Friday, July 27, 2007
ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΩ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ
Το κρίμα στο λαιμό τους. Έξι νεκροί μέσα σε ένα μήνα. Τεράστιες περιουσίες χαμένες. Χιλιάδες στρέμματα δασικής και καλλιεργήσιμης γης κατακαμένα. Βιότοποι πλήρως κατεστραμένοι. Ο μεγαλύτερος πνεύμονας της Αθήνας, πλήρως· κατεστραμένος. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί κάπιοι κεφαλαιοκράτες, κάποια μέλη του ΣΕΒ και η «Ελληνική Εκκλησία ΑΕ» θέλουν να μασήξουν. Την ίδια στιγμή, αυτοί οι ίδιοι καταστρέφουν την εμφάνιση της Αττικής, είτε αποχαρακτηρίζωντας διατηριταία κτίρια, είτε αποχαρακτηρίζωντας αναδασωταίες και δασικές εκτά·σεις. Ιδείως τα κοράκια των διαφόρων μονών έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ στην καταστροφή του περιβάλλοντος, μιας και τομεγαλύτερο μέρος των δασικών εκτάσεων που καίγονται, ανήκουν στην εκκλησία, η οποία προσπαθεί να τις μετατρέψει σε οικόπεδα.
Βέβαια σε αυτά συνηυπεύθυνη είναι και η κυβέρνηση. Μάλλον όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις απο το 1964 και μετά. Από τους νόμους της Χούντας δημιούργησαν τις τεράστιες οικολογικές καταστροφές στο Φαληράκι και τα Μάλλια, ενώ το αποιτέλεσμα τους ακόμα ταλαιπωρεί τις άμοιρες χελόνες Careta- Careta στο Λαγανά, μεχρι την ολέθρια ολιγωρία των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων μπροστά στο μπάζωμα των ελληνικών ακτών, και τις μεγάλες φωτιές επί τωων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ..... Η εγκληματική ολιγωρία των κυβερνήσεων της ελλάδας, φάνηκε μέσα από διάφορα που βγαίνουν στη φόρα τελευταία. Απαρχαιωμένα Canadair, ακατάλληλα πυροσβεστικά οχήματα, υποστελέχωση της Πυροσβεστικής, έλλειψη πυροσβεστικών κρούνων,και άλλα τέτοια όμορφα.....αν η πυροσβεστική ήταν στρατός και ζήταγε οπλικά συστήματα όμως;
Και όλα αυτά τα ακούσια και εκούσια χατήρια σε βάρος ποιών; Σε βάρος του απλού Έλληνα πολίτη, που βλέπει ανύμπορος την περιουσία του να καίγεται, τη ζωή του , και των αγαπημένων του, να κινδυνεύει και το βιοτικό του επίπεδο να χειροτερεύει. Του πυροσβέστη που παλεύει επί αμείωτες ώρες τις φλόγες, αβοήθητος,με κίνδυνο της ζωής του, μπας και σώσει ότι μπορεί. Την πλούσια χλωρίδα και πανίδα της χώρας μας. Ιδίως τη χλωρίδα, που είναι ο ζωοδότης και ο πραστάτης μας.
Αυτό που θα μπορούσε να γίνει, θα ήταν να πάρει ο κόσμος υπό τον έλεγχό του τα θέματα που είναι σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος . Ήδη γίνονται κάποια κιίνήματα πόλης τα οποία μάχονται για την επίλυση συγκεκριμένων περιβαλλοντικών προβλημάτων, αλλά για να γίνει κάτι ουσιαστικό, που να κάνει την κυβέρνηση να αισθανθεί ότι όντως απειλείται, πρέπει αν γίνει το εξής απλό. Να μπει κάποια πολιτική κατεύθυνση σε αυτά τα κινήματα, αυτά τα κινήματα να έρθουν σε συνενόηση μεταξύ τους και να βάλουν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Αλλά μέχρι εκεί υπάρχει πολύς δρόμος για να καλυφτεί ακόμη. Μέχρι τότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τα πέρνω στο κρανίο. Να τα πέρνω στο κρανίο και να εύχομαι να μπορώ να κάνω στους υπεύθυνους για αυτή την κατάσταση (επιχειρηματίες, παπάδες, κυβερνήσεις,μαφιόζους και λοιπά καλόπαιδα), ότι λέει και το γνωστό τραγούδι των Μίκρο. Μεσα στα Μάτια! ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ! ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΩ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ!
Με τιμή
Νίκος Κοκκάλης,
δις επιζήσας των πυρκαγιών της Πεντέλης
(1993-1994)
Το κρίμα στο λαιμό τους. Έξι νεκροί μέσα σε ένα μήνα. Τεράστιες περιουσίες χαμένες. Χιλιάδες στρέμματα δασικής και καλλιεργήσιμης γης κατακαμένα. Βιότοποι πλήρως κατεστραμένοι. Ο μεγαλύτερος πνεύμονας της Αθήνας, πλήρως· κατεστραμένος. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί κάπιοι κεφαλαιοκράτες, κάποια μέλη του ΣΕΒ και η «Ελληνική Εκκλησία ΑΕ» θέλουν να μασήξουν. Την ίδια στιγμή, αυτοί οι ίδιοι καταστρέφουν την εμφάνιση της Αττικής, είτε αποχαρακτηρίζωντας διατηριταία κτίρια, είτε αποχαρακτηρίζωντας αναδασωταίες και δασικές εκτά·σεις. Ιδείως τα κοράκια των διαφόρων μονών έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ στην καταστροφή του περιβάλλοντος, μιας και τομεγαλύτερο μέρος των δασικών εκτάσεων που καίγονται, ανήκουν στην εκκλησία, η οποία προσπαθεί να τις μετατρέψει σε οικόπεδα.
Βέβαια σε αυτά συνηυπεύθυνη είναι και η κυβέρνηση. Μάλλον όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις απο το 1964 και μετά. Από τους νόμους της Χούντας δημιούργησαν τις τεράστιες οικολογικές καταστροφές στο Φαληράκι και τα Μάλλια, ενώ το αποιτέλεσμα τους ακόμα ταλαιπωρεί τις άμοιρες χελόνες Careta- Careta στο Λαγανά, μεχρι την ολέθρια ολιγωρία των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων μπροστά στο μπάζωμα των ελληνικών ακτών, και τις μεγάλες φωτιές επί τωων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ..... Η εγκληματική ολιγωρία των κυβερνήσεων της ελλάδας, φάνηκε μέσα από διάφορα που βγαίνουν στη φόρα τελευταία. Απαρχαιωμένα Canadair, ακατάλληλα πυροσβεστικά οχήματα, υποστελέχωση της Πυροσβεστικής, έλλειψη πυροσβεστικών κρούνων,και άλλα τέτοια όμορφα.....αν η πυροσβεστική ήταν στρατός και ζήταγε οπλικά συστήματα όμως;
Και όλα αυτά τα ακούσια και εκούσια χατήρια σε βάρος ποιών; Σε βάρος του απλού Έλληνα πολίτη, που βλέπει ανύμπορος την περιουσία του να καίγεται, τη ζωή του , και των αγαπημένων του, να κινδυνεύει και το βιοτικό του επίπεδο να χειροτερεύει. Του πυροσβέστη που παλεύει επί αμείωτες ώρες τις φλόγες, αβοήθητος,με κίνδυνο της ζωής του, μπας και σώσει ότι μπορεί. Την πλούσια χλωρίδα και πανίδα της χώρας μας. Ιδίως τη χλωρίδα, που είναι ο ζωοδότης και ο πραστάτης μας.
Αυτό που θα μπορούσε να γίνει, θα ήταν να πάρει ο κόσμος υπό τον έλεγχό του τα θέματα που είναι σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος . Ήδη γίνονται κάποια κιίνήματα πόλης τα οποία μάχονται για την επίλυση συγκεκριμένων περιβαλλοντικών προβλημάτων, αλλά για να γίνει κάτι ουσιαστικό, που να κάνει την κυβέρνηση να αισθανθεί ότι όντως απειλείται, πρέπει αν γίνει το εξής απλό. Να μπει κάποια πολιτική κατεύθυνση σε αυτά τα κινήματα, αυτά τα κινήματα να έρθουν σε συνενόηση μεταξύ τους και να βάλουν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Αλλά μέχρι εκεί υπάρχει πολύς δρόμος για να καλυφτεί ακόμη. Μέχρι τότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τα πέρνω στο κρανίο. Να τα πέρνω στο κρανίο και να εύχομαι να μπορώ να κάνω στους υπεύθυνους για αυτή την κατάσταση (επιχειρηματίες, παπάδες, κυβερνήσεις,μαφιόζους και λοιπά καλόπαιδα), ότι λέει και το γνωστό τραγούδι των Μίκρο. Μεσα στα Μάτια! ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ! ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΩ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ!
Με τιμή
Νίκος Κοκκάλης,
δις επιζήσας των πυρκαγιών της Πεντέλης
(1993-1994)
Wednesday, July 25, 2007
Σεξ
Μόλις έμαθα ότι έκανα 'αγριο σεξ, επί πολλύ καιρό με το σηκώτι μου...Στρεψαμινασσες 235, πράγμα, που σημαίνει, όπως μπορεί να επισημάνει και η διακεκριμένη γιατρός dr Psychia, ή ότι πέρασα λοίμωξη χωρίς να το καταλάβω (όχι τόσο πιθανό) , ή όλα αυτά τα χρόνια έπινα τα κέρατα μου (το ποιο πιθανό) και το σηκώτι μου κοντεύει να τα φτύσει...
γκρρρρρρ
γκρρρρρρ
Monday, July 09, 2007
Τα ταξιδια της ζωης μου (βουτηγμενο απο την Κροτ
Από μικρός ταξιδεύω. Είχα την ατελείωτη κωλοφαρδία και η μάνα αλλά και ο πατέρας μου να είναι ταξιδιάρες ψυχές και να πηγαίνουν απο δω κι από κει. Η μάμα ήταν, κιόλας, αεροσυνοδός της Ολυμπιακής, πράγμα που σήμαινε τζάμπα ταξίδια με τον εθνικό αερομεταφορέα, και σημαντικές εκπτώσεις όποτε χρησιμοποιούσαμε άλλη εταιρία, (πράγμα που γινόταν σπανίως). Ο πατήρ φανατικός τζιπάκιας και κατασκηνωτής. Το πρώτο ταξίδι ήρθε όταν ήμουν μισού έτους, για την απομακρυσμένη και...κομμάτι της άγονης γραμμής εν έτει 1982 Μήλο. Γέλια στην παραλία που είχαμε αράξει, κύμα 2 μέτρα (λέει η μάνα μου) και γυμνισμό από όλη την παρέα. Όταν γυρίσαμε στην Αθήνα (λέει η μαμά) έκανα μούτρα για τρεις βδομάδες. Πρώτο ταξίδι στο εξωτερικό η Νότιος Αφρική και η Κένυα. Σαφάρι στην πρώτη, segregated areas (γαμώ τον G W Botha και το φασιστικό του καθεστώς), και βόλτες στο Kroeger Park, όπου μεσα στον ενθουσιασμό μου παρατηρούσα "Ντε Ντε μαμ", βλέπωνντας τις Ζέμπρες να βασκάνε (διαδώσεις της μαμάς και αυτές).Αργότερα οι δυο τους χώρησαν , αλλά τα ταξίδια συνεχίστηκαν χωριστά.
Με τον μπαμπά γυρίσαμε όλα τα κακοτράχαλα σημεία της Ελλάδας, από την Κρήτη έως την Αλεξανδρούπολη, αλλά επίσης κάναμε ταξίδια σε Αυστρία, Γερμανία και Ιταλία. Συνήθως πηγαίναμε με το αμάξι ή το πλοίο, (όπου το αμάξι ήτο ένα ηρωικό Lada Niva ονόματι Μπάμπης, το οποίο στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από ένα Isuzu Trooper, το οποίο έδωσε τη θέση του σε ένα Land Rover Discovery, αμφότερα άξιοι αντικαταστάτες του Μπάμπη). Στο πλοίο ύπνος στρωματσάδα στο κατάστρωμα, όταν φτάναμε στον προορισμό, ή κατασκηνώναμε (ελεύθερο camping) είτε πηγαίναμε σε πανσιόν. Το ποιο πολλύ γέλιο το είχαν τα ταξίδια με το αμάξι. 130 στη στροφή, με άριες/ mariachi/Χάρυ Κλυν/ Κελαηδόνη/Σαββόπουλο/Κατσιμήχες/Beatles να παίζουν στη διαπασών. Όποτε με έπιανε ναυτία τφώναζα στον πατέρα μου "ΣΤΟΟΟΠ!", και αυτός στεκόταν πάνω στο φρένο, κοκάλωνε το αμάξι, και εγώ έβγαινα για να ξεράσω. Και μετά συνεχιζόταν η ιεροτελεστεία.
Με τη μαμά κυκλοφορούσαμε με αεροπλάνα, και πήγαμε σε μέρη εξωτικά και μη (άλλωστε είπαμε, this is tzampa). Πήγαμε σχεδόν όπου μπορούσε να φτάσει η Ολυμπιακή. Ιαπωνία , usa ,Αυστραλία, Παρίσι, Μαδρίτη, Λονδίνο, Κάιρο, Ταϋλάνδη, Σιγκαπούρη, Καναδάς, Μικρά Ασία. Μέναμε σε πανσιόν και ξενοδοχεία, αλλά καμιά φορά και σε δωμάτια.
Με τον πατριό έχω πάει Λονδίνο, μέναμε σε πανσιόν και το γυρίσαμε όλο, μιας και ο πατριός, έχωντγας κάνει φοιτητής εκεί το ξέρει σχεδόν απ' έξω και ανακατωτά.
Μόνος (εννοώ χωρίς οικογένεια), έχω γυρίσει τη Σκωτία, την Χισπανία, έχω πάει στο Γέλβιο, και στην Κωσταντινούπολη, αλλά και Κύπρο (πενταήμερη), Καστοριά, Πάρο.
