τελευταίος μετά από μια σειρά τυχαίων φώνων. Οι ανυσιχίες της γενιάς που "φημώθηκε" από την περιρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής τους, των κάφρων με τα μπου τζην που άκουγαν Μπιλ Χέηλυ και Έλβις στα στέκια της Φωκίωνως Νέγρη. Η γενιά των Ιουλιανών, των διαδηλώσεων για το Κυπριακό, η γενιά που χωρίς να την ρωτήσουν την έχεσαν ψηλά. Κυνικοί διάλογοι, κυνικό χιούμορ, και η αναπώληση μιας νιότης που πήγε χαμένη, από μια ομάδα ανθρώπων που αρνήθηκε τυον συμβιβασμό.
Ατάκα: Χρήστος, το πιο παλιό κουρέλι....γενημένος σε μια κλινική στη οδό κυβέλης, εξ’ ου και τα παιδιά της οδού Κυβέλης, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία....το πρώτο γιαούρτι του Παγκρατίου...σε πύληνο κεσεδάκι παρακαλώ, όχι πλαστικά και μαλακίες....καταζητούμενος, γενικά....Κυψέλη, Πατήσια, Πολύγωνο......................................Πίνω σε όλα τα κουρέλια του κόσμου, όπου και να ’ναι.
4) Ο Δράκουλας των Εξαρχείων, του Νίκου Ζερβού
Ο Κωσταντίνος Τζόυμας είναι ένας τρελός επιστήμονας, που νεκρανασταίνει μουσικούς για να φτιάξει το τέλειο ποπ συγκρότημα. Βέβαια το πείραμα αποτυγχάνει, και βγαίνουν οι Μουσικές Ταξιαρχίες! Και κάπου εκεί αρχίζει η τρέλα. Τα όργια, η αριστερά, οι διάφορες "βιομηχανίες" (όπως η μουσική), οι μπάτσοι, τα ΜΜΕ, όλα γίνονται αντικείμενο σάτιρας.
Οι νεκροζόντανοι που πλακώνονται για το εάν τα σταλινικά κράτη ασκούν νεκρόφυλη πολιτική ή όχι, ο Τζίμης Πανούσης που ψάχνεται σεξουαλικά και βγαίνει....αμφί...., ο Δημήτρης Πουλικάκος να κάνει...κατ΄αρχήν το μπάτσο και μετά να τραγουδά Καζατζήδη σε..... ροκ διασκευή και όλα αυτά μέσα σε κάτι που φαίνεται να είναι ένα promo για τις Μουσικές Ταξιαρχίες
Ατάκα:
-Τζιμάκο μου....τι έχεις να πεις για τις ταινίες του Αγγελόπουλου
-Λοιπόν έιναι κάτι αντάρτες.....και πάνε......και πάνε ....και πάνε....
5) Βοήθεια ο Βέγγος , Φανερός Πράκτωρ 000
Ο Θανάσσης Βέγγος είναι από τους μεγαλύτερους (και πρώτους), κωμικούς Μαρξιστές (της σχολής Groucho, για να καταλαβαινόμαστε). Όπου πάει προκαλεί χάος, και πανικό, σαν τους ήρωες στις ταινίες του Μελ Μπρουκς (ο οποίος ξεκίναγε να γίνεται γνωστός την ίδια, περίπου εποχή). Μια ακόμη σάτυρα, αυτή τη φορά του κόσμου των μυστικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών ασφαλείας......
και ξένες
1) Η έβδομη σφραγίδα: Του Μπέργκμαν
Ένα βαθειά πολιτικό έργο, καμουφλαρισμένο ως υπαρξιακό δράμα. Μια ταινία για τα κυνήγια μαγισσών, για την προπαγάνδα και τη ζωή. Ο Μπέργκμαν χρησιμοποιεί τον Μεσαίωνα , για να δείξει πως χρησιμοποιείται ο φόβος του αγνώστου, η μιας δήθεν απικείμενης καταστροφής, για να κατασταλλόυν και να μειωθούν οι ατομικές ελευθερίες. Τότε, το 1957 ήταν ο φόβος των κομμουνιστών, τώρα ο φίοβος των ισλαμιστών, και πάει λέγοντας. Εκπληκτικός ο Μαξ φον Σύντοφ, στο ρόλο του Ιππότη που βρίσκεται, σε μια μακιαβελική παρτίδα σκακιού με τον θάνατο. Επίσης πανέμορφη η σκηνή όπου δύο θίασοι συναντιούνται (ο ένας μπαίνει στη παράσταση του άλλου)
η ατάκα:
I want to confess as best I can, but my heart is void. The void is a mirror. I see my face and feel loathing and horror. My indifference to men has shut me out. I live now in a world of ghosts, a prisoner in my dreams.
2) Reservoir Dogs: Του Quentin Tarantino
Μια ληστεία που πάει στραβά. Πέντε κακοπιοί παγιαδευμένοι σε μια αποθήκη. Και πρέπει να βρουν ποιος τους πρόδωσε. Κινηματογραφικά ωμή βία, κυνικοί διάλογοι, ο Michael Madsen επιτέλους δείχνει ότι έχει ταλέντο, ενώ Harvey Keitel, Tim Roth και Steve Buscemi κεντούν, ιδίως με τους διαλόγους που έχουν αφήσει κινηματογραφική ιστορία
Η ατάκα:
Mr. Pink: You said 'True Blue' was about a nice girl, a sensitive girl who meets a nice guy, and that 'Like a Virgin' was a metaphor for big dicks. Mr. Brown: Lemme tell you what 'Like a Virgin' is about. It's all about this cooze who's a regular fuck machine, I'm talking morning, day, night, afternoon, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick. Mr. Blue: How many dicks is that? Mr. White: A lot. Mr. Brown: Then one day she meets this John Holmes motherfucker and it's like, whoa baby, I mean this cat is like Charles Bronson in the 'Great Escape', he's digging tunnels. Now, she's gettin' the serious dick action and she's feeling something she ain't felt since forever. Pain. Pain.
3) Life of Brian: των Monty Pythons
Η πιο βέβιλη ταινία που βγήκε ποτέ. Οι Monties παρωδούν την εκκλησία, χρησιμοποιώντας της ζωή κάποιου τύπου που ζει βίους παράληλους με τον Χρηστό. Σουρεαλιστικό χιούμορ (οι εξωγήινοι σώζουν τον Brian), αριστερίστικες γκρούπες που το παίζουν επανάσταση αλλά κάθονται στα αυγά τους, κομάντο αυτοκτονίας,προφήτες, φανατικοί οπαδοί και άλλα πολλά και κωμικοτραγηκά, που μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε σχεδόν πλήρως τις πταίει για την κατάντια αυτόύ του κόσμου......
η ατάκα: All I did was say to my wife, "That piece of halibut was good enough for Jehovah!"
4) Cidade de Deus: του Fernando Mereilles
Μια ιστορία ενηλικίωσης,μέσα από τα γκέτο του Ριο στη δεκαετία του 70, μέσα από την ιστορία δύο φίλων που πήραν διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας γίνεται δημοσιογράφος, ο άλλος γκάνγκστερ. Σκηνοθεσία σπιντάτη, φτιαγμένη για τη γενιά του MTV, χωρίς όμως η ταινία να είναι ένα ηλίθιο action movie ή να φλυαρεί.Πυκνογραμένο σενάριο, ντελιριακοί χαρακτήρες (ιδίως οι κακοί), βρώμικη βια...
η ατάκα:What should have been swift revenge turned into an all out war. The City of God was divided. You couldn't go from one section the other, not even to visit a relative. The cops considered anyone living in the slum a hoodlum. People got used to living in Vietnam, and more and more volunteers signed up to die.
5) Blade Runner: Ridley Scott
Los Angeles, 2019. Η μεταμοντέρνα πόλη στην οποία ζούμε ήδη, σχεδόν. Τα πάντα ελέγχονται από τους μπάτσους, και αυτοί ελέγχονται από τις μεγάλες πολυεθνικές. Ο η γη είναι πηγμένη στο νέφος, τόσο νέφος που δεν φαίνεται το ηλιακό φώς. Το περιβάλλον έχει καταστραφεί, και όλοι προσπαθούν να φύγουν για αποικίες στο διάστημα. Και όλο αυτό, ενώ μια ομάδα κυνηγημένων ανδροειδών προσπαθεί να βρει τον δημιουργό της, για να έχει πρόσβαση σε περισσότερα χρόνια ζωής. Και κάποιος μπάτσος πρέπει να τα σκοτώσει, παρά το γεγονός ότι δεν αισθάνεται την ανάγκη να το κάνει. Ο Χάρισον Φορντ είναι ο καλύτερος δυνατός αντιήρωας, για να κάνει τη δουλειά, ο Ρούντγκερ Χάουερ κάνει τον "κακό", ένα ανδροειδές που διαθέτει περισσότερη ανθρωπιά από τους "ανθρώπους" στην ταινία. Μια ταινία κοινωνικού τρόμου για την κατάντια που ζούμε χάρην του καπιταλιστικού συστήματος
Ατάκα:
Stop right where you are! You know the score, pal. If you're not cop, you're little people
κάνω πάσα σε Μηχαλού, Ρωξάνη, Εβίτα και Μπίλια
Ελληνικές:
1)Γλυκειά Συμορία , του Νικολαϊδη
Μια παρέα νέων με ακρετά αυτονομο-αναρχικές απόψεις, μπλέκεται σταδιακά σε έναν αγώνα επιβίωσης κόντρα στο σύστημα. Χαφιεδισμός, βία, επανάσταση, ερωτική ελευθερία, και ένας αγώνας κόντρα στη φθορά του συστήματος. Μια ταινία για μια γενιά που κάηκε γρήγορα. Φοβερός ο Τάκης Σπυριδάκης, ακόμα πιο καλογραμμένος ο χαρακτήρας του, με μια σειρά από πολλύ χαρακτηριστικές ατάκες. Εκπληκτική και η Δώρα Μπασκλαβάνου, στον ρόλο της πορνοστάρ που κολάει στην παρέα. Το φινάλε είναι ένα από τα πιο συγκλονηστικά του ελληνικού κινηματογράφου,με τους ήρωες να προβάλλουν λυσαλαία αντίσταση στους praetores urbanis (όπως θα τους έλεγε ο Πολύδωρας) που μπουκάρουν στο σπίτι τους. Επίσης πανέμορφη η μουσική του Γιώργου Χατζινάσιου να με κυνηγά ....
Ατάκα:
-Τι κάνει η επανάσταση;
-Γαμιέται
2)
Μάθε παιδία μου Γράμματα: του Θώδορου Μαραγκού
Ελληνική επαρχία, λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση. Ανεργία, φτώχεια, απογοήτευση και τα απομεινάρια του εμ,φυλίου που ακόμη βασανίζουν και διχάζουν. Και όλα αυτά πάνω στην εποχή που ξεκινά μια τιτάνια προσπάθεια για να ξαναγραφτεί η ελληνική ιστορία. Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος είναι συγκλονιστηκός, ως ο συντηριτικός πατέρας που θα κάνει τα πάντα για να έχει καλό όνομα η οικογένεια στους νοικοκυραιους του χωριού. Ο κεκές γιος του (Νίκος Καλογερόπουλος), είναι από τα μεγλύτερα ταλέντα του Ελληνικού σινεμά της εποχής, ενώ ο Κώστας Τσάκωνας, ως ο επιστήμων γιος που γυρνάερι στην Ελλάδα για να βρει μιζέρια και ανεργία δεν έχει καμία σχέση με τις βιντεο-φάρσες του 80. Μια γλυκόπικρη ταινία, που παραμένει ακόμα επίκαιρη, μιας και πολλά από τα θέματα που πραγματεύεται έχουν μείνει ίδια και απαράλλαχτα΄
Ατάκα: Έξάρες....έξι χρόνια στο δημοτικό, έξι χρόνια στο γυμνάσιο, έξι στο πολυτεχνείο, έξι στο εξωτερικό, δύο στο στρατο......
3) Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμη: του Νικολαϊδη
Μια παρέα 40ρηδων (Ρίτα Μπενσουσάν, Δημήτρης Πολύτιμος, Κωνσταντίνος Τζούμας, Χρίστος Βαλαβανίδης, Άλκης Παναγιωτίδης), συναντιούνται σε μια έπαυλη μετά από πολλά χρόνια. Ο ένας έρχεται απο ταξίδι, ο άλλος αφήνει οικογένεια, η κοπέλα από το ψυχιατρείο, ο άλλος απο τη φυλακή, και ο τελευταίος μετά από μια σειρά τυχαίων φώνων. Οι ανυσιχίες της γενιάς που "φημώθηκε" από την περιρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής τους, των κάφρων με τα μπου τζην που άκουγαν Μπιλ Χέηλυ και Έλβις στα στέκια της Φωκίωνως Νέγρη. Η γενιά των Ιουλιανών, των διαδηλώσεων για το Κυπριακό, η γενιά που χωρίς να την ρωτήσουν την έχεσαν ψηλά. Κυνικοί διάλογοι, κυνικό χιούμορ, και η αναπώληση μιας νιότης που πήγε χαμένη, από μια ομάδα ανθρώπων που αρνήθηκε τυον συμβιβασμό.
