Χατζιδακιαμ Θοδωρακιαμ
Ισείς τρώτι κι πίνιτι κι εμενα μι τρωει η αρκούδα μι τρωει η αρκουδααααααα.
Διονύσης Σαββόπουλος
Την στιγμή που αυτό το κείμενο γράφεται, οι νέοι της Γαλλίας ζουν τον δικό τους Μάη (ή μάλλον Μάρτη). Και αυτό γιατί προσπαθούν να διατηρήσουν τα δικαιώματα τους, τόσο στην παιδεία όσο και στην εργασία.. Ο λόγος είναι το νομοσχέδιο που προσπαθεί να βάλει σε ισχύ η κυβέρνηση της Γαλλίας για την εργοδότιση των νέων κάτω των 26 ετών, ο οποίος επιτρέπει στους εργοδότες να απολύουν όσους νέους εργαζόμενους θέλουν χωρίς λόγο. Η παλιά αριστερά, όπως εκφράζεται από τα γνωστά κόμματα της Γαλλίας (Σοσιαδημοκράτες , Κομουνιστές) δεν κάνει απολύτως τίποτα. Όπως και τότε, πίσω στο 1968, που πρόδωσε εξόφθαλμα τους φοιτητές. Όπως και τον περασμένο Οκτώβρη, που γύρισε την πλάτη στους οργισμένους και απελπισμένους κατοίκους των γκέτο. Αντιθέτως η αντίδραση βρίσκεται στα χέρια των νέων και των μικρών (σε δύναμη) αλλά τεραστίων (σε αποίχιση) συνδικάτων που πρόσκεινται στη νέα αριστερά. Η παραδοσιακή έννοια του φοιτητικού-συνδικαλισμού-της-μπουατ-του πάρτυ-και-του-κόμματος, που υπάρχει σε Ελλάδα και Κύπρο στην Γαλλία είναι παντελώς άγνωστη. Και ας διαριγνύουν τα ηματια τους διάφοροι απολογητές (εγχώριοι και μη) απολογητές του νεοφιλελευθερισμού.
Και στην Κύπρο στο πανεπιστήμιο Κύπρου; Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει τόσο επαναστατική κίνηση, όπως η κατάληψη της Σορβώνης, το Τριγωνάκι της Αγλαντζίας και η οδός Λόρκα αποκλείεται να παρουσιάσουν την εικόνα που παρουσιάζει η «Πλατεία των Εθνών», έξω από τη Σορβόνη. Το φοιτητικό κίνημα είναι τελείως ανύπαρκτο στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Οι Πολιτικά Ενεργοί φοιτητές του Πανεπιστημίου μας αρκούνται στο να ασχολούνται με το εάν και κατά πόσον πρέπει η Φοιτητική Ένωση να στηρίξει τις επιλογές ενός προέδρου για ένα θέμα που δεν καθορίζει το εάν θα έχει καλύτερη ποιότητα σπουδών το Πανεπιστήμιο, ή το εάν οι απόφοιτοι του θα μπορούν να βρουν μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη δουλεία μόλις βγουν στην αγορά εργασίας. Αντιθέτως όταν μπαίνουν στο τραπέζι τέτοια ζητήματα, ή προσπαθούν εναγωνίως να τα αποφύγουν, ή δεν ασχολούνται ποσώς, ή παίρνουν τη θέση που τους διατάζει το κόμμα. Για την αυτονομία του πανεπιστημίου ας πούμε. Γνωρίζουν οι υποστηρικτές της ότι με αυτή το πανεπιστήμιο θα εξαρτάται από τον ιδιωτικό τομέα, με αποτέλεσμα ή να πουλάει αποφοίτους (σαν να ήταν πρόβατα στο μαντρί) σε εταιρίες, ή να υποβαθμηστούν «μη κερδοφόρες σχολές» όπως η Σχολή Ανθρωπιστικών επιστημών, ή και τα δύο;
Και καλά αυτό, αλλά κάποιες ομάδες φοιτητών αντιμετοπίζουν τεράστια προβλήματα. Τις βοηθάει κανείς; Να πω μερικά απλά παραδείγματα;
Το πρόβλημα των Ελλαδιτών φοιτητών που σπουδάζουν στην Πολυτεχνική. Έκανε κανείς από αυτούς που κόπτωνται για τους Ελλαδήτες καμία διαδήλωση έξω από την Ελληνική Πρεσβεία, για να αναγνωρίζεται το πτυχίο τους από το ΔΙΚΑΤΣΑ (αντιστοιχο ΚΙΣΑΤΣ)
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει έστω και μια επίσιμη πολιτική για να βοηθούνται οι φοιτητές που έχουν δυσλεξία. Ιδίως αυτό είναι μια τεράστια ντροπή για το πανεπιστήμιο, μιας και δεν δίνει τις ίδιες δυνατότητες ακαδημαϊκής επιτυχίας σε μια μερίδα φοιτητών που απλά έχει μια μαθησιακή δυσκολία ( και εάν δεν την είχε θα έσκιζε, μιας και οι δυσλεξικοί είναι πανέξυπνοι, απλά δεν μπορούν να συγκεντρωθούν (εύκολα) και κάνουν πολλά σαρδάμ και ορθογραφικά λάθη) (ο Αλβέρτος Αϊνστάιν ήταν δυσλεξικός). Όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια της Ευρώπης (στα οποία θεωρεί ότι ανήκει και το Πανεπιστήμιο μας), έχουν ειδικά ψυχολογικά κέντρα βοήθειας, επανδρωμένα με ειδικούς ψυχολόγους, για τους φοιτητές που παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες, όπως η δυσλεξία, αλλά εδώ στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, τόσο οι μαθησιακές δυσκολίες, όσο και το θέμα της δημιουργίας ειδικού κέντρου για να βοηθούνται οι φοιτητές που τις έχουν δεν συζητιέται από κανέναν.
Το γεγονός ότι οι φοιτητές αντιμετοπίζονται ως «λεφτάδες». Πως γίνεται αυτό; Κανείς δεν έχει θέσει θεσμικά το θέμα του εργαζόμενου φοιτητή. Του φοιτητή που αδυνατεί να παρακολουθεί τακτικά τις διαλέξεις, επειδή έχει να βγάλει τα υπέρογκα έξοδα της φοίτησης στο πανεπιστήμιο Κύπρου ( Βιβλία, ενοίκιο, καθημερινά έξοδα (τα οποία σε σχέση με σχεδόν όλη την υπόλοιπη Ευρώπη είναι πανάκριβα, μόνο το Παρίσι και το Λονδίνο είναι ποιο ακρυβά από την Λευκωσία, αλλά προσφέρουν ασύγκριτα καλύτερη ποιότητα ζωής)). Και μιλάμε για φοιτητές που κινδυνεύουν (έστω και θεωρητικά) να μείνουν μαθήματα επειδή πρέπει να εργαστούν το πρωί, ή λόγω των υποχρεωτικών παρακολουθήσεων εργάζονται τα βράδια. Μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο που ζητάει από τους φοιτητές του ως υποχρεωτική βιβλιογραφία βιβλία συνολικής αξίας μέχρι και 120-150 λιρών ανα εξάμηνο, την στιγμή μάλιστα που πολλά από αυτά τα βιβλία δεν υπάρχουν στη βιβλιοθίκη. Βέβαια οι παρατάξεις δεν κάνουν τίποτα ούτε και για αυτό. Το θέμα του φοιτητικού βιβλιοπωλείου συζητιέται από την εποχή που ημουν πρωτοετής. Και ακόμα συζητιέται. Όμως δεν βλέπω να γίνεται τίποτα. Ίσα ίσα φαίνεται να έχει μπει στο συρτάρι των παρατάξεων. Και εν τω μεταξύ, για να μην επιβαρύνουν τους φοιτητές οι παρατάξεις…… με πρώτη πρώτη αυτή που εκφράζει την επίσημη αριστέρα στο πανεπιστημίου Κύπρου (!), προπαγανδίζουν κατά της φωτοτύπισης βιβλίων!!! Κώπτονται περισσότερο για τα δικαιώματα των εκδοτικών οίκων παρά για αυτά των φοιτητών. Και ύστερα διατυμπανίζουν ότι είναι αγωνιστές υπέρ των φοιτητικών συμφερόντων (!!!)
Βέβαια μιλάμε για την επίσημη αριστερά. Την αριστερά που πέταξε μερικά αφισάκια για το Ευρωσύνταγμα και Το Αντικομουνιστικό μνημόνιο, και το Ευρω-Φακέλωμα, και μετά θεώρησε ότι έκανε την δουλειά της. Την αριστερά που κατέβασε 25 φοιτητές για το Bolkenstein, για 30 λεπτά «αγωνιστικής παρουσίας», και μετά τους έστειλε για καφέ. Την αριστερά που επέλεξε να συνεργάζεται με τους Αμερικάνους και να διαδηλώνει ταυτόχρονα εναντίων τους. Την αριστερά του ωφτού κλέφτικου. Τα Θοδωράκια …
Οι λίγοι πραγματικά πολιτικά σκεπτόμενοι φοιτητές του πανεπιστημίου Κύπρου δεν έιναι ούτε Χατζηδάκια , ούτε Θοδωράκια. Είναι αυτοί που δεν έχουν παρασυρθεί από τον δολοφονικό, για τον εγκέφαλο μας, διπολισμό. Είναι αυτοί που θεωρούν ότι τα μέλη της παλιάς τάξης πραγμάτων (παλαιάς αριστεράς συμπεριλαμβανομένης) που έχουν καταντήσει τις γενικές συνελεύσεις της ΦΕΠΑΝ σε « Fame Story» και την ένοια του πραγματικού αγώνα για τα δίκαια του φοιτητή (και του λαού, και της ανθρωπότητας όλης κατ’ επέκτασην ) (και δεν μιλάμε για την παλιά αριστερά και το κατεστημένο στο πανεπιστήμιο μόνο, αλλά παντού) όνειρο απατηλό.
Εάν συνεχίσουμε να τους αφήνουμε τον δρόμο ανοιχτό, και το εργασιακό μας μέλλον, αλλά και το μέλλον μας ως φοιτητές-γονείς-άνθρωποι βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Γιατί μεθυσμένοι από την εξουσία καθώς είναι, μας έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Στην Γαλλία τα καμώματα της παλιάς αριστεράς και των νεοφιλελεύθερων δεν έχουν απήχηση (και συνήθως ούτε αποτέλεσμα), για τον απλό λόγο ότι στον μέσο γάλλο έχει καλλιεργηθεί η κουλτούρα της αμφισβίτισης, που σφυρηλατήθηκε μέσα από μια σειρά κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων, στο επίκεντρο των οποίων βρέθηκε η Γαλλία. Αυτά , όμως τα κοινωνικά κινήματα δεν άγγιξαν ποσώς την νήσο Κύπρο, η οποία έχει επιλέξει τον αυτοαποκλεισμό σε σχέση με τις νέες ιδέες, και μένει προσκωλημένη σε ότι ποιο απαρχαιωμένο και σάπιο υπάρχει.
Βέβαια υπάρχει ελπίδα. Τα τελευταία έτη, τουλάχιστον σε χώρους εκτός πανεπιστημίου, έχουν αρχίσει να δραστηριοποιούνται ομάδες ανθρώπων που έχουν σαν όραμα τη δημιουργία της νέας αριστεράς. Μπορεί να μην έχουν λάβει καθόλου δημοσιότητα από τα ΜΜΕ , τα οποία παρουσιάζουν το ΑΚΕΛ σαν την μόνη δύναμη αριστεράς στην Κύπρο, αλλά έχουν παράξει πολύ έργο, τόσο στον ιδεολογικό, όσο και στον αγωνιστικό τομέα, αθόρυβα και χωρίς πολλές πολλές φανφάρες. Είναι καιρός να ανοίξουμε τις αγκαλιές μας σε αυτές τις ομάδες ακτιβιστών. Είναι καιρός να δημιουργήσουμε και εμείς μια κουλτούρα αμφισβίτισης. Είναι καιρός να πάρουμε το μέλλον μας στα χέρια μας, να διδάξουμε στα Χατζηδάκια και τα Θοδωράκια ότι δεν θα τα εισακούσουμε. Ας γίνουμε ανηπάκωοι. Ας πούμε στους κοματοπατέρες, ακόμα και δημιουργώντας δικούς μας φορείς, «Come mothers and fathers, throughout the land, and don't criticize, what you can't understand, your sons and your daughters are beyond your command your old road is rapidly aging please, get out of the new one if you can't lend your hand».
Είναι ανάγκη και υποχρέωση μας να αγωνιστούμε κατά του κατεστημένου, με απεργίες, καταλήψεις , και όλα μας τα μέσα, για να υπερασπιστούμε τα δικαιωματά μας, και να αποκτήσουμε και άλλα δικαιώματα ως άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, φύλου, σεξουαλικών προτιμήσεων και θρησκείας. Γιατί όπως συνεχίζει ο μεγάλος ποιητής «The line it is drawn the curse it is cast, the slow one now will later be fast, as the present now, will later be past,
the order is rapidly fadin'. And the first one now will later be last for the times they are a-changin'.
Tuesday, March 28, 2006
Tuesday, March 07, 2006
Cy-clown vs Coca Cola Man
Για χάρη ενός τραινακιού που το μόνο που κάνει είναι διαφήμιση στην κόκα κόλα, και κατανάλοση πετρελαίου, ο δήμος Λευκωσίας διώχνει από την οδό Λύδρας μια από τις λίγες ομάδες που κάνουν κάτι πραγματικά όμορφο…Η εναλλακτική ζωή βρίσκεται υπό διωγμόν στον βωμό του καπιταλισμού και του μάρκετινγκ
Ledra Street’s second standoff (It’s got nothing to do with checkpoints) By Agnieszka Rakoczy
If you live in Nicosia you may have seen a strange, tall bike being ridden around the strets. It belongs to a member of a street circus currently passing through the island and practicing an alternative way of lifeRUMOUR around Nicosia’s old town has it that a bike circus that has, for last couple of months, been adding an internationally arty flavour to the usual boring monotony of Ledra Street has finally lost its battle with the local ‘Coca Cola Train Man’ and been banned from giving juggling performances in the area by the municipality.“The Coca Cola man complained that he could not pass because we were blocking his route during our performances,” said Marie-Lys, 21-year-old violinist of the group. “He was getting angrier and angrier with us and on one occasion didn’t even stop but ran into Piero when he was performing on his bicycle. And then he called the police. We went to the municipality but they didn’t want to give us permission to perform in writing. So we can’t perform there any more.”On a superficial level, it could be said the conflict between the two most colourful attractions of the old town should have never happened as they both cater to needs of the same visitors, children and tourists. But if you dig deeper, the battle between the 12-strong troupe and the train acquires a new meaning. While the little train, sponsored by owners of small, local shops in addition to Cyprus’ representative of the giant concern, is all about attracting new buyers, the wandering acrobats represent a totally different kind of philosophy.“We travel everywhere on bicycles because, apart from the fact that we really enjoy riding bikes and being a circus, we also want to prove that it is possible to have an alternative lifestyle,” explained Canadian Andrea, 24. “You can do it, you know. You can travel from city to city and survive. And the biggest thing is that we don’t support the oil industry and the chaos that cars bring to the world. They ruin cities. Oil stinks and causes wars. It is disgusting in every possible way.”“I think it is a lot about anti-consumerism,” added Marie-Lys. “Who has the money now? It is all with big companies. Democracy is not very strong. By living this way, travelling by bike, living in a squat, recycling everything, getting everything from the garbage, we do what we can to show how to live differently.”At present the core of the group that squats in one of the abandoned buildings close to the old municipal market consists of five Americans, two Canadians, two Italians, two Germans and an Argentinean. Occasionally they are joined for shorter periods of time by friends who come to visit and exchange stories. At the time of this interview there were visitors from Israel, who specialise in Medieval music and a Polish guitarist.Most of the members of the group are excellent musicians, usually able to play more than one instrument. They also juggle, do acrobatics and of course ride bicycles. But having these abilities is not a prerequisite for joining the circus.“Everybody can join us,” says Andrea. “If you can ride a bike and carry your own crap and do some sort of an act you can join. The most important thing is that you somehow contribute to the show. If you are not a musician or you are not a circus performer at least figure out something: make puppets or cut vegetables. Not everybody plays instruments. Jeremy for example is an excellent baker and does a very funny midget. OK, I play clarinet. What else do I do? You should ask what I don’t do. I do juggling and western circus performance. This is a beauty of the project - being able to adapt.”“I started cycling a year and half ago,” joined in Marie-Lys. “At first I used a normal bike and now I go everywhere on a big bike because when I met these people they told me: ‘you are not cool, you need this big bike’. So I learnt how to use a tall bike. It is like getting on a horse. Now I practice circus arts and slowly slowly I am learning. It took me a year to learn how to juggle.”“People just stay however long they want to stay,” said Johnnie from New Orleans, who at 40 is the oldest member of the circus. “In Crete we were a big group of 30 people. And then there were just three of us when we got to Turkey, and then 10, and four and now 12. It is always changing. People learn some stuff and how to perform in the streets and then they go to perform on their own.”Learning and sharing while travelling and performing together is, according to all the members of the troupe, the essence of what this circus project is all about. In the house that they occupy at present they designated the most spacious room as their gym. They covered its floors with old carpets found in garbage, drew funny cartoons on the walls and even brought in an old mirror. This is where they practice.The group was also thinking of expanding this idea of sharing and starting a circus workshop that could be attended by Cypriots wishing to learn more about their alternative lifestyle.“The ultimate goal of the project is that people should come and see how we function and if they really enjoy that lifestyle and can take something from it they should start their own,” explained Andrea. “This is what we really need: people who can take from it. And you don’t only learn artistic aspects of music and circus performance when you are with us but also how to live in a community and share and travel on a bicycle and re-use and recycle everything you find.”But it seems that although the local authorities do not mind their presence in the old town the idea that the circus people could become more involved in the life of local people was received with mixed feelings.“There was this Cypriot who was coming to see us and learn from us and one day when he was leaving the house the police were waiting for him outside,” said Marie-Lys. “They told him: ‘You are a Cypriot. What are you doing? They are foreigners. They will leave. You should find a good job. We can help you’. It had a big impact on him. He went to his place and shaved and he doesn’t come any more. Now we think people are really wealthy here. They all have expensive cars. They don’t need a place like this.”But in spite of this experience the young travellers haven’t completely given up. Next door to their squat one of them, Piero, a 27-year-old Italian, has opened a bicycle workshop where he teaches people how to build tall bikes and repair the old ones.“Here in Nicosia we found many old bikes,” he says. “We asked around for old parts and garbage and now we have about thirty frames and many wheels and other parts. People come and we teach them how to build bikes. Many squatters in Europe have this kind of project. I did it previously in Rome. I built about a thousand bikes for people there.”And in their spare time the group still performs around the old town in small caf?s and clubs. They don’t, however, appear anywhere near Ledra Street. Pity, as this is the place where, according to many, performers like them should be seen regularly. So maybe the municipality should reconsider and find an alternative solution to the “Coca Cola man” crisis?On March 10, at 6pm, the group is planning to do a Critical Mass, a manifestation in the city, to get people to cycle together. They will start from Eleftheria Square. This summer the group is planning to cycle through Russia and Mongolia to China where they will spend next winter. They are just waiting for their visas.
Πίοί όμως είναι οι σαικλόουν;
Cyclown Circus (μέρος Α΄)
Δέσπω Π. pagotamon@yahoo.com
Οι Cyclown Circus είναι ένα περιπλανώμενο τσίρκο δρόμου. Από το Νοέμβριο βρίσκονται στην Κύπρο και ζουν στην κατάληψη Malacasa στη νότια Λευκωσία. Τους Cyclown Circus αποτελούν αυτή τη στιγμή η Ροσίο (από την Αργεντινή), ο Ντέηβιντ (από τη Γερμανία), ο Ραφαέλ (από τις ΗΠΑ), η Μαριλίς (από τον Καναδά),o Σιάντι (από τις ΗΠΑ), ο Πιέρο (από την Ιταλία), ο Tσιάνιν (από τις ΗΠΑ) και ο Σιμόνε (από την Ιταλία).