Highlights
Η Βαρκελώνη
Η χώρα των Βάσκων
Η Γαλικία
οι αμπελώνες της La Rioja
το πάρκο Retiro στη Μαδρίτη (όπου είδα για ππρώτη φορά gay να χαμουρεύονται)
η Νάπολι
Η Φλωρεντία
Το Εδιμβούργο
τo D'Ares, ένα όμορφο χωριό Αραβικής αρχιτεκτονικής κοντά στη Βαλένθια
Το σπίτι του Νταλί στο Φιγκουέιρας
Η Γάνδη
Τα Highlands (ένα πρόβατο, δύο πρόβατα, τι σκατά θα τα κάνουμε τόσα πρόβατα)
το Dundee και το πανεπιστήμιο του
Η όπερα του Σίδνεϋ
Το Cartier Latin, στο κέντρο του Παρισιού
Η Λίμνη της Καστοριάς
το Νησάκι στη Λίμνη των Ιωανίνων
Η ταβέρνα του Don Rosario, του Σικελού, κοντά στο Καστέλι
Το λιμανι στα Χανιά
Το Λιμανάκι της Κερύνειας
Οι 15000 διαφορετικές όψεις της Κωσταντινούπολης
Μπάνιο στο ποτάμι-Νεστώριο, Εύηνος, Βοϊδομάτης.
Το πανέμορφο Πήλιο
Η Χιλιαδού, πριν γίνει βίλες
Η Ύδρα
Μπανάκι στον Ωκεανό (Λα Κορούνια)
Οι Sabbath live στο Μπέρμιχαμ
Η όμορφη Ξεσαλονίκη, με τα τρίγωνα πανοράματος από τον Τερκενλή.
Οι Βόλτες στην Γκίζα
Θέατρο Καμπούκι στο Κυότο
Βόλτα με το Shin Ka Shen (Bullet Train)
Το Klaus, ένα γραφικό χωριό κοντά στο Linz , στην Αυστρία.
Το Μόναχο
Το Γαλατικό Χωριό με το όνομα Ικαρία
Ο λογαριασμός σε χασαποταβέρνα της Αγιάσσου (1500 δραχμές για 10 άτομα, με φουλ διατροφή)
Το μικρό Πάπιγκο και η Πανσιόν "Διας"
Το Βάϊ
Ακραία πράγματα
Έχω κοιμηθεί σε γαμηστρώνα (Μυτηλήνη, 1990, στην απελπισία μας είδαμε ένα νεοκλασσικό, και νομίσαμε πως ήταν ξενοδοχείο)
42 ώρες ταξίδι με τραίνο (Γάνδη-Βαρκελώνη, 2006)
Παραλίγο να με συλλάβουν για αλητεία (Παρίσι, 2006, απαγορεύεται ο ύπνος σε δημόσιους χώρους, σου λέει)
Ναρκωτικά σε δημόσιο χώρο (Λα Κορούνια, 2006)
Τορμοκρατούσα αθώους περαστικούς, φωνάζωντας "ΝΙ" (Λευκάδα 2004)
Παράνομη είσοδος και έξοδος από τη χώρα (Ερτζάν-Κωσταντινούπολη- Ερτζάν)
Ταξίδι με Ντακότα (Μελβούρνη- Φίτζι, με κότες να πετάνε γύρω μας και άλλα παρόμοια και σουρρεαλιστικά που βλέπεις μόνο σε ταινίες
Το δίνω προς απάντηση σε Μητσο ( ο κοσμος όπως τον βλέπω εγώ), nobody,ψυχιά και αγρινό
Με τον μπαμπά γυρίσαμε όλα τα κακοτράχαλα σημεία της Ελλάδας, από την Κρήτη έως την Αλεξανδρούπολη, αλλά επίσης κάναμε ταξίδια σε Αυστρία, Γερμανία και Ιταλία. Συνήθως πηγαίναμε με το αμάξι ή το πλοίο, (όπου το αμάξι ήτο ένα ηρωικό Lada Niva ονόματι Μπάμπης, το οποίο στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από ένα Isuzu Trooper, το οποίο έδωσε τη θέση του σε ένα Land Rover Discovery, αμφότερα άξιοι αντικαταστάτες του Μπάμπη). Στο πλοίο ύπνος στρωματσάδα στο κατάστρωμα, όταν φτάναμε στον προορισμό, ή κατασκηνώναμε (ελεύθερο camping) είτε πηγαίναμε σε πανσιόν. Το ποιο πολλύ γέλιο το είχαν τα ταξίδια με το αμάξι. 130 στη στροφή, με άριες/ mariachi/Χάρυ Κλυν/ Κελαηδόνη/Σαββόπουλο/Κατσιμήχες/Beatles να παίζουν στη διαπασών. Όποτε με έπιανε ναυτία τφώναζα στον πατέρα μου "ΣΤΟΟΟΠ!", και αυτός στεκόταν πάνω στο φρένο, κοκάλωνε το αμάξι, και εγώ έβγαινα για να ξεράσω. Και μετά συνεχιζόταν η ιεροτελεστεία.
Με τη μαμά κυκλοφορούσαμε με αεροπλάνα, και πήγαμε σε μέρη εξωτικά και μη (άλλωστε είπαμε, this is tzampa). Πήγαμε σχεδόν όπου μπορούσε να φτάσει η Ολυμπιακή. Ιαπωνία , usa ,Αυστραλία, Παρίσι, Μαδρίτη, Λονδίνο, Κάιρο, Ταϋλάνδη, Σιγκαπούρη, Καναδάς, Μικρά Ασία. Μέναμε σε πανσιόν και ξενοδοχεία, αλλά καμιά φορά και σε δωμάτια.
Με τον πατριό έχω πάει Λονδίνο, μέναμε σε πανσιόν και το γυρίσαμε όλο, μιας και ο πατριός, έχωντγας κάνει φοιτητής εκεί το ξέρει σχεδόν απ' έξω και ανακατωτά.
Μόνος (εννοώ χωρίς οικογένεια), έχω γυρίσει τη Σκωτία, την Χισπανία, έχω πάει στο Γέλβιο, και στην Κωσταντινούπολη, αλλά και Κύπρο (πενταήμερη), Καστοριά, Πάρο.
Highlights
Η Βαρκελώνη
Η χώρα των Βάσκων
Η Γαλικία
οι αμπελώνες της La Rioja
το πάρκο Retiro στη Μαδρίτη (όπου είδα για ππρώτη φορά gay να χαμουρεύονται)
η Νάπολι
Η Φλωρεντία
Το Εδιμβούργο
τo D'Ares, ένα όμορφο χωριό Αραβικής αρχιτεκτονικής κοντά στη Βαλένθια
Το σπίτι του Νταλί στο Φιγκουέιρας
Η Γάνδη
Τα Highlands (ένα πρόβατο, δύο πρόβατα, τι σκατά θα τα κάνουμε τόσα πρόβατα)
το Dundee και το πανεπιστήμιο του
Η όπερα του Σίδνεϋ
Το Cartier Latin, στο κέντρο του Παρισιού
Η Λίμνη της Καστοριάς
το Νησάκι στη Λίμνη των Ιωανίνων
Η ταβέρνα του Don Rosario, του Σικελού, κοντά στο Καστέλι
Το λιμανι στα Χανιά
Το Λιμανάκι της Κερύνειας
Οι 15000 διαφορετικές όψεις της Κωσταντινούπολης
Μπάνιο στο ποτάμι-Νεστώριο, Εύηνος, Βοϊδομάτης.
Το πανέμορφο Πήλιο
Η Χιλιαδού, πριν γίνει βίλες
Η Ύδρα
Μπανάκι στον Ωκεανό (Λα Κορούνια)
Οι Sabbath live στο Μπέρμιχαμ
Η όμορφη Ξεσαλονίκη, με τα τρίγωνα πανοράματος από τον Τερκενλή.
Οι Βόλτες στην Γκίζα
Θέατρο Καμπούκι στο Κυότο
Βόλτα με το Shin Ka Shen (Bullet Train)
Το Klaus, ένα γραφικό χωριό κοντά στο Linz , στην Αυστρία.
Το Μόναχο
Το Γαλατικό Χωριό με το όνομα Ικαρία
Ο λογαριασμός σε χασαποταβέρνα της Αγιάσσου (1500 δραχμές για 10 άτομα, με φουλ διατροφή)
Το μικρό Πάπιγκο και η Πανσιόν "Διας"
Το Βάϊ
Ακραία πράγματα
Έχω κοιμηθεί σε γαμηστρώνα (Μυτηλήνη, 1990, στην απελπισία μας είδαμε ένα νεοκλασσικό, και νομίσαμε πως ήταν ξενοδοχείο)
42 ώρες ταξίδι με τραίνο (Γάνδη-Βαρκελώνη, 2006)
Παραλίγο να με συλλάβουν για αλητεία (Παρίσι, 2006, απαγορεύεται ο ύπνος σε δημόσιους χώρους, σου λέει)
Ναρκωτικά σε δημόσιο χώρο (Λα Κορούνια, 2006)
Τορμοκρατούσα αθώους περαστικούς, φωνάζωντας "ΝΙ" (Λευκάδα 2004)
Παράνομη είσοδος και έξοδος από τη χώρα (Ερτζάν-Κωσταντινούπολη- Ερτζάν)
Ταξίδι με Ντακότα (Μελβούρνη- Φίτζι, με κότες να πετάνε γύρω μας και άλλα παρόμοια και σουρρεαλιστικά που βλέπεις μόνο σε ταινίες
Το δίνω προς απάντηση σε Μητσο ( ο κοσμος όπως τον βλέπω εγώ), nobody,ψυχιά και αγρινό
Monday, July 02, 2007
Mathe paidi mou grammata[Rasputin]
Προχτές έπαιζε το Rasputin στο Alley ο Βρανάς, και να τι θυμήθηκα. Τον καλογερόπουλο να πιλαλά στα σοκάκια της στεμνίτσας, με παπούτσια "πλατφόρμες" και τον Ρασπούτιν στο τρανζιστοράκι
Για τον Κανελο
Τον είχα πρωτοδεί σε ένα πρωτοσέλιδο του Αθηναϊκού Τύπου το 1994. Την προϋγούμενη μέρα είχανε συλαλητήριο οι συνταξιούχοι στο κέντρο της Αθήνας, και η κυβέρνηση είχε στείλει τα ΜΑΤ να δείρουνε τα γεροντάκια. Η φωτογράφία είχε ως εξής. Ένα γεροντάκι πεσμένο στη μέση της Πανεπιστημίου, κάτω από ένα πανώ, προσπαθεί να φυλαχτεί. Ένας ΜΑΤάς, όρθιος, με το γκλομπ σηκωμένο προσπαθεί να χτυπήσει τον δύσμοιρο συνταξιούχο. Και πάνω στο πανώ εκείνος, με τα δόντια έξω και να γρυλίζει προς τον ΜΑΤατζή. Σαν να του έλεγε 'Πάνω απ' το πτώμα μου γουρούνι". Λίγο καιρό αργότερα, σε μια γιορτή του Πολυτεχνείου, μετά από πολύ άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία, μια ομάδα ανθρώπων κλείνονται στο ΕΜΠ, τον χώρο όπου μένει μόνιμα ο Κανέλος. Εκείνη τη νύχτα, Πρυτανικές Αρχές και Αστυνομία καταλύουν το Άσυλο. Και ο Κανέλος εκεί, να δαγκώνει όποιον μπάτσο βρίσκει, να κυνηγά τις μηχανές της Ομάδας Ζήτα,να υπερασπίζεται με λύσα το σπίτι του, το δικό του μετερίζι.
Προσωπικά τον Κανέλο τον είδα χρόνια μετά, όταν στα χρόνια του Αρσένη κατέβαινα στις διαδηλώσεις κατά της μεταρύθμισης που είχε κάνει στο λύκειο. Και έκτοτε τον έβλεπα σε κάθε διαδήλωση που συμετείχαν φοιτητές, η εργαζόμενοι, ή μαθητές. Να κουβαλάει το δικό του πανώ στο στόμα, πλάι πλάι με τους φίλους του.
Όσοι έκαναν φοιτητές στο ΕΜΠ,ή πέρασαν από τα κτίρια της Πατησίων για κάποιο σκοπό που έχει να κάνει με συνδικαλισμό, λ.χ. για κάποια γενική συνέλευση ή κάποιο συντονιστικό, θα θημούνται τον Κανέλο να βρίσκεται ύσηχα ύσηχα στην αίθουσα, στην πρώτη γραμμήκαι να παρακολουθεί προσεκτικά τι έλεγε ο κάθε ομηλιτής. Είτε αυτός ήταν καθηγητής που έκανε διάλεξη, είτε ήταν κάποιος που μίλαγε σε συγκέντρωση, ή σε συντονηστικό. Κανέλος ο διαδηλωτής. Κανέλος ο υπερασπιστής στου ασύλου. Κανέλος ο συνδικαλιστής. Κανέλος ο αιώνιος φοιτητής.......
Τον Ιούνη, μετά από πάνω από δέκα χρόνια ζωής στο Πολυτεχνείο, η διοίκηση της σχολής έδιωξε τον Κανέλο, και τον πήγαν για ευθανασία στο Μαρκόπουλο. Όμως υπολογίζουν χωρίς τους φίλους του Κανέλου, οι οπίοι εδώ και ένα μήνα έχουν ξεκινήσει αγώνα για την επιστροφή του Κανέλου στον φυσικό του χώρο, και την ανεύρεση κάποιου που θα βοηθήσει τον Κανέλο να έχει μια αξιοπρεπή ζωή , τώρα που είναι σε αρκετά βαθειά γεράματα, για το υπόλοιπο της ζωής του εκεί που μεγάλωσε. Μαζεύουν υπογραφές για το ζήτημα στο kanelos.blogspot.com. Παραθέτω και το ιστορικό της υπόθεσης, μαζί με τη φόρμα διαμαρτυρίας.
Αθήνα 25/6/2007
ΠΡΟΣ τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο της Αρχτιτεκτονικής Σχολής ΕΜΠ
Πατησίων 42
Ο σκύλος Κανέλος οδηγήθηκε από τον Δήμο Αθηναίων ως αδέσποτο στο καταφύγιο του Μαρκόπουλου, ύστερα από παραπλανητική και ψευδή αίτηση που έκανε το ΕΜΠ στον Δήμο, όπου δήλωσε τον σκύλο Κανέλο ως αδέσποτο για να εξαπατήσει τις υπηρεσίες του Δήμου και να συλλεχτεί ως τέτοιο.
Ο σκύλος Κανέλος για να μπορέσει να φύγει από το καταφύγιο σκύλων υιοθετήθηκε σύμφωνα με τους όρους που θέτει η Υπηρεσία του Δήμου για τα αδέσποτα.
Αλλά ο σκύλος Κανέλος δεν είναι αδέσποτος.
Δηλώθηκε ψευδώς ως αδέσποτος από την Διοίκηση της Σχολής Αρχιτεκτόνων και της εμπλεκόμενες διοικητικές υπηρεσίες του ΕΜΠ και άλλους.
Ο σκύλος Κανέλος είναι γνωστός και κατοικεί εδώ και πολλά χρόνια στον χώρο του ΕΜΠ, Πατησίων 42.
Η διοίκηση του ΕΜΠ αγνόησε τα παρακάτω,
την Υπουργική απόφαση 280241/2003 ΦΕΚ ημ/νια 18.11.2003 που ορίζει τις υποχρεώσεις του κατόχου σκύλου τις οποίες αμέλησε το ΕΜΠ να τις επωμισθεί, αλλά αντίθετα συμπεριφέρθηκε με αυτό τον τρόπο, παραδίδοντάς τον ως αδέσποτο στις υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων.
Και πιο συγκεκριμμένα το ΕΜΠ
έχει παραβεί τον νόμο 3170/2003 όπου στο άρθρο 1 παρ.α. ορίζεται ότι:
«Ζώο συντροφιάς είναι κάθε ζώο που συντηρείται ή προορίζεται να συντηρηθεί
από τον άνθρωπο, κυρίως μέσα στην κατοικία του, για λόγους ζωοφιλίας ή
συντροφιάς. Ζώα συντροφιάς είναι και οι σκύλοι που χρησιμοποιούνται για το
κυνήγι (κυνηγετικοί"), τη φύλαξη ποιμνίων (ποιμενικοί) και χώρων, την προστασία
ατόμων με ειδικές ανάγκες, οι σκύλοι έρευνας και διάσωσης, …».
Στην παράγραφο β.
«Αδέσποτο ζώο συντροφιάς είναι κάθε ζώο συντροφιάς το οποίο είτε δεν έχει
κατοικία είτε βρίσκεται έξω από τα όρια της κατοικίας του ιδιοκτήτη του ή του
συνοδού του και δεν τελεί υπό την άμεση επίβλεψη ή τον έλεγχο ιδιοκτήτη ή
συνοδού. Δεν θεωρούνται αδέσποτα ζώα οι ποιμενικοί και κυνηγετικοί σκύλοι,
καθώς και οι σκύλοι έρευνας και διάσωσης, κατά τη διάρκεια της φύλαξης του
ποιμνίου, του κυνηγιού, της έρευνας και της διάσωσης».
Ύστερα από τα ανωτέρω ο σκύλος Κανέλος σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, ανήκει στην κατηγορία ζώων συντροφιάς (σύντροφος Κανέλος), αφού για πάνω από μια δεκαετία κάνει αποδεδειγμένα φύλαξη χώρων και ανθρώπων, παραμένει και διαβιώνει μέσα στον χώρο των εγκαταστάσεων του ΕΜΠ Πατησίων και εντός των αιθουσών με την εκδηλωμένη σύμφωνη γνώμη όλων και συνεπώς δεν ορίζεται σαν αδέσποτος από τον νόμο.
Συμμετέχει σε εκδηλώσεις, γενικές συνελεύσεις εντός των κτηρίων πάντα κάνοντας φύλαξη χώρων χωρίς κανείς να έχει διαμαρτυρηθεί έως σήμερα και επιβεβαιώνεται με αδιάψευστους μάρτυρες και φωτογραφίες. Άλλωστε έχει καταγραφεί με διεύθυνση ΕΜΠ στις υπηρεσίες του Δήμου παλαιότερα από φοιτητές του ΕΜΠ, σε μια παλαιότερη απόπειρα εξαφάνισης του σκύλου Κανέλου.
Η υπερδεκαετής παραμονή εντός του ΕΜΠ και η φύλαξη των χώρων και εγκαταστάσεών του, επιβεβαιώνεται από χιλιάδες μάρτυρες και ακόμα με δεκάδες άρθρα στον τύπο, στο διαδίκτυο, φωτογραφίες, βίντεο, τραγούδια κ.α.
Αν και σύμφωνα με τον νόμο ορίζεται ιδιοκτήτης του σκύλου Κανέλος που είναι σκύλος συντροφιάς ότι είναι το ίδιο το ΕΜΠ στον οποίο ανήκει ο χώρος στον οποίο διαβιώνει ως φύλακας χώρων ο σκύλος Κανέλος,
όμως αν και ιδιοκτήτης του σκύλου Κανέλου κατά νόμο, το ΕΜΠ παραβίασε το άρθρο 2 του νόμου 3173/2003 όπου ορίζει τις υποχρεώσεις του ιδιοκτήτη του σκύλου όπως και του άρθρου 5, αφού δεν έχει φροντίσει ως ΕΜΠ για την κάλυψη των αναγκών διαβίωσης του σκύλου Κανέλου.
Ακόμα χειρότερα που το ΕΜΠ με σκοπό την θανάτωσή του , εξαπάτησε και παραπλάνησε τα συνεργεία του Δήμου, αφού κάλεσε τον Δήμο Αθηναίων να μαζέψει τον Κανέλο ως αδέσποτο, σύμφωνα με αυτά που ορίζει το άρθρο 7 του ως άνω νόμου για την συλλογή αδέσποτων χωρίς ο σκύλος Κανέλος να είναι κατά τον νόμο αδέσποτος.
Αυτή η ενέργεια της διοίκησης του ΕΜΠ δεν έγινε τυχαία αφού η διοίκηση της Σχολής Αρχιτεκτόνων παρέβλεψε τις υποχρεώσεις της ως προς το ζωντανό και τους νόμους.
Αυτή η ενέργεια έθεσε τη ζωή του σκύλου Κανέλου σε κίνδυνο, ο οποίος από τις κακουχίες της διαδικασίας φύλαξης του ΕΜΠ και των φοιτητών του, είχε τραυματισμούς και λόγω της μεγάλης του ηλικίας έχρηζε ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και φροντίδας, την οποία το ΕΜΠ αν και ιδιοκτήτης του σκύλου, ουδέποτε του την παραχώρησε όπως είχε υποχρέωση από το άρθρο 2 του ως άνω νόμου, παραβιάζοντάς τον καθημερινά και επί δεκαετία.
Αντί του ΕΜΠ που είχε την ευθύνη του, περαστικοί και φοιτητές πρόχειρα και απρογραμμάτιστα έκαναν σπασμωδικά ότι μπορούσαν για την διατροφή και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που χρειαζόταν ο σκύλος Κανέλος και βέβαια τα αποτελέσματα δεν θα μπορούσαν με αυτό το τρόπο να είναι ιδιαίτερα θετικά.
Δηλαδή άνθρωποι και υπηρεσίες του ΕΜΠ επιχείρησαν με ψεύδη και παραπλάνηση, και κατέστησαν την σχολή ηθικό αυτουργό στην αποτυχημένη έμμεση απόπειρα θανάτωσης του σκύλου Κανέλου, προφανώς μια σχεδιασμένη θανάτωση από κάποιους κύκλους, την οποία επισημοποίησε και προσπάθησε να νομιμοποιήσει μέσω των διαδικασιών του Δήμου Αθηναίων η διοίκηση, υποκρινόμενη άγνοια των υποχρεώσεών της απέναντι στο σκύλο Κανέλο και τον Νόμο.
Όμως εκτός όλων των άλλων ο σκύλος Κανέλος έχει αναπτύξει σχέσεις συντροφιάς με τους φοιτητές του ΕΜΠ και άλλους φιλόζωους στις εγκαταστάσεις του ΕΜΠ τις οποίες φυλάει και οι οποίοι φίλοι του λόγω της θεσμικής τους αυτής σχέσης με το ΕΜΠ θεωρούνται εν μέρη και αυτοί ιδιοκτήτες του Κανέλου, του οποίου τη σχέση, συντροφιά, φύλαξη και ασφάλεια στερήθηκαν ξαφνικά παράνομα.
Πολύ περισσότερο που το ΕΜΠ αποτελεί και κληροδότημα και δημόσια περιουσία και η όποια του ιδιοκτησία κινητή ή ακίνητη δεν μπορει ούτε να απαξιώνεται ούτε να καταστρέφεται από κανέναν με τέτοιες συνοπτικές διαδικασίες.
Πόσο μάλλον που πρόκειται για ένα ζωντανό ον που προσφέρει με πρωτοφανή συνέπεια υπηρεσίες φύλαξης χώρων και προστασίας ανθρώπων που τους χρησιμοποιουν.
Για αυτή τη κατάσταση που δημιουργήθηκε όπως δημοσιεύτηκε σε ιστοσελίδα προκύπτει να ευθύνεται η Τεχνική Υπηρεσία του Πολυτεχνείου και το ΔΣ της Σχολής Αρχιτεκτόνων όπως αναφέρεται στο διαδίκτυο.
Αντί να φροντίσει το ΕΜΠ σύμφωνα με τις υποχρεώσεις του για την περίθαλψη του τραυματισμένου και ηλικιωμένου σκυλιού, προπαγάνδιστηκε ακόμα και η θανάτωση του παραμελημένου εντός του ΕΜΠ Κανέλου και έτσι αντί να τύχει περίθαλψης το σκυλί από τον ιδιοκτήτη του ΕΜΠ, αυτό παραδόθηκε στον Δήμο ως αδέσποτο.
Δηλαδή το ΕΜΠ μέσω κάποιων λειτουργιών και ανθρώπων, συνειδητά εξαπάτησε και παραπλάνησε τον Δήμο Αθηναίων αποποιούμενο τις όποιες του υποχρεώσεις και οδηγώντας στον θάνατο το σκύλο Κανέλο.
Σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση ήρθε και απόφαση της διοίκησης του ΕΜΠ την Παρασκευή 22/6/2007, η οποία τοιχοκολλήθηκε σε αίθουσες και σε θυρωρεία και η οποία αγνοώντας τις νομικές και άλλες υποχρεώσεις της διοίκησης απέναντι στο σκύλο Κανέλο, αναφέρθηκε ότι το σκυλί πρέπει να απομακρυνθεί από το ΕΜΠ λόγω των άθλιων συνθηκών στις οποίες ζει για τις οποίες δεν είναι βέβαια αυτό υπεύθυνο, αλλά αποκλειστικά ο ιδιοκτήτης του σκύλου συντροφιάς δηλαδή το ΕΜΠ.
Δηλαδή οι ασκούντες την διοίκηση στο ΕΜΠ και εγγράφως εμμένουν στην παράνομη και βάρβαρη αυτή πράξη της εγκατάλειψης του σκύλου Κανέλου και παραπλάνησης του Δήμου Αθηναίων, με σκοπό την θανάτωση του σκύλου Κανέλου, αν και αποτελεί ιδιοκτησία του ΕΜΠ σύμφωνα με τον νόμο.
Είναι μια πράξη ανήθικη που δεν τιμά το ΕΜΠ και την αποστολή του.
Αυτές οι ενέργειες πράξεις και παραλείψεις έρχονται σε κατάφωρη αντίθεση με τις Παιδαγωγικές υποχρεώσεις που οφείλουν να έχουν οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι.
Πόσο μάλλον που αυτό έγινε εις βάρους του σκύλου που έκανε φύλαξη σε χώρους και συντροφιά σε φοιτητές του ΕΜΠ επί δεκαετία και άνω.
Κάποιοι έβαλαν σε κίνδυνο τη ζωή του σκύλου Κανέλου .
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ,
απο το ΕΜΠ να φροντίσει άμεσα για την τιμητική αποκατάσταση του σκύλου συντροφιάς Κανέλου (κατά τον νόμο) ιδιοκτησίας του ΕΜΠ (αν και το αρνείται ψευδώς και παράνομα) την άμεση επιστροφή του στον χώρο που κατοικούσε άνω της δεκαετίας, την παροχή προς αυτόν από το ΕΜΠ κάθε ιατροφαρμακευτικής αγωγής, περίθαλψης, διατροφής, καθαριότητας και όποιο άλλο μέτρο απαιτείται με κορυφαίο και απαράβατο όρο πάντοτε τη προστασία στο δικαίωμα στη ζωή του σκύλου Κανέλου.
Να εγκριθεί άμεσα συγκεκριμμένο πρόγραμμα σίτισης, περίθαλψης, στέγασης, συντροφιάς, και να συγκροτηθεί ομάδα εργασίας που θα αποτελείται απαραίτητα από εργαζόμενους στο ΕΜΠ, από φοιτητές και τους φίλους του σκύλου Κανέλου με σαφείς υποχρεώσεις και ευθύνες ώστε να εξασφαλίζεται η ευζωία του σκύλου Κανέλου.
