Zappa Κατάβασις

“Έχεις πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση”, μου είπε. Και πέτυχε διάνα. Όπως και να ‘χει οι γυναίκες στο να τα καταλαβαίνουν αυτά είναι μανούλες. Πως το λένε ρε παιδί μου. Το’χουν το θέμα. Και αυτή η τελευταία ατάκα, με έβαλε σε σκέψεις. Μάλλον με έβαλε στην διαδικασία να προσπαθήσω να καταλάβω τι έγινε αυτή η έρμη η αυτοπεποίθηση μου. Που στο διάολο πήγε; Και γιατί; Έκανα ένα μικρό τριπάκι στην οδό αναμνήσεων. Προφανώς και δεν ήταν η πρώτη φορά που έχασα την αυτοπεποίθηση μου, προφανώς και δεν είναι η πρώτη χρονιά φέτος.

Η πρώτη φορά ήταν πριν από περίπου 10 χρόνια. Τότε όλα έδειχναν να πηγαίνουν κατα διαόλου. Κατ’ αρχήν ήμουν στην τρίτη λυκείου, πράγμα που από μόνο του είναι ένας παράγωντας στρές κ;αι απογοητεύσεων. Οι βαθμοί δεν ήταν και οι καλύτεροι, είχα τσακωθεί οριστικά με τον τότε κολητό μου (ακόμα δεν μιλιόμαστε) και, το σημαντικότερο, είχα περάσει από μια σχέση που με είχε σκοτώσει (κοινώς με παράτησε η πρώτη μου γκόμενα).Η αυτοπεποίθηση είχε βρεθεί στο ναδίρ. Πέρναγα μια ατελείωτη περίοδο μοναξιάς, με μοναδική μου παρέα την οικογένεια. Όμως ξαφνικά άλλαξα περιβάλλον, έφυγα για Dundee, αφού είχα πετύχει να μπω στο πανεπιστήμιο εκεί με τα τσαρούχια. Εκεί έκανα παρέες, φοιτητική ζωή, μόνιμη σχέση. Αλλά μετά από κάμποσο καιρό παραμονής εκεί, είδα ότι οι εκεί σπουδές μου δεν με ικανοποιούσαν, ότι δεν μπορούσα να ακολουθήσω την νομική. Και βρήκα ένα άνοιγμα, πάλι μακρυά από την Αθήνα, σε κάποιο αντικείμενο που μου αρέσει. Πολιτικές Επιστήμες στην Κύπρο. ΜΙα και δυό λοιπόν, αποφάσισα να αφήσω την ζωή μου στο Dundee στο παρελθόν και να φύγω για το νησί. Και εκεί άρχισε πραγματικά η περιπέτεια μου.

Ένα από τα πράγματα στα οποία διαφέρει η Κύπρος από την Ελλάδα είναι ότι έχει μια πολύ αυστιρή και επιφυλακτική γραμμή απέναντι στους ξένους. Δεν είναι μόνο οι καλαμαράδες που βρίσκονται σε αυτή τη θέση (και ας το διατείνονται μερικοι)έιναι ένα μέρος από αυτούς που πέφτουν θύματα των διαφόρων προκαταλήψεων και της δυσπιστίας προς το “άγνωστο”. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να φας πολλά χαστούκια και να περάσεις από 40 κύματα μέχρι να καταλάβουν ότι δεν θέλεις το κακό τους και απλά θέλεις ίση μεταχείριση. Και αυτό ήταν κάτι που δεν άντεξα. Αδυνατούσα να προσαρμοστώ, και πιστεύω ότι παρέμεινα απροσάρμοστος μέχρι τέλους, με τις συνέπειες που αυτό είχε στην φοιτητική μου ζωή. Δεν με άφηναν να φύγω για ένα ή δύο εξάμηνα στο εξωτερικό ως φοιτητής Erasmus. Τα ερωτικά πήγαιναν απ’ το κακό στο χειρότερο. Και ένιωθα απελπιστικά μόνος. Και κάθε φορά που προσπαθούσα να κάνω κάτι αυτό σκόνταφτε σε έναν τοίχο. Και βυθιζόμουν όλο και πιο πολύ, και ένιωθα όλο και πιο πολύ ότι ήμουν ένας καταραμένος loser. Loser μέχρι αηδίας. Και το αποτέλεσμα ήταν να φτάσω στη σημερινή κατάσταση.
Κάπως έτσι, σε μια επιστροφή στην Κύπρο κάποιο χειμώνα βρέθηκα να θάβω την αυτοπεποίθηση μου σε κάποιο χωράφι δίπλα στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Και έκτοτε, δεν κατάφερα να την ξαναανακτήσω, εν μέριε, ίσως, γιατί εκεί χτίζουν το καινούριο αεροδρόμιο….

Holidaze in tha sun

Φεύγω για λίγες ημέρες και σας αφήνω. Όμως δεν σας αφήνω και απολύτως μόνους/ες Έχετε παλιότερα κειμενάκια να διαβάσετε, βιβλία να ανοίξετε, μουσικές με τις οποίες θα ταξιδέψετε. Μόνο σας αφήνω με ένα ερώτημα για περισυλόγή όλο αυτό το καλοκαίρι. Από το Σεπτέμβρη που πάμε; Τι έρχεται μετά τη ΔΕΘ να μας επιβληθεί; Μήπως θα πρέπει να ξανασκεφτούμε το ενδεχόμενο του συλλογικού αγώνα;

Horatio Alger Must Die

Από τη φτώχεια στα πλούτη. Ο καλός, εργατικός και φιλόδοξος άνθρωπος πάντα ανταμοίβεται. Καλώς ορίσατε στην Πεμπτουσία του Αμερικάνικου ονείρου. Προσωπική επιτυχία, δάνειο, αμάξι, σπιταρόνα , όμορφη σύζηγος, φραγκάτος σύζηγος, κουτσούβελα στα καλύτερα σχολία. Μπαίνεις μπατίρης και βγαίνεις γιάπις. Γίνεσαι στέλεχος της Enron, ή της όποιας Enron, την φαλιρίζεις και πέρνεις ένα τεράστιο bonus για οτ κατόρθωμα σου. Γίνεσαι υπάλληλος της κάθε Enron, φαληρίζει, και χάνεις δουλειά, σπίτι, δάνειο. Θεέ μου τι ψέμα.
Το όνομα μου είναι John Kelly. Είμαι από την Βοστώνη, αλλά εδώ και πολλά χρόνια ζω στη Νέα Υόρκη. Μέχρι πριν έξι μήνες ζούσα σε ένα όμορφο διαμερισματάκι στις παρυφές του Lower East Side, με θέα το Central Park. Τώρα, εδώ και έξι μήνες, ζω σε ένα trailer park , λίγο έξω από το New Jersey. Άνεργος, και το επίδομα δεν υπάρχει, οι δε δουλειές είναι ένα πράγμα που ψάχνω με το δίκανο. Ευτυχώς κράτησα το αμάξι, το κομπιούτερ, το στερεοφωνικό και ένα-συο άλλα πράγματα που είναι χρήσιμα, όπως το μίξερ-μπλέντερ και το φούρνος μικροκημάτων. Κατά τα άλλα όμως μηδέν.
Όπως διηγήθηκα πριν, ζούσα σχετικά άνετα. Νοίκιαζα το διαμέρισμα μου, πήγαινα κάθε πρωί στη δουλειά μου, είχα στο γκαράζ το αμάξι μου, διακοπές στο Hampton’s και όλα τα άλλα ωραία . Ώσπου μια ωραία μέρα μάθαμε ότι το αφεντικό της λογιστικής εταιρίας που είχαμε, την έκανε. Δηλαδή, απλά έκλεισε την εταιρία επειδή υποτίθεται ότι δεν έβγαινε οικονομικά και έφυγε. Και άφησε όλους εμάς στο δρόμο χωρίς αποζημιώσεις, έτσι απλά. Ήταν λες και είχε ανοίξει η γη να με καταπιεί. Κυριολεκτικά. Ξαφνικά βρέθηκκα σχεδόν άφραγκος, χωρίς κανένα εισόδημα. Εννωείται πως ξεκίνησα αμέσως να ψάχνω γιαα να βρω δουλειά, αλλά όπου πήγαινα έβλεπα το ίδιο σκηνικό. Άλλους 200-300 να βρίοκονται στην ουρά πριν από εμένα. Τώρα πια έχω χάσει κάθε ελπίδα, στις περισσότερες αγγελίες ούτε που πέρνω τηλέφωνο για να ψάξω δουλειά. Και αυτό γιατί ξέρω την απάντηση. “Συγνώμη, βρίκαμε άλλον, ή συγνώμη δεν μπορούμε να κ΄πανουμε άλλες προσλήψεις, η κρίση βλέπετε”. Τέτοιες μαλακίες. Και να φανταστείς ότι όταν ήμουν μικρός διάβαζα τα βιβλία του Horatio Alger. Και τα πίστευα. Τι μαλάκας που ήμουν τότε. Πίστευα όλες αυτές τις βλακείες για να βρεθώ ξαφνικά να κάνω τι; Τώρα πια δε βρίσκω δουλειά ούτε ως οδοκαθαριστής. Πάλι καλά που βρήκα μια δουλίτσα σε ένα deli, αλλά και αυτή είναι part-time. Δηλαδή τα λεφτά που πέρνω είναι σχεδόν μηδενικά.

Ας γυρίσουμε λοιπόν στο προκείμενο. Τον Horatio Alger. Θεέ μου ποιος μπορεί να πιστεύει σε αυτόν τώρα πια. Οι κλασσικοί ρεπουμπλικάνοι και δημοκρατικοί γερουσιαστές που μας σέρβιραν όλες αυτές τις βλακείες για το πως θα βγάζαμε περισσότερα λεφτά μετατρέποντας τα λεφτά της σύνταξης μας σε μετοχές; Οι γιάπηδες που είχαν την ιδέα να πλασάρουν έτσι μετοχές στον κόσμο μπας και βγάλουν κάνα φράγκο παραπάνω. Ω ναι αυτοί πραγματικά πιστεύουν τον Alger, όσον αφορά τον τομέα του κέρδους. Οι πολιτικοί μας δεν νομίζω να πιστεύουν ούτε αυτοί τα του Alger. Απλά όλη αυτή η κατάσταση τους βοηθά σε αυτό το παιχνιδάκι εξουσίας. Quid pro quo.Σου δίνω τους ψηφοφόρους και τα λεφτά για να γίνεις ηγέτης, μου δίνεις τη δυνατότητα να κάνω ότι γουστάρω. Και τι έκαναν; Μας πούλησαν ξανά εκείνη την παλιά καλή ψευδαίσθηση.Τον Horatio Algerκαι το παραμυθάκι του. Αλλά πλέον ο κομπος έχει φτάσει στο χτένι.
Η σημερινή μέρα δεν διαφέρει σε πολλά και από τις υπόλοιπες. Ανοίγω την εφημερίδα με τις αγγελίες, και κοιτάω για να δω εάν υπάρχουν εταιρίες που να ψάχνουν για εργαζόμενους. Σημειώνων τηλέφωνα, τηλεφωνώ. Τζίφος. Τίποτα. Μηδέν εις το πηλίκο. Ξαφνικά ξανανιώθω, μετά από μια βδομάδα το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Κάποτε ήμουν ένας περίφανος εργαζόμενος άνθρωπος. Τώρα τι είμαι; Ένα μηδενικό. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Κάποτε έπαιζα τους ισολογισμούς μιας εταιρίας στα ΄δαχτυλα. Τώρα κάθομαι και κάνω προσθέσεις για να βγάλω τον λογαριασμό του κάθε πελάτη που έφαγε και ήπιε στον χώρο εργασίας μου. Δεν αντέχω πια. Δεν μπορώ, το μυαλό μου έχει κολήσει. Έχω σχεδόν χάσει την περιφάνεια μου. Για αυτοπεποίθηση δεν μιλάω. Το μυαλό μου σιγά σιγά έχει αρχίσει να πέρνει ανάποδες στροφές. Καταραμένοι πολιτικοί, καταραμένα αφεντικά , καταραμένε Horatio Alger. Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ ΟΛΟΥΣ!!! Δεν πάει άλλο. Χρειάζονται δραστικές λύσεις πια. Λύσεις απελπισίας, αλλά δραστικές. Και δεν σκέφτομαι τον θάνατο μου. Όχι η αυτοκτονία δεν είναι λύση. Δεν βοηθά! Ίσως θα πρέπει να βρω κάτι άλλο.

Και τότε ανοίγει μια πόρτα στο μυαλό μου, σκέφτομαι κάτι που δεν έχει περάσει από το μυαλό μου μέχρι τώρα. Γαμώτο, πως δεν το είχα σκεφτεί πιο πριν; Ο Horatio Alger πρέπει να πεθάνει. Αλλά πως στο διάολο σκοτώνεις κάποιον που είναι πεθαμένος; Το μυαλό μου για μια φορά ακόμη σκαλώνει. Αλλά ξανασκάει κάποια ιδέα. Μήπως σκοτώνεις ένα νεκρό απλά εξαφανίζοντας το έργο του. Μηπως αυτός είναι ο τρόπος. Μήπως το καταφέρνεις καταστρέφοντας τις αναμνήσεις που μπορεί να έχουν οι μελλοντικές γενιές; Γκρεμίζοντας τις παρακαταθήκες του; Χμ, ίσως αυτό πρέπει να κάνω. Να εμποδίσω την διάδωση των ιδεών του. Να βρω τα βιβλία του σε κάθε βιβλιοθίκη και να τα καταστρέψω. Να μην ξαναμολύνει ποτέ μυαλό με τις ανοησίες του για το Αμερικάνικο Όνειρο. Να ξεκινήσω από τις βιβλιοθήκες και μετά να πάω στον εκδοτικό οίκο και τις αποθήκες του. Και να τα κάψω όλα. Αυτό είναι! Δεν ξέρω πως θα το κάνω, που θα βρω τα λεφτά, αλλά θα βρω ποιες βιβλιοθήκες έχουν πονήματα του, θα τα δανειστώ και θα τα κάψω. Και θα αρχίσω πρώτα με το Νιυ Τζέρσεϋ και τη Νέα Υόρκη. Τώρα κιόλας!

Ξεκινάω για την τοπική βιβλιοθήκη. Μπαίνω μέσα, κοιτάω στην οθώνη του υπολογιστή και βλέπω καμιά δεκαριά βιβλία του. Τα βρίσκω όλα και τα βάζω στον σάκο μου,βρίσκω ένα ανοιχτό παράθυρο που βλέπει σε ένα σοκάκι, τα πετάω όλα μαζί απο κει και φεύγω σαν κύριος. Παιχνιδάκι! Πέρνω το σακίδιο και το βάζω στο αμάξι, φεύγω για να ββρω μια έρημική τοποθεσία. Β΄ρισκω ένα εγκαταλελειμένο λούνα πάρκ, βγάζω τα βιβλία και τους βάζω φωτιά .
“Αχ τι ώραία που μοιάζει η εκδίκηση κύριε Alger. Γλυκειά σαν σοκολάτα και κρύα σαν ένα ποτήρι μπύρα. Μερικές δεκάδες άνθρωποι θα γλιτώσουν από τις μπαρούφες σου Hortio. Και αύριο κι άλλοι, και μεθαύριο κι άλλοι. Κύριε Algerέχω πάρει φόρα και τίποτα δεν με σταματά. Τίποτα, κανείς και με καμία παναγία. Να το ξέρεις κάθαρμα. Σε έχω στοχεύσει. Και δεν είσαι ο τελευταίος! Μετά οι πολυεθνικές! Και οι τράπεζες! Και οι Ρεπουμπλικάνοι! Και οι Δημοκρτικοί! Τρομάχτε, έρχομαι να σας περιλάβω. Τρεχάτε να κρυφτείτε σαν τα μικρά ποντικάκια…..Δεν ξέρετε ότι και πάλι θα σας βρω, και τίποτα και κανείς δε θα σας σώσει……
Μαζεύομαι και πάω σπίτι. Αύριο είναι μια νέα μέρα. Και μια νέα επιχείρηση με το όνομα του Alger γραμμένο πάνω της……Καλύτερα σχεδιασμένη, πιο θεαματική. Και πρέπει να είμαι ξεκούραστος….

post-Εφετείο anger

Εκκενώθηκε λένε και το Εφετείο. Έφυγαν οι Αφγανοί από τον Άγιο Παντελεήμονα. Άλλαξε τίποτα; Μπα. Το μόνο που άλλαξε είναι ότι τώρα αισθάνονται δικαιωμένοι οι τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής και οι διάφοροι περιφερόμενοι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα, της περιοχής γύρω από την Ομόνοια και της Πλατείας Αττικής (που θυμίζουν μια κακόφωνη χωροδία που σε κάθε της εμφάνιση αλλάζει όνομα αλλά όχι σύνθεση). Και αισθάνονται αρκετά άνετοι για να κάνουν το “θεάρεστο” έργο τους, με την συνοδεία της ΕΛ.ΑΣ και των διάφορων κυβερνητικών παραγόντων.
Άλλαξε όμως και κάτι άλλο. Άρχισαν να στρέφουν την οργή που υπήρχε για την κυβέρνηση προς τους μόνους που δεν φταίνε για την όλη κατάσταση. Τους μετανάστες και τους πολιτικούς πρόσφυγες.Τα κατάφεραν για μια ακόμη φορά να στρέψουν τον κόσμο μακρυά από τους πραγματικούς λόγους για την ανεργία και τη φτώχεια στην Ελλάδα. Τα συγχαρητήρια μου. Σε αυτούς που τα κατάφεραν και σε εμάς που τους αφήσαμε.
Τώρα όμως πρέπει να δωθεί μια πολιτική απάντηση σε όλα αυτά. Πρέπει να βγούμε ξανά στο δρόμο. Να δείξουμε ότι η μόνη απάντηση στα όσα μας πλασάρουν είναι οι κοινοί αγώνες και η απεργία, όχι ο ρατσισμός, και σίγουρα όχι αυτή η πολυδιαφημισμένη λιτότητα (μόνο για τους εργαζόμενους, όχι για τις μεγάλες επιχειρήσεις). Είναι καιρός να ξαναδώσουμε την μάχη του πεζοδρομίου μπας και τα αλλάξουμε όλα

Μικρές Απορίες

Η κυβέρνηση μας έχει καταφέρει να βρει 100τόσα δις για τις τράπεζες, αλλά κατά τα άλλα τα ταμεία είναι άδεια και δεν βγαίνει οικονομικά. Παρ’όλα αυτά χαρίζει φόρους σε μεγαλοεπιχειρηματίες,αφήνειύσηχουςτους μεγαλοφοροφυγάδες, κυνηγάει με νέους φόρους όσους από εμάς είμαστε συνεπείς φορολογούμενοι η πέρνουμε μισθό με μπλοκάκι. Μήπως πρέπει να τη δστείλουμε πίσω στο σπίτι της; Έτσι μια μικρή απορία που έχω.. κλέγηκαν στην κυβέρνηση, με βάση τομε το σκεπτικό ότι δεν είναι τόσο κακοί όσο το ΠΑΣΟΚ, και ο Γιωργάκης, και τώρα μας έχουν κατσικωθεί και δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από την πάρτη τους. Με τα λεφτά για τις τράπεζες, την ανοχή για τις απάτες και τις άλλες λαδιές της εκκλησίας, την κατακόρυφη απύξηση των εξοππλισμών και τη δραματική μείωση των κοινωνικών παροχών, με την ιδιοτικοποίηση των πάντων. Οχι ότι εάν μας είχε κατσικωθεί ο Γιωργάκης δεν θα έκανε τα ίδια βέβαια, ίδια πολιτική ακολουθούν και ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Μήπως τελικά πρέπει να καταλάβουμε ότι το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός δεν λειτουργεί πια; Μήπως πρέπει να καταλάβουμε ότι πρέπει να στείλουμε τα αστικά κόμματα εκεί που πρέπει, να κάνουν παρέα με τη μοναρχία και την αριστοκρατία, εκεί στο σεντούκι της ιστορίας;. Μήπως πρέπει επιτέλους να τελειώνουμε μαζί τους και να πάμε μπροστά σαν λαός και ανθρωπότητα(αντί να πάμε πίσω όπως θέλουν κάτι ΛΑΟΣ, Παπαθεμελήδες, Χρυσαυγήτες και τα τοιαύτα);

Βαρβαρότητα

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση έχει προτιμήσει τον δρόμο της βαρβαρότητας και όχι της όποιας σύνεσης. Αυτό έγινε ηλίου φαεινότερο με την επίθεση των ΜΑΤ ατον καταυλισμό των προσφύγων στην Πάτρα, κατά την διάρκεια της οποίας μάρτυρες είδαν φορτηγά να μεταφέρουν γκαζάκια εντός του χώρου, ενώ άλλοι μάρτυρες έλεγαν ότι κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς που προκλήθηκε (εν μέσω επιχείρισης-σκούπα), η πυροσβεστική είχε εντολές να μην επέμβει για την κατάσβεση της. Κάπως έτσι η κυβέρνηση δείχνει στην πράξξη τα σχέδια της για τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, και όσο η κρίση θα βαθαίνει, ακόμα και τους Έλληνες εργαζόμενους σε περίπτωση απεργίας, και σίγουρα την νεολαία. Και αυτό σημαίνει στρατιωτικού τύπου επιχειρήσεις, σε αγαστή συνεργασία με τους ακροδεξιούς, ενάντια σε μετανάστες και αγωνιζόμενους ανθρώπους.

Η κυβέρνηση μας έδειξε που έχει γράψει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Καιρός να δείξουμε και εμείς που έχουμε γραμμένη την κυβέρνηση.

Βράδυ στη La Coruña

Ο ήλιος ΄εδυε πίσω από τον Πύργο του Ηρακλή. Ο ουρανός είχε κοκκινίσει και τα ποιό όμορφα χρώματα εμφανίζονταν στην θάλασσα. Τη γενικευμένη ηρεμία διατάρασσε προσωρινά ο ήχος μιας μηχανότρατας που έφτανε στο λιμάνι, προφανώς μετά από μια ψαριά κάπου στον Κόλπο της Βισκάγιας ή στις Βόρειες Θάολασσες. Καθισμένος στα βραχάκια, δίπλα στον Πύργο, ο Μεξικάνος Τομάς Βογκ ο τρίτος, γνωστός και ως China, παρακολουθούσε χάζευε το απέραντο γαλάζιο, βυθισμένος στις σκέψεις του. Λίγο πρίν χαθούν οι τελευταίες ακτίδες φωτός, έκανε μια τελευταία βουτιά στον ωκεανό και ένιωσε την αναζωογωνιτική δροσιά του νερού του Ατλαντικού. Βγήκε έξω και τράβηξε για το νεοκλασικό, για να βρει τον φίο του τον Miguel. Απόψε η νύχτα θα αποτελούσε την κορύφωση των διακοπών, με ένα πάρτι από τα λίγα. Όλοι οι φίλοι του Miguel θα μαζεύονταν παρέα στην παραλία για κάνουν ένα μεγάλο αποχαιρετιστήριο πάρτυ για τον Miguel και τον Paquito, που έφευγαν για Βραζιλία. Μετά όλοι θα πήγαιναν στο Clandestino και μετά θα κατέληγαν στην πλατεία, γύρω από το συντριβάνι. Στο νεοκλασικό ο Miguel έκανε τις προετοιμασίες για το πάρτυ. Είχε μαζέψει λεφτά από όλη την παρέα, τα είχε βάλει σε μια μικρή θήκη σαν πορτοφόλι και περίμενε το τηλέφωνο από τον άνθρωπο με το stuff. Στη La Coruña άμα θες βρίσκεις τα πάντα, ίδίως από stuff. Είναι η κύρια πύλη εισόδου της κοκαϊνης και στην Ευρώπη, ενώ το ΜΑρόκο βρίσκεται πολύ κοντά, το ίδιο και το Αμστερνταμ. Το υλικό έρχεται, κυρίως από τη θάλασσα,, μέσα σε καράβια, ή οδικώς, και μπορείς να βρεις οτιδήποτε σχεδόν αά πάσα στιγμή, ιδίως εάν έχεις τις κατάληλες άκρες. Ας πούμε, εάν ψάχνεσαι για φούντα, κατά πάσα πιθανότητα η άκρη σου θα σου πει ότι ήρθε ο Μαροκινός και τον περιμένουν ανά πάσα στιγμή να χέσει, Και αυτό γιατί ή φούντα βρίσκεται σε σακουλάκια τα οποία κατάπιε πριν φύγει για Ισπανία και τα οποία βρίσκονται στο στομάχι του. Η άκρη παραλαμβάνει το σακουλάκι, το ξεσκατίζει και σου κλείνει ραντεβού για να έρθεις να το πάρεις. H άκρη επίσης σπάει το εμπόρευμα, αλλά σχεδόν ποτέ δεν το αραιώνει,όταν πρόκειται για τους ντόπιους καταναλωτές. Έτσι μιλάμε πάντα για καθαρό “πράγμα” που πωλείται σχεδόν στη μισή τιμή από οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη. Ο Miguel ευτυχώς για την φούντα δεν προβληματιζόταν καθόλου. Κάτι φίλοι του καλιεργούσαν μια φυτεία μέσα σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης. Οπότε το πρόοβλημα ήταν στην κόκα και στο LSD. Ευτυχώς όμως βρήκε προμηθευτή η άκρη, και το ραντεβού έγινε στον τεκέ.

Αυτός έμοιαζε με ένα κανονικό διαμέρισμα φοιτητών μέσα στην πόλη. Όμως μέσα έβρισκες ιονιστές, τοίχους επενδυμένους με φύλα από αλουμινόχαρτο, μαύρες κουρτίνες για να μην φαίνεται ο δυνατός φωτισμός και ηλεκτρονικό σύστημα ποτίσματος, τα οποία φρόντιζαν μια σειρά από περίπου 50-100 φυτά. Η δουλειά έγινε γρήγορα και μέσα σε είκοσι λεπτά, με το stuff ανά χείρας έπερναν τον δρόμο του γυρισμού. Το πιο δύσκολο κομμάτι της προετοιμασίας είχε περάσει. Τώρα έπρεπε να πάνε σπίτι, να αδειάσουν την κάβα ή ένα μέρος της ,και να φορτώσουν τα ποτά στο αμάξι, αλλά και να ετοιμααστούν για το πάρτυ. Πάρκαραν λοιπόν έξω από το σπίτι και φόρτωσαν τα π΄ραγματα στο σιτροέν, και μετά μπήκαν για μπάνιο και για να αλλά ξουν. Ο Τομάς έβαλε το χαβαν΄έζικο πουκάμισο του, και έστρψε ένα μπάφο για αρχή. Τον ήπιαν παρέα, για να μπουν στο κλίμα για τη φιέστα του βραδυού. Και αμέσως μετά τους έκοψε η λόρδα. Οπότε ξεκίνησαν να πάνε για φαϊ. Τάπας και Estrella Galicia στο Recuncho de Maite με τον υπερντοπαρισμένο σερβιτόρο να τους ρωτάει εάν θα δουν καθόλου από τις “άλλες” ομορφιές της πόλης. Έφυγαν και κατέβηκαν στην παραλία, όπου η γιορτή είχε μόλις αρχίσει. Κάπιοι είχαν στήσει ένα τσουκάλι και μαγείραυαν, σε δυνατή φωτιά, ένα τοπικό ποτό, άλλοι είχαν στήσει γαβάθες με σανγκρία και φρούταν στην άμμο, αλλού ήταν συγκεντρωμένα διάφορα μπουκάλια με αλκοόλ κάθε λογής. Στη μέση της παραλίας ήταν μια τεράστια φωτιά γύρω από την οποία χώρευαν κάπιοι, ενώ κάπιοι άλλοι από την παρέα τζάμαραν χρησιμοποιώντας ένα πικάπ, τύμπανα και κιθάρες. Κοινώς γινόταν ένας όμορφος και οργανωμένος χαμός. Μια όμορφη κοπέλα πλησίασε τον Τομάς, των ρώτησε αν θέλει να φτιαχτούν παρέα, ή και να μοιραστούν το stuff τους. Ο Τομάς είπε ναι και αμέσως η κοπέλα έβγαλε ένα καθρέφτάκι και ένα σκονάκι κόκας. Με μια κάρτα αναλήψεων χώρισε, το σκονάκι που είχε απλώσει στο καθρεφτάκισε τέσσερις ίσες γραμμές. Στη συνέχεια έβγαλε ένα δεκάέυρω, το τύλιξε έτσι ώστε να μοιάζει σαν περυτίλιγμα από τσιγάρο, έβαλε τη μια άκρη στο ρουθούνι και την άλλη στη μια γραμμή και τράβηξε με μυτιά. Μετά το Τομάς ακολούθησε την ίδια διαδικάσία. Και όταν τελείωσαν είπε να της δώσει λίγο από το lsd του, για να την ακούσουν καλά. “Αργότερα” του είπε, “πρώτα λίγη κουβεντούλα. Έτσι να γνωριστούμε λίγο. Γλυκούλης μου φαίνεσαι”. Ο Τομάς δεν είχε την παραμικρή αντίρριση γι’αυτό. “Κάτι να πιείς ίσως; Η συζήτηση μπορεί να τραβήξει και νιώθω λίγο στεγνός. Πάμε να σερβιριστούμε;” “Βεβαίως”. Πήγαν στον πάγκο και έβαλαν ο καθένας από ένα ποτη΄ρι σαγκρία. Η συζήτηση κύλησε ομαλά, και ο Τομάς ένιωσε μια κάποια έλξη για την κοπέλα, που ονομαζόταν Alicia Romero. Πέρασε το χέρι του γύρω από τη μέση της και της έσκασε ένα φιλίστο στόμα. Εκείνη δεν αντιστάθηκε καθόλου, και απάντησε με ένα ακόμα φιλί.Συνέχισαν έτσι για πολλή ώρα μέχρι που ο Τομάς έβγαλε το μπουκαλάκι με το lsd. Έβαλε και τις τέσσερις σταγόνες στο στόμα του, κατάπιε τις δύο, και ξαναφίλισε την Αλίσια στο στόμα. Αυτή ήπιε με περίσσια δίψα τις σταγόνες που βγήκαν από το στόμα του Τομάς.

Όλοι οι υπόλοιποι ξεκίνησαν για να συνεχίσουν στο Clandestino. Όχι όμως ο Τομάς και η Αλίσια. Αυτοί ήταν στον δικό τους κόσμο. Έπαιξαν κυνηγητό ανάμεσα στις αναδυόμενες ορχιδέες, χόρεωαν cheek to cheek κάτω από τεράστιες μαργαρίτες, παρατήσαν τους τεράστιους βατράχους που χώρευαν γύρω από τη φωτιά και τα γουρούνια που έκοβαν βόλτες στον παραλιακό δρόμο οδηγώντας περιπολικά, και έκαναν έρωτα πάνω σε ένα τεράστιο ηλιοτρόπιο Και ξαφνικά ο Τομάς είχε μια επιφοίτηση. Αγαπώ ότι βρίσκεται σε αυτό τον κόσμο, αυτή την πόλη και σε ακτίνα 20 μέτρων από εμένα” φώναξε. Και τότε ο ουρανός άνοιξε, και πλυμήρησε από όλα τα χρώματα της ίριδας. Και εμφανίστηκε και ο θεός ο ίδιος και τους έλουσε με μυριάδες δώρα και όμορφα αισθήματα. Και, κυρίως, εκείνη τη βραδυά ο Θεός έβρεξε αγάπη πάνω στους δύο τους.

Ένα πρωινό στη Λευκωσία.

A change of scene, a change of style.
A change of hopes, with no regrets

Ξύπνησα και το κεφάλι μου βούιζε. Δεν είχα ιδέα τι είχα πιεί το περασμένο βράδυ, και εάν είχα πιεί τίποτα. Σκατά. Άλλη μια μέρα εδώ, άλλη μια μέρα. Από το ραδιόφωνο ο Ian Curtis έλεγε τα δικά του. New Dawn Fades. Ναι καλά. Με τη βοήεθια της τύχης, ψιλαφώντας τα ράφια της κουζίνας, βρήκα το shaker, έβαλα μέσα κάμποσο καφέ, νερό , ζάχαρη και γάλα. Ένας φραπές ήταν ο ιδανικός τρόπος για να ξυπνήσω. Καφές και μουσική, το τέλειο τονοτικό. Έκατσα λοιπόν στο σαλόνι, άνοιξα την εφημερίδα και ξεκίνησα όλη τη διαδικασία του Κυριακάτικου ξυπνήματος. Κυριακή στη Λευκωσία. Η πόλη είναι άδεια και η ζέστη αφόριτη,η τηλεόραση ως συνήθως δεν είχε το παραμικρό ενδιαφέρον. Βαρεμάρα, σαπίλα και πάλι σαπίλα. Καταραμένη Κυριακή. Μια Κυριακή στην Λευκωσία συνήθως σημαίνει τα εξής δύο πράγματα. Δεν έχεις τι να κάνεις και που να πας, τουλάχιστον όχι μέχρι τις τέσσερις το μεσημέρι.

Πρέπει να είχα διαβάσει τουλάχιστον τη μισή εφημερίδα όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ο Neil. “Είμαστε ανοιχτά και περιμένουμε, είναι εδώ και ο Γκώνος με Μπουγάτσα και Μαρία. Σήκω και έλα!”. Έβαλα κάτι πρόχειρο πάνω μου και ξεκίνησα. Έξω είχε κουφόβραση, πρέπει να είχε χτυπήσει ένα σαραντάρι σίγουρα. Μέρες Σεπτέμβρη, παράξενες μέρες. Μπήκα γρήγορα στο Cafecity και βρήκα τον Neil στο γνωστό του πόστο, πίσω από τη μπάρα, φορώντας τα κλασσικά ροζ γυαλιά. Μου έβαλε έναν καφέ και μου είπε που ήταν οι άλλοι. Κάθονταν στο γνωστό γωνιακό τραπεζάκι, κάτω από την πέργκολα. Ούτε αυτοί ήταν στα σύγκαλα τους. Φαίνονταν τσιτωμένοι. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Καθόλου καλά. Δεν ήταν ότι είχαν νεύρα. Απλά όλοι ήταν τρομαγμένοι. Λες και είχαν δει το χάρο με τα μάτια τους. Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να ρωτήσω τι έγινε. Η απάντηση ήταν μια.
“Αρχίσανε τις διαγραφές, διώχνουν κόσμο”. “Ποιούς;” “Αρχίσανε με τον Μηχαλάκο, και έπονται και άλλοι” “Πίκρα.” “Δε λες τίποτα.” “Και τι θα κάνουμε τώρα;” “Ιδέα δεν έχω, δεν γίνεται τίποτα με τους καθηγητές του, μάλλον πρέπει να δούμε το θέμα παρηγοριά.” “Το ξέρει;” “Το είδε το πρωί, στην αλληλογραφία” “ Γαμώτο.” “Και τώρα;”

Η μεγάλη ερώτηση. Τώρα τι γίνεται; Τι του λες; Ότι εκεί που θα πάει είναι μάλλον καλύτερα. Ότι έστω και έτσι άφησε την μάταια αυτή πόλη και ανοίγει δρόμο για αλλού; Ότι τα τέσσερα χρόνια εδώ δεν πήγαν στο βρόντο; Τι να πεις σε κάποιον που την πάτησε τόσο άσχημα; Ότι όλα θα πάνε καλά; Πόσο μάλλον όταν και εσύ νιώθεις την θέση σου επισφαλή,όταν νιώθεις ότι όπου να’ναι θα θερίσει και ‘σενα η γκιλοτίνα. Γαμώτο. Οι καφέδες ήρθαν και ξεκινήσαμε να τους πίνουμε. Ήρθε και ο Neil, μιας και αυτή την ώρα είμαστε η μόνη πελατεία.

“Πίκρα ε; Πίκρα. Βέβαια. Κάποιος απο ΄δω που δεν προσαρμόστηκε είδε την πόρτα της εξόδου. Η μοίρα του απροσάρμοστου. Η προσαρμόζεσαι, ή σε διώχνουν. Και η μοίρα όσου δεν έχει μπει στο τριπάκι του ανταγωνισμού. Εάν δεν μπεις στη διαδικασία να τρέχεις σαν τον πούστη απο δω κι απο κει δεν σε κάνουμε αποδεκτό. Ξέχνα την προσωπική σου ζωή, ξέχνα τον ύπνο, ξέχνα τα όλα και τρέχα σαν τον μαλάκα για να τα βγάλεις πέρα εδώ. Έτσι.Σκάσε και τρέχα.”

Δεν είχε και άδικο. Όμως τώρα ήταν η πρώτη φορά που τα βλέπαμε σε πλήρη εξέλιξη όλα αυτά. Για πρώτη φορά έδιωχναν κόσμο. Κάτι έπρεπε να γίνει. Κάπως έπρεπε να επεξεργαστούμε και να αντιμετοπίσουμε όλη την κατάσταση. Πως όμως; Ιδέα δεν υπήρχε. Μόνο να πάμε στο σπίτι του Μιχαλάκου μπας και νιώσει λίγο καλύτερα.

Ο Μιχαλάκος ήταν ένα ράκος. Καθόταν μπροστά από την οθώνη του υπολογιστή, κοιτώντας το email και προσπαθώντας να καταλάβει εάν όλα αυτά που διάβαζε ήταν η πραγματικότητα ή κομμάτι ενός εφιάλτη. Δεν πίστευε στα μάτια του. Είχε πάθει σοκ. Πολύ απλά η απόλυτη καταστροφή για έναν Έλληνα φοιτητή στο ucy βρίσκόταν μπροστά στα μάτια του. Η διαγραφή. “Έλα Μηχαλάκο θα εκεί που θα πας είναι καλύτερα”. “Όλα χάθηκαν, όλα”.
Μηχαλάκος, άλλο ένα θύμα του ucy. Τώρα, μερικές ώρες μετά την άφιξη μας προσπαθεί να συνέλθει. Και αδυνατεί. Χρειάζεται κάτι για να τον συνεφέρει από την φρήκη. Βάζουμε κλήρο και η μπίλια κάθεται στο αλκοόλ. Και τον σέρνουμε να έρθει μαζί μας για ξίδια. Και θα φύγει έχοντας αναθαρίσει λίγο, για να κυνηγήσει κάτι άλλο. Τι άλλο όμως; Με μια απόρριψη ήδη στην πλάτη, η οποία του ήρθε απροειδοποίητα τι θα καταφέρει. Άγνωστο.
Αλλά υπάρχουν και άλλα. Ο Μηχαλάκος ήταν μόνο η αρχή. Ποιός άλλος έπεται; Μαζί λοιπόν με τις μπύρες πρέπεςι να πάρουμε και μια απόφαση. Να δούμε εάν μπορούμε να αντιδράσουμε, και πως. Κατηφορίζουμε για καλά καθούμενα, να βρούμε ρετσίνα ή λίγο Τούμπα Libre (Μαλαματίνα με κοκακόλα).
Έξω η ζέστη είναι αφόρητη. Έχει φτάσει καταμεσήμερο και ο ήλιος έχει πολύ άγριες διαθέσεις, σχεδόν τσουρουφλίζει το δέρμα. Και στην ομάδα υπάρχει κατήφεια….Φτάνουμε στα Καλά Καθούμενα, και αρχίζουμε τις παραγγελίες. Σε λίγο εμφανίζονται η Μαρία και η Χαριτίνη φορτωμένες ούζα και ρετσίνα. Η κατάσταση αντιμετοπίζεται μόνο με αλκοόλ. Τέρμα.
Ευτυχώς με τα ποτά η διάθεση αρχίζει να αλλάζει. Ο Μηχαλάκος λέει ότι θα το παλέψει για Ελλάδα και αρχίζουμε να σκεφτόμαστε πως θα αντιδράσουμε για να μην υπάρξουν και άλλοι.
Ρίχνω την ιδέα. Καστάληψη στην πρυτανεία για το θέμα των διαγραφών. Με αίτημα να σταματήσουν οι διαγραφές φοιτητών από το επόμενο εξάμηνο. Η εισήγηση γίνεται δεκτή με επιφυλάξεις, αλλά λέμε να κάνουμε μερικά τηλέφωνα μέχρι την Τετάρτη και την Τετάρτη να αποφασίσουμε για το εάν θα μπορέσει αν γίνει κάτι. Οι περισσότεροι όμως, από όσους είναι εδώ, είναι θετικοί στην ιδέα. “ Είναι καιρός”, λένε “να τους κάνουμε να μας ακούσουν”. Και δεν έχουν άδικο. Η συγκέντρωση λήγει και τραβάμε ο καθένας στο δρόμο του με την υπόσχεση να μην αφήσουμε τις διαγραφέςνα μείνουν χωρίς απάντηση. Πόλεμο θέλουν; Οκ, αλλά ας ετοιμαστούν και για αντιδράσεις.Γυρνάω και βλέπω τον Μηχαλάκο. Έχει αναθαρρίσει, και είναι καλύτερα. “Τελικά”, λέει, “ίσως να μας βγήκε σε καλό η όλη κατάσταση. Μπορεί εγώ να μην σωθώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι χάσαμε την μπάλα”. Φτάνω στο σπίτι πολύ μετά τη δύση του ηλίοπ. Το ραδιόφωνο παίζει τους στίχους του Ian Curtis δια στόματος Moby αυτή τη φορά.

The strain's too much, can't take much more.'
Oh, I've walked on water, run through fire,
Can't seem to feel it anymore.

Σηκώνω τη γροθιά και φωνάζω. “Ναι η κατάσταση εδώ είναι σκατά. Αλλά τίποτα δεν είναι μάταιο, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Άντε γαμήσου και συ και η μιζέρια σου Ian Curtis”

A loaded gun won't set you free.

Εκτός και εάν το όπλο είναι η επανάσταση. Έτσι λέω.

Know Thy Enemy

Τελικά η όλη ιστορία με την κρίση έχει ξεκινήσει να πέρνει μια άσχημη τροπή. Από εκεί που κανείς θα περίμενε από τον κόσμο να κυνηγά τους μεγαλοκαρχαρίες των μεγάλων εταιριών . Αντιθέτως στο ειδώλιο έχει μπει ο πιο αδύναμος κρίκος αυτής της ιστορίας, και αυτός που στην πραγματικότητα δεν φταίει ποσώς. Ο μετανάστης. Πως όμως φτάσαμε εκεί; Μια ερώτηση που έχει κάποιες απλές, πολύ απλές απαντήσεις..
Η μία απάντηση είναι ότι η αριστερά, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης είναι απούσα. Και προτάσεις ξεκάθαρες που να χτυπούν τον στόχο δεν εμφάνησε, και να εξηγήσει στον κόσμο τα πραγματικά αίτια της κρίσης απέτυχε. Αντιθέτως αναλώθηκε σε επιστημονικές αναλύσεις αρκετά δυσνόητες για τον μέσο άνθρωπο και μετά νέρωσε τις θέσεις της.
Σαν αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης και μόνο μπορώ να δω βέβαια το γεγονός ότι οι διάφοροι ακροδεξιοί ηγέτες βρήκαν απήχηση. Και αυτό γιατί δυστυχώς ελλεόψει άλλων πολιτικών προτάσεων το “φταίνε οι ξένοι” αποτελεί πολιτική λύση. Κατά τα άλλα τα γνωστά ακροδεξιά κόμματα εκτός από αυτό προτείνουν βέβαια τις κλασικές νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές.
Σύμμαχος σε όλο αυτό και τα άλλα κόμματα της κεντρο-ακροδεξιάς πολυκατοικίας, τα οποία δεν φείδονται σε ρατσιστική ρητορία. Ως συνήθως σε πολλές περιστάσεις αποδείχτηκαν βασιλικότερα του βασιλέως, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση Μπερλουσκόνι, όπου ο Καβαλιέρε περνάει τον έαν απάνθρωπο και ρατσιστικό νόμο μετά τον άλλο.Ταυτόχρονα βέβαια περνούν και φοροαπαλλαγές για τις μεγάλες επιχειρήσεις, νόμοι που περιορίζουν τα διακιώματα των εργαζομένων και ένα αγριότατο ασφαλιστικό, με το οποίο κόβονται συντάξεις και επιδόματα.
Για να τα πω σταράτα. Πρέπει να δείξουμε στον κόσμο ποιός είναι ο πραγματικός εχθρός. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι κυβερνήσεις και οι ακροδεξιοί ρήτορες που τους στηρίζουν. Know Your Enemy and bring it down! Now!

Μια μέρα στην Αθήνα

Ξυπνάω στην Αθήνα. Άλλη μια φορά. Και όπως κάθε φορά το ίδιο σενάριο παίζεται μπροστά μου, σαν να ήμουν προταγωνιστής στη μέρα της Μαρμότας. Πάντα ξυπνάω με έναν κόμπο στο λαιμό. Θέλω διακαώς να ξεράσω, σαν να ξυπνάω μετά από ένα άγριο μεθύσι. Πηγαίνω γραμή για την τουαλέτα, πλένω τα δόνται και βλέπω το πρόσωπο μου στον καθρέφτη. Το ίδιο χλωμό πρόσωπο με τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Η ίδια κομμένη φάτσα, που μοιάζει συνεχώς λες και έχει συγκρουστεί με νταλίκα. Δεν αντέχω τη ζωή μου και δεν με αντέχει και η ίδια. Και θέλω αλλάξω αυτή την κατάσταση. Πάω στην κουζίνα, φτιάχνω καφέ και προετοιμάζομαι για την ημέρα που με περιμένει. Τα πράγματα ως έχουν είναι ως εξής. Πρώτα θα περάσω από το γραφείο, θα παραδώσω το άρθρο της ημέρας, και μετά θα βγω στους δρόμους για αναζήτηση ρεπορτάζ. Θα τρέξω από ‘δω και από κει, θα γράψω το ρεπορτάζ, και μετά θα γυρίσω σπίτι. Το βράδυ θα κοιμηθώ μπροστά στην τιβί, εάν νιώθω μοναξιές θα συρθώ σε κάποια τρύπα και θα βγάλω κάμποσες ώρες στη μπάρα με ένα ποτήρι μπύρας, αναλογιζόμενος την ζωή μου στην Αθήνα. Γαμώτο πως κατέληξα να ζω έτσι; Με τι όνειρα ξεκίνησα; Μήπως είναι καιρός να την κάνω; Γυρνάω σπίτι και το επόμενο πρωί ξαναξυπνάω στην ίδια κατάσταση.
Σήμερα όμως τα πράγματα φαίνονται διαφορετικά. Ξαναξυπνάω και έχω το ίδιο ακριβώς αίσθημα. Μουντάδα, κόμπος στο λαιμό, αδιαθεσία. Βλέπω ξανά την ίδια φάτσα στον καθρέφτη. Δεν με αναγνωρίζω πλέον. Πότε έχασα την ψυχή μου; Ξεκίνησα με σκοπό να κάνω μαχόμενη δημοσιογραφία, γεμάτη μπαρουτοκαπνισμένα ρεπορτάζ από κοινωνικούς αγώνες και αδικίες, αλλά κατέληξα να κυνηγάω κουτσομπολία και ρεπορτάζ από το χρηματιστήριο, ή από τα επιχειρηματικά εγχειρήματα του εκδότη μου. Μαλακίες δηλαδή. Και τώρα, μετά τέσσερα χρόνια από αυτή την άθλια ρουτίνα, έχω σκυλοβαρεθεί. Δεν με αντέχω πια. Ούτε τη δουλειά μου.
Κάνω γρήγορα ένα ν τους και φεύγω για το γραφείο. Φτάνω, παραδίδω και ετοιμάζομαι για τη νέα έρευνα. Νέα αποστολή. Άγιος Παντελεήμονας. Να γράψω πόση ζημιά προκαλούν οι εξαθλιωμένοι Αφγανοί στον τζήρο των ντόπιων επιχειρηματιών. Ένα ακόμη κατευθυνόμενο ρεπορτάζ. Μπαίνω στο αυτοκινητάκι και ξεκινάω για τον Άγιο Παντελεήμωνα. Και αναρωτιέμαι εάν πρέπει όντως να κάνω αυτό το κωλορεπορτάζ. Η λογική μου μου λέει να γράψω ότι ακριβώς θα δω εκεί, το ένστικτο της επιβίωσης μου λέει να να κάνω τουμπεκί και να γράψω ακριβώς ότι ζητά το αφεντικό. Μια μάχη εκτυλίσσεται μέσα στο κεφάλι μου. Καθώς πλησιάζω στην πλατεία αρχίζω να νιώθω την κατάσταση γύρω μου. Στα πεζοδρόμια βλέπω ολόκληρες οικογένειες “αθλίων” να κοιμούνται στρωματσάδα, παιδιά που βρίσκονται ένα βήμα πριν τον τυμπανισμό από την πείνα, νέους ανθρώπους στα όια της απελπισίας, άλλους με σύριγγες στα χέρια….Και όλοι τους είναι μετανάστες, σε μια χώρα που δεν τους θέλει.. Παρκάρω κάπου, και αρχίζω τις φωτογραφίες και τις ερωτήσεις. Κάπιοι μου λένε ότι οι μετανάστες κλέβουν, τους διώχνουν την πελατεία γιατί κοιμούνται ή χέζουν κοντά στα μαγαζιά τους. Ρωτάνε που είναι η αστυνομία και γιατί δεν τους μαζεύει να τους στείλει πίσω στην πατρίδα τους; Και τι μας νοιάζει εάν εκεί έχουν πόλεμο; Εμάς μας ρώτησαν πριν μας κουβαληθούν εδώ; Φοβόμαστε να περπετήσουμε στην ίδια μας τη γειτονιά με τόσους πολλούς ξένους! Όπως πάντα οι ίδιες ατάκες. Από τους ίδιους ανθρώπους. Και που να ερχόταν και ο κλασσικός θίασος από αυτούς που εμφανίζονται στα κανάλια και ξεσπαθώνουν κατά των μεταναστών.
Μιλάω και με ανθρώπους από την άλλη πλευρά. Μετανάστες. Και ακούω τα ίδια. “Φοβόμαστε”. “Προχτές μας επιτέθηκε μια συμορία, ήθελαν να μας διώξουν, έλεγαν να πάμε αλλού, να φύγουμε απο την Ελλάδα….Μα που να πάμε; Πίσω στο Αφγανιστάν έχει πόλεμο.” “Η αστυνομία έρχεται μόνο για να μας συλλάβει και να μας πάει στα σύνορα, ποτέ για να μας προστατέψει από αυτούς που μας χτυπάμε”. “Εμείς δεν ήρθαμε να κλέψουμε, ήρθαμε να κάνουμε μια νέα ζωή, μακρυά από τον πόλεμο.” “Δεν είμαστε παράνομοι, είμαστε πρόσφυγες, απλά το αλλοδαπών δεν μας δίνει χαρτιά. Πέντε χρόνια περιμένω, εγώ, να μου εξετάσουν την υπόθεση.” Δύο πραγματικότητες σε μια. Αποφασίζω να χέσω το άρθρο. Να το γράψω όπως εγώ γουστάρω. Δε γαμιέται. Γυρνάω, κάθομαι και γράφω το άρθρο όπως γουστάρω, γράφω για τον γολγοθά των Αφγανών της Πλατείας. Το στέλνω με email στον αρχισυντάκτη και απλά περιμένω την απάντηση. Μία ώρα αργότερα με πέρνει τηλέφωνο . Τα έχει πάρει στο κρανίο. Με ρωτάει που βρίσκεται το άρθρο που μου ζήτησε. Του απαντώ ότ αυτό που έστειλα ήταν το ρεπορτάζ, και ότι δεν μπορεί να αλλάξει. Μου λέει πως θα είναι το τελευταίο μου για την εφημερίδα. Του λέω ότι θα περάσω το πρωί να πάρω τα πράγματα μου και την αποζημίωση για την απόλυση.Και το κλείνω. Επιτέλους. Ώρα να φεύγω. Μπαίνω στο ίντερνετ και ψάχνω για δουλειά . Οτιδήποτε, οπουδήποτε. Αρκεί να ασχολούμαι πάλι με τον τύπο και να κάνω πράγματα που γουστάρω. Βρίσκω μια περιβαλοντική οργάνωση για την διάσωση των καταρακτών του Ιγκουάσου, στην Αργεντινή, με έδρα το Puerto Iguazu. Τους στέλνω ένα email με το βιογραφικό μου, ευτυχώς ξέρω πολύ καλά Ισπανικά. Μου απαντούν άμεσα και με ρωτούν πότε μπορώ να είμαι στην περιοχή. Τους λέω ότι έχω να κανονίσω κάτι εκρεμότητες και ότι σε δύο μήνες θα είμαι εκεί, όπως και να έχει. Μου στέλνουν την απάντηση. Με δέχονται! Ετοιμάζω βαλίτσες, βάζω τα ρούχα, τα αγαπημένα μου πράγματα, τους δίσκους, το κομπιούτερ και τις αφίσες στο Φιατάκι.Αφήνω και ένα μικρό σημείωμα στην οικογένεια, στο τραπέζι. “Φεύγω”, γράφει, απλά και αθόρυβα. Το πρωί φεύγω για το γραφείο, πέρνω τα πράγματα και την αποζημίωση, μετά πάω στην τράπεζα και σηκώνω όλεσ μου τις οικονομίες. Δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ σύνολο, θα μου φτάσουν για να οδηγήσω ως εκεί, η για εισητήρια και ναύλα. Το σχέδιο είναι ένα. Πάμε αθόρυβα Πράγα, μένουμε μερικές μέρες (όσες χρειαστεί για να πάρουμε νέα για τη βίζα από Ρωσία και ΗΠΑ), και εάν όλα ευδοκιμήσουν περνάμε μέσω Ουκρανίας, Ρωσίας, Σιβηρίας, Αλάσκα,Καναδά, Παναμερικάνικης Λεωφόρου και Άνδεων για Αργεντινή. Αλλίώς πάμε Ισπανία, ή Αγγλία, και τα φορτώνουμε στο πλοίο για Αργεντινή. Η άδεια εργασίας δεν είναι πρόβλημα, θα το κανονίσω από την πρεσβεία πριν ξεκινήσω.Πέρνω την εθνική για Πάτρα, για να πάρω το πλοίο για Βενετία. Αν όλα πάνε καλά, που θα πάνε, σε δύο μήνες τέτοια ώρα θα διασχίζω τις Αργεντίνικες Pambas με προορισμό το Iguazu…. Και την ελευθερία…… Επιτέλους φεύγω ζωντανός από την Αθήνα……

Τεκίλα

Απόψε λέω να το παίξω για λίγο Τουλίπα σήμερα και να ασχοληθώ με τα των σχέσεων μου. Τον τελευταίο καιρό δεν παίζει απολύτως τίποτα, και για να πω την αλήθεια ούτε που με νοιάζει, οπότε και περνάω σχετικά καλά. Το θέμα είναι πως θα περάσω εάν πάει να γίνει κάτι. Καλοκαίρι έχουμε και ως γνωστόν είναι η εποχή του ερωτεύεσθαι. Το πρόβλημα βρίσκεται στο εξής ένα πράγμα. Όπως έχω ξαναπεί σε αυτό το θέμα είμαι τελείως άσχετος και οι χυλόπιτες έρχονται με το τσουβάλι. Έτσι και βρεθώ σε μια τέτοια κατάσταση, ποια θα είναι η αντίδραση μου; Ιδίως τώρα που δεν μπορώ να εγκαταλείψω την Αθήνα με κανέναν τρόπο για να φύγω να ξεσπάσω. Γαμώτο φεν θέλω να το σκέφτομαι, αλλά δεν μπορώ και να μην.

Υ.Γ. Το νεο άλμπουμ των Ska-p σπέρνει, το ίδιο και το νέο των Ojos de Brujo, όπως και οι Orishas
Υ.Γ.2 Ο Πλανήτας είναι στην Πόλη…εννοείται ότι ζηλεύω
Υ.Γ.3 Η Αθήνα αυτές τις μέρες δεν παλεύεται…..και που να σφίξουν οι ζέστες.

Οι πρόεδροι αλλάζουν, η εξωτερική πολιτική;

Φαίνεται ότι παρά τον νέο πρόεδρο, τα παλαιά ήθη ανθούν στη Γουάσινγκτον.Εδώ και κάμποσες μέρες στην Ονδούρα γίνεται λενα ακόμη πραξικόπημα. Ο λόγος είναι ένας πρόεδρος που ίσως να μοιάζει με τον Τσάβες, ίσως και όχι. Ο πρόεδρος θέλει να προωθήσει μεταρρυθμίσεις, οι αμερικανόφιλοι στρατηγοί όμως όχι, παρά το γεγονός ότι μόνο ο πρόεδρος έχει ερείσματα στον λαό. Θυμίζει κάτι. Ναι, στο ίδιο έργο θεατές, από την εποχή που η CIA εγκαθιστούσε τον Σομόζα στο Ελ Σαλβαδόρ και μια σειρά άλλους δικτάτορες της αρεσκείας των ΗΠΑ σε όλη τη Λατινική Αμερική Να δω τώρα όλους τους δημοκράτες που μέχρι χτες ήταν λαλίστατοι στα του Ιράν.


Υ.Γ.Με θλίβη ο χαμός της, συνομίλικης μου, Νέντα. Δυστυχώς ο θρησκευτικός φανατισμός οπλίζει εύκολα το χέρι του κάθε διεστραμένου μαλάκα. Όμως, πρέπει να κοιτάξουμε τα των φικών μας Μουλλάσων, εκεί στην Ελλαδική και Κυπριακή Εκκλησία

¡VIVAN LOS COMPAÑEROS!

Στη Neda, που σκοτώθηκε από τους πραίτωρες του σκοταδιστικού καθεστώτως του Ιράν

Στην Οαχάκα, στο Μεξικό, ζει ο δάσκαλος γερο-δάσκαλος Francisco Rodriguez. Γιος μιας Μεξικάνας εργάτριας από το Ταμπίκο και ενός Ισπανού εμιγκρέ από τις Αστούριας, ο Don Francisco γενήθηκε μέσα στη φτώχεια και τους εργατικούς αγώνες. Ήταν μωρό ακόμη όταν οι γονείς του, που ήταν οργανωμένοι στους αναρχικούς της περιοχής, τον έπερναν στις διαδηλώσεις των εργατών στο Ταμπίκο. Η απεργία εκεί απέτυχε και ο στρατός με τη χωροφυλακή χτύπησαν άγρια τους εργάτες, και ο μικρός Francisco αναγκάστηκε να φύγει από την πόλη μαζί με τους γονείς του και να μετακομίσει στην ενδοχόρα. Μεγάλώσε στο Ερμοσίγιο, όπου οι γονείς του εργάζονταν ως εργάτες γης. Έμενε, όπως και οι άλλοι φτωχοί του Μεξικού σε ένα χαμόσπιτο στη μέση της ζούγκλα, ενώ κάθε μέρα πήγαινε στο σχολείο, μιας και οι γονείς του δεν ήθελαν να γίνει αγράμματος.

Στα μέσα της δεκαετίας του 40 μετακομίζει στο Μέξικο Σίτι, και εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο, για να γίνει εκπαιδευτικός. Παράληλα δουλεύει σε μπαρ της πόλης, όπου συχνάζει όλη η καλιτεχνική πρωτοπορία της χώρας. Γνωρίζει τον Μπουνουέλ, τη Φρίντα Κάλο και τον άντρα της. Παράλληλα γοητεύεται από τη δουλειά του. Λατρεύει την αίσθηση και τη μυρωδιά της κιμωλίας, μα πάνω απ’όλα αγαπά τους συνανθρώπους του, τους απλούς και αγράμματους ιθαγενείς και χωρικούς, στους οποίους θέλει να διδάξει γράμματα για να μην πέφτουν τόσο εύκολα θύματα των διαφόρων αγυρτών που τους εξαπατούν,ιδίως των εμπόρων και των αφεντικών. Θέλει, όσο τίποτα, να εξοπλίσει τον κόσμο ενάντια στην καταπίεση. Και εδώ αρχίζει η πολιτική δουλειά του Francisco. Εγγράφεται στο Κόμμα. Δουλεύει νυχθημερόν στις οργανώσεις βάσης προσπαθώντας να οργανώσει τους εργάτες, τους φοιτητές, τοπυς γείτονες του. Οργανώνει κινήσεις. Κάποιες πετυχαίνουν, άλλες αποτυγχάνουν. Και μετά, έρχεται η πρώτη μετάθεση. Τσιάπας. Φτάνει εκεί με μεράκι, με τη θέληση να διδάξει. Τα πράγματα όμως είναι δύσκολα. Οι ιθαγενείς τον βλέπουν με δυσπυστία, και η τοπική κυβέρνηση του κάνει τη ζωή δύσκολη. Υλικά δεν υπάρχουν γιατί ο διευθυντής εκπαίδευσης κλέβει τα λεφτά, ενώ τα παιδιά δεν έχουν να φάνε. Όμως δεν το βάζει κάτω. Μαθαίνει τις τοπικές γλώσσες, βοηθά τους ηθαγενείς στις δουλειές τους τα απογεύματα, βρίσκει τρόπο να παρακάμψει τον διευθυντή και να φτάνουν τα υλικά στην τάξη. Κάπως έτσι περνούν πέντε ή έξι χρόνια. Επιστρέφει στο Μεξικό, αφού όμως περάσει δύο χρόνια σε ορεινές κοινότητες.. Δουλεύει σε ένα λύκειο της πρωτεύουσας, ενώ συνάπτει σχέσεις με τους εξώριστους που μένουν στην πόλη. Παρακολουθεί όλη τη διαδικασία για και τα γυρίσματα για το Olvidadοs του Μπουνουέλ, ενώ γνωρίζει από κοντά τους αδεφούς Κάστρο, τον Καμίλο Σιενφουέγος, και έναν εντυπωσιακό νεαρό γιατρό από την Αργεντινή, με το όνομα Ερνέστο Γκεβάρα. Συμμετέχει στις εξορμήσεις των τρελών αυτών Κουβανών στα βουνά, μερικές φορές μάλιστα ως οδηγός, και εντυπωσιάζεται αππό τη θέληση του Αργεντίνου, που αν και πάσχει από χρόνιο άσθμα έχει βάλει σκοπό της ζωής του να κάνει όλη την σκληρή εκπαίδευση που απαιτείται για να γίνει αντάρτης. Την τελευταία νύχτα πριν να φύγουν από την πόλη για να μπαρκάρουν με το Granma, γίνεται μια αποχαιρετιστήρια γιορτή στο σπίτι του Γκεβάρα. Λίγο πριν το δυαλήσουν,σηκώνει το ποτήρι του και φωνάζει:¡Vivan los companieros!
Αμέσως μετά ποτήρια τσουγκρίζουν και ο κόσμος, αρχίζει να τραγουδά τους στίχους του Χοσέ Μαρτί. Και λίγο αργότερα το El Pueblo Unido. Και λίγο μετά φεύγουν. Ο ίδιος επιστρέφει στο σπίτι. Δουελεύει και περιμένει υπομονετικά τα νέα. Η απόβαση στην Κούβα δεν πάει καλά, και ο δίος αρχίζει να ανησυχεί για την επόμενη μέρα. Όμως λίγο αργότερα μαθαίνει ότι το εντάρτικο έχει αρχίσει να εδραιώνεται κάπως, ότι οι άλλοι είναι καλά. Αρχίζει να βοηθά με την αποστολή όπλων και φαρμάκων. Και πάνω απ’ όλα συνεχίζει να διδάσκει.
Φτάνει το 1959, η επανάσταση στην Κούβα εδραιώνεται, και ο Τσε γίνεται υπουργός. Συνεχίζει όμως να εργάζεται με τον ίδιο ενθουσιασμό, χωρίς σταματημό. Ο Fernando, που παρακολουθεί στενά την επανάσταση, μένει και πάλι έκπληκτος με τον Αργεντίνο, ο οποίος δουλεύει μεν για την επανάσταση, αλλά έχει και το θάρρος, ή θράσος, να ασκεί κριτική στη Σοβιετική Ένωση και την αντίληψη του ΚΚΣΕ για τον κομμουνισμό. Ο ίδιος συνεχίζει να διδάσκει, αλλά και αρχίζει να αμφιβητεί τις Σταλινικές ιδέες. Στη δεκαετία του 60 ανακαλύπτει σιγά σιγά τον Μαρκούζε, τον Σαρτρ, και βασικότερα, τις εκπαιδευτικές ιδέες του Πάουλο Φρέιρε. Αρχίζει να τις εφαρμόζει σιγά σιγά, και ωθεί τους μαθητές του να γίνουν άνθρωποι με δική τους κρίση, που να αποφασίζουν από μόνοι τους για τη ζωή τους. Το 1967 πάει μυστικά στην Κούβα για να εκπαιδευτεί σε σεμινάρια ως δάσκαλος, να μάθει πως να οργανώνει μαθήματα για την καταπολέμιση του αναλφαβιτισμού. Βλέπει για τελευταία φορά τον Τσε, που του λέει ότι ετοιμάζεται να ξαναφύγει για αντάρτικο, αυτή τη φορά στην Βολιβία. Τον Οκτώβρη όμως μαθαίνει τα άσχημα νέα. Το αντάρτικο απέτυχε, και ο Τσε είναι νεκρός. Πολλοί μιλάνε για προδοσία. Ούτως η άλλως ο Φιντέλ είιναι ακόμα πιστός στην Σοβιετική Ένωση, η οποία δεν έχει και τις καλύτερες σχέσεις με τον Τσε. Έρχεται το 1968 και οι Σοβιετικοί εισβάλλουν στην Τσεχοσλοβακία, σε μια προσπάθεια να σταματήσουν την “Άνοιξη της Πράγας”. Ο Francisco διαφωνεί με το κόμμα και φεύγει πικραμένος. Όμως συνεχίζει την συνδικαλιστική δράση, τρέχει στις διαδηλώσεις των φοιτητών και των μαθητών, είναι εκεί στους αγώνες των νέων. Και μετά γίνεται το Κακό. Οι φοιτητές οργανώνουν καταλήψεις και διαδηλώσεις, ζητώντας να αλλάξει το εκπαιδευτικό σύστημα. Απο κοντά και οι μαθητές, που οργανώνονται. Και ο Francisco είναι εκεί. Σιγά σιγά οι διαμαρτυρίες πέρνουν τη μορφή λαΪκής εξέγερσης κατά της κυβέρνησης. Κια κάπου εκεί αρχίζει η καταστολή. Την μοιραία εκείνη νύχτα, βρίσκεται στο κέντρο της διαδήλωσεις, στην πλατεία Τριών Πολιτισμών. Βλέπει τους στρατιώτες να εμφανίζονται, τις φωτοβολίδες από τα ελικόπτερα να σκάνε. Ακούει τις ριπές από τα πολυβόλα, τις εκρήξεις, βλέπει νέους ανθρώπους γύρω του να σωριάζονται γαζωμένοι από τις σφαίρες. Πολλοί μαθητές του, και φίλοι του σκοτώνονται εκεί, δύο ξεψυχούν μπροστά στα μάτια του. Αποσύρεται από την πολιτική και φεύγει με μετάθεση για την Οαχάκα. Και μετά σιωπή……
Το 1969 παντρεύεται, κάνει παιδιά, αλλά συνεχίζει να διδάσκει τον κόσμο μέχρι τα τέλη του ’87, που πέρνει σύνταξη. Διδάσκει μικρούς, μεγάλους. Δίνει από το υστέρημα του για να έχουν βιβλία και γραφική ύλη, και παπούτσια οι μαθητές. Όλα είναι ύσηχα…..

Όχι όμως σήμερα. Σήμερα είναι η δωδέκατη μέρα της κατάληψης της πλατείας της πόλης από τους δασκάλους. Ο Δον Φερνάντο παρακολουθούσε από κοντά τις εξελίξεις. Πρώτον γιατί απεργούσαν οι άνθρωποι των οποίων κάποτε ήτασν συνάδελφος, και δεύτερον γιατί τα πιο βασικά αιτήματα τους μετά τον μισθό αφορούσαν τη βελτιωση της ζωής των μαθητών τους, ιδίως εκείνων που έρχονταν από τα χωριά. Κάθε μέρα πήγαινε στην πλατεία, πήγαινε στον ραδιοσταθμό και έδινε ραδιοφωνικές διαλέξεις επί παντός επιστητού, και τα βράδυα έφερνε ψωμί στους καταληψίες συναδέλφους, και κιμωλίες για όσους έκαναν δωρεάν μαθήματα μέσα στην πλατεία. Χτες το βράδυ όμως τα πράγματα πήραν μια στροφή προς το χειρότερο. Η αστυνομία επιτέθηκε στην πλατεία, έδειρε τους δασκάλους, δυάλησε τον καταυλισμό και τον ραδιοσταθμό. Ο δον Φερνάντο ένιωσε οργή, λύπη για τους συναδέλφους, και μίσος για τους μπάτσους. Το επόμενο πρωί έπρεπε να κατέβει στην πόλη. Όλα αυτά δεν έπρεπε να μείνουν αναπάντητα.

Ήταν εννιά η ώρα όταν ξεκίνησε από το σπίτι, με τις κιμωλίες στην τσέπη και το μαντήλι στο χέρι, για να πάει στην πλατεία. Στον δρόμο κανείς. Και όμως, κάπου άκουσε σαματά. Και ξαφνικά τους είδε. Ένα τσούρμο που κατέβαινε με δρασκελιές τον δρόμο. Ήταν δεν ήταν πενήντα άτομα, φοιτητές, μαθητές συνταξιούχοι, εργάτες, αγρότες οπλισμένοι με κατσαρόλες, κοντάρια και μαντίλια. Μια μικρή αλλά μαχητική διαδήλωση, που ξεκίναγε από τη γειτονιά του. Δεν έχασε χρόνο και μπήκε μπροστά. Το μπλοκ τον υποδέχτηκε με επευφημίες. “Το λέει ακόμα η καρδούλα σου γερο-δάσκαλε, του φώναξε ένας γείτονας, ένας τριαντάρης εργάτης γης.” “ Ναι, όταν πρέπει να παλέψω για κάτι που έχει σημασία, το λέει”!

Όσο προχωρούσαν η διαδήλωση γινόταν όλο και πιο μεγάλη. Κόσμος μαζευόταν από τα γύρω στενά, τώρα ήταν φανερό ότι όλη η γειτονιά είχε κινητοποιηθεί για τη διαδήλωση. Παρακάτω όταν έμπαιναν στις μικροαστικές γειτονιές περίμεναν να έχουν προβλήματα. Όμως συνέβη το αντίθετο. Οι νεότεροι έμπαιναν στην πορεία, οι γηραιότεροι απλά χειροκροτούσαν, οι νοικοκυρές έλουζαν τον κόσμο με ένα ειδικό διάλειμα για τα δακρυγόνα που έφτιαχναν από νερό και λεμόνι, ή φάρμακα, γιατροί μοίραζαν χειρουργικές μάσκες και έμπαιναν στο μπλοκ για να δώσουν πρώτες βοήθειες σε περίπτωση σύγκρουσης. Όταν έφτασαν στον κεντρικό δρόμο, έμαθαν τα νέα και από τα γύρω χωριά. Οι Ινδιάνοι είχαν ξεσηκωθεί και αυτοί, είχαν καταλάβει τα τοπικά αστυνομικά τμήματα των περιοχών τους και κατέβαιναν στην πόλη. Οι λαοί της Οαχάκα είχαν ξεσηκωθεί. Τέτοιο ξεσηκωμό είχε να δει ο δον Φερνάντο από το ’68. Και ήταν πάλι στο κέντρο του αγώνα, μάχημος αγωνιστής.

Πια το πλήθος στο δρόμο ήταν τόσο μεγάλο που έμοιαζε σαν ένα ορμητικό ποτάμι που πέρναγε από τους δρόμους της πόλης. Μέσα σε λίγα λεπτά είχαν φτάσει κοντά στην πλατεία. Το πρώτο που αντίκρυσαν ήταν οι απεργοί που έτρεχαν να σωθούν από την αστυνομία. Μόλις όμως έβλεπαν πόσοι κατεβαιναν για να τους υποστηρίξουν, έκαναν μετάβολή, έμπαιναν στον κυρίως όγκο της πορείας και γύρναγαν για να ξανακαταλάβουν την πλατεία. Σε λίγο εμφανίστηκαν οι πρώτες σιδηρόφρακτες διμοιρίες, και πήραν θέση μάχης. Οι διαδηλωτές τρόμαξαν προς στιγμήν, αλλά αποφάσισαν να μην υποχωρίσουν. Απο δω και πέρα δεν υπήρχε γυρισμός. Μαζεύτηκαν μπροστά από τους αστυνομικούς.

“Γιατί μας χτυπάτε, είμαστε φτωχοί και άνθρωποι του λαού σαν και σας, δεν ντρέπεστε;” φώναζε μια γριά Μιξτέκα προς τους αστυνομικούς
“Ελάτε μαζί μας ή σηκωθείτε φύγετε, και για των δικών σας παιδιών τα δικαιώματα παλεύουμε” τους φώναζε ο Φερνάντο.

Συνθήματα δονούν την ατμόσφαιρα. Ανάμεσα τους ξεχωρίζει το τρομερό ¨ZAPATA VIVE¨. Ο Ζαπάτα ζει! Η αστυνομία ξεκίνησε την επίθεση με γκλομπ και δακρυγόνα. Όμ,ως όλοι έμειναν στη θέση τους. Ξαφνικά τα χτυπήματα από τα γκλομπ δεν σήμαιναν τίποτα, ούτε να δακρυγόνα από τις αύρες και οι πλαστικές σφαίρες από τα ελικόπτερα. Κάπιοι έβγαλαν πυροτεχνήματα και άρχισαν να τα ρίχνουν στα ελικόπτερα και τους αστυνομικούς, άλλοι απαντούσαν με καδρόνια και πέτρες, άλλοι απλά φώναζαν. Στο τέλος η αστυνομία υποχώρησε, τι υποχώρησε δηλαδή, τρέχοντας έφυγαν και εγκατέλειψαν την πλατεία. Οι διαδηλωτές είχαν κερδίσει την πρώτη νίκη. Μπήκαν μέσα και έστησαν οδοφράγματα, φτιάξανε τέντες για τους τραυματίες και επιδιόρθωσαν ότι μπόρεσαν από τον καταυλισμό. Ο Φερνάντο ήταν εκεί, έδινε πρώτες βοήθειες, βοήθαγε στο στήσιμο οδοφραγμάτων, φορτώθηκε πυροτεχνήματα και τα μοίρασε στα οδοφράγματα. Μόλις που πρόλαβε, γιατί το μεσημέρι η αστυνομία επανήλθε διρμύτερη. Οχι ότι αυτό σήμαινε τίποτα βέβαια, ο κόσμος, που στο μεταξύ είχε πολλαπλασιαστεί, την έστειλε στα τσακίδια. Το βράδυ ξεκίνησαν να καταλάβουν και τις γειτονιές. Ο Φερνάντο και το γκρουπ του δεν βρήκαν μπάσκινα ούτε για δείγμα. Έστησαν ένα οδόφραγμα με ένα παλιό φορτηγό που βρήκαν και κάτι κορμούς, έβγαλαν βάρδιες για το οδόφραμα και αποφάσισαν να κάνουν μια μικρή γιορτή για τη νίκη τους. Η γιορτή είχε επίκεντρο το φτωχικό του δον Φερνάντο, ο οποίος άνοιξε δυο βαρέλια κρασί που είχε φυλαγμένο για ειδικές περιστάσεις, ενώ οι άλλοι γείτονες έφερναν φαγητό και τεκίλα. Ήταν ένα γεγονός που άξιζε ένα τρικούβερτο γλέντι. Επιτέλους οι λαοί μίλησαν ενάντια στην καταπίεση, και τώρα η γλυκειά μέθη της ελευθερίας και της εξέγερσης είχε καταλάβει όλη τη γειτονιά. Οι προπώσεις έδιναν και έπερναν, ενώ όλοι ήθελαν να μιλήσουν με τον μαχητικό γερο-δάσκαλο, να ακούσουν τη γνώμη του και να τον ρωτήσουν πως έβλεπε την κατάσταση. Κάποια στιγμή, χωρίσ να το καταλάβει, κάποιος του έδωσε ένα ποτήρι, η μουσική σταμάτησε και επικράτησε υσηχία. Ο δον Φερνάντο, απροετίμαστος,έπρεπε να βγάλει ένα μικρό λόγο. Ο οποίος ήταν ο εξής.
“Amigos, vecinos, me preguntais por el futuro. El futuro de este lucha,y el futuro de los pueblos de este ciudad. Vos digo que no se quando vamos a vencir o no, quando vamos a gañar nuestros derechos de pan, trabajo,educación,salud, libertad, una vida segura y feliz sin hambre y poverdad. Somos los mas pequeños del mundo, la gente de los povres, pero ahora somos tambien la gente de la lucha. Cuando nos organizamos, y guando explicamos el razon de nuestra lucha a todo el pueblo de Mexico y a los pueblos del mundo, y ellos se mezclan en esa lucha, estoy seguro que vamos a gañar. Pero ahora no esta el tiempo para pensar, lo vamos a hacer en la mañana. Mañana hacemos el plan de la continuación de nuestra lucha. Por ahora no se que esta nuestro futuro. Pero lo que hay visto hoy me gusta mucho.Es la revolucion mas bonita. La revolucion del pueblo. ¡Bivan los compañeros! ¡Vivan los compañeros!”
“Φίλοι, γείτονες, με ρωτάτε για το μέλλον. Το μέλλον αυτού του αγώνα, το μέλλον των λαών αυτής της πόλης. Σας λέω ότι δεν ξέρω εάν θα νικήσουμε ή όχι, εάν θα κερδίσομε το δικάιωμα μας για ψωμί,παιδεία δουλειά, υγεία ελευθερία, μια ζωή χαρούμενη χωρίς πείνα και κακουχίες. Είμαστε οι πιο μικροί, ο κόσμος των φτωχών, αλλά τώρα είμαστε και ο κόσμος του αγώνα. Εάν οργανωθούμε, και εξηγήσουμε στους λαούς του Μεξικού και του κόσμου τον λόγο του αγώνα μας, και αυτοί συμμετέχουν σε αυτόν τον αγώνα, είμαι σίγουρος πως θα νικήσουμε. Αλλά τώρα δεν είναι ώρα για περισσυλογή. Αυτό το κάνουμε αύριο. Αύριο το πρωί θα σχεδιάσουμε τη συνέχεια του αγώνα μας. Για την ώρα δεν ξέρω τίποτα για το μέλλον. Αυτό όμως που είδα σήμερα μου άρεσε πολύ. Και αυτό είναι η επανάσταση του λαού.Να πιουν οι σύντροφοι! Να ζήσουν οι σύντροφοι!”

ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΡΑΝ

ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΡΑΝ

1) Η στάση του Τσάνες και σημαντικού κομματιού της αριστεράς που βασίζεται στην αρχή του “πας αντιαμερικάνος φίλος μου” είναι κατάπτυστη και κοντόφθαλμη μέχρι αηδίας. Το “ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου δεν ισχύει πάντα. Ρωτήστε τους Ιρανούς αριστερούς, και κυρίως όσους ήταν στο Κομμουνιστικό Κόμμα επί Χομεϊνί.
2) Η εξέγερση του λαού του Ιράν έχει πραγματικά ψαρακτηριστικά λαϊκής εξέγερσης, ανεφαιρέτως του ποιός φαίνεται να είναι ο ηγέτης της. Τώρα το εάν οι μουλάδες θα αντικατασταθούν από ένα τσιράκι της CIA ή κάποιον πραγματικά προοδευτικό άνθρωπο(και γιατί όχι σοσιαλιστή) είναι ένα θέμα που θα πρέπει να εξεταστεί από τα κάτω, και κυρίως από τους ίδιους τους ανθρώπους που έχουν βγει στους δρόμους του Ιράν.
3) Οι μουλάδες και το καθεστώς τους είναι από τα πιο αναχρονιστικά καθεστώτα πυο υπάρχουν. Αλλά αυτό γίνεται παντού όπου υπάρχει ανάμειξη της θρησκείας στα του κράτους.
4) Το γεγονός ότι ο Μουσαβί αντιπολιτεύεται τους μουλάδες, δεν αλλάζει ποσώς το παρελθόν του, ως γέννημα θρέμα αυτής της κλίκας. Το γεγονός επίσης ότι σπρώχνεται από τους Αμερικάνους και τους Άγγλους κάνει υις προθέσεις του εξ’ίσου ύποπτες. Ιδίως όταν ξέρεις ότι οι Αμερικάνοι δεν θα δυστάσουν να υποστηρίξουν ένα θεοκρατικό καθεστώς, αρκεί να είναι ένα “δικό τους” θεοκρατικό καθεστώς, σαν την Σαουδική Αραβία. Επιπλεόν ας μην ξεχνάμε ότι δύο από τα αγαπημένα παιδιά των Αμερικάνων στην περιοχή υπήρξαν ο Σαντάμ και ο Σάχης Ρεζά Παχλεβί, γνωστοί φιλάνθρωποι, δημοκράτες και υπέρμαχοι των ανθρώπινων δικαιομάτων τον καιρό που ήταν στα ντουζένια τους.
5) Όσο ενοχλητική είναι η υσηχία της αριστεράς για το θέμα, άλλο τόσο υποκριτική είναι η φλυαρία των πιο πολλών Δυτικών ΜΜΕ σε σχέση με το θέμα. Δυστυχώς έχουμε δει και τους δικούς σας πάτρονους της δημοκρατίας....

HABEMUS PAPAM

Απλά θα ήθελα να σχολιάσω λίγο το όλο σκηνικό που έγινε με την διαμάχη Τσίπρα-Αλαβάνου και την παραίτηση (και επαναφορά) του ηγέτη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Η πιο πιθανή ερμηνεία της παραίτησης της ίδιας, έχει να κάνει με τις εντός του Συνασπισμού διιχογνωμίες για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Παρ’όλα αυτά όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν μεταφέρθηκε στον τύπο, αλλά αντιθέτως ο κόσμος έμεινε με την εντύπωση ότι το όλο σκηνικό έγινε για την “μάχη της καρέκλας”, αφού ούτε ο ίδιος ο Αλαβάνος εξήγησε δημοσίως τους πολιτικούς λόγους πίσω από την παραίτηση του, ούτε όμως και ο Τσίπρας έδειξε με την αντίδραση του τους επί της πολιτικής λόγους που οδήγησαν στις διχογνωμίες αυτές.
Αντιθέτως αυτά τα μάθαμε “ανεπίσημα” μέσα από διαροές προς τον τύπο. Όλο αυτό το παρασκήνιο μόνο κακό μπορεί να κάνει, και να δημιουργήσει την εντύπωση πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ακόμη κόμμα της σειράς στον μέσο πολίτη. Και λόγω της επικοινωνιακής διαχείρισης του όλου ζητήματος, νικητής από την όλη ιστορία μπορεί να βγει μόνο η αν;ανεωτική πτέρυγα με όσα συνεπάγεται αυτό το πράγμα. Πόσο μάλλον όταν όλο αυτό το σκηνικό στήνεται τον καιρό που κανονικά το αριστερό ρεύμα και ο Τσίπρας και οι συν αυτώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τους ανοιχτούς λογαριαμούς που έχουν με την ανανεωτική πτέρυγα ήδη από την εποχή του Δεκέμβρη.

First they came for the Jews….

Το σκηνικό των τελευταίων εβδομάδων στην Ομόνοια, όπως και στις άλλες περιοχές που διαμένουν μετανάστες, τις τελευταίες εβδομάδες θυμίζει όλο και περισσότερο σκηνικό γκέτο. Η αστυνομία μπαινοβγαίνει στις γειτονιές ελεύθερα, με τα όργανα της να εξευτελίζουν μετανάστες στο δρόμο, να κάνουν συλλήψεις στο σωρό και να τρομοκρατούν ανθρώπους που ήρθαν στη χώρα μας για να ξεφύγουν από φτώχεια, πολέμους και αυταρχικά κα8εστώτα. Και όλα αυτά στον απόηχο της εκλογικής επιτυχίας της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.
Μετά τις ευρωεκλογές ην κυβέρνηση ξαφνικά ανακάλυψε το θέμα των μεταναστών. Όχι για να σκύψει πάνω από τα προβλήματα τους, αλλά για να ηγηθεί της εξτρατείας ενάντια σε αυτούς. Από κοντά και το δήθεν αριστερό ΠΑΣΟΚ, το οποίο μυριζόμενο τις ψήφους αντέγραψε την ρατσιστική ρητορική Καρατζαφέρη σχεδόν μέχρι τελίας, μιας και μυρίστηκε ότι μπορεί να μαζέψει ψήφους και απο ‘κει. Παράληλα βλέπουμε διάφορους “αγανακτησμένους” πρώην καταδρομείς και νυν κατοίκους (βλέπε Δημήτρης Πιπίκιος) να τρέχουν στις γειτονιές που μένουν οι μετανάστες με μοναδική ατζέντα την εκκαθάριση της περιοχής από τα “μύαρα” στοιχεία και δίνοντας ουσιαστικά μια μηντιακή “πάσα” στα “παλικάρια” της Χρυσής Αυγής να κάνουν το “θεάρεστο” έργο τους κυνηγώντας μετανάστες στα στενά των συνοικιών, με την βοήθεια πάντα της ΕΛ.ΑΣ.

‘Ολο αυτό το σκηνικό είναι μια εικόνα από το παρόν αλλά και το μέλλον της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μια εικόνα που κάθε άλλο παρά όμορφη είναι. Γιατί εάν δεν υπάρξει αντίδραση, και τα περιστατικά σαν το λυντσάρισμα των Πακιστανών στη Μανωλάδα θα πολλαπλασιαστούν, και οι απειλές που δέχονται όσοι Έλληνες τολμούν να δείξουν κάποια συμπάθεια προς τους μετανάστες θα αρχίσουν να γίνονται πραγματικότητα. Και η μαύρη αλήθεια είναι ότι θα ανοίξει ο δρόμος και για την εξολόθρευση και άλλων ενοχλητικών ομάδων, και άλλων αποδιωπομπαίων τράγων που θα τους φορτωθούν όλα τα κακά του συστήματος, σε μια προσπάθεια να αθωωθούν στην συνείδηση του κόσμου οι πραγματικοί υπαίτιοι της κρίσης, της ανεργίας και όλων των δεινών που μας μαστίζουν, δηλαδή το εθνικό και διεθνές κεφάλαιο. Έναντι όλης αυτής της ρητορικής το μόνο που μπορούμε να αντιτάξουμε είναι ο ορθός λόγος και οι λύσεις που δίνουν πραγματική λύση στο πρόβλημα της ανεργίας. Δηλαδή τα πολιτικά επιχειρήματα και οι κοινοί κοινωνικοί αγώνες. Ας μιλήσουμε λοιπόν πριν να εκλείψουν όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να μιλήσουν.

ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ

Πολλά και ύποπτα πράγματα συμβαίνουν στην Αθήνα. Πολλύ φοβάμαι ότι μέσα στις επόμενες βδόμάδες η Ελλάδα θα ζήσει ημέρες της Ιταλίας του ’70. Δεν είμαι και πολλύ σίγουρος για αυτό που Θα πω αλλάτα γεγονότα των τελευταίων μηνών έχουν μια δυνατή οσμή από στρατηγική της έντασης. Από τις χειροβομβίδες στο στέκι μεταναστών, στις μπουνιές σε στέκια ομοφυλοφίλων, στους αγανακτισμένους δήθεν πολίτες του Αγίου Παντελεήμονα και της Πάτρας ‘εως και στη δράση της “σέκτας επαναστατών”, και στις χειροβομβίδες κρότου-λάμψης στπ Παλιό Εφετείο όλα έχουν την χαρακτηριστική μυρωδιά του παρακράτους και της Χρυσής Αυγής.

Το μόνο που μπορώ να αισθανθώ μετά το τελευταίο χτύπημα της Σέκτας είναι τρόμος. Τρόμος για τα μελούμενα. Τρόμος για την περεταίρω συμπεριφορά της αστυνομίας και της ελληνικής ακροδεξιάς που όλο και δυναμώνει. Η επίθεση έγινε ενώ εδώ και λίγες ημέρες βγήκε το πόρισμα για την δολοφονία Γρηγορόπουλου, τις ίδιες μέρες που η αστυνομία έχει αναλάβει κατ’ εντολίν της κυβέρνησης και με τη συνέργεια της Χρυσής Αυγής να συλλάβει και να τρομάξει όσους φτωχοδιάβολους βρίσκονται στις πέριξ του κέντρου περιοχές. Δηλαδή, σε μια εποχή που ευνοεί την καταστολή. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα εμένα με τρομάζει. Στη μετά Δεκέμβρη εποχή, φαίνεται ότι και πάλι η διαφορετική άποψη σιγά σιγά περνά στο περιθώριο, και απο κει και πέρα στην παρανομία, μετά από μεθόδους και μεθοδεύσεις από διάφορους κύκλους που λυμαίνονται τα κανάλια της ενημέρωσης και τον κρατικό μηχανισμό. Υπάρχει μάλιστα ένα περίεργο υπόγειο πλέγμα σχέσεων ανάμεσα σε επιτροπές κατοίκων, συλλλόγους εφέδρων, την Χρυσή Αυγή και μέλη του ΛΑΟΣ, το οποίο μονοπωλεί τον τηλεοπτικό χρόνο σε ρεπορτάζ για την μετανάστευση και την εγκληματικότητα και οργανώνει εκδηλώσεις μίσους, ενώ μέλη αντιρατσιστικών οργανώσεων έχουν δεχτεί απειλές, είτε ανώνυμα, είτε μέσω της ιστοσελίδας της Χ.Α., και οι μετανάστες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σειρά ρατσιστικών επιθέσεων και επιχειρήσεων σκούποας που συνδιοργανώνονται από τη Χρυσή Αυγή και διμοιρίες των ΜΑΤ. Και να μην ξεχνάμε τα του προκείμενου. Όταν σκοτώθηκε ο αστυνομικός, όλοι έδειξαν προς την Σέκτα. Αντιστοίχως στην επίθεση κατά της Κούνεβα, η αστυνομία συνεχίζει να ερευνά την ερωτική της ζωή, ενώ είναι γνωστό ότι είχε δεχτεί απειλές από μπράβους της εργοδοσίας, ενώ οι έρευνες άεχησαν με καθυστέρηση ενός μήνα. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, ή μήπως ξέρουν πιοι βρίσκονται πίσω από ντη Σέκτα; Και μήπως η επίθεση έχει σκοπό να δημιουργήσει κλίμα κατά τη διάρκεια της δίκης του ΕΛΑ που διεξάγεται τώρα, όπως είχαν κάνει τα δύο προηγούμενα χτυπήματα μέσα στον Δεκέμβρη; Ύποπτα πράγματα σε ύποπτες εποχές. Και τρομακτικά. Που μου φέρνουν στο μυαλό την εποχή που η Ordine Nuovo έκανε τυφλές επιθέσεις με σκοπό να δημιουργήσει κλίμα ευνοηκό για μια αυταρχική στροφή στην Ιταλική κοινωνία. Και δυστυχώς αυτό το κλίμα τρομοκρατίας δεν θα το πληρώσουν μόνο αγωνιζόμενοι άνθρωποι. Θα το πληρώσουν και πολλοί που δεν έχουν καμία σχέση με τα κινήματα και απλά έτυχε να βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Και αυτό δεν είναι το πιο τρομακτικό ενδεχόμενο. Υπάρχει και η πιθανότητα της φασιστικής εκτροπής, έστω και μέσω εκλογών. Γιατί ο φασιμός από ένα τέτοιο κλίμα ευνοείται. Εκτός και εάν βρούμε τον τρόπο να απαντήσουμε πολιτικά σε όλα αυτά. Να πιαστεί μια αρχή

Μια βραδυά στη New Division

Ήταν μια ένα βράδυ Τρίτης μέσα στην πόλη της Λευκωσίας. Τρίτη βράδυ σημαίνει ένα πράγμα. Jazz στη New. Ξεκίνησα λοιπόν από σχετικά νωρίς, για να απολαύσω τη βραδυά στο έπακρο. Διασχίζοντας την αυλή για να μπω στον κυρίως χώρο του μπαρ πρόσεξα μια ελαφρά αλλαγή στην ατμόσφαιρα. Σχεδόν κανείς δεν βρισκόταν εκεί, ή στα κλασικά σκαλάκια. Μόνο ένα ζευγάρι που μπαλαμουτιαζόταν. Πέρασα λοιπόν τον Ρομέο και την Ιουλιέτα αδιάφορα και μπήκα στο μπαρ. Η ατμόσφαιρα ήταν η τέλια ατμόσφαιρα για μια jazz’n’blues βραδυά. Χαμηλός φωτισμός και ο Muddy Waters να ξελαρυγγιάζεται από τους ενισχυτές μπας και παιχτεί κάνας παιρετέρω φραμπαλάς. Μέσα οι κλασσικοί θαμώνες της New και της γενικότερης περιοχής της Παλιάς Λευκωσίας, ήτοι μια σειρά από εναλλακτικούς τριαντάρηδες με υπαρξιακά προβλήματα. Πήγα και ‘γω στην κλασσική μου θέση, στη γωνία της μπάρας. Παρήγγειλα και ΄γω ένα μπέρμπον και χάθηκα στις σκέψεις μου, περιμένωντας τον Neil να εμφανιστεί. Το μπέρμπον κατέβαινε σιγά σιγά και εγώ απλά παρατηρούσα τον κόσμο.
Και ξαφνικά όλα άρχισαν να γίνονται πολύ παράξενα με έναν διασκεδαστικότατο τρόπο. Την θέση της μπαργούμαν είχε παραλάβει η Jessic Rabit, η οποία μοίραζε απλόχερα ποτά και φιλιά στους πελάτες, ενώ λίγο παραπέρα η Μαύρη Ντάλια ψώνιζε έναν ακόμη πελάτη. Ο Tom Waits παραπατούσε στην σκάλα, αγκαζέ με τον Sal Paradise, ενώ ο Allen Ginsberg σκάρωνε στιχάκια στην απέναντι γωνία, πέρνωντας μάτι τον Charles Bukowski την έπεφετ ταυτόχρονα στην Billie Holiday και την Frida Kahlo. Στην τουαλέτα ο William S. Burroughs σκόραρε ακόμε ένα φιξάκι με πρέζα, ενώ ο Rimbaud βρισκόταν σε μια κατάσταση ημί-μαστούρας από το όπιο, στην αγκαλιά της Janis Joplin. Στο βάθος, αναμεταξύ ουίσκι και τσιπς, ο θείος Φρανκ και ο Καπτάν Βοϊδόκαρδος σχεδίαζαν την επικείμενη κατάκτηση του κόσμου, ενώ λίγο παραπέρα ο John Dillinger παρέα με τη συμμορία του σχεδιάζαν το επόμενο χτύπημα. Στα ηχεία η κατάσταση αλλαξε άρδην, αφού Miles Davis και John Coltrane επιδίδονταν σε μία μαραθώνια κόντρα αυτοσχεδιασμού που έμοιαζε να κρατάει για πάντα, ενώ ακριβώς δίπλα στο ηχείο στεκόταν ένας εκστασιασμένος Holden Caulfield. Ξαφνικά μπήκαν τρεις περίεργοι τύποι με καπαρντίνες στο μαγαζί και αρχισαν να κόβουν κίνηση, αξιολογώντας τον χώρο και την ασφάλεια του. Όταν κατάλαβαν ότι ο χώρος είναι ασφαλής, έκατσαν και προσπάθησαν να κάνουν πως αγνωούν τα αγριεμένα βλέμματα του Καμιλο Σιενφουέγος και του Τσε. Είναι ο Τόνυ Μοντάνα, ο Αλ Καπόνε και ο Λάκυ Λουτσιάνο. Η ατμόσφαιρα μυρίζε μπαρούτι. Σε μια φάση ο Τόνυ Μοντάνα έκανε να αγριοκοιτάξει τον Κουβανό και τον Αργεντίνο, αλλά οι δύο τους του έρηξαν ένα βλέμα κοφτερό σαν λεπίδα και το ξανασκέφτηκε.Όμως νομίζω ότι κάπου είχε κρυμμένο το Λούγκερ, και δε θα δύσταζε να το τραβήξει, εά είχε πάρει κάμποση κόκα παραπάνω, ή αισθανόταν ότι τον έπερνε να κάνει μαγκιές στους σκληροτράχηλους αντάρτες της Σιέρα Μαέστρα, ιδίως τη στιγμή που κάθε καρυδιάς καρύδι θα μπορούσε να βρίσκεται εδώ μέσα, και, κυρίως, περισσότεροι άντρες πιστοί στον Τσε, όπως ο Πεπίνο. Η κατάσταση ήταν έκρυθμη και πήγαινε να ξεφύγει. Από τη μια οι επαναστάτες και από την άλλη οι εκπρόσωποι της Μαφίας και των εξωρίστων. Και παραδίπλα μια πλειάδα από μουσικούς, λογοτεχνικούς ήρωες, συγγραφείς και κινηματογραφικούς ήρωες στον μικρόκοσμο τους, να μην δείχνουν να καταλαβαίνουν τι γίνεται πέρα από τον μικρόκοσμο τους. Και ενώ όλα έδειχναν προς την κατεύθυνση του μακελειού, να σου ο Raul Duke και ο τεράστιος Σαμοανός δικηγόρος του, να εισβάλουν στο σκηνικό. Έκαναν μια γύρα από όλα τα τραπέζια (εκτός από τους Κουβανούς) και μοιράζωντας τους κόκους του peyote λες και ήταν στραγάλια. Και πάνω που ένιωσα το peyote να σκάει στον εγκέφαλό μου, άκουσα μια γνώριμη φωνή να με ρωτά: “Πάλι χάθηκες στον κόσμο σου ρε ροζ Δουκάκι;”Είναι ο Neil.
Γαμώτο, όλο αυτό το πανηγύρι ήταν μόνο στο μυαλό μου. Άτιμη τζαζ, μου βάζεις πάλι ιδέες και κάνεις την φαντασία μου να οργιάσει………

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;Μια εξήγηση για την ήτταν του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές.

Τώρα που φαίνεται να ανοίγουν πολλά μέτωπα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις ευρωεκλογές, νομίζω ότι είναι καιρός να δούμε πιοί είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι της εκλοογικής αποτυχίας. Η μάλλον τι φταίει για την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Εγώ θα εστιάσω στα πιο σημαντικά από όλα αυτά.

Συνεργασίες

Στην διάρκεια του προηγούμενου έτους ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ ή όχι. Στη συνέχεια αυτή η αμφιταλάντευση εμφανίστηκε και όσον αφορά την προοπτική συνεργασίας με του Πράσινους. Αυτή όμως η αμφιταλάντευση για το θέμα ΠΑΣΟΚ έγινε ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν σε θέση ισχύος σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ, και μπορούσε να υπαγορεύσει τους όρους υπό τους οποίους θα συνεργαζόταν με το ΠΑΣΟΚ, αποσκοπώντας στην αποδοχή από μέρους του ΠΑΣΟΚ ενός καθαρού minimum σοσιαλιστικού προγράμματος. Αυτό βέβαια θα οδηγούσε το ΠΑΣΟΚ στην απόρριψη κάθε σκέψης συνεργασίας, και θα αποκάλυπτε την πραγματική φύση του ΠΑΣΟΚ. Όσο για την συνεργασία με τους οικολόγους, δεν θα έπρεπε να γίνει ούτε σκέψη για αυτήν, αφού οι οικολόγοι δεν εμφανίζονταν ούτε στα κινήματα πόλης το προηγούμενο διάστημα, πράγμα το οποίο δημιουργεί υποψίες για το πολιτικό στίγμα τους.

Ασαφές πρόγραμμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να έχει ένα σαφές σοσιαλιστικό πρόγραμμα, το οποίο να μιλά για κοινονικοποιήσεις, πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων και δημόσια δωρεάν παιδέια, υγεία. Αντιθέτως, όμως μετά από μια προσπάθεια της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και του αριστερού ρεύματος του ΣΥΝ να μην υπάρξουν προστριβές με την ανανεωτική πτέρυγα, κατέφυγε στην δημιουηργία ενός προγράμματος το οποίο ήταν λίγο απ’όλα.Μέσα στο ίδιο πρόγραμμα γινόταν λόγος σχεδόν ταυτόχρονα για τη διαχείριση του καπιταλισμού και για τον σοσιαλισμό. Το αποτέλεσμα ήταν να μην υπάρχει ένας καθαρός πολιτικός λόγος από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και μόνο γενικόλογες απαντήσεις.

Δεκέμβρης

Κατά τη δι’αρκεια του Δεκέμβρη είδαμε μια σειρά από στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ να κόβουν βόλτες στα κανάλια της τηλεόρασης λέγοντας κυριολεκτικά ότιν τους κατέβαινε, και πολλές φορές ξυφουλκώντας κατά της απόφασης του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξει τις μαθητικές κινητοποιήσεις. Από την άλλη πλευρά όμως η αριστερπή πτέρυγα του ΣΥΝ και η γραματεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, παρά την υποστίριξη τους στο κίνημα του Δεκέμβρη. Αυτό έγινε γιατί αφ’ ενός μεν δεν προσπάθησαν να απαντήσουν πολιτικά στην προκλητική συμπεριφορά των ανανεωτικών, και αφ’ ετέρου διότι δεν στάθηκαν αποτελεσματικά απέναντι σε αυτό το κομμάτι του αναρχικού χώρου που συγχαίει την εξέγερση με το κάψιμο αυτοκινήτων και καταστημάτων. Τέτοιες λογικές εάν δεν αντιμετοπιστούν ενεργοποιούν τα συντηριτικά αντανακλαστικά μεγάλου μέρους της κοινωνίας,πράγμα, που όπως γνωρίζουμε, πάει πίσω συνείδηση και κίνημα.

Διγλωσία

Από τον Δεκέμβρη και μετά τα ΜΜΕ προωθούσαν ανοιχτά την ανανεωτική πτέρυγα ώς βασική εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, αν και αυτή εκπροσωπεί μόνο το 25% του συνόλου των ανθρώπων, οργανωμένων σε συνηστώσες ή ανένταχτων, που βρίσκεται εντός του πολιτικού χώρου του ΣΥΡΙΖΑ. Παράληλα όμως η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΝ δεν έχουν τολμήσει έως τώρα να κοντραριστούν ανοιχτά με την ανανεωτική πτέρυγα και περιορίζονται σε διακυρήξεις του τύπου “εμείς είμαστε παρώντες στο κίνημα του Δεκέμβρη” , διακυρίξεις που δεν είχαν ουσιαστικά κανένα αποτέλεσμα. Ως αποτέλεσμα όλων των άνωθι στοιχείων έβγαινε προς τα έξω μια διγλωσία που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ να φαίνεται αφερέγγυος στα μάτια των πλατιών μαζών, μιας και αδυνατούσε να προσφέρει μια συγκεκρυμένη λύση για τα προβλήματα τους. Πολλές φορές μάλιστα η ίδια η αριστερή πτέρυγα απουσία της ανανεωτικής ακολουθούσε τις πρακτικές της ανανεατικής πτέρυγας σε τοπικό επίπεδο.

Ανανεωτική Πτέρυγα.
Εξ αρχής η ανανεωτική πτέρυγα δεν έβλεπε με καθόλου καλό μάτι τον ΣΥΡΙΖΑ, μιας και αυτός αποτελεί την ουσιαστική τροχοπέδη για τα σχέδια μιας οιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, τους οικολόγους και γενικά οποιασδήποτε οπορτουνιστικής κίνησης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τις αναρίθμητες απόπειρες σαμποτάζ των διαδικασιών εντός του ΣΥΡΙΖΑ και την προσπάθεια για την επιβολή της στο συνέδριο, ενώ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εξτρατείας αναφέρθηκαν ξυλοδαρμοί μελλών άλλων οργανόσεων απο μέλη του ΣΥΝ, και σε ορισμένες περιοχές η δεξιά πτέρυγα του ΣΥΝ σαμπόταρε ανοιχτά τον προεκλογικό αγώνα, είτε οργανώνοντας κεντρικές προεκλογικές συγκεντρώσεις σε μέρη από τα οποία δεν περνούσε κανείς, είτε σνομπάρωντας επιδεικτικά τις προεκλογικές παρεμβάσεις.

Ένα παράδειγμα προς μίμηση.

Πρόκειται για τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού κόμματος της Ιρλανδίας, Joe Higgins. Κατά την διάρκεια των προηγούμενων ετών ο Higgins και το Socialist Party επέδειξαν μια θαυμαστή προσύλωση στο πρόγραμμα τους και δεν απέκλειναν από αυτό ούτε γραμμή. Βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή μιας σειράς από σημαντικούς ταξικούς αγώνες (όπως αυτός ενάντια στις περικοπές του ασφαλιστικού, αλλά και αυτός των Τούρκων εργατών της κατασκευαστικής Gamma ενάντια στους χαμηλούς μισθούς και την εργοδοτική αυθαιρεσία), τόσο στο πεζοδρόμιο, όσο και από τα έδρανα της βουλής (ο Higgins διετέλεσ βουλευτής του ΣΚ στην Dail επί 10 συναπτά έτη, κερδίζοντας τον τίτλο του πιο μαχητικού και ικανού ρήτορα της). Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εξτρατείας μοίραζε ο ίδιος φυλλάδια και μίλαγε με τον κόσμο (μάλιστα σε ένα χιουμοριστικό στιγμιότυπο έκανε εξτρατεία υπέρ του δικαιώματος των παιδιών να βολτάρουν ελεύθερα στις πλατείες χωρίς να τα αγκαλιάζουν οι πολιτικοί που αλιεύουν ψήφους από τους γονείς), και δεν σκέφτηκε ούτε στιμή την συνεργασία με πράσινους η εργατικούς, και αντιτίθεται στη συνθήκη της Λισαβόνας. Όσο για τον προϋπολογισμό της εξτρατείας, αυτός προκάλεσε τηνέκπληξη του Ιρλανδικού τύπου με το μικρό του μέγεθος. Και τώρα εκπροσωπεί την Δυτική Περιφέρεια του Δουβλίνου, έχοντας πάρει το 14% των ψήφων και αφήνοντας πίσω υποψήφιους του κυβερνητικού Fianna Fail (συντηριτικοί) και του Sinn Fein (πολιτικό σκέλος του IRA) Αυτό το παράδειγμα δείχνει ότι όταν υπάρχει ένα ξεκάθαρο σοσιαλιστικό πρόγραμμα, το οποίο ακολουθείται πιστά, μπορεί να εμπνεύσει τον κόσμο και να βρεί απήχηση σε αυτόν. Αντιθέτως οι μεσοβέζικες και δήθεν ρεαλιστικές θέσεις δεν οδηγούν πουθενά.

Μια νέα ελπίδα

Και όμως από το ανοιξιάτικο συνέδριο και μετά, υπάρχει μια μεγάλη δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Είναι το Δεύτερο Κύμα, μια συγκροτημένη ομάδα ανεντάχτων αριστερών εντός του ΣΥΡΙΖΑ που υποστηρίζεται από το Κόκκινο και το Ξεκίνημα, και ζητά εκδημοκρατισμό της λειτουργείας της γραμματείας έτσι ώστε να εκπροσωπούνται επαρκώς οι ανένταχτοι, δημιουργία δομών με άμεσα ανακλητούς αντιπροσώπους μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Το Δεύτερο Κύμμα ήδη βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την ανανεωτική πτέρυγα με βάση αυτά τα θέματα, αλλά έχει τη δυνατότητα να καταφέρει να απαντήσει πολιτικά στις προκλήσεις της δεξιάς πτέρυγας και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου στον ΣΥΡΙΖΑ.

Δια ταύτα.

Η αποτυχία είναι αποτέλεσμα της δράσης της ανανεωτικής πτέρυγας και της αδυναμίας της γραμματείας και της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΝ να αντιμετοπίσουν ανοιχτά την ομάδα αυτή Μετά την αποτυχία αυτή οι επιθέσεις της ανανεωτικής πτέρυγας έχουν αρχίσει να εντείνονται, και δεν θα αποτελούσε κάτι το αξιοπερίεργο η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στον τρέχωντα χρόνο. Αυτό όμως που πρέπει να γίνει άμεσα είναι να αλλάξει η στάση της γραμματείας και της αριστερής πτέρυγας προς αυτή τη συγκεκριμένη μειοψηφία. Για να απαλαγεί ο ΣΥΡΙΖΑ από τις αγκυλώσεις του ’90 πρέπει να γίνουν βαθειές τομές και μεγάλες μάχες, αλλά πρώτα πρώτα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με την ανανεωτική πτέρυγα, χωρίς να υπολογίσει το όποιο πολιτικό κόστος, και στη συνέχεια να εκπονήσει ένα καθαρό σοσιαλιστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Δηλαδή να εκπληρώσει τις προσδοκίες της πλειοψηφίας του κόσμου που είναι οργανωμένος εκεί μέσα. Δεν μπορεί ένα 25% να κάνει κουμάντο στους υπόλοιπους, όσο media friendly και να είναι………

Περί ευρωεκλογών

Ίσως θα έπρεπε να γράψω για το θέμα νωρίτερα, αλλά νομίζω πως τώρα είναι η ώρα για να μιλήσω για το θέμα, τώρα που πολλοί ακόμα το σκέφτονται. Πολλοι απο εσάς θα σκέφτεστε εάν είναι όντως σκόπιμο να ψηφίσετε, και εάν αντιθέτως θα έπρεπε να προτιμήσετε ένα μπανάκι στη θάλασσα. Η δική μου άποψη είναι ότι τον ειδικά σε αυτές τιςε εκλογές η αποχή δεν πρέπει να είναι επιλογή. Το ίδιο και η “χαλαρή” ψήφος διαμαρτυρίας. Οι καιροί δεν σηκώνουν χαλαρή αντιμετώπιση της ψήφου, ιδίως από όσους εμάς θέλουμε να λεγόμαστε αριστεροί. Και αυτό γιατί αυτές οι εκλογές θα καθορίσουν μια σειρά από πολιτικές τις οπίες θα πρέπει να εφαρμόσουν οι τοπικές κυβερνήσεις.

Σε μια Ευρώπη όπου η ανεργία θερίζειμ η ακροδεξιά βρίσκεται σε άνοδο μαζί με όλα όσα πρεσβεύει,και το βιωτικό επίπεδο του μέσου πολίτη βρίσκεται σε καθοδική πορεία, η ψήφος στην αριστερά είναι μονόδρομος.

Αυτά λίγο πολύ ισχύουν και για το ελληνικό σκέλος των ευρωεκλογών. Δύο κόμματα τα οποία μέχρι πρότεινος ήταν κυριολεκτικά ανύπαρκτα (η ΔΡΑΣΗ του Στέφανου Μάνου και οι Οικολόγοι), και τα οποία δεν είχαν καμία τριβή με μ,είζονα κοινωνικά θέματα σε κινηματικό επίπεδο (σημειωταίον ότι οι Οικολόγοιδεν έχουν εμφανιστεί σε κανέναν από τους μείζονες οικολογικούς αγώνες την τελευταία διετία), πριμοδοτούνται αγρίως από το σύστημα, ως η καλύτερη λύση για τους απογοητευμένους πρώην ψηφοφόρους ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μετά τα καλοκαιρινά μπάνια. Αυτό σημαίνει ότι αυτά τα κόμματα (τα οποία σημειωταίον έχουν δηλώσει ότι θα συνεργαστούν με τον οιονδήποτε για να υπάρξει μια σταθερή κυβέρνηση), είν αι ακίνδυνα για το πολιτικό σύστημα και μπορούν να γίνουν ένα γερό δεκανίκι για τον δικοματισμό, δηλαδή να συμπληρώσουν έναν ρόλο που μέχρι τώρα είχε πάρει μονοκοπανιά ο Καρατζαφέρης. Θα δίνατε ποτέ την ψήφο σας σε δεκανίκαι; Εγώ όχι.

Από την άλλη βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να καπηλεύεται συνθήματα της Ρόζας Λούξεμπουργκ, επενδύοντας στο ότι ο περισσότεροσ κόσμος δεν γνωρίζει για την τύχη της μεγάλης Γερμανίδας επαναστάτριας στα χέρια της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας. Ένα ΠΑΣΟΚ που υπήρξε ουσιαστικά ο εμπνευστής για το σημερινό πολιτικό πρόγραμμα της ΝΔ, και το οποίο ακόμη έχει το θράσος να κοροϊδεύει τους πολίτες πετώντας τσιτάτα ππερί σοσιαλιομού, την ώρα που το πιο σοσιαλιστικό μέτρο που έχει κατά νου είναι να δίνει κίνητρα σε επιχειρηματίες για να προσλαμβάνουν νέους εργαζόμενους (όπως λόγου χάρη το να πληρώνει ο Έλλην φορολογούμενος τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία για τουθς νέους εργαζόμενους αντί για τον εργοδότη). Θα το ψήφιζες; Εγώ πάντως όχι, το πρόγραμμα του μου μοιάζει περισσότερο με μια ροχάλα στα μούτρα του Έλληνα παρά με διέξοδο από την κρίση και σχέδιο για αλλαγή. Επίσης εγώ δεν θα συνεργαζόμουν μαζί του, μιας και δεν υπάρχει κανένα κοινό σημείο ανάμεσα σε αυτό που ονοιμάζεται σοσιαλισμός και το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για μια αλλαγή ηγεσίας, αλλά όχι πολιτικής, και σίγουρα όχι συστήματος.
Για την ΝΔ ούτε λόγος. Ένα κόμμα που σφίζει από ακροδεξιούς, με οικονομικές ιδέες που έχουν αποδειχτεί πλέον ξεπερασμένες από την ίδια την κρίση. Ένα κόμμα που έχει καταστήλει βίαια όλους τους κοινωνικούς αγώνες της τελευταίας πενταετίας, από το φοιτητικό κίνημα στην εξέγερση του Δεκέμβρη, και το οποίο κυριολεκτικά δεν ακούει τους νέους, αλλά τους νοικοκυραίους, ότι και να σημαίνει αυτό. Όταν μάλιστα οραματίζεται μια πράσινη βιομηχανική ανάπτυξη σε μια χώρα που έχει γίνει σχεδόν τοξική από την ρύπανση που προκαλούν οι μεγάλες βιομηχανίες, το εν λόγω κόμμα στην εξουσία φτάνει στο σημείο να είναι και επικίνδυνο για την υγεία του Έλληνα πολίτη.
Οπότε; Ο μόνος δρόμος είναι η ενίσχυση της αριστεράς. Μιας αριστεράς που έχει φανεί στους αγώνες των τελευταίων ετών, που έχει δείξει ότι μπορεί να καταθέσει μια ρεαλιστική πρόταση. Μιας αριστεράς που μπορεί να ενωθεί και να κάνει θαύματα. 130 άνθρωποι σταμάτησαν κοτζάμ Βωβό από το να χτίσει Mall στον Βοτανικό. Φανταστείτε τι μπορούν να κάνουν μερικά εκατομμύρια! Εμπρός λοιπόν, φίλε αναγνώστη. Βγες, ψήφισε και δείξε στα κόμματα εξουσίας ποιον πρέπει να φοβούνται. Εσένα!!!