Γενικά δεν διαβάζω αθλητικό τύπο, αλλά καμιά φορά πέφτουν στα χέρια μου κάνα δυο διαμαντάκια, ιδίως όταν πρόκειται για την πένα του Αντώνη Πανούτσου. Ο Πανούτσος γενικά, (αν και δεν μου αρέσει πολύ η εκπομπή του στο Mega, τον προτιμούσα χίλιες φορές στην Αθλητική Κυριακή (με τη βίβλο του ποδοσφαίρου για όσους ξέρουνε), και το Tora!Tora!Tora! (εποχή Μουντιάλ 2002)) είναι από τους καλύτερους στο είδος του, ώντας αθλητικογενής δημοσιογράφος, αλλά πολλές φορές πετάει και άρθρα κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου τα οποία αφοπλίζουν με την ειλικρινή και λογική, στα μάτια μου, προσέγγιση τους. Χίλια ευχαριστώ λοιπόν στον φίλο μου τον Γιώργο τον Italiano, που μου έστειλε αυτό το διαμαντάκι, γιατί εδώ ο Πανούτσος φαίνεται να έχει μεγάλα κέφια.
Eίδα το βίντεο της Εύας Στεφανή στο youtube.com. Πρέπει να πω ότι ήταν καμαρωτή παπαριά περιωπής. Μέσα από ένα μαύρο χαρτί με τρύπα, που υποτίθεται ότι είναι η κλειδαρότρυπα, βλέπεις μία να το παίζει. Εκτός αν αυτός που την πηδάει τον έχει τόσο μικρό, που μοιάζει με δάχτυλο.
Τέλος πάντων, ελπίζω ότι για το γύρισμα η σκηνοθέτρια να κινηματογράφησε το δικό της, γιατί να ταλαιπωρείται ένα μια χαρά μ...νί για τόσο μάπα ταινία δεν το θέλει ούτε ο Θεός, που τέτοιες ταινίες βλέπει και θα μας κάνει όλους αδερφές. Το βίντεο εκεί που το είδα δεν είχε ήχο, αλλά αναφορά ότι σε αυτό το σημείο παιζόταν ο εθνικός ύμνος. Και αυτό το σημείο δεν με εξιτάρει. Εδώ έχουμε ακούσει τον εθνικό ύμνο να τον τραγουδούν γκρο πλαν ο Χαριστέας και ο Βρύζας. Ακόμα και να τον τραγουδούσε το μ...νί της Στεφανή, θα πάθουμε σοκ; Ρε, η Ελλάδα δεν πεθαίνει. Οσα μ...νιά την επιβουλεύονται να σκουριάσουν, ρε, γιατί σε τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει. Τώρα πάμε και στην altera pars του παπαδαριού και των οπαδών του Καρατζαφέρη.
Για να υπάρχει ουσιαστική πρόκληση της δημοσίας αιδούς πρέπει κάποιος ανύποπτος να παρακολούθησε κάτι που τον σόκαρε τόσο, που δεν θα μπορεί να συνέλθει για την υπόλοιπη ζωή του. Και λέω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Τι έγινε και αυτός που έκανε την καταγγελία έπαθε τόσο σοκ, που έφτασε στο σημείο να τραβολογιέται σε αστυνομίες και αξιωματικούς υπηρεσίας για να κάνει καταγγελίες; Περνούσε από το Art Athina, είπε να μπει μέσα για να ανάψει ένα κεράκι και όταν αντίκρισε το μ...νί της Στεφανή κατάλαβε ότι, αντί για τον Αγιο Παντελεήμονα, είχε μπει στην έκθεση; Είχε μπει στην έκθεση επί τούτου, αλλά στράβωσε επειδή το μ...νί της Στεφανή ήταν φάλτσο;
Τέλος πάντων, μια κοινωνία των δέκα εκατομμυρίων πολιτών πρέπει να έχει ανοχές για να διατηρηθεί. Θέλει η Στεφανή να προβάλλει ένα μ...νί που τραγουδάει τον εθνικό ύμνο, έναν κώλο που κλάνει θούρια του Ρήγα Φερραίου; Από τη στιγμή που το κάνει σε κλειστό χώρο, δικαίωμά της, δικαίωμα όποιου πάει να πει «τι υμνάρα ή θουριάρα είναι αυτή!» και ελπίζω ότι η Ελλάδα θα επιζήσει του γεγονότος. Πήγε κάποιος κατά λάθος και έπαθε λαλά που του πρόσβαλαν τον ύμνο; Να κάνει κατακόρυφο και να πάθει αλ αλ για να του περάσει.
Σε τέτοιες αβάν γκαρντ εκδηλώσεις παρακαλούν να μπει επισκέπτης. Σιγά που περνούσε ο περαστικός ψηφοφόρος του ΛΑΟΣ ή η περιπλανώμενη θεούσα του Χριστόδουλου και σοκαρίστηκαν. Μου θυμίζει την ιστορία με τη γεροντοκόρη που είχε πάει στο αστυνομικό τμήμα για να πει ότι το απέναντι ζευγάρι πηδιέται και το βλέπει από το παράθυρο της κουζίνας και ενοχλείται. Ενας αστυνομικός τη συνόδευσε σπίτι. Πήγε στην κουζίνα κοίταξε απέναντι και είπε: «Από εδώ δεν φαίνεται τίποτα. Αν όμως ανεβείτε στον νεροχύτη, θα δείτε πόσο ωραία φαίνεται το δωμάτιο», του απάντησε η γεροντοκόρη.
Επειδή οι Ελληνες τρελαινόμαστε να πιστεύουμε ότι είτε είμαστε οι μεγαλύτεροι γίγαντες που πάτησαν το πόδι τους στη Γη είτε οι ασημαντότεροι μαλάκες που εμφανίστηκαν στον πλανήτη, πάντα στην αποτίμηση των διοργανώσεων που αναλαμβάνουμε καταλήγουμε στα άκρα. Καταλήγουμε να λέμε ότι όλη η υφήλιος γελάει, όπως είχε γίνει στους Μεσογειακούς του 1991 ή ότι όλη η υφήλιος έχει πέσει γονατιστή και μας ζητάει συγγνώμη που μας αμφισβήτησε, όπως με τους Ολυμπιακούς του 2004. Ούτε στην πρώτη περίπτωση ισχύει, αφού τους Μεσογειακούς τους έχει γραμμένους όλη η οικουμένη, ούτε στη δεύτερη, αφού το μόνο που ζήτησαν συγγνώμη οι άνθρωποι ήταν για το ότι δεν είμαστε τόσο άχρηστοι όσο είχαν αρχικά νομίσει. Το τελευταίο λοιπόν κόλλημα που τρώμε είναι ότι κάναμε τον φοβερότερο τελικό Τσάμπιονς Λιγκ που γνώρισε η Ευρώπη. Οχι ακριβώς.
Ο ιδιοκτήτης της Λίβερπουλ, Τομ Χικς, έκανε δηλώσεις χθες για την έκθεση της ΟΥΕΦA η οποία χαρακτήριζε τους οπαδούς της Λίβερπουλ τους χειρότερους της Ευρώπης. Αφού αποκάλεσε τον Ουίλιαμ Γκαγιάρ, εκπρόσωπο της ΟΥΕΦA στον τελικό, «κλόουν», ο Χικς πρόσθεσε ότι λόγω των πλαστών εισιτηρίων και των ντου οπαδοί της Λίβερπουλ που είχαν κανονικά εισιτήρια έμειναν έξω από το γήπεδο, επειδή οι θέσεις τους είχαν καταληφθεί από τους απατεώνες και τους τσαμπατζήδες. Θυμηθείτε πόσο δύσκολο ήταν να βρεις εισιτήριο για τον τελικό, με τι κέφι θα πήγαινε κάποιος για να ζήσει την εμπειρία της ποδοσφαιρικής ζωής του και πριν από την είσοδο, χωρίς να έχει κάνει τίποτα, να του λένε ότι δεν έχει δικαίωμα να μπει. Σε τέτοια περίπτωση σκοτώνεις άνθρωπο και αν ο δικαστής που σε δικάσει έχει ιδέα από ποδόσφαιρο, μετατρέπει την κατηγορία από κακούργημα σε πλημμέλημα.
Το ίδιο εύκολο ήταν σε όποιον έχει μια ιδέα από κινηματογράφο να τρελαθεί, διαβάζοντας και ακούγοντας αυτά που αναφέρθηκαν στον θάνατο του Σωτήρη Μουστάκα. Αν ο Ορσον Ουέλες ήταν Ελληνας και είχε πεθάνει, λιγότερα θα έλεγαν. Και για να φέρουμε τα πράγματα στα ίσια, ρε παιδιά. Οταν κάποιος πεθαίνει, είθισται να τονίζονται οι καλές πλευρές του χαρακτήρα του και οι ικανότητές του. Ας πούμε, χτύπα ξύλο, ότι πεθαίνει ο Αλέκος Αλεξανδρής. Τον επικήδειο δεν θα τον ξεκινήσεις: «Εφυγε από κοντά μας αυτός που έχασε το γκολ στο ματς με τη Δανία». Το ίδιο, ξαναχτύπα ξύλο, αν χάναμε τον allenatore Nicolo. Δεν θα ξεκινήσεις: «Ενας μεγάλος γκολτζής έφυγε από κοντά μας. Ενα χρόνο στην Αβελίνο δεν έβαλε ούτε ένα γκολ στο πρωτάθλημα». Θα γράψεις ότι ήταν ο μεγαλύτερος σκόρερ του Ολυμπιακού, ο πιο καλοντυμένος ποδοσφαιριστής, ο προπονητής που δεν έχει ρίξει ποτέ ομάδα και τα σχετικά. Δεκτό λοιπόν να γράψει κάποιος για τον Σωτήρη Μουστάκα ότι ήταν από τους πολύ καλούς ηθοποιούς της επιθεώρησης. Να τον γράψει πρίγκιπα της μούτας, βασιλιά του Δελφινάριου, αυτοκράτορα της βιντεοκασέτας. Αλλά να τον γράφει κάποιος μεγάλο ηθοποιό εξαντλεί και ξεπερνά κάθε όριο επικήδειας κολακείας και μεταθανάτιας ανοχής. Ακολουθεί μια πρόχειρη επιλογή από κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις του μακαρίτη.
«Φίφης ο αχτύπητος». «Κολωνάκι: Διαγωγή μηδέν». «Ο μόδιστρος». «Κόρη της Πενταγιώτισσας». «Ο τσαχπίνης». «Για μια χούφτα τουρίστριες». «Ο παρθενοκυνηγός». «Εγώ και το πουλί μου». «Πάτερ Γκομένιος». «Καμικάζι τσαντάκιας». «Αν ήταν το βιολί πουλί». «Τσιτσιολίνος». «Μην το παίζεις, υπουργέ». «Αντρέα, προχώρα». «Πετσί και Κόκκαλη». Και ρωτάω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Από όσους έγραψαν διθυράμβους για τον Σωτήρη Μουστάκα υπάρχει ένας που να αντέχει να δει μία από αυτές τις ταινίες χωρίς να φωνάξει: «Τι μαλακία είναι αυτή;». Επίσης, αν ο Μουστάκας είναι κάτι σαν τον Μινωτή, ο Στιβ Ντούζος τι είναι; Ο Βεάκης; Και ο Μόσιος στον ρόλο του Ταμτάκου τότε τι είναι; Ο Κάβλεκ Γκίνες; Για να δανειστώ λίγο χιούμορ από τις ταινίες του μακαρίτη. Νομίζω ότι και ο ίδιος ο Μουστάκας, αν μπορούσε να τα διαβάσει αυτά που γράφτηκαν, θα του σηκωνόταν η τρίχα. Μεροκάματο έκανε ο άνθρωπος και ελπίζω ότι δεν το περνούσε για υψηλή τέχνη.
Οπως μεροκάματο κάνουμε όσοι γράφουμε σε εφημερίδες. Καλύτερα, χειρότερα, της σειράς, όποιος γράφει για το μεροκάματο γράφει, γεμίζει κάποιο χώρο καθημερινά και ό,τι έγραψε δεν αξίζει ούτε να διαφυλαχθεί ούτε να αναδημοσιευθεί. Το γράφω για όσους κατά καιρούς μου είπαν γιατί δεν αναδημοσιεύω τα καλύτερα κείμενα που έχω γράψει σε εφημερίδες. Ο λόγος είναι ότι τα κείμενα των εφημερίδων υπάρχουν για τη στιγμή και έπειτα από μερικές μέρες δεν έχει νόημα να τα ξαναδιαβάσεις. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα σιχαίνομαι τόσο, που ανάθεμα και αν έχω έστω και ένα μου κείμενο. Και ο τρίτος και κυριότερος είναι ότι όταν αποφασίσεις να κάνεις συλλογή κειμένων σου, είναι σαν να αποφάσισες ότι είσαι για το μουσείο. Σε αυτή τη λογική ο Ζαν Πολ Σαρτρ είχε αρνηθεί το Νόμπελ. Και όπως καταλαβαίνετε, εμείς οι γίγαντες της διανόησης σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο.
Οπως, για παράδειγμα, ο εγκληματολόγος αναγνώστης Κωνσταντίνος Δουβλής, ο οποίος ανάμεσα σε άλλα αναφέρει ότι ο Ιταλός Ceasare Beccaria στο «Περί τιμωριών» βιβλίο του το 1775 είχε γράψει ότι για να είναι μια ποινή αποτελεσματική πρέπει να είναι «Swift, Certain and Severe». «Αμεση, σίγουρη και σκληρή». Και ότι στην Ελλάδα των δικαστικών αποφάσεων της πενταετίας και της ατιμωρησίας των ισχυρών, η ποινή μπορεί να είναι μόνο σκληρή. Με τους τροχονόμους να καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι τα 500 ευρώ πρόστιμο μπορεί να αντιπροσωπεύουν τον μισό μισθό ενός εργαζόμενου, είναι εύκολο να πάει περίπατο και το τρίτο αναγκαίο σκέλος για μια αποτελεσματική ποινή. Οπότε ο νέος ΚΟΚ, όπως και όλοι οι προηγούμενοι σε ορισμένες διατάξεις του, κυρίως αυτές που χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή άλλων είναι εξοντωτικές για τον οδηγό, προβλέπεται να ατονήσει. Και ο αναγνώστης καταλήγει στο λογικό συμπέρασμα. «Μικρότερες ποινές, μεγαλύτερη συχνότητα στους ελέγχους». Διαφορετικά, όπως γράφει, ο παραβάτης θα παίζει με τις πιθανότητες, γνωρίζοντας ότι με τους σποραδικούς ελέγχους θα είναι πάντα υπέρ του.
Friday, June 08, 2007
Saturday, June 02, 2007
ΕΝΑ τραγουδακι για την αμαλια (οχι εγω, ο Nick Cave)
When you're sad and when you're lonely
And you haven't got a friend
Just remember that death is not the end
And all that you held sacred
Falls down and does not mend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
When you're standing on the crossroads
That you cannot comprehend
Just remember that death is not the end
And all your dreams have vanished
And you don't know what's up the bend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
When storm clouds gather round you
And heavy rains descend
Just remember that death is not the end
And there's no one there to comfort you
With a helping hand to lend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
For the tree of life is growing
Where the spirit never dies
And the bright light of salvation
Up in dark and empty skies
When the cities are on fire
With the burning flesh of men
Just remember that death is not the end
When you search in vain to find
Some law-abiding citizen
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
Και μακρυά από τους εκεί γιατρούς, μακρυά από τους παρτάκηδες
και τα λιβάδεια με τις μωβ αγελάδες
And you haven't got a friend
Just remember that death is not the end
And all that you held sacred
Falls down and does not mend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
When you're standing on the crossroads
That you cannot comprehend
Just remember that death is not the end
And all your dreams have vanished
And you don't know what's up the bend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
When storm clouds gather round you
And heavy rains descend
Just remember that death is not the end
And there's no one there to comfort you
With a helping hand to lend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
For the tree of life is growing
Where the spirit never dies
And the bright light of salvation
Up in dark and empty skies
When the cities are on fire
With the burning flesh of men
Just remember that death is not the end
When you search in vain to find
Some law-abiding citizen
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
Και μακρυά από τους εκεί γιατρούς, μακρυά από τους παρτάκηδες
και τα λιβάδεια με τις μωβ αγελάδες
Arbeit Macht Frei
Αφού κατάφερα να τα σκατώσω βασιλικά με το πανεπιστήμιο, και να βρεθώ στο τσακ του να μην πάρω πτυχείο, ανέλαβε δράση η μαμά Wehrmacht. Με περίμενε στο αεροδρόμιο και με μετέφερε στο camp Drafi, περίπου 20 χιλιόμετρα από την Αθήνα, και συγκοινωνιακά, στο τέρμα του κόσμου. Λεωφορείο δεν φτάνει μέχρι εκεί, και πρέπει να έχεις αμάξι ακόμα και για να πας να κάνεις τις πιο απλές δουλιές, μην πούμε για έξοδο. Το πρόγραμμα τώρα, και κατά πάσα πιθανότητα για τους επόμενους 2 μήνες περίπου, περιλαμβάνει υγιηνή διατροφή (όχι ότι με χαλάει), επισκέψεις σε γιατρούς ( δεν πολλυγουστάρω, έχω καλύτερα πράγματα να κάνω), και διάβασμα στατιστικής (το περίφημο ΜΑΣ 051, όπου κόβεται το μισό ΚΠΕ), πληροφορικής (excel, powerpoint, και άλλα απλά πράγματα που για μένα φαντάζουν κινέζικα, άσε το γεγονός ότι είναι για κομπιούτερ φτιαγμένα για windows), μια εργασία για τις Θεωρίες Κοινωνικού Συμβολαίου ( οκ ίσως το μόνο πράγμα από τα τρία που ΠΡΕΠΕΙ να κάνω και δεν με ενοχλεί), καθώς και μια μικρή προπαρασκευή για ότι άλλο μάθημα μπορεί να πάρω (no prob, για την ώρα).
Το θέμα είναι να αντέξει το μυαλό μου όλη αυτή την πειθαρχημένη διαβίωση, και να καταλάβω κάτι από όλο αυτό το ordeal. Τουλάχιστον προσλάβαμε κάποιον μαθηματικό ο οποίος σκαμπάζει κάτι παραπάνω από στατιστική, και μπορεί, τουλάχιστον φαινομενικά, να με κάνει να καταλάβω κάτι παραπάνω από ότι οι προκάτοχοι του. Αλλά μπορεί να μην χρειαστούμε, εν τέλει, την βοήθεια του, μιας και υπάρχει μια αμυδρή περίπτωση να έχω περάσει το μάθημα. Η μαμά Wehrmacht, έχει τάξει ένα καντήλι, ίσα με το μποϊ μου στην Παναγιά την Εκατονταπυλιανή της Πάρου, εγώ όμως πιστεύω ότι κανονικά θα έπρεπε να τάξει έναν επίχρυσο πολυέλαιο στην Παναγία της Τήνου, μιας και θα χρειαστώ πραγματικά υψηλές δυνάμεις για να με λυπηθεί η καθηγήτρια , και να ακούσει τις παρακλήσεις μου, ως μέλλοντος επι πτυχίω φοιτητή που κρέμεται από την πένα της. Αλλά εάν περάσω το εν λόγω μάθημα, αυτό σημαίνει ότι δεν θα χρειαστεί να ζοριστώ τόσο πολλύ, και ίσως να έχω κάμποσες παραπάνω ελεύθερες μέρες την εβδομάδα για να κάνω ότι γουστάρω, και ίσως να μπορέσω να κάνω τα ταξιδάκια που θέλω, ή κάποια απο αυτά. Μέχρι τώρα έχω πει bye bye στο ταξίδι στη Γερμανία για το G8, και προς το παρόν αποχαιρετώ και Ισπανία, καθώς και εκείνο το φεστιβάλ στις Άλπεις, όπου παίζουν οι Gogol Bordello. Επείσης λίγο δύσκολο το camping στην Πάρο, αν και παλεύεται (ούτως ή άλλως 25 Ιουλίου με 5 Αυγούστου που είναι οι μέρες του camping είναι μέσα στις κενές ημερομηνίες για μαθήματα, μιας και όλοι οι καθηγητές πάνε διακοπές).
Και όλα αυτά γιατί «μαλακιζόμουν» όλο αυτό τον καιρό..όσο το σκέφτομαι αυτό, τόσο εκνευρίζομαι, και μαζί με το σχεδόν συνεχές διάβασμα, και τον εγκλεισμό στο σπίτι, μάλλον θα μου στρίψει, όπως μου είχε στρίψει και επί πανελληνίων. Τόσες μέρες συνεχές διάβασμα έχω να δω από τότε που έδινα πανελλλήνιες εκείνο τον τρομακτικό Σεπτέμβριο του 1999, ως μαθητής της Β Λυκείου....
Το καλοκαίρι της κολάσεως έρχεται...........και όποιος επιζήσει.....
Το θέμα είναι να αντέξει το μυαλό μου όλη αυτή την πειθαρχημένη διαβίωση, και να καταλάβω κάτι από όλο αυτό το ordeal. Τουλάχιστον προσλάβαμε κάποιον μαθηματικό ο οποίος σκαμπάζει κάτι παραπάνω από στατιστική, και μπορεί, τουλάχιστον φαινομενικά, να με κάνει να καταλάβω κάτι παραπάνω από ότι οι προκάτοχοι του. Αλλά μπορεί να μην χρειαστούμε, εν τέλει, την βοήθεια του, μιας και υπάρχει μια αμυδρή περίπτωση να έχω περάσει το μάθημα. Η μαμά Wehrmacht, έχει τάξει ένα καντήλι, ίσα με το μποϊ μου στην Παναγιά την Εκατονταπυλιανή της Πάρου, εγώ όμως πιστεύω ότι κανονικά θα έπρεπε να τάξει έναν επίχρυσο πολυέλαιο στην Παναγία της Τήνου, μιας και θα χρειαστώ πραγματικά υψηλές δυνάμεις για να με λυπηθεί η καθηγήτρια , και να ακούσει τις παρακλήσεις μου, ως μέλλοντος επι πτυχίω φοιτητή που κρέμεται από την πένα της. Αλλά εάν περάσω το εν λόγω μάθημα, αυτό σημαίνει ότι δεν θα χρειαστεί να ζοριστώ τόσο πολλύ, και ίσως να έχω κάμποσες παραπάνω ελεύθερες μέρες την εβδομάδα για να κάνω ότι γουστάρω, και ίσως να μπορέσω να κάνω τα ταξιδάκια που θέλω, ή κάποια απο αυτά. Μέχρι τώρα έχω πει bye bye στο ταξίδι στη Γερμανία για το G8, και προς το παρόν αποχαιρετώ και Ισπανία, καθώς και εκείνο το φεστιβάλ στις Άλπεις, όπου παίζουν οι Gogol Bordello. Επείσης λίγο δύσκολο το camping στην Πάρο, αν και παλεύεται (ούτως ή άλλως 25 Ιουλίου με 5 Αυγούστου που είναι οι μέρες του camping είναι μέσα στις κενές ημερομηνίες για μαθήματα, μιας και όλοι οι καθηγητές πάνε διακοπές).
Και όλα αυτά γιατί «μαλακιζόμουν» όλο αυτό τον καιρό..όσο το σκέφτομαι αυτό, τόσο εκνευρίζομαι, και μαζί με το σχεδόν συνεχές διάβασμα, και τον εγκλεισμό στο σπίτι, μάλλον θα μου στρίψει, όπως μου είχε στρίψει και επί πανελληνίων. Τόσες μέρες συνεχές διάβασμα έχω να δω από τότε που έδινα πανελλλήνιες εκείνο τον τρομακτικό Σεπτέμβριο του 1999, ως μαθητής της Β Λυκείου....
Το καλοκαίρι της κολάσεως έρχεται...........και όποιος επιζήσει.....
Monday, May 21, 2007
Και άλλες υποψίες
Τις προάλλες είδα στο ocation map, ότι με διάβαζε κάποιος από τα Πυργά...λες να είναι ο Ματσάκης;
Γιατί θυμάμαι ότι κάποτε του τα είχα ψάλλει ένα χεράκι του Braveheart
Γιατί θυμάμαι ότι κάποτε του τα είχα ψάλλει ένα χεράκι του Braveheart
Monday, May 14, 2007
new developments
New developments...apo tis dhlwseis pou phra katalaba oti mallon boleyei perissotero leykwsia, kai to dihmero. Opote akolou8oun oi ekshs erwthseis protimhsews
a) Hmera:
1) 25 mah
2) 26 mah
b) pou na bre8oume
1) mparaki
2) mpouat
3) taberna
4) mpyraria
5) se kapoio spiti
6) se kana parko
a) Hmera:
1) 25 mah
2) 26 mah
b) pou na bre8oume
1) mparaki
2) mpouat
3) taberna
4) mpyraria
5) se kapoio spiti
6) se kana parko
Wednesday, May 02, 2007
Νεες προτάσεις
Λοιπόν ψήνομαι για μπλογκοσυνάντηση (όχι κάτι το ιδιαίτερα επίσημο) ανάμεσα στις 21-26/7 μαη (αφού έχω τελειώσει με τις εξετάσεις, πριν φύγω για Ελλάδα, έτσι για να βρεθούμε και να τα πούμε όσοι βρισκόμαστε εδώ. Δεν λέω κάτι το ιδιαίτερα επίσημο ως συνάντηση Κυπραίων μπλόγκερ, με την έννοια ότι τουλάχιστον Μικαέλλα και Ψυχιά θα αργήσουν να γυρίσουν, ενώ εμένα το πρόγραμμα μου δεν πολλυσηκώνει καθυστερήσεις, ελλά έτσι να βρεθούμε, να φάμε τον άμπακα (άμα λάχει ναουμ)(έχω και το ανάλογο ταβερνάκι στα υπ’όψιν), να πιούμε σαν ψάρια, και να λιωωωωωσουμε. Οι προτάσεις μου είναι αυτές, αν κάποιος έχει στα υπ’όψιν κάτι καλύτερο please say so.
Thursday, April 26, 2007
Πάλι τα μούτρα μου έφαγα
Δύο θέματα με τρέχουν στην Κύπρο. Το πανεπιστήμιο και τα γκομενικά. Και τα δύο με οδηγούν σε ένα αρκετά μεγάλο σπάσιμο νεύρων, απλά με το πανεπιστήμιο ξέρω πολύ καλά που να ξεσπάσω την οργή μου. Και συν τοις άλλοις τα του πανεπιστημίου τα έχω αναλύσει πολλάκις στο μπλογκ, ενώ τα γκομενικά μου είναι λίγο πολύ στο σκοτάδι.
Να πω την κατάσταση μου, λοιπόν. Είμαι single.. Όσοι με ΄εχετε γνωρίσει, θα έχετε παρατηρήσει ότι εκτός από την τρέλα που κουβαλάω,την αγριοφωνάρα και το μέγεθος μου δεν έχω κάτι άλλο το ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτο. Απλά είμαι ένας ακόμη μποεμ τυπάκος με μια μανία (και ίσως ταλέντο) στο γράψιμο, χωρίς ιδιαίτερα σωματικά χαρακτηριστικά (εκτός από τον μονό κοιλιακό χωρίς γράμμωση, για τον οποίο είμαι ιδιαίτερα περήφανος διότι τον απέκτησα μετά από πολλή προπόνιση), και χωρίς να επιδεικνύω καμία μεγάλη οικονομική άνεση. Και μαζί με όλα αυτά, δεν είμαι Κυπραίος!
Γύρω στο πρώτο έτος, ανακάλυψα ότι οι Κυπραίες συμφοιτήτριες μου υπάρχουν απλά και μόνο για να τις κοιτάω. Οι περισσότερες είναι ηλίθιες ψωνάρες (μα το θεο, όσες Κυπραίες έχουν σώας τας φρένας φεύγουν από το νησί με σκοπό να ρήξουν μαύρη πέτρα πίσω τους) που ψάχνονται για να χτυπήσουν high class γκόμενο (συνήθως Κυπραίο). Όσες έχουν ξεμίνει στο Πανμεπιστήμιο Κύπρου και δεν ανήκουν στην άνωθι κατηγορία έχουν γίνει ανάρπαστες, και συνήθως τις έχει προλάβει κάποιος πιό τσιάκκος από μένα (αλλά μη ξενέρωτος, όπως αυτόν που ψάχνει η πλειοψηφία)
Οπότε άρχησα να ψάχνομαι με ξένες συνφοιτήτριες μου. Όμως οι εκ του εξωτερικού φοιτητές είμαστε ελάχιστοι (κάπου 200, σε σύνολο 3000), και όπως καταλαβαίνετε η σφαγή είναι τεράστια, ανάμεσα στους επίδοξους μνηστήρες. Υπάρχουν και εκεί μια σειρά από κατηγορίες βέβαια. Ενδεικτικά:
α) Η έχω γκόμενο: Δεσμευμένη με κάποιον στην Κύπρο, ο οποίος μπορεί να είναι 1)Κυπραίος που δεν του βγήκε με τις συματριώτισσες του και το έρηξε στα εξωτερικά, 2) Καλαμαράς φοιτητής κάποιου σχετικού βεληνεκούς στην κοινότητα των καλαμαράδων και 3) Συμπατριώτης με τον οποίον έφτασαν στην Κύπρο. Τα περισσότερα δείγματα που έχω δει από αυτή την κατηγορία είναι Καλαμαρούδες, Ανατολικοευρωπαίες και Γερμανίδες
β) Έχω γκόμενο στην πατρίδα: Δεσμευμένη με την λατρεία της που την περιμένει στα πάτρια εδάφη, που έχει παραμείνει πιστή στον γκόμενο, ή ξεσαλώνειμέχρι να γυρίσει στα πάτρια εδάφη. Η πιο συνήθης εθνικότητα σε αυτή τη φάση είναι πάλι οι καλαμαρούδες, και συνοδεύονται από Ιταλίδες, Ισπανίδες και Ιρλανδές. Και στις δύο περιπτώσεις, το ποιο πιθανό είναι ο εμπλεκόμενος να φάει τα μούτρα του, όπερ και εγένετω (ουκ ολίγες φορές) με τον υπογράφωντα
γ) Οι δεν θέλω γκόμενο σε αυτή τη φάση της ζωής μου: Δεν σε γουστάρουν και συνήθως το ΄δείχνουν αυτό για να μην σε πληγώσουν. Η ομάδα αυτή είναι ίσόποσα διαχωρισμένη.
Οπότε μετά από κάμποσο καιρό αποφάσησα ότι γενικά το Πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος που δεν μπορώ να βρω κάποια που να την ενδιαφέρω. Απεφάνθην να το αφήσω στο φλου, και εάν γνωρίσω κάποια που να μου αρέσει, να κάνω κίνηση και ότι βγει. Βέβαια αυτό με τις γνωριμίες απεδείχθη δύσκολο, μιας και ώντας σε μια ηλικία (άνω των 22) περίεργη για να ψαχτώ στην Κύπρο (για τις μαθήτριες πολύ μεγάλος, για όσες έχουν τελειώσει με πανεπιστήμια πολύ πιτσιρίκος, για όσες σπουδάζουν στην Κύπρο κάτι ανάμεσα στο «μίασμα» και το καλό παιδί με τις λίγο ανατρεπτικές ιδέες (πραγματικά στα γκομενικά δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά ανάμεσα στο μίασμα και το καλό παιδί, μιας και και τα δύο δεν......ελκύουν, από όσα έχω καταλάβει)), τα πράγματα ήταν ήδη δύσκολα, αλλά εγώ δεν πτοήθηκα ιδιαιτέρως. Έλα όμως που αυτό δεν αρκούσε...
Στην συνέχεια ανακάλυψα ότι πάσχω από διάφορα άλλα προβλήματα στο θέμα φλερτ, τα οποία φαίνονταν να μεγαλώνουν με την αγαμία. Κατ' αρχήν, από γκομενικά είμαι τελείως στόκος. Με ποια έννοια όμως; Με αυτήν. Δεν μπορώ ποτέ να καταλάβω εαν το αντικείμενο του πόθου μου με γουστάρει ή όχι. Ενώ με άλλους πιάνω τον έρωτα στον....αέρα, στη δικιά μου περίπτωση δεν καταλαβαίνω.....Χρηστό. Αυτό έχει οδηγήσει σε μια σειρά από παρελκόμενα όπως
1)Έλλειψη τάιμινγκ: πάντα γουστάρω κάποια, και την φλερτάρω στη λάθος φάση, δηλαδή σε μια φάση που δεν με γουστάρει-είναι κολημένη με τον γκόμενο-έχει γκόμενο (να σημειωθεί πως τώρα τελευταία δεν γνωρίζω κοπέλες που να δηλώνουν αδέσμευτες, is this a fucking trend or what?), ή δεν θέλει σχέση γενικά
2) Άγχος-αβεβαίότητα: Με γουστάρει-δεν με γουστάρει; Λαμβάνωντας υπ' όψιν το ποσοστό αποτυχίας και την τάση μου να εφαρμώζω τον νόμο του Μέρφυ στα ερωτικά (γουστάρεις το λάθος άτομο, την λάθος στιγμή, και αυτό σου προκαλεί τις χειρότερες επιπτώσεις στην ψυχολογία σου), καταλαβαίνετε ότι έχω γίνει υπερπροσεκτικός στα φλερτ, και πολλές φορές δείχνω και μια σχετική ατολμία στις κινήσεις μου (άμα κουβαλάς, μέχρι ενός σημείου, τα μπαγκάζια του να τρως τα μούτρα σου επί 5 συναπτά έτη, τότε το πέπλο της αμφιβολίας σκεπάζει όλο και ποιο βαρία τις επόμενες κινήσεις σου).
3) Βέβαια όσο πολλαπλασιάζονται οι απορρίψεις, τόσο περισσότερο σε πειράζει, ίδίως μετά από κάμποσο καιρό που τις λαμβάνεις με κάθε προσπάθεια που κάνεις.
Η τελευταία ευτυχώς δεν κατάφερε να με στείλει στα Τάρταρα ακόμη, αλλά είναι ακόμη νωρίς (τρόπον τινά χυλόπιτα 2 ημερών). Το σημαντικό είναι ότι κατάφερα να ανακαλύψω ότι δεν δούλευε το θεμα (από την πλευρά της) αρκετά νωρίς, ώστε να μην προλάβω να βρεθώ προ άλλων καταστάσεων (δηλαδή να φάω dırect χυλόπιτα , με όλα τα ψυχολογικά παρελκώμενα), αλλά και πάλι με πείραξε (λίγο) και θα χρειαστώ κάνα δυο μέρες για να επανέλθω ψυχολογικά. Και να προσπαθήσω να βρω λύση. Μέχρι τώρα μου μένουν μόνο οι παρεναίσεις των φίλων μου, που με ανεβάζουν κάπως
Μεταλοκέφαλη: Έλα ρε μαλάκα, δεν υπάρχει περίπτωση, κάτι θα σου βρόυμε
Τσαμπίκος Τζο: Ρε κουρέλι, πάω στοίχημα ότι η λύση θα βρεθεί μόνο αν γίνουμε bi...Ξέρεις πόσοι gay είναι σε παρόμοια φάση μ'εμάς;
Neil: Μαλάκα βγήκε στο σινεμά το «Ψυχή στο στόμα»...΄πάμε το Σαββατοκύριακο μπας και το ξέχάσεις;
Kornar The Barbarıan: Φάε μια σοκολάτα και θα είσαι περδίκι
needless to say, προς το παρόν η πρόταση με τη σοκολάτα είναι μακράν η πιο δελεαστική
Να πω την κατάσταση μου, λοιπόν. Είμαι single.. Όσοι με ΄εχετε γνωρίσει, θα έχετε παρατηρήσει ότι εκτός από την τρέλα που κουβαλάω,την αγριοφωνάρα και το μέγεθος μου δεν έχω κάτι άλλο το ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτο. Απλά είμαι ένας ακόμη μποεμ τυπάκος με μια μανία (και ίσως ταλέντο) στο γράψιμο, χωρίς ιδιαίτερα σωματικά χαρακτηριστικά (εκτός από τον μονό κοιλιακό χωρίς γράμμωση, για τον οποίο είμαι ιδιαίτερα περήφανος διότι τον απέκτησα μετά από πολλή προπόνιση), και χωρίς να επιδεικνύω καμία μεγάλη οικονομική άνεση. Και μαζί με όλα αυτά, δεν είμαι Κυπραίος!
Γύρω στο πρώτο έτος, ανακάλυψα ότι οι Κυπραίες συμφοιτήτριες μου υπάρχουν απλά και μόνο για να τις κοιτάω. Οι περισσότερες είναι ηλίθιες ψωνάρες (μα το θεο, όσες Κυπραίες έχουν σώας τας φρένας φεύγουν από το νησί με σκοπό να ρήξουν μαύρη πέτρα πίσω τους) που ψάχνονται για να χτυπήσουν high class γκόμενο (συνήθως Κυπραίο). Όσες έχουν ξεμίνει στο Πανμεπιστήμιο Κύπρου και δεν ανήκουν στην άνωθι κατηγορία έχουν γίνει ανάρπαστες, και συνήθως τις έχει προλάβει κάποιος πιό τσιάκκος από μένα (αλλά μη ξενέρωτος, όπως αυτόν που ψάχνει η πλειοψηφία)
Οπότε άρχησα να ψάχνομαι με ξένες συνφοιτήτριες μου. Όμως οι εκ του εξωτερικού φοιτητές είμαστε ελάχιστοι (κάπου 200, σε σύνολο 3000), και όπως καταλαβαίνετε η σφαγή είναι τεράστια, ανάμεσα στους επίδοξους μνηστήρες. Υπάρχουν και εκεί μια σειρά από κατηγορίες βέβαια. Ενδεικτικά:
α) Η έχω γκόμενο: Δεσμευμένη με κάποιον στην Κύπρο, ο οποίος μπορεί να είναι 1)Κυπραίος που δεν του βγήκε με τις συματριώτισσες του και το έρηξε στα εξωτερικά, 2) Καλαμαράς φοιτητής κάποιου σχετικού βεληνεκούς στην κοινότητα των καλαμαράδων και 3) Συμπατριώτης με τον οποίον έφτασαν στην Κύπρο. Τα περισσότερα δείγματα που έχω δει από αυτή την κατηγορία είναι Καλαμαρούδες, Ανατολικοευρωπαίες και Γερμανίδες
β) Έχω γκόμενο στην πατρίδα: Δεσμευμένη με την λατρεία της που την περιμένει στα πάτρια εδάφη, που έχει παραμείνει πιστή στον γκόμενο, ή ξεσαλώνειμέχρι να γυρίσει στα πάτρια εδάφη. Η πιο συνήθης εθνικότητα σε αυτή τη φάση είναι πάλι οι καλαμαρούδες, και συνοδεύονται από Ιταλίδες, Ισπανίδες και Ιρλανδές. Και στις δύο περιπτώσεις, το ποιο πιθανό είναι ο εμπλεκόμενος να φάει τα μούτρα του, όπερ και εγένετω (ουκ ολίγες φορές) με τον υπογράφωντα
γ) Οι δεν θέλω γκόμενο σε αυτή τη φάση της ζωής μου: Δεν σε γουστάρουν και συνήθως το ΄δείχνουν αυτό για να μην σε πληγώσουν. Η ομάδα αυτή είναι ίσόποσα διαχωρισμένη.
Οπότε μετά από κάμποσο καιρό αποφάσησα ότι γενικά το Πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος που δεν μπορώ να βρω κάποια που να την ενδιαφέρω. Απεφάνθην να το αφήσω στο φλου, και εάν γνωρίσω κάποια που να μου αρέσει, να κάνω κίνηση και ότι βγει. Βέβαια αυτό με τις γνωριμίες απεδείχθη δύσκολο, μιας και ώντας σε μια ηλικία (άνω των 22) περίεργη για να ψαχτώ στην Κύπρο (για τις μαθήτριες πολύ μεγάλος, για όσες έχουν τελειώσει με πανεπιστήμια πολύ πιτσιρίκος, για όσες σπουδάζουν στην Κύπρο κάτι ανάμεσα στο «μίασμα» και το καλό παιδί με τις λίγο ανατρεπτικές ιδέες (πραγματικά στα γκομενικά δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά ανάμεσα στο μίασμα και το καλό παιδί, μιας και και τα δύο δεν......ελκύουν, από όσα έχω καταλάβει)), τα πράγματα ήταν ήδη δύσκολα, αλλά εγώ δεν πτοήθηκα ιδιαιτέρως. Έλα όμως που αυτό δεν αρκούσε...
Στην συνέχεια ανακάλυψα ότι πάσχω από διάφορα άλλα προβλήματα στο θέμα φλερτ, τα οποία φαίνονταν να μεγαλώνουν με την αγαμία. Κατ' αρχήν, από γκομενικά είμαι τελείως στόκος. Με ποια έννοια όμως; Με αυτήν. Δεν μπορώ ποτέ να καταλάβω εαν το αντικείμενο του πόθου μου με γουστάρει ή όχι. Ενώ με άλλους πιάνω τον έρωτα στον....αέρα, στη δικιά μου περίπτωση δεν καταλαβαίνω.....Χρηστό. Αυτό έχει οδηγήσει σε μια σειρά από παρελκόμενα όπως
1)Έλλειψη τάιμινγκ: πάντα γουστάρω κάποια, και την φλερτάρω στη λάθος φάση, δηλαδή σε μια φάση που δεν με γουστάρει-είναι κολημένη με τον γκόμενο-έχει γκόμενο (να σημειωθεί πως τώρα τελευταία δεν γνωρίζω κοπέλες που να δηλώνουν αδέσμευτες, is this a fucking trend or what?), ή δεν θέλει σχέση γενικά
2) Άγχος-αβεβαίότητα: Με γουστάρει-δεν με γουστάρει; Λαμβάνωντας υπ' όψιν το ποσοστό αποτυχίας και την τάση μου να εφαρμώζω τον νόμο του Μέρφυ στα ερωτικά (γουστάρεις το λάθος άτομο, την λάθος στιγμή, και αυτό σου προκαλεί τις χειρότερες επιπτώσεις στην ψυχολογία σου), καταλαβαίνετε ότι έχω γίνει υπερπροσεκτικός στα φλερτ, και πολλές φορές δείχνω και μια σχετική ατολμία στις κινήσεις μου (άμα κουβαλάς, μέχρι ενός σημείου, τα μπαγκάζια του να τρως τα μούτρα σου επί 5 συναπτά έτη, τότε το πέπλο της αμφιβολίας σκεπάζει όλο και ποιο βαρία τις επόμενες κινήσεις σου).
3) Βέβαια όσο πολλαπλασιάζονται οι απορρίψεις, τόσο περισσότερο σε πειράζει, ίδίως μετά από κάμποσο καιρό που τις λαμβάνεις με κάθε προσπάθεια που κάνεις.
Η τελευταία ευτυχώς δεν κατάφερε να με στείλει στα Τάρταρα ακόμη, αλλά είναι ακόμη νωρίς (τρόπον τινά χυλόπιτα 2 ημερών). Το σημαντικό είναι ότι κατάφερα να ανακαλύψω ότι δεν δούλευε το θεμα (από την πλευρά της) αρκετά νωρίς, ώστε να μην προλάβω να βρεθώ προ άλλων καταστάσεων (δηλαδή να φάω dırect χυλόπιτα , με όλα τα ψυχολογικά παρελκώμενα), αλλά και πάλι με πείραξε (λίγο) και θα χρειαστώ κάνα δυο μέρες για να επανέλθω ψυχολογικά. Και να προσπαθήσω να βρω λύση. Μέχρι τώρα μου μένουν μόνο οι παρεναίσεις των φίλων μου, που με ανεβάζουν κάπως
Μεταλοκέφαλη: Έλα ρε μαλάκα, δεν υπάρχει περίπτωση, κάτι θα σου βρόυμε
Τσαμπίκος Τζο: Ρε κουρέλι, πάω στοίχημα ότι η λύση θα βρεθεί μόνο αν γίνουμε bi...Ξέρεις πόσοι gay είναι σε παρόμοια φάση μ'εμάς;
Neil: Μαλάκα βγήκε στο σινεμά το «Ψυχή στο στόμα»...΄πάμε το Σαββατοκύριακο μπας και το ξέχάσεις;
Kornar The Barbarıan: Φάε μια σοκολάτα και θα είσαι περδίκι
needless to say, προς το παρόν η πρόταση με τη σοκολάτα είναι μακράν η πιο δελεαστική
Tuesday, April 10, 2007
Closed
Κλείσαμε λόγω γενεθλίων
για ευχες, παραγγελιες και λοιπά , περικαλώ απευθυνθήτε στον τηλεφωνιτή
για ευχες, παραγγελιες και λοιπά , περικαλώ απευθυνθήτε στον τηλεφωνιτή
Thursday, April 05, 2007
Η τρομακτική βαρβαρότις του ειν φοιτητής στο ucy
Διαβάζωνας το κείμενο της Εβίτας (www.evitac.wordpress.com) αποφάσησα και εγώ να πω τα διάφορα που μου συμβαίνουν κατά καιρούς, και με εκνευρίζουν αφόρητα. Ιδίως τις τελευταίες δύο εβδομάδες μου έρχονται διάφοροι νταμπλάδες συσχετιζόμενοι με το Χάρβαρντ της Μεσογείου (τρομάρα του), και η ψυχολογική μου ηρεμίαβρίσκεται σε ένα επίπεδο διαταραγμένο έως........διαλυμένο
Strike 1) Ήθελα να πάω με το Da Vinci να δουλέψω το καλοκαίρι σε ένα πρόγραμμα κατά του ρατσισμού στη Valencia. Έχω κάνει ωραία και καλά την αίτηση μου στο πανεπιστήμιο, και περιμένω απάντηση από τους εργοδότες. Μαθαίνω, από άλλη πηγή, ότι το Da Vinci έχει πρόβλημα με τις χρηματοδοτίσεις (κοινώς παίζει να μην μου δώσουν λεφτά). Πάω στο γραφείο διεθνών σχέσεων και ρωτάω. Μου λένε ότι έχουν αργήσει τα λεφτά από την ΕΕ, και μάλλον δεν θα υπάρξει χορηγιά για το καλοκαίρι, και καλύτερα θα ήταν να περιμένω μέχρι να αποφοιτήσω για να πάω το χειμερίνό εξάμηνο του χρόνου, και ότι σκέφτονται να αναστείλουν τη λειτουργέια του da vinci το καλοκαίρι. Τους λέω ότι επειδή α) έχω την αναβολή στράτευσης να τελειώνει, και β) το da vinci είναι πληρωμένο apprenticeship (κάτι που στην Ελλάδα δεν πληρώνεται), θέλω διακαώς να πάω στο πρόγραμμα, δεν μπορώ να συμετέχω εκεί παρά μόνο το καλοκαίρι.. Τους ρωτάω εάν γίνεται να μου δώσουν τα λεφτά που δικαιούμαι (2500 euro) πριν να έρθουν τα λεφτά από την ΕΕ, και μου λένε όχι....στην ερώτηση γιατί, απαντάνεμε ένα «μα δεν είναι σωστό»
Και εδώ μπαίνει η κοινή λογική μου....εδώ και κάμποσα χρόνια, κάποιος από το γραφείο έτρωγε λεφτά που προορίζωνταν για το πρόγραμμα αυτό. Η ΕΕ το μυρίστηκε, και έκοψε τη χρηματοδότιση, αλλά ο όποιος έτρωγε τόσα χρόνια τα λεφτά δεν θέλει να τα γυρίσει πίσω. Και έτσι τα σπασμένα τα πληρώνουν οι 15 μαλάκες που θέλησαν να δουλέψουν στο εξωτερικό το καλοκαίρι. Τουλάχιστον αυτό το σενάριου παίζει στο μυαλό μου...Και συνεπικουρείται από το γεγονός ότι η υπεύθυνη του γραφείου είναι συγγενής του πρύτανη.
Strike 2) Ετοιμάζομαι να μείνω για ακόμη μια φορά (4η) το ΜΑΣ 051 (Στατιστική). Αυτό το μάθημα μας το κάνει μαθηματικός, και μας εξετάζει μαθηματικός, ο οποίος φαίνεται να έχει την άποψη ότι πρέπει να θεωρώ ότι όλοι οι φοιτητές μου είναι του μαθηματικού, ή έστω των θετικών επιστημών. Έλα όμως που το 50% του ακροατηρίου του κάθε φορά είναι κοινωνιολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και ψυχολόγοι, και το άλλο 50% δάσκαλοι. Και ως εκ’ τούτου στο ΚΠΕ (Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών) το ποσοστό αποτυχίας είναι 80% ανά εξάμηνο (το χειμερινό εξάμηνο πέρσι ήταν ένα καλό εξάμηνο......έμεινε μόλις το 50%). Βέβαια το συμβούλιο του τμήματος λέει ότι χωρίς αυτο το μάθημα δεν θα μπορούμε να διαβάσουμε μια στατιστική.......όμως δεν μπορεί να αναμορφώσει κάπως το μάθημα ώστε να μπορεί να απευθύνεται στους φοιτητές του, ούτε λόγος
Strike 3) Μετά από μια βδομάδα απουσίας εμφανίζονται τρεις φίλοι πολυτεχνικάριοι (Neil,Πρόεδρας,Μήτσος), με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Είχαν να κοιμηθούν 2 μέρες ο καθένας. Ο λόγος; Εκείνη την ημέρα παρέδιδαν 2 εργασίες και έγραφαν ενδιάμεση εξέταση. Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Παρά το γεγονός ότι προσπαθούν πολύ να περάσουν τα μαθήματα τους, είναι στο δεύετρο έτος, και ήδη προβλέπεται να τελειώσουν στο πέμπτο έτος και κινδυνεύουν να μην πάρουν πτυχείο....Και αυτό γιατί όλα τα μαθήματα μετά το πρώτο εξάμηνο στην πολυτεχνική, είναι αλυσίδες. Δηλαδή για να πάρεις το χ μάθημα, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει το προαπαιτούμενο. Κοινώς, άπαξ και μέινεις ένα μάθημα έμεινες το έτος. Και δεν γίνεται τίποτα για αυτό......Είναι οι μόνοι στο όλο τμήμα που αντιδρούν δημοσίως (αν και υπάρχει γενική δυσαρέσκεια ανάμεσα και στους Κυπραίους συνφοιτητές τους), και αυτό βέβαια τους γυρνά μπούμερανγκ, γιατί γίνονται οι «παραπονιάρηδες Καλαμαράδες», «σαν τους οποίους δεν πρέπει να γίνεται ένας Κυπραίος φοιτητής». Βέβαια ο λόγος που οι Κυπραίοι συνφοιτητές τους δεν αντιδρούν , είναι γιατί φοβούνται ότι εάν αντιδράσουν οι καθηγητές θα τους «αποβάλουν» από το πανεπιστήμιο.
Strike 4) Ο Neil,ο οποίος κάνει και minor στην κοινωνιολογία, απεφάνθη να μάθει γιατί έκοψαν το μεταπτυχιακό της κοινωνιολογίας. Κούνια που τον κούναγε, γιατί έμαθε ότι τις ίδιες μαλακίες που κάνουν τα τμήματα θετικών επιστημών (δηλαδή, κοινώς, να βάζουν στο curriculum μαθήματα του προπτυχιακού επίπεδου με ελαφρώς αλλαγμένο τον τίτλο), έκανε και το ΚΠΕ. Μόνο που μόνο στο ΚΠΕ έκοψαν το μεταπτυχιακό.....Να τι γίνεται όταν το τμήμα σου δεν είναι «εμπορικα εκμεταλεύσιμο» και το πανεπιστήμιο σου επιζητά οικονομική αυτοτέλεια
Strike 5) Οι μισοί καθηγητές του ΚΠΕ είναι ανίκανοι. Και αυτό γιατί το ΚΠΕ δεν έχει την οικονομική βοήθεια που απαιτείται για να προσλάβει περισσότερους καθηγητές, και να αντικαταστήσει τους ήδη υπάρχωντες. Κατά τ’αλλα το ucy έχει αρκετά λεφτά για να χτίζει μπιχλιμπίδια των πολλών εκατομυρίων λιρών στη μέση του πουθενά (σε μια χώρα χωρίς συγκοινωνίες-άρα αποκλεισμένα κτίρια).....για δες...αναρωτιέμαι απο που κόβει για να καλύψει τα έξοδα.
Strike 6) Αναμενόμενη επαγγελματική αποκατάσταση για φοιτητές του τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου; Είσπραξη επιδόματος απο το ταμείο ανεργίας
6.......6........66666
αnd dance with the Harvard
Strike 1) Ήθελα να πάω με το Da Vinci να δουλέψω το καλοκαίρι σε ένα πρόγραμμα κατά του ρατσισμού στη Valencia. Έχω κάνει ωραία και καλά την αίτηση μου στο πανεπιστήμιο, και περιμένω απάντηση από τους εργοδότες. Μαθαίνω, από άλλη πηγή, ότι το Da Vinci έχει πρόβλημα με τις χρηματοδοτίσεις (κοινώς παίζει να μην μου δώσουν λεφτά). Πάω στο γραφείο διεθνών σχέσεων και ρωτάω. Μου λένε ότι έχουν αργήσει τα λεφτά από την ΕΕ, και μάλλον δεν θα υπάρξει χορηγιά για το καλοκαίρι, και καλύτερα θα ήταν να περιμένω μέχρι να αποφοιτήσω για να πάω το χειμερίνό εξάμηνο του χρόνου, και ότι σκέφτονται να αναστείλουν τη λειτουργέια του da vinci το καλοκαίρι. Τους λέω ότι επειδή α) έχω την αναβολή στράτευσης να τελειώνει, και β) το da vinci είναι πληρωμένο apprenticeship (κάτι που στην Ελλάδα δεν πληρώνεται), θέλω διακαώς να πάω στο πρόγραμμα, δεν μπορώ να συμετέχω εκεί παρά μόνο το καλοκαίρι.. Τους ρωτάω εάν γίνεται να μου δώσουν τα λεφτά που δικαιούμαι (2500 euro) πριν να έρθουν τα λεφτά από την ΕΕ, και μου λένε όχι....στην ερώτηση γιατί, απαντάνεμε ένα «μα δεν είναι σωστό»
Και εδώ μπαίνει η κοινή λογική μου....εδώ και κάμποσα χρόνια, κάποιος από το γραφείο έτρωγε λεφτά που προορίζωνταν για το πρόγραμμα αυτό. Η ΕΕ το μυρίστηκε, και έκοψε τη χρηματοδότιση, αλλά ο όποιος έτρωγε τόσα χρόνια τα λεφτά δεν θέλει να τα γυρίσει πίσω. Και έτσι τα σπασμένα τα πληρώνουν οι 15 μαλάκες που θέλησαν να δουλέψουν στο εξωτερικό το καλοκαίρι. Τουλάχιστον αυτό το σενάριου παίζει στο μυαλό μου...Και συνεπικουρείται από το γεγονός ότι η υπεύθυνη του γραφείου είναι συγγενής του πρύτανη.
Strike 2) Ετοιμάζομαι να μείνω για ακόμη μια φορά (4η) το ΜΑΣ 051 (Στατιστική). Αυτό το μάθημα μας το κάνει μαθηματικός, και μας εξετάζει μαθηματικός, ο οποίος φαίνεται να έχει την άποψη ότι πρέπει να θεωρώ ότι όλοι οι φοιτητές μου είναι του μαθηματικού, ή έστω των θετικών επιστημών. Έλα όμως που το 50% του ακροατηρίου του κάθε φορά είναι κοινωνιολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και ψυχολόγοι, και το άλλο 50% δάσκαλοι. Και ως εκ’ τούτου στο ΚΠΕ (Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών) το ποσοστό αποτυχίας είναι 80% ανά εξάμηνο (το χειμερινό εξάμηνο πέρσι ήταν ένα καλό εξάμηνο......έμεινε μόλις το 50%). Βέβαια το συμβούλιο του τμήματος λέει ότι χωρίς αυτο το μάθημα δεν θα μπορούμε να διαβάσουμε μια στατιστική.......όμως δεν μπορεί να αναμορφώσει κάπως το μάθημα ώστε να μπορεί να απευθύνεται στους φοιτητές του, ούτε λόγος
Strike 3) Μετά από μια βδομάδα απουσίας εμφανίζονται τρεις φίλοι πολυτεχνικάριοι (Neil,Πρόεδρας,Μήτσος), με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Είχαν να κοιμηθούν 2 μέρες ο καθένας. Ο λόγος; Εκείνη την ημέρα παρέδιδαν 2 εργασίες και έγραφαν ενδιάμεση εξέταση. Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Παρά το γεγονός ότι προσπαθούν πολύ να περάσουν τα μαθήματα τους, είναι στο δεύετρο έτος, και ήδη προβλέπεται να τελειώσουν στο πέμπτο έτος και κινδυνεύουν να μην πάρουν πτυχείο....Και αυτό γιατί όλα τα μαθήματα μετά το πρώτο εξάμηνο στην πολυτεχνική, είναι αλυσίδες. Δηλαδή για να πάρεις το χ μάθημα, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει το προαπαιτούμενο. Κοινώς, άπαξ και μέινεις ένα μάθημα έμεινες το έτος. Και δεν γίνεται τίποτα για αυτό......Είναι οι μόνοι στο όλο τμήμα που αντιδρούν δημοσίως (αν και υπάρχει γενική δυσαρέσκεια ανάμεσα και στους Κυπραίους συνφοιτητές τους), και αυτό βέβαια τους γυρνά μπούμερανγκ, γιατί γίνονται οι «παραπονιάρηδες Καλαμαράδες», «σαν τους οποίους δεν πρέπει να γίνεται ένας Κυπραίος φοιτητής». Βέβαια ο λόγος που οι Κυπραίοι συνφοιτητές τους δεν αντιδρούν , είναι γιατί φοβούνται ότι εάν αντιδράσουν οι καθηγητές θα τους «αποβάλουν» από το πανεπιστήμιο.
Strike 4) Ο Neil,ο οποίος κάνει και minor στην κοινωνιολογία, απεφάνθη να μάθει γιατί έκοψαν το μεταπτυχιακό της κοινωνιολογίας. Κούνια που τον κούναγε, γιατί έμαθε ότι τις ίδιες μαλακίες που κάνουν τα τμήματα θετικών επιστημών (δηλαδή, κοινώς, να βάζουν στο curriculum μαθήματα του προπτυχιακού επίπεδου με ελαφρώς αλλαγμένο τον τίτλο), έκανε και το ΚΠΕ. Μόνο που μόνο στο ΚΠΕ έκοψαν το μεταπτυχιακό.....Να τι γίνεται όταν το τμήμα σου δεν είναι «εμπορικα εκμεταλεύσιμο» και το πανεπιστήμιο σου επιζητά οικονομική αυτοτέλεια
Strike 5) Οι μισοί καθηγητές του ΚΠΕ είναι ανίκανοι. Και αυτό γιατί το ΚΠΕ δεν έχει την οικονομική βοήθεια που απαιτείται για να προσλάβει περισσότερους καθηγητές, και να αντικαταστήσει τους ήδη υπάρχωντες. Κατά τ’αλλα το ucy έχει αρκετά λεφτά για να χτίζει μπιχλιμπίδια των πολλών εκατομυρίων λιρών στη μέση του πουθενά (σε μια χώρα χωρίς συγκοινωνίες-άρα αποκλεισμένα κτίρια).....για δες...αναρωτιέμαι απο που κόβει για να καλύψει τα έξοδα.
Strike 6) Αναμενόμενη επαγγελματική αποκατάσταση για φοιτητές του τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου; Είσπραξη επιδόματος απο το ταμείο ανεργίας
6.......6........66666
αnd dance with the Harvard
Wednesday, March 21, 2007
Άλλα πέντε να μη σας τα χρωστάω
Μετά από την πάσα του Μήτσου, εδώ και πολλύ καιρό, αναφέρω εκτός σινεμπλόγκ τις πέντε αγαπημένες μου (αυτή τη στιγμή) ταινίες
Ελληνικές:
1)Γλυκειά Συμορία , του Νικολαϊδη
Μια παρέα νέων με ακρετά αυτονομο-αναρχικές απόψεις, μπλέκεται σταδιακά σε έναν αγώνα επιβίωσης κόντρα στο σύστημα. Χαφιεδισμός, βία, επανάσταση, ερωτική ελευθερία, και ένας αγώνας κόντρα στη φθορά του συστήματος. Μια ταινία για μια γενιά που κάηκε γρήγορα. Φοβερός ο Τάκης Σπυριδάκης, ακόμα πιο καλογραμμένος ο χαρακτήρας του, με μια σειρά από πολλύ χαρακτηριστικές ατάκες. Εκπληκτική και η Δώρα Μπασκλαβάνου, στον ρόλο της πορνοστάρ που κολάει στην παρέα. Το φινάλε είναι ένα από τα πιο συγκλονηστικά του ελληνικού κινηματογράφου,με τους ήρωες να προβάλλουν λυσαλαία αντίσταση στους praetores urbanis (όπως θα τους έλεγε ο Πολύδωρας) που μπουκάρουν στο σπίτι τους. Επίσης πανέμορφη η μουσική του Γιώργου Χατζινάσιου να με κυνηγά ....
Ατάκα:
-Τι κάνει η επανάσταση;
-Γαμιέται
2)
Μάθε παιδία μου Γράμματα: του Θώδορου Μαραγκού
Ελληνική επαρχία, λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση. Ανεργία, φτώχεια, απογοήτευση και τα απομεινάρια του εμ,φυλίου που ακόμη βασανίζουν και διχάζουν. Και όλα αυτά πάνω στην εποχή που ξεκινά μια τιτάνια προσπάθεια για να ξαναγραφτεί η ελληνική ιστορία. Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος είναι συγκλονιστηκός, ως ο συντηριτικός πατέρας που θα κάνει τα πάντα για να έχει καλό όνομα η οικογένεια στους νοικοκυραιους του χωριού. Ο κεκές γιος του (Νίκος Καλογερόπουλος), είναι από τα μεγλύτερα ταλέντα του Ελληνικού σινεμά της εποχής, ενώ ο Κώστας Τσάκωνας, ως ο επιστήμων γιος που γυρνάερι στην Ελλάδα για να βρει μιζέρια και ανεργία δεν έχει καμία σχέση με τις βιντεο-φάρσες του 80. Μια γλυκόπικρη ταινία, που παραμένει ακόμα επίκαιρη, μιας και πολλά από τα θέματα που πραγματεύεται έχουν μείνει ίδια και απαράλλαχτα΄
Ατάκα: Έξάρες....έξι χρόνια στο δημοτικό, έξι χρόνια στο γυμνάσιο, έξι στο πολυτεχνείο, έξι στο εξωτερικό, δύο στο στρατο......
3) Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμη: του Νικολαϊδη
Μια παρέα 40ρηδων (Ρίτα Μπενσουσάν, Δημήτρης Πολύτιμος, Κωνσταντίνος Τζούμας, Χρίστος Βαλαβανίδης, Άλκης Παναγιωτίδης), συναντιούνται σε μια έπαυλη μετά από πολλά χρόνια. Ο ένας έρχεται απο ταξίδι, ο άλλος αφήνει οικογένεια, η κοπέλα από το ψυχιατρείο, ο άλλος απο τη φυλακή, και ο τελευταίος μετά από μια σειρά τυχαίων φώνων. Οι ανυσιχίες της γενιάς που "φημώθηκε" από την περιρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής τους, των κάφρων με τα μπου τζην που άκουγαν Μπιλ Χέηλυ και Έλβις στα στέκια της Φωκίωνως Νέγρη. Η γενιά των Ιουλιανών, των διαδηλώσεων για το Κυπριακό, η γενιά που χωρίς να την ρωτήσουν την έχεσαν ψηλά. Κυνικοί διάλογοι, κυνικό χιούμορ, και η αναπώληση μιας νιότης που πήγε χαμένη, από μια ομάδα ανθρώπων που αρνήθηκε τυον συμβιβασμό.
Ατάκα: Χρήστος, το πιο παλιό κουρέλι....γενημένος σε μια κλινική στη οδό κυβέλης, εξ’ ου και τα παιδιά της οδού Κυβέλης, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία....το πρώτο γιαούρτι του Παγκρατίου...σε πύληνο κεσεδάκι παρακαλώ, όχι πλαστικά και μαλακίες....καταζητούμενος, γενικά....Κυψέλη, Πατήσια, Πολύγωνο......................................Πίνω σε όλα τα κουρέλια του κόσμου, όπου και να ’ναι.
4) Ο Δράκουλας των Εξαρχείων, του Νίκου Ζερβού
Ο Κωσταντίνος Τζόυμας είναι ένας τρελός επιστήμονας, που νεκρανασταίνει μουσικούς για να φτιάξει το τέλειο ποπ συγκρότημα. Βέβαια το πείραμα αποτυγχάνει, και βγαίνουν οι Μουσικές Ταξιαρχίες! Και κάπου εκεί αρχίζει η τρέλα. Τα όργια, η αριστερά, οι διάφορες "βιομηχανίες" (όπως η μουσική), οι μπάτσοι, τα ΜΜΕ, όλα γίνονται αντικείμενο σάτιρας.
Οι νεκροζόντανοι που πλακώνονται για το εάν τα σταλινικά κράτη ασκούν νεκρόφυλη πολιτική ή όχι, ο Τζίμης Πανούσης που ψάχνεται σεξουαλικά και βγαίνει....αμφί...., ο Δημήτρης Πουλικάκος να κάνει...κατ΄αρχήν το μπάτσο και μετά να τραγουδά Καζατζήδη σε..... ροκ διασκευή και όλα αυτά μέσα σε κάτι που φαίνεται να είναι ένα promo για τις Μουσικές Ταξιαρχίες
Ατάκα:
-Τζιμάκο μου....τι έχεις να πεις για τις ταινίες του Αγγελόπουλου
-Λοιπόν έιναι κάτι αντάρτες.....και πάνε......και πάνε ....και πάνε....
5) Βοήθεια ο Βέγγος , Φανερός Πράκτωρ 000
Ο Θανάσσης Βέγγος είναι από τους μεγαλύτερους (και πρώτους), κωμικούς Μαρξιστές (της σχολής Groucho, για να καταλαβαινόμαστε). Όπου πάει προκαλεί χάος, και πανικό, σαν τους ήρωες στις ταινίες του Μελ Μπρουκς (ο οποίος ξεκίναγε να γίνεται γνωστός την ίδια, περίπου εποχή). Μια ακόμη σάτυρα, αυτή τη φορά του κόσμου των μυστικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών ασφαλείας......
και ξένες
1) Η έβδομη σφραγίδα: Του Μπέργκμαν
Ένα βαθειά πολιτικό έργο, καμουφλαρισμένο ως υπαρξιακό δράμα. Μια ταινία για τα κυνήγια μαγισσών, για την προπαγάνδα και τη ζωή. Ο Μπέργκμαν χρησιμοποιεί τον Μεσαίωνα , για να δείξει πως χρησιμοποιείται ο φόβος του αγνώστου, η μιας δήθεν απικείμενης καταστροφής, για να κατασταλλόυν και να μειωθούν οι ατομικές ελευθερίες. Τότε, το 1957 ήταν ο φόβος των κομμουνιστών, τώρα ο φίοβος των ισλαμιστών, και πάει λέγοντας. Εκπληκτικός ο Μαξ φον Σύντοφ, στο ρόλο του Ιππότη που βρίσκεται, σε μια μακιαβελική παρτίδα σκακιού με τον θάνατο. Επίσης πανέμορφη η σκηνή όπου δύο θίασοι συναντιούνται (ο ένας μπαίνει στη παράσταση του άλλου)
η ατάκα:
I want to confess as best I can, but my heart is void. The void is a mirror. I see my face and feel loathing and horror. My indifference to men has shut me out. I live now in a world of ghosts, a prisoner in my dreams.
2) Reservoir Dogs: Του Quentin Tarantino
Μια ληστεία που πάει στραβά. Πέντε κακοπιοί παγιαδευμένοι σε μια αποθήκη. Και πρέπει να βρουν ποιος τους πρόδωσε. Κινηματογραφικά ωμή βία, κυνικοί διάλογοι, ο Michael Madsen επιτέλους δείχνει ότι έχει ταλέντο, ενώ Harvey Keitel, Tim Roth και Steve Buscemi κεντούν, ιδίως με τους διαλόγους που έχουν αφήσει κινηματογραφική ιστορία
Η ατάκα:
Mr. Pink: You said 'True Blue' was about a nice girl, a sensitive girl who meets a nice guy, and that 'Like a Virgin' was a metaphor for big dicks. Mr. Brown: Lemme tell you what 'Like a Virgin' is about. It's all about this cooze who's a regular fuck machine, I'm talking morning, day, night, afternoon, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick. Mr. Blue: How many dicks is that? Mr. White: A lot. Mr. Brown: Then one day she meets this John Holmes motherfucker and it's like, whoa baby, I mean this cat is like Charles Bronson in the 'Great Escape', he's digging tunnels. Now, she's gettin' the serious dick action and she's feeling something she ain't felt since forever. Pain. Pain.
3) Life of Brian: των Monty Pythons
Η πιο βέβιλη ταινία που βγήκε ποτέ. Οι Monties παρωδούν την εκκλησία, χρησιμοποιώντας της ζωή κάποιου τύπου που ζει βίους παράληλους με τον Χρηστό. Σουρεαλιστικό χιούμορ (οι εξωγήινοι σώζουν τον Brian), αριστερίστικες γκρούπες που το παίζουν επανάσταση αλλά κάθονται στα αυγά τους, κομάντο αυτοκτονίας,προφήτες, φανατικοί οπαδοί και άλλα πολλά και κωμικοτραγηκά, που μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε σχεδόν πλήρως τις πταίει για την κατάντια αυτόύ του κόσμου......
η ατάκα: All I did was say to my wife, "That piece of halibut was good enough for Jehovah!"
4) Cidade de Deus: του Fernando Mereilles
Μια ιστορία ενηλικίωσης,μέσα από τα γκέτο του Ριο στη δεκαετία του 70, μέσα από την ιστορία δύο φίλων που πήραν διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας γίνεται δημοσιογράφος, ο άλλος γκάνγκστερ. Σκηνοθεσία σπιντάτη, φτιαγμένη για τη γενιά του MTV, χωρίς όμως η ταινία να είναι ένα ηλίθιο action movie ή να φλυαρεί.Πυκνογραμένο σενάριο, ντελιριακοί χαρακτήρες (ιδίως οι κακοί), βρώμικη βια...
η ατάκα:What should have been swift revenge turned into an all out war. The City of God was divided. You couldn't go from one section the other, not even to visit a relative. The cops considered anyone living in the slum a hoodlum. People got used to living in Vietnam, and more and more volunteers signed up to die.
5) Blade Runner: Ridley Scott
Los Angeles, 2019. Η μεταμοντέρνα πόλη στην οποία ζούμε ήδη, σχεδόν. Τα πάντα ελέγχονται από τους μπάτσους, και αυτοί ελέγχονται από τις μεγάλες πολυεθνικές. Ο η γη είναι πηγμένη στο νέφος, τόσο νέφος που δεν φαίνεται το ηλιακό φώς. Το περιβάλλον έχει καταστραφεί, και όλοι προσπαθούν να φύγουν για αποικίες στο διάστημα. Και όλο αυτό, ενώ μια ομάδα κυνηγημένων ανδροειδών προσπαθεί να βρει τον δημιουργό της, για να έχει πρόσβαση σε περισσότερα χρόνια ζωής. Και κάποιος μπάτσος πρέπει να τα σκοτώσει, παρά το γεγονός ότι δεν αισθάνεται την ανάγκη να το κάνει. Ο Χάρισον Φορντ είναι ο καλύτερος δυνατός αντιήρωας, για να κάνει τη δουλειά, ο Ρούντγκερ Χάουερ κάνει τον "κακό", ένα ανδροειδές που διαθέτει περισσότερη ανθρωπιά από τους "ανθρώπους" στην ταινία. Μια ταινία κοινωνικού τρόμου για την κατάντια που ζούμε χάρην του καπιταλιστικού συστήματος
Ατάκα:
Stop right where you are! You know the score, pal. If you're not cop, you're little people
κάνω πάσα σε Μηχαλού, Ρωξάνη, Εβίτα και Μπίλια
Ελληνικές:
1)Γλυκειά Συμορία , του Νικολαϊδη
Μια παρέα νέων με ακρετά αυτονομο-αναρχικές απόψεις, μπλέκεται σταδιακά σε έναν αγώνα επιβίωσης κόντρα στο σύστημα. Χαφιεδισμός, βία, επανάσταση, ερωτική ελευθερία, και ένας αγώνας κόντρα στη φθορά του συστήματος. Μια ταινία για μια γενιά που κάηκε γρήγορα. Φοβερός ο Τάκης Σπυριδάκης, ακόμα πιο καλογραμμένος ο χαρακτήρας του, με μια σειρά από πολλύ χαρακτηριστικές ατάκες. Εκπληκτική και η Δώρα Μπασκλαβάνου, στον ρόλο της πορνοστάρ που κολάει στην παρέα. Το φινάλε είναι ένα από τα πιο συγκλονηστικά του ελληνικού κινηματογράφου,με τους ήρωες να προβάλλουν λυσαλαία αντίσταση στους praetores urbanis (όπως θα τους έλεγε ο Πολύδωρας) που μπουκάρουν στο σπίτι τους. Επίσης πανέμορφη η μουσική του Γιώργου Χατζινάσιου να με κυνηγά ....
Ατάκα:
-Τι κάνει η επανάσταση;
-Γαμιέται
2)
Μάθε παιδία μου Γράμματα: του Θώδορου Μαραγκού
Ελληνική επαρχία, λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση. Ανεργία, φτώχεια, απογοήτευση και τα απομεινάρια του εμ,φυλίου που ακόμη βασανίζουν και διχάζουν. Και όλα αυτά πάνω στην εποχή που ξεκινά μια τιτάνια προσπάθεια για να ξαναγραφτεί η ελληνική ιστορία. Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος είναι συγκλονιστηκός, ως ο συντηριτικός πατέρας που θα κάνει τα πάντα για να έχει καλό όνομα η οικογένεια στους νοικοκυραιους του χωριού. Ο κεκές γιος του (Νίκος Καλογερόπουλος), είναι από τα μεγλύτερα ταλέντα του Ελληνικού σινεμά της εποχής, ενώ ο Κώστας Τσάκωνας, ως ο επιστήμων γιος που γυρνάερι στην Ελλάδα για να βρει μιζέρια και ανεργία δεν έχει καμία σχέση με τις βιντεο-φάρσες του 80. Μια γλυκόπικρη ταινία, που παραμένει ακόμα επίκαιρη, μιας και πολλά από τα θέματα που πραγματεύεται έχουν μείνει ίδια και απαράλλαχτα΄
Ατάκα: Έξάρες....έξι χρόνια στο δημοτικό, έξι χρόνια στο γυμνάσιο, έξι στο πολυτεχνείο, έξι στο εξωτερικό, δύο στο στρατο......
3) Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμη: του Νικολαϊδη
Μια παρέα 40ρηδων (Ρίτα Μπενσουσάν, Δημήτρης Πολύτιμος, Κωνσταντίνος Τζούμας, Χρίστος Βαλαβανίδης, Άλκης Παναγιωτίδης), συναντιούνται σε μια έπαυλη μετά από πολλά χρόνια. Ο ένας έρχεται απο ταξίδι, ο άλλος αφήνει οικογένεια, η κοπέλα από το ψυχιατρείο, ο άλλος απο τη φυλακή, και ο τελευταίος μετά από μια σειρά τυχαίων φώνων. Οι ανυσιχίες της γενιάς που "φημώθηκε" από την περιρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής τους, των κάφρων με τα μπου τζην που άκουγαν Μπιλ Χέηλυ και Έλβις στα στέκια της Φωκίωνως Νέγρη. Η γενιά των Ιουλιανών, των διαδηλώσεων για το Κυπριακό, η γενιά που χωρίς να την ρωτήσουν την έχεσαν ψηλά. Κυνικοί διάλογοι, κυνικό χιούμορ, και η αναπώληση μιας νιότης που πήγε χαμένη, από μια ομάδα ανθρώπων που αρνήθηκε τυον συμβιβασμό.
Ατάκα: Χρήστος, το πιο παλιό κουρέλι....γενημένος σε μια κλινική στη οδό κυβέλης, εξ’ ου και τα παιδιά της οδού Κυβέλης, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία....το πρώτο γιαούρτι του Παγκρατίου...σε πύληνο κεσεδάκι παρακαλώ, όχι πλαστικά και μαλακίες....καταζητούμενος, γενικά....Κυψέλη, Πατήσια, Πολύγωνο......................................Πίνω σε όλα τα κουρέλια του κόσμου, όπου και να ’ναι.
4) Ο Δράκουλας των Εξαρχείων, του Νίκου Ζερβού
Ο Κωσταντίνος Τζόυμας είναι ένας τρελός επιστήμονας, που νεκρανασταίνει μουσικούς για να φτιάξει το τέλειο ποπ συγκρότημα. Βέβαια το πείραμα αποτυγχάνει, και βγαίνουν οι Μουσικές Ταξιαρχίες! Και κάπου εκεί αρχίζει η τρέλα. Τα όργια, η αριστερά, οι διάφορες "βιομηχανίες" (όπως η μουσική), οι μπάτσοι, τα ΜΜΕ, όλα γίνονται αντικείμενο σάτιρας.
Οι νεκροζόντανοι που πλακώνονται για το εάν τα σταλινικά κράτη ασκούν νεκρόφυλη πολιτική ή όχι, ο Τζίμης Πανούσης που ψάχνεται σεξουαλικά και βγαίνει....αμφί...., ο Δημήτρης Πουλικάκος να κάνει...κατ΄αρχήν το μπάτσο και μετά να τραγουδά Καζατζήδη σε..... ροκ διασκευή και όλα αυτά μέσα σε κάτι που φαίνεται να είναι ένα promo για τις Μουσικές Ταξιαρχίες
Ατάκα:
-Τζιμάκο μου....τι έχεις να πεις για τις ταινίες του Αγγελόπουλου
-Λοιπόν έιναι κάτι αντάρτες.....και πάνε......και πάνε ....και πάνε....
5) Βοήθεια ο Βέγγος , Φανερός Πράκτωρ 000
Ο Θανάσσης Βέγγος είναι από τους μεγαλύτερους (και πρώτους), κωμικούς Μαρξιστές (της σχολής Groucho, για να καταλαβαινόμαστε). Όπου πάει προκαλεί χάος, και πανικό, σαν τους ήρωες στις ταινίες του Μελ Μπρουκς (ο οποίος ξεκίναγε να γίνεται γνωστός την ίδια, περίπου εποχή). Μια ακόμη σάτυρα, αυτή τη φορά του κόσμου των μυστικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών ασφαλείας......
και ξένες
1) Η έβδομη σφραγίδα: Του Μπέργκμαν
Ένα βαθειά πολιτικό έργο, καμουφλαρισμένο ως υπαρξιακό δράμα. Μια ταινία για τα κυνήγια μαγισσών, για την προπαγάνδα και τη ζωή. Ο Μπέργκμαν χρησιμοποιεί τον Μεσαίωνα , για να δείξει πως χρησιμοποιείται ο φόβος του αγνώστου, η μιας δήθεν απικείμενης καταστροφής, για να κατασταλλόυν και να μειωθούν οι ατομικές ελευθερίες. Τότε, το 1957 ήταν ο φόβος των κομμουνιστών, τώρα ο φίοβος των ισλαμιστών, και πάει λέγοντας. Εκπληκτικός ο Μαξ φον Σύντοφ, στο ρόλο του Ιππότη που βρίσκεται, σε μια μακιαβελική παρτίδα σκακιού με τον θάνατο. Επίσης πανέμορφη η σκηνή όπου δύο θίασοι συναντιούνται (ο ένας μπαίνει στη παράσταση του άλλου)
η ατάκα:
I want to confess as best I can, but my heart is void. The void is a mirror. I see my face and feel loathing and horror. My indifference to men has shut me out. I live now in a world of ghosts, a prisoner in my dreams.
2) Reservoir Dogs: Του Quentin Tarantino
Μια ληστεία που πάει στραβά. Πέντε κακοπιοί παγιαδευμένοι σε μια αποθήκη. Και πρέπει να βρουν ποιος τους πρόδωσε. Κινηματογραφικά ωμή βία, κυνικοί διάλογοι, ο Michael Madsen επιτέλους δείχνει ότι έχει ταλέντο, ενώ Harvey Keitel, Tim Roth και Steve Buscemi κεντούν, ιδίως με τους διαλόγους που έχουν αφήσει κινηματογραφική ιστορία
Η ατάκα:
Mr. Pink: You said 'True Blue' was about a nice girl, a sensitive girl who meets a nice guy, and that 'Like a Virgin' was a metaphor for big dicks. Mr. Brown: Lemme tell you what 'Like a Virgin' is about. It's all about this cooze who's a regular fuck machine, I'm talking morning, day, night, afternoon, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick. Mr. Blue: How many dicks is that? Mr. White: A lot. Mr. Brown: Then one day she meets this John Holmes motherfucker and it's like, whoa baby, I mean this cat is like Charles Bronson in the 'Great Escape', he's digging tunnels. Now, she's gettin' the serious dick action and she's feeling something she ain't felt since forever. Pain. Pain.
3) Life of Brian: των Monty Pythons
Η πιο βέβιλη ταινία που βγήκε ποτέ. Οι Monties παρωδούν την εκκλησία, χρησιμοποιώντας της ζωή κάποιου τύπου που ζει βίους παράληλους με τον Χρηστό. Σουρεαλιστικό χιούμορ (οι εξωγήινοι σώζουν τον Brian), αριστερίστικες γκρούπες που το παίζουν επανάσταση αλλά κάθονται στα αυγά τους, κομάντο αυτοκτονίας,προφήτες, φανατικοί οπαδοί και άλλα πολλά και κωμικοτραγηκά, που μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε σχεδόν πλήρως τις πταίει για την κατάντια αυτόύ του κόσμου......
η ατάκα: All I did was say to my wife, "That piece of halibut was good enough for Jehovah!"
4) Cidade de Deus: του Fernando Mereilles
Μια ιστορία ενηλικίωσης,μέσα από τα γκέτο του Ριο στη δεκαετία του 70, μέσα από την ιστορία δύο φίλων που πήραν διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας γίνεται δημοσιογράφος, ο άλλος γκάνγκστερ. Σκηνοθεσία σπιντάτη, φτιαγμένη για τη γενιά του MTV, χωρίς όμως η ταινία να είναι ένα ηλίθιο action movie ή να φλυαρεί.Πυκνογραμένο σενάριο, ντελιριακοί χαρακτήρες (ιδίως οι κακοί), βρώμικη βια...
η ατάκα:What should have been swift revenge turned into an all out war. The City of God was divided. You couldn't go from one section the other, not even to visit a relative. The cops considered anyone living in the slum a hoodlum. People got used to living in Vietnam, and more and more volunteers signed up to die.
5) Blade Runner: Ridley Scott
Los Angeles, 2019. Η μεταμοντέρνα πόλη στην οποία ζούμε ήδη, σχεδόν. Τα πάντα ελέγχονται από τους μπάτσους, και αυτοί ελέγχονται από τις μεγάλες πολυεθνικές. Ο η γη είναι πηγμένη στο νέφος, τόσο νέφος που δεν φαίνεται το ηλιακό φώς. Το περιβάλλον έχει καταστραφεί, και όλοι προσπαθούν να φύγουν για αποικίες στο διάστημα. Και όλο αυτό, ενώ μια ομάδα κυνηγημένων ανδροειδών προσπαθεί να βρει τον δημιουργό της, για να έχει πρόσβαση σε περισσότερα χρόνια ζωής. Και κάποιος μπάτσος πρέπει να τα σκοτώσει, παρά το γεγονός ότι δεν αισθάνεται την ανάγκη να το κάνει. Ο Χάρισον Φορντ είναι ο καλύτερος δυνατός αντιήρωας, για να κάνει τη δουλειά, ο Ρούντγκερ Χάουερ κάνει τον "κακό", ένα ανδροειδές που διαθέτει περισσότερη ανθρωπιά από τους "ανθρώπους" στην ταινία. Μια ταινία κοινωνικού τρόμου για την κατάντια που ζούμε χάρην του καπιταλιστικού συστήματος
Ατάκα:
Stop right where you are! You know the score, pal. If you're not cop, you're little people
κάνω πάσα σε Μηχαλού, Ρωξάνη, Εβίτα και Μπίλια
Tuesday, March 13, 2007
ΠΟΝΤΙΑΚΟΝ ΠΑΝΟΫΡ
ΠΟΝΤΙΑΚΟΝ ΠΑΝΟΫΡ
15/3/2007
ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΡΑΞΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ:
ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
ΦΠΚ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
ΔΚΦ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΠΑΛΞΗ
ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟ ΤΑΓΜΑ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΝΕΩΝ
15/3/2007
ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΡΑΞΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ:
ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
ΦΠΚ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
ΔΚΦ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΠΑΛΞΗ
ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟ ΤΑΓΜΑ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΝΕΩΝ
Monday, March 12, 2007
Tuesday, March 06, 2007
Βγήκε το πρόγραμμα του κινηματογραφικού ομίλου του Παν. Κύπρου
Ο Κινηματογραφικός Όμιλος, είναι το αποτέλεσμα,της προσπάθειας μιας μικρής ομάδας φοιτητών με μεράκι για τον κινηματογράφο, να βρουν μια στέγη για αυτή την μορφή τέχνης στο χώρο του Πανεπιστημίου Κύπρου... Ο χώρος βρέθηκε, μετά από προσπάθεια.
Έτσι κάθε τετάρτη, στην αίθουσα ΕΒ107 της νέας πτέρυγας, στα κεντρικά της Λεωφόρου Καλλιπόλεως, στις 9 το Β΄ραδυ, θα δείχνουμε ταινίες που μας αρέσουν, μακρυά από τα όρια και τους περιορισμούς που βάζουν οι ψευτοκουλτουριαραίοι που μονοπωλούν τα πολιτιστικά μας δρώμενα. Να σημειωθεί η μη κερδοσκοπική λειτουργία του ομίλου, και ότι οι προβολές είναι δωρεάν.
Έτσι έχουμε το εξής πρόγραμμα
7/3 Seventh Seal
14/3 Blade Runner
15/3 Dead Poets Society ( Σε συνεργασία με τον καθηγητή Τάσσο Καπλάνη)
16/3 Rocky Horror Picture Sh0w (Σε συνεργασία με τον όμιλο φίλων κινηματογράφου, στο Σινέ Στούντιο του Intercollege)
21/3 Το Σπιρτόκουτο
28/3 Austin Powers
25/4 In the mood for love
2/5 The man who wasnt there
9/5 Run , Lola, Run
Όποιος γουστάρει ας έλθει.
Έτσι κάθε τετάρτη, στην αίθουσα ΕΒ107 της νέας πτέρυγας, στα κεντρικά της Λεωφόρου Καλλιπόλεως, στις 9 το Β΄ραδυ, θα δείχνουμε ταινίες που μας αρέσουν, μακρυά από τα όρια και τους περιορισμούς που βάζουν οι ψευτοκουλτουριαραίοι που μονοπωλούν τα πολιτιστικά μας δρώμενα. Να σημειωθεί η μη κερδοσκοπική λειτουργία του ομίλου, και ότι οι προβολές είναι δωρεάν.
Έτσι έχουμε το εξής πρόγραμμα
7/3 Seventh Seal
14/3 Blade Runner
15/3 Dead Poets Society ( Σε συνεργασία με τον καθηγητή Τάσσο Καπλάνη)
16/3 Rocky Horror Picture Sh0w (Σε συνεργασία με τον όμιλο φίλων κινηματογράφου, στο Σινέ Στούντιο του Intercollege)
21/3 Το Σπιρτόκουτο
28/3 Austin Powers
25/4 In the mood for love
2/5 The man who wasnt there
9/5 Run , Lola, Run
Όποιος γουστάρει ας έλθει.
Tuesday, February 27, 2007
Εγκατελελημένος στη Λευκωσία
Λοιπόν όποτε πρέπει να σκάσω τη λυπητερή για να πάω σπίτι μου για τις διακοπές εκνευρίζομαι απίστευτα. Για ποιον λόγο θα μου πείτε. Ο λόγος είναι πολλύ απλός. Το εισητήριο Αθήνα –Λάρνακα-Αθήνα κοστίζει όσο ένα εισητήριο μετ’ επιστροφής από Αθήνα για Λονδίνο, ή Παρίσι, ή Μαδρίτη. Δηλαδή είναι από τις 120 ΛΚ (Aegean) μέχρι 160 ΛΚ (Cyprus). Ψυχοπαθές; Ναι είναι ψυχοπαθές. Αλλά έχει μια εξήγηση η κερδοσκοπία, τουλάχιστον σε αυτό το δρομολόγιο. Παρά τις ακριβές τιμές, τα αεροπλάνα είναι πάντα γεμάτα. Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη είναι οι δύο πιο δημοφιλείς προορισμοί για το weekend shopping spree των Κυπραίων. Συν ότι στην Κύπρο ο κόσμος ζει μέσα στην οικονομική ευμάρεια την οποία έχει δημιουργήσει η οικονομική φούσκα της δεκαετίας του ’90, όταν η Κύπρος άνοιγε για επενδύσεις από τους Ρώσους και τους Άραβες. Όταν όμως η οικονομική φούσκα σκάσει, τότε τι θα γίνει; Θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση;
Τέλος πάντων, αυτή η κατάσταση με την Κύπρο είναι σε βάρος των όχι και τόσο ευκατάστατων που έρχονται στην Κύπρο για σπουδές. Και η μαλακία είναι ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Ας πούμε, εγώ θα προτιμούσα χίλιες φορές να δώσω 50-60 ΛΚ και να πάρω ένα φέρι μποτ από τη Λεμεσό για Ελλάδα, και ας μου πάρει δύο μέρες. Ίσως να είχε και περισσότερο γέλιο εδώ που τε λέμε. Αλλά αυτή η εναλλακτική δεν υπάρχει. Κάποτε υπήρχε σύνδεση της Κύπρου με την Κρήτη μέ φέρυ, αλλά για άγνωστους (σε ‘μένα) λόγους, διεκόπη. Γενικά όμως η φάση με τα ταξίδια από την Κύπρο, είναι δύσκολη εαν δεν είσαι ευκατάστατος. 110 ΛΚ , ας πούμε, μου ζητούσε η Cyprus για ένα πήγαιν’ έλα Βυρητό, και 90 για ένα πήγαιν’ έλα στο Καϊρο. Για ταξίδια μέσα στην Κύπρο, καλύτερα να μην το συζητάω. Αν δεν έχεις αυτοκίνητο είσαι περίπου κολημένος στη Λευκωσία. Δρομολόγια υπεραστικών λεωφορείων υπάρχουν ελάχιστα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα travelexpress. Αλλά και αυτά δεν βοηθούν και πολλύ, μιας και όλες οι συγκοινωνίες σταματάνε στις 6. Αυτό σημαίνει, πολλύ απλά, ότι εάν πας με δημόσιες συγκοινωνίες στην Πάφο ή στην Άγια Νάπα, πρέπει να έχει κλείσει ξενοδοχείο για να περάσεις εκεί τη νύχτα, ενώ η Κακοπετριά και οι Πλάτρες είναι τελείως out of the question, μιας και δεν υπάρχει η παραμικρή σύνδεση με αυτές τις περιοχές (ήτοι 1 δρομολόγιο τη μέρα).
Αυτό σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα θεωρείτο σημάδι υπανάπτιξης ( A country without trains is not good, όπως λέει και ο Μίρο ο Βούλγαρος στο Kalabush). Όχι όμως στην Κύπρο των γιοταχήδων, στην Κύπρο που μειώνεται η φορολογία στα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα γιατί «έτσι θα μπορούμε να προστατέυσουμε το περιβάλλον, εαν ο μέσος πολίτης μπορεί να πάρει ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο» (ναι το φυντανάκι ο Χαρούλης την είχε πετάξει εκείνη την εξυπνάδα) (αφού κύριε Θράσου όσο μεγαλύτερος είναι ο κυβισμος ενός αυτοκινήτου, τόσο περισσότερη βενζίνη καταναλώνει.........πως θα μειώσετε τους ρίπους; Μήπως μας δουλεύετε;). Άσε το άλλο το εκπληκτικό. Όποτε γίνεται φασαρία για τους ρίπους που εκπέμπονται από την Κυπριακή δημοκρατία, δεν περνάει από το μυαλό κανενός εκεί στην κυβέρνηση να εφαρμώσει το ελάχιστο σοσιαλιστικό μέτρο, το οποίο εφαρμόζει ακόμη και η Νότιος Κορέα, το ποιο ακραία καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη, ενός αποτελεσματικού και πυκνόυ δικτύου δημοσίων συγκοινωνιών;
Ευτυχώς που στο Βορά έχουν τον νού τους πά στην κκελέ τους, και έχουν και συγκοινωνίες, και έναν φτηνό τρόπο να ταξιδέψεις......40ΛΚ το εισητήριο Ερτζάν-Κωνσταντινούπολη-Ερτζάν και το Κωνσταντινούπολη-Αθήνα-Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι περίπου άλλο τόσο....εαν δεν μειώσουν την τιμή οι απο εδώ, θα γυρνάω στην πατρίδα μέσω κατεχομένων. Μαλάκας είμαι να κάθομαι να πληρώνω τους εδώ κερδοσκόπους;
Υ.Γ. Παρακαλώ να βλέπει αυτά τα πράγματα ο Φιλελεύθερος που ωρύεται για όσους χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο στο βορρά. Καλός ο πατριωτισμός, αλλά , και η κλεψιά και τα οικονομικά μας έχουν τα όρια τους.Και, κύριοι του «Φ» οι 100 λίρες δεν είναι πενταροδεκάρες, όσο πατριώτης και να είσαι. Εκτός και εάν θέλετε τον κόσμο να μην ταξιδεύει, και να μην έρχεται σε επαφή με «αντεθνικά» και «ξένα» στοιχεία. Τότε κερδίζετε μια σεβαστή θέση ως εκπρόσωποι τύπου του παπαδαριού..........
Τέλος πάντων, αυτή η κατάσταση με την Κύπρο είναι σε βάρος των όχι και τόσο ευκατάστατων που έρχονται στην Κύπρο για σπουδές. Και η μαλακία είναι ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Ας πούμε, εγώ θα προτιμούσα χίλιες φορές να δώσω 50-60 ΛΚ και να πάρω ένα φέρι μποτ από τη Λεμεσό για Ελλάδα, και ας μου πάρει δύο μέρες. Ίσως να είχε και περισσότερο γέλιο εδώ που τε λέμε. Αλλά αυτή η εναλλακτική δεν υπάρχει. Κάποτε υπήρχε σύνδεση της Κύπρου με την Κρήτη μέ φέρυ, αλλά για άγνωστους (σε ‘μένα) λόγους, διεκόπη. Γενικά όμως η φάση με τα ταξίδια από την Κύπρο, είναι δύσκολη εαν δεν είσαι ευκατάστατος. 110 ΛΚ , ας πούμε, μου ζητούσε η Cyprus για ένα πήγαιν’ έλα Βυρητό, και 90 για ένα πήγαιν’ έλα στο Καϊρο. Για ταξίδια μέσα στην Κύπρο, καλύτερα να μην το συζητάω. Αν δεν έχεις αυτοκίνητο είσαι περίπου κολημένος στη Λευκωσία. Δρομολόγια υπεραστικών λεωφορείων υπάρχουν ελάχιστα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα travelexpress. Αλλά και αυτά δεν βοηθούν και πολλύ, μιας και όλες οι συγκοινωνίες σταματάνε στις 6. Αυτό σημαίνει, πολλύ απλά, ότι εάν πας με δημόσιες συγκοινωνίες στην Πάφο ή στην Άγια Νάπα, πρέπει να έχει κλείσει ξενοδοχείο για να περάσεις εκεί τη νύχτα, ενώ η Κακοπετριά και οι Πλάτρες είναι τελείως out of the question, μιας και δεν υπάρχει η παραμικρή σύνδεση με αυτές τις περιοχές (ήτοι 1 δρομολόγιο τη μέρα).
Αυτό σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα θεωρείτο σημάδι υπανάπτιξης ( A country without trains is not good, όπως λέει και ο Μίρο ο Βούλγαρος στο Kalabush). Όχι όμως στην Κύπρο των γιοταχήδων, στην Κύπρο που μειώνεται η φορολογία στα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα γιατί «έτσι θα μπορούμε να προστατέυσουμε το περιβάλλον, εαν ο μέσος πολίτης μπορεί να πάρει ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο» (ναι το φυντανάκι ο Χαρούλης την είχε πετάξει εκείνη την εξυπνάδα) (αφού κύριε Θράσου όσο μεγαλύτερος είναι ο κυβισμος ενός αυτοκινήτου, τόσο περισσότερη βενζίνη καταναλώνει.........πως θα μειώσετε τους ρίπους; Μήπως μας δουλεύετε;). Άσε το άλλο το εκπληκτικό. Όποτε γίνεται φασαρία για τους ρίπους που εκπέμπονται από την Κυπριακή δημοκρατία, δεν περνάει από το μυαλό κανενός εκεί στην κυβέρνηση να εφαρμώσει το ελάχιστο σοσιαλιστικό μέτρο, το οποίο εφαρμόζει ακόμη και η Νότιος Κορέα, το ποιο ακραία καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη, ενός αποτελεσματικού και πυκνόυ δικτύου δημοσίων συγκοινωνιών;
Ευτυχώς που στο Βορά έχουν τον νού τους πά στην κκελέ τους, και έχουν και συγκοινωνίες, και έναν φτηνό τρόπο να ταξιδέψεις......40ΛΚ το εισητήριο Ερτζάν-Κωνσταντινούπολη-Ερτζάν και το Κωνσταντινούπολη-Αθήνα-Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι περίπου άλλο τόσο....εαν δεν μειώσουν την τιμή οι απο εδώ, θα γυρνάω στην πατρίδα μέσω κατεχομένων. Μαλάκας είμαι να κάθομαι να πληρώνω τους εδώ κερδοσκόπους;
Υ.Γ. Παρακαλώ να βλέπει αυτά τα πράγματα ο Φιλελεύθερος που ωρύεται για όσους χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο στο βορρά. Καλός ο πατριωτισμός, αλλά , και η κλεψιά και τα οικονομικά μας έχουν τα όρια τους.Και, κύριοι του «Φ» οι 100 λίρες δεν είναι πενταροδεκάρες, όσο πατριώτης και να είσαι. Εκτός και εάν θέλετε τον κόσμο να μην ταξιδεύει, και να μην έρχεται σε επαφή με «αντεθνικά» και «ξένα» στοιχεία. Τότε κερδίζετε μια σεβαστή θέση ως εκπρόσωποι τύπου του παπαδαριού..........
Tommys, Benny and other animals
Η πρώτη μου επαφή με τον περιόνυμο κύριο Benny Hin,ήταν πριν απο δύο τρεις βδομάδες, όταν έπεσε στα χέρια μου το διαφημιστικό για την μάζωξη του στη Λεμεσσό. Μπορώ να πω ότι έτσι ζαβλακωμένος που ήμουν (το πήρα από το γραμματοκιβώτιο μου 9 το πρωί), μπερδεύτηκα. Πείτε το πρωινή μαλάκυνση, πείτε το παιχνίδι της όρασης, εγώ διάβασα Benny Hill. Οπότε γενήθηκαν δύο απορίες. Εάν όντως ζει ο μέγας κωμικός, και εφ’ όσον όντως ζει, τι στο διάολο κάνει με αυτούς τους Ευαγγελιστές; Μήπως μας δουλεύει; Μετά το μικρό μπέρδεμα, αντελίφθην ότι δεν επρόκειτο περί του γνωστού κωμικού, αλλά περί τηλε-ευαγγελιστή και «θαυματοποιού».
Δεν έδωσα παιρετέρω σημασία,και συνέχισα το δρόμο μου για το πανεπιστήμιο. Προχτές, σύμφωνα με τα όσα λέει το κανάλι του Λούκι Λουκ ( η μόνη Αντεννα την οποία δεν χάλασε ο Λουκ Σκάιγουόκερ (αυτό αν πάρουμε τοις μετρητοις τα όσα λένε στο the garoi.com)), έγινε η σύναξη των φαν του εν λόγω κυρίου σε κάποιον συναυλιακό χώρο στη Λεμεσό. Ο κύριος μάζεψε (διόλου ευκαταφρόνητες) εισφορές τραγούδησε λίγο, προσευχήθηκε, και είπε άνα δύο ενθαρυντικά λογάκια απο ‘δω κι από ‘κει. Θαύματα όμως δεν έκανε.... και εκεί άρχισε το ποντιακόν πανοϋρ. Ο Αντέννα φώναζε για απάτη, μυστικοπάθεια από πλευράς του κυρίου Hin και άλλα τέτοια.
Ως άθεος, δεν θα πάρω το μέρος κανενός. Αλλά για του στραβού το δίκιο, θα υποστηρίξω ότι ο κύριος Hin, και περισσότερο η πράξη του, δεν διαφέρει ποσώς από τις πρακτικές τουΤτόμη Βου, και γενικά της Church of Cyprus LTD. Δηλαδή είναι και αυτός ένας επιχειρηματίας που ζητά λεφτά για το τίποτα. Ίσως η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο να είναι ότι ο κύριος Hin δεν επιζητά να δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία στην Κύπρο. Μπορεί να επιζητά αυτό το πράγμα στη πατρίδα του, αλλά αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.
Αλλά, θα μου πείτε, οι ευαγγελιστές δεν έχουν την δύναμη του Ττόμη, οπότε μπορούν άνετα να τρώνε το κράξιμο, και ο Ττόμης μπορεί άνετα να ξεφεύγει. Αυτό θα γίνει άλλωστε και εαν καταφέρει να «πείσει» το συμβούλιο που διαχειρίζεται τη Φανερωμένη, να δώσει το κτίριο του σχολείου στην Μαύρου, αυτό θα καταφέρει εάν τελικά όντως δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία (εδώ βέβαια ο Νεοκλής Συλικιώτης, προς τιμήν του, είπε, εκπροσοπώντας την κυβέρνηση ότι αυτά τα σχολεία δεν θα αναγνωρίζονται από την κυβέρνηση ως ισότιμα με τα δημόσια και τα ιδιωτικά που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Παιδείας, αλλά οψώμεθα όσον αφορά το τι θα γίνει, εν τέλει).
Εδώ βρίσκεται και η διαφορά του Ττόμη με τον Αγιατολάχ Ιεροδουλί. Μπορεί οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, είτε έιναι του ΜΠΑΤΣΟΚ, είτε είναι της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑΣ να του κάνουν τα χατήρια (εδώ κοτζάμ άρθρο 16 του Σνυτάγματος προσπαθούν να του αναθεωρήσουν, μπας και φτιάξει αυτός κάνα πανεπιστημιάκι) (φαντάζομαι μια σκηνή α λα «Μάθε Παιδί Μου Γράμματα» όπου θα μπαίνουν στο πανεπιστήμιο της εκκλησίας κανονικοί άνθρωποι και θα βγαίνουν παπάδες), αλλά η αλήθεια είναι ότι η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ, βρίσκεται σε καθεστώς αμφισβίτησης από τις πλατιές μάζες του Ελληνικού Λαού, και καμιά φορά γίνεται περίγελος. Για παράδειγμα δείτε τα διάφορα παρατσούκλια του. Χουντόδουλος, Ιερόδουλος, Αγιατολάχ Χριστοδουλί, Μμπεμπα Μπλανς, και διάφορα άλλα τέτοια ωραία. Επίσης ακόμα θυμάμαι στο ΑΜΑΝ, οποτε έκαναν σκετσάκια που τον σατήριζαν, έβαζαν στο background να παίζει το «Satisfaction» των Κυλιώμενων Λήθων (πριν να έρθουν οι Stones στην Ελλάδα το 1998, δήλωνε ότι τους γούσταρε με τρέλλα, μετά όμως από τη συναυλία, τους «αποκύρηξε» επειδή σπρώχνουν τη νεολαία προς τον Σατανά και τγα ναρκωτικά). Στην Κύπρο που στη συνείδηση του λαού η εκκλησία είναι συνδεδεμένη με τον αγώνα για ένωση-ανεξαρτησία, ποιός να κράξει τον Ττόμη;
Δεν έδωσα παιρετέρω σημασία,και συνέχισα το δρόμο μου για το πανεπιστήμιο. Προχτές, σύμφωνα με τα όσα λέει το κανάλι του Λούκι Λουκ ( η μόνη Αντεννα την οποία δεν χάλασε ο Λουκ Σκάιγουόκερ (αυτό αν πάρουμε τοις μετρητοις τα όσα λένε στο the garoi.com)), έγινε η σύναξη των φαν του εν λόγω κυρίου σε κάποιον συναυλιακό χώρο στη Λεμεσό. Ο κύριος μάζεψε (διόλου ευκαταφρόνητες) εισφορές τραγούδησε λίγο, προσευχήθηκε, και είπε άνα δύο ενθαρυντικά λογάκια απο ‘δω κι από ‘κει. Θαύματα όμως δεν έκανε.... και εκεί άρχισε το ποντιακόν πανοϋρ. Ο Αντέννα φώναζε για απάτη, μυστικοπάθεια από πλευράς του κυρίου Hin και άλλα τέτοια.
Ως άθεος, δεν θα πάρω το μέρος κανενός. Αλλά για του στραβού το δίκιο, θα υποστηρίξω ότι ο κύριος Hin, και περισσότερο η πράξη του, δεν διαφέρει ποσώς από τις πρακτικές τουΤτόμη Βου, και γενικά της Church of Cyprus LTD. Δηλαδή είναι και αυτός ένας επιχειρηματίας που ζητά λεφτά για το τίποτα. Ίσως η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο να είναι ότι ο κύριος Hin δεν επιζητά να δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία στην Κύπρο. Μπορεί να επιζητά αυτό το πράγμα στη πατρίδα του, αλλά αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.
Αλλά, θα μου πείτε, οι ευαγγελιστές δεν έχουν την δύναμη του Ττόμη, οπότε μπορούν άνετα να τρώνε το κράξιμο, και ο Ττόμης μπορεί άνετα να ξεφεύγει. Αυτό θα γίνει άλλωστε και εαν καταφέρει να «πείσει» το συμβούλιο που διαχειρίζεται τη Φανερωμένη, να δώσει το κτίριο του σχολείου στην Μαύρου, αυτό θα καταφέρει εάν τελικά όντως δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία (εδώ βέβαια ο Νεοκλής Συλικιώτης, προς τιμήν του, είπε, εκπροσοπώντας την κυβέρνηση ότι αυτά τα σχολεία δεν θα αναγνωρίζονται από την κυβέρνηση ως ισότιμα με τα δημόσια και τα ιδιωτικά που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Παιδείας, αλλά οψώμεθα όσον αφορά το τι θα γίνει, εν τέλει).
Εδώ βρίσκεται και η διαφορά του Ττόμη με τον Αγιατολάχ Ιεροδουλί. Μπορεί οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, είτε έιναι του ΜΠΑΤΣΟΚ, είτε είναι της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑΣ να του κάνουν τα χατήρια (εδώ κοτζάμ άρθρο 16 του Σνυτάγματος προσπαθούν να του αναθεωρήσουν, μπας και φτιάξει αυτός κάνα πανεπιστημιάκι) (φαντάζομαι μια σκηνή α λα «Μάθε Παιδί Μου Γράμματα» όπου θα μπαίνουν στο πανεπιστήμιο της εκκλησίας κανονικοί άνθρωποι και θα βγαίνουν παπάδες), αλλά η αλήθεια είναι ότι η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ, βρίσκεται σε καθεστώς αμφισβίτησης από τις πλατιές μάζες του Ελληνικού Λαού, και καμιά φορά γίνεται περίγελος. Για παράδειγμα δείτε τα διάφορα παρατσούκλια του. Χουντόδουλος, Ιερόδουλος, Αγιατολάχ Χριστοδουλί, Μμπεμπα Μπλανς, και διάφορα άλλα τέτοια ωραία. Επίσης ακόμα θυμάμαι στο ΑΜΑΝ, οποτε έκαναν σκετσάκια που τον σατήριζαν, έβαζαν στο background να παίζει το «Satisfaction» των Κυλιώμενων Λήθων (πριν να έρθουν οι Stones στην Ελλάδα το 1998, δήλωνε ότι τους γούσταρε με τρέλλα, μετά όμως από τη συναυλία, τους «αποκύρηξε» επειδή σπρώχνουν τη νεολαία προς τον Σατανά και τγα ναρκωτικά). Στην Κύπρο που στη συνείδηση του λαού η εκκλησία είναι συνδεδεμένη με τον αγώνα για ένωση-ανεξαρτησία, ποιός να κράξει τον Ττόμη;
Monday, February 26, 2007
Αμάν πια με αυτή την ιδεολογική εμπάθεια της δεξιάς
sunsrv.sunalgp.ucy.ac.cy/dailypres/index.html,
24 Φεβρουαρίου
Διάφορα
εφδημερίδα ένωσις.
Εκεί βρίσκεται ένας πρωτοφανής λίβελος κατά καθηγητών του πανεπιστημίου Κύπρου, τουλάχιστον κατά τη δική μου άποψη. Θα τον προσπερνούσα αδιάφορα, εαν δεν αναφέρονταν τα ονόματα των κκ Μαυράτσα και Παπαδάκη. Οι εν λόγω κύριοι δεν είναι τόσο γελίοι όσο λέει ο κύριος συντάκτης του εν λόγω άρθρου.
Κατ’΄αρχήν να τονίσω ότι όντως, με ακαδημαϊκά κριτήρια, ο κύριος Κατσιαούνης δεν είναι και ο καλύτερος για να διδάξει σε τέτοια θέματα. Είναι όμως σαφώς καλύτερος από τον καθηγητή που αντικαθιστά, τουλάχιστον στο μάθημα της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής, (κο Μελακοπίδη).
Από την άλλη πλευρά όμως, οι κκ Παπαδάκης και Μαυράτσας, μπορεί να έκαναν λάθος στην επιλογή τους αυτή, αλλά, αυτό δεν τους κάνει όύτε γελοίους ούτε ανίκανους ως διδάσκωντες. Είναι από τους καλύτερους καθηγητές τουΤμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, και, πιστέψτε με, από άποψη διδακτικού προσωπικού το ΚΠΕ δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση. Επίσης να προσθέσω ότι ο κ. Παπαδάκης και ο κύριος Μαυράτσας, μπορεί να είναι εκκεντρικοί και να χρησιμοποιούν ανορθόδοξες μεθόδους παράδωσης διαλέξεων, όμως έτσι κεντρίζουν το ενδιαφέρον του ακροατηρίου ακόμη περισσότερο. Επίσης είναι από τους λίγους καθηγητές που δεν επαναλαμβάνονται στα μαθήματα τα οποία διδάσκουν, και από τους λίγους που προσπαθούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά το περιεχόμενο των όσων διδάσκουν.
Επίσης απο που και ως που να υπάρχει ΑΚΕΛικός φαβοριτισμός από μέρους των καθηγητών αυτών, αφού ο κύριος Δημητρίου είναι δηλωμένος φιλελεύθερος, ο δε κύριος Μαυράτσας κατεβαίνει με τους ΕΔΗ, και ο κύριος Παπαδάκης είναι μάλλον αδιάφορος προς το΄ΑΚΕΛ και την σταλινική του θεώρηση
Ένας συγκεκριμένος μη κομματικοποιημένος αλλά πολιτικοποιημένος φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου
24 Φεβρουαρίου
Διάφορα
εφδημερίδα ένωσις.
Εκεί βρίσκεται ένας πρωτοφανής λίβελος κατά καθηγητών του πανεπιστημίου Κύπρου, τουλάχιστον κατά τη δική μου άποψη. Θα τον προσπερνούσα αδιάφορα, εαν δεν αναφέρονταν τα ονόματα των κκ Μαυράτσα και Παπαδάκη. Οι εν λόγω κύριοι δεν είναι τόσο γελίοι όσο λέει ο κύριος συντάκτης του εν λόγω άρθρου.
Κατ’΄αρχήν να τονίσω ότι όντως, με ακαδημαϊκά κριτήρια, ο κύριος Κατσιαούνης δεν είναι και ο καλύτερος για να διδάξει σε τέτοια θέματα. Είναι όμως σαφώς καλύτερος από τον καθηγητή που αντικαθιστά, τουλάχιστον στο μάθημα της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής, (κο Μελακοπίδη).
Από την άλλη πλευρά όμως, οι κκ Παπαδάκης και Μαυράτσας, μπορεί να έκαναν λάθος στην επιλογή τους αυτή, αλλά, αυτό δεν τους κάνει όύτε γελοίους ούτε ανίκανους ως διδάσκωντες. Είναι από τους καλύτερους καθηγητές τουΤμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, και, πιστέψτε με, από άποψη διδακτικού προσωπικού το ΚΠΕ δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση. Επίσης να προσθέσω ότι ο κ. Παπαδάκης και ο κύριος Μαυράτσας, μπορεί να είναι εκκεντρικοί και να χρησιμοποιούν ανορθόδοξες μεθόδους παράδωσης διαλέξεων, όμως έτσι κεντρίζουν το ενδιαφέρον του ακροατηρίου ακόμη περισσότερο. Επίσης είναι από τους λίγους καθηγητές που δεν επαναλαμβάνονται στα μαθήματα τα οποία διδάσκουν, και από τους λίγους που προσπαθούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά το περιεχόμενο των όσων διδάσκουν.
Επίσης απο που και ως που να υπάρχει ΑΚΕΛικός φαβοριτισμός από μέρους των καθηγητών αυτών, αφού ο κύριος Δημητρίου είναι δηλωμένος φιλελεύθερος, ο δε κύριος Μαυράτσας κατεβαίνει με τους ΕΔΗ, και ο κύριος Παπαδάκης είναι μάλλον αδιάφορος προς το΄ΑΚΕΛ και την σταλινική του θεώρηση
Ένας συγκεκριμένος μη κομματικοποιημένος αλλά πολιτικοποιημένος φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου
Tuesday, February 20, 2007
5, the magic number
1) Εάν είστε Σημιακός, και ψάχνετε για τον Σουηδό Χίπη που την έπεσε στην κόρη του χασάπη πριν από κάτι χρόνια, εγώ είμαι ο φταίχτης. Μπορώ να πω ότι το πέσιμο ήταν άκρως αποτυχημένο, έφαγα μια τεράστια χυλόπιτα (Βασίλη τι μου λέει αυτός ο μαλάκας, είπε σε ντόπιο φίλο μου), και η ηθική τιμή της κορασσίδος δεν εκινδύνευσε ποσώς.
2) Έχω σαν ήρωα μου τον Hunter. S. Thompson. Και επαγγελματικά, αλλά και ως στάση ζωής. Ο άνθρωπος που διερευνά κάποιο θέμα μέσα από μια twisted οπτική γωνία, είναι αυτός που εν τέλει φτάνει στο να ανακαλύπτει περισσότερες, εσωτερικά και μη.
3) Είμαι λίγο νομάς. Στήνω τσαντίρι και το ξεστήνω με απίστευτη ευκολία. Η περιπέτεια και οι νέες εμπειρίες με τραβάνε, όσο με τραβάει η σριστερά, η ελευθερία, το σινεμά, η μουσική και η περιέργεια
4) Είμαι, κατά μία έννοια σαβουρογάμης. Οι γκόμενες που με τραβάνε δεν είναι κατά κανόνα όμορφες. Αυτό που κάνει το κλικ, είναι η συμπεριφορά τους. Τις θέλω ανεξάρτητες, έξυπνες, φωτιά και λαύρα στον έρωτα, και πάνω απ’ όλα να διψάνε για περιπέτεια και νέες ανακαλύψεις
5) Μεγάλα κολήματα μου: ramones, tim burton, motorhead, amparanoia, kabamarou,fear and loathing in las vegas, terry pratchet, stoner rock, dance, ska, skape, τρύπες, Αγγελάκας, ρόδες, μίκρο, death in vegas, velvet underground, lou reed, punk, rock and roll, depeche mode, dionyssos, frank zappa and the mothers, sabbath, the deerhunter, robert de niro, scarlett johanson, pj harvey, ojos de brujo, mano negra, manu chao, audrey tatou, luz cazal,barcalona, la coruna, rayo vallecano,scotland,ireland, latin america, spain, asterix, mafalda, jamaica, marijo (για τους ψαγμένους), όλες οι ταινίες του Stanley Kubrick, Μαρία Σωλομού (ναι αυτή από τους Σινγκλς), άφρο μαλί, soul, Βασιλική Ανδρίτσου, Θεοπούλα, γαλλική προφορά, ισπανικά, ιταλικά, Αλαιν Γκίνσμπεργκ, Μπάροουζ, Πάτι Σμιθ, σεξ,cult cinema, Pearl Jam, Neil Young, TOOL, bikini kill, ο Πεχλιβάνης......................
και προς συνέχεια του παιχνιδιού καλώ
Ψυχιά
rock n sane
evita
Αισέ Δρακούν
agrino
2) Έχω σαν ήρωα μου τον Hunter. S. Thompson. Και επαγγελματικά, αλλά και ως στάση ζωής. Ο άνθρωπος που διερευνά κάποιο θέμα μέσα από μια twisted οπτική γωνία, είναι αυτός που εν τέλει φτάνει στο να ανακαλύπτει περισσότερες, εσωτερικά και μη.
3) Είμαι λίγο νομάς. Στήνω τσαντίρι και το ξεστήνω με απίστευτη ευκολία. Η περιπέτεια και οι νέες εμπειρίες με τραβάνε, όσο με τραβάει η σριστερά, η ελευθερία, το σινεμά, η μουσική και η περιέργεια
4) Είμαι, κατά μία έννοια σαβουρογάμης. Οι γκόμενες που με τραβάνε δεν είναι κατά κανόνα όμορφες. Αυτό που κάνει το κλικ, είναι η συμπεριφορά τους. Τις θέλω ανεξάρτητες, έξυπνες, φωτιά και λαύρα στον έρωτα, και πάνω απ’ όλα να διψάνε για περιπέτεια και νέες ανακαλύψεις
5) Μεγάλα κολήματα μου: ramones, tim burton, motorhead, amparanoia, kabamarou,fear and loathing in las vegas, terry pratchet, stoner rock, dance, ska, skape, τρύπες, Αγγελάκας, ρόδες, μίκρο, death in vegas, velvet underground, lou reed, punk, rock and roll, depeche mode, dionyssos, frank zappa and the mothers, sabbath, the deerhunter, robert de niro, scarlett johanson, pj harvey, ojos de brujo, mano negra, manu chao, audrey tatou, luz cazal,barcalona, la coruna, rayo vallecano,scotland,ireland, latin america, spain, asterix, mafalda, jamaica, marijo (για τους ψαγμένους), όλες οι ταινίες του Stanley Kubrick, Μαρία Σωλομού (ναι αυτή από τους Σινγκλς), άφρο μαλί, soul, Βασιλική Ανδρίτσου, Θεοπούλα, γαλλική προφορά, ισπανικά, ιταλικά, Αλαιν Γκίνσμπεργκ, Μπάροουζ, Πάτι Σμιθ, σεξ,cult cinema, Pearl Jam, Neil Young, TOOL, bikini kill, ο Πεχλιβάνης......................
και προς συνέχεια του παιχνιδιού καλώ
Ψυχιά
rock n sane
evita
Αισέ Δρακούν
agrino
Wednesday, February 14, 2007
Oh you pretty things! (Περί Αγίου Β ο λόγος)
Η σχέση που έχω με τους διάφορους άγιους, είναι η κλασική σχέση που έχει ένας άθεος μαζί τους. Δεν τους πειράζω, δεν με πειράζουν. Όλοι; Εντάξει υπάρχει μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Και δεν μιλάω για τον Άγιο Ταρίφιο, προστάτη των απανταχού καλαμαράδων του ucy. Μιλάω για εκείνο τον καταραμένο τον άγιο Βαλεντίνο, που κάθε χρόνο καταφέρνει και κάνει τη ζωή των ζευγαρωμένων δύσκολη (οικονομικά) και τον μπάκουρων ακόμα χειρότερη (ψυχολογικά).
Γαμώτο είναι ανάγκη να έχουμε μια ημέρα για να δείχνουμε τον έρωτα-καύλα μας απέναντι στο έτερο ήμισυ μας; Δεν νομίζω. Μπορούμε να το δείχνουμε κάθε μέρα, και χωρίς τα πανάκριβα δώρα (των οποίων οι τιμές πενταπλασιάζονται την εν λόγω μέρα).
Απλά, έπρεπε να υπάρχει μια τέτοια ημέρα για να πολλαπλασιάζονται τα υπερκέρδη μιας σειράς επιχειρηματιών. Αυτό βέβαια δημιουργεί ένα διπλό effect. Από τη μια πλευρά οι τσέπες των Βαλεντίνων γίνονται πιο ελαφριές, επειδή αδειάζουν τα πορτοφόλια τους. Από την άλλη, οι μη εορτάζοντες αισθάνονται απαίσια βλέπωντας τους γύρω τους να κάνουν επιδείξεις έρωτος και καταφεύγουν σε shopping/drinking/ οτιδήποτε έχει σχέση με κατανάλωση binges. Έτσι εκτός από τους ανθοπώλες, τους ζαχαροπλάστες, τους εστιάτορες, τους ιδιοκτήτες ξενοδοχείων και τους ιδιοκτήτες gift shop, υπάρχουν και άλλες κατηγορίες χαρούμενων επιχειρηματιών εκείνη τη μέρα, όπως οι ιδιοκτήτες μπαρ ή καμπαρέ.
Για αυτούς τους λόγους έχω κηρύξει πόλεμο στην συγκεκριμένη μέρα. Συνήθως τέτοιες μέρες δεν θέλω να βγω από το σπίτι. Ή θέλω να πάω σε ένα anti-valentines πάρτι να γίνω ντίρλα και να περάσει η νύχτα χωρίς να ασχολούμαι με το αν άλλοι χαίρονται τον έρωτα τους, επ’ ευκαιρία της εορτής. Καπιταλιστή Άγιε, άντε και γαμήσου, και εσύ και οι δικοί σου.....
Υ.Γ. Προς υποψήφιους οργισμένους βαλεντίνους που ίσως να μην καταλάβουν τι εννοώ. Εγώ θα ήθελα να πραγματοποιηθεί το όνειρο του Garfield, και να θεσπιστεί η παγκόσμια εβδομάδα τεμπελιάς, κατά την οποία όλοι οι εργαζόμενοι του κόσμου (και μαθητές και φοιτητές), δεν θα εργάζονται αλλά απλά θα αράζουν. Όμως επειδή αυτή η γιορτή δεν αποφέρει κέρδη σε κανέναν καπιταλιστή, δεν γίνεται αποδεκτή με τίποτα. Αντιθέτως ο εν λόγω άγιος αποφέρει εκατομύρια σε διάφορες εταιρίες, εξ’ού και είναι τόσο διαδεδομένος, ακόμη και σε μη χριστιανικά κράτη.
Γαμώτο είναι ανάγκη να έχουμε μια ημέρα για να δείχνουμε τον έρωτα-καύλα μας απέναντι στο έτερο ήμισυ μας; Δεν νομίζω. Μπορούμε να το δείχνουμε κάθε μέρα, και χωρίς τα πανάκριβα δώρα (των οποίων οι τιμές πενταπλασιάζονται την εν λόγω μέρα).
Απλά, έπρεπε να υπάρχει μια τέτοια ημέρα για να πολλαπλασιάζονται τα υπερκέρδη μιας σειράς επιχειρηματιών. Αυτό βέβαια δημιουργεί ένα διπλό effect. Από τη μια πλευρά οι τσέπες των Βαλεντίνων γίνονται πιο ελαφριές, επειδή αδειάζουν τα πορτοφόλια τους. Από την άλλη, οι μη εορτάζοντες αισθάνονται απαίσια βλέπωντας τους γύρω τους να κάνουν επιδείξεις έρωτος και καταφεύγουν σε shopping/drinking/ οτιδήποτε έχει σχέση με κατανάλωση binges. Έτσι εκτός από τους ανθοπώλες, τους ζαχαροπλάστες, τους εστιάτορες, τους ιδιοκτήτες ξενοδοχείων και τους ιδιοκτήτες gift shop, υπάρχουν και άλλες κατηγορίες χαρούμενων επιχειρηματιών εκείνη τη μέρα, όπως οι ιδιοκτήτες μπαρ ή καμπαρέ.
Για αυτούς τους λόγους έχω κηρύξει πόλεμο στην συγκεκριμένη μέρα. Συνήθως τέτοιες μέρες δεν θέλω να βγω από το σπίτι. Ή θέλω να πάω σε ένα anti-valentines πάρτι να γίνω ντίρλα και να περάσει η νύχτα χωρίς να ασχολούμαι με το αν άλλοι χαίρονται τον έρωτα τους, επ’ ευκαιρία της εορτής. Καπιταλιστή Άγιε, άντε και γαμήσου, και εσύ και οι δικοί σου.....
Υ.Γ. Προς υποψήφιους οργισμένους βαλεντίνους που ίσως να μην καταλάβουν τι εννοώ. Εγώ θα ήθελα να πραγματοποιηθεί το όνειρο του Garfield, και να θεσπιστεί η παγκόσμια εβδομάδα τεμπελιάς, κατά την οποία όλοι οι εργαζόμενοι του κόσμου (και μαθητές και φοιτητές), δεν θα εργάζονται αλλά απλά θα αράζουν. Όμως επειδή αυτή η γιορτή δεν αποφέρει κέρδη σε κανέναν καπιταλιστή, δεν γίνεται αποδεκτή με τίποτα. Αντιθέτως ο εν λόγω άγιος αποφέρει εκατομύρια σε διάφορες εταιρίες, εξ’ού και είναι τόσο διαδεδομένος, ακόμη και σε μη χριστιανικά κράτη.
Thursday, February 08, 2007
sueños en verde-zappa en beta
Hola compañeros,
yo cambi mi blogger perfil
Liebere Freunde,
Ich habe mein Blogger profi geväxelt mit einen Blogger Beta
Dear friends,
I switched into Blogger Beta
Εντιμότατοι φίλοι μου,
μετακινήθηκα στο Beta......
yo cambi mi blogger perfil
Liebere Freunde,
Ich habe mein Blogger profi geväxelt mit einen Blogger Beta
Dear friends,
I switched into Blogger Beta
Εντιμότατοι φίλοι μου,
μετακινήθηκα στο Beta......
Wednesday, February 07, 2007
Koυτσοί στραβοί στον Γαλαξία!
Σάββατο 10 Φλεβάρη, στο Κτίριο Γαλαξίας , έχει πάρτυ η νεολαία ενάντια στον εθνικισμό.
’Εκτακτη συμετοχή, ο Σκλάβος για σόου (φημολογείται). Το πάρτυ αρχίζει νορίς (8μησι), αλλά θα κρατήσει τουλάχιστον έως το πρωί. Ελάτε μασκαρεμένοι.
Για να το βρείτε, ο Γαλαξίας είναι το κτήριο απέναντι από το Da Capo στην Μακαρίου. Θα μπείτε από την είσοδο στην Αγίας Ελένης και θα βρείτε το chopsticks.Απέναντι από το chopstics έχει κάτι ανελκυστήρες.Θα τους πάρετε και θα ανεβείτε στον 4ο όροφο. Άπαξ και χαθείτε, ή μπερδευτήκατε,στείλτε πάρτε τηλέφωνο στο 99190164, ή στείλτε μου e-mail προκαταβολικά μέχρι Παρασκευή βράδυ, για να δώσω οδηγίες ή το τηλέφωνο μου (όσοι δεν το έχετε). όσοι το έχετε call me.
’Εκτακτη συμετοχή, ο Σκλάβος για σόου (φημολογείται). Το πάρτυ αρχίζει νορίς (8μησι), αλλά θα κρατήσει τουλάχιστον έως το πρωί. Ελάτε μασκαρεμένοι.
Για να το βρείτε, ο Γαλαξίας είναι το κτήριο απέναντι από το Da Capo στην Μακαρίου. Θα μπείτε από την είσοδο στην Αγίας Ελένης και θα βρείτε το chopsticks.Απέναντι από το chopstics έχει κάτι ανελκυστήρες.Θα τους πάρετε και θα ανεβείτε στον 4ο όροφο. Άπαξ και χαθείτε, ή μπερδευτήκατε,στείλτε πάρτε τηλέφωνο στο 99190164, ή στείλτε μου e-mail προκαταβολικά μέχρι Παρασκευή βράδυ, για να δώσω οδηγίες ή το τηλέφωνο μου (όσοι δεν το έχετε). όσοι το έχετε call me.
Subscribe to:
Posts (Atom)
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_ua-RlMn0yOGGvRdQs2Lrk_eLm7q6N2iUfoJa2kr6jjlYrNLDt13ojePKg1FswX0OwvhZN_wmhsWpsveh5WVIYVwMQT87KvKexh-jcJmD1EguaEgdwvzZJpmaQWXrW8jSSC4SjULmikYQJbhihiPEQf_yS_QftzDaZi0_QPvA=s0-d)