Κ
Προσωπικά τον Κανέλο τον είδα χρόνια μετά, όταν στα χρόνια του Αρσένη κατέβαινα στις διαδηλώσεις κατά της μεταρύθμισης που είχε κάνει στο λύκειο. Και έκτοτε τον έβλεπα σε κάθε διαδήλωση που συμετείχαν φοιτητές, η εργαζόμενοι, ή μαθητές. Να κουβαλάει το δικό του πανώ στο στόμα, πλάι πλάι με τους φίλους του.
Όσοι έκαναν φοιτητές στο ΕΜΠ,ή πέρασαν από τα κτίρια της Πατησίων για κάποιο σκοπό που έχει να κάνει με συνδικαλισμό, λ.χ. για κάποια γενική συνέλευση ή κάποιο συντονιστικό, θα θημούνται τον Κανέλο να βρίσκεται ύσηχα ύσηχα στην αίθουσα, στην πρώτη γραμμήκαι να παρακολουθεί προσεκτικά τι έλεγε ο κάθε ομηλιτής. Είτε αυτός ήταν καθηγητής που έκανε διάλεξη, είτε ήταν κάποιος που μίλαγε σε συγκέντρωση, ή σε συντονηστικό. Κανέλος ο διαδηλωτής. Κανέλος ο υπερασπιστής στου ασύλου. Κανέλος ο συνδικαλιστής. Κανέλος ο αιώνιος φοιτητής.......
Τον Ιούνη, μετά από πάνω από δέκα χρόνια ζωής στο Πολυτεχνείο, η διοίκηση της σχολής έδιωξε τον Κανέλο, και τον πήγαν για ευθανασία στο Μαρκόπουλο. Όμως υπολογίζουν χωρίς τους φίλους του Κανέλου, οι οπίοι εδώ και ένα μήνα έχουν ξεκινήσει αγώνα για την επιστροφή του Κανέλου στον φυσικό του χώρο, και την ανεύρεση κάποιου που θα βοηθήσει τον Κανέλο να έχει μια αξιοπρεπή ζωή , τώρα που είναι σε αρκετά βαθειά γεράματα, για το υπόλοιπο της ζωής του εκεί που μεγάλωσε. Μαζεύουν υπογραφές για το ζήτημα στο kanelos.blogspot.com. Παραθέτω και το ιστορικό της υπόθεσης, μαζί με τη φόρμα διαμαρτυρίας.
Αθήνα 25/6/2007
ΠΡΟΣ τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο της Αρχτιτεκτονικής Σχολής ΕΜΠ
Πατησίων 42
Ο σκύλος Κανέλος οδηγήθηκε από τον Δήμο Αθηναίων ως αδέσποτο στο καταφύγιο του Μαρκόπουλου, ύστερα από παραπλανητική και ψευδή αίτηση που έκανε το ΕΜΠ στον Δήμο, όπου δήλωσε τον σκύλο Κανέλο ως αδέσποτο για να εξαπατήσει τις υπηρεσίες του Δήμου και να συλλεχτεί ως τέτοιο.
Ο σκύλος Κανέλος για να μπορέσει να φύγει από το καταφύγιο σκύλων υιοθετήθηκε σύμφωνα με τους όρους που θέτει η Υπηρεσία του Δήμου για τα αδέσποτα.
Αλλά ο σκύλος Κανέλος δεν είναι αδέσποτος.
Δηλώθηκε ψευδώς ως αδέσποτος από την Διοίκηση της Σχολής Αρχιτεκτόνων και της εμπλεκόμενες διοικητικές υπηρεσίες του ΕΜΠ και άλλους.
Ο σκύλος Κανέλος είναι γνωστός και κατοικεί εδώ και πολλά χρόνια στον χώρο του ΕΜΠ, Πατησίων 42.
Η διοίκηση του ΕΜΠ αγνόησε τα παρακάτω,
την Υπουργική απόφαση 280241/2003 ΦΕΚ ημ/νια 18.11.2003 που ορίζει τις υποχρεώσεις του κατόχου σκύλου τις οποίες αμέλησε το ΕΜΠ να τις επωμισθεί, αλλά αντίθετα συμπεριφέρθηκε με αυτό τον τρόπο, παραδίδοντάς τον ως αδέσποτο στις υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων.
Και πιο συγκεκριμμένα το ΕΜΠ
έχει παραβεί τον νόμο 3170/2003 όπου στο άρθρο 1 παρ.α. ορίζεται ότι:
«Ζώο συντροφιάς είναι κάθε ζώο που συντηρείται ή προορίζεται να συντηρηθεί
από τον άνθρωπο, κυρίως μέσα στην κατοικία του, για λόγους ζωοφιλίας ή
συντροφιάς. Ζώα συντροφιάς είναι και οι σκύλοι που χρησιμοποιούνται για το
κυνήγι (κυνηγετικοί"), τη φύλαξη ποιμνίων (ποιμενικοί) και χώρων, την προστασία
ατόμων με ειδικές ανάγκες, οι σκύλοι έρευνας και διάσωσης, …».
Στην παράγραφο β.
«Αδέσποτο ζώο συντροφιάς είναι κάθε ζώο συντροφιάς το οποίο είτε δεν έχει
κατοικία είτε βρίσκεται έξω από τα όρια της κατοικίας του ιδιοκτήτη του ή του
συνοδού του και δεν τελεί υπό την άμεση επίβλεψη ή τον έλεγχο ιδιοκτήτη ή
συνοδού. Δεν θεωρούνται αδέσποτα ζώα οι ποιμενικοί και κυνηγετικοί σκύλοι,
καθώς και οι σκύλοι έρευνας και διάσωσης, κατά τη διάρκεια της φύλαξης του
ποιμνίου, του κυνηγιού, της έρευνας και της διάσωσης».
Ύστερα από τα ανωτέρω ο σκύλος Κανέλος σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, ανήκει στην κατηγορία ζώων συντροφιάς (σύντροφος Κανέλος), αφού για πάνω από μια δεκαετία κάνει αποδεδειγμένα φύλαξη χώρων και ανθρώπων, παραμένει και διαβιώνει μέσα στον χώρο των εγκαταστάσεων του ΕΜΠ Πατησίων και εντός των αιθουσών με την εκδηλωμένη σύμφωνη γνώμη όλων και συνεπώς δεν ορίζεται σαν αδέσποτος από τον νόμο.
Συμμετέχει σε εκδηλώσεις, γενικές συνελεύσεις εντός των κτηρίων πάντα κάνοντας φύλαξη χώρων χωρίς κανείς να έχει διαμαρτυρηθεί έως σήμερα και επιβεβαιώνεται με αδιάψευστους μάρτυρες και φωτογραφίες. Άλλωστε έχει καταγραφεί με διεύθυνση ΕΜΠ στις υπηρεσίες του Δήμου παλαιότερα από φοιτητές του ΕΜΠ, σε μια παλαιότερη απόπειρα εξαφάνισης του σκύλου Κανέλου.
Η υπερδεκαετής παραμονή εντός του ΕΜΠ και η φύλαξη των χώρων και εγκαταστάσεών του, επιβεβαιώνεται από χιλιάδες μάρτυρες και ακόμα με δεκάδες άρθρα στον τύπο, στο διαδίκτυο, φωτογραφίες, βίντεο, τραγούδια κ.α.
Αν και σύμφωνα με τον νόμο ορίζεται ιδιοκτήτης του σκύλου Κανέλος που είναι σκύλος συντροφιάς ότι είναι το ίδιο το ΕΜΠ στον οποίο ανήκει ο χώρος στον οποίο διαβιώνει ως φύλακας χώρων ο σκύλος Κανέλος,
όμως αν και ιδιοκτήτης του σκύλου Κανέλου κατά νόμο, το ΕΜΠ παραβίασε το άρθρο 2 του νόμου 3173/2003 όπου ορίζει τις υποχρεώσεις του ιδιοκτήτη του σκύλου όπως και του άρθρου 5, αφού δεν έχει φροντίσει ως ΕΜΠ για την κάλυψη των αναγκών διαβίωσης του σκύλου Κανέλου.
Ακόμα χειρότερα που το ΕΜΠ με σκοπό την θανάτωσή του , εξαπάτησε και παραπλάνησε τα συνεργεία του Δήμου, αφού κάλεσε τον Δήμο Αθηναίων να μαζέψει τον Κανέλο ως αδέσποτο, σύμφωνα με αυτά που ορίζει το άρθρο 7 του ως άνω νόμου για την συλλογή αδέσποτων χωρίς ο σκύλος Κανέλος να είναι κατά τον νόμο αδέσποτος.
Αυτή η ενέργεια της διοίκησης του ΕΜΠ δεν έγινε τυχαία αφού η διοίκηση της Σχολής Αρχιτεκτόνων παρέβλεψε τις υποχρεώσεις της ως προς το ζωντανό και τους νόμους.
Αυτή η ενέργεια έθεσε τη ζωή του σκύλου Κανέλου σε κίνδυνο, ο οποίος από τις κακουχίες της διαδικασίας φύλαξης του ΕΜΠ και των φοιτητών του, είχε τραυματισμούς και λόγω της μεγάλης του ηλικίας έχρηζε ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και φροντίδας, την οποία το ΕΜΠ αν και ιδιοκτήτης του σκύλου, ουδέποτε του την παραχώρησε όπως είχε υποχρέωση από το άρθρο 2 του ως άνω νόμου, παραβιάζοντάς τον καθημερινά και επί δεκαετία.
Αντί του ΕΜΠ που είχε την ευθύνη του, περαστικοί και φοιτητές πρόχειρα και απρογραμμάτιστα έκαναν σπασμωδικά ότι μπορούσαν για την διατροφή και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που χρειαζόταν ο σκύλος Κανέλος και βέβαια τα αποτελέσματα δεν θα μπορούσαν με αυτό το τρόπο να είναι ιδιαίτερα θετικά.
Δηλαδή άνθρωποι και υπηρεσίες του ΕΜΠ επιχείρησαν με ψεύδη και παραπλάνηση, και κατέστησαν την σχολή ηθικό αυτουργό στην αποτυχημένη έμμεση απόπειρα θανάτωσης του σκύλου Κανέλου, προφανώς μια σχεδιασμένη θανάτωση από κάποιους κύκλους, την οποία επισημοποίησε και προσπάθησε να νομιμοποιήσει μέσω των διαδικασιών του Δήμου Αθηναίων η διοίκηση, υποκρινόμενη άγνοια των υποχρεώσεών της απέναντι στο σκύλο Κανέλο και τον Νόμο.
Όμως εκτός όλων των άλλων ο σκύλος Κανέλος έχει αναπτύξει σχέσεις συντροφιάς με τους φοιτητές του ΕΜΠ και άλλους φιλόζωους στις εγκαταστάσεις του ΕΜΠ τις οποίες φυλάει και οι οποίοι φίλοι του λόγω της θεσμικής τους αυτής σχέσης με το ΕΜΠ θεωρούνται εν μέρη και αυτοί ιδιοκτήτες του Κανέλου, του οποίου τη σχέση, συντροφιά, φύλαξη και ασφάλεια στερήθηκαν ξαφνικά παράνομα.
Πολύ περισσότερο που το ΕΜΠ αποτελεί και κληροδότημα και δημόσια περιουσία και η όποια του ιδιοκτησία κινητή ή ακίνητη δεν μπορει ούτε να απαξιώνεται ούτε να καταστρέφεται από κανέναν με τέτοιες συνοπτικές διαδικασίες.
Πόσο μάλλον που πρόκειται για ένα ζωντανό ον που προσφέρει με πρωτοφανή συνέπεια υπηρεσίες φύλαξης χώρων και προστασίας ανθρώπων που τους χρησιμοποιουν.
Για αυτή τη κατάσταση που δημιουργήθηκε όπως δημοσιεύτηκε σε ιστοσελίδα προκύπτει να ευθύνεται η Τεχνική Υπηρεσία του Πολυτεχνείου και το ΔΣ της Σχολής Αρχιτεκτόνων όπως αναφέρεται στο διαδίκτυο.
Αντί να φροντίσει το ΕΜΠ σύμφωνα με τις υποχρεώσεις του για την περίθαλψη του τραυματισμένου και ηλικιωμένου σκυλιού, προπαγάνδιστηκε ακόμα και η θανάτωση του παραμελημένου εντός του ΕΜΠ Κανέλου και έτσι αντί να τύχει περίθαλψης το σκυλί από τον ιδιοκτήτη του ΕΜΠ, αυτό παραδόθηκε στον Δήμο ως αδέσποτο.
Δηλαδή το ΕΜΠ μέσω κάποιων λειτουργιών και ανθρώπων, συνειδητά εξαπάτησε και παραπλάνησε τον Δήμο Αθηναίων αποποιούμενο τις όποιες του υποχρεώσεις και οδηγώντας στον θάνατο το σκύλο Κανέλο.
Σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση ήρθε και απόφαση της διοίκησης του ΕΜΠ την Παρασκευή 22/6/2007, η οποία τοιχοκολλήθηκε σε αίθουσες και σε θυρωρεία και η οποία αγνοώντας τις νομικές και άλλες υποχρεώσεις της διοίκησης απέναντι στο σκύλο Κανέλο, αναφέρθηκε ότι το σκυλί πρέπει να απομακρυνθεί από το ΕΜΠ λόγω των άθλιων συνθηκών στις οποίες ζει για τις οποίες δεν είναι βέβαια αυτό υπεύθυνο, αλλά αποκλειστικά ο ιδιοκτήτης του σκύλου συντροφιάς δηλαδή το ΕΜΠ.
Δηλαδή οι ασκούντες την διοίκηση στο ΕΜΠ και εγγράφως εμμένουν στην παράνομη και βάρβαρη αυτή πράξη της εγκατάλειψης του σκύλου Κανέλου και παραπλάνησης του Δήμου Αθηναίων, με σκοπό την θανάτωση του σκύλου Κανέλου, αν και αποτελεί ιδιοκτησία του ΕΜΠ σύμφωνα με τον νόμο.
Είναι μια πράξη ανήθικη που δεν τιμά το ΕΜΠ και την αποστολή του.