Ατάκα: Χρήστος, το πιο παλιό κουρέλι....γενημένος σε μια κλινική στη οδό κυβέλης, εξ’ ου και τα παιδιά της οδού Κυβέλης, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία....το πρώτο γιαούρτι του Παγκρατίου...σε πύληνο κεσεδάκι παρακαλώ, όχι πλαστικά και μαλακίες....καταζητούμενος, γενικά....Κυψέλη, Πατήσια, Πολύγωνο......................................Πίνω σε όλα τα κουρέλια του κόσμου, όπου και να ’ναι.
4) Ο Δράκουλας των Εξαρχείων, του Νίκου Ζερβού
Ο Κωσταντίνος Τζόυμας είναι ένας τρελός επιστήμονας, που νεκρανασταίνει μουσικούς για να φτιάξει το τέλειο ποπ συγκρότημα. Βέβαια το πείραμα αποτυγχάνει, και βγαίνουν οι Μουσικές Ταξιαρχίες! Και κάπου εκεί αρχίζει η τρέλα. Τα όργια, η αριστερά, οι διάφορες "βιομηχανίες" (όπως η μουσική), οι μπάτσοι, τα ΜΜΕ, όλα γίνονται αντικείμενο σάτιρας.
Οι νεκροζόντανοι που πλακώνονται για το εάν τα σταλινικά κράτη ασκούν νεκρόφυλη πολιτική ή όχι, ο Τζίμης Πανούσης που ψάχνεται σεξουαλικά και βγαίνει....αμφί...., ο Δημήτρης Πουλικάκος να κάνει...κατ΄αρχήν το μπάτσο και μετά να τραγουδά Καζατζήδη σε..... ροκ διασκευή και όλα αυτά μέσα σε κάτι που φαίνεται να είναι ένα promo για τις Μουσικές Ταξιαρχίες
Ατάκα:
-Τζιμάκο μου....τι έχεις να πεις για τις ταινίες του Αγγελόπουλου
-Λοιπόν έιναι κάτι αντάρτες.....και πάνε......και πάνε ....και πάνε....
5) Βοήθεια ο Βέγγος , Φανερός Πράκτωρ 000
Ο Θανάσσης Βέγγος είναι από τους μεγαλύτερους (και πρώτους), κωμικούς Μαρξιστές (της σχολής Groucho, για να καταλαβαινόμαστε). Όπου πάει προκαλεί χάος, και πανικό, σαν τους ήρωες στις ταινίες του Μελ Μπρουκς (ο οποίος ξεκίναγε να γίνεται γνωστός την ίδια, περίπου εποχή). Μια ακόμη σάτυρα, αυτή τη φορά του κόσμου των μυστικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών ασφαλείας......
και ξένες
1) Η έβδομη σφραγίδα: Του Μπέργκμαν
Ένα βαθειά πολιτικό έργο, καμουφλαρισμένο ως υπαρξιακό δράμα. Μια ταινία για τα κυνήγια μαγισσών, για την προπαγάνδα και τη ζωή. Ο Μπέργκμαν χρησιμοποιεί τον Μεσαίωνα , για να δείξει πως χρησιμοποιείται ο φόβος του αγνώστου, η μιας δήθεν απικείμενης καταστροφής, για να κατασταλλόυν και να μειωθούν οι ατομικές ελευθερίες. Τότε, το 1957 ήταν ο φόβος των κομμουνιστών, τώρα ο φίοβος των ισλαμιστών, και πάει λέγοντας. Εκπληκτικός ο Μαξ φον Σύντοφ, στο ρόλο του Ιππότη που βρίσκεται, σε μια μακιαβελική παρτίδα σκακιού με τον θάνατο. Επίσης πανέμορφη η σκηνή όπου δύο θίασοι συναντιούνται (ο ένας μπαίνει στη παράσταση του άλλου)
η ατάκα:
I want to confess as best I can, but my heart is void. The void is a mirror. I see my face and feel loathing and horror. My indifference to men has shut me out. I live now in a world of ghosts, a prisoner in my dreams.
2) Reservoir Dogs: Του Quentin Tarantino
Μια ληστεία που πάει στραβά. Πέντε κακοπιοί παγιαδευμένοι σε μια αποθήκη. Και πρέπει να βρουν ποιος τους πρόδωσε. Κινηματογραφικά ωμή βία, κυνικοί διάλογοι, ο Michael Madsen επιτέλους δείχνει ότι έχει ταλέντο, ενώ Harvey Keitel, Tim Roth και Steve Buscemi κεντούν, ιδίως με τους διαλόγους που έχουν αφήσει κινηματογραφική ιστορία
Η ατάκα:
Mr. Pink: You said 'True Blue' was about a nice girl, a sensitive girl who meets a nice guy, and that 'Like a Virgin' was a metaphor for big dicks. Mr. Brown: Lemme tell you what 'Like a Virgin' is about. It's all about this cooze who's a regular fuck machine, I'm talking morning, day, night, afternoon, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick. Mr. Blue: How many dicks is that? Mr. White: A lot. Mr. Brown: Then one day she meets this John Holmes motherfucker and it's like, whoa baby, I mean this cat is like Charles Bronson in the 'Great Escape', he's digging tunnels. Now, she's gettin' the serious dick action and she's feeling something she ain't felt since forever. Pain. Pain.
3) Life of Brian: των Monty Pythons
Η πιο βέβιλη ταινία που βγήκε ποτέ. Οι Monties παρωδούν την εκκλησία, χρησιμοποιώντας της ζωή κάποιου τύπου που ζει βίους παράληλους με τον Χρηστό. Σουρεαλιστικό χιούμορ (οι εξωγήινοι σώζουν τον Brian), αριστερίστικες γκρούπες που το παίζουν επανάσταση αλλά κάθονται στα αυγά τους, κομάντο αυτοκτονίας,προφήτες, φανατικοί οπαδοί και άλλα πολλά και κωμικοτραγηκά, που μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε σχεδόν πλήρως τις πταίει για την κατάντια αυτόύ του κόσμου......
η ατάκα: All I did was say to my wife, "That piece of halibut was good enough for Jehovah!"
4) Cidade de Deus: του Fernando Mereilles
Μια ιστορία ενηλικίωσης,μέσα από τα γκέτο του Ριο στη δεκαετία του 70, μέσα από την ιστορία δύο φίλων που πήραν διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας γίνεται δημοσιογράφος, ο άλλος γκάνγκστερ. Σκηνοθεσία σπιντάτη, φτιαγμένη για τη γενιά του MTV, χωρίς όμως η ταινία να είναι ένα ηλίθιο action movie ή να φλυαρεί.Πυκνογραμένο σενάριο, ντελιριακοί χαρακτήρες (ιδίως οι κακοί), βρώμικη βια...
η ατάκα:What should have been swift revenge turned into an all out war. The City of God was divided. You couldn't go from one section the other, not even to visit a relative. The cops considered anyone living in the slum a hoodlum. People got used to living in Vietnam, and more and more volunteers signed up to die.
5) Blade Runner: Ridley Scott
Los Angeles, 2019. Η μεταμοντέρνα πόλη στην οποία ζούμε ήδη, σχεδόν. Τα πάντα ελέγχονται από τους μπάτσους, και αυτοί ελέγχονται από τις μεγάλες πολυεθνικές. Ο η γη είναι πηγμένη στο νέφος, τόσο νέφος που δεν φαίνεται το ηλιακό φώς. Το περιβάλλον έχει καταστραφεί, και όλοι προσπαθούν να φύγουν για αποικίες στο διάστημα. Και όλο αυτό, ενώ μια ομάδα κυνηγημένων ανδροειδών προσπαθεί να βρει τον δημιουργό της, για να έχει πρόσβαση σε περισσότερα χρόνια ζωής. Και κάποιος μπάτσος πρέπει να τα σκοτώσει, παρά το γεγονός ότι δεν αισθάνεται την ανάγκη να το κάνει. Ο Χάρισον Φορντ είναι ο καλύτερος δυνατός αντιήρωας, για να κάνει τη δουλειά, ο Ρούντγκερ Χάουερ κάνει τον "κακό", ένα ανδροειδές που διαθέτει περισσότερη ανθρωπιά από τους "ανθρώπους" στην ταινία. Μια ταινία κοινωνικού τρόμου για την κατάντια που ζούμε χάρην του καπιταλιστικού συστήματος
Ατάκα:
Stop right where you are! You know the score, pal. If you're not cop, you're little people
κάνω πάσα σε Μηχαλού, Ρωξάνη, Εβίτα και Μπίλια
Tuesday, March 13, 2007
ΠΟΝΤΙΑΚΟΝ ΠΑΝΟΫΡ
ΠΟΝΤΙΑΚΟΝ ΠΑΝΟΫΡ
15/3/2007
ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΡΑΞΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ:
ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
ΦΠΚ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
ΔΚΦ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΠΑΛΞΗ
ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟ ΤΑΓΜΑ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΝΕΩΝ
15/3/2007
ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΡΑΞΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ:
ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
ΦΠΚ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
ΔΚΦ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΠΑΛΞΗ
ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟ ΤΑΓΜΑ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΝΕΩΝ
Monday, March 12, 2007
Tuesday, March 06, 2007
Βγήκε το πρόγραμμα του κινηματογραφικού ομίλου του Παν. Κύπρου
Ο Κινηματογραφικός Όμιλος, είναι το αποτέλεσμα,της προσπάθειας μιας μικρής ομάδας φοιτητών με μεράκι για τον κινηματογράφο, να βρουν μια στέγη για αυτή την μορφή τέχνης στο χώρο του Πανεπιστημίου Κύπρου... Ο χώρος βρέθηκε, μετά από προσπάθεια.
Έτσι κάθε τετάρτη, στην αίθουσα ΕΒ107 της νέας πτέρυγας, στα κεντρικά της Λεωφόρου Καλλιπόλεως, στις 9 το Β΄ραδυ, θα δείχνουμε ταινίες που μας αρέσουν, μακρυά από τα όρια και τους περιορισμούς που βάζουν οι ψευτοκουλτουριαραίοι που μονοπωλούν τα πολιτιστικά μας δρώμενα. Να σημειωθεί η μη κερδοσκοπική λειτουργία του ομίλου, και ότι οι προβολές είναι δωρεάν.
Έτσι έχουμε το εξής πρόγραμμα
7/3 Seventh Seal
14/3 Blade Runner
15/3 Dead Poets Society ( Σε συνεργασία με τον καθηγητή Τάσσο Καπλάνη)
16/3 Rocky Horror Picture Sh0w (Σε συνεργασία με τον όμιλο φίλων κινηματογράφου, στο Σινέ Στούντιο του Intercollege)
21/3 Το Σπιρτόκουτο
28/3 Austin Powers
25/4 In the mood for love
2/5 The man who wasnt there
9/5 Run , Lola, Run
Όποιος γουστάρει ας έλθει.
Έτσι κάθε τετάρτη, στην αίθουσα ΕΒ107 της νέας πτέρυγας, στα κεντρικά της Λεωφόρου Καλλιπόλεως, στις 9 το Β΄ραδυ, θα δείχνουμε ταινίες που μας αρέσουν, μακρυά από τα όρια και τους περιορισμούς που βάζουν οι ψευτοκουλτουριαραίοι που μονοπωλούν τα πολιτιστικά μας δρώμενα. Να σημειωθεί η μη κερδοσκοπική λειτουργία του ομίλου, και ότι οι προβολές είναι δωρεάν.
Έτσι έχουμε το εξής πρόγραμμα
7/3 Seventh Seal
14/3 Blade Runner
15/3 Dead Poets Society ( Σε συνεργασία με τον καθηγητή Τάσσο Καπλάνη)
16/3 Rocky Horror Picture Sh0w (Σε συνεργασία με τον όμιλο φίλων κινηματογράφου, στο Σινέ Στούντιο του Intercollege)
21/3 Το Σπιρτόκουτο
28/3 Austin Powers
25/4 In the mood for love
2/5 The man who wasnt there
9/5 Run , Lola, Run
Όποιος γουστάρει ας έλθει.
Tuesday, February 27, 2007
Εγκατελελημένος στη Λευκωσία
Λοιπόν όποτε πρέπει να σκάσω τη λυπητερή για να πάω σπίτι μου για τις διακοπές εκνευρίζομαι απίστευτα. Για ποιον λόγο θα μου πείτε. Ο λόγος είναι πολλύ απλός. Το εισητήριο Αθήνα –Λάρνακα-Αθήνα κοστίζει όσο ένα εισητήριο μετ’ επιστροφής από Αθήνα για Λονδίνο, ή Παρίσι, ή Μαδρίτη. Δηλαδή είναι από τις 120 ΛΚ (Aegean) μέχρι 160 ΛΚ (Cyprus). Ψυχοπαθές; Ναι είναι ψυχοπαθές. Αλλά έχει μια εξήγηση η κερδοσκοπία, τουλάχιστον σε αυτό το δρομολόγιο. Παρά τις ακριβές τιμές, τα αεροπλάνα είναι πάντα γεμάτα. Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη είναι οι δύο πιο δημοφιλείς προορισμοί για το weekend shopping spree των Κυπραίων. Συν ότι στην Κύπρο ο κόσμος ζει μέσα στην οικονομική ευμάρεια την οποία έχει δημιουργήσει η οικονομική φούσκα της δεκαετίας του ’90, όταν η Κύπρος άνοιγε για επενδύσεις από τους Ρώσους και τους Άραβες. Όταν όμως η οικονομική φούσκα σκάσει, τότε τι θα γίνει; Θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση;
Τέλος πάντων, αυτή η κατάσταση με την Κύπρο είναι σε βάρος των όχι και τόσο ευκατάστατων που έρχονται στην Κύπρο για σπουδές. Και η μαλακία είναι ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Ας πούμε, εγώ θα προτιμούσα χίλιες φορές να δώσω 50-60 ΛΚ και να πάρω ένα φέρι μποτ από τη Λεμεσό για Ελλάδα, και ας μου πάρει δύο μέρες. Ίσως να είχε και περισσότερο γέλιο εδώ που τε λέμε. Αλλά αυτή η εναλλακτική δεν υπάρχει. Κάποτε υπήρχε σύνδεση της Κύπρου με την Κρήτη μέ φέρυ, αλλά για άγνωστους (σε ‘μένα) λόγους, διεκόπη. Γενικά όμως η φάση με τα ταξίδια από την Κύπρο, είναι δύσκολη εαν δεν είσαι ευκατάστατος. 110 ΛΚ , ας πούμε, μου ζητούσε η Cyprus για ένα πήγαιν’ έλα Βυρητό, και 90 για ένα πήγαιν’ έλα στο Καϊρο. Για ταξίδια μέσα στην Κύπρο, καλύτερα να μην το συζητάω. Αν δεν έχεις αυτοκίνητο είσαι περίπου κολημένος στη Λευκωσία. Δρομολόγια υπεραστικών λεωφορείων υπάρχουν ελάχιστα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα travelexpress. Αλλά και αυτά δεν βοηθούν και πολλύ, μιας και όλες οι συγκοινωνίες σταματάνε στις 6. Αυτό σημαίνει, πολλύ απλά, ότι εάν πας με δημόσιες συγκοινωνίες στην Πάφο ή στην Άγια Νάπα, πρέπει να έχει κλείσει ξενοδοχείο για να περάσεις εκεί τη νύχτα, ενώ η Κακοπετριά και οι Πλάτρες είναι τελείως out of the question, μιας και δεν υπάρχει η παραμικρή σύνδεση με αυτές τις περιοχές (ήτοι 1 δρομολόγιο τη μέρα).
Αυτό σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα θεωρείτο σημάδι υπανάπτιξης ( A country without trains is not good, όπως λέει και ο Μίρο ο Βούλγαρος στο Kalabush). Όχι όμως στην Κύπρο των γιοταχήδων, στην Κύπρο που μειώνεται η φορολογία στα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα γιατί «έτσι θα μπορούμε να προστατέυσουμε το περιβάλλον, εαν ο μέσος πολίτης μπορεί να πάρει ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο» (ναι το φυντανάκι ο Χαρούλης την είχε πετάξει εκείνη την εξυπνάδα) (αφού κύριε Θράσου όσο μεγαλύτερος είναι ο κυβισμος ενός αυτοκινήτου, τόσο περισσότερη βενζίνη καταναλώνει.........πως θα μειώσετε τους ρίπους; Μήπως μας δουλεύετε;). Άσε το άλλο το εκπληκτικό. Όποτε γίνεται φασαρία για τους ρίπους που εκπέμπονται από την Κυπριακή δημοκρατία, δεν περνάει από το μυαλό κανενός εκεί στην κυβέρνηση να εφαρμώσει το ελάχιστο σοσιαλιστικό μέτρο, το οποίο εφαρμόζει ακόμη και η Νότιος Κορέα, το ποιο ακραία καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη, ενός αποτελεσματικού και πυκνόυ δικτύου δημοσίων συγκοινωνιών;
Ευτυχώς που στο Βορά έχουν τον νού τους πά στην κκελέ τους, και έχουν και συγκοινωνίες, και έναν φτηνό τρόπο να ταξιδέψεις......40ΛΚ το εισητήριο Ερτζάν-Κωνσταντινούπολη-Ερτζάν και το Κωνσταντινούπολη-Αθήνα-Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι περίπου άλλο τόσο....εαν δεν μειώσουν την τιμή οι απο εδώ, θα γυρνάω στην πατρίδα μέσω κατεχομένων. Μαλάκας είμαι να κάθομαι να πληρώνω τους εδώ κερδοσκόπους;
Υ.Γ. Παρακαλώ να βλέπει αυτά τα πράγματα ο Φιλελεύθερος που ωρύεται για όσους χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο στο βορρά. Καλός ο πατριωτισμός, αλλά , και η κλεψιά και τα οικονομικά μας έχουν τα όρια τους.Και, κύριοι του «Φ» οι 100 λίρες δεν είναι πενταροδεκάρες, όσο πατριώτης και να είσαι. Εκτός και εάν θέλετε τον κόσμο να μην ταξιδεύει, και να μην έρχεται σε επαφή με «αντεθνικά» και «ξένα» στοιχεία. Τότε κερδίζετε μια σεβαστή θέση ως εκπρόσωποι τύπου του παπαδαριού..........
Τέλος πάντων, αυτή η κατάσταση με την Κύπρο είναι σε βάρος των όχι και τόσο ευκατάστατων που έρχονται στην Κύπρο για σπουδές. Και η μαλακία είναι ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Ας πούμε, εγώ θα προτιμούσα χίλιες φορές να δώσω 50-60 ΛΚ και να πάρω ένα φέρι μποτ από τη Λεμεσό για Ελλάδα, και ας μου πάρει δύο μέρες. Ίσως να είχε και περισσότερο γέλιο εδώ που τε λέμε. Αλλά αυτή η εναλλακτική δεν υπάρχει. Κάποτε υπήρχε σύνδεση της Κύπρου με την Κρήτη μέ φέρυ, αλλά για άγνωστους (σε ‘μένα) λόγους, διεκόπη. Γενικά όμως η φάση με τα ταξίδια από την Κύπρο, είναι δύσκολη εαν δεν είσαι ευκατάστατος. 110 ΛΚ , ας πούμε, μου ζητούσε η Cyprus για ένα πήγαιν’ έλα Βυρητό, και 90 για ένα πήγαιν’ έλα στο Καϊρο. Για ταξίδια μέσα στην Κύπρο, καλύτερα να μην το συζητάω. Αν δεν έχεις αυτοκίνητο είσαι περίπου κολημένος στη Λευκωσία. Δρομολόγια υπεραστικών λεωφορείων υπάρχουν ελάχιστα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα travelexpress. Αλλά και αυτά δεν βοηθούν και πολλύ, μιας και όλες οι συγκοινωνίες σταματάνε στις 6. Αυτό σημαίνει, πολλύ απλά, ότι εάν πας με δημόσιες συγκοινωνίες στην Πάφο ή στην Άγια Νάπα, πρέπει να έχει κλείσει ξενοδοχείο για να περάσεις εκεί τη νύχτα, ενώ η Κακοπετριά και οι Πλάτρες είναι τελείως out of the question, μιας και δεν υπάρχει η παραμικρή σύνδεση με αυτές τις περιοχές (ήτοι 1 δρομολόγιο τη μέρα).
Αυτό σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα θεωρείτο σημάδι υπανάπτιξης ( A country without trains is not good, όπως λέει και ο Μίρο ο Βούλγαρος στο Kalabush). Όχι όμως στην Κύπρο των γιοταχήδων, στην Κύπρο που μειώνεται η φορολογία στα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα γιατί «έτσι θα μπορούμε να προστατέυσουμε το περιβάλλον, εαν ο μέσος πολίτης μπορεί να πάρει ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο» (ναι το φυντανάκι ο Χαρούλης την είχε πετάξει εκείνη την εξυπνάδα) (αφού κύριε Θράσου όσο μεγαλύτερος είναι ο κυβισμος ενός αυτοκινήτου, τόσο περισσότερη βενζίνη καταναλώνει.........πως θα μειώσετε τους ρίπους; Μήπως μας δουλεύετε;). Άσε το άλλο το εκπληκτικό. Όποτε γίνεται φασαρία για τους ρίπους που εκπέμπονται από την Κυπριακή δημοκρατία, δεν περνάει από το μυαλό κανενός εκεί στην κυβέρνηση να εφαρμώσει το ελάχιστο σοσιαλιστικό μέτρο, το οποίο εφαρμόζει ακόμη και η Νότιος Κορέα, το ποιο ακραία καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη, ενός αποτελεσματικού και πυκνόυ δικτύου δημοσίων συγκοινωνιών;
Ευτυχώς που στο Βορά έχουν τον νού τους πά στην κκελέ τους, και έχουν και συγκοινωνίες, και έναν φτηνό τρόπο να ταξιδέψεις......40ΛΚ το εισητήριο Ερτζάν-Κωνσταντινούπολη-Ερτζάν και το Κωνσταντινούπολη-Αθήνα-Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι περίπου άλλο τόσο....εαν δεν μειώσουν την τιμή οι απο εδώ, θα γυρνάω στην πατρίδα μέσω κατεχομένων. Μαλάκας είμαι να κάθομαι να πληρώνω τους εδώ κερδοσκόπους;
Υ.Γ. Παρακαλώ να βλέπει αυτά τα πράγματα ο Φιλελεύθερος που ωρύεται για όσους χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο στο βορρά. Καλός ο πατριωτισμός, αλλά , και η κλεψιά και τα οικονομικά μας έχουν τα όρια τους.Και, κύριοι του «Φ» οι 100 λίρες δεν είναι πενταροδεκάρες, όσο πατριώτης και να είσαι. Εκτός και εάν θέλετε τον κόσμο να μην ταξιδεύει, και να μην έρχεται σε επαφή με «αντεθνικά» και «ξένα» στοιχεία. Τότε κερδίζετε μια σεβαστή θέση ως εκπρόσωποι τύπου του παπαδαριού..........
Tommys, Benny and other animals
Η πρώτη μου επαφή με τον περιόνυμο κύριο Benny Hin,ήταν πριν απο δύο τρεις βδομάδες, όταν έπεσε στα χέρια μου το διαφημιστικό για την μάζωξη του στη Λεμεσσό. Μπορώ να πω ότι έτσι ζαβλακωμένος που ήμουν (το πήρα από το γραμματοκιβώτιο μου 9 το πρωί), μπερδεύτηκα. Πείτε το πρωινή μαλάκυνση, πείτε το παιχνίδι της όρασης, εγώ διάβασα Benny Hill. Οπότε γενήθηκαν δύο απορίες. Εάν όντως ζει ο μέγας κωμικός, και εφ’ όσον όντως ζει, τι στο διάολο κάνει με αυτούς τους Ευαγγελιστές; Μήπως μας δουλεύει; Μετά το μικρό μπέρδεμα, αντελίφθην ότι δεν επρόκειτο περί του γνωστού κωμικού, αλλά περί τηλε-ευαγγελιστή και «θαυματοποιού».
Δεν έδωσα παιρετέρω σημασία,και συνέχισα το δρόμο μου για το πανεπιστήμιο. Προχτές, σύμφωνα με τα όσα λέει το κανάλι του Λούκι Λουκ ( η μόνη Αντεννα την οποία δεν χάλασε ο Λουκ Σκάιγουόκερ (αυτό αν πάρουμε τοις μετρητοις τα όσα λένε στο the garoi.com)), έγινε η σύναξη των φαν του εν λόγω κυρίου σε κάποιον συναυλιακό χώρο στη Λεμεσό. Ο κύριος μάζεψε (διόλου ευκαταφρόνητες) εισφορές τραγούδησε λίγο, προσευχήθηκε, και είπε άνα δύο ενθαρυντικά λογάκια απο ‘δω κι από ‘κει. Θαύματα όμως δεν έκανε.... και εκεί άρχισε το ποντιακόν πανοϋρ. Ο Αντέννα φώναζε για απάτη, μυστικοπάθεια από πλευράς του κυρίου Hin και άλλα τέτοια.
Ως άθεος, δεν θα πάρω το μέρος κανενός. Αλλά για του στραβού το δίκιο, θα υποστηρίξω ότι ο κύριος Hin, και περισσότερο η πράξη του, δεν διαφέρει ποσώς από τις πρακτικές τουΤτόμη Βου, και γενικά της Church of Cyprus LTD. Δηλαδή είναι και αυτός ένας επιχειρηματίας που ζητά λεφτά για το τίποτα. Ίσως η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο να είναι ότι ο κύριος Hin δεν επιζητά να δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία στην Κύπρο. Μπορεί να επιζητά αυτό το πράγμα στη πατρίδα του, αλλά αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.
Αλλά, θα μου πείτε, οι ευαγγελιστές δεν έχουν την δύναμη του Ττόμη, οπότε μπορούν άνετα να τρώνε το κράξιμο, και ο Ττόμης μπορεί άνετα να ξεφεύγει. Αυτό θα γίνει άλλωστε και εαν καταφέρει να «πείσει» το συμβούλιο που διαχειρίζεται τη Φανερωμένη, να δώσει το κτίριο του σχολείου στην Μαύρου, αυτό θα καταφέρει εάν τελικά όντως δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία (εδώ βέβαια ο Νεοκλής Συλικιώτης, προς τιμήν του, είπε, εκπροσοπώντας την κυβέρνηση ότι αυτά τα σχολεία δεν θα αναγνωρίζονται από την κυβέρνηση ως ισότιμα με τα δημόσια και τα ιδιωτικά που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Παιδείας, αλλά οψώμεθα όσον αφορά το τι θα γίνει, εν τέλει).
Εδώ βρίσκεται και η διαφορά του Ττόμη με τον Αγιατολάχ Ιεροδουλί. Μπορεί οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, είτε έιναι του ΜΠΑΤΣΟΚ, είτε είναι της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑΣ να του κάνουν τα χατήρια (εδώ κοτζάμ άρθρο 16 του Σνυτάγματος προσπαθούν να του αναθεωρήσουν, μπας και φτιάξει αυτός κάνα πανεπιστημιάκι) (φαντάζομαι μια σκηνή α λα «Μάθε Παιδί Μου Γράμματα» όπου θα μπαίνουν στο πανεπιστήμιο της εκκλησίας κανονικοί άνθρωποι και θα βγαίνουν παπάδες), αλλά η αλήθεια είναι ότι η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ, βρίσκεται σε καθεστώς αμφισβίτησης από τις πλατιές μάζες του Ελληνικού Λαού, και καμιά φορά γίνεται περίγελος. Για παράδειγμα δείτε τα διάφορα παρατσούκλια του. Χουντόδουλος, Ιερόδουλος, Αγιατολάχ Χριστοδουλί, Μμπεμπα Μπλανς, και διάφορα άλλα τέτοια ωραία. Επίσης ακόμα θυμάμαι στο ΑΜΑΝ, οποτε έκαναν σκετσάκια που τον σατήριζαν, έβαζαν στο background να παίζει το «Satisfaction» των Κυλιώμενων Λήθων (πριν να έρθουν οι Stones στην Ελλάδα το 1998, δήλωνε ότι τους γούσταρε με τρέλλα, μετά όμως από τη συναυλία, τους «αποκύρηξε» επειδή σπρώχνουν τη νεολαία προς τον Σατανά και τγα ναρκωτικά). Στην Κύπρο που στη συνείδηση του λαού η εκκλησία είναι συνδεδεμένη με τον αγώνα για ένωση-ανεξαρτησία, ποιός να κράξει τον Ττόμη;
Δεν έδωσα παιρετέρω σημασία,και συνέχισα το δρόμο μου για το πανεπιστήμιο. Προχτές, σύμφωνα με τα όσα λέει το κανάλι του Λούκι Λουκ ( η μόνη Αντεννα την οποία δεν χάλασε ο Λουκ Σκάιγουόκερ (αυτό αν πάρουμε τοις μετρητοις τα όσα λένε στο the garoi.com)), έγινε η σύναξη των φαν του εν λόγω κυρίου σε κάποιον συναυλιακό χώρο στη Λεμεσό. Ο κύριος μάζεψε (διόλου ευκαταφρόνητες) εισφορές τραγούδησε λίγο, προσευχήθηκε, και είπε άνα δύο ενθαρυντικά λογάκια απο ‘δω κι από ‘κει. Θαύματα όμως δεν έκανε.... και εκεί άρχισε το ποντιακόν πανοϋρ. Ο Αντέννα φώναζε για απάτη, μυστικοπάθεια από πλευράς του κυρίου Hin και άλλα τέτοια.
Ως άθεος, δεν θα πάρω το μέρος κανενός. Αλλά για του στραβού το δίκιο, θα υποστηρίξω ότι ο κύριος Hin, και περισσότερο η πράξη του, δεν διαφέρει ποσώς από τις πρακτικές τουΤτόμη Βου, και γενικά της Church of Cyprus LTD. Δηλαδή είναι και αυτός ένας επιχειρηματίας που ζητά λεφτά για το τίποτα. Ίσως η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο να είναι ότι ο κύριος Hin δεν επιζητά να δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία στην Κύπρο. Μπορεί να επιζητά αυτό το πράγμα στη πατρίδα του, αλλά αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.
Αλλά, θα μου πείτε, οι ευαγγελιστές δεν έχουν την δύναμη του Ττόμη, οπότε μπορούν άνετα να τρώνε το κράξιμο, και ο Ττόμης μπορεί άνετα να ξεφεύγει. Αυτό θα γίνει άλλωστε και εαν καταφέρει να «πείσει» το συμβούλιο που διαχειρίζεται τη Φανερωμένη, να δώσει το κτίριο του σχολείου στην Μαύρου, αυτό θα καταφέρει εάν τελικά όντως δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία (εδώ βέβαια ο Νεοκλής Συλικιώτης, προς τιμήν του, είπε, εκπροσοπώντας την κυβέρνηση ότι αυτά τα σχολεία δεν θα αναγνωρίζονται από την κυβέρνηση ως ισότιμα με τα δημόσια και τα ιδιωτικά που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Παιδείας, αλλά οψώμεθα όσον αφορά το τι θα γίνει, εν τέλει).
Εδώ βρίσκεται και η διαφορά του Ττόμη με τον Αγιατολάχ Ιεροδουλί. Μπορεί οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, είτε έιναι του ΜΠΑΤΣΟΚ, είτε είναι της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑΣ να του κάνουν τα χατήρια (εδώ κοτζάμ άρθρο 16 του Σνυτάγματος προσπαθούν να του αναθεωρήσουν, μπας και φτιάξει αυτός κάνα πανεπιστημιάκι) (φαντάζομαι μια σκηνή α λα «Μάθε Παιδί Μου Γράμματα» όπου θα μπαίνουν στο πανεπιστήμιο της εκκλησίας κανονικοί άνθρωποι και θα βγαίνουν παπάδες), αλλά η αλήθεια είναι ότι η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ, βρίσκεται σε καθεστώς αμφισβίτησης από τις πλατιές μάζες του Ελληνικού Λαού, και καμιά φορά γίνεται περίγελος. Για παράδειγμα δείτε τα διάφορα παρατσούκλια του. Χουντόδουλος, Ιερόδουλος, Αγιατολάχ Χριστοδουλί, Μμπεμπα Μπλανς, και διάφορα άλλα τέτοια ωραία. Επίσης ακόμα θυμάμαι στο ΑΜΑΝ, οποτε έκαναν σκετσάκια που τον σατήριζαν, έβαζαν στο background να παίζει το «Satisfaction» των Κυλιώμενων Λήθων (πριν να έρθουν οι Stones στην Ελλάδα το 1998, δήλωνε ότι τους γούσταρε με τρέλλα, μετά όμως από τη συναυλία, τους «αποκύρηξε» επειδή σπρώχνουν τη νεολαία προς τον Σατανά και τγα ναρκωτικά). Στην Κύπρο που στη συνείδηση του λαού η εκκλησία είναι συνδεδεμένη με τον αγώνα για ένωση-ανεξαρτησία, ποιός να κράξει τον Ττόμη;
Monday, February 26, 2007
Αμάν πια με αυτή την ιδεολογική εμπάθεια της δεξιάς
sunsrv.sunalgp.ucy.ac.cy/dailypres/index.html,
24 Φεβρουαρίου
Διάφορα
εφδημερίδα ένωσις.
Εκεί βρίσκεται ένας πρωτοφανής λίβελος κατά καθηγητών του πανεπιστημίου Κύπρου, τουλάχιστον κατά τη δική μου άποψη. Θα τον προσπερνούσα αδιάφορα, εαν δεν αναφέρονταν τα ονόματα των κκ Μαυράτσα και Παπαδάκη. Οι εν λόγω κύριοι δεν είναι τόσο γελίοι όσο λέει ο κύριος συντάκτης του εν λόγω άρθρου.
Κατ’΄αρχήν να τονίσω ότι όντως, με ακαδημαϊκά κριτήρια, ο κύριος Κατσιαούνης δεν είναι και ο καλύτερος για να διδάξει σε τέτοια θέματα. Είναι όμως σαφώς καλύτερος από τον καθηγητή που αντικαθιστά, τουλάχιστον στο μάθημα της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής, (κο Μελακοπίδη).
Από την άλλη πλευρά όμως, οι κκ Παπαδάκης και Μαυράτσας, μπορεί να έκαναν λάθος στην επιλογή τους αυτή, αλλά, αυτό δεν τους κάνει όύτε γελοίους ούτε ανίκανους ως διδάσκωντες. Είναι από τους καλύτερους καθηγητές τουΤμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, και, πιστέψτε με, από άποψη διδακτικού προσωπικού το ΚΠΕ δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση. Επίσης να προσθέσω ότι ο κ. Παπαδάκης και ο κύριος Μαυράτσας, μπορεί να είναι εκκεντρικοί και να χρησιμοποιούν ανορθόδοξες μεθόδους παράδωσης διαλέξεων, όμως έτσι κεντρίζουν το ενδιαφέρον του ακροατηρίου ακόμη περισσότερο. Επίσης είναι από τους λίγους καθηγητές που δεν επαναλαμβάνονται στα μαθήματα τα οποία διδάσκουν, και από τους λίγους που προσπαθούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά το περιεχόμενο των όσων διδάσκουν.
Επίσης απο που και ως που να υπάρχει ΑΚΕΛικός φαβοριτισμός από μέρους των καθηγητών αυτών, αφού ο κύριος Δημητρίου είναι δηλωμένος φιλελεύθερος, ο δε κύριος Μαυράτσας κατεβαίνει με τους ΕΔΗ, και ο κύριος Παπαδάκης είναι μάλλον αδιάφορος προς το΄ΑΚΕΛ και την σταλινική του θεώρηση
Ένας συγκεκριμένος μη κομματικοποιημένος αλλά πολιτικοποιημένος φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου
24 Φεβρουαρίου
Διάφορα
εφδημερίδα ένωσις.
Εκεί βρίσκεται ένας πρωτοφανής λίβελος κατά καθηγητών του πανεπιστημίου Κύπρου, τουλάχιστον κατά τη δική μου άποψη. Θα τον προσπερνούσα αδιάφορα, εαν δεν αναφέρονταν τα ονόματα των κκ Μαυράτσα και Παπαδάκη. Οι εν λόγω κύριοι δεν είναι τόσο γελίοι όσο λέει ο κύριος συντάκτης του εν λόγω άρθρου.
Κατ’΄αρχήν να τονίσω ότι όντως, με ακαδημαϊκά κριτήρια, ο κύριος Κατσιαούνης δεν είναι και ο καλύτερος για να διδάξει σε τέτοια θέματα. Είναι όμως σαφώς καλύτερος από τον καθηγητή που αντικαθιστά, τουλάχιστον στο μάθημα της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής, (κο Μελακοπίδη).
Από την άλλη πλευρά όμως, οι κκ Παπαδάκης και Μαυράτσας, μπορεί να έκαναν λάθος στην επιλογή τους αυτή, αλλά, αυτό δεν τους κάνει όύτε γελοίους ούτε ανίκανους ως διδάσκωντες. Είναι από τους καλύτερους καθηγητές τουΤμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, και, πιστέψτε με, από άποψη διδακτικού προσωπικού το ΚΠΕ δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση. Επίσης να προσθέσω ότι ο κ. Παπαδάκης και ο κύριος Μαυράτσας, μπορεί να είναι εκκεντρικοί και να χρησιμοποιούν ανορθόδοξες μεθόδους παράδωσης διαλέξεων, όμως έτσι κεντρίζουν το ενδιαφέρον του ακροατηρίου ακόμη περισσότερο. Επίσης είναι από τους λίγους καθηγητές που δεν επαναλαμβάνονται στα μαθήματα τα οποία διδάσκουν, και από τους λίγους που προσπαθούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά το περιεχόμενο των όσων διδάσκουν.
Επίσης απο που και ως που να υπάρχει ΑΚΕΛικός φαβοριτισμός από μέρους των καθηγητών αυτών, αφού ο κύριος Δημητρίου είναι δηλωμένος φιλελεύθερος, ο δε κύριος Μαυράτσας κατεβαίνει με τους ΕΔΗ, και ο κύριος Παπαδάκης είναι μάλλον αδιάφορος προς το΄ΑΚΕΛ και την σταλινική του θεώρηση
Ένας συγκεκριμένος μη κομματικοποιημένος αλλά πολιτικοποιημένος φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου
Tuesday, February 20, 2007
5, the magic number
1) Εάν είστε Σημιακός, και ψάχνετε για τον Σουηδό Χίπη που την έπεσε στην κόρη του χασάπη πριν από κάτι χρόνια, εγώ είμαι ο φταίχτης. Μπορώ να πω ότι το πέσιμο ήταν άκρως αποτυχημένο, έφαγα μια τεράστια χυλόπιτα (Βασίλη τι μου λέει αυτός ο μαλάκας, είπε σε ντόπιο φίλο μου), και η ηθική τιμή της κορασσίδος δεν εκινδύνευσε ποσώς.
2) Έχω σαν ήρωα μου τον Hunter. S. Thompson. Και επαγγελματικά, αλλά και ως στάση ζωής. Ο άνθρωπος που διερευνά κάποιο θέμα μέσα από μια twisted οπτική γωνία, είναι αυτός που εν τέλει φτάνει στο να ανακαλύπτει περισσότερες, εσωτερικά και μη.
3) Είμαι λίγο νομάς. Στήνω τσαντίρι και το ξεστήνω με απίστευτη ευκολία. Η περιπέτεια και οι νέες εμπειρίες με τραβάνε, όσο με τραβάει η σριστερά, η ελευθερία, το σινεμά, η μουσική και η περιέργεια
4) Είμαι, κατά μία έννοια σαβουρογάμης. Οι γκόμενες που με τραβάνε δεν είναι κατά κανόνα όμορφες. Αυτό που κάνει το κλικ, είναι η συμπεριφορά τους. Τις θέλω ανεξάρτητες, έξυπνες, φωτιά και λαύρα στον έρωτα, και πάνω απ’ όλα να διψάνε για περιπέτεια και νέες ανακαλύψεις
5) Μεγάλα κολήματα μου: ramones, tim burton, motorhead, amparanoia, kabamarou,fear and loathing in las vegas, terry pratchet, stoner rock, dance, ska, skape, τρύπες, Αγγελάκας, ρόδες, μίκρο, death in vegas, velvet underground, lou reed, punk, rock and roll, depeche mode, dionyssos, frank zappa and the mothers, sabbath, the deerhunter, robert de niro, scarlett johanson, pj harvey, ojos de brujo, mano negra, manu chao, audrey tatou, luz cazal,barcalona, la coruna, rayo vallecano,scotland,ireland, latin america, spain, asterix, mafalda, jamaica, marijo (για τους ψαγμένους), όλες οι ταινίες του Stanley Kubrick, Μαρία Σωλομού (ναι αυτή από τους Σινγκλς), άφρο μαλί, soul, Βασιλική Ανδρίτσου, Θεοπούλα, γαλλική προφορά, ισπανικά, ιταλικά, Αλαιν Γκίνσμπεργκ, Μπάροουζ, Πάτι Σμιθ, σεξ,cult cinema, Pearl Jam, Neil Young, TOOL, bikini kill, ο Πεχλιβάνης......................
και προς συνέχεια του παιχνιδιού καλώ
Ψυχιά
rock n sane
evita
Αισέ Δρακούν
agrino
2) Έχω σαν ήρωα μου τον Hunter. S. Thompson. Και επαγγελματικά, αλλά και ως στάση ζωής. Ο άνθρωπος που διερευνά κάποιο θέμα μέσα από μια twisted οπτική γωνία, είναι αυτός που εν τέλει φτάνει στο να ανακαλύπτει περισσότερες, εσωτερικά και μη.
3) Είμαι λίγο νομάς. Στήνω τσαντίρι και το ξεστήνω με απίστευτη ευκολία. Η περιπέτεια και οι νέες εμπειρίες με τραβάνε, όσο με τραβάει η σριστερά, η ελευθερία, το σινεμά, η μουσική και η περιέργεια
4) Είμαι, κατά μία έννοια σαβουρογάμης. Οι γκόμενες που με τραβάνε δεν είναι κατά κανόνα όμορφες. Αυτό που κάνει το κλικ, είναι η συμπεριφορά τους. Τις θέλω ανεξάρτητες, έξυπνες, φωτιά και λαύρα στον έρωτα, και πάνω απ’ όλα να διψάνε για περιπέτεια και νέες ανακαλύψεις
5) Μεγάλα κολήματα μου: ramones, tim burton, motorhead, amparanoia, kabamarou,fear and loathing in las vegas, terry pratchet, stoner rock, dance, ska, skape, τρύπες, Αγγελάκας, ρόδες, μίκρο, death in vegas, velvet underground, lou reed, punk, rock and roll, depeche mode, dionyssos, frank zappa and the mothers, sabbath, the deerhunter, robert de niro, scarlett johanson, pj harvey, ojos de brujo, mano negra, manu chao, audrey tatou, luz cazal,barcalona, la coruna, rayo vallecano,scotland,ireland, latin america, spain, asterix, mafalda, jamaica, marijo (για τους ψαγμένους), όλες οι ταινίες του Stanley Kubrick, Μαρία Σωλομού (ναι αυτή από τους Σινγκλς), άφρο μαλί, soul, Βασιλική Ανδρίτσου, Θεοπούλα, γαλλική προφορά, ισπανικά, ιταλικά, Αλαιν Γκίνσμπεργκ, Μπάροουζ, Πάτι Σμιθ, σεξ,cult cinema, Pearl Jam, Neil Young, TOOL, bikini kill, ο Πεχλιβάνης......................
και προς συνέχεια του παιχνιδιού καλώ
Ψυχιά
rock n sane
evita
Αισέ Δρακούν
agrino
Wednesday, February 14, 2007
Oh you pretty things! (Περί Αγίου Β ο λόγος)
Η σχέση που έχω με τους διάφορους άγιους, είναι η κλασική σχέση που έχει ένας άθεος μαζί τους. Δεν τους πειράζω, δεν με πειράζουν. Όλοι; Εντάξει υπάρχει μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Και δεν μιλάω για τον Άγιο Ταρίφιο, προστάτη των απανταχού καλαμαράδων του ucy. Μιλάω για εκείνο τον καταραμένο τον άγιο Βαλεντίνο, που κάθε χρόνο καταφέρνει και κάνει τη ζωή των ζευγαρωμένων δύσκολη (οικονομικά) και τον μπάκουρων ακόμα χειρότερη (ψυχολογικά).
Γαμώτο είναι ανάγκη να έχουμε μια ημέρα για να δείχνουμε τον έρωτα-καύλα μας απέναντι στο έτερο ήμισυ μας; Δεν νομίζω. Μπορούμε να το δείχνουμε κάθε μέρα, και χωρίς τα πανάκριβα δώρα (των οποίων οι τιμές πενταπλασιάζονται την εν λόγω μέρα).
Απλά, έπρεπε να υπάρχει μια τέτοια ημέρα για να πολλαπλασιάζονται τα υπερκέρδη μιας σειράς επιχειρηματιών. Αυτό βέβαια δημιουργεί ένα διπλό effect. Από τη μια πλευρά οι τσέπες των Βαλεντίνων γίνονται πιο ελαφριές, επειδή αδειάζουν τα πορτοφόλια τους. Από την άλλη, οι μη εορτάζοντες αισθάνονται απαίσια βλέπωντας τους γύρω τους να κάνουν επιδείξεις έρωτος και καταφεύγουν σε shopping/drinking/ οτιδήποτε έχει σχέση με κατανάλωση binges. Έτσι εκτός από τους ανθοπώλες, τους ζαχαροπλάστες, τους εστιάτορες, τους ιδιοκτήτες ξενοδοχείων και τους ιδιοκτήτες gift shop, υπάρχουν και άλλες κατηγορίες χαρούμενων επιχειρηματιών εκείνη τη μέρα, όπως οι ιδιοκτήτες μπαρ ή καμπαρέ.
Για αυτούς τους λόγους έχω κηρύξει πόλεμο στην συγκεκριμένη μέρα. Συνήθως τέτοιες μέρες δεν θέλω να βγω από το σπίτι. Ή θέλω να πάω σε ένα anti-valentines πάρτι να γίνω ντίρλα και να περάσει η νύχτα χωρίς να ασχολούμαι με το αν άλλοι χαίρονται τον έρωτα τους, επ’ ευκαιρία της εορτής. Καπιταλιστή Άγιε, άντε και γαμήσου, και εσύ και οι δικοί σου.....
Υ.Γ. Προς υποψήφιους οργισμένους βαλεντίνους που ίσως να μην καταλάβουν τι εννοώ. Εγώ θα ήθελα να πραγματοποιηθεί το όνειρο του Garfield, και να θεσπιστεί η παγκόσμια εβδομάδα τεμπελιάς, κατά την οποία όλοι οι εργαζόμενοι του κόσμου (και μαθητές και φοιτητές), δεν θα εργάζονται αλλά απλά θα αράζουν. Όμως επειδή αυτή η γιορτή δεν αποφέρει κέρδη σε κανέναν καπιταλιστή, δεν γίνεται αποδεκτή με τίποτα. Αντιθέτως ο εν λόγω άγιος αποφέρει εκατομύρια σε διάφορες εταιρίες, εξ’ού και είναι τόσο διαδεδομένος, ακόμη και σε μη χριστιανικά κράτη.
Γαμώτο είναι ανάγκη να έχουμε μια ημέρα για να δείχνουμε τον έρωτα-καύλα μας απέναντι στο έτερο ήμισυ μας; Δεν νομίζω. Μπορούμε να το δείχνουμε κάθε μέρα, και χωρίς τα πανάκριβα δώρα (των οποίων οι τιμές πενταπλασιάζονται την εν λόγω μέρα).
Απλά, έπρεπε να υπάρχει μια τέτοια ημέρα για να πολλαπλασιάζονται τα υπερκέρδη μιας σειράς επιχειρηματιών. Αυτό βέβαια δημιουργεί ένα διπλό effect. Από τη μια πλευρά οι τσέπες των Βαλεντίνων γίνονται πιο ελαφριές, επειδή αδειάζουν τα πορτοφόλια τους. Από την άλλη, οι μη εορτάζοντες αισθάνονται απαίσια βλέπωντας τους γύρω τους να κάνουν επιδείξεις έρωτος και καταφεύγουν σε shopping/drinking/ οτιδήποτε έχει σχέση με κατανάλωση binges. Έτσι εκτός από τους ανθοπώλες, τους ζαχαροπλάστες, τους εστιάτορες, τους ιδιοκτήτες ξενοδοχείων και τους ιδιοκτήτες gift shop, υπάρχουν και άλλες κατηγορίες χαρούμενων επιχειρηματιών εκείνη τη μέρα, όπως οι ιδιοκτήτες μπαρ ή καμπαρέ.
Για αυτούς τους λόγους έχω κηρύξει πόλεμο στην συγκεκριμένη μέρα. Συνήθως τέτοιες μέρες δεν θέλω να βγω από το σπίτι. Ή θέλω να πάω σε ένα anti-valentines πάρτι να γίνω ντίρλα και να περάσει η νύχτα χωρίς να ασχολούμαι με το αν άλλοι χαίρονται τον έρωτα τους, επ’ ευκαιρία της εορτής. Καπιταλιστή Άγιε, άντε και γαμήσου, και εσύ και οι δικοί σου.....
Υ.Γ. Προς υποψήφιους οργισμένους βαλεντίνους που ίσως να μην καταλάβουν τι εννοώ. Εγώ θα ήθελα να πραγματοποιηθεί το όνειρο του Garfield, και να θεσπιστεί η παγκόσμια εβδομάδα τεμπελιάς, κατά την οποία όλοι οι εργαζόμενοι του κόσμου (και μαθητές και φοιτητές), δεν θα εργάζονται αλλά απλά θα αράζουν. Όμως επειδή αυτή η γιορτή δεν αποφέρει κέρδη σε κανέναν καπιταλιστή, δεν γίνεται αποδεκτή με τίποτα. Αντιθέτως ο εν λόγω άγιος αποφέρει εκατομύρια σε διάφορες εταιρίες, εξ’ού και είναι τόσο διαδεδομένος, ακόμη και σε μη χριστιανικά κράτη.
Thursday, February 08, 2007
sueños en verde-zappa en beta
Hola compañeros,
yo cambi mi blogger perfil
Liebere Freunde,
Ich habe mein Blogger profi geväxelt mit einen Blogger Beta
Dear friends,
I switched into Blogger Beta
Εντιμότατοι φίλοι μου,
μετακινήθηκα στο Beta......
yo cambi mi blogger perfil
Liebere Freunde,
Ich habe mein Blogger profi geväxelt mit einen Blogger Beta
Dear friends,
I switched into Blogger Beta
Εντιμότατοι φίλοι μου,
μετακινήθηκα στο Beta......
Wednesday, February 07, 2007
Koυτσοί στραβοί στον Γαλαξία!
Σάββατο 10 Φλεβάρη, στο Κτίριο Γαλαξίας , έχει πάρτυ η νεολαία ενάντια στον εθνικισμό.
’Εκτακτη συμετοχή, ο Σκλάβος για σόου (φημολογείται). Το πάρτυ αρχίζει νορίς (8μησι), αλλά θα κρατήσει τουλάχιστον έως το πρωί. Ελάτε μασκαρεμένοι.
Για να το βρείτε, ο Γαλαξίας είναι το κτήριο απέναντι από το Da Capo στην Μακαρίου. Θα μπείτε από την είσοδο στην Αγίας Ελένης και θα βρείτε το chopsticks.Απέναντι από το chopstics έχει κάτι ανελκυστήρες.Θα τους πάρετε και θα ανεβείτε στον 4ο όροφο. Άπαξ και χαθείτε, ή μπερδευτήκατε,στείλτε πάρτε τηλέφωνο στο 99190164, ή στείλτε μου e-mail προκαταβολικά μέχρι Παρασκευή βράδυ, για να δώσω οδηγίες ή το τηλέφωνο μου (όσοι δεν το έχετε). όσοι το έχετε call me.
’Εκτακτη συμετοχή, ο Σκλάβος για σόου (φημολογείται). Το πάρτυ αρχίζει νορίς (8μησι), αλλά θα κρατήσει τουλάχιστον έως το πρωί. Ελάτε μασκαρεμένοι.
Για να το βρείτε, ο Γαλαξίας είναι το κτήριο απέναντι από το Da Capo στην Μακαρίου. Θα μπείτε από την είσοδο στην Αγίας Ελένης και θα βρείτε το chopsticks.Απέναντι από το chopstics έχει κάτι ανελκυστήρες.Θα τους πάρετε και θα ανεβείτε στον 4ο όροφο. Άπαξ και χαθείτε, ή μπερδευτήκατε,στείλτε πάρτε τηλέφωνο στο 99190164, ή στείλτε μου e-mail προκαταβολικά μέχρι Παρασκευή βράδυ, για να δώσω οδηγίες ή το τηλέφωνο μου (όσοι δεν το έχετε). όσοι το έχετε call me.
Tuesday, January 30, 2007
H κυβέρνηση της Σρι Λάνκα απειλεί ειρηνόφηλους ακτιβιστές-ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ!!!
Παρακολουθούμε με μεγάλη ανησυχία τις εξελίξεις στην Δημοκρατία της Σρι Λάνκα και τις απειλές για την ασφάλεια και τις ζωές μελών της αντιπολίτευσης, κοινωνικών ακτιβιστών και μελών σοσιαλιστικών και δημοκρατικών πολιτικών κομμάτων.
Οι απειλές αυτές είναι άμεσο αποτέλεσμα τις αντίθεσης τους στις προθέσεις της κυβέρνησης και του προέδρου Rajapakse να ξεκινήσουν νέο πόλεμο ενάντια στους Τίγρεις των Ταμίλ.
Το γεγονός ότι η κατάσταση γίνεται χειρότερη όσο περνάει ο καιρός φαίνεται και από τα παρακάτω περιστατικά:
Την δολοφονία του Nadaraja Raviraj, μέλους του κοινοβουλίου με την Εθνική Συνεργασία των Ταμίλ, στις 9 Νοεμβρίου 2006 στο Κολόμπο.
Την επίθεση οπλισμένων τραμπούκων με στόχο να σταματήσουν ανοιχτή εκδήλωση ενάντια στον πόλεμο, που διοργάνωνε το Ενωμένο Λαϊκό Κίνημα στις 9 Ιανουαρίου 2007.
Το Ενωμένο Λαϊκό Κίνημα είναι μια πλατιά συνεργασία ομάδων και ατόμων, στόχος των οποίων είναι να αποτρέψουν να εμπλακεί η Σρι Λάνκα σε εμφύλιο πόλεμο κάτι που θα ήταν καταστροφικό για τους απλούς ανθρώπους του νησιού, είτε αυτοί είναι Σινχάλα είτε Ταμίλ.
Τις δεκάδες απειλές για εκτέλεση του ομιλητή της αντιπολεμικής εκδήλωσης, Siri Jayasuriya, Γραμματέα του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Η επίθεση στις 9 Ιανουαρίου είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη καθώς ηγέτης της ομάδας των τραμπούκων με τα όπλα και τα ρόπαλα ήταν ο Υφυπουργός Εργασίας της κυβέρνησης Mervyn de Silva και συνεργάτης του προέδρου Rajapakse.
Γνωρίζουμε επίσης πως ο πρόεδρος Rajapakse έχει περάσει νομοθεσία με την ονομασία «Αποτροπή της τρομοκρατίας» σύμφωνα με την οποία καταπατούνται ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες και επιτρέπεται στην αστυνομία να «εξαφανίζει» πολίτες χωρίς σχεδόν καμιά νομική αντιπροσώπευση.
Απαιτούμε από τον πρόεδρο Rajapakse και την κυβέρνηση της Σρι Λάνκα :
Να σταματήσουν οι απειλές ενάντια στην ασφάλεια και τις ζωές των ακτιβιστών του αντιπολεμικού κινήματος
Να σταματήσουν οι επιθέσεις ενάντια στις δημοκρατικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των καταπιεσμένων μειονοτήτων
Να παρθούν άμεσα μέτρα ενάντια στον Υφυπουργό Εργασίας Mervyn da Silva για την δράση του στις 9 Ιανουαρίου.
Απαιτούμε από τις Τίγρεις των Ταμίλ να σταματήσουν όλες τις τρομοκρατικές επιθέσεις ενάντια σε απλούς πολίτες και να δηλώσουν πως είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
Επιπλέον, ζητάμε από τον πρόεδρο Rajapakse να σταματήσει αμέσως τη στρατιωτική δράση και τις επιθέσεις ενάντια στους Ταμίλ για να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για μια δημοκρατική και ειρηνική λύση της εθνικής διαμάχης στην Σρι Λάνκα.
Μπορείτε να στέλνετε ψηφίσματα διαμαρτυρίας:
Προς τον Πρόεδρο Mahinda Rajapakse:
Τηλέφωνο γραφείου: ++ 9411 25429 38- 41
Email: gosl@presidentsl.org
Fax: ++94 11 2321404
Προς την ηγεσία της αντιπολίτευσης, Ranil Wickramasinghe
saman4media@sltnet.lk
Αντίγραφα των ψηφισμάτων
c/o Siritunga Jayasuriya: usp@sltnet.lk
cwi@worldsoc.co.uk
youthagainstnationalism@gmail.com
Οι απειλές αυτές είναι άμεσο αποτέλεσμα τις αντίθεσης τους στις προθέσεις της κυβέρνησης και του προέδρου Rajapakse να ξεκινήσουν νέο πόλεμο ενάντια στους Τίγρεις των Ταμίλ.
Το γεγονός ότι η κατάσταση γίνεται χειρότερη όσο περνάει ο καιρός φαίνεται και από τα παρακάτω περιστατικά:
Την δολοφονία του Nadaraja Raviraj, μέλους του κοινοβουλίου με την Εθνική Συνεργασία των Ταμίλ, στις 9 Νοεμβρίου 2006 στο Κολόμπο.
Την επίθεση οπλισμένων τραμπούκων με στόχο να σταματήσουν ανοιχτή εκδήλωση ενάντια στον πόλεμο, που διοργάνωνε το Ενωμένο Λαϊκό Κίνημα στις 9 Ιανουαρίου 2007.
Το Ενωμένο Λαϊκό Κίνημα είναι μια πλατιά συνεργασία ομάδων και ατόμων, στόχος των οποίων είναι να αποτρέψουν να εμπλακεί η Σρι Λάνκα σε εμφύλιο πόλεμο κάτι που θα ήταν καταστροφικό για τους απλούς ανθρώπους του νησιού, είτε αυτοί είναι Σινχάλα είτε Ταμίλ.
Τις δεκάδες απειλές για εκτέλεση του ομιλητή της αντιπολεμικής εκδήλωσης, Siri Jayasuriya, Γραμματέα του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Η επίθεση στις 9 Ιανουαρίου είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη καθώς ηγέτης της ομάδας των τραμπούκων με τα όπλα και τα ρόπαλα ήταν ο Υφυπουργός Εργασίας της κυβέρνησης Mervyn de Silva και συνεργάτης του προέδρου Rajapakse.
Γνωρίζουμε επίσης πως ο πρόεδρος Rajapakse έχει περάσει νομοθεσία με την ονομασία «Αποτροπή της τρομοκρατίας» σύμφωνα με την οποία καταπατούνται ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες και επιτρέπεται στην αστυνομία να «εξαφανίζει» πολίτες χωρίς σχεδόν καμιά νομική αντιπροσώπευση.
Απαιτούμε από τον πρόεδρο Rajapakse και την κυβέρνηση της Σρι Λάνκα :
Να σταματήσουν οι απειλές ενάντια στην ασφάλεια και τις ζωές των ακτιβιστών του αντιπολεμικού κινήματος
Να σταματήσουν οι επιθέσεις ενάντια στις δημοκρατικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των καταπιεσμένων μειονοτήτων
Να παρθούν άμεσα μέτρα ενάντια στον Υφυπουργό Εργασίας Mervyn da Silva για την δράση του στις 9 Ιανουαρίου.
Απαιτούμε από τις Τίγρεις των Ταμίλ να σταματήσουν όλες τις τρομοκρατικές επιθέσεις ενάντια σε απλούς πολίτες και να δηλώσουν πως είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
Επιπλέον, ζητάμε από τον πρόεδρο Rajapakse να σταματήσει αμέσως τη στρατιωτική δράση και τις επιθέσεις ενάντια στους Ταμίλ για να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για μια δημοκρατική και ειρηνική λύση της εθνικής διαμάχης στην Σρι Λάνκα.
Μπορείτε να στέλνετε ψηφίσματα διαμαρτυρίας:
Προς τον Πρόεδρο Mahinda Rajapakse:
Τηλέφωνο γραφείου: ++ 9411 25429 38- 41
Email: gosl@presidentsl.org
Fax: ++94 11 2321404
Προς την ηγεσία της αντιπολίτευσης, Ranil Wickramasinghe
saman4media@sltnet.lk
Αντίγραφα των ψηφισμάτων
c/o Siritunga Jayasuriya: usp@sltnet.lk
cwi@worldsoc.co.uk
youthagainstnationalism@gmail.com
Sunday, January 21, 2007
Εγώ ο ξένος
Για μένα το χρυσοπράνισο νησί δεν είν αι παρά ένας ερημότοπος. Το cyprus dream είναι ένας εφιάλτης. Οι λαϊνοί αγώνες είναι κάτι γνωστό, αλλά όχι όπως το εννοούν οι ντόπιοι. Τα κόμματα δεν σώζουν τίποτα και κανέναν από μόνα τους, τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνω. Για μένα η εδώ πολιτικοποίηση είναι κομματικοποίηση. Οι «πολιτικοποιημένοι» του νησιού δεν έχουν ιδέα από πολιτική. Είναι απλά κομματόσκυλα, περιμένουν είτε απο τον Ανανστασιάδη, ή τον Don Christophoro de la grande Betoniera, που και που να τους πετάξει κανένα κομματικό κόκκαλο.
Για εμένα, όσο και να μπορώ να προσφέρω, ως ξένος, στη χώρα αυτή, δεν νοιάζεται κανένας. Είμαι ξεχασμένος , σχεδόν στο έλεος του Θεού, και από αυτούς που λένε πως με εκπροσωπούν, και απο αυτούς που με αδηκούν. Εγώ, ο ξένος, ο αντιδραστικός, αυτός που λέει πράγματα που κανείς εδώ δε θέλει να ακούσει......έχω την αίσθηση ότι είμαι ο wicked messenger του Dylan. Το ότι λέω ακριβώς ότι σκέφτομαι είναι η κατάρα και το χάρισμά μου....αλλά και η θηλειά γύρω από τον λαιμό τους. Πέρα από λογοκριτές, πέρα από δικτάτορες, πέρα από φύλακες της• τάξεως........Είμαι οι εφτά πληγές του Φαραώ, σχεδιασμένες ώστε να χτυπήσουν μια μόνο μερίδα ανθρώπων, μιας αστικής άποψης που με εξοργίζει. Είμαι ο Χουλκ, ο Τσε και ο Φρανκ Ζάπα, μαζεμένοι όλοι σε ένα.....none of thee shall escape my holy wrath, none of theen shall survive, behold, rulers of the world, I shall be thy nightmare and thy punishment...............stay put, or say yer prayers to yer non-existant gods, for I will keep burning consciences for the millenia to come. BEHOLD!THE POWER OF THE REBEL ROUSERS IS TOO HARD FOR THEE TO CONTROL
Για εμένα, όσο και να μπορώ να προσφέρω, ως ξένος, στη χώρα αυτή, δεν νοιάζεται κανένας. Είμαι ξεχασμένος , σχεδόν στο έλεος του Θεού, και από αυτούς που λένε πως με εκπροσωπούν, και απο αυτούς που με αδηκούν. Εγώ, ο ξένος, ο αντιδραστικός, αυτός που λέει πράγματα που κανείς εδώ δε θέλει να ακούσει......έχω την αίσθηση ότι είμαι ο wicked messenger του Dylan. Το ότι λέω ακριβώς ότι σκέφτομαι είναι η κατάρα και το χάρισμά μου....αλλά και η θηλειά γύρω από τον λαιμό τους. Πέρα από λογοκριτές, πέρα από δικτάτορες, πέρα από φύλακες της• τάξεως........Είμαι οι εφτά πληγές του Φαραώ, σχεδιασμένες ώστε να χτυπήσουν μια μόνο μερίδα ανθρώπων, μιας αστικής άποψης που με εξοργίζει. Είμαι ο Χουλκ, ο Τσε και ο Φρανκ Ζάπα, μαζεμένοι όλοι σε ένα.....none of thee shall escape my holy wrath, none of theen shall survive, behold, rulers of the world, I shall be thy nightmare and thy punishment...............stay put, or say yer prayers to yer non-existant gods, for I will keep burning consciences for the millenia to come. BEHOLD!THE POWER OF THE REBEL ROUSERS IS TOO HARD FOR THEE TO CONTROL
Ο ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΟΓΟ
Σήμερις το μπλογκ θα μιμηθεί το stravara mas και θα ασχοληθεί με μια από τις μεγάλες φυσιογνωμίες του Stravaraland. Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζουμε τον ένα και μοναδικό κύριο βουλευτή/πρόεδρο της επιτροπής συγκοινωνιών της Βουλής/ σουρεαλιστή συγγραφέα Ζαχαρία Κουλία (ή αλλιώς mr triskatarato).
Το τελευταίο (διπλό) χτύπημα του mr triskatarato, το οποίο έγινε προ ολίγων ημερών, προκάλεσε σοκ και δεος. Επιτέθηκε συντονισμένα, μέσω ρικ (από μέρα σε μέρα) και mega (βραδυνό δελτίο). Σε τι επιτέθηκε ούτε ο ίδιος ξέρει. Υποψιάζομαι όμως ότι επιτίθετο στην λογική μας. Γιατί αυτό νομιζω ότι κάνει με την εκπληκτική δήλωση όπου έλεγε ότι « σε μία ημικατεχόμενη πατρίδα δεν επιτρέπεται να γίνεται απεργία σε έναν τόσο νευραλγικό τομέα της οικονομίας μας».
Κοινώς, για να το βάλουμε σε μια καθημερινή συζήτηση, φανταστείτε ένα παιδάκι να ζητά με πείσμα από τον μπαμπά/ την μαμά παγωτό, και αυτός/ή να του απαντά ότι δεν μπορεί να αγοράσει / δώσει παγωτό, γιατί πριν από τριάντατόσα χρόνια κάποιο λαμόγιο βούτηξε το πιάνο του σπιτιού.
Ακούγωντας την τελευταία αυτή δήλωση, δυαλήθηκε και η τελευταία μου αυταπάτη ότι ο mr triskatarato προσπαθεί (ανεπιτυχώς) να μιμηθεί τον Boris Vianne. Αντιθέτως επιβεβαιώθηκε η έτερη υποψία. Ότι δηλαδή εξελέγη με σκοπό να εκφράσει/γιατί όντως εκφράζει την «σκληρή» γραμμή στο κυπριακό, αλλά απο όλα τ’άλλα είναι κουμπούρας, οπότε πετάει και κάτι περί κατοχής όποτε μιλάει για το οτιδήποτε, για να μη φανεί ότι λέει ότι να’ναι.
Γεια σου Κύπρος με τους βουλευτάδες σου!!!!!
Το τελευταίο (διπλό) χτύπημα του mr triskatarato, το οποίο έγινε προ ολίγων ημερών, προκάλεσε σοκ και δεος. Επιτέθηκε συντονισμένα, μέσω ρικ (από μέρα σε μέρα) και mega (βραδυνό δελτίο). Σε τι επιτέθηκε ούτε ο ίδιος ξέρει. Υποψιάζομαι όμως ότι επιτίθετο στην λογική μας. Γιατί αυτό νομιζω ότι κάνει με την εκπληκτική δήλωση όπου έλεγε ότι « σε μία ημικατεχόμενη πατρίδα δεν επιτρέπεται να γίνεται απεργία σε έναν τόσο νευραλγικό τομέα της οικονομίας μας».
Κοινώς, για να το βάλουμε σε μια καθημερινή συζήτηση, φανταστείτε ένα παιδάκι να ζητά με πείσμα από τον μπαμπά/ την μαμά παγωτό, και αυτός/ή να του απαντά ότι δεν μπορεί να αγοράσει / δώσει παγωτό, γιατί πριν από τριάντατόσα χρόνια κάποιο λαμόγιο βούτηξε το πιάνο του σπιτιού.
Ακούγωντας την τελευταία αυτή δήλωση, δυαλήθηκε και η τελευταία μου αυταπάτη ότι ο mr triskatarato προσπαθεί (ανεπιτυχώς) να μιμηθεί τον Boris Vianne. Αντιθέτως επιβεβαιώθηκε η έτερη υποψία. Ότι δηλαδή εξελέγη με σκοπό να εκφράσει/γιατί όντως εκφράζει την «σκληρή» γραμμή στο κυπριακό, αλλά απο όλα τ’άλλα είναι κουμπούρας, οπότε πετάει και κάτι περί κατοχής όποτε μιλάει για το οτιδήποτε, για να μη φανεί ότι λέει ότι να’ναι.
Γεια σου Κύπρος με τους βουλευτάδες σου!!!!!
Monday, January 15, 2007
blog-o-meeting στα σκαριά
Μάγκες και μάγκισες που βρίσκεστε στην νήσο των αγίων......προτείνω μέσα στις επόμενες βδομάδες να κάνουμε ένα μήτινγκ όσοι είμαστε σε αυτόν τον god forsaken τόπο..΄μέρος και μέρα-ώρα θα επιλεγούν με δημοκρατικές διαδικασίες.....ο συντονισμός περικαλώ από το blog μου
Friday, January 12, 2007
Tuesday, January 09, 2007
Ρε εδώ γίνεται της ανωμαλίας!! (Hilton, Πρωτοχρονιά 6 το πρωί)
Το γεγονός ότι ο χρόνος ξεκίνησε έτσι, έχει τίποτα να πει για το καινούριο έτος; Η καλή μέρα φαίνεται απο τόσο πρωί; Ή μήπως τελικά δεν είμαι καθόλου για αυτού του είδους τον κόσμο;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το ιστορία άρχησε ως εξής. Λίγες ώρες μετά το χτύπημα του νέου έτους (κατά τις τρείς το πρωί), ξεκινήσαμε, με τις ξαδέρφες μου, για γνωστή βίλλα στο Ψυχικό όπου γίνεται γνωστό, σχεδόν οργιώδες πάρτυ με παρακμιακούς yuppies. Παραδοσιακά σε εκείνο το πάρτυ τα βλέπεις όλα (ή έτσι νόμιζα μέχρι σήμερα). Φτασμένους σαραντάρηδες, και αναλογης φάσης τριαντάρηδες και τριαντάρες, σε διάφορες φάσεις μέθης. Και να σπάνε τόνους πιατικών στην πίστα, με μουσική της οποίας επιμελείται ο γνωστός και μη εξαιρετέος (ραδιοπειρατής, δj, σκυλάς και άλλα πολλά) blackman. Έλα όμως που ΄φετος δεν υπήρχε πάρτυ, αλλά αστυνομικοί φρουροί έξω από το σπίτι (κάτι λέγεται για μπλέξιμο σε υπόθεση με αρχαικαπηλεία, αλλά δεν είναι εδώ το θέμα μας).
Μετά από αυτή την απογοήτευση λοιπόν κατεβήκαμε σε ένα πάρτυ που έκανε η ΑΣΟΕ στα Palmier Bistrot που βρίσκονται απέναντι από το Ledra Mariott. Φοιτητικό πάρτυ με είσοδο 25 euro δεν έχω ξαναδεί....Το άλλο που μας ψιλοξενέρωσε ήταν ότι το όλο σκηνικό παρέπεμπε σε μια φαση « πάρτυ της ΠΑΣΠ-ΝΔΦΚ». Το μεγαλύτερο μκομμάτι του έκει κόσμου έμοιαζε με κομματόσκυλα της ΠΑΣΠ ή της ΔΑΠ (η ΠΚΣ εξαιρείται μιας και πάει άυτανδρη στον Καζάκο, ενώ τα ΕΑΑΚ και το Δίκτυο προτιμούν να κάνουν πάρτυ στις σχολές). Οπότε κάπιοι είχαν την ιδέα να μας παρασύρουν μέχρι το Hilton, και συγκεκριμένα μέχρι το Sky Lounge, την περίφημη ταράτσα του Hilton. Περιττό να πωότι στο Hilton γινόταν λαϊκό προσκύνημα....Η καλύτερα είχαν κατέβει όλοι οι high class τύποι των Βρείων Προαστείων, της Γλυαφάδας και του Κωλονακίου. Για να καταλάβετε, βρήκαμε θέση απέναντι από το Κάραβελ, το οποίο βρίσκεται καμια 300ρα μέτρα μακρυά από το Χίλτον. Όχι ότι μας χάλασε το περπάτημα στο κρύο βέβαια. Πάντως το ταπεινό Golfάκι με το οποίο κατεβήκαμε ήταν μια παραφωνία ανάμεσα στις Μερσεντές , τις BMW και τα πανάκριβα SUV, που είχαν παρκάρει στην περιοχή. Και όλο αυτότο τζέρτζελο βέβαια γιατί έκει έπαιζε (στο ισόγειο) ο σούπερ dj Vasilis Tsilichristos (τι super δηλαδή, μια μετριότητα είνα, ο gpal είναι πολλύ καλύτερος, απλά δεν παίζει στο Privilege). Μια τέτοια μαλακία μας δέρνει που δεν μπορούμενα αντέξουμενα μην κάνουμε θεούς τις δευτεράτζες....Να φανταστείτε λίγο παρακάτω έβαζεμουσική ο Hiroshi Watanabe ένας από τους καλύτερους dj της υφηλίου, αλλά μπρόστα στο να πάρουν απουσίες από το privilege.....Για την ιστορία....30 ευρώ το εισητήριο για τον Τσιλιχρήστο, 50 για τον Watanabe. I guess I made it clear which one I would see if I could spare the money...
Τέλος πάντων , επιστροφή στο θέμα μας.. Φτάνουμε στο φουαγιέ του ξενοδοχείου, (το οποίο βρίσκεται απέναντι από το red room, όπου γίνεται το περίφημο γεγονός. Πέρνουμε οι τρεις μας το ασανσέρ για το μπαρ. Μαζί μας μπαίνει ένα ζευγαράκι . Αυτή γύρω στα 25, ντυμένη όπως κάθε κοσμική «κυρία» (βασικά τρόπαιο), που έχει βγει στη μόστρα ώς, το γκομενάκι που πηδάει ο μάγκας μας. Ο τύπος, γύρω στα σαράντα, μεέναν αέρα επιτυχίας που έφερνε λίγο προς αλαζονία. Και ακολουθεί ο εξής διάλογος
Ξ= ξαδέρφη
ΜΞ= μακρινή ξαδέρφη
ΦΓ- Φραγκάτος Γκόμενος
ΧΓ=Χαϊκλασάτη Γκόμενα
(....)=μετάφραση από τα βλέμματα τους
Ζ=Ζάππα
ΦΓ-(πάμε κούκλα να σου δείξω τη σουίτα)
ΧΓ-(Αχ!!!!θα έχει και σαμπάνια ε;)
ΦΓ-(Οφ κορς μωρό. Να μη σε κακομάθώ; Από που νομίζεις ότι ήρθα; Το Περιστέρι;)
ΧΓ-(Ρε κοίτα αυτούς τους αλήτες...πάει χάλασε το Hilton....για κάτσε....κάπου την ξέρω αυτήν)
Ζ-Άντε να δούμε τι έιναι αυτό το περίφημο sky lounge
ΦΓ-( Απο ποιόν πλανήτη ήρθαν αυτοί; Άκου εκεί να μην έχουν πάει ποτέ στο sky lounge!!!!! Πλάκα θα κάνουν)
Ξ- Με τρώει η περιέργεια
ΦΓ-(Ωχ αλήθεια λένε!!! Κάτσε να το παίξω λίγο μάγκας, τώρα που με πέρνει...κάτσε να επιστρατεύσουμε το πούρο Αβάνας)
ΧΓ- Ρε σύ....σε ξέρω από το σχολείο έτσι
Ξ- Πιθανόν.....γνωστή μου φαίνεσαι
ΧΓ- (Ωχ αμάν! Έπεσα στη μη κοσμική πλευρά του σχολείου) Ναι ρε κάναμε μαζί Γαλλικά στο Λύκειο! Τι κάνεις;
ΦΓ-( Βγάζοντας το πούρο) Γειά σας παιδιά (απο τον Άρη ήρθατε; Ή από το Μπουρνάζι; Μπα μάλλον γι Εξαρχειώτες μου κάνετε)
ΧΓ-(Επιτέλους φτάσαμε στον όροφο....δεν τους αντέχω αυτούς τους παρακατιανούς)
Και εξαφανίζονται 2 ορόφουςπριν την ταράτσα
ΜΞ- Λίγο μεγάλος δεν ήταν ο τύπος;
Ξ- Ναι ρε είχε και ψιλοτουπεδάκι
Ζ- Ε, ρε κάτι όργια πουκυκλοφορούν.....
Φτάσαμε στο bar την ώρα που έκλεινε, οπότε είπαμε να γυρίσουμε πίσω στο φουαγιέ να χαζέψουμε τα σούργελα με τα πολλά ευρώ. Η κατάσταση που επικρατούσε εκεί ήταν χαοτκικός. Λαμόγια, πιτσιρικάδες με περιβολή επιτυχημένου σαραντάρη επιχειρηματία, πιτσιρίκες με συμπεριφορά......συζύγου λαμόγιου, νέοι χωρίς προοπτική και μέλλον, μόνο μια απορία του τύπου «τι θα φάμε και από που». Εικοσάρηδες που πήραν τη Ferari με τα λεφτά του μπαμπά για να εντυπωσιάζουν τις γκόμενες, γιατί από εσωτερικό είναι τελείως κενοί. Γκόμενες πυ ψάχνονται για να βρουν τέτοιους ηλίθιους μπας και τη βγάλουν τη ζωή τους στην ευκολία. Μια γενιά καταδικασμένη να ζει στη σκιά των γονιών της και να το απολαμβάνει. Μια γενιά που θα βασανίζεται από τη ζωή στην απραξία και την απλιστία. Παιδιά 20 χρόνων με μοναδικό όνειρο την ζωή στη χλιδή και το τίποτα....Μια ζωή δανεική, μια ζωή που τους την προορίζουν και δεν θα πάρουν ποτέ στα χέρια τους.......
Ξ- Ρε σεις δεν σας φαίνεται παράξενο το σκηνικό εδώ;
Ζ-Παράξενο; Παράξενο; Ρε εδώ γίνεται της ανωμαλίας! Είμαστε μέσα στα φρικιά!!!ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑ!.
Πείτε με συντιριτικάρα,όμως αυτή η κατάσταση εμένα με τρομάζει. Υποτίθεται ότι ως νέοι άνθρωποι πρέπει να ακολουθούμε τον δικό μας δρόμο, τις δικές μας επιλογές, να εργαζόμαστε πάνω σε δικά μας σχέδια, ανεξάρτητοι. Αυτό όμως που βλέπω είναι ένα τραγικό trend. Μια γενιά χωρίς όνειρα, απλά με μια dog eat dog διάθεση να προσπαθεί να τα κατασπαράξει όλα, να αποροφήσει εντελώς το πρόσκαιρο πνεύμα το καπιταλισμού, υιοθετώντας στο έπακρο την καπιταλιστική ηθική. Μπορεί να είμαι παιδί αστικής οικογένειας, αλλά προσωπικά τρέμω στην ιδέα του να ακολουθήσω τα βήματα των γονιών, και εξτασιάζομαι από τη σκέψη του να κάνω τα δικά μου, αδέξια, βήματα στη ζωή.
I want my life, όχι την ζωή εκείνων των λιμοκοντόρων με τα πανάκριβα κουστούμια, που ξεροσταλιάζουν γύρω από ένα ακόμη νεαρό αντύτιπο της Μαριάννας Βαρδινογίανη, ή της Καλομοίρας, σαν κι’ αυτούς που βλέπω απέναντι μου όσο σκέφτομαι αυτά τα πράγματα....
Καιρός να φεύγω......
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το ιστορία άρχησε ως εξής. Λίγες ώρες μετά το χτύπημα του νέου έτους (κατά τις τρείς το πρωί), ξεκινήσαμε, με τις ξαδέρφες μου, για γνωστή βίλλα στο Ψυχικό όπου γίνεται γνωστό, σχεδόν οργιώδες πάρτυ με παρακμιακούς yuppies. Παραδοσιακά σε εκείνο το πάρτυ τα βλέπεις όλα (ή έτσι νόμιζα μέχρι σήμερα). Φτασμένους σαραντάρηδες, και αναλογης φάσης τριαντάρηδες και τριαντάρες, σε διάφορες φάσεις μέθης. Και να σπάνε τόνους πιατικών στην πίστα, με μουσική της οποίας επιμελείται ο γνωστός και μη εξαιρετέος (ραδιοπειρατής, δj, σκυλάς και άλλα πολλά) blackman. Έλα όμως που ΄φετος δεν υπήρχε πάρτυ, αλλά αστυνομικοί φρουροί έξω από το σπίτι (κάτι λέγεται για μπλέξιμο σε υπόθεση με αρχαικαπηλεία, αλλά δεν είναι εδώ το θέμα μας).
Μετά από αυτή την απογοήτευση λοιπόν κατεβήκαμε σε ένα πάρτυ που έκανε η ΑΣΟΕ στα Palmier Bistrot που βρίσκονται απέναντι από το Ledra Mariott. Φοιτητικό πάρτυ με είσοδο 25 euro δεν έχω ξαναδεί....Το άλλο που μας ψιλοξενέρωσε ήταν ότι το όλο σκηνικό παρέπεμπε σε μια φαση « πάρτυ της ΠΑΣΠ-ΝΔΦΚ». Το μεγαλύτερο μκομμάτι του έκει κόσμου έμοιαζε με κομματόσκυλα της ΠΑΣΠ ή της ΔΑΠ (η ΠΚΣ εξαιρείται μιας και πάει άυτανδρη στον Καζάκο, ενώ τα ΕΑΑΚ και το Δίκτυο προτιμούν να κάνουν πάρτυ στις σχολές). Οπότε κάπιοι είχαν την ιδέα να μας παρασύρουν μέχρι το Hilton, και συγκεκριμένα μέχρι το Sky Lounge, την περίφημη ταράτσα του Hilton. Περιττό να πωότι στο Hilton γινόταν λαϊκό προσκύνημα....Η καλύτερα είχαν κατέβει όλοι οι high class τύποι των Βρείων Προαστείων, της Γλυαφάδας και του Κωλονακίου. Για να καταλάβετε, βρήκαμε θέση απέναντι από το Κάραβελ, το οποίο βρίσκεται καμια 300ρα μέτρα μακρυά από το Χίλτον. Όχι ότι μας χάλασε το περπάτημα στο κρύο βέβαια. Πάντως το ταπεινό Golfάκι με το οποίο κατεβήκαμε ήταν μια παραφωνία ανάμεσα στις Μερσεντές , τις BMW και τα πανάκριβα SUV, που είχαν παρκάρει στην περιοχή. Και όλο αυτότο τζέρτζελο βέβαια γιατί έκει έπαιζε (στο ισόγειο) ο σούπερ dj Vasilis Tsilichristos (τι super δηλαδή, μια μετριότητα είνα, ο gpal είναι πολλύ καλύτερος, απλά δεν παίζει στο Privilege). Μια τέτοια μαλακία μας δέρνει που δεν μπορούμενα αντέξουμενα μην κάνουμε θεούς τις δευτεράτζες....Να φανταστείτε λίγο παρακάτω έβαζεμουσική ο Hiroshi Watanabe ένας από τους καλύτερους dj της υφηλίου, αλλά μπρόστα στο να πάρουν απουσίες από το privilege.....Για την ιστορία....30 ευρώ το εισητήριο για τον Τσιλιχρήστο, 50 για τον Watanabe. I guess I made it clear which one I would see if I could spare the money...
Τέλος πάντων , επιστροφή στο θέμα μας.. Φτάνουμε στο φουαγιέ του ξενοδοχείου, (το οποίο βρίσκεται απέναντι από το red room, όπου γίνεται το περίφημο γεγονός. Πέρνουμε οι τρεις μας το ασανσέρ για το μπαρ. Μαζί μας μπαίνει ένα ζευγαράκι . Αυτή γύρω στα 25, ντυμένη όπως κάθε κοσμική «κυρία» (βασικά τρόπαιο), που έχει βγει στη μόστρα ώς, το γκομενάκι που πηδάει ο μάγκας μας. Ο τύπος, γύρω στα σαράντα, μεέναν αέρα επιτυχίας που έφερνε λίγο προς αλαζονία. Και ακολουθεί ο εξής διάλογος
Ξ= ξαδέρφη
ΜΞ= μακρινή ξαδέρφη
ΦΓ- Φραγκάτος Γκόμενος
ΧΓ=Χαϊκλασάτη Γκόμενα
(....)=μετάφραση από τα βλέμματα τους
Ζ=Ζάππα
ΦΓ-(πάμε κούκλα να σου δείξω τη σουίτα)
ΧΓ-(Αχ!!!!θα έχει και σαμπάνια ε;)
ΦΓ-(Οφ κορς μωρό. Να μη σε κακομάθώ; Από που νομίζεις ότι ήρθα; Το Περιστέρι;)
ΧΓ-(Ρε κοίτα αυτούς τους αλήτες...πάει χάλασε το Hilton....για κάτσε....κάπου την ξέρω αυτήν)
Ζ-Άντε να δούμε τι έιναι αυτό το περίφημο sky lounge
ΦΓ-( Απο ποιόν πλανήτη ήρθαν αυτοί; Άκου εκεί να μην έχουν πάει ποτέ στο sky lounge!!!!! Πλάκα θα κάνουν)
Ξ- Με τρώει η περιέργεια
ΦΓ-(Ωχ αλήθεια λένε!!! Κάτσε να το παίξω λίγο μάγκας, τώρα που με πέρνει...κάτσε να επιστρατεύσουμε το πούρο Αβάνας)
ΧΓ- Ρε σύ....σε ξέρω από το σχολείο έτσι
Ξ- Πιθανόν.....γνωστή μου φαίνεσαι
ΧΓ- (Ωχ αμάν! Έπεσα στη μη κοσμική πλευρά του σχολείου) Ναι ρε κάναμε μαζί Γαλλικά στο Λύκειο! Τι κάνεις;
ΦΓ-( Βγάζοντας το πούρο) Γειά σας παιδιά (απο τον Άρη ήρθατε; Ή από το Μπουρνάζι; Μπα μάλλον γι Εξαρχειώτες μου κάνετε)
ΧΓ-(Επιτέλους φτάσαμε στον όροφο....δεν τους αντέχω αυτούς τους παρακατιανούς)
Και εξαφανίζονται 2 ορόφουςπριν την ταράτσα
ΜΞ- Λίγο μεγάλος δεν ήταν ο τύπος;
Ξ- Ναι ρε είχε και ψιλοτουπεδάκι
Ζ- Ε, ρε κάτι όργια πουκυκλοφορούν.....
Φτάσαμε στο bar την ώρα που έκλεινε, οπότε είπαμε να γυρίσουμε πίσω στο φουαγιέ να χαζέψουμε τα σούργελα με τα πολλά ευρώ. Η κατάσταση που επικρατούσε εκεί ήταν χαοτκικός. Λαμόγια, πιτσιρικάδες με περιβολή επιτυχημένου σαραντάρη επιχειρηματία, πιτσιρίκες με συμπεριφορά......συζύγου λαμόγιου, νέοι χωρίς προοπτική και μέλλον, μόνο μια απορία του τύπου «τι θα φάμε και από που». Εικοσάρηδες που πήραν τη Ferari με τα λεφτά του μπαμπά για να εντυπωσιάζουν τις γκόμενες, γιατί από εσωτερικό είναι τελείως κενοί. Γκόμενες πυ ψάχνονται για να βρουν τέτοιους ηλίθιους μπας και τη βγάλουν τη ζωή τους στην ευκολία. Μια γενιά καταδικασμένη να ζει στη σκιά των γονιών της και να το απολαμβάνει. Μια γενιά που θα βασανίζεται από τη ζωή στην απραξία και την απλιστία. Παιδιά 20 χρόνων με μοναδικό όνειρο την ζωή στη χλιδή και το τίποτα....Μια ζωή δανεική, μια ζωή που τους την προορίζουν και δεν θα πάρουν ποτέ στα χέρια τους.......
Ξ- Ρε σεις δεν σας φαίνεται παράξενο το σκηνικό εδώ;
Ζ-Παράξενο; Παράξενο; Ρε εδώ γίνεται της ανωμαλίας! Είμαστε μέσα στα φρικιά!!!ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑ!.
Πείτε με συντιριτικάρα,όμως αυτή η κατάσταση εμένα με τρομάζει. Υποτίθεται ότι ως νέοι άνθρωποι πρέπει να ακολουθούμε τον δικό μας δρόμο, τις δικές μας επιλογές, να εργαζόμαστε πάνω σε δικά μας σχέδια, ανεξάρτητοι. Αυτό όμως που βλέπω είναι ένα τραγικό trend. Μια γενιά χωρίς όνειρα, απλά με μια dog eat dog διάθεση να προσπαθεί να τα κατασπαράξει όλα, να αποροφήσει εντελώς το πρόσκαιρο πνεύμα το καπιταλισμού, υιοθετώντας στο έπακρο την καπιταλιστική ηθική. Μπορεί να είμαι παιδί αστικής οικογένειας, αλλά προσωπικά τρέμω στην ιδέα του να ακολουθήσω τα βήματα των γονιών, και εξτασιάζομαι από τη σκέψη του να κάνω τα δικά μου, αδέξια, βήματα στη ζωή.
I want my life, όχι την ζωή εκείνων των λιμοκοντόρων με τα πανάκριβα κουστούμια, που ξεροσταλιάζουν γύρω από ένα ακόμη νεαρό αντύτιπο της Μαριάννας Βαρδινογίανη, ή της Καλομοίρας, σαν κι’ αυτούς που βλέπω απέναντι μου όσο σκέφτομαι αυτά τα πράγματα....
Καιρός να φεύγω......
Subscribe to:
Posts (Atom)
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_tK7Yt49lDI8gfS4_ESzf6XpEtpQWxtGVNf4JUB5rC7EaF-LUrF6iKh17rou3rEBsZhB5rdRwRw70a_kmH7ENbskJm3gJj6NWHuxQqzBhcvggCIilzeXp7oNmEergI63D_77XMcK_7FKF0QLuPQ4o9sZyp7LctfBZaGHaM4fQ=s0-d)