Πόσο καιρό ταξιδεύει μαζί η συγκεκριμένη ομάδα, τα εννιά άτομα που είσαστε τώρα στην Κύπρο;Τσιάνιν: Όποιος έχει ποδήλατο και αγαπά το τσίρκο μπορεί να έρθει μαζί μας. Η ομάδα μεγαλώνει, μικραίνει, αναλόγως...Θεωρούμε βέβαια ότι η ομάδα δεν έχει φτάσει σε οριακά σημεία, να είμαστε δηλαδή καμιά εικοσαριά άτομα. Τότε, υποχρεωτικά πρέπει να αρνηθούμε. Πρέπει κανείς να βρίσκει τα όριά του. Συνήθως όμως είμαστε σε μια κατάσταση όπου μπορούμε να δεχτούμε νέα μέλη στην ομάδα . Συνήθως επίσης, ο κόσμος δε θέλει τόσο εύκολα να παρατήσει τη δουλειά του και το σπίτι του για να γυρνάει με ένα μάτσο ανθρώπους που δε ξέρει και πολύ καλά!... Οπότε δε συμβαίνει και πολύ συχνά.Μαριλίς: Ο Ντέηβιντ για παράδειγμα, είναι μαζί μας από την Ισταμπούλ. Τον είδαμε να παίζει στο δρόμο και του είπαμε «Αν έχεις ποδήλατο, έλα μαζί μας». Και ήρθε..Πόσα ήταν τα περισσότερα άτομα που είχε ποτέ η ομάδα;Τσιάνιν: Είκοσι τρίαΠού έγινε αυτό;Τσιάνιν: Στο Βερμόντ. Το δεύτερο μεγαλύτερο μέγεθος που είχαμε ποτέ ήταν δεκαεφτά-δεκαοκτώ άτομα στην Ιταλία, μια παλαβή κατάσταση όπου για τρεις εβδομάδες άνθρωποι έρχονταν κι έφευγαν. Μετά ο αριθμός μειώθηκε δραματικά μέσα σε δυο βδομάδες όταν πήγαμε στην Κροατία. Ήταν πολλή ζέστη .....Είχαμε άτομα όλων των ηλικιών. Μια φορά είχαμε ένα κορίτσι από την Αγγλία που ήταν τριών χρονών, είχε έρθει με τον πατέρα της και τη μετέφερε σ’ ένα καροτσάκι με το ποδήλατό του. Ένα άλλο κορίτσι από τη Χιλή, που ήταν οχτώ χρονών, ταξίδευε με το δικό της ποδήλατο για 1000-1500 χιλιόμετρα. Πολλή δουλειά!....Κουβαλούσε μόνο τον υπνόσακο και την κουβέρτα της – ε, της φορτώσαμε και κάτι...Πώς άρχισε το Cyclown Circus;Τσιάνιν: Πριν πέντε χρόνια στην Αμερική ταξιδεύαμε μια ομάδα τσίρκου με καραβάνια. Ξοδεύαμε όλα σχεδόν τα χρήματα μας για βενζίνη, δεν τρώγαμε και πολύ καλά, περνούσαμε ώρες κάτω από τα καραβάνια προσπαθώντας να διορθώσουμε βλάβες μέσα στη ζέστη, ώσπου φτάσαμε το Χειμώνα στο Όστιν του Τέξας. Εκεί πέρα υπάρχει μια πολύ ωραία και ανεπτυγμένη κουλτούρα γύρω από το ποδήλατο και άφθονα ποδήλατα που αφήνουν πίσω τους οι φοιτητές. Έτσι, αποφασίσαμε ότι ίσως να ήταν καλή ιδέα να μεταφέρουμε το τσίρκο σε ποδήλατα αντί για τα καραβάνια. Ήμαστε τρεις εκείνο τον καιρό. Περάσαμε το Χειμώνα στο Τέξας φτιάχνοντας ποδήλατα και στο τέλος κανένα από τα ποδήλατα δε λειτουργούσε κανονικά. Το δικό μου, για παράδειγμα, δεν είχε ταχύτητες, αλλά παρ’ όλ’ αυτά αποφασίσαμε να φύγουμε το Μάη. Διασχίσαμε την έρημο του Τέξας ως το Μεξικό. Ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα να κουβαλούμε όλα μας τα πράγματα πάνω σ΄ ένα ποδήλατο χωρίς ταχύτητες, κάτω από τον καυτερό ήλιο, με αποστάσεις περίπου 1000 χιλιόμετρων ανάμεσα στα σημεία όπου μπορείς να προμηθευτείς νερό.Πες μας κι άλλα για το πώς ήταν ενδιαφέρον αυτό το πείραμα..Τσιάνιν: Ήταν εκπληκτικό να διαπιστώνεις το πώς αποτύχανε σε κάθε του πτυχή, αλλά με κάποιο τρόπο τα καταφέραμε και φτάσαμε στο Μεξικό και πίσω στο Τέξας μέσα σε ένα μήνα. Ήταν μια φανταστική εμπειρία. Θέλαμε να την επαναλάβουμε, μόνο που αυτή τη φορά θέλαμε τα ποδήλατα μας να είναι κάπως πιο λειτουργικά. Με το τέλος του καλοκαιριού ξαναρχίσαμε από το Βερμόντ και όλα ήταν πολύ πολύ καλύτερα. Μόλις άρχισαν τα κρύα, γυρίσαμε προς το Νότο και λίγους μήνες μετά αφήσαμε την Αμερική και ήρθαμε στην Ευρώπη. Έφυγα μόνος μου από την Αμερική, συνάντησα άλλους ανθρώπους στη διαδρομή ή ήρθαν άλλοι από την Αμερική. Οι άλλοι δύο που ήταν μαζί μου στο Βερμόντ, είναι κι αυτοί στην Ευρώπη: ο ένας είναι στην Ελλάδα.Συναντιέστε κάποτε;Τσιάνιν: Συναντηθήκαμε στην Κρήτη πέρσι. Όλοι θέλουν να κάνουν διαφορετικά πράγματα όμως, ξέρεις. Για παράδειγμα πέρσι θέλαμε να πάμε στην Τουρκία, αλλά ένα από τα άτομα που ήταν μαζί μας ήθελε να μείνει στην Ελλάδα, οπότε έμεινε. Όλοι έχουμε διαφορετική αντίληψη για το τι θέλουμε να κάνουμε, οπότε δεν είναι υποχρεωτικό να κάνουμε όλοι μαζί, τα ίδια πράγματα και πάντα. Ένα από τα ωραία του να ταξιδεύεις με ποδήλατο, είναι το ότι μπορείς να κινείσαι ανεξάρτητα, δεν εξαρτάσαι από το αυτοκίνητο κανενός.Μαριλίς: Οι περισσότεροι από μας είμαστε κάτι σαν ανεξάρτητοι καλλιτέχνες του δρόμου, οπότε αυτό κάνει τα ταξίδια ακόμα πιο εύκολα. Μερικές φορές έχουμε προβλήματα στα σύνορα διότι κάποτε είναι παράνομο να δουλεύουμε στο δρόμο χωρίς βίζα, αλλά συνήθως δεν είναι πρόβλημα. Χρειαζόματε πολύ λίγα λεφτά κυρίως για φαγητό, έτσι ταξιδεύουμε, συναντούμε νέους ανθρώπους στη διαδρομή. Περισσότεροι από εκατό άνθρωποι έχουν ταξιδέψει με αυτό το τσίρκο κατά καιρούς. Είναι αναρχικό και κάπως χαοτικό αλλά στην τελική επέρχεται μια αρμονία και μια ισορροπία και τα πράγματα δουλεύουν από μόνα τους. Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον αν ταξίδευαν όλοι αυτοί μαζί.....Αυτό που χρειάζεται είναι η ΄κρίσιμη μάζα’Ας μιλήσουμε λίγο περισσότερο για την εμπειρία και την αίσθηση του να ταξιδεύετε και να δουλεύετε με αυτό τον τρόπο.Μαριλίς: Για την αλήθεια, είναι ένας τρόπος προσαρμογής. Έχει πολλή πλάκα όταν καθόμαστε όλοι και αρχίζουμε «τώρα θα πάμε εδώ, τώρα θα πάμε εκεί» και αρχίζουμε τις υποθέσεις «θα είναι έτσι» ή «θα είναι αλλιώς» και «αν πάμε εκεί, θα έχουμε αυτά τα προβλήματα» και «αν πάμε αλλού θα έχουμε αυτά» κ.ο.κ. Ποτέ δεν ξέρεις!! Όλοι μας πρέπει να μπορούμε να προσαρμοζόμαστε. Κάποτε τα πράγματα είναι πάρα πολύ καλά, κάποτε δεν είναι. Τον περισσότερο καιρό νομίζω μας απασχολεί το ταξίδι, είμαστε πολύ πολύ προσεκτικοί όσον αφορά τα χρήματα και, για παράδειγμα, όταν ήμαστε στην Τουρκία ξέραμε ότι ο κόσμος δεν είχε πολλά χρήματα, οπότε ζητούσαμε φαγητό ή κάποιο μέρος για να κοιμηθούμε και αυτό ήταν αρκετό. Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι είμαστε θίασος, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάνουμε ένα πείραμα ζωής. Δοκιμάζουμε ένα τρόπο ελεύθερης ύπαρξης σε ένα καπιταλιστικό κόσμο όπου όλοι είναι τόσο απορροφημένοι σε ευθύνες και γεμάτοι πίεση. Νοιώθω ένα αίσθημα ελευθερίας πάνω στο ποδήλατό μου. Αν έχουμε προβλήματα κάπου και μας διώχνουν, απλώς φεύγουμε. Ακόμα και αν δεν έχουμε πολλά χρήματα, έχουμε τα ποδήλατα μας, μπορούμε να φύγουμε και να πάμε κάπου αλλού. Για την ώρα είμαστε μια χαρά!Ραφαέλ: Αυτό που είναι πολύ ενδιαφέρον είναι να προσπαθείς να δουλέψεις με οχτώ άλλα άτομα χωρίς πραγματικά να υπάρχει ποτέ κάποιος «υπεύθυνος». Όλοι έχουμε διαφορετικές ιδέες για το πού να πάμε, μπορεί να σκεφτούμε είκοσι διαφορετικά μέρη και να καταλήξουμε είκοσι χιλιόμετρα πιο κάτω. Τώρα κάποιοι σκέφτονται να παν πίσω στην Τουρκία, άλλοι πίσω στην Ελλάδα, άλλοι να επιστρέψουν σπίτι, να παν στο Κουρδιστάν, στη Συρία..... Δε ξέρουμε πραγματικά πού θέλουμε να πάμε, πάντως κάπου ζεστά και αν είναι δυνατό κάπου που δεν έχουμε πάει ξανά.Είναι περίπου το ίδιο όταν δουλεύουμε. Τη νύχτα πριν τη παράσταση στο «Θέατρο χωρίς Σύνορα», προσπαθούσαμε ακόμα να τελειώσουμε την παράσταση, φτιάχναμε τις μαριονέτες για το θέατρο σκιών, τελειώναμε το σενάριο. Ποτέ δε γράφει κανείς από μόνη της ή μόνος του μια ιστορία και να τη δώσει στους υπόλοιπους.Μαριλίς: Τα έχει αυτά η αναρχία: τη μια μέρα έχει ένα άτομο περισσότερο κίνητρο ή έμπνευση, την άλλη μέρα κάποιο άλλο. Είναι μια εμπειρία κοινοτικής ζωής, κάπως σαν το ΄70 . Κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ πλούσια εμπειρία για το ‘Εγώ’.Πώς χειρίζεστε το ‘Εγώ’ σε ένα τέτοιο σχήμα;Τσιάνιν: Όταν βάζεις μαζί εννιά αστροναύτες που δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν με τη ζωή τους, πού πάνε και όλοι έχουν διαφορετικές ιδέες, βεβαίως και θα προκύψουν προβλήματα: θα μαλώσεις, θα διαφωνήσεις. Η παράσταση είναι η ώρα που όλα λύνονται και συντονίζονται.Ραφαέλ: Όταν ήμαστε στην Ισταμπούλ έπρεπε να ζήσουμε και οι εννιά σ’ ένα δωμάτιο όσο περίπου και αυτή η κουζίνα για ενάμιση μήνα. Μοιραζόμαστε το χώρο και τα χρήματά μας, όλα τα λεφτά που κερδίζουμε πάνε στο φαγητό και στις βίζες ή φυλάγονται για κάποια ανάγκη.Μαριλίς: Η εθνικότητα είναι επίσης μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή.Ναι, πρόσεξα ότι μιλάτε όλοι διάφορες γλώσσες..Μαριλίς: Ιταλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Αγγλικά, Γαλλικά. Πολλοί από μας έχουμε ταξιδέψει για κάποιο καιρό στην Ευρώπη, οπότε μαθαίνουμε λίγο από την κάθε γλώσσα. Κι όταν χρειάζεται να συμφωνήσετε για κάποιο ζήτημα;Ραφαέλ:Συνήθως το συζητούμε για λίγο και αν δεν έχουμε συναίνεση την ώρα που χρειάζεται να πάρουμε μια απόφαση, συνήθως κάποια άτομα έχουν μια καθαρότερη εικόνα του τι θέλουν να κάνουν ή έχουν περισσότερη έμπνευση, οπότε κι οι υπόλοιποι μπορεί να καταλήξουμε στο «Α, αυτή είναι καλή ιδέα, το κάνουμε». Δεν μπορούμε για παράδειγμα να μαγειρεύουμε όλοι μαζί, κάποιοι πρέπει να το κάνουν κάθε φορά, οπότε κάποιο άτομο παίρνει την πρωτοβουλία.Μαριλίς: Πριν νόμιζα ότι η δράση ήταν το πιο σημαντικό, δηλαδή όταν έχεις κάτι στο μυαλό σου το εξηγάς, το κάνεις και οι άλλοι εμπνέονται, πείθονται και το κάνουν κι εκείνοι. Αυτό δεν είναι πάντοτε αλήθεια! Το πού να πάμε για παράδειγμα, είναι πολύ πιο πολύπλοκο, οπότε καταλήγουμε πολλές φορές κάποιοι να πηγαίνουν εκεί, άλλοι να πηγαίνουν αλλού και να συναντιόμαστε πάλι μετά από λίγες μέρες....Έχει ενδιαφέρον όμως. Για την ώρα σταματήσαμε για το χειμώνα, έχουμε κάπου να μείνουμε, έχουμε χρόνο για εξάσκηση, για να ξανασκεφτούμε τα νούμερα μας, για να συγκεντρωθούμε σε πράγματα που είναι πολύ δύσκολο να ασχοληθούμε μαζί τους όταν ποδηλατούμε συνέχεια. .……Τσιάνιν: Εκτός των άλλων, τώρα χειμωνιάζει και είναι πολύ δύσκολο να ποδηλατείς στο κρύο. Έχεις δοκιμάσει ποτέ να ποδηλατήσεις στο χιόνι;Το δεύτερο μέρος της συνέντευξης θα δημοσιευτεί στο τρίτο τεύχος των Φάλιων
http://www.falies.org/index.php?iID=12&aID=40
http://www.cyprus-mail.com/news/
Ledra Street’s second standoff (It’s got nothing to do with checkpoints) By Agnieszka Rakoczy
If you live in Nicosia you may have seen a strange, tall bike being ridden around the strets. It belongs to a member of a street circus currently passing through the island and practicing an alternative way of lifeRUMOUR around Nicosia’s old town has it that a bike circus that has, for last couple of months, been adding an internationally arty flavour to the usual boring monotony of Ledra Street has finally lost its battle with the local ‘Coca Cola Train Man’ and been banned from giving juggling performances in the area by the municipality.“The Coca Cola man complained that he could not pass because we were blocking his route during our performances,” said Marie-Lys, 21-year-old violinist of the group. “He was getting angrier and angrier with us and on one occasion didn’t even stop but ran into Piero when he was performing on his bicycle. And then he called the police. We went to the municipality but they didn’t want to give us permission to perform in writing. So we can’t perform there any more.”On a superficial level, it could be said the conflict between the two most colourful attractions of the old town should have never happened as they both cater to needs of the same visitors, children and tourists. But if you dig deeper, the battle between the 12-strong troupe and the train acquires a new meaning. While the little train, sponsored by owners of small, local shops in addition to Cyprus’ representative of the giant concern, is all about attracting new buyers, the wandering acrobats represent a totally different kind of philosophy.“We travel everywhere on bicycles because, apart from the fact that we really enjoy riding bikes and being a circus, we also want to prove that it is possible to have an alternative lifestyle,” explained Canadian Andrea, 24. “You can do it, you know. You can travel from city to city and survive. And the biggest thing is that we don’t support the oil industry and the chaos that cars bring to the world. They ruin cities. Oil stinks and causes wars. It is disgusting in every possible way.”“I think it is a lot about anti-consumerism,” added Marie-Lys. “Who has the money now? It is all with big companies. Democracy is not very strong. By living this way, travelling by bike, living in a squat, recycling everything, getting everything from the garbage, we do what we can to show how to live differently.”At present the core of the group that squats in one of the abandoned buildings close to the old municipal market consists of five Americans, two Canadians, two Italians, two Germans and an Argentinean. Occasionally they are joined for shorter periods of time by friends who come to visit and exchange stories. At the time of this interview there were visitors from Israel, who specialise in Medieval music and a Polish guitarist.Most of the members of the group are excellent musicians, usually able to play more than one instrument. They also juggle, do acrobatics and of course ride bicycles. But having these abilities is not a prerequisite for joining the circus.“Everybody can join us,” says Andrea. “If you can ride a bike and carry your own crap and do some sort of an act you can join. The most important thing is that you somehow contribute to the show. If you are not a musician or you are not a circus performer at least figure out something: make puppets or cut vegetables. Not everybody plays instruments. Jeremy for example is an excellent baker and does a very funny midget. OK, I play clarinet. What else do I do? You should ask what I don’t do. I do juggling and western circus performance. This is a beauty of the project - being able to adapt.”“I started cycling a year and half ago,” joined in Marie-Lys. “At first I used a normal bike and now I go everywhere on a big bike because when I met these people they told me: ‘you are not cool, you need this big bike’. So I learnt how to use a tall bike. It is like getting on a horse. Now I practice circus arts and slowly slowly I am learning. It took me a year to learn how to juggle.”“People just stay however long they want to stay,” said Johnnie from New Orleans, who at 40 is the oldest member of the circus. “In Crete we were a big group of 30 people. And then there were just three of us when we got to Turkey, and then 10, and four and now 12. It is always changing. People learn some stuff and how to perform in the streets and then they go to perform on their own.”Learning and sharing while travelling and performing together is, according to all the members of the troupe, the essence of what this circus project is all about. In the house that they occupy at present they designated the most spacious room as their gym. They covered its floors with old carpets found in garbage, drew funny cartoons on the walls and even brought in an old mirror. This is where they practice.The group was also thinking of expanding this idea of sharing and starting a circus workshop that could be attended by Cypriots wishing to learn more about their alternative lifestyle.“The ultimate goal of the project is that people should come and see how we function and if they really enjoy that lifestyle and can take something from it they should start their own,” explained Andrea. “This is what we really need: people who can take from it. And you don’t only learn artistic aspects of music and circus performance when you are with us but also how to live in a community and share and travel on a bicycle and re-use and recycle everything you find.”But it seems that although the local authorities do not mind their presence in the old town the idea that the circus people could become more involved in the life of local people was received with mixed feelings.“There was this Cypriot who was coming to see us and learn from us and one day when he was leaving the house the police were waiting for him outside,” said Marie-Lys. “They told him: ‘You are a Cypriot. What are you doing? They are foreigners. They will leave. You should find a good job. We can help you’. It had a big impact on him. He went to his place and shaved and he doesn’t come any more. Now we think people are really wealthy here. They all have expensive cars. They don’t need a place like this.”But in spite of this experience the young travellers haven’t completely given up. Next door to their squat one of them, Piero, a 27-year-old Italian, has opened a bicycle workshop where he teaches people how to build tall bikes and repair the old ones.“Here in Nicosia we found many old bikes,” he says. “We asked around for old parts and garbage and now we have about thirty frames and many wheels and other parts. People come and we teach them how to build bikes. Many squatters in Europe have this kind of project. I did it previously in Rome. I built about a thousand bikes for people there.”And in their spare time the group still performs around the old town in small caf?s and clubs. They don’t, however, appear anywhere near Ledra Street. Pity, as this is the place where, according to many, performers like them should be seen regularly. So maybe the municipality should reconsider and find an alternative solution to the “Coca Cola man” crisis?On March 10, at 6pm, the group is planning to do a Critical Mass, a manifestation in the city, to get people to cycle together. They will start from Eleftheria Square. This summer the group is planning to cycle through Russia and Mongolia to China where they will spend next winter. They are just waiting for their visas.
Πίοί όμως είναι οι σαικλόουν;
Cyclown Circus (μέρος Α΄)
Δέσπω Π. pagotamon@yahoo.com
Οι Cyclown Circus είναι ένα περιπλανώμενο τσίρκο δρόμου. Από το Νοέμβριο βρίσκονται στην Κύπρο και ζουν στην κατάληψη Malacasa στη νότια Λευκωσία. Τους Cyclown Circus αποτελούν αυτή τη στιγμή η Ροσίο (από την Αργεντινή), ο Ντέηβιντ (από τη Γερμανία), ο Ραφαέλ (από τις ΗΠΑ), η Μαριλίς (από τον Καναδά),o Σιάντι (από τις ΗΠΑ), ο Πιέρο (από την Ιταλία), ο Tσιάνιν (από τις ΗΠΑ) και ο Σιμόνε (από την Ιταλία).
Πόσο καιρό ταξιδεύει μαζί η συγκεκριμένη ομάδα, τα εννιά άτομα που είσαστε τώρα στην Κύπρο;Τσιάνιν: Όποιος έχει ποδήλατο και αγαπά το τσίρκο μπορεί να έρθει μαζί μας. Η ομάδα μεγαλώνει, μικραίνει, αναλόγως...Θεωρούμε βέβαια ότι η ομάδα δεν έχει φτάσει σε οριακά σημεία, να είμαστε δηλαδή καμιά εικοσαριά άτομα. Τότε, υποχρεωτικά πρέπει να αρνηθούμε. Πρέπει κανείς να βρίσκει τα όριά του. Συνήθως όμως είμαστε σε μια κατάσταση όπου μπορούμε να δεχτούμε νέα μέλη στην ομάδα . Συνήθως επίσης, ο κόσμος δε θέλει τόσο εύκολα να παρατήσει τη δουλειά του και το σπίτι του για να γυρνάει με ένα μάτσο ανθρώπους που δε ξέρει και πολύ καλά!... Οπότε δε συμβαίνει και πολύ συχνά.Μαριλίς: Ο Ντέηβιντ για παράδειγμα, είναι μαζί μας από την Ισταμπούλ. Τον είδαμε να παίζει στο δρόμο και του είπαμε «Αν έχεις ποδήλατο, έλα μαζί μας». Και ήρθε..Πόσα ήταν τα περισσότερα άτομα που είχε ποτέ η ομάδα;Τσιάνιν: Είκοσι τρίαΠού έγινε αυτό;Τσιάνιν: Στο Βερμόντ. Το δεύτερο μεγαλύτερο μέγεθος που είχαμε ποτέ ήταν δεκαεφτά-δεκαοκτώ άτομα στην Ιταλία, μια παλαβή κατάσταση όπου για τρεις εβδομάδες άνθρωποι έρχονταν κι έφευγαν. Μετά ο αριθμός μειώθηκε δραματικά μέσα σε δυο βδομάδες όταν πήγαμε στην Κροατία. Ήταν πολλή ζέστη .....Είχαμε άτομα όλων των ηλικιών. Μια φορά είχαμε ένα κορίτσι από την Αγγλία που ήταν τριών χρονών, είχε έρθει με τον πατέρα της και τη μετέφερε σ’ ένα καροτσάκι με το ποδήλατό του. Ένα άλλο κορίτσι από τη Χιλή, που ήταν οχτώ χρονών, ταξίδευε με το δικό της ποδήλατο για 1000-1500 χιλιόμετρα. Πολλή δουλειά!....Κουβαλούσε μόνο τον υπνόσακο και την κουβέρτα της – ε, της φορτώσαμε και κάτι...Πώς άρχισε το Cyclown Circus;Τσιάνιν: Πριν πέντε χρόνια στην Αμερική ταξιδεύαμε μια ομάδα τσίρκου με καραβάνια. Ξοδεύαμε όλα σχεδόν τα χρήματα μας για βενζίνη, δεν τρώγαμε και πολύ καλά, περνούσαμε ώρες κάτω από τα καραβάνια προσπαθώντας να διορθώσουμε βλάβες μέσα στη ζέστη, ώσπου φτάσαμε το Χειμώνα στο Όστιν του Τέξας. Εκεί πέρα υπάρχει μια πολύ ωραία και ανεπτυγμένη κουλτούρα γύρω από το ποδήλατο και άφθονα ποδήλατα που αφήνουν πίσω τους οι φοιτητές. Έτσι, αποφασίσαμε ότι ίσως να ήταν καλή ιδέα να μεταφέρουμε το τσίρκο σε ποδήλατα αντί για τα καραβάνια. Ήμαστε τρεις εκείνο τον καιρό. Περάσαμε το Χειμώνα στο Τέξας φτιάχνοντας ποδήλατα και στο τέλος κανένα από τα ποδήλατα δε λειτουργούσε κανονικά. Το δικό μου, για παράδειγμα, δεν είχε ταχύτητες, αλλά παρ’ όλ’ αυτά αποφασίσαμε να φύγουμε το Μάη. Διασχίσαμε την έρημο του Τέξας ως το Μεξικό. Ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα να κουβαλούμε όλα μας τα πράγματα πάνω σ΄ ένα ποδήλατο χωρίς ταχύτητες, κάτω από τον καυτερό ήλιο, με αποστάσεις περίπου 1000 χιλιόμετρων ανάμεσα στα σημεία όπου μπορείς να προμηθευτείς νερό.Πες μας κι άλλα για το πώς ήταν ενδιαφέρον αυτό το πείραμα..Τσιάνιν: Ήταν εκπληκτικό να διαπιστώνεις το πώς αποτύχανε σε κάθε του πτυχή, αλλά με κάποιο τρόπο τα καταφέραμε και φτάσαμε στο Μεξικό και πίσω στο Τέξας μέσα σε ένα μήνα. Ήταν μια φανταστική εμπειρία. Θέλαμε να την επαναλάβουμε, μόνο που αυτή τη φορά θέλαμε τα ποδήλατα μας να είναι κάπως πιο λειτουργικά. Με το τέλος του καλοκαιριού ξαναρχίσαμε από το Βερμόντ και όλα ήταν πολύ πολύ καλύτερα. Μόλις άρχισαν τα κρύα, γυρίσαμε προς το Νότο και λίγους μήνες μετά αφήσαμε την Αμερική και ήρθαμε στην Ευρώπη. Έφυγα μόνος μου από την Αμερική, συνάντησα άλλους ανθρώπους στη διαδρομή ή ήρθαν άλλοι από την Αμερική. Οι άλλοι δύο που ήταν μαζί μου στο Βερμόντ, είναι κι αυτοί στην Ευρώπη: ο ένας είναι στην Ελλάδα.Συναντιέστε κάποτε;Τσιάνιν: Συναντηθήκαμε στην Κρήτη πέρσι. Όλοι θέλουν να κάνουν διαφορετικά πράγματα όμως, ξέρεις. Για παράδειγμα πέρσι θέλαμε να πάμε στην Τουρκία, αλλά ένα από τα άτομα που ήταν μαζί μας ήθελε να μείνει στην Ελλάδα, οπότε έμεινε. Όλοι έχουμε διαφορετική αντίληψη για το τι θέλουμε να κάνουμε, οπότε δεν είναι υποχρεωτικό να κάνουμε όλοι μαζί, τα ίδια πράγματα και πάντα. Ένα από τα ωραία του να ταξιδεύεις με ποδήλατο, είναι το ότι μπορείς να κινείσαι ανεξάρτητα, δεν εξαρτάσαι από το αυτοκίνητο κανενός.Μαριλίς: Οι περισσότεροι από μας είμαστε κάτι σαν ανεξάρτητοι καλλιτέχνες του δρόμου, οπότε αυτό κάνει τα ταξίδια ακόμα πιο εύκολα. Μερικές φορές έχουμε προβλήματα στα σύνορα διότι κάποτε είναι παράνομο να δουλεύουμε στο δρόμο χωρίς βίζα, αλλά συνήθως δεν είναι πρόβλημα. Χρειαζόματε πολύ λίγα λεφτά κυρίως για φαγητό, έτσι ταξιδεύουμε, συναντούμε νέους ανθρώπους στη διαδρομή. Περισσότεροι από εκατό άνθρωποι έχουν ταξιδέψει με αυτό το τσίρκο κατά καιρούς. Είναι αναρχικό και κάπως χαοτικό αλλά στην τελική επέρχεται μια αρμονία και μια ισορροπία και τα πράγματα δουλεύουν από μόνα τους. Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον αν ταξίδευαν όλοι αυτοί μαζί.....Αυτό που χρειάζεται είναι η ΄κρίσιμη μάζα’Ας μιλήσουμε λίγο περισσότερο για την εμπειρία και την αίσθηση του να ταξιδεύετε και να δουλεύετε με αυτό τον τρόπο.Μαριλίς: Για την αλήθεια, είναι ένας τρόπος προσαρμογής. Έχει πολλή πλάκα όταν καθόμαστε όλοι και αρχίζουμε «τώρα θα πάμε εδώ, τώρα θα πάμε εκεί» και αρχίζουμε τις υποθέσεις «θα είναι έτσι» ή «θα είναι αλλιώς» και «αν πάμε εκεί, θα έχουμε αυτά τα προβλήματα» και «αν πάμε αλλού θα έχουμε αυτά» κ.ο.κ. Ποτέ δεν ξέρεις!! Όλοι μας πρέπει να μπορούμε να προσαρμοζόμαστε. Κάποτε τα πράγματα είναι πάρα πολύ καλά, κάποτε δεν είναι. Τον περισσότερο καιρό νομίζω μας απασχολεί το ταξίδι, είμαστε πολύ πολύ προσεκτικοί όσον αφορά τα χρήματα και, για παράδειγμα, όταν ήμαστε στην Τουρκία ξέραμε ότι ο κόσμος δεν είχε πολλά χρήματα, οπότε ζητούσαμε φαγητό ή κάποιο μέρος για να κοιμηθούμε και αυτό ήταν αρκετό. Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι είμαστε θίασος, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάνουμε ένα πείραμα ζωής. Δοκιμάζουμε ένα τρόπο ελεύθερης ύπαρξης σε ένα καπιταλιστικό κόσμο όπου όλοι είναι τόσο απορροφημένοι σε ευθύνες και γεμάτοι πίεση. Νοιώθω ένα αίσθημα ελευθερίας πάνω στο ποδήλατό μου. Αν έχουμε προβλήματα κάπου και μας διώχνουν, απλώς φεύγουμε. Ακόμα και αν δεν έχουμε πολλά χρήματα, έχουμε τα ποδήλατα μας, μπορούμε να φύγουμε και να πάμε κάπου αλλού. Για την ώρα είμαστε μια χαρά!Ραφαέλ: Αυτό που είναι πολύ ενδιαφέρον είναι να προσπαθείς να δουλέψεις με οχτώ άλλα άτομα χωρίς πραγματικά να υπάρχει ποτέ κάποιος «υπεύθυνος». Όλοι έχουμε διαφορετικές ιδέες για το πού να πάμε, μπορεί να σκεφτούμε είκοσι διαφορετικά μέρη και να καταλήξουμε είκοσι χιλιόμετρα πιο κάτω. Τώρα κάποιοι σκέφτονται να παν πίσω στην Τουρκία, άλλοι πίσω στην Ελλάδα, άλλοι να επιστρέψουν σπίτι, να παν στο Κουρδιστάν, στη Συρία..... Δε ξέρουμε πραγματικά πού θέλουμε να πάμε, πάντως κάπου ζεστά και αν είναι δυνατό κάπου που δεν έχουμε πάει ξανά.Είναι περίπου το ίδιο όταν δουλεύουμε. Τη νύχτα πριν τη παράσταση στο «Θέατρο χωρίς Σύνορα», προσπαθούσαμε ακόμα να τελειώσουμε την παράσταση, φτιάχναμε τις μαριονέτες για το θέατρο σκιών, τελειώναμε το σενάριο. Ποτέ δε γράφει κανείς από μόνη της ή μόνος του μια ιστορία και να τη δώσει στους υπόλοιπους.Μαριλίς: Τα έχει αυτά η αναρχία: τη μια μέρα έχει ένα άτομο περισσότερο κίνητρο ή έμπνευση, την άλλη μέρα κάποιο άλλο. Είναι μια εμπειρία κοινοτικής ζωής, κάπως σαν το ΄70 . Κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ πλούσια εμπειρία για το ‘Εγώ’.Πώς χειρίζεστε το ‘Εγώ’ σε ένα τέτοιο σχήμα;Τσιάνιν: Όταν βάζεις μαζί εννιά αστροναύτες που δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν με τη ζωή τους, πού πάνε και όλοι έχουν διαφορετικές ιδέες, βεβαίως και θα προκύψουν προβλήματα: θα μαλώσεις, θα διαφωνήσεις. Η παράσταση είναι η ώρα που όλα λύνονται και συντονίζονται.Ραφαέλ: Όταν ήμαστε στην Ισταμπούλ έπρεπε να ζήσουμε και οι εννιά σ’ ένα δωμάτιο όσο περίπου και αυτή η κουζίνα για ενάμιση μήνα. Μοιραζόμαστε το χώρο και τα χρήματά μας, όλα τα λεφτά που κερδίζουμε πάνε στο φαγητό και στις βίζες ή φυλάγονται για κάποια ανάγκη.Μαριλίς: Η εθνικότητα είναι επίσης μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή.Ναι, πρόσεξα ότι μιλάτε όλοι διάφορες γλώσσες..Μαριλίς: Ιταλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Αγγλικά, Γαλλικά. Πολλοί από μας έχουμε ταξιδέψει για κάποιο καιρό στην Ευρώπη, οπότε μαθαίνουμε λίγο από την κάθε γλώσσα. Κι όταν χρειάζεται να συμφωνήσετε για κάποιο ζήτημα;Ραφαέλ:Συνήθως το συζητούμε για λίγο και αν δεν έχουμε συναίνεση την ώρα που χρειάζεται να πάρουμε μια απόφαση, συνήθως κάποια άτομα έχουν μια καθαρότερη εικόνα του τι θέλουν να κάνουν ή έχουν περισσότερη έμπνευση, οπότε κι οι υπόλοιποι μπορεί να καταλήξουμε στο «Α, αυτή είναι καλή ιδέα, το κάνουμε». Δεν μπορούμε για παράδειγμα να μαγειρεύουμε όλοι μαζί, κάποιοι πρέπει να το κάνουν κάθε φορά, οπότε κάποιο άτομο παίρνει την πρωτοβουλία.Μαριλίς: Πριν νόμιζα ότι η δράση ήταν το πιο σημαντικό, δηλαδή όταν έχεις κάτι στο μυαλό σου το εξηγάς, το κάνεις και οι άλλοι εμπνέονται, πείθονται και το κάνουν κι εκείνοι. Αυτό δεν είναι πάντοτε αλήθεια! Το πού να πάμε για παράδειγμα, είναι πολύ πιο πολύπλοκο, οπότε καταλήγουμε πολλές φορές κάποιοι να πηγαίνουν εκεί, άλλοι να πηγαίνουν αλλού και να συναντιόμαστε πάλι μετά από λίγες μέρες....Έχει ενδιαφέρον όμως. Για την ώρα σταματήσαμε για το χειμώνα, έχουμε κάπου να μείνουμε, έχουμε χρόνο για εξάσκηση, για να ξανασκεφτούμε τα νούμερα μας, για να συγκεντρωθούμε σε πράγματα που είναι πολύ δύσκολο να ασχοληθούμε μαζί τους όταν ποδηλατούμε συνέχεια. .……Τσιάνιν: Εκτός των άλλων, τώρα χειμωνιάζει και είναι πολύ δύσκολο να ποδηλατείς στο κρύο. Έχεις δοκιμάσει ποτέ να ποδηλατήσεις στο χιόνι;Το δεύτερο μέρος της συνέντευξης θα δημοσιευτεί στο τρίτο τεύχος των Φάλιων
http://www.falies.org/index.php?iID=12&aID=40
http://www.cyprus-mail.com/news/
My name is Edward Murrow
Στα τρία χρόνια που είμαι στη νήσο Κύπρο, υπήρξαν μια σειρά από κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που μου προκάλεσαν απίστευτα άσχημη εντύπωση. Ίσως γιατί εδώ οι εκφάνσεις του συστήματος είναι ποιο εμφανείς. Ίσως και γιατί κανείς δεν φαίνεται να αντιδρά (φανερά) στην νήσο Κύπρο, ενάντια σε αυτές.
Η πρώτη είναι η εργατική ειρήνη. Αυτή η σύμπραξη εργαζόμενων, αφεντικών, πολιτικής εξουσίας και οργάνων καταστολής, μπορεί να φαινόταν χρήσιμη για το κοινωνικό σύνολο στα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή, αλλά τώρα, μετά από τριάντα χρόνια δεν έχει τον παραμικρό λόγο ύπαρξης. Ίσα ίσα λειτουργεί υποβοηθητικά για το μεγάλο κεφάλαιο και όποιον κατέχει την εξουσία. Πως όμως έγινε αυτό; Με τη βοήθεια των κατασταλτικών πολιτικών που χρησιμοποιήθηκαν για να ικανοποιηθεί αυτό το δόγμα (διάλογος με τα αφεντικά, έλλειψη μεγάλων απεργιών κλπ), κατάφεραν να εισχωρήσουν στις παρατάξεις αριστεράς , ως «προσκείμενοι» σε αυτές, στρατιωτικοί, αστυνομικοί και κεφαλαιοκράτες. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άτυπο είδος οικονομικού και πολιτικού πατροναρίσματος των παρατάξεων αυτών. Μπορούσαν, δηλαδή, να διατηρήσουν την οργανωτική δομή και την φρασεολογία τους, αλλά σε ζητήματα πολιτικής το μεγάλο κεφάλαιο εχειτον πρώτο λόγο.
Για να καλύψουν τυχόν απώλειες όσον αφορά την αποδοχή τους από την κοινή γνώμη (δηλαδή το εκλογικό σώμα) οι παρατάξεις αυτές ακολούθησαν τρεις τακτικές. Πρώτον έπρεπε να εφεύρουν ένα άλλο πρόβλημα για να αποπροσανατολίσουν το κοινό. Αυτό το πρόβλημα ήταν ήδη σερβιρισμένο (Κυπριακό). Με αφορμή το Κυπριακό αυτή η ιδιότυπη νομενγκλατούρα επιδόθηκε σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, το οποίο βασιζόταν σε μια αέναη μάχη ενάντια σε ανεμόμυλους, οι οποίοι είχαν αναλάβει (ίσως εν αγνοία τους, ίσως όχι) τον ρόλο του Μεγάλου Σατανά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, σε μια σειρά από περιπτώσεις (όπως η τελευταία συνεδρίαση της ΦΕΠΑΝ), να παραμεριστούν θέματα τα οποία έκαιγαν την εκάστοτε κυβέρνηση, χάριν θεμάτων εντυπωσιασμού. Η δεύτερη τακτική είχε ως στόχο να διατηρήσει την εικόνα που είχαν καλλιεργήσει αυτές οι παρατάξεις στο παρελθόν. Δηλαδή την εικόνα του αγωνιστή. Εκεί επιστρατεύτηκαν μια σειρά από μέτρα. Ελεγχόμενες κινητοποιήσεις (που πολλές φορές υπερέβαιναν τα όρια του καπελώματος) , απεργίες μαϊμού (όπως η ημίωρη για το Μπόλκενσταϊν (ναι μεν θέλουμε να αγωνιστούμε, για τα δικαιώματα της εργατιάς, αλλά πρέπει να μην χάσουν τα κέρδη της εργάσιμης μέρας και τα αφεντικά)) , και ένα στραγγαλιστικό μονοπώλιο νελολαιίστηκων οργανώσεων (που πρόσκεινται σε αυτές). Έτσι όχι μόνο προβατοποιείται η κοινή γνώμη, αλλά και όποια ελεύθερη φωνή υπάρχει, θάβεται από το τεράστιο τίποτα που έχουν να αντιτάξουν στις επιταγές του κεφαλαίου.
Η Τρίτη τακτική που χρησιμοποιούν είναι κάτι ανάμεσα στο σαμποτάζ και το «κάρφωμα». Οι μνήμες από τις μεθοδεύσεις που έγιναν στη ΦΕΠΑΝ για να μην συζητηθούν θέματα που έκαιγαν (όπως η σύγκλιση με την ΕΕ), αλλά και από τις αντιπολεμικής του 2002 (όπου η περιφρούριση, που ανήκε σε τέτοια οργάνωση, παρέδιδε μετανάστες και αναρχικούς στην αστυνομία). (β πολ. Συνθήκη)
Όπου όλες αυτές οι τακτικές αποτυγχάνουν, ή έστω δεν λειτουργούν ικανοποιητικά, μπαίνει ο ρόλος της καταστολής. Η αστυνομία έχει αναλάβει αυτό τον ρόλο, με περισσή χαρά. Το δικαστικό κύκλωμα ακολουθεί. Ο λόγος που υπάρχει τόση καταστολή, είναι ότι υπάρχει απίστευτη ανοχή απέναντι στις πράξεις των ταγμάτων ασφαλείας, πράγμα που πηγάζει από την πρώτη πολιτική συνθήκη. Δηλαδή, τα τάγματα ασφαλείας βρίσκονται στο απυρόβλητο ( και ο υπουργός τους κάνει πλάτες).
Έτσι κάθε αγωνιζόμενος νέος, που δεν δέχεται να βολευτεί μέσα στα καλούπια που του προσφέρει το εθνικιστικό- καπιταλιστικό κράτος, βρίσκεται κυνηγημένος. Η αντίσταση στην Κύπρο έχει ποινηκοποιηθεί, χωρίς αυτή η ποινικοποίηση να νομιμοποιείται ποσώς. Χαρκτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του αγωνιστή Άρη Μαρκίδη που θα συρθεί στα δικαστήρια στο τέλος του μήνα , με ανυπόστατες κατηγορίες.
Όλα αυτά μου δημιουργούν την ανάγκη να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το βρώμικο, άδικο και ανελεύθερο σύστημα, και τις Μακαρθικές μεθόδους που χρησιμοποιεί. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι υπόθεση όλων μας. Η προάσπιση τους, είναι δυνατή μόνο μετά από μία εκ βάθρων ανατροπή των υπάρχουσων κοινωνικών και πολιτικών πραγματικοτήτων, μακρυά από κάθε πολιτικό πατρονάρισμα
Καλή Νύχτα· και Καλή Τύχη
Υ.Γ. Η στήλη νοιώθει την ανάγκη να δηλώσει την αμέριστη συμπαράσταση της στον διωκώμενο κοινωνικό αγωνιστή Άρη Μακρίδη, έναν από τους ελάχιστους πραγματικούς αγωνιστές στον τόπο αυτό.
Η πρώτη είναι η εργατική ειρήνη. Αυτή η σύμπραξη εργαζόμενων, αφεντικών, πολιτικής εξουσίας και οργάνων καταστολής, μπορεί να φαινόταν χρήσιμη για το κοινωνικό σύνολο στα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή, αλλά τώρα, μετά από τριάντα χρόνια δεν έχει τον παραμικρό λόγο ύπαρξης. Ίσα ίσα λειτουργεί υποβοηθητικά για το μεγάλο κεφάλαιο και όποιον κατέχει την εξουσία. Πως όμως έγινε αυτό; Με τη βοήθεια των κατασταλτικών πολιτικών που χρησιμοποιήθηκαν για να ικανοποιηθεί αυτό το δόγμα (διάλογος με τα αφεντικά, έλλειψη μεγάλων απεργιών κλπ), κατάφεραν να εισχωρήσουν στις παρατάξεις αριστεράς , ως «προσκείμενοι» σε αυτές, στρατιωτικοί, αστυνομικοί και κεφαλαιοκράτες. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άτυπο είδος οικονομικού και πολιτικού πατροναρίσματος των παρατάξεων αυτών. Μπορούσαν, δηλαδή, να διατηρήσουν την οργανωτική δομή και την φρασεολογία τους, αλλά σε ζητήματα πολιτικής το μεγάλο κεφάλαιο εχειτον πρώτο λόγο.
Για να καλύψουν τυχόν απώλειες όσον αφορά την αποδοχή τους από την κοινή γνώμη (δηλαδή το εκλογικό σώμα) οι παρατάξεις αυτές ακολούθησαν τρεις τακτικές. Πρώτον έπρεπε να εφεύρουν ένα άλλο πρόβλημα για να αποπροσανατολίσουν το κοινό. Αυτό το πρόβλημα ήταν ήδη σερβιρισμένο (Κυπριακό). Με αφορμή το Κυπριακό αυτή η ιδιότυπη νομενγκλατούρα επιδόθηκε σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, το οποίο βασιζόταν σε μια αέναη μάχη ενάντια σε ανεμόμυλους, οι οποίοι είχαν αναλάβει (ίσως εν αγνοία τους, ίσως όχι) τον ρόλο του Μεγάλου Σατανά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, σε μια σειρά από περιπτώσεις (όπως η τελευταία συνεδρίαση της ΦΕΠΑΝ), να παραμεριστούν θέματα τα οποία έκαιγαν την εκάστοτε κυβέρνηση, χάριν θεμάτων εντυπωσιασμού. Η δεύτερη τακτική είχε ως στόχο να διατηρήσει την εικόνα που είχαν καλλιεργήσει αυτές οι παρατάξεις στο παρελθόν. Δηλαδή την εικόνα του αγωνιστή. Εκεί επιστρατεύτηκαν μια σειρά από μέτρα. Ελεγχόμενες κινητοποιήσεις (που πολλές φορές υπερέβαιναν τα όρια του καπελώματος) , απεργίες μαϊμού (όπως η ημίωρη για το Μπόλκενσταϊν (ναι μεν θέλουμε να αγωνιστούμε, για τα δικαιώματα της εργατιάς, αλλά πρέπει να μην χάσουν τα κέρδη της εργάσιμης μέρας και τα αφεντικά)) , και ένα στραγγαλιστικό μονοπώλιο νελολαιίστηκων οργανώσεων (που πρόσκεινται σε αυτές). Έτσι όχι μόνο προβατοποιείται η κοινή γνώμη, αλλά και όποια ελεύθερη φωνή υπάρχει, θάβεται από το τεράστιο τίποτα που έχουν να αντιτάξουν στις επιταγές του κεφαλαίου.
Η Τρίτη τακτική που χρησιμοποιούν είναι κάτι ανάμεσα στο σαμποτάζ και το «κάρφωμα». Οι μνήμες από τις μεθοδεύσεις που έγιναν στη ΦΕΠΑΝ για να μην συζητηθούν θέματα που έκαιγαν (όπως η σύγκλιση με την ΕΕ), αλλά και από τις αντιπολεμικής του 2002 (όπου η περιφρούριση, που ανήκε σε τέτοια οργάνωση, παρέδιδε μετανάστες και αναρχικούς στην αστυνομία). (β πολ. Συνθήκη)
Όπου όλες αυτές οι τακτικές αποτυγχάνουν, ή έστω δεν λειτουργούν ικανοποιητικά, μπαίνει ο ρόλος της καταστολής. Η αστυνομία έχει αναλάβει αυτό τον ρόλο, με περισσή χαρά. Το δικαστικό κύκλωμα ακολουθεί. Ο λόγος που υπάρχει τόση καταστολή, είναι ότι υπάρχει απίστευτη ανοχή απέναντι στις πράξεις των ταγμάτων ασφαλείας, πράγμα που πηγάζει από την πρώτη πολιτική συνθήκη. Δηλαδή, τα τάγματα ασφαλείας βρίσκονται στο απυρόβλητο ( και ο υπουργός τους κάνει πλάτες).
Έτσι κάθε αγωνιζόμενος νέος, που δεν δέχεται να βολευτεί μέσα στα καλούπια που του προσφέρει το εθνικιστικό- καπιταλιστικό κράτος, βρίσκεται κυνηγημένος. Η αντίσταση στην Κύπρο έχει ποινηκοποιηθεί, χωρίς αυτή η ποινικοποίηση να νομιμοποιείται ποσώς. Χαρκτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του αγωνιστή Άρη Μαρκίδη που θα συρθεί στα δικαστήρια στο τέλος του μήνα , με ανυπόστατες κατηγορίες.
Όλα αυτά μου δημιουργούν την ανάγκη να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το βρώμικο, άδικο και ανελεύθερο σύστημα, και τις Μακαρθικές μεθόδους που χρησιμοποιεί. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι υπόθεση όλων μας. Η προάσπιση τους, είναι δυνατή μόνο μετά από μία εκ βάθρων ανατροπή των υπάρχουσων κοινωνικών και πολιτικών πραγματικοτήτων, μακρυά από κάθε πολιτικό πατρονάρισμα
Καλή Νύχτα· και Καλή Τύχη
Υ.Γ. Η στήλη νοιώθει την ανάγκη να δηλώσει την αμέριστη συμπαράσταση της στον διωκώμενο κοινωνικό αγωνιστή Άρη Μακρίδη, έναν από τους ελάχιστους πραγματικούς αγωνιστές στον τόπο αυτό.
Monday, February 27, 2006
Estava una vez
Στον Νίκο Ξυλούρη, τον Τσε, τον Ντύλαν, τους Rage Against The MaCHINE, τον William S Burroughs, τον Hunter S Thompson, τον Jack Kerouac, την Simone de Bouvoir, την Τζοαν Μπαεζ, καιόλους τους επαναστάτες που στοιχείωσαν τα όνειρα μας
Χωρίς Λόγο. Χωρίς Αιτία. Απλά γιατί ……Έτσι.
Προσπαθούσε να αναλογιστεί την παράνοια της στιγμής. Είχε εμπλακεί σε μια πολύ δυναμική φιλοσοφική συζήτηση. Και ήξερε ότι ήταν χαμένος από χέρι. Γιατί ο συνομιλιτής στου χρησιμοποιούσε άριστα την διαλεκτική του ροπάλου. Και όταν ο κραδαίνων το ρόπαλο θέλει, αναγκαστικά όλοι οι άλλοι πείθονται, να πράξουν σύμφωνα με τις επιταγές του, είτε το θέλουν είτε όχι. Αυτός λοιπόν ο τύπος, κατάφερε να πείσει τον νεαρό Νιαζί να πέσει με τα μούτρα στο οδόστρωμα. Το καθεστώς δεν σηκώνε πολλά πολλά, και ο νεαρός μας την είχε βαμένη από κούπες.
Όλα είχαν ξεκινήσει μερικούς μήνες πριν. Στις όχθες του Ρήνου, στη Φρανκφούρτη. Ο νεαρός Νιαζί, που πίσω στην πατρίδα του τον έλεγαν προδότη, συνάντησε εκεί τον νεαρό Γιάννη, που πίσω στην πατρίδα του αναρχοκουμούνι τον ανέβασαν , αναρχοκουμούνι τον κατέβαζαν. Οι δύο τους τα βρήκαν με τη μια. Μερικές μέρες μετά εκείνη την επεισοδιακή βραδυά, όπου τρέχανε και οι δύο να κρυφτούν από τη Γερμανική Αστυνομία (μιας και βρίσκονταν σε ένα παράνομο μπλόκο κατά της μεταφοράς αποβλήτων προς το εξωτερικό), αποφάσισαν να συγκατοικήσουν. Ο Νιαζί εκτίμησε κατευθείαν την ικανότητα του Γιάννη να εκλογικεύει ότι πληροφορίες του έδιναν, και να συνθέτει το δικό του μανιφέστο ενάντια σε ότι έβρισκε άδικο. Ο Γιάννης λάτρεψε τον ενθουσιασμό και τη μεθοδικότητα του νεαρού Τούρκου, που ήταν σμιλευμένος μετά από σχεδόν πέντε χρόνια (από τότε που ήταν 16 χρονών) ζωής στις παρυφές της τρομοκρατίας. Στον σχεδόν εικοσιπεντάρη (ποια ) Γιάννη, αυτός ο φλογερός Μαρξιστής , έμοιαζε σαν μια παλαιότερη εικόνα του εαυτού του, πίσω στις φλογερές ημέρες του ΄98 Πίσω, στην εποχή που ο Γιάννης έκανε την μεγάλη επαναστασή του (ώντας μαθητής), ενάντια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο ο ίδιος θεωρούσε σαθρό, βρώμικο και καταπιεστικό. Για τον Νιαζί ο Γιάννης ήταν κάτι σαν δάσκαλος, μάλιστα τον φώναζε χαϊδευτικά «μεγάλο θεωρητικό». Και ενώ για τον Γιάννη η Φρανκφούρτη ήταν η καλύτερη ευκαιρία για να διευρύνει τους οριζοντές του, και να ξαναχτίσει τον κόσμο από τις στάχτες που θα αφήσουν τα αποκαΐδια της επανάστασης, για τον Νιαζί η Φρανκφούρτη ήταν μια αναγκαιότητα. Οι διώξεις, οι απειλές, ο δημόσιος διασυρμός, και ο φόβος μην πάθει τίποτα η οικογενειά του, σε σινδυασμό με την φτώχεια στην οποία έβλεπε τον λαό του να βυθίζεται μέρα με τη μέρα, ώθησαν τον νεαρό σε αυτή την ιδιότυπη προσφυγιά. Το πάθος όμως για την αλλαγή παρέμενε άσβεστο μέσα του.
Κάπου μέσα σε αυτούς τους δύο μήνες, μπήκε στην κοινή ζωή τους και η Μαρία Λουίζα Μάρκες Αγιάλα. Αυτή η μικρόσωμη Χιλιανή, γεμάτη το μπρίο, την ζεστασιά και το πάθος που έχουν μέσα τους οι Λατινοαμερικάνες κατάφερε να τρελάνει τον νεαρό μας. Ο έρωτας φούντωνε μέρα με τη μέρα, είτε μέσα από τις ατελείωτες πολιτικές συζητήσεις στις μπυραρίες και στη φοιτητική λέσχη, είτε στις πανκ συναυλίες, ακόμα και σε στιγμές αστείρευτης και κατανικτικής μελέτης βιβλίων (μετα άφθονου φτηνού Αλσατικού κρασιού) , και κινηματογραφικές προβολες….. Από κοντά και ο Γιάννης, να δίνει συμβουλές στον άπειρο , σε σχέση με ζητήματα καρδιάς νεανία. Αλλά μαζί με τον αμοιβαίο έρωτα, η επαναστατική ζωντάνια του Νιαζί φούντωνε. Και η Μαρία Λουίζα δεν έκανε τίποτα άλλο από το να τον βοηθά να την διοχετεύσει παντού.. Ως εξώριστη Χιλιανή, και ταυτόχρονα τραγουδίστρια, είχε αποκτήσει διάφορες άκρες στον ευρωπαϊκό τύπο, συμπεριλαμβανομένης και μιας εφημερίδας που εξέδιδαν Τούρκοι εξώριστοι, αλλά και μιας Τουρκικής εφημερίδας , που ήταν κοντά στην αριστερά. Ο Νιαζί έγραφε ανελλειπώς, είτε στέλνωντας γράμματα στις εφημερίδες, είτε με την στήλη του στην εφημερίδα των εξωρίστων, ονόματι «εγώ ο προδότης».
Βλέποντας αυτά ο Γιάννης δεν ήθελε να χάσει καθόλου από τη δράση. Μετέφραζε μανιωδώς τα άρθρα του Νιαζί στα Ελληνικά, έκανε σχεδόν όλες τις διορθώσεις (γραμματικά και συντακτικά), και πέταγε που και που συμβουλές για το πώς θα έπρεπε να γραφτεί το τάδε και το δείνα. Και η αρθρογραφία του σε πολιτικά περιοδικά πολλαπλασιάστηκε, όπως και οι προκυρίξεις που έγραφε. Ο Γιάννης ζούσε μια δεύτερη….εφηβεία. Για την Μαρία Λουίζα και οι δύο ήταν σχεδον σαν…μικρά παιδιά. Ενθουσιασμός για κάθε νεα ιδέα στο……έπακρο, απίστευτο μεράκι για ότι έκαναν….σαν….τους γονείς της, οι οποίοι πέρασαν 20 χρόνια στην Ισπανία και τη Γαλλία, διωγμένοι από το καθεστώς του Πινοσέτ. Ήταν οργανωμένοι στο MIR, και η ελευθερία σε συνδυασμό με την κοινωνική δικαιωσύνη….είχαν μεγάλο μέρος στη ζωή τους. Και ενώ η σχέση με τον Γιάννη ήταν καθαρά φιλική, με τον Νιαζί ήταν….κάτι πολύ μεγαλύτερο. Μέσα στους επόμενους τέσσερις μήνες, οι τρεις τους είχαν στήσει έναν μικρό διεθνή πυρήνα επαναστατών. Ήταν η ομάδα των «ανταρτών συνειδήσεων», μια πολυεθνική παρέα, με σκοπό να αφυπνίσει τον κόσμο. Με σκοπό την οδό προς την πλήρη ελευθερία, την έλλειψη ισχυρών και ανίσχυρων σε όλη τη γη, μια δημοκρατία όπου οι αποφάσεις πέρνονται «από τα κάτω».
Ένα απόγευμα γύρισε στο σπίτι αγχωμένος.«Κάτι κινείται πίσω στην πατρίδα, ο λαός μου με χρειάζεται», είπε, ανεμίζοντας μπροστά στους άλλους ένα πρωτοσέλιδο (της Χουριέτ), που έγραφε με μεγάλα γράμματα: ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ(;).
« Η κατάσταση», εξήγησε,«έχει αγριέψει….ο αγώνας πρέπει να ενταθεί όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες. Η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο, και ο κόσμος έχει αρχίσει να εκφράζεται κατά της κυβέρνησης και του ΣΕΑ, αλλά ο στρατός αναμένεται να αναλάβει δράση. Ήδη το ΣΕΑ πιέζει για τον εγκλεισμο μειωνοτήτων και αριστερών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Με χρειάζονται….»
Στην αρχή και οι δύο προσπάθησαν να τον πείσουν να μην πάει, μετά τον ικέτευαν να τους αφήσει να πάνε μαζί του, να τον βοηθήσουν.
«Όχι, είναι πολύ επικίνδυνο, πρέπει να αγωνιστώ μόνος, δεν θέλω νασας πάρω στο λαιμό μου».
Και έτσι βρέθηκε στην Πόλη, οργανώνοντας τη δικιά του ομάδα. Τύπωνε φυλλάδια στις γλώσσες όλων των φιλών που ζουν στην Τουρκία. Τούρκικα, Κούρδικα, Αρμένικα, Ελληνικά. «Κανείς δεν πρέπει να μείνει αποκλεισμένος από την ενημέρωση», έλεγε, «γιατί πάντα πρέπει να χτυπάμε μαζί, ποτέ χωριστά. Και επιπλέον αυτά μας αφορούν όλους, είτε είναι για θέματα μειωνοτήτων, είτε για τα οικονομικά, είτε για οτιδήποτε».Εκείνη την ημέρα, βγήκε ο αρχηγός του ΣΕΑ και απείλησε με στρατιωτικό νόμο. «Αυτή την χώρα δεν μπορούν να την οδηγούν στην αναταραχή και την διάλυση οι απεργοί (διάφοροι κλάδοι είχαν κατεβεί σε απεργεία διαρκείας, μέσα σε εκείνους τους μήνες), οι αντάρτες, και οι αναρχικοί. Εάν μέχρι αύριο δεν έχει σταματήσει αυτός ο χαμός θα επιβάλουμε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Η πορεία ξεκίνησε αυθόρμητα από το Βαγιαζίτ, με σκοπό να φτάσει στην Πλατεία Ταξίμ. Στην αρχή ήταν δεν ήταν πενήντα νοματαίοι. Αλλά όσο προχωρούσαν, άνθρωποι από το πλήθος, έμπαιναν στις τάξεις της πορείας και βάδιζαν μαζί. Οι Γκρίζοι Λύκοι ήταν άφαντοι, προφανώς κάπου ήταν μαζεμένοι και επικροτούσαν τον Στρατηγό. Και αυτός, πάντα μπροστά, με την ντουντούκα στο χέρι, να δίνει τον παλμό. Μέχρι να φτάσουν στη γέφυρα Ινονού είχαν γίνει πέντε χιλιάδες, , μέχρι να την περάσουν είχαν διπλασιαστεί. Όσοι περαστικοί δεν έμπαιναν στην πορεία απλά παρακολουθούσαν σαστισμένοι αυτό το αγριεμένο ασκέρι που πήγαινε να βάλει τον στρατηγό στη θέση του, και οι λίγο ποιο τους θαραλέοι τους χειροκροτούσαν. Μόλις έφτασαν στην έξοδο της γέφυρας οι νοικοκυρές από τα μπαλκόνια τους προυπαντούσαν με ζητωκραυγές από τα μπαλκόνια τους. Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι, και ο Νιαζί το ένιωθε. Το μπουλούκι, και αυτός έπερναν δύναμη, η κουραση φαινόταν μηδαμινή, και ο παλμός ανέβαινε.
Τους περίμεναν έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία. Στρατιώτες με εξάρτηση αντιδιαδηλωτών, αστυνομικοί, αύρες, φασίστες και αστυνομικά σκυλιά. Χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση έγινε η επίθεση. Ένας μικρός στρατός οπλισμένος ως τα δόντια, ενάντια σε μια ομάδα άοπλων διαδηλωτών. Και ο πρώτος που χτυπήθηκε ήταν ο Νιαζί. Δεκαπέντε χτυπήματα στο κεφάλι. Και μετά η φωνή του χωροφύλακα να ουρλιάζει διαταγές. Και μετά ένας κρότος. Και μετά σκοτάδι.
Στην Φρανκφούρτη έμαθαν μόνο για το φονικό.45 νεκροί, 450 τραυμάτίες, 1500 συλήψεις. Και από τον Νιαζί τίποτα. Από εκεί που μιλούσαν κάθε μέρα, ξαφνικά έπεσε σιγή ασυρμάτου.
Ξύπνησε μέσα σε ένα υπόγειο.Απόλυτο σκοτάδι, η μυρωδιά από κάτουρα , σκατά και αίμα να κυριαρχεί, και ένας πόνος να του σκίζει τα σωθηκά. Ξαφνικά, ένας προβολέας…τον τυφλώνει. «Μίλα» φωνάζει μια φωνή «μίλα παλιόσκυλο τρομοκράτη μη σε λιανίσω. Θα ΣΕ ΓΑΜΗΣΩ ΣΑΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΑΛΑΚΗΣΤΙΡΙ ΜΙΛΑ. ΜΙΛΑ ΡΕ! ΞΕΡΝΑ ΤΑ ΟΛΑ. ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ ΣΕ ΑΠΟΚΥΡΗΞΑΝ; ΠΑΛΙΟΣΚΥΛΟ…..ΛΕΓΕ, ΠΙΟΙ ΣΟΥ ΔΩΣΑΝΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΚΟΥΜΟΥΝΙ. ΛΕΓΕ! ΕΙΣΑΙ ΜΑΖΟΧΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ; ΜΙΛΑ ΡΕ! ΜΑΛΛΟΝ ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΕΤΣΙ ΜΑΡΕΣΕΙΣ ΠΑΛΙΟΜΑΖΟΧΑ!». Και μετά η αγριοφωνάρα από το υπερπέραν έδινε μια κοφτή διαταγή, και τα χτυπήματα έρχονταν από παντού. Ηλεκτροσοκ, καμένα αντικείμενα ,μαστίγια, καλάμια, φάλαγγα….Τρεις μέρες και τρεις νύχτες….παρέα με τον πόνο, τα χτυπήματα, και τις εφιαλτικές φωνές των συντρόφων του από τα άλλα κολαστήρια, που πέρναγαν τα ίδια και ίσως και χειρότερα.
Μετά από τρεις μέρες αγωνίας , έφτασαν νέα στη Φρανκφούρτη. Το email από τον χρήστη με το κωδικό όνομα «Μπαρίς» δεν έλεγε και πολλά. Διεύθυνση συνάντισης ημερομηνια (και ώρα), κάπου στην Αθήνα. Το επισυναπτώμενο βίντεο έλεγε όμως πολλά. Ένας μπάτσος βάραγε αλύπιτα έναν νέο που κρατούσε μια ντουντούκα στο χέρι. Όταν ο νέος έπεσε αναίσθητος, του φόρεσαν χειροπέδες, και του έβαλαν στο μπουφάν ένα περίστροφο και δύο χειροβομβίδες. Κατευθείαν πτήση (απογευματινή) για Αθήνα. Το Ισπανικό διαβατήριο ανα χείρας για τη Μαρία Λουίζα (γενημένη στην Βαρκελώνη), και βουρ για τον τηλεφωνικο θάλαμο στην πλατεία Συντάγματος. Από εκεί, ακολούθησαν τις οδηγίες, και βρέθηκαν σε έναν άλλο τηλεφωνικό θάλαμο στην Πλατεία Εξαρχείων. Και από κει στην Χαριλάου Τρικούπη, όπου τους παρέλαβε ένα ταξί . Το ταξί μπήκε στην Αλεξάνδρας, έκανε αναστροφή στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, και τους πήγε στο Πολυτεχνείο. Από κει μπήκαν σε ένα κόκκινο Φολκσβαγκεν το οποίο άρχισε να κόβει βόλτες στην Αθήνα….
Ο οδηγός φορούσε κοκούλα , και δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τα χαρακτηριστικά του. Μετά απο μισή ώρα διαδρομής, έβαλε μια κασέτα να παίξει στο ραδιόφωνο.Μια γυναικεία φωνή ακούστηκε να μιλάει.
"Γεια σας. Ειμαι η Baris.Με συγχωρείτε που δεν μπόρεσα να έθω στην Αθήνα η ίδια, αλλά δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να ταξιδέψω εκτός Τουρκίας λόγω της παρούσας κατάστασης.Έτσι σας έστειλα την κασέτα μέσω κάποιου έμπειστου συντρόφου από την οργάνωση μας, ο οποίος βρίσκεται μαζί σας. Μόλις τελειώσει η κασέτα αυτή, ο συντροφος θα σας δώσει μια τσάντα . Ανοίχτε την, σε περίπτωση που θα αποφασίσετε να συνεχίσετε την προσπαθειά σας".
Ο οδηγός τους άφησε στο Πάρκο Ελευθερίας και τους έδωσε μια μικρή δερμάτινη τσάντα. Αφού απομακρύνθηκε λίγο, πήγαν πίσω από το άγαλμα του Τρούμαν και την άνοιξαν. Μέσα στην τσάντα ήταν δύο εισητήρια μετ' επιστροφής για Κωσταντινούπολη (ανοιχτές ημερομηνίες), και δύο πλαστά διαβατήρια , και ένα γουόκμαν.Μοιράστηκαν τα ακουστηκά και πα΄τησαν το play.
Η φωνή επανήλθε
"Βλέπω ότι αποφασίσατε να συνεχίσετε. Λοιπόν η κατάσταση έχει ως εξής. Το καθεστώς θέλει να δικάσει τον Νιαζί, μέσα στις επόμενες δέκα ημέρες. Βρίσκεται στα κρατητήρια της ασφάλειας, και κατα πάσα πιθανότητα θα τον πιέζουν να μιλήσει. Εξ' ου και τα διαβατήρια. Θα είστε ο κύριος και η κυρία Τσίμμερ, από το Μόναχο, και έρχεστε στην Τουρκία για αναψυχή, αλλά και επαφές με ντόπιους επιχειρηματίες, γιατί σκέφτεστε να επενδύσετε σε Τουρκικες επιχειρήσεις ρούχων. Μόνο για λόγους ασφαλείας, μιας και δεν νομίζω να έχει μιλήσει μέχρι να φτάσετε στο σημείο συνάντισης.Προλαβαίνετε την πτήση των εννιάμησι με χαρακτηριστική άνεση. Εάν δεν την προλάβετε θα ειδοποιηθώ, μην σας νοιάζει αυτό.Μόλις φτάσετε στο αεροδρόμιο πάρτε το τραμ και κατεβείτε στην αποβάθρα Ινονού. Εκεί θα σας περιμένει κάποιος δικός μου. Το σύνθημα είναι " Σεπουλβέδα" και το παρασύνθημα "Rainbow Warior".
Οι φωνές απομακρύνθηκαν. Ο πόνος ήταν ακόμη εκεί. Και ο φόβος....και η τρέλα. Αλλά έπρεπε να παλέψει παραυτα.Δεν έπρεπε να πει τίποτα. Ακόμα και τώρα που ήταν δεμένος απ'τους αγκώνες έδώ και ώρες. Ακουστηκε ένα κρακ....εξαρθρώθηκαν τα χέρια του. Μετά ξανά το απόλυτο τίποτα.
Η πτήση με το atr72 της ολυμπιακής ήταν λες και είχε βγει από την κόλαση. Το ιδιο και η διαδρομή μέχρι το Ινονού. Όλα πήγαν καλά απο κει και πέρα. Η γνωριμία με την Μπαρίς, σε ένα διαμέρισμα στο πέρα, τος έλησε τις όποιες απορίες για την καταστασή της. Καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι από τα 14 της, λόγω ατυχήματος, μπορούσε να περνάει απαρατήριτη , ακόμα και στις διαδηλώσεις, και να περνά λαθραία πράγματα εκμεταλευόμενη την καταστασή της. Και όλα αυτά στην υπηρεσία της επανάστασης. Βέβαια τώρα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, γιατί μετά τη διαδήλωση, εάν και δεν εφαρμόστηκε ο στρατιωτικός νόμος, οι έλεγχοι εντάθηκαν πολύ.Επίσης ήταν διάνοια στους υπολογιστές, και σε ότι έχει σχέση με κινηματογράφιση-ηχογραφιση, για αυτο και πάντα στο καροτσάκι είχε κρυμένη μια κάμερα.
Το μόνο που της έλειπε ήταν ένα καλό σχέδιο προπαγάνδα είχε αρχίσει, και κανείς δεν θα έμπαινε στον κόπο να βοηθήσει έναν τρομοκράτη.
"'Έχω μια ιδέα", πρότεινε η Μαρία Λουίζα "γιατί δεν παρεμβαίνουμε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων όλων των σταθμών να δείξουμε τι έγινε;"
"Εννοείς παρεμβολές; Και το βίντεο; Θα χρειαστούμε μια πολύ ισχυρή κεραία , ή έστω μια ασύρματη σύνδεση με την κεραία. Έχει κάτι τέτοιες στην πόλη, αλλά για να συνδεθώ θα χρειαστεί πολλή ώρα και ίσως μας εντοπίσουν πριν καν συνδεθούμε."
"Γιατί δεν την κάνουμε από ένα κινητό στούντιο; Ένα κλεμμένο φορτηγάκι ή κάτι τέτοιο;" Πετάγεται ο Γιάννης...
" Καλή ιδέα....ξέρω ένα φορτηγάκι με σύνδεση που ανήκει σε μικρό τηλεοπτικό σταθμό. Το βάφετε, το κλέβουμε βέβαια, και να το κινητό μας μέσο....από αυτό θα φτιάξω την σύνδεση, και μπαμ, αύριο στις οχτώ προβάλλουμε, και ελπίζουμε να γίνει η Άλωση της Βαστίλης"
" Ωραία εμείς θα κατευθύνουμε τους υπόλοιπους προς την ασφάλεια πριν γίνει η μετάδοση. Άμα μαζευτεί πολύς κόσμος ξεκινάμε το ντου" λέει ο Γιάννης.
Το επόμενο πρωί, το φορτηγάκι, ένα μαύρο Ford Transit με δορυφορική κεραία ,ήταν έτοιμο, στα χέρια τους. Με έναν σύντροφο να το οδηγεί γύρω γύρω στην πόλη, και την Μπαρίς πίσω να ρυθμίζει την κεραία για να γίνει η σύνδεση. Οι άλλοι την έπεσαν για να είναι φρέσκοι γύρω στις έξι, που θα ξεκίναγε η παρακολούθηση του κτιρίου της ασφάλειας .
Κατά τις έξι ήταν στο πεζοδρόμιο απέναντι από το κτίριο της ασφάλειας . Όλα ύσiχα. Κανείς δεν βρισκόταν κοντά στο κτίριο.
ΚΛΙΚ! ΣΥΝΔΕΣΗ ΕΠΙΤΥΧΗΣ!
Τον είχαν βγάλει από τα σχοινιά. Το αιμά του, τα ούρα του, ο ιδρώτας, τα ρούχα και το σώμα του είχαν γίνει ένα. Ο πόνος ήταν ακόμη εκεί.
"Υπόγραψε ρε!"
Μπροστά του μια δήλωση καταδίκης του κινήματος
"Ποτέ"!
Οχτώ η ώρα.
ΕΝΑΡΞΗ ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΣΗΜΑΤΟΣ
Με το βίντεο να εκπέμπει η Μπαρίς, καθισμένη μπροστά στην οθώνη του τερματικού της, ξεκινά να μιλά. Τα λόγια της μαζί με το βίντεο διασχίζουν την πόλη
«Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται φυλακισμένοι στο κτίριο της Γενικής Ασφάλειας, γιατί νοιάζονται και αγωνίζονται για τον λαό μας. Ήρθε η ώρα να δείξουμε στο καθεστώς ότι δεν πάει άλλο. Ελάτε όλοι στην Γενική Ασφάλεια να τσακίσουμε τους πραιτοριανούς της δικτατορίας.»
Ο πόνος επανερχόταν σταδιακά και βασανιστικά. Τα αποτελέσματα της ένεσης, σε συνδυασμό με τα αλεπάληλα χτυπήματα με τον τηλεφωνικό κατάλογο. Ούρλιαζε. Φωνές, να ακούγονται σταδιακά από τον δρόμο.
Το πεζοδρόμιο απέναντι από την Γενική Ασφάλεια είχε αρχίσει να γεμίζει. Μετά από λίγο δεν χωρούσε ο κόσμος στο πεζοδρόμιο, και για αυτό άρχισε μια μικρή κατάληψη του οδοστρώματος. Φωνές ακούγονται από μακρυά. Είναι δυο μπλοκ οπλισμένων διαδηλωτών που φτάνουν από το Φανάρι και το Πέρα, και ένα μπλοκ διαδηλωτών από τις παραγκουπόλεις, το οποίο έχει ανακόψει μια φάλαγγα στρατιωτών και μπάτσων. Δακρυγόνα σκάνε και πλαστικές σφαίρες σφυρίζουν από παντόυ. Τα μπλοκ από το Φανάρι και το Πέρα έχουν εισχωρίσει στις γραμμές των διαδηλωτών. Οι Γκρίζοι Λύκοι δεν έχουν τολμήσει να βγουν από τα λιμέρια τους.Η ώρα της επίθεσης έχει σημάνει. Ο Γιάννης και η Μαρία Λουίζα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Επιτίθενται κατά των φρουρών. Τους αφοπλίζουν και ανοίγουν την Πύλη. Ένα ποτάμι οργισμένων ανθρώπων μπήκε μέσα στο κτίριο και διέλυσε ότι βρήκε μπροστά του.
Η φασαρία δυναμώνει. Ακούγονται εκρήξης παντού. Οι βασανιστές στέκονται κάτωχροι, μην ξέροντας τι να κάνουν. Όταν μπαίνουν οι πρώτοι απελευθερωτές στην αίθουσα, το βάζουν στα πόδια. Κάπιοι τον παίρνουν στους ώμους τους. Είναι ο Γιάννης με την μικρή. Ήρθαν από τη Γερμανία για να τον σώσουν. Χαρά τον πλημμυρίζει. Γρήγορα τον χώνουν σε ένα αυτοκίνητο, και βουρ για τα σύνορα.
Η εξέγερση κράτησε μόλις λίγα εικοσιτετράωρα, πριν κατασταλεί απόλυτα. Οι ηγέτες της, και οι απελευθερωμένοι από το κολαστήριο της Γενικής Ασφάλειας κατάφυγαν στα βουνά, από όπου άρχισαν αντάρτικο. Για πρώτη φορά άνθρωποι όλων των εθνοτήτων στην Τουρκία παραμέριζαν εθνικές και φυλετικές διαφορές , και μάχονταν μαζί , ενάντια στο καθεστώς. Αρχηγός τους έγινε σταδιακά η Μπαρίς, αφού έδειξε ηγετικές ικανότητες.
Ο Γιάννης γύρισε στην Ελλάδα, και έφτιαξε την ομάδα αντιπληροφόρισης «Τα μαυρα πρόβατα». Ακομα συνεργάζεται με τον Νιαζί, και δημοσιεύει τα άρθρα του.
Η Μαρία Λουίζα γύρισε στην Φρανκφόυρτη, και έκανε ένα προσωπικό δίσκο βασισμένο στις εμπειρίες της.
Ο Νιαζί πήγε σε κέντρο αποκατάστασης και επανένταξης θυμάτων βασανμιστηρίων. Μετα από μερικους μήνες θεραπείας γύρισε στη Φρανκφούρτη και βρήκε την Μαρία Λουίζα. Ακόμη είναι μαζί. Δεν σταμάτησε να δημοσιεύει τα άρθρα του στον τύπο. Που και που κάνει διαλέξεις για το ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Διδάσκει επίσης Τούρκικα στο σχολείο της γειτονιάς.
Χωρίς Λόγο. Χωρίς Αιτία. Απλά γιατί ……Έτσι.
Προσπαθούσε να αναλογιστεί την παράνοια της στιγμής. Είχε εμπλακεί σε μια πολύ δυναμική φιλοσοφική συζήτηση. Και ήξερε ότι ήταν χαμένος από χέρι. Γιατί ο συνομιλιτής στου χρησιμοποιούσε άριστα την διαλεκτική του ροπάλου. Και όταν ο κραδαίνων το ρόπαλο θέλει, αναγκαστικά όλοι οι άλλοι πείθονται, να πράξουν σύμφωνα με τις επιταγές του, είτε το θέλουν είτε όχι. Αυτός λοιπόν ο τύπος, κατάφερε να πείσει τον νεαρό Νιαζί να πέσει με τα μούτρα στο οδόστρωμα. Το καθεστώς δεν σηκώνε πολλά πολλά, και ο νεαρός μας την είχε βαμένη από κούπες.
Όλα είχαν ξεκινήσει μερικούς μήνες πριν. Στις όχθες του Ρήνου, στη Φρανκφούρτη. Ο νεαρός Νιαζί, που πίσω στην πατρίδα του τον έλεγαν προδότη, συνάντησε εκεί τον νεαρό Γιάννη, που πίσω στην πατρίδα του αναρχοκουμούνι τον ανέβασαν , αναρχοκουμούνι τον κατέβαζαν. Οι δύο τους τα βρήκαν με τη μια. Μερικές μέρες μετά εκείνη την επεισοδιακή βραδυά, όπου τρέχανε και οι δύο να κρυφτούν από τη Γερμανική Αστυνομία (μιας και βρίσκονταν σε ένα παράνομο μπλόκο κατά της μεταφοράς αποβλήτων προς το εξωτερικό), αποφάσισαν να συγκατοικήσουν. Ο Νιαζί εκτίμησε κατευθείαν την ικανότητα του Γιάννη να εκλογικεύει ότι πληροφορίες του έδιναν, και να συνθέτει το δικό του μανιφέστο ενάντια σε ότι έβρισκε άδικο. Ο Γιάννης λάτρεψε τον ενθουσιασμό και τη μεθοδικότητα του νεαρού Τούρκου, που ήταν σμιλευμένος μετά από σχεδόν πέντε χρόνια (από τότε που ήταν 16 χρονών) ζωής στις παρυφές της τρομοκρατίας. Στον σχεδόν εικοσιπεντάρη (ποια ) Γιάννη, αυτός ο φλογερός Μαρξιστής , έμοιαζε σαν μια παλαιότερη εικόνα του εαυτού του, πίσω στις φλογερές ημέρες του ΄98 Πίσω, στην εποχή που ο Γιάννης έκανε την μεγάλη επαναστασή του (ώντας μαθητής), ενάντια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο ο ίδιος θεωρούσε σαθρό, βρώμικο και καταπιεστικό. Για τον Νιαζί ο Γιάννης ήταν κάτι σαν δάσκαλος, μάλιστα τον φώναζε χαϊδευτικά «μεγάλο θεωρητικό». Και ενώ για τον Γιάννη η Φρανκφούρτη ήταν η καλύτερη ευκαιρία για να διευρύνει τους οριζοντές του, και να ξαναχτίσει τον κόσμο από τις στάχτες που θα αφήσουν τα αποκαΐδια της επανάστασης, για τον Νιαζί η Φρανκφούρτη ήταν μια αναγκαιότητα. Οι διώξεις, οι απειλές, ο δημόσιος διασυρμός, και ο φόβος μην πάθει τίποτα η οικογενειά του, σε σινδυασμό με την φτώχεια στην οποία έβλεπε τον λαό του να βυθίζεται μέρα με τη μέρα, ώθησαν τον νεαρό σε αυτή την ιδιότυπη προσφυγιά. Το πάθος όμως για την αλλαγή παρέμενε άσβεστο μέσα του.
Κάπου μέσα σε αυτούς τους δύο μήνες, μπήκε στην κοινή ζωή τους και η Μαρία Λουίζα Μάρκες Αγιάλα. Αυτή η μικρόσωμη Χιλιανή, γεμάτη το μπρίο, την ζεστασιά και το πάθος που έχουν μέσα τους οι Λατινοαμερικάνες κατάφερε να τρελάνει τον νεαρό μας. Ο έρωτας φούντωνε μέρα με τη μέρα, είτε μέσα από τις ατελείωτες πολιτικές συζητήσεις στις μπυραρίες και στη φοιτητική λέσχη, είτε στις πανκ συναυλίες, ακόμα και σε στιγμές αστείρευτης και κατανικτικής μελέτης βιβλίων (μετα άφθονου φτηνού Αλσατικού κρασιού) , και κινηματογραφικές προβολες….. Από κοντά και ο Γιάννης, να δίνει συμβουλές στον άπειρο , σε σχέση με ζητήματα καρδιάς νεανία. Αλλά μαζί με τον αμοιβαίο έρωτα, η επαναστατική ζωντάνια του Νιαζί φούντωνε. Και η Μαρία Λουίζα δεν έκανε τίποτα άλλο από το να τον βοηθά να την διοχετεύσει παντού.. Ως εξώριστη Χιλιανή, και ταυτόχρονα τραγουδίστρια, είχε αποκτήσει διάφορες άκρες στον ευρωπαϊκό τύπο, συμπεριλαμβανομένης και μιας εφημερίδας που εξέδιδαν Τούρκοι εξώριστοι, αλλά και μιας Τουρκικής εφημερίδας , που ήταν κοντά στην αριστερά. Ο Νιαζί έγραφε ανελλειπώς, είτε στέλνωντας γράμματα στις εφημερίδες, είτε με την στήλη του στην εφημερίδα των εξωρίστων, ονόματι «εγώ ο προδότης».
Βλέποντας αυτά ο Γιάννης δεν ήθελε να χάσει καθόλου από τη δράση. Μετέφραζε μανιωδώς τα άρθρα του Νιαζί στα Ελληνικά, έκανε σχεδόν όλες τις διορθώσεις (γραμματικά και συντακτικά), και πέταγε που και που συμβουλές για το πώς θα έπρεπε να γραφτεί το τάδε και το δείνα. Και η αρθρογραφία του σε πολιτικά περιοδικά πολλαπλασιάστηκε, όπως και οι προκυρίξεις που έγραφε. Ο Γιάννης ζούσε μια δεύτερη….εφηβεία. Για την Μαρία Λουίζα και οι δύο ήταν σχεδον σαν…μικρά παιδιά. Ενθουσιασμός για κάθε νεα ιδέα στο……έπακρο, απίστευτο μεράκι για ότι έκαναν….σαν….τους γονείς της, οι οποίοι πέρασαν 20 χρόνια στην Ισπανία και τη Γαλλία, διωγμένοι από το καθεστώς του Πινοσέτ. Ήταν οργανωμένοι στο MIR, και η ελευθερία σε συνδυασμό με την κοινωνική δικαιωσύνη….είχαν μεγάλο μέρος στη ζωή τους. Και ενώ η σχέση με τον Γιάννη ήταν καθαρά φιλική, με τον Νιαζί ήταν….κάτι πολύ μεγαλύτερο. Μέσα στους επόμενους τέσσερις μήνες, οι τρεις τους είχαν στήσει έναν μικρό διεθνή πυρήνα επαναστατών. Ήταν η ομάδα των «ανταρτών συνειδήσεων», μια πολυεθνική παρέα, με σκοπό να αφυπνίσει τον κόσμο. Με σκοπό την οδό προς την πλήρη ελευθερία, την έλλειψη ισχυρών και ανίσχυρων σε όλη τη γη, μια δημοκρατία όπου οι αποφάσεις πέρνονται «από τα κάτω».
Ένα απόγευμα γύρισε στο σπίτι αγχωμένος.«Κάτι κινείται πίσω στην πατρίδα, ο λαός μου με χρειάζεται», είπε, ανεμίζοντας μπροστά στους άλλους ένα πρωτοσέλιδο (της Χουριέτ), που έγραφε με μεγάλα γράμματα: ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ(;).
« Η κατάσταση», εξήγησε,«έχει αγριέψει….ο αγώνας πρέπει να ενταθεί όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες. Η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο, και ο κόσμος έχει αρχίσει να εκφράζεται κατά της κυβέρνησης και του ΣΕΑ, αλλά ο στρατός αναμένεται να αναλάβει δράση. Ήδη το ΣΕΑ πιέζει για τον εγκλεισμο μειωνοτήτων και αριστερών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Με χρειάζονται….»
Στην αρχή και οι δύο προσπάθησαν να τον πείσουν να μην πάει, μετά τον ικέτευαν να τους αφήσει να πάνε μαζί του, να τον βοηθήσουν.
«Όχι, είναι πολύ επικίνδυνο, πρέπει να αγωνιστώ μόνος, δεν θέλω νασας πάρω στο λαιμό μου».
Και έτσι βρέθηκε στην Πόλη, οργανώνοντας τη δικιά του ομάδα. Τύπωνε φυλλάδια στις γλώσσες όλων των φιλών που ζουν στην Τουρκία. Τούρκικα, Κούρδικα, Αρμένικα, Ελληνικά. «Κανείς δεν πρέπει να μείνει αποκλεισμένος από την ενημέρωση», έλεγε, «γιατί πάντα πρέπει να χτυπάμε μαζί, ποτέ χωριστά. Και επιπλέον αυτά μας αφορούν όλους, είτε είναι για θέματα μειωνοτήτων, είτε για τα οικονομικά, είτε για οτιδήποτε».Εκείνη την ημέρα, βγήκε ο αρχηγός του ΣΕΑ και απείλησε με στρατιωτικό νόμο. «Αυτή την χώρα δεν μπορούν να την οδηγούν στην αναταραχή και την διάλυση οι απεργοί (διάφοροι κλάδοι είχαν κατεβεί σε απεργεία διαρκείας, μέσα σε εκείνους τους μήνες), οι αντάρτες, και οι αναρχικοί. Εάν μέχρι αύριο δεν έχει σταματήσει αυτός ο χαμός θα επιβάλουμε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Η πορεία ξεκίνησε αυθόρμητα από το Βαγιαζίτ, με σκοπό να φτάσει στην Πλατεία Ταξίμ. Στην αρχή ήταν δεν ήταν πενήντα νοματαίοι. Αλλά όσο προχωρούσαν, άνθρωποι από το πλήθος, έμπαιναν στις τάξεις της πορείας και βάδιζαν μαζί. Οι Γκρίζοι Λύκοι ήταν άφαντοι, προφανώς κάπου ήταν μαζεμένοι και επικροτούσαν τον Στρατηγό. Και αυτός, πάντα μπροστά, με την ντουντούκα στο χέρι, να δίνει τον παλμό. Μέχρι να φτάσουν στη γέφυρα Ινονού είχαν γίνει πέντε χιλιάδες, , μέχρι να την περάσουν είχαν διπλασιαστεί. Όσοι περαστικοί δεν έμπαιναν στην πορεία απλά παρακολουθούσαν σαστισμένοι αυτό το αγριεμένο ασκέρι που πήγαινε να βάλει τον στρατηγό στη θέση του, και οι λίγο ποιο τους θαραλέοι τους χειροκροτούσαν. Μόλις έφτασαν στην έξοδο της γέφυρας οι νοικοκυρές από τα μπαλκόνια τους προυπαντούσαν με ζητωκραυγές από τα μπαλκόνια τους. Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι, και ο Νιαζί το ένιωθε. Το μπουλούκι, και αυτός έπερναν δύναμη, η κουραση φαινόταν μηδαμινή, και ο παλμός ανέβαινε.
Τους περίμεναν έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία. Στρατιώτες με εξάρτηση αντιδιαδηλωτών, αστυνομικοί, αύρες, φασίστες και αστυνομικά σκυλιά. Χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση έγινε η επίθεση. Ένας μικρός στρατός οπλισμένος ως τα δόντια, ενάντια σε μια ομάδα άοπλων διαδηλωτών. Και ο πρώτος που χτυπήθηκε ήταν ο Νιαζί. Δεκαπέντε χτυπήματα στο κεφάλι. Και μετά η φωνή του χωροφύλακα να ουρλιάζει διαταγές. Και μετά ένας κρότος. Και μετά σκοτάδι.
Στην Φρανκφούρτη έμαθαν μόνο για το φονικό.45 νεκροί, 450 τραυμάτίες, 1500 συλήψεις. Και από τον Νιαζί τίποτα. Από εκεί που μιλούσαν κάθε μέρα, ξαφνικά έπεσε σιγή ασυρμάτου.
Ξύπνησε μέσα σε ένα υπόγειο.Απόλυτο σκοτάδι, η μυρωδιά από κάτουρα , σκατά και αίμα να κυριαρχεί, και ένας πόνος να του σκίζει τα σωθηκά. Ξαφνικά, ένας προβολέας…τον τυφλώνει. «Μίλα» φωνάζει μια φωνή «μίλα παλιόσκυλο τρομοκράτη μη σε λιανίσω. Θα ΣΕ ΓΑΜΗΣΩ ΣΑΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΑΛΑΚΗΣΤΙΡΙ ΜΙΛΑ. ΜΙΛΑ ΡΕ! ΞΕΡΝΑ ΤΑ ΟΛΑ. ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ ΣΕ ΑΠΟΚΥΡΗΞΑΝ; ΠΑΛΙΟΣΚΥΛΟ…..ΛΕΓΕ, ΠΙΟΙ ΣΟΥ ΔΩΣΑΝΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΚΟΥΜΟΥΝΙ. ΛΕΓΕ! ΕΙΣΑΙ ΜΑΖΟΧΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ; ΜΙΛΑ ΡΕ! ΜΑΛΛΟΝ ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΕΤΣΙ ΜΑΡΕΣΕΙΣ ΠΑΛΙΟΜΑΖΟΧΑ!». Και μετά η αγριοφωνάρα από το υπερπέραν έδινε μια κοφτή διαταγή, και τα χτυπήματα έρχονταν από παντού. Ηλεκτροσοκ, καμένα αντικείμενα ,μαστίγια, καλάμια, φάλαγγα….Τρεις μέρες και τρεις νύχτες….παρέα με τον πόνο, τα χτυπήματα, και τις εφιαλτικές φωνές των συντρόφων του από τα άλλα κολαστήρια, που πέρναγαν τα ίδια και ίσως και χειρότερα.
Μετά από τρεις μέρες αγωνίας , έφτασαν νέα στη Φρανκφούρτη. Το email από τον χρήστη με το κωδικό όνομα «Μπαρίς» δεν έλεγε και πολλά. Διεύθυνση συνάντισης ημερομηνια (και ώρα), κάπου στην Αθήνα. Το επισυναπτώμενο βίντεο έλεγε όμως πολλά. Ένας μπάτσος βάραγε αλύπιτα έναν νέο που κρατούσε μια ντουντούκα στο χέρι. Όταν ο νέος έπεσε αναίσθητος, του φόρεσαν χειροπέδες, και του έβαλαν στο μπουφάν ένα περίστροφο και δύο χειροβομβίδες. Κατευθείαν πτήση (απογευματινή) για Αθήνα. Το Ισπανικό διαβατήριο ανα χείρας για τη Μαρία Λουίζα (γενημένη στην Βαρκελώνη), και βουρ για τον τηλεφωνικο θάλαμο στην πλατεία Συντάγματος. Από εκεί, ακολούθησαν τις οδηγίες, και βρέθηκαν σε έναν άλλο τηλεφωνικό θάλαμο στην Πλατεία Εξαρχείων. Και από κει στην Χαριλάου Τρικούπη, όπου τους παρέλαβε ένα ταξί . Το ταξί μπήκε στην Αλεξάνδρας, έκανε αναστροφή στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, και τους πήγε στο Πολυτεχνείο. Από κει μπήκαν σε ένα κόκκινο Φολκσβαγκεν το οποίο άρχισε να κόβει βόλτες στην Αθήνα….
Ο οδηγός φορούσε κοκούλα , και δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τα χαρακτηριστικά του. Μετά απο μισή ώρα διαδρομής, έβαλε μια κασέτα να παίξει στο ραδιόφωνο.Μια γυναικεία φωνή ακούστηκε να μιλάει.
"Γεια σας. Ειμαι η Baris.Με συγχωρείτε που δεν μπόρεσα να έθω στην Αθήνα η ίδια, αλλά δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να ταξιδέψω εκτός Τουρκίας λόγω της παρούσας κατάστασης.Έτσι σας έστειλα την κασέτα μέσω κάποιου έμπειστου συντρόφου από την οργάνωση μας, ο οποίος βρίσκεται μαζί σας. Μόλις τελειώσει η κασέτα αυτή, ο συντροφος θα σας δώσει μια τσάντα . Ανοίχτε την, σε περίπτωση που θα αποφασίσετε να συνεχίσετε την προσπαθειά σας".
Ο οδηγός τους άφησε στο Πάρκο Ελευθερίας και τους έδωσε μια μικρή δερμάτινη τσάντα. Αφού απομακρύνθηκε λίγο, πήγαν πίσω από το άγαλμα του Τρούμαν και την άνοιξαν. Μέσα στην τσάντα ήταν δύο εισητήρια μετ' επιστροφής για Κωσταντινούπολη (ανοιχτές ημερομηνίες), και δύο πλαστά διαβατήρια , και ένα γουόκμαν.Μοιράστηκαν τα ακουστηκά και πα΄τησαν το play.
Η φωνή επανήλθε
"Βλέπω ότι αποφασίσατε να συνεχίσετε. Λοιπόν η κατάσταση έχει ως εξής. Το καθεστώς θέλει να δικάσει τον Νιαζί, μέσα στις επόμενες δέκα ημέρες. Βρίσκεται στα κρατητήρια της ασφάλειας, και κατα πάσα πιθανότητα θα τον πιέζουν να μιλήσει. Εξ' ου και τα διαβατήρια. Θα είστε ο κύριος και η κυρία Τσίμμερ, από το Μόναχο, και έρχεστε στην Τουρκία για αναψυχή, αλλά και επαφές με ντόπιους επιχειρηματίες, γιατί σκέφτεστε να επενδύσετε σε Τουρκικες επιχειρήσεις ρούχων. Μόνο για λόγους ασφαλείας, μιας και δεν νομίζω να έχει μιλήσει μέχρι να φτάσετε στο σημείο συνάντισης.Προλαβαίνετε την πτήση των εννιάμησι με χαρακτηριστική άνεση. Εάν δεν την προλάβετε θα ειδοποιηθώ, μην σας νοιάζει αυτό.Μόλις φτάσετε στο αεροδρόμιο πάρτε το τραμ και κατεβείτε στην αποβάθρα Ινονού. Εκεί θα σας περιμένει κάποιος δικός μου. Το σύνθημα είναι " Σεπουλβέδα" και το παρασύνθημα "Rainbow Warior".
Οι φωνές απομακρύνθηκαν. Ο πόνος ήταν ακόμη εκεί. Και ο φόβος....και η τρέλα. Αλλά έπρεπε να παλέψει παραυτα.Δεν έπρεπε να πει τίποτα. Ακόμα και τώρα που ήταν δεμένος απ'τους αγκώνες έδώ και ώρες. Ακουστηκε ένα κρακ....εξαρθρώθηκαν τα χέρια του. Μετά ξανά το απόλυτο τίποτα.
Η πτήση με το atr72 της ολυμπιακής ήταν λες και είχε βγει από την κόλαση. Το ιδιο και η διαδρομή μέχρι το Ινονού. Όλα πήγαν καλά απο κει και πέρα. Η γνωριμία με την Μπαρίς, σε ένα διαμέρισμα στο πέρα, τος έλησε τις όποιες απορίες για την καταστασή της. Καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι από τα 14 της, λόγω ατυχήματος, μπορούσε να περνάει απαρατήριτη , ακόμα και στις διαδηλώσεις, και να περνά λαθραία πράγματα εκμεταλευόμενη την καταστασή της. Και όλα αυτά στην υπηρεσία της επανάστασης. Βέβαια τώρα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, γιατί μετά τη διαδήλωση, εάν και δεν εφαρμόστηκε ο στρατιωτικός νόμος, οι έλεγχοι εντάθηκαν πολύ.Επίσης ήταν διάνοια στους υπολογιστές, και σε ότι έχει σχέση με κινηματογράφιση-ηχογραφιση, για αυτο και πάντα στο καροτσάκι είχε κρυμένη μια κάμερα.
Το μόνο που της έλειπε ήταν ένα καλό σχέδιο προπαγάνδα είχε αρχίσει, και κανείς δεν θα έμπαινε στον κόπο να βοηθήσει έναν τρομοκράτη.
"'Έχω μια ιδέα", πρότεινε η Μαρία Λουίζα "γιατί δεν παρεμβαίνουμε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων όλων των σταθμών να δείξουμε τι έγινε;"
"Εννοείς παρεμβολές; Και το βίντεο; Θα χρειαστούμε μια πολύ ισχυρή κεραία , ή έστω μια ασύρματη σύνδεση με την κεραία. Έχει κάτι τέτοιες στην πόλη, αλλά για να συνδεθώ θα χρειαστεί πολλή ώρα και ίσως μας εντοπίσουν πριν καν συνδεθούμε."
"Γιατί δεν την κάνουμε από ένα κινητό στούντιο; Ένα κλεμμένο φορτηγάκι ή κάτι τέτοιο;" Πετάγεται ο Γιάννης...
" Καλή ιδέα....ξέρω ένα φορτηγάκι με σύνδεση που ανήκει σε μικρό τηλεοπτικό σταθμό. Το βάφετε, το κλέβουμε βέβαια, και να το κινητό μας μέσο....από αυτό θα φτιάξω την σύνδεση, και μπαμ, αύριο στις οχτώ προβάλλουμε, και ελπίζουμε να γίνει η Άλωση της Βαστίλης"
" Ωραία εμείς θα κατευθύνουμε τους υπόλοιπους προς την ασφάλεια πριν γίνει η μετάδοση. Άμα μαζευτεί πολύς κόσμος ξεκινάμε το ντου" λέει ο Γιάννης.
Το επόμενο πρωί, το φορτηγάκι, ένα μαύρο Ford Transit με δορυφορική κεραία ,ήταν έτοιμο, στα χέρια τους. Με έναν σύντροφο να το οδηγεί γύρω γύρω στην πόλη, και την Μπαρίς πίσω να ρυθμίζει την κεραία για να γίνει η σύνδεση. Οι άλλοι την έπεσαν για να είναι φρέσκοι γύρω στις έξι, που θα ξεκίναγε η παρακολούθηση του κτιρίου της ασφάλειας .
Κατά τις έξι ήταν στο πεζοδρόμιο απέναντι από το κτίριο της ασφάλειας . Όλα ύσiχα. Κανείς δεν βρισκόταν κοντά στο κτίριο.
ΚΛΙΚ! ΣΥΝΔΕΣΗ ΕΠΙΤΥΧΗΣ!
Τον είχαν βγάλει από τα σχοινιά. Το αιμά του, τα ούρα του, ο ιδρώτας, τα ρούχα και το σώμα του είχαν γίνει ένα. Ο πόνος ήταν ακόμη εκεί.
"Υπόγραψε ρε!"
Μπροστά του μια δήλωση καταδίκης του κινήματος
"Ποτέ"!
Οχτώ η ώρα.
ΕΝΑΡΞΗ ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΣΗΜΑΤΟΣ
Με το βίντεο να εκπέμπει η Μπαρίς, καθισμένη μπροστά στην οθώνη του τερματικού της, ξεκινά να μιλά. Τα λόγια της μαζί με το βίντεο διασχίζουν την πόλη
«Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται φυλακισμένοι στο κτίριο της Γενικής Ασφάλειας, γιατί νοιάζονται και αγωνίζονται για τον λαό μας. Ήρθε η ώρα να δείξουμε στο καθεστώς ότι δεν πάει άλλο. Ελάτε όλοι στην Γενική Ασφάλεια να τσακίσουμε τους πραιτοριανούς της δικτατορίας.»
Ο πόνος επανερχόταν σταδιακά και βασανιστικά. Τα αποτελέσματα της ένεσης, σε συνδυασμό με τα αλεπάληλα χτυπήματα με τον τηλεφωνικό κατάλογο. Ούρλιαζε. Φωνές, να ακούγονται σταδιακά από τον δρόμο.
Το πεζοδρόμιο απέναντι από την Γενική Ασφάλεια είχε αρχίσει να γεμίζει. Μετά από λίγο δεν χωρούσε ο κόσμος στο πεζοδρόμιο, και για αυτό άρχισε μια μικρή κατάληψη του οδοστρώματος. Φωνές ακούγονται από μακρυά. Είναι δυο μπλοκ οπλισμένων διαδηλωτών που φτάνουν από το Φανάρι και το Πέρα, και ένα μπλοκ διαδηλωτών από τις παραγκουπόλεις, το οποίο έχει ανακόψει μια φάλαγγα στρατιωτών και μπάτσων. Δακρυγόνα σκάνε και πλαστικές σφαίρες σφυρίζουν από παντόυ. Τα μπλοκ από το Φανάρι και το Πέρα έχουν εισχωρίσει στις γραμμές των διαδηλωτών. Οι Γκρίζοι Λύκοι δεν έχουν τολμήσει να βγουν από τα λιμέρια τους.Η ώρα της επίθεσης έχει σημάνει. Ο Γιάννης και η Μαρία Λουίζα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Επιτίθενται κατά των φρουρών. Τους αφοπλίζουν και ανοίγουν την Πύλη. Ένα ποτάμι οργισμένων ανθρώπων μπήκε μέσα στο κτίριο και διέλυσε ότι βρήκε μπροστά του.
Η φασαρία δυναμώνει. Ακούγονται εκρήξης παντού. Οι βασανιστές στέκονται κάτωχροι, μην ξέροντας τι να κάνουν. Όταν μπαίνουν οι πρώτοι απελευθερωτές στην αίθουσα, το βάζουν στα πόδια. Κάπιοι τον παίρνουν στους ώμους τους. Είναι ο Γιάννης με την μικρή. Ήρθαν από τη Γερμανία για να τον σώσουν. Χαρά τον πλημμυρίζει. Γρήγορα τον χώνουν σε ένα αυτοκίνητο, και βουρ για τα σύνορα.
Η εξέγερση κράτησε μόλις λίγα εικοσιτετράωρα, πριν κατασταλεί απόλυτα. Οι ηγέτες της, και οι απελευθερωμένοι από το κολαστήριο της Γενικής Ασφάλειας κατάφυγαν στα βουνά, από όπου άρχισαν αντάρτικο. Για πρώτη φορά άνθρωποι όλων των εθνοτήτων στην Τουρκία παραμέριζαν εθνικές και φυλετικές διαφορές , και μάχονταν μαζί , ενάντια στο καθεστώς. Αρχηγός τους έγινε σταδιακά η Μπαρίς, αφού έδειξε ηγετικές ικανότητες.
Ο Γιάννης γύρισε στην Ελλάδα, και έφτιαξε την ομάδα αντιπληροφόρισης «Τα μαυρα πρόβατα». Ακομα συνεργάζεται με τον Νιαζί, και δημοσιεύει τα άρθρα του.
Η Μαρία Λουίζα γύρισε στην Φρανκφόυρτη, και έκανε ένα προσωπικό δίσκο βασισμένο στις εμπειρίες της.
Ο Νιαζί πήγε σε κέντρο αποκατάστασης και επανένταξης θυμάτων βασανμιστηρίων. Μετα από μερικους μήνες θεραπείας γύρισε στη Φρανκφούρτη και βρήκε την Μαρία Λουίζα. Ακόμη είναι μαζί. Δεν σταμάτησε να δημοσιεύει τα άρθρα του στον τύπο. Που και που κάνει διαλέξεις για το ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Διδάσκει επίσης Τούρκικα στο σχολείο της γειτονιάς.
Thursday, February 09, 2006
οΔΗΓΊΕ¦ ΓΙΑ ΥΠΟΨΉΦΙΑ ΚΑΜΆΚΙΑ
Οποτε πάτε να την πέσετε σε Κυπραία, πηγένετε πολλύ με το μαλακό (άντε κάνα φιλάκι στο μάγουλο) γιατί αλλιώς θα υποψιαστεί ότι θέλετε να τη βιάσετε.
Wednesday, February 08, 2006
Χτες έκανα το λάθος να παρακολουθήσω γνωστή εκπομπή λόγου στον αντ1.Μέγα λάθος. Πρωταγωνιστές, ο «8εός να τον κάνει διεθνολόγο» Μάριος Κάρογιαν, η «θεός να την κάνει δεξιά» Καιτούλα Κληρίδου, και ο καθηγιτής Τουρκολογίας του Παν.Κυ. Νιαζί Κιζιλχιουρέκ. Για τον κύριο Κάρογιαν και την αμάθεια που τον δέρνει σε θέματα Ι σλαμισμού και Τουρκικής Πολιτικής δεν χρειάζεται να πω το παραμικρό. Για την αφέλεια της κυρίαςμ Κληρίδου επίσηςδεν έχω να πω τίποτε. Για το ζώον όμως που κρατήθηκε από μια παραποιημένη δήλωση της, που είχε μεταδόσει το Σίγμα (αν θυμάμαι καλά), έχω να πω πολλά. Γιατί μαντάμ δίνετε τόση πίστη στα λόγια ενός σταθμού, το δελτίο του οποίου
1)Κάνει εξόφθαλμη προπαγάνδα υπέρ του μεγάλου εθνάρχη και του μεγάλου μπετατζή;
2) Δείχνει ως ειδήσεις στο κεντρικό δελτίο του θ’εματα που έχουν να κάνουν με....κουτσομοπολιά της ελληνικής showbiz;
Επίσης δυο λογάκια που έχω να πω και για τα τρία ζώα που τηλεφώνησαν και
α) Παρά τις διορθώσεις του συντονιστή επέμεναν να αποκαλούν τον Νιαζί ως κύριο που κάθεται στα αριστερά της κυρίας Κληρίδου (ειρωνικά πάντα)
β) Ρώταγαν επίμονα τον ίδιο καλεσμένο εάν αναγνωρίζει ότι το κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής (για να βρίζει συνεχώς τον Ντενκτάς και να διδάσκει εδώ στρον νότο μάλλον πρέπει να το αναγνωρίζει αυτό)
γ) Ο τρίτος (αυτός που χρησιμοποίησε την ίδια ξύλινη γλώσσα που ακούω όποτε ανοίγει το στόμα της η Κυρία Παπαρήγα) έχει διαβάσει Λένιν, Μαρξ, Μπακούνιν, Τρότσκι κλπ, ή απλά κάπου άκουσε τον όρο ιμπεριαλισμός, και σκ΄λεφτηκε ότι κολλάει σε ότι έχει σχέση με την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, της Αμερικής και της Βρετανιας;
δ) Καλά όλα αυτά. Αλλά ποτ'΄ε δεν κατάλαβαν ότι το κυπριακό θα ληθεί μόνο εάν και οι δύο κοινότητες αρχίσουν να σέβονται η μία την άλλη , και όχι εαν ικανοποιηθούν μόνο τα ελληνοκυπριακά αιτήματα;
Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχα κάνει το λάθος να γυρίσω δω και τους Φάκελους στο Μέγα, όταν έπαιζαν το βίντεο με τον Ματσάκη. Είχε μια τύπισα του ΠΑΚ, έναν δικηγόρο αγνώστου προελεύσεως, και τονίδιο τον Ματσάκη, να ευλογούν τα κατορθωματά του μπροστά στην κάμερα. Είχε επίσης τα βίντεο με τα κατορθώματα του Ματσάκη (με μουσική υπόκρουση α λα Σαρλώ). Και είχε βέβαια και τον αρχισυντάκτη του Πολίτη και κάποιον το ΔΗΣΥ να λένε την άποψη τους για τον Ματσάκη. Και αναρωτιέμαι εγώ ο άμοιρος Καλαμαράς που έτυχε να ζει στην νήσο Κύπρο. Αφού πήρε στους δημοσιογράφους του Ελληνικού ΜΕΓΑ να καταλάβουν τι σοϊ καραγκιόζης είναι ο Ματσάκης, άντε μια βδομάδα, στην Κύπ[ρο γιατί δεν τον έχουμε πάρει πρέφα;
Και πόσο ηλίθιοι μπορεί να είμαστε εδώ στην νήσο Κύπρο;
Γαμώτο δηλαδή.
Καλά χώρια το πόσο στενόμυαλοι και εγωιστές είμαστε....
1)Κάνει εξόφθαλμη προπαγάνδα υπέρ του μεγάλου εθνάρχη και του μεγάλου μπετατζή;
2) Δείχνει ως ειδήσεις στο κεντρικό δελτίο του θ’εματα που έχουν να κάνουν με....κουτσομοπολιά της ελληνικής showbiz;
Επίσης δυο λογάκια που έχω να πω και για τα τρία ζώα που τηλεφώνησαν και
α) Παρά τις διορθώσεις του συντονιστή επέμεναν να αποκαλούν τον Νιαζί ως κύριο που κάθεται στα αριστερά της κυρίας Κληρίδου (ειρωνικά πάντα)
β) Ρώταγαν επίμονα τον ίδιο καλεσμένο εάν αναγνωρίζει ότι το κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής (για να βρίζει συνεχώς τον Ντενκτάς και να διδάσκει εδώ στρον νότο μάλλον πρέπει να το αναγνωρίζει αυτό)
γ) Ο τρίτος (αυτός που χρησιμοποίησε την ίδια ξύλινη γλώσσα που ακούω όποτε ανοίγει το στόμα της η Κυρία Παπαρήγα) έχει διαβάσει Λένιν, Μαρξ, Μπακούνιν, Τρότσκι κλπ, ή απλά κάπου άκουσε τον όρο ιμπεριαλισμός, και σκ΄λεφτηκε ότι κολλάει σε ότι έχει σχέση με την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, της Αμερικής και της Βρετανιας;
δ) Καλά όλα αυτά. Αλλά ποτ'΄ε δεν κατάλαβαν ότι το κυπριακό θα ληθεί μόνο εάν και οι δύο κοινότητες αρχίσουν να σέβονται η μία την άλλη , και όχι εαν ικανοποιηθούν μόνο τα ελληνοκυπριακά αιτήματα;
Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχα κάνει το λάθος να γυρίσω δω και τους Φάκελους στο Μέγα, όταν έπαιζαν το βίντεο με τον Ματσάκη. Είχε μια τύπισα του ΠΑΚ, έναν δικηγόρο αγνώστου προελεύσεως, και τονίδιο τον Ματσάκη, να ευλογούν τα κατορθωματά του μπροστά στην κάμερα. Είχε επίσης τα βίντεο με τα κατορθώματα του Ματσάκη (με μουσική υπόκρουση α λα Σαρλώ). Και είχε βέβαια και τον αρχισυντάκτη του Πολίτη και κάποιον το ΔΗΣΥ να λένε την άποψη τους για τον Ματσάκη. Και αναρωτιέμαι εγώ ο άμοιρος Καλαμαράς που έτυχε να ζει στην νήσο Κύπρο. Αφού πήρε στους δημοσιογράφους του Ελληνικού ΜΕΓΑ να καταλάβουν τι σοϊ καραγκιόζης είναι ο Ματσάκης, άντε μια βδομάδα, στην Κύπ[ρο γιατί δεν τον έχουμε πάρει πρέφα;
Και πόσο ηλίθιοι μπορεί να είμαστε εδώ στην νήσο Κύπρο;
Γαμώτο δηλαδή.
Καλά χώρια το πόσο στενόμυαλοι και εγωιστές είμαστε....
Wednesday, January 11, 2006
ΑΜΑΝ! Ο ΚΑΖΑΜΠΟΥΜΠΟΥ!
Ε μα για τι άλλο θα μιλούσαμε σήμερις; Για το φόβο που φιλάει τα έρμα, εδώ εις το Ελλαδιστάν. Για τον ιο. Τον γνωστό ιο. Τον ιο της παραπληροφόρισης, της τρομάρας και τησ τηλεδίκης. Γιατί αυτός ο ιός βασιλεύει σε αυτή τη χώρα. Έτσι βλέπουμε μια μάζα ανθρώπων, να παρακολουθεί με τρόμο μια σειρά από γεγονότα που συμβαίνουν μπροστά στους τηλεοπτικούς της δέκτες. Φόνοι, βιασμοί, τρομοκρατικές ενέργειες,βόμβες σεισμοί και προσφάτως ένας, αγνώστου ταυτότητας ιός (που λένε ότι μεταδίδεται από τα πτηνά) έγιναν κτήματα της (τρομακτικής) τηλεοπτικής πραγματικότητας του νεοέλληνα.. Αλλά ευτυχώς που υπάρχει ο Ρομπέν των Τηλεοπτικών Ζουγκλών, μαζί με τους φίλους του, να μας σώσουν.
Ο Ρομπέν των Τηλεοπτικών Ζουγκλών, ο Αββάς Φραγκ (ας), και ο Λιτλ Νικ (Εισαγγελάτος), και ο αγαπημένος μας "Καρφοπεταλωτής" πολεμούν διάφορους, πραγματικούς ή φανταστικούς σερίφηδες του τηλεοπτικού μας Νότιγχαμ, με μαχητικότητα που θα ζήλευε ο Τσε, πονηρια και κατασκοπευτικά δίκτυα που κάνουν την KGB να φαίνεται ανοργάνωτη, και πύρηνα λογίδρια του στυλ μου-πέρνει-4-ώρες-και-πενηνταπέντε-λεπτά-λιγότερο-από-τον-Φιντέλ-να -τα-χώσω-στη-διαφθορά.
Μόνο που οι αγαπημένοι μου Έλληνες είναι βαθιά νυχτωμένοι. Στην πραγματικότητα οι τηλεοπτικοί σερίφηδες και Ρομπέν είναι το ίδιο και το αυτό. Γραναζάκια, και γραναζάρες, του συστήματος. Πριν λίγο καιρό, φίλος μου φτασμένος, εδώ και χρόνια , δημοσιογράφος έλεγε: Μην πιστεύεις στην ακεραιότητα όλων αυτών. Όταν θέλουνε να φάνε κάποιους από το σύστημα, για να σταματήσουν απρόσκωπτα το φαγοπότι, τους στέλνουν σε αυτούς.
Πόσο δίκιο είχε. Γιατί ο φόβος, και οι φαινομενικοί μαχητές του, μας κάνουν ποιο παθητικούς δέκτες. Ποιο ηλίθιους. Ποιο εύπιστους. Ίσως αν κλείναμε την τηλεόραση , ο κόσμος μας να γινόταν πολλύ καλύτερος
Ο Ρομπέν των Τηλεοπτικών Ζουγκλών, ο Αββάς Φραγκ (ας), και ο Λιτλ Νικ (Εισαγγελάτος), και ο αγαπημένος μας "Καρφοπεταλωτής" πολεμούν διάφορους, πραγματικούς ή φανταστικούς σερίφηδες του τηλεοπτικού μας Νότιγχαμ, με μαχητικότητα που θα ζήλευε ο Τσε, πονηρια και κατασκοπευτικά δίκτυα που κάνουν την KGB να φαίνεται ανοργάνωτη, και πύρηνα λογίδρια του στυλ μου-πέρνει-4-ώρες-και-πενηνταπέντε-λεπτά-λιγότερο-από-τον-Φιντέλ-να -τα-χώσω-στη-διαφθορά.
Μόνο που οι αγαπημένοι μου Έλληνες είναι βαθιά νυχτωμένοι. Στην πραγματικότητα οι τηλεοπτικοί σερίφηδες και Ρομπέν είναι το ίδιο και το αυτό. Γραναζάκια, και γραναζάρες, του συστήματος. Πριν λίγο καιρό, φίλος μου φτασμένος, εδώ και χρόνια , δημοσιογράφος έλεγε: Μην πιστεύεις στην ακεραιότητα όλων αυτών. Όταν θέλουνε να φάνε κάποιους από το σύστημα, για να σταματήσουν απρόσκωπτα το φαγοπότι, τους στέλνουν σε αυτούς.
Πόσο δίκιο είχε. Γιατί ο φόβος, και οι φαινομενικοί μαχητές του, μας κάνουν ποιο παθητικούς δέκτες. Ποιο ηλίθιους. Ποιο εύπιστους. Ίσως αν κλείναμε την τηλεόραση , ο κόσμος μας να γινόταν πολλύ καλύτερος
Καζαμιας 2006
ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2006! Ιανουάριος:Μεταγραφική περίοδος, και όλες οι ομάδες είναι σε πυρετώδη αναζήτηση. ΟΟλυμπιακός αναδεικνύεται άτυπος πρωταθλητής και στις μεταγραφές, αφού εντάσσειστο ρόστερ του τον διεθνή με την εθνική Ζιμπάμπουε Αλί Μωχάμεντ Μπουμπούτου, τονεπίσης διεθνή με την εθνική ομάδα της νέας Γουινέας ¶που ¶νου Γούτσου Γούτσου(γνωστό και ως «Μπαμπάτσα») και τον 4ό ξάδελφο του Γιαγιά Τουρέ, Παππού Τουρέ,τον οποίο άρπαξε μέσα από τα χέρια του Μουρίνιο, ο οποίος μετά από αυτή τηνεξέλιξη παραιτείται από την Τσέλσι και γίνεται μοναχός στο ¶γιο Όρος, όπουαφήνεται στην φροντίδα του γέροντα Παχούμιου, κατά κόσμο ¶γγελο Αναστασιάδη. Στον ΠΑΟ ούτε λογος για μεταγραφές, καθώς οι αναταραχές μεταξύ οργανωμένων καιδιοίκησης συγκλονίζουν την πράσινη οικογένεια. Αιτία: το γεγονός ότι στακυλικεία του ΟΑΚΑ δεν πωλείται βότκα, για να ζεσταίνεται το κοκκαλάκι μας.Δημιουργούνται πυρήνες οπαδών που φέρνουν κρυφά βότκα, μοιράζονται στις εξέδρεςτων οργανωμένων και γίνονται όλοι κουρούμπελο. Στις εξέδρες των διαρκείας πίνουνμόνο ουίσκι υποστηρίζοντας την διοίκηση, δίνοντας αφορμή στους Βοτκοπότες ναφωνάζουν: «Εξω οι τσάτσοι του Jonny Walker!». ¶ρθρο Φωτιά του Balla.gr: Γιατί οΜπάγεβιτς πρέπει να προσληφθεί από τον Παναθηναϊκό.Εξελίξεις για το γηπεδικό της ΑΕΚ: Ο Ντέμης βολιδοσκοπεί έκταση στο Μενίδι.Έντονες αντιδράσεις της Original. Ο Ντέμης τα παίρνει στο κρανίο και δίνειστεγνά 5 άτομα στην αστυνομία.
Φεβρουάριος:20ή Αγωνιστική με ντέρμπυ Ολυμπιακού - Αεκ: Τα νέα αποκτήματα του θρύλου βγάζουνμάτια, και μετά από συγκλονιστική μάχη κάμπτεται η αντίσταση της Αεκ. Τελικόσκόρ 1-0, και το γεγονός ότι δόθηκαν μόνο 4 πέναλτι υπέρ των πειραιωτώναποδεικνύει την ανωτερότητα του ολυμπιακού στο γήπεδο. Κατάσκοποι της Λίβερπουλβλέπουν τον Μπαμπαγκίντα και παθαίνουν πλάκα! Πρώτη φόρά βλέπουν τέτοιο ταλέντοστο γυάλισμα του πάγκου! Στην Αεκ ο Σάντος τα έχει με την τύχη του, αλλά πριν προλάβει να παραιτηθεί οΝτέμης του φέρνει καλά νέα: Η Αεκ θα φτιάξει το νέο της σπίτι στουςΘρακομακεδόνες! Η Original τα παίρνει στο κρανίο και διαδηλώνει κάτω από ταγραφεία της Αεκ. Ο Ντέμης έξαλλος του φωτογραφίζει με το κινητό του και τουςστέλνει στην ασφάλεια με MMS. Στον Παναθηναϊκό νέο κρούσμα απειθαρχίας: ο Λεοντίου εμφανίζεται στο πάρκινγκτης Παιανίας με κόκκινο αυτοκίνητο. Ο Απόστολάκης έξαλλος βουτάει μια βαριοπούλακαι του το κάνει μπίλιες! Στις επόμενες 2 προπονήσεις ο Λεοντίου (χωρίςαυτοκίνητο πια) αργεί στις προπονήσεις. Συνολικό πρόστιμο, 12000 ευρώ, και οΤζίγγερ τρίβει τα χέρια του. ¶ρθρο Φωτιά του Balla.gr: Μόνο ο Μπάγεβιτς μπορείνα βάλει τάξη στον ΠΑΟ
Μάρτιος:Ο ΠΑΟ ανεβαίνει στην Τούμπα για το ματς με τον ΠΑΟΚ. Φίλαθλοι του ανεβαίνουνμεμονωμένα, και παρά την νίκη της ομάδας καταφέρονται ενάντια στη διοίκηση γιανα περνά η ώρα. Για πρώτη φορά στα χρονικά συμβαίνει το θαύμα: οι φίλαθλοι τουΠΑΟΚ, συγκινημένοι που επιτέλους βρίσκουν και άλλους οπαδούς που να γκρινιάζουντόσο ενάντια στην διοίκησή τους όσο εκείνοι, ενώνονται με τους οπαδούς του ΠΑΟκαι όλοι μαζί διαδηλώνουν αδελφωμένοι. Κάποια στιγμή στο δρόμο διαφωνούν για τηνμεταφυσική μετεξέλιξη του γίγνεσθαι και την απρόσμενη μετεξέλιξη της τυρόπιταςσε μπουγάτσα με τυρί, και πλακώνονται στο ξύλο. Ο Ολυμπιακός κερδίζει την Ξάνθη με 3-1, όλα αυτογκόλ. Το μοναδικό γκόλ τηςΞάνθης το βάζει ο Κωνσταντίνου, που την επόμενη δηλώνει στον Πρω(κ)ταθλητή:«Τώρα που πήρα μπρος θα με δείτε από την καλή». Ο Μαντζουράκης παραιτείται.¶ρθρο Φωτιά του Balla.gr: Πανόπουλε Πάρε τον Μπάγεβιτς!Στην Αεκ το θέμα που καίει είναι η επικείμενη συμφωνία για το γήπεδο, που τελικάθα γίνει σε έκταση στο Ζωγράφου. Παρά τις αντιδράσεις της Original, που οδηγούντον Ντέμη στο να ανεβάσει φωτογραφίες μελών στο site της Αεκ, το σχέδιο προχωρά.
Απρίλιος:Σοκ στον Νέο Πανιώνιο! Ο Αχιλλέας Μπέος αποφασίζει να αποσυρθεί δια παντός απότα ποδοσφαιρικά κοινά, και μετά από προτροπή του ΛεΠα αποφασίζει να μπει στοFame Story 4. Σε αντίποινα, η Δέσποινα Βανδή ζητάει από τον Ντέμη να την βάλειστο Δ.Σ. της Αεκ. Ο Ντέμης, απασχολημένος με την ανέργεση του νέου γηπέδου τηςΑεκ στην Καλλιθέα δεν της δίνει σημασία. Χωλωμένη η Δέσποινα στέλνει φωτογραφίεςμελών της Original που τα έσπαγαν στα μπουζούκια στην Espresso και στην Traffic.Βόμβες από την ισπανία: ο Τουρέ στο στόχαστρο της Μπαρτσελόνα, και οΜπαμπαγκίντα της Ρεαλ! Ο πρόεδρος της Λα Κορούνια δηλώνει: «Θέλουμε τον Σόλιντγια προπονητή». Πρόταση στον Λούβαρη να αναλάβει σκάουτερ στην Βαλένθια.Εξώφυλλο Πρω(κ)ταθλητή: «ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΘΡΥΛΟΥ: ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑΜΗΤΣΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟΥΡΟ ΤΟΥΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ ΖΗΤΗΣΕ Η ΟΣΑΣΟΥΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΥΡΕΥΕΙ ΤΟΝ ΓΡΑΣΙΔΙ». ¶ρθρο Φωτιά τουBalla.gr: Πως ο Μπάγεβιτς μπορεί να κάνει πάλι το γρασίδι να φυτρώσει στο ΡέντηΣτον Παναθηναϊκό τα πράγματα είναι ήρεμα μέχρι που ο Παπαδόπουλος εντοπίζεται ναπίνει καφέ σε πλατεία του Κολωνακίου, διαβάζοντας περιοδικό που έχει ως εξώφυλλοτον Ριβάλντο! Τα ραδιόφωνα και οι εφημερίδες παίρνουν φωτιά και ζητούν όλοιπαραδειγματικό μαστίγωμα στην πλατεία συντάγματος. Τελικά ο Παπ γλιτώνει με ένααπλό πρόστιμο. Πιέσεις στον Τζίγγερ να αποχωρήσει, καθώς αποδεικνύεται πως δενμπορεί να επιβάλλει πειθαρχία.
Μάιος:Τρικυμία στον ΠΑΟ! Εξαγριωμένοι οπαδοί απαιτούν την παραίτηση παιχτών καιΜαλεζάνι καθώς και την αποχώρηση της οικογένειας Βαρδινογιάννη. Αιτία το γεγονόςότι οι 9 βαθμοί διαφορά από τον ολυμπιακό τον Γενάρη καλύφθηκαν μόλις στηντελευταία αγωνιστική! Το επιχείρημα είναι ατράνταχτο! «ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕΚΑΡΔΙΑΚΟΥΣ ΕΣΕΙΣ! ΟΥΣΤ!».... το ότι ο ΠΑΟ πήρε το πρωτάθλημα αναφέρεται μόνο σταψιλά της Derby.Τρικυμία ΚΑΙ στο λιμάνι! Μετά την απώλεια του τίτλου ο Σωκράτης ανακοινώνειΡΙΖΙΚΕΣ αλλαγές, τόσο αγωνιστικά (ο Ριβάλντο θα παίζει πια όπου γουστάρει),διοικητικά (ο Πέτρος Κόκκαλης αποχωρεί από το Δ.Σ. και την θέση του παίρνει ο... γιος του Σωκράτη) όσο και συνδεσμιακά (η Θύρα λ7 αλλάζει ώρα μετάδοσης απότο magic). Εκστασιασμένοι οι γαύροι από τις βαθιές τομές γράφονται μέλη κατάεκατοντάδες! ¶ρθρο Φωτιά του Balla.gr: Αλλάγή χωρίς Μπάγεβιτς δεν γίνεται!Στην Αεκ, την απογοήτευση για την τρίτη θέση απαλύνει κάπως το γεγονός ότι μπήκετο νερό στο αυλάκι για την μετακόμιση στον ναό της ¶εκ στο Πέραμα. Ο Ντέμηςδηλώνει ευτυχισμένος για την εξέλιξη, και καλεί την Original να συζητήσουν ταπροβλήματα που έχουν με την διοίκηση. Στην συνάντηση έχει βάλει κρυφές κάμερες,και το βίντεο βγαίνει στη Ζούγκλα του Τριανταφυλλόπουλου.
Ιούνιος - Ιούλιος - ΑύγουστοςΚάπου, σε κάποια υπανάπτυκτη χώρα γίνεται κάτι που το λένε Μουντιάλ (και που θατο πάρει η Κροατία, με προπόνητή κάποιον Βέλιμιρ Ζάετς), αλλά ποιος δίνεισημασία! Εδώ, στο κέντρο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, οι εξελίξεις είναι λίγες(εξ' ού και οι τρεις μήνες σε ένα, για οικονομία... .Βασικό θέμα και των 3 μηνών είναι η Σουπερ Λίγκα. Μετά από πολλές συσκέψεις,διαβουλεύσεις, μαχαιρώματα και τόνους μελάνι, στο τέλος αποφασίζονται τα εξής:* Έμβλημα της Super-League θα είναι ένα κόκκινο SL μέσα σε ένα τριγωνοειδέςκόκκινο σχήμα. (Τα ραδιόφωνα παίρνουν φωτιά από οπαδούς του ΠΑΟ που κατηγορούντον Βαρδινογιάννη για μειοδοσία, επειδή δεν υπάρχει πράσινο χρώμα στο σήμα, καιτον καλούν να πουλήσει την ΠΑΕ)* Όλες οι ομάδες που μετέχουν θα πρέπει να έχουν ιδιόκτητο γήπεδο. (Μόνηχαρούμενη επί του θέματος είναι η Αεκ, η οποία σύντομα θα αποκτήσει ιδιόκτητογήπεδο στο Μοσχάτο, όπως δήλωσε ο Ντέμης)* Στην προσπάθεια η Super-League να είναι όσο πιο Super γίνεται, τα γραφεία τηςομοσπονδίας θα μεταφερθούν στη Μητρόπολη, αποφασίζεται η έκδοση εβδομαδιαίαςεφημερίδας με τα νέα της Λίγκας (το όνομα της εφημερίδας θα είναι Daily Planet,με διευθυντή τον Χελάκη), απαγορεύεται η κατοχή κρυπτονίτη στα γήπεδα και σταγραφεία της λίγκας και, παρά τις αυστηρές διατάξεις περί antidopping,επιτρέπεται η χρήση του αναβολικού «Σουπερμαντολίνη». Πρόεδρος της λίγκαςορίζεται ο Λεξ Λούθορ.* Θέματα όπως «που θα βρούμε λεφτά», «πόσες ομάδες θα παίζουν», «ρε παιδιά,ξέρει κανείς που πήγαν τα τηλεοπτικά δικαιώματα;» και άλλα παρόμοια, θεωρούνταιως δευτερεύοντα και θα αντιμετωπισθούν κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον(δυστυχώς, το μαντείο μας δεν μπορεί να δει τόσο μακριά... )Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς απορρίπτεται ως διάδοχος του Ρεχάγκελ στην εθνική.
Σεπτέμβριος:Μεταγραφική περίοδος και για μια ακόμα φορά, ο ολυμπιακός εντυπωσιάζει!Κατορθώνει το ακατόρθωτο και παρά τις πιέσεις ΟΛΩΝ των ευρωπαϊκών συλλόγωνΚΡΑΤΑΕΙ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΝ ΤΟΥΡΕ!!!!! Οι γαύροι παθαίνουν αμόκ ενθουσιασμού καιτρέχουν να αγοράσουν διαρκείας, καθώς πλησιάζει και ο τελικος του C.L 2007, πουως γνωστόν θα είναι μεταξύ του Olympiakos S.F.P. (ε;;; δεν αποπνέει μιαευρωπαϊκή αύρα; Τι λέτε και κάποιας άλλης ομάδας.Η Αστυνομική Διοίκηση Αθηνών στέλνει επείγον fax στην Αεκ, μιας και έχουν 4μήνες να λάβουν φωτογραφίες μελών της original και ανησυχούν. Ο Ντέμης είναιαπασχολημένος με κάτι μικροπροβληματάκια στα μπετά του σταδίου στα Σπάτα, καιδεν ασχολείται.ΣΟΚ στον Πάοκ! Παραίτηση Γούμενου και αγορά του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών απόοικονομικό τραστ Ψωμιάδη - Τροχανα. Το CNN βγάζει πρώτη είδηση τις ομαδικέςαυτοκτονίες παοκτζήδων.Ο Ροναλντίνιο υπογράφει στον ΠΑΟ. Ομαδικές επιστροφές διαρκείας επειδή «οκαβούριας δεν παίρνει πακέτο και τον Ετό»Ο Αγγελός Μπασινάς βρίσκει επιτέλους στέγη. Υπογράφει 3ετές συμβόλαιο με την¶ρσεναλ, και αμέσως αναλαμβάνει νέα καθήκοντα ως ball-boy. Οκτώβριος:Φωτιά στο λιμάνι! Ο ΘΡΥΛΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΟ C.L! ! ! ! !Το θύμα είναι ένα θηρίο των γηπέδων, η Ελβετική Τρόμσο, η οποία κάμφθηκε μεαυτογκόλ του Μπερνιέ στο 94. Ο ύμνος του ολυμπιακού εκμοντερνίζεται και τώρα πιαθα λέει «Κι'ακόμα σε θυμάται, η Τρόμσο κι'ο Μπερνιέ». Το διπλό του ΠΑΟ επί της, διαλυμένης μετά την αποχώρηση Μουρίνιο, Τσέλσι τοαναφέρει μόνο το Derby και η Ηχώ, χαρακτηριζόμενες αμέσως ως γραφικές εφημερίδεςαφού δεν είχαν ως πρωτοσέλιδο τον θρίαμβο του ολυμπιακού. Μια ευχάριστη έκπληξη περιμένει τον Ντέμη. Ως κίνηση καλής θελήσεως η Originalτου κάνει δώρο μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Συγκινημένος ο Ντέμης δηλώνει:«Στα εγκαίνια του σταδίου της Αεκ στην Κολοκυνθού, θέλω να κόψει την κορδέλα οΧατζηχρήστος».
Νοέμβριος:Στο Ελληνικό πρωτάθλημα επικρατεί πανικός. Βγαίνουν στην επιφάνεια αδιάψευσταστοιχεία που αποδεικνύουν πια πέρα από κάθε αμφιβολία την εξάρτηση Παναθηναϊκού- ΟΦΗ! Συγκεκριμένα, η κάμερες του TV Magic έπιασαν τον μέσο του ΟΦΗ ΑλαμπίΡασέντ σε βενζινάδικο της AVIN (συμφερόντων Βαρδινογιάννη) έξω από το Ηράκλειο να βάζει στο αμάξι του 20,08 ευρώ αμόλυβδη βενζίνη, και να πληρώνει μόνο 20!Επεμβαίνει ο αθλητικός δικαστής, ο ¶ρειος Πάγος, το Ευρωπαϊκό συμβούλιο, τοΝάτο, οι G.I.Joe και η Ενωμένη Συνομοσπονδία Πλανητών και το θέμα ξεσκονίζεταιαπό τους εκστασιασμένους δημοσιογράφους μέχρι εκεί που δεν πάει. Στο τέλος οΒαρδινογιάννης τα παίρνει στο κρανίο, πουλάει τον ΠΑΟ στους ΑφουςΓιαννακόπουλους, αγοράζει τον ΟΦΗ και αποσύρεται σε πολυτελές ξενοδοχείο στηνΕλούντα.Δεκέμβριος: Ο Ολυμπιακός θριαμβεύει στην Ευρώπη καθώς γίνεται η πρώτη ομάδα που τρώεισταθερά 6 γκολ σε κάθε παιχνίδι. Μετά την τελευταία 5αρα ο Σόλιντ δηλώνει:«Θέλαμε το κάτι παραπάνω και το πετύχαμε». Πανηγυρίζοντας οι γαύροι, γίνονταιόλοι μέλη.Ο Ηρακλής ανακοινώνει την πρόσληψη του Ντούσαν Μπάγεβιτς και οι Ηρακλειδεςαμέσως χωρίζονται σε δυο στρατόπεδα. Ο Αχιλλέας Μπέος επιστρέφει στην προεδρίατου Ν. Πανιώνιου, αφού έκανε διεθνή καριέρα στο τραγούδι με την επιτυχία«Χοντρούλι Πανθηρούλι» (στίχοι, μουσική ΛεΠα).Ο Ντέμης πουλάει την Αεκ στην Enic, και αποχωρεί από το ποδόσφαιρο. Ανοίγειπρακτορείο ανδρικών μοντέλων μαζί με την original και διαφημίζουν σώβρακα.Στον ΠΑΟ, οι οργανωμένοι οπαδοί τα βάζουν με την διοίκηση, και το σύνθημα«Τζίγγερ θεε, πάρε την ΠΑΕ» δονεί το ΟΑΚΑ, αποδεικνύοντας πως μερικοί δενευχαριστιούνται με τίποτα
Φεβρουάριος:20ή Αγωνιστική με ντέρμπυ Ολυμπιακού - Αεκ: Τα νέα αποκτήματα του θρύλου βγάζουνμάτια, και μετά από συγκλονιστική μάχη κάμπτεται η αντίσταση της Αεκ. Τελικόσκόρ 1-0, και το γεγονός ότι δόθηκαν μόνο 4 πέναλτι υπέρ των πειραιωτώναποδεικνύει την ανωτερότητα του ολυμπιακού στο γήπεδο. Κατάσκοποι της Λίβερπουλβλέπουν τον Μπαμπαγκίντα και παθαίνουν πλάκα! Πρώτη φόρά βλέπουν τέτοιο ταλέντοστο γυάλισμα του πάγκου! Στην Αεκ ο Σάντος τα έχει με την τύχη του, αλλά πριν προλάβει να παραιτηθεί οΝτέμης του φέρνει καλά νέα: Η Αεκ θα φτιάξει το νέο της σπίτι στουςΘρακομακεδόνες! Η Original τα παίρνει στο κρανίο και διαδηλώνει κάτω από ταγραφεία της Αεκ. Ο Ντέμης έξαλλος του φωτογραφίζει με το κινητό του και τουςστέλνει στην ασφάλεια με MMS. Στον Παναθηναϊκό νέο κρούσμα απειθαρχίας: ο Λεοντίου εμφανίζεται στο πάρκινγκτης Παιανίας με κόκκινο αυτοκίνητο. Ο Απόστολάκης έξαλλος βουτάει μια βαριοπούλακαι του το κάνει μπίλιες! Στις επόμενες 2 προπονήσεις ο Λεοντίου (χωρίςαυτοκίνητο πια) αργεί στις προπονήσεις. Συνολικό πρόστιμο, 12000 ευρώ, και οΤζίγγερ τρίβει τα χέρια του. ¶ρθρο Φωτιά του Balla.gr: Μόνο ο Μπάγεβιτς μπορείνα βάλει τάξη στον ΠΑΟ
Μάρτιος:Ο ΠΑΟ ανεβαίνει στην Τούμπα για το ματς με τον ΠΑΟΚ. Φίλαθλοι του ανεβαίνουνμεμονωμένα, και παρά την νίκη της ομάδας καταφέρονται ενάντια στη διοίκηση γιανα περνά η ώρα. Για πρώτη φορά στα χρονικά συμβαίνει το θαύμα: οι φίλαθλοι τουΠΑΟΚ, συγκινημένοι που επιτέλους βρίσκουν και άλλους οπαδούς που να γκρινιάζουντόσο ενάντια στην διοίκησή τους όσο εκείνοι, ενώνονται με τους οπαδούς του ΠΑΟκαι όλοι μαζί διαδηλώνουν αδελφωμένοι. Κάποια στιγμή στο δρόμο διαφωνούν για τηνμεταφυσική μετεξέλιξη του γίγνεσθαι και την απρόσμενη μετεξέλιξη της τυρόπιταςσε μπουγάτσα με τυρί, και πλακώνονται στο ξύλο. Ο Ολυμπιακός κερδίζει την Ξάνθη με 3-1, όλα αυτογκόλ. Το μοναδικό γκόλ τηςΞάνθης το βάζει ο Κωνσταντίνου, που την επόμενη δηλώνει στον Πρω(κ)ταθλητή:«Τώρα που πήρα μπρος θα με δείτε από την καλή». Ο Μαντζουράκης παραιτείται.¶ρθρο Φωτιά του Balla.gr: Πανόπουλε Πάρε τον Μπάγεβιτς!Στην Αεκ το θέμα που καίει είναι η επικείμενη συμφωνία για το γήπεδο, που τελικάθα γίνει σε έκταση στο Ζωγράφου. Παρά τις αντιδράσεις της Original, που οδηγούντον Ντέμη στο να ανεβάσει φωτογραφίες μελών στο site της Αεκ, το σχέδιο προχωρά.
Απρίλιος:Σοκ στον Νέο Πανιώνιο! Ο Αχιλλέας Μπέος αποφασίζει να αποσυρθεί δια παντός απότα ποδοσφαιρικά κοινά, και μετά από προτροπή του ΛεΠα αποφασίζει να μπει στοFame Story 4. Σε αντίποινα, η Δέσποινα Βανδή ζητάει από τον Ντέμη να την βάλειστο Δ.Σ. της Αεκ. Ο Ντέμης, απασχολημένος με την ανέργεση του νέου γηπέδου τηςΑεκ στην Καλλιθέα δεν της δίνει σημασία. Χωλωμένη η Δέσποινα στέλνει φωτογραφίεςμελών της Original που τα έσπαγαν στα μπουζούκια στην Espresso και στην Traffic.Βόμβες από την ισπανία: ο Τουρέ στο στόχαστρο της Μπαρτσελόνα, και οΜπαμπαγκίντα της Ρεαλ! Ο πρόεδρος της Λα Κορούνια δηλώνει: «Θέλουμε τον Σόλιντγια προπονητή». Πρόταση στον Λούβαρη να αναλάβει σκάουτερ στην Βαλένθια.Εξώφυλλο Πρω(κ)ταθλητή: «ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΘΡΥΛΟΥ: ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑΜΗΤΣΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟΥΡΟ ΤΟΥΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ ΖΗΤΗΣΕ Η ΟΣΑΣΟΥΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΥΡΕΥΕΙ ΤΟΝ ΓΡΑΣΙΔΙ». ¶ρθρο Φωτιά τουBalla.gr: Πως ο Μπάγεβιτς μπορεί να κάνει πάλι το γρασίδι να φυτρώσει στο ΡέντηΣτον Παναθηναϊκό τα πράγματα είναι ήρεμα μέχρι που ο Παπαδόπουλος εντοπίζεται ναπίνει καφέ σε πλατεία του Κολωνακίου, διαβάζοντας περιοδικό που έχει ως εξώφυλλοτον Ριβάλντο! Τα ραδιόφωνα και οι εφημερίδες παίρνουν φωτιά και ζητούν όλοιπαραδειγματικό μαστίγωμα στην πλατεία συντάγματος. Τελικά ο Παπ γλιτώνει με ένααπλό πρόστιμο. Πιέσεις στον Τζίγγερ να αποχωρήσει, καθώς αποδεικνύεται πως δενμπορεί να επιβάλλει πειθαρχία.
Μάιος:Τρικυμία στον ΠΑΟ! Εξαγριωμένοι οπαδοί απαιτούν την παραίτηση παιχτών καιΜαλεζάνι καθώς και την αποχώρηση της οικογένειας Βαρδινογιάννη. Αιτία το γεγονόςότι οι 9 βαθμοί διαφορά από τον ολυμπιακό τον Γενάρη καλύφθηκαν μόλις στηντελευταία αγωνιστική! Το επιχείρημα είναι ατράνταχτο! «ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕΚΑΡΔΙΑΚΟΥΣ ΕΣΕΙΣ! ΟΥΣΤ!».... το ότι ο ΠΑΟ πήρε το πρωτάθλημα αναφέρεται μόνο σταψιλά της Derby.Τρικυμία ΚΑΙ στο λιμάνι! Μετά την απώλεια του τίτλου ο Σωκράτης ανακοινώνειΡΙΖΙΚΕΣ αλλαγές, τόσο αγωνιστικά (ο Ριβάλντο θα παίζει πια όπου γουστάρει),διοικητικά (ο Πέτρος Κόκκαλης αποχωρεί από το Δ.Σ. και την θέση του παίρνει ο... γιος του Σωκράτη) όσο και συνδεσμιακά (η Θύρα λ7 αλλάζει ώρα μετάδοσης απότο magic). Εκστασιασμένοι οι γαύροι από τις βαθιές τομές γράφονται μέλη κατάεκατοντάδες! ¶ρθρο Φωτιά του Balla.gr: Αλλάγή χωρίς Μπάγεβιτς δεν γίνεται!Στην Αεκ, την απογοήτευση για την τρίτη θέση απαλύνει κάπως το γεγονός ότι μπήκετο νερό στο αυλάκι για την μετακόμιση στον ναό της ¶εκ στο Πέραμα. Ο Ντέμηςδηλώνει ευτυχισμένος για την εξέλιξη, και καλεί την Original να συζητήσουν ταπροβλήματα που έχουν με την διοίκηση. Στην συνάντηση έχει βάλει κρυφές κάμερες,και το βίντεο βγαίνει στη Ζούγκλα του Τριανταφυλλόπουλου.
Ιούνιος - Ιούλιος - ΑύγουστοςΚάπου, σε κάποια υπανάπτυκτη χώρα γίνεται κάτι που το λένε Μουντιάλ (και που θατο πάρει η Κροατία, με προπόνητή κάποιον Βέλιμιρ Ζάετς), αλλά ποιος δίνεισημασία! Εδώ, στο κέντρο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, οι εξελίξεις είναι λίγες(εξ' ού και οι τρεις μήνες σε ένα, για οικονομία... .Βασικό θέμα και των 3 μηνών είναι η Σουπερ Λίγκα. Μετά από πολλές συσκέψεις,διαβουλεύσεις, μαχαιρώματα και τόνους μελάνι, στο τέλος αποφασίζονται τα εξής:* Έμβλημα της Super-League θα είναι ένα κόκκινο SL μέσα σε ένα τριγωνοειδέςκόκκινο σχήμα. (Τα ραδιόφωνα παίρνουν φωτιά από οπαδούς του ΠΑΟ που κατηγορούντον Βαρδινογιάννη για μειοδοσία, επειδή δεν υπάρχει πράσινο χρώμα στο σήμα, καιτον καλούν να πουλήσει την ΠΑΕ)* Όλες οι ομάδες που μετέχουν θα πρέπει να έχουν ιδιόκτητο γήπεδο. (Μόνηχαρούμενη επί του θέματος είναι η Αεκ, η οποία σύντομα θα αποκτήσει ιδιόκτητογήπεδο στο Μοσχάτο, όπως δήλωσε ο Ντέμης)* Στην προσπάθεια η Super-League να είναι όσο πιο Super γίνεται, τα γραφεία τηςομοσπονδίας θα μεταφερθούν στη Μητρόπολη, αποφασίζεται η έκδοση εβδομαδιαίαςεφημερίδας με τα νέα της Λίγκας (το όνομα της εφημερίδας θα είναι Daily Planet,με διευθυντή τον Χελάκη), απαγορεύεται η κατοχή κρυπτονίτη στα γήπεδα και σταγραφεία της λίγκας και, παρά τις αυστηρές διατάξεις περί antidopping,επιτρέπεται η χρήση του αναβολικού «Σουπερμαντολίνη». Πρόεδρος της λίγκαςορίζεται ο Λεξ Λούθορ.* Θέματα όπως «που θα βρούμε λεφτά», «πόσες ομάδες θα παίζουν», «ρε παιδιά,ξέρει κανείς που πήγαν τα τηλεοπτικά δικαιώματα;» και άλλα παρόμοια, θεωρούνταιως δευτερεύοντα και θα αντιμετωπισθούν κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον(δυστυχώς, το μαντείο μας δεν μπορεί να δει τόσο μακριά... )Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς απορρίπτεται ως διάδοχος του Ρεχάγκελ στην εθνική.
Σεπτέμβριος:Μεταγραφική περίοδος και για μια ακόμα φορά, ο ολυμπιακός εντυπωσιάζει!Κατορθώνει το ακατόρθωτο και παρά τις πιέσεις ΟΛΩΝ των ευρωπαϊκών συλλόγωνΚΡΑΤΑΕΙ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΝ ΤΟΥΡΕ!!!!! Οι γαύροι παθαίνουν αμόκ ενθουσιασμού καιτρέχουν να αγοράσουν διαρκείας, καθώς πλησιάζει και ο τελικος του C.L 2007, πουως γνωστόν θα είναι μεταξύ του Olympiakos S.F.P. (ε;;; δεν αποπνέει μιαευρωπαϊκή αύρα; Τι λέτε και κάποιας άλλης ομάδας.Η Αστυνομική Διοίκηση Αθηνών στέλνει επείγον fax στην Αεκ, μιας και έχουν 4μήνες να λάβουν φωτογραφίες μελών της original και ανησυχούν. Ο Ντέμης είναιαπασχολημένος με κάτι μικροπροβληματάκια στα μπετά του σταδίου στα Σπάτα, καιδεν ασχολείται.ΣΟΚ στον Πάοκ! Παραίτηση Γούμενου και αγορά του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών απόοικονομικό τραστ Ψωμιάδη - Τροχανα. Το CNN βγάζει πρώτη είδηση τις ομαδικέςαυτοκτονίες παοκτζήδων.Ο Ροναλντίνιο υπογράφει στον ΠΑΟ. Ομαδικές επιστροφές διαρκείας επειδή «οκαβούριας δεν παίρνει πακέτο και τον Ετό»Ο Αγγελός Μπασινάς βρίσκει επιτέλους στέγη. Υπογράφει 3ετές συμβόλαιο με την¶ρσεναλ, και αμέσως αναλαμβάνει νέα καθήκοντα ως ball-boy. Οκτώβριος:Φωτιά στο λιμάνι! Ο ΘΡΥΛΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΟ C.L! ! ! ! !Το θύμα είναι ένα θηρίο των γηπέδων, η Ελβετική Τρόμσο, η οποία κάμφθηκε μεαυτογκόλ του Μπερνιέ στο 94. Ο ύμνος του ολυμπιακού εκμοντερνίζεται και τώρα πιαθα λέει «Κι'ακόμα σε θυμάται, η Τρόμσο κι'ο Μπερνιέ». Το διπλό του ΠΑΟ επί της, διαλυμένης μετά την αποχώρηση Μουρίνιο, Τσέλσι τοαναφέρει μόνο το Derby και η Ηχώ, χαρακτηριζόμενες αμέσως ως γραφικές εφημερίδεςαφού δεν είχαν ως πρωτοσέλιδο τον θρίαμβο του ολυμπιακού. Μια ευχάριστη έκπληξη περιμένει τον Ντέμη. Ως κίνηση καλής θελήσεως η Originalτου κάνει δώρο μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Συγκινημένος ο Ντέμης δηλώνει:«Στα εγκαίνια του σταδίου της Αεκ στην Κολοκυνθού, θέλω να κόψει την κορδέλα οΧατζηχρήστος».
Νοέμβριος:Στο Ελληνικό πρωτάθλημα επικρατεί πανικός. Βγαίνουν στην επιφάνεια αδιάψευσταστοιχεία που αποδεικνύουν πια πέρα από κάθε αμφιβολία την εξάρτηση Παναθηναϊκού- ΟΦΗ! Συγκεκριμένα, η κάμερες του TV Magic έπιασαν τον μέσο του ΟΦΗ ΑλαμπίΡασέντ σε βενζινάδικο της AVIN (συμφερόντων Βαρδινογιάννη) έξω από το Ηράκλειο να βάζει στο αμάξι του 20,08 ευρώ αμόλυβδη βενζίνη, και να πληρώνει μόνο 20!Επεμβαίνει ο αθλητικός δικαστής, ο ¶ρειος Πάγος, το Ευρωπαϊκό συμβούλιο, τοΝάτο, οι G.I.Joe και η Ενωμένη Συνομοσπονδία Πλανητών και το θέμα ξεσκονίζεταιαπό τους εκστασιασμένους δημοσιογράφους μέχρι εκεί που δεν πάει. Στο τέλος οΒαρδινογιάννης τα παίρνει στο κρανίο, πουλάει τον ΠΑΟ στους ΑφουςΓιαννακόπουλους, αγοράζει τον ΟΦΗ και αποσύρεται σε πολυτελές ξενοδοχείο στηνΕλούντα.Δεκέμβριος: Ο Ολυμπιακός θριαμβεύει στην Ευρώπη καθώς γίνεται η πρώτη ομάδα που τρώεισταθερά 6 γκολ σε κάθε παιχνίδι. Μετά την τελευταία 5αρα ο Σόλιντ δηλώνει:«Θέλαμε το κάτι παραπάνω και το πετύχαμε». Πανηγυρίζοντας οι γαύροι, γίνονταιόλοι μέλη.Ο Ηρακλής ανακοινώνει την πρόσληψη του Ντούσαν Μπάγεβιτς και οι Ηρακλειδεςαμέσως χωρίζονται σε δυο στρατόπεδα. Ο Αχιλλέας Μπέος επιστρέφει στην προεδρίατου Ν. Πανιώνιου, αφού έκανε διεθνή καριέρα στο τραγούδι με την επιτυχία«Χοντρούλι Πανθηρούλι» (στίχοι, μουσική ΛεΠα).Ο Ντέμης πουλάει την Αεκ στην Enic, και αποχωρεί από το ποδόσφαιρο. Ανοίγειπρακτορείο ανδρικών μοντέλων μαζί με την original και διαφημίζουν σώβρακα.Στον ΠΑΟ, οι οργανωμένοι οπαδοί τα βάζουν με την διοίκηση, και το σύνθημα«Τζίγγερ θεε, πάρε την ΠΑΕ» δονεί το ΟΑΚΑ, αποδεικνύοντας πως μερικοί δενευχαριστιούνται με τίποτα
Friday, January 06, 2006
Πως να ξεπουλισεις ένα πανεπιστήμιο.
Μεγάλο μπαμ έκανε στις ελληνικές εφημερίδες, αλλά και στο ιντυμίντια, η εξής απίστευτη είδηση. Το πανεπιστήμιο του Sheffield δέχτεικε χρηματική προσφορά από του υθήνοντες της Αμερικανικής Πολυεθνικής Procter And Gamble για να κάνει έρευνες αποκλειστικά και μόνο για αυτήν. Στην Αμερική και τη Βρετανία τέτοια φαινόμενα είναι συνηθισμένα, αν και όχι σε τέτοιο βαθμό αποκλειστικότητας. Αυτό βέβαια είναι απότοκο του συστήματος παιδείας που επικρατεί στις δυο χώρες.Ένα σύστημα με επίσημες αξιολογίσεις, δίδακτρα, και ..... πανεπιστήμια εξαρτώμενα από το ιδιοτικό κεφάλαιο. Και ένα σύστημα το οποίο εφαρμόζεται μεσω του περίφημου ECTS, για το οποίο οι υθήνοντες του πανεπιστημίου και του φοιτητικού κινήματος, όχι μόνο αμέλησαν να αντιδράσουν (έχουν να ασχοληθούν με κοτζάμ εκπαιδευτική μεταρύθμιση και την ΕΝΩΣΗ) , αλλά ούτεκάν τόλμησαν να μας ενημερώσουν. Ασ τα διαβάζουν αυτά όσοι φοιτητές του ucy μπορούν ακόμα να μην αμφισβητούν τα πεπραγμένα των παραταξεών τους, και των μητρικών κομμάτων τους...για να δουν που μας οδηγούν
Subscribe to:
Posts (Atom)
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_v2rxFo0JbkC-vAlUbK3xHtYOhDsUBY5uI3b02tDE2ZYJ6XCiZyxKRzL5iIPfW1BMZMd9fLWz9mIUP-eYqACHNaNs6BWHoHgXd3itLl9UZzk9cdS22Wc5F-7jvtjKtAxf8wlO6giGOXHJ9y1rdvbKM1uQE79HpZkGPhQJe_9Q=s0-d)