Αυτές οι ενέργειες πράξεις και παραλείψεις έρχονται σε κατάφωρη αντίθεση με τις Παιδαγωγικές υποχρεώσεις που οφείλουν να έχουν οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι.
Πόσο μάλλον που αυτό έγινε εις βάρους του σκύλου που έκανε φύλαξη σε χώρους και συντροφιά σε φοιτητές του ΕΜΠ επί δεκαετία και άνω.
Κάποιοι έβαλαν σε κίνδυνο τη ζωή του σκύλου Κανέλου .
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ,
απο το ΕΜΠ να φροντίσει άμεσα για την τιμητική αποκατάσταση του σκύλου συντροφιάς Κανέλου (κατά τον νόμο) ιδιοκτησίας του ΕΜΠ (αν και το αρνείται ψευδώς και παράνομα) την άμεση επιστροφή του στον χώρο που κατοικούσε άνω της δεκαετίας, την παροχή προς αυτόν από το ΕΜΠ κάθε ιατροφαρμακευτικής αγωγής, περίθαλψης, διατροφής, καθαριότητας και όποιο άλλο μέτρο απαιτείται με κορυφαίο και απαράβατο όρο πάντοτε τη προστασία στο δικαίωμα στη ζωή του σκύλου Κανέλου.
Να εγκριθεί άμεσα συγκεκριμμένο πρόγραμμα σίτισης, περίθαλψης, στέγασης, συντροφιάς, και να συγκροτηθεί ομάδα εργασίας που θα αποτελείται απαραίτητα από εργαζόμενους στο ΕΜΠ, από φοιτητές και τους φίλους του σκύλου Κανέλου με σαφείς υποχρεώσεις και ευθύνες ώστε να εξασφαλίζεται η ευζωία του σκύλου Κανέλου.
Κ
Tuesday, June 26, 2007
Εκδηώσεις
βούτηξα αυτό από το blog της Δασκαλούας και το αναμεταδίδω
Εκδηλώσεις
Έμαθα ότι αύριο στα γραφεία της οργάνωσης "Νεολαία Ενάντια στον Εθνικισμό" στο κτίριο Γαλαξία, 4ος όροφος, γραφείο 407, στις 7μμ γίνεται η προβολή του έργου "Πάμπτωχοι ΑΕ" με τον Γιάννη Μπέζο. Πρόκειται για μια ταινία-ύμνο στη συλλογική οικολογική δράση. Θα ακολουθήσει συζήτηση. Επόμενες προβολές τους θα είναι:
3/7 Hotel Rwanda
10/7 Dirty, pretty things
17/7 Saved
Football Factory & Straight Story ήταν οι δύο προηγούμενες πετυχημένες προβολές τους.
Επίσης την Παρασκευή 29 Ιουνίου, στον ίδιο χώρο και στις 6μμ θα γίνεται ανακύκλωση ρούχων, παπουτσιών, αξεσουάρ κτλ. Κοινώς φέρτε ότι έχετε για να βγει στο σφυρί κυριολεκτικά. Οι τιμές θα είναι πολύ χαμηλές (γενικά ακούγεται για αρχική τιμή κάτι σεντ μέχρι όσο πάει). Φέρτε ό,τι έχετε!
Εκδηλώσεις
Έμαθα ότι αύριο στα γραφεία της οργάνωσης "Νεολαία Ενάντια στον Εθνικισμό" στο κτίριο Γαλαξία, 4ος όροφος, γραφείο 407, στις 7μμ γίνεται η προβολή του έργου "Πάμπτωχοι ΑΕ" με τον Γιάννη Μπέζο. Πρόκειται για μια ταινία-ύμνο στη συλλογική οικολογική δράση. Θα ακολουθήσει συζήτηση. Επόμενες προβολές τους θα είναι:
3/7 Hotel Rwanda
10/7 Dirty, pretty things
17/7 Saved
Football Factory & Straight Story ήταν οι δύο προηγούμενες πετυχημένες προβολές τους.
Επίσης την Παρασκευή 29 Ιουνίου, στον ίδιο χώρο και στις 6μμ θα γίνεται ανακύκλωση ρούχων, παπουτσιών, αξεσουάρ κτλ. Κοινώς φέρτε ότι έχετε για να βγει στο σφυρί κυριολεκτικά. Οι τιμές θα είναι πολύ χαμηλές (γενικά ακούγεται για αρχική τιμή κάτι σεντ μέχρι όσο πάει). Φέρτε ό,τι έχετε!
Thursday, June 21, 2007
Για την παλαιστίνη
“Sometimes you don’t need a weatherman to tell you wich way the wind blows”
Bob Dylan
Ο παλαιστινιακός λαός, βρίσκεται, τις τελευταίες μέρες μεταξύ διασταυρωμένων πυρών. Η Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται υπό την απειλή ανθρωπιστικής καταστροφής, μιας και λόγω των συνεχών μαχών υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις σε βασικά φάρμακα αλλά και σε τροφή. Η πόλη βρίσκεται υπό το φάσμα της πείνας, ενώ δεν αποκλείεται μέσα στις επόμενες μέρες να εμφανιστούν και επιδημίες, αφού τόσο οι τοπικές υπηρεσίες υγείας όσο και οι οργανώσεις αρωγής δεν μπορούν να κάνουν το παραμικρό όσο οι μαίνονται οι μάχες στην περιοχή. Ιδιαίτερα άσχημη είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκονται περίπου 180,000 άμαχοι, η επιβίωση των οποίων βασιζόταν στην επισιτιστική βοήθεια της UNHCR, η οποία εγκατέλειψε την περιοχή μετά την επίθεση που δέχτηκαν δύο μέλη της την περασμένη εβδομάδα. Το άμεσο μέλλον των κατοίκων της περιοχής προβλέπεται αρκετά δυσοίωνο, μιας και κατ’ αρχήν η επικρατούσα Χαμάς φαίνεται να έχει οργανώσει θρησκευτική αστυνομία, στα πρότυπα του Ιράν, μέλη της οποίας φέρονται να έχουν ξεκινήσει περιπολίες στη μαρτυρική πόλη. Ένα δεύτερο στοιχείο που χειροτερεύει τα πράγματα είναι το εμπάργκο που έχουν επιβάλει οι δυτικές κυβερνήσεις στους Παλαιστινίους, ενώ πάντα υπάρχει ο φόβος του αστάθμητου παράγοντα, ονόματι Ισραηλινός Στρατός, ο οποίος δεν έχει σταματήσει να επιχειρεί στην περιοχή τους τελευταίους έξι μήνες. Και όλα αυτά σε μια κατάσταση που θυμίζει έντονα την παροιμία με τους δύο γαϊδάρους που τσακώνονταν σε ξένο αχυρώνα.
Γιατί όμως λέω ότι Φατάχ και Χαμάς πλακώνονται σε ξένο αχυρώνα; Γιατί πολύ απλά πλακώνονται για την «εκπροσώπηση» ενός λαού τον οποίο δεν εκπροσωπούν, ή τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, του οποίου τα συμφέροντα αδυνατούν να προστατεύσουν, και δεν μπορούν , ή δε θέλουν, να δώσουν λύση στα πραγματικά προβλήματα του.
Η ΦΑΤΑΧ, έχει διαφθαρεί τα μάλα, και η πολιτική των συνεχών συμβιβασμών που ακολουθούσε απέναντι στο έχει οδηγήσει σε μια σειρά από παταγώδεις αποτυχίες. Από την άλλη η «μεγάλη ζωή» που διάγουν οι διάφοροι μεγαλοπαράγωντες της , εν αντιθέσει με την συνεχόμενη εξαθλίωση του μέσου παλαιστίνιου, έχει οδηγήσει τον λαό στην πλήρη απαξίωση της. Ο λαός στράφηκε προς την επόμενη πιο ριζοσπαστική λύση, η οποία ήταν ορατή στον ορίζοντα, την Χαμάς. Η Χαμάς είναι μια ακραία ισλαμιστική οργάνωση, που θεωρεί ότι το για την κατάσταση στην Παλαιστίνη ευθύνονται αποκλειστικά οι Εβραίοι και το Ισραήλ, και η ευημερία θα έρθει μόνο με την πλήρη καταστροφή του Ισραήλ. Η Χαμάς βλέπει δηλαδή το Ισραήλ σαν ένα μονοκόματο σύνολο, αρνούμενη να δει τις διαφωνίες στο εσωτερικό του, και ακόμα περισσότερο, ότι η κυβέρνηση Ολμέρτ κλυδωνίζεται, πράγμα που προσφέρει ευκαιρίες στους παλαιστίνιους. Επίσης, όποτε η Χαμάς κάνει κάποια επίθεση στο έδαφος του Ισραήλ, χιλιάδες παλαιστίνιοι που μένουν στις υπό παλαιστινιακή διοίκηση περιοχές, αλλά εργάζονται στο Ισραήλ, χάνουν εργασίες και μεροκάματα, μιας και βρίσκονται αποκλεισμένοι μέσα στις περιοχές που μένουν, αφού το Ισραήλ κλείνει όλα τα μεθοριακά περάσματα, για μέρες, ή και βδομάδες. Συν το γεγονός ότι κάθε τυφλή επίθεση της Χαμάς στρέφει την Ισραηλινή κοινή γνώμη όλο και περισσότερο κατά του αγώνα των παλαιστινίων για ανεξαρτησία.
Μέσα όμως στο δράμα της όλης κατάστασης προβάλλει μια ιστορική ευκαιρία, τόσο για τους παλαιστίνιους, όσο και για τους Ισραηλινούς, για να αποτινάξουν τον ζυγό της βίας και της ανελευθερίας που τους ταλανίζει, και τις κυβερνήσεις που διαιωνίζουν αυτό τον φαύλο κύκλο. Την ίδια στιγμή που μιλάμε το Ισραήλ ταλανίζεται από ένα πρωτοφανές κύμα απεργιών, ενώ η κυβέρνηση απειλείται από την λαϊκή δυσαρέσκεια λόγω σκανδάλων και της «λιβανέζικης γκάφας», με την οποία το Ισραήλ βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο των πάντων πλην ΗΠΑ. Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο του παλαιστινιακού λαού, ο οποίος θα πρέπει να αποφασίσει επιτέλους ότι η ανεξαρτησία του περνάει από την παγκόσμια, και πρωτίστως την Ισραηλινή, κοινή γνώμη, και όχι από το Ισλάμ ή τους διεθνείς οργανισμούς. Μια συμπόρευση σε αγώνες ενάντια σε πολιτικές που ζημιώνουν και τους δύο λαούς, σε θέματα όπως η εργασία, η παιδεία, η υγεία και η καταπολέμηση της φτώχειας και της ανεργίας, μπορούν τουλάχιστον να οδηγήσουν στο χτίσιμο αμοιβαίας εμπιστοσύνης ανάμεσα στους δύο λαούς, και , γιατί όχι, στην δημιουργία μιας νέας κοινωνίας χωρίς διακρίσεις, φτώχεια και εθνικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή. Αρκεί και οι μεν και οι δε να κλείσουν τους τωρινούς ηγέτες τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας
Bob Dylan
Ο παλαιστινιακός λαός, βρίσκεται, τις τελευταίες μέρες μεταξύ διασταυρωμένων πυρών. Η Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται υπό την απειλή ανθρωπιστικής καταστροφής, μιας και λόγω των συνεχών μαχών υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις σε βασικά φάρμακα αλλά και σε τροφή. Η πόλη βρίσκεται υπό το φάσμα της πείνας, ενώ δεν αποκλείεται μέσα στις επόμενες μέρες να εμφανιστούν και επιδημίες, αφού τόσο οι τοπικές υπηρεσίες υγείας όσο και οι οργανώσεις αρωγής δεν μπορούν να κάνουν το παραμικρό όσο οι μαίνονται οι μάχες στην περιοχή. Ιδιαίτερα άσχημη είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκονται περίπου 180,000 άμαχοι, η επιβίωση των οποίων βασιζόταν στην επισιτιστική βοήθεια της UNHCR, η οποία εγκατέλειψε την περιοχή μετά την επίθεση που δέχτηκαν δύο μέλη της την περασμένη εβδομάδα. Το άμεσο μέλλον των κατοίκων της περιοχής προβλέπεται αρκετά δυσοίωνο, μιας και κατ’ αρχήν η επικρατούσα Χαμάς φαίνεται να έχει οργανώσει θρησκευτική αστυνομία, στα πρότυπα του Ιράν, μέλη της οποίας φέρονται να έχουν ξεκινήσει περιπολίες στη μαρτυρική πόλη. Ένα δεύτερο στοιχείο που χειροτερεύει τα πράγματα είναι το εμπάργκο που έχουν επιβάλει οι δυτικές κυβερνήσεις στους Παλαιστινίους, ενώ πάντα υπάρχει ο φόβος του αστάθμητου παράγοντα, ονόματι Ισραηλινός Στρατός, ο οποίος δεν έχει σταματήσει να επιχειρεί στην περιοχή τους τελευταίους έξι μήνες. Και όλα αυτά σε μια κατάσταση που θυμίζει έντονα την παροιμία με τους δύο γαϊδάρους που τσακώνονταν σε ξένο αχυρώνα.
Γιατί όμως λέω ότι Φατάχ και Χαμάς πλακώνονται σε ξένο αχυρώνα; Γιατί πολύ απλά πλακώνονται για την «εκπροσώπηση» ενός λαού τον οποίο δεν εκπροσωπούν, ή τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, του οποίου τα συμφέροντα αδυνατούν να προστατεύσουν, και δεν μπορούν , ή δε θέλουν, να δώσουν λύση στα πραγματικά προβλήματα του.
Η ΦΑΤΑΧ, έχει διαφθαρεί τα μάλα, και η πολιτική των συνεχών συμβιβασμών που ακολουθούσε απέναντι στο έχει οδηγήσει σε μια σειρά από παταγώδεις αποτυχίες. Από την άλλη η «μεγάλη ζωή» που διάγουν οι διάφοροι μεγαλοπαράγωντες της , εν αντιθέσει με την συνεχόμενη εξαθλίωση του μέσου παλαιστίνιου, έχει οδηγήσει τον λαό στην πλήρη απαξίωση της. Ο λαός στράφηκε προς την επόμενη πιο ριζοσπαστική λύση, η οποία ήταν ορατή στον ορίζοντα, την Χαμάς. Η Χαμάς είναι μια ακραία ισλαμιστική οργάνωση, που θεωρεί ότι το για την κατάσταση στην Παλαιστίνη ευθύνονται αποκλειστικά οι Εβραίοι και το Ισραήλ, και η ευημερία θα έρθει μόνο με την πλήρη καταστροφή του Ισραήλ. Η Χαμάς βλέπει δηλαδή το Ισραήλ σαν ένα μονοκόματο σύνολο, αρνούμενη να δει τις διαφωνίες στο εσωτερικό του, και ακόμα περισσότερο, ότι η κυβέρνηση Ολμέρτ κλυδωνίζεται, πράγμα που προσφέρει ευκαιρίες στους παλαιστίνιους. Επίσης, όποτε η Χαμάς κάνει κάποια επίθεση στο έδαφος του Ισραήλ, χιλιάδες παλαιστίνιοι που μένουν στις υπό παλαιστινιακή διοίκηση περιοχές, αλλά εργάζονται στο Ισραήλ, χάνουν εργασίες και μεροκάματα, μιας και βρίσκονται αποκλεισμένοι μέσα στις περιοχές που μένουν, αφού το Ισραήλ κλείνει όλα τα μεθοριακά περάσματα, για μέρες, ή και βδομάδες. Συν το γεγονός ότι κάθε τυφλή επίθεση της Χαμάς στρέφει την Ισραηλινή κοινή γνώμη όλο και περισσότερο κατά του αγώνα των παλαιστινίων για ανεξαρτησία.
Μέσα όμως στο δράμα της όλης κατάστασης προβάλλει μια ιστορική ευκαιρία, τόσο για τους παλαιστίνιους, όσο και για τους Ισραηλινούς, για να αποτινάξουν τον ζυγό της βίας και της ανελευθερίας που τους ταλανίζει, και τις κυβερνήσεις που διαιωνίζουν αυτό τον φαύλο κύκλο. Την ίδια στιγμή που μιλάμε το Ισραήλ ταλανίζεται από ένα πρωτοφανές κύμα απεργιών, ενώ η κυβέρνηση απειλείται από την λαϊκή δυσαρέσκεια λόγω σκανδάλων και της «λιβανέζικης γκάφας», με την οποία το Ισραήλ βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο των πάντων πλην ΗΠΑ. Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο του παλαιστινιακού λαού, ο οποίος θα πρέπει να αποφασίσει επιτέλους ότι η ανεξαρτησία του περνάει από την παγκόσμια, και πρωτίστως την Ισραηλινή, κοινή γνώμη, και όχι από το Ισλάμ ή τους διεθνείς οργανισμούς. Μια συμπόρευση σε αγώνες ενάντια σε πολιτικές που ζημιώνουν και τους δύο λαούς, σε θέματα όπως η εργασία, η παιδεία, η υγεία και η καταπολέμηση της φτώχειας και της ανεργίας, μπορούν τουλάχιστον να οδηγήσουν στο χτίσιμο αμοιβαίας εμπιστοσύνης ανάμεσα στους δύο λαούς, και , γιατί όχι, στην δημιουργία μιας νέας κοινωνίας χωρίς διακρίσεις, φτώχεια και εθνικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή. Αρκεί και οι μεν και οι δε να κλείσουν τους τωρινούς ηγέτες τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας
Sunday, June 17, 2007
Προς μπαχαλους που μπαχαλευουν συναυλιες
Το να τα κάνεις λίμπα σε συναυλία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να κυνηγας ένα συγκρότημα που μερικοί από τους φαν του είναι φασίστες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να τραυματιζεις μέλος άλλου συγκροτήματος που οι φαν τοπυ αποκλείεται να συμπεριλαμβάνουν φασίστες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να κυνηγάς κόσμο επειδή για κάποιο λόγο έχει πάσο VIP ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να καις το αμάξι του άλλου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Τι σκατά θες. Να αναλάβουν την περιφρούριση της συναυλίας τα ΜΑΤ, με τα γνωστα επακόλουθα;
Να διπλασιάσεις τις μαλακίες που έκανες με συναυλίες μετά το Indie Free Festival, που μετά από δικές σου μαλακίες έχει σχεδόν καταργηθεί;
Να κάνεις ακόμα και όσους σε συμπαθούν να τα πέρνουν στο κρανίο με την πάρτη σου;\
Ε ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΜΑΛΑΚΑΣ
Το να κυνηγας ένα συγκρότημα που μερικοί από τους φαν του είναι φασίστες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να τραυματιζεις μέλος άλλου συγκροτήματος που οι φαν τοπυ αποκλείεται να συμπεριλαμβάνουν φασίστες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να κυνηγάς κόσμο επειδή για κάποιο λόγο έχει πάσο VIP ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να καις το αμάξι του άλλου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Τι σκατά θες. Να αναλάβουν την περιφρούριση της συναυλίας τα ΜΑΤ, με τα γνωστα επακόλουθα;
Να διπλασιάσεις τις μαλακίες που έκανες με συναυλίες μετά το Indie Free Festival, που μετά από δικές σου μαλακίες έχει σχεδόν καταργηθεί;
Να κάνεις ακόμα και όσους σε συμπαθούν να τα πέρνουν στο κρανίο με την πάρτη σου;\
Ε ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΜΑΛΑΚΑΣ
Friday, June 08, 2007
Περί Athens Art, ελληναράδων, ΚΟΚ, και δικαστικού συστήματος
Γενικά δεν διαβάζω αθλητικό τύπο, αλλά καμιά φορά πέφτουν στα χέρια μου κάνα δυο διαμαντάκια, ιδίως όταν πρόκειται για την πένα του Αντώνη Πανούτσου. Ο Πανούτσος γενικά, (αν και δεν μου αρέσει πολύ η εκπομπή του στο Mega, τον προτιμούσα χίλιες φορές στην Αθλητική Κυριακή (με τη βίβλο του ποδοσφαίρου για όσους ξέρουνε), και το Tora!Tora!Tora! (εποχή Μουντιάλ 2002)) είναι από τους καλύτερους στο είδος του, ώντας αθλητικογενής δημοσιογράφος, αλλά πολλές φορές πετάει και άρθρα κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου τα οποία αφοπλίζουν με την ειλικρινή και λογική, στα μάτια μου, προσέγγιση τους. Χίλια ευχαριστώ λοιπόν στον φίλο μου τον Γιώργο τον Italiano, που μου έστειλε αυτό το διαμαντάκι, γιατί εδώ ο Πανούτσος φαίνεται να έχει μεγάλα κέφια.
Eίδα το βίντεο της Εύας Στεφανή στο youtube.com. Πρέπει να πω ότι ήταν καμαρωτή παπαριά περιωπής. Μέσα από ένα μαύρο χαρτί με τρύπα, που υποτίθεται ότι είναι η κλειδαρότρυπα, βλέπεις μία να το παίζει. Εκτός αν αυτός που την πηδάει τον έχει τόσο μικρό, που μοιάζει με δάχτυλο.
Τέλος πάντων, ελπίζω ότι για το γύρισμα η σκηνοθέτρια να κινηματογράφησε το δικό της, γιατί να ταλαιπωρείται ένα μια χαρά μ...νί για τόσο μάπα ταινία δεν το θέλει ούτε ο Θεός, που τέτοιες ταινίες βλέπει και θα μας κάνει όλους αδερφές. Το βίντεο εκεί που το είδα δεν είχε ήχο, αλλά αναφορά ότι σε αυτό το σημείο παιζόταν ο εθνικός ύμνος. Και αυτό το σημείο δεν με εξιτάρει. Εδώ έχουμε ακούσει τον εθνικό ύμνο να τον τραγουδούν γκρο πλαν ο Χαριστέας και ο Βρύζας. Ακόμα και να τον τραγουδούσε το μ...νί της Στεφανή, θα πάθουμε σοκ; Ρε, η Ελλάδα δεν πεθαίνει. Οσα μ...νιά την επιβουλεύονται να σκουριάσουν, ρε, γιατί σε τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει. Τώρα πάμε και στην altera pars του παπαδαριού και των οπαδών του Καρατζαφέρη.
Για να υπάρχει ουσιαστική πρόκληση της δημοσίας αιδούς πρέπει κάποιος ανύποπτος να παρακολούθησε κάτι που τον σόκαρε τόσο, που δεν θα μπορεί να συνέλθει για την υπόλοιπη ζωή του. Και λέω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Τι έγινε και αυτός που έκανε την καταγγελία έπαθε τόσο σοκ, που έφτασε στο σημείο να τραβολογιέται σε αστυνομίες και αξιωματικούς υπηρεσίας για να κάνει καταγγελίες; Περνούσε από το Art Athina, είπε να μπει μέσα για να ανάψει ένα κεράκι και όταν αντίκρισε το μ...νί της Στεφανή κατάλαβε ότι, αντί για τον Αγιο Παντελεήμονα, είχε μπει στην έκθεση; Είχε μπει στην έκθεση επί τούτου, αλλά στράβωσε επειδή το μ...νί της Στεφανή ήταν φάλτσο;
Τέλος πάντων, μια κοινωνία των δέκα εκατομμυρίων πολιτών πρέπει να έχει ανοχές για να διατηρηθεί. Θέλει η Στεφανή να προβάλλει ένα μ...νί που τραγουδάει τον εθνικό ύμνο, έναν κώλο που κλάνει θούρια του Ρήγα Φερραίου; Από τη στιγμή που το κάνει σε κλειστό χώρο, δικαίωμά της, δικαίωμα όποιου πάει να πει «τι υμνάρα ή θουριάρα είναι αυτή!» και ελπίζω ότι η Ελλάδα θα επιζήσει του γεγονότος. Πήγε κάποιος κατά λάθος και έπαθε λαλά που του πρόσβαλαν τον ύμνο; Να κάνει κατακόρυφο και να πάθει αλ αλ για να του περάσει.
Σε τέτοιες αβάν γκαρντ εκδηλώσεις παρακαλούν να μπει επισκέπτης. Σιγά που περνούσε ο περαστικός ψηφοφόρος του ΛΑΟΣ ή η περιπλανώμενη θεούσα του Χριστόδουλου και σοκαρίστηκαν. Μου θυμίζει την ιστορία με τη γεροντοκόρη που είχε πάει στο αστυνομικό τμήμα για να πει ότι το απέναντι ζευγάρι πηδιέται και το βλέπει από το παράθυρο της κουζίνας και ενοχλείται. Ενας αστυνομικός τη συνόδευσε σπίτι. Πήγε στην κουζίνα κοίταξε απέναντι και είπε: «Από εδώ δεν φαίνεται τίποτα. Αν όμως ανεβείτε στον νεροχύτη, θα δείτε πόσο ωραία φαίνεται το δωμάτιο», του απάντησε η γεροντοκόρη.
Επειδή οι Ελληνες τρελαινόμαστε να πιστεύουμε ότι είτε είμαστε οι μεγαλύτεροι γίγαντες που πάτησαν το πόδι τους στη Γη είτε οι ασημαντότεροι μαλάκες που εμφανίστηκαν στον πλανήτη, πάντα στην αποτίμηση των διοργανώσεων που αναλαμβάνουμε καταλήγουμε στα άκρα. Καταλήγουμε να λέμε ότι όλη η υφήλιος γελάει, όπως είχε γίνει στους Μεσογειακούς του 1991 ή ότι όλη η υφήλιος έχει πέσει γονατιστή και μας ζητάει συγγνώμη που μας αμφισβήτησε, όπως με τους Ολυμπιακούς του 2004. Ούτε στην πρώτη περίπτωση ισχύει, αφού τους Μεσογειακούς τους έχει γραμμένους όλη η οικουμένη, ούτε στη δεύτερη, αφού το μόνο που ζήτησαν συγγνώμη οι άνθρωποι ήταν για το ότι δεν είμαστε τόσο άχρηστοι όσο είχαν αρχικά νομίσει. Το τελευταίο λοιπόν κόλλημα που τρώμε είναι ότι κάναμε τον φοβερότερο τελικό Τσάμπιονς Λιγκ που γνώρισε η Ευρώπη. Οχι ακριβώς.
Ο ιδιοκτήτης της Λίβερπουλ, Τομ Χικς, έκανε δηλώσεις χθες για την έκθεση της ΟΥΕΦA η οποία χαρακτήριζε τους οπαδούς της Λίβερπουλ τους χειρότερους της Ευρώπης. Αφού αποκάλεσε τον Ουίλιαμ Γκαγιάρ, εκπρόσωπο της ΟΥΕΦA στον τελικό, «κλόουν», ο Χικς πρόσθεσε ότι λόγω των πλαστών εισιτηρίων και των ντου οπαδοί της Λίβερπουλ που είχαν κανονικά εισιτήρια έμειναν έξω από το γήπεδο, επειδή οι θέσεις τους είχαν καταληφθεί από τους απατεώνες και τους τσαμπατζήδες. Θυμηθείτε πόσο δύσκολο ήταν να βρεις εισιτήριο για τον τελικό, με τι κέφι θα πήγαινε κάποιος για να ζήσει την εμπειρία της ποδοσφαιρικής ζωής του και πριν από την είσοδο, χωρίς να έχει κάνει τίποτα, να του λένε ότι δεν έχει δικαίωμα να μπει. Σε τέτοια περίπτωση σκοτώνεις άνθρωπο και αν ο δικαστής που σε δικάσει έχει ιδέα από ποδόσφαιρο, μετατρέπει την κατηγορία από κακούργημα σε πλημμέλημα.
Το ίδιο εύκολο ήταν σε όποιον έχει μια ιδέα από κινηματογράφο να τρελαθεί, διαβάζοντας και ακούγοντας αυτά που αναφέρθηκαν στον θάνατο του Σωτήρη Μουστάκα. Αν ο Ορσον Ουέλες ήταν Ελληνας και είχε πεθάνει, λιγότερα θα έλεγαν. Και για να φέρουμε τα πράγματα στα ίσια, ρε παιδιά. Οταν κάποιος πεθαίνει, είθισται να τονίζονται οι καλές πλευρές του χαρακτήρα του και οι ικανότητές του. Ας πούμε, χτύπα ξύλο, ότι πεθαίνει ο Αλέκος Αλεξανδρής. Τον επικήδειο δεν θα τον ξεκινήσεις: «Εφυγε από κοντά μας αυτός που έχασε το γκολ στο ματς με τη Δανία». Το ίδιο, ξαναχτύπα ξύλο, αν χάναμε τον allenatore Nicolo. Δεν θα ξεκινήσεις: «Ενας μεγάλος γκολτζής έφυγε από κοντά μας. Ενα χρόνο στην Αβελίνο δεν έβαλε ούτε ένα γκολ στο πρωτάθλημα». Θα γράψεις ότι ήταν ο μεγαλύτερος σκόρερ του Ολυμπιακού, ο πιο καλοντυμένος ποδοσφαιριστής, ο προπονητής που δεν έχει ρίξει ποτέ ομάδα και τα σχετικά. Δεκτό λοιπόν να γράψει κάποιος για τον Σωτήρη Μουστάκα ότι ήταν από τους πολύ καλούς ηθοποιούς της επιθεώρησης. Να τον γράψει πρίγκιπα της μούτας, βασιλιά του Δελφινάριου, αυτοκράτορα της βιντεοκασέτας. Αλλά να τον γράφει κάποιος μεγάλο ηθοποιό εξαντλεί και ξεπερνά κάθε όριο επικήδειας κολακείας και μεταθανάτιας ανοχής. Ακολουθεί μια πρόχειρη επιλογή από κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις του μακαρίτη.
«Φίφης ο αχτύπητος». «Κολωνάκι: Διαγωγή μηδέν». «Ο μόδιστρος». «Κόρη της Πενταγιώτισσας». «Ο τσαχπίνης». «Για μια χούφτα τουρίστριες». «Ο παρθενοκυνηγός». «Εγώ και το πουλί μου». «Πάτερ Γκομένιος». «Καμικάζι τσαντάκιας». «Αν ήταν το βιολί πουλί». «Τσιτσιολίνος». «Μην το παίζεις, υπουργέ». «Αντρέα, προχώρα». «Πετσί και Κόκκαλη». Και ρωτάω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Από όσους έγραψαν διθυράμβους για τον Σωτήρη Μουστάκα υπάρχει ένας που να αντέχει να δει μία από αυτές τις ταινίες χωρίς να φωνάξει: «Τι μαλακία είναι αυτή;». Επίσης, αν ο Μουστάκας είναι κάτι σαν τον Μινωτή, ο Στιβ Ντούζος τι είναι; Ο Βεάκης; Και ο Μόσιος στον ρόλο του Ταμτάκου τότε τι είναι; Ο Κάβλεκ Γκίνες; Για να δανειστώ λίγο χιούμορ από τις ταινίες του μακαρίτη. Νομίζω ότι και ο ίδιος ο Μουστάκας, αν μπορούσε να τα διαβάσει αυτά που γράφτηκαν, θα του σηκωνόταν η τρίχα. Μεροκάματο έκανε ο άνθρωπος και ελπίζω ότι δεν το περνούσε για υψηλή τέχνη.
Οπως μεροκάματο κάνουμε όσοι γράφουμε σε εφημερίδες. Καλύτερα, χειρότερα, της σειράς, όποιος γράφει για το μεροκάματο γράφει, γεμίζει κάποιο χώρο καθημερινά και ό,τι έγραψε δεν αξίζει ούτε να διαφυλαχθεί ούτε να αναδημοσιευθεί. Το γράφω για όσους κατά καιρούς μου είπαν γιατί δεν αναδημοσιεύω τα καλύτερα κείμενα που έχω γράψει σε εφημερίδες. Ο λόγος είναι ότι τα κείμενα των εφημερίδων υπάρχουν για τη στιγμή και έπειτα από μερικές μέρες δεν έχει νόημα να τα ξαναδιαβάσεις. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα σιχαίνομαι τόσο, που ανάθεμα και αν έχω έστω και ένα μου κείμενο. Και ο τρίτος και κυριότερος είναι ότι όταν αποφασίσεις να κάνεις συλλογή κειμένων σου, είναι σαν να αποφάσισες ότι είσαι για το μουσείο. Σε αυτή τη λογική ο Ζαν Πολ Σαρτρ είχε αρνηθεί το Νόμπελ. Και όπως καταλαβαίνετε, εμείς οι γίγαντες της διανόησης σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο.
Οπως, για παράδειγμα, ο εγκληματολόγος αναγνώστης Κωνσταντίνος Δουβλής, ο οποίος ανάμεσα σε άλλα αναφέρει ότι ο Ιταλός Ceasare Beccaria στο «Περί τιμωριών» βιβλίο του το 1775 είχε γράψει ότι για να είναι μια ποινή αποτελεσματική πρέπει να είναι «Swift, Certain and Severe». «Αμεση, σίγουρη και σκληρή». Και ότι στην Ελλάδα των δικαστικών αποφάσεων της πενταετίας και της ατιμωρησίας των ισχυρών, η ποινή μπορεί να είναι μόνο σκληρή. Με τους τροχονόμους να καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι τα 500 ευρώ πρόστιμο μπορεί να αντιπροσωπεύουν τον μισό μισθό ενός εργαζόμενου, είναι εύκολο να πάει περίπατο και το τρίτο αναγκαίο σκέλος για μια αποτελεσματική ποινή. Οπότε ο νέος ΚΟΚ, όπως και όλοι οι προηγούμενοι σε ορισμένες διατάξεις του, κυρίως αυτές που χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή άλλων είναι εξοντωτικές για τον οδηγό, προβλέπεται να ατονήσει. Και ο αναγνώστης καταλήγει στο λογικό συμπέρασμα. «Μικρότερες ποινές, μεγαλύτερη συχνότητα στους ελέγχους». Διαφορετικά, όπως γράφει, ο παραβάτης θα παίζει με τις πιθανότητες, γνωρίζοντας ότι με τους σποραδικούς ελέγχους θα είναι πάντα υπέρ του.
Eίδα το βίντεο της Εύας Στεφανή στο youtube.com. Πρέπει να πω ότι ήταν καμαρωτή παπαριά περιωπής. Μέσα από ένα μαύρο χαρτί με τρύπα, που υποτίθεται ότι είναι η κλειδαρότρυπα, βλέπεις μία να το παίζει. Εκτός αν αυτός που την πηδάει τον έχει τόσο μικρό, που μοιάζει με δάχτυλο.
Τέλος πάντων, ελπίζω ότι για το γύρισμα η σκηνοθέτρια να κινηματογράφησε το δικό της, γιατί να ταλαιπωρείται ένα μια χαρά μ...νί για τόσο μάπα ταινία δεν το θέλει ούτε ο Θεός, που τέτοιες ταινίες βλέπει και θα μας κάνει όλους αδερφές. Το βίντεο εκεί που το είδα δεν είχε ήχο, αλλά αναφορά ότι σε αυτό το σημείο παιζόταν ο εθνικός ύμνος. Και αυτό το σημείο δεν με εξιτάρει. Εδώ έχουμε ακούσει τον εθνικό ύμνο να τον τραγουδούν γκρο πλαν ο Χαριστέας και ο Βρύζας. Ακόμα και να τον τραγουδούσε το μ...νί της Στεφανή, θα πάθουμε σοκ; Ρε, η Ελλάδα δεν πεθαίνει. Οσα μ...νιά την επιβουλεύονται να σκουριάσουν, ρε, γιατί σε τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει. Τώρα πάμε και στην altera pars του παπαδαριού και των οπαδών του Καρατζαφέρη.
Για να υπάρχει ουσιαστική πρόκληση της δημοσίας αιδούς πρέπει κάποιος ανύποπτος να παρακολούθησε κάτι που τον σόκαρε τόσο, που δεν θα μπορεί να συνέλθει για την υπόλοιπη ζωή του. Και λέω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Τι έγινε και αυτός που έκανε την καταγγελία έπαθε τόσο σοκ, που έφτασε στο σημείο να τραβολογιέται σε αστυνομίες και αξιωματικούς υπηρεσίας για να κάνει καταγγελίες; Περνούσε από το Art Athina, είπε να μπει μέσα για να ανάψει ένα κεράκι και όταν αντίκρισε το μ...νί της Στεφανή κατάλαβε ότι, αντί για τον Αγιο Παντελεήμονα, είχε μπει στην έκθεση; Είχε μπει στην έκθεση επί τούτου, αλλά στράβωσε επειδή το μ...νί της Στεφανή ήταν φάλτσο;
Τέλος πάντων, μια κοινωνία των δέκα εκατομμυρίων πολιτών πρέπει να έχει ανοχές για να διατηρηθεί. Θέλει η Στεφανή να προβάλλει ένα μ...νί που τραγουδάει τον εθνικό ύμνο, έναν κώλο που κλάνει θούρια του Ρήγα Φερραίου; Από τη στιγμή που το κάνει σε κλειστό χώρο, δικαίωμά της, δικαίωμα όποιου πάει να πει «τι υμνάρα ή θουριάρα είναι αυτή!» και ελπίζω ότι η Ελλάδα θα επιζήσει του γεγονότος. Πήγε κάποιος κατά λάθος και έπαθε λαλά που του πρόσβαλαν τον ύμνο; Να κάνει κατακόρυφο και να πάθει αλ αλ για να του περάσει.
Σε τέτοιες αβάν γκαρντ εκδηλώσεις παρακαλούν να μπει επισκέπτης. Σιγά που περνούσε ο περαστικός ψηφοφόρος του ΛΑΟΣ ή η περιπλανώμενη θεούσα του Χριστόδουλου και σοκαρίστηκαν. Μου θυμίζει την ιστορία με τη γεροντοκόρη που είχε πάει στο αστυνομικό τμήμα για να πει ότι το απέναντι ζευγάρι πηδιέται και το βλέπει από το παράθυρο της κουζίνας και ενοχλείται. Ενας αστυνομικός τη συνόδευσε σπίτι. Πήγε στην κουζίνα κοίταξε απέναντι και είπε: «Από εδώ δεν φαίνεται τίποτα. Αν όμως ανεβείτε στον νεροχύτη, θα δείτε πόσο ωραία φαίνεται το δωμάτιο», του απάντησε η γεροντοκόρη.
Επειδή οι Ελληνες τρελαινόμαστε να πιστεύουμε ότι είτε είμαστε οι μεγαλύτεροι γίγαντες που πάτησαν το πόδι τους στη Γη είτε οι ασημαντότεροι μαλάκες που εμφανίστηκαν στον πλανήτη, πάντα στην αποτίμηση των διοργανώσεων που αναλαμβάνουμε καταλήγουμε στα άκρα. Καταλήγουμε να λέμε ότι όλη η υφήλιος γελάει, όπως είχε γίνει στους Μεσογειακούς του 1991 ή ότι όλη η υφήλιος έχει πέσει γονατιστή και μας ζητάει συγγνώμη που μας αμφισβήτησε, όπως με τους Ολυμπιακούς του 2004. Ούτε στην πρώτη περίπτωση ισχύει, αφού τους Μεσογειακούς τους έχει γραμμένους όλη η οικουμένη, ούτε στη δεύτερη, αφού το μόνο που ζήτησαν συγγνώμη οι άνθρωποι ήταν για το ότι δεν είμαστε τόσο άχρηστοι όσο είχαν αρχικά νομίσει. Το τελευταίο λοιπόν κόλλημα που τρώμε είναι ότι κάναμε τον φοβερότερο τελικό Τσάμπιονς Λιγκ που γνώρισε η Ευρώπη. Οχι ακριβώς.
Ο ιδιοκτήτης της Λίβερπουλ, Τομ Χικς, έκανε δηλώσεις χθες για την έκθεση της ΟΥΕΦA η οποία χαρακτήριζε τους οπαδούς της Λίβερπουλ τους χειρότερους της Ευρώπης. Αφού αποκάλεσε τον Ουίλιαμ Γκαγιάρ, εκπρόσωπο της ΟΥΕΦA στον τελικό, «κλόουν», ο Χικς πρόσθεσε ότι λόγω των πλαστών εισιτηρίων και των ντου οπαδοί της Λίβερπουλ που είχαν κανονικά εισιτήρια έμειναν έξω από το γήπεδο, επειδή οι θέσεις τους είχαν καταληφθεί από τους απατεώνες και τους τσαμπατζήδες. Θυμηθείτε πόσο δύσκολο ήταν να βρεις εισιτήριο για τον τελικό, με τι κέφι θα πήγαινε κάποιος για να ζήσει την εμπειρία της ποδοσφαιρικής ζωής του και πριν από την είσοδο, χωρίς να έχει κάνει τίποτα, να του λένε ότι δεν έχει δικαίωμα να μπει. Σε τέτοια περίπτωση σκοτώνεις άνθρωπο και αν ο δικαστής που σε δικάσει έχει ιδέα από ποδόσφαιρο, μετατρέπει την κατηγορία από κακούργημα σε πλημμέλημα.
Το ίδιο εύκολο ήταν σε όποιον έχει μια ιδέα από κινηματογράφο να τρελαθεί, διαβάζοντας και ακούγοντας αυτά που αναφέρθηκαν στον θάνατο του Σωτήρη Μουστάκα. Αν ο Ορσον Ουέλες ήταν Ελληνας και είχε πεθάνει, λιγότερα θα έλεγαν. Και για να φέρουμε τα πράγματα στα ίσια, ρε παιδιά. Οταν κάποιος πεθαίνει, είθισται να τονίζονται οι καλές πλευρές του χαρακτήρα του και οι ικανότητές του. Ας πούμε, χτύπα ξύλο, ότι πεθαίνει ο Αλέκος Αλεξανδρής. Τον επικήδειο δεν θα τον ξεκινήσεις: «Εφυγε από κοντά μας αυτός που έχασε το γκολ στο ματς με τη Δανία». Το ίδιο, ξαναχτύπα ξύλο, αν χάναμε τον allenatore Nicolo. Δεν θα ξεκινήσεις: «Ενας μεγάλος γκολτζής έφυγε από κοντά μας. Ενα χρόνο στην Αβελίνο δεν έβαλε ούτε ένα γκολ στο πρωτάθλημα». Θα γράψεις ότι ήταν ο μεγαλύτερος σκόρερ του Ολυμπιακού, ο πιο καλοντυμένος ποδοσφαιριστής, ο προπονητής που δεν έχει ρίξει ποτέ ομάδα και τα σχετικά. Δεκτό λοιπόν να γράψει κάποιος για τον Σωτήρη Μουστάκα ότι ήταν από τους πολύ καλούς ηθοποιούς της επιθεώρησης. Να τον γράψει πρίγκιπα της μούτας, βασιλιά του Δελφινάριου, αυτοκράτορα της βιντεοκασέτας. Αλλά να τον γράφει κάποιος μεγάλο ηθοποιό εξαντλεί και ξεπερνά κάθε όριο επικήδειας κολακείας και μεταθανάτιας ανοχής. Ακολουθεί μια πρόχειρη επιλογή από κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις του μακαρίτη.
«Φίφης ο αχτύπητος». «Κολωνάκι: Διαγωγή μηδέν». «Ο μόδιστρος». «Κόρη της Πενταγιώτισσας». «Ο τσαχπίνης». «Για μια χούφτα τουρίστριες». «Ο παρθενοκυνηγός». «Εγώ και το πουλί μου». «Πάτερ Γκομένιος». «Καμικάζι τσαντάκιας». «Αν ήταν το βιολί πουλί». «Τσιτσιολίνος». «Μην το παίζεις, υπουργέ». «Αντρέα, προχώρα». «Πετσί και Κόκκαλη». Και ρωτάω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Από όσους έγραψαν διθυράμβους για τον Σωτήρη Μουστάκα υπάρχει ένας που να αντέχει να δει μία από αυτές τις ταινίες χωρίς να φωνάξει: «Τι μαλακία είναι αυτή;». Επίσης, αν ο Μουστάκας είναι κάτι σαν τον Μινωτή, ο Στιβ Ντούζος τι είναι; Ο Βεάκης; Και ο Μόσιος στον ρόλο του Ταμτάκου τότε τι είναι; Ο Κάβλεκ Γκίνες; Για να δανειστώ λίγο χιούμορ από τις ταινίες του μακαρίτη. Νομίζω ότι και ο ίδιος ο Μουστάκας, αν μπορούσε να τα διαβάσει αυτά που γράφτηκαν, θα του σηκωνόταν η τρίχα. Μεροκάματο έκανε ο άνθρωπος και ελπίζω ότι δεν το περνούσε για υψηλή τέχνη.
Οπως μεροκάματο κάνουμε όσοι γράφουμε σε εφημερίδες. Καλύτερα, χειρότερα, της σειράς, όποιος γράφει για το μεροκάματο γράφει, γεμίζει κάποιο χώρο καθημερινά και ό,τι έγραψε δεν αξίζει ούτε να διαφυλαχθεί ούτε να αναδημοσιευθεί. Το γράφω για όσους κατά καιρούς μου είπαν γιατί δεν αναδημοσιεύω τα καλύτερα κείμενα που έχω γράψει σε εφημερίδες. Ο λόγος είναι ότι τα κείμενα των εφημερίδων υπάρχουν για τη στιγμή και έπειτα από μερικές μέρες δεν έχει νόημα να τα ξαναδιαβάσεις. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα σιχαίνομαι τόσο, που ανάθεμα και αν έχω έστω και ένα μου κείμενο. Και ο τρίτος και κυριότερος είναι ότι όταν αποφασίσεις να κάνεις συλλογή κειμένων σου, είναι σαν να αποφάσισες ότι είσαι για το μουσείο. Σε αυτή τη λογική ο Ζαν Πολ Σαρτρ είχε αρνηθεί το Νόμπελ. Και όπως καταλαβαίνετε, εμείς οι γίγαντες της διανόησης σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο.
Οπως, για παράδειγμα, ο εγκληματολόγος αναγνώστης Κωνσταντίνος Δουβλής, ο οποίος ανάμεσα σε άλλα αναφέρει ότι ο Ιταλός Ceasare Beccaria στο «Περί τιμωριών» βιβλίο του το 1775 είχε γράψει ότι για να είναι μια ποινή αποτελεσματική πρέπει να είναι «Swift, Certain and Severe». «Αμεση, σίγουρη και σκληρή». Και ότι στην Ελλάδα των δικαστικών αποφάσεων της πενταετίας και της ατιμωρησίας των ισχυρών, η ποινή μπορεί να είναι μόνο σκληρή. Με τους τροχονόμους να καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι τα 500 ευρώ πρόστιμο μπορεί να αντιπροσωπεύουν τον μισό μισθό ενός εργαζόμενου, είναι εύκολο να πάει περίπατο και το τρίτο αναγκαίο σκέλος για μια αποτελεσματική ποινή. Οπότε ο νέος ΚΟΚ, όπως και όλοι οι προηγούμενοι σε ορισμένες διατάξεις του, κυρίως αυτές που χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή άλλων είναι εξοντωτικές για τον οδηγό, προβλέπεται να ατονήσει. Και ο αναγνώστης καταλήγει στο λογικό συμπέρασμα. «Μικρότερες ποινές, μεγαλύτερη συχνότητα στους ελέγχους». Διαφορετικά, όπως γράφει, ο παραβάτης θα παίζει με τις πιθανότητες, γνωρίζοντας ότι με τους σποραδικούς ελέγχους θα είναι πάντα υπέρ του.
Saturday, June 02, 2007
ΕΝΑ τραγουδακι για την αμαλια (οχι εγω, ο Nick Cave)
When you're sad and when you're lonely
And you haven't got a friend
Just remember that death is not the end
And all that you held sacred
Falls down and does not mend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
When you're standing on the crossroads
That you cannot comprehend
Just remember that death is not the end
And all your dreams have vanished
And you don't know what's up the bend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
When storm clouds gather round you
And heavy rains descend
Just remember that death is not the end
And there's no one there to comfort you
With a helping hand to lend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
For the tree of life is growing
Where the spirit never dies
And the bright light of salvation
Up in dark and empty skies
When the cities are on fire
With the burning flesh of men
Just remember that death is not the end
When you search in vain to find
Some law-abiding citizen
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
Και μακρυά από τους εκεί γιατρούς, μακρυά από τους παρτάκηδες
και τα λιβάδεια με τις μωβ αγελάδες
And you haven't got a friend
Just remember that death is not the end
And all that you held sacred
Falls down and does not mend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
When you're standing on the crossroads
That you cannot comprehend
Just remember that death is not the end
And all your dreams have vanished
And you don't know what's up the bend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
When storm clouds gather round you
And heavy rains descend
Just remember that death is not the end
And there's no one there to comfort you
With a helping hand to lend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
For the tree of life is growing
Where the spirit never dies
And the bright light of salvation
Up in dark and empty skies
When the cities are on fire
With the burning flesh of men
Just remember that death is not the end
When you search in vain to find
Some law-abiding citizen
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
Και μακρυά από τους εκεί γιατρούς, μακρυά από τους παρτάκηδες
και τα λιβάδεια με τις μωβ αγελάδες
Arbeit Macht Frei
Αφού κατάφερα να τα σκατώσω βασιλικά με το πανεπιστήμιο, και να βρεθώ στο τσακ του να μην πάρω πτυχείο, ανέλαβε δράση η μαμά Wehrmacht. Με περίμενε στο αεροδρόμιο και με μετέφερε στο camp Drafi, περίπου 20 χιλιόμετρα από την Αθήνα, και συγκοινωνιακά, στο τέρμα του κόσμου. Λεωφορείο δεν φτάνει μέχρι εκεί, και πρέπει να έχεις αμάξι ακόμα και για να πας να κάνεις τις πιο απλές δουλιές, μην πούμε για έξοδο. Το πρόγραμμα τώρα, και κατά πάσα πιθανότητα για τους επόμενους 2 μήνες περίπου, περιλαμβάνει υγιηνή διατροφή (όχι ότι με χαλάει), επισκέψεις σε γιατρούς ( δεν πολλυγουστάρω, έχω καλύτερα πράγματα να κάνω), και διάβασμα στατιστικής (το περίφημο ΜΑΣ 051, όπου κόβεται το μισό ΚΠΕ), πληροφορικής (excel, powerpoint, και άλλα απλά πράγματα που για μένα φαντάζουν κινέζικα, άσε το γεγονός ότι είναι για κομπιούτερ φτιαγμένα για windows), μια εργασία για τις Θεωρίες Κοινωνικού Συμβολαίου ( οκ ίσως το μόνο πράγμα από τα τρία που ΠΡΕΠΕΙ να κάνω και δεν με ενοχλεί), καθώς και μια μικρή προπαρασκευή για ότι άλλο μάθημα μπορεί να πάρω (no prob, για την ώρα).
Το θέμα είναι να αντέξει το μυαλό μου όλη αυτή την πειθαρχημένη διαβίωση, και να καταλάβω κάτι από όλο αυτό το ordeal. Τουλάχιστον προσλάβαμε κάποιον μαθηματικό ο οποίος σκαμπάζει κάτι παραπάνω από στατιστική, και μπορεί, τουλάχιστον φαινομενικά, να με κάνει να καταλάβω κάτι παραπάνω από ότι οι προκάτοχοι του. Αλλά μπορεί να μην χρειαστούμε, εν τέλει, την βοήθεια του, μιας και υπάρχει μια αμυδρή περίπτωση να έχω περάσει το μάθημα. Η μαμά Wehrmacht, έχει τάξει ένα καντήλι, ίσα με το μποϊ μου στην Παναγιά την Εκατονταπυλιανή της Πάρου, εγώ όμως πιστεύω ότι κανονικά θα έπρεπε να τάξει έναν επίχρυσο πολυέλαιο στην Παναγία της Τήνου, μιας και θα χρειαστώ πραγματικά υψηλές δυνάμεις για να με λυπηθεί η καθηγήτρια , και να ακούσει τις παρακλήσεις μου, ως μέλλοντος επι πτυχίω φοιτητή που κρέμεται από την πένα της. Αλλά εάν περάσω το εν λόγω μάθημα, αυτό σημαίνει ότι δεν θα χρειαστεί να ζοριστώ τόσο πολλύ, και ίσως να έχω κάμποσες παραπάνω ελεύθερες μέρες την εβδομάδα για να κάνω ότι γουστάρω, και ίσως να μπορέσω να κάνω τα ταξιδάκια που θέλω, ή κάποια απο αυτά. Μέχρι τώρα έχω πει bye bye στο ταξίδι στη Γερμανία για το G8, και προς το παρόν αποχαιρετώ και Ισπανία, καθώς και εκείνο το φεστιβάλ στις Άλπεις, όπου παίζουν οι Gogol Bordello. Επείσης λίγο δύσκολο το camping στην Πάρο, αν και παλεύεται (ούτως ή άλλως 25 Ιουλίου με 5 Αυγούστου που είναι οι μέρες του camping είναι μέσα στις κενές ημερομηνίες για μαθήματα, μιας και όλοι οι καθηγητές πάνε διακοπές).
Και όλα αυτά γιατί «μαλακιζόμουν» όλο αυτό τον καιρό..όσο το σκέφτομαι αυτό, τόσο εκνευρίζομαι, και μαζί με το σχεδόν συνεχές διάβασμα, και τον εγκλεισμό στο σπίτι, μάλλον θα μου στρίψει, όπως μου είχε στρίψει και επί πανελληνίων. Τόσες μέρες συνεχές διάβασμα έχω να δω από τότε που έδινα πανελλλήνιες εκείνο τον τρομακτικό Σεπτέμβριο του 1999, ως μαθητής της Β Λυκείου....
Το καλοκαίρι της κολάσεως έρχεται...........και όποιος επιζήσει.....
Το θέμα είναι να αντέξει το μυαλό μου όλη αυτή την πειθαρχημένη διαβίωση, και να καταλάβω κάτι από όλο αυτό το ordeal. Τουλάχιστον προσλάβαμε κάποιον μαθηματικό ο οποίος σκαμπάζει κάτι παραπάνω από στατιστική, και μπορεί, τουλάχιστον φαινομενικά, να με κάνει να καταλάβω κάτι παραπάνω από ότι οι προκάτοχοι του. Αλλά μπορεί να μην χρειαστούμε, εν τέλει, την βοήθεια του, μιας και υπάρχει μια αμυδρή περίπτωση να έχω περάσει το μάθημα. Η μαμά Wehrmacht, έχει τάξει ένα καντήλι, ίσα με το μποϊ μου στην Παναγιά την Εκατονταπυλιανή της Πάρου, εγώ όμως πιστεύω ότι κανονικά θα έπρεπε να τάξει έναν επίχρυσο πολυέλαιο στην Παναγία της Τήνου, μιας και θα χρειαστώ πραγματικά υψηλές δυνάμεις για να με λυπηθεί η καθηγήτρια , και να ακούσει τις παρακλήσεις μου, ως μέλλοντος επι πτυχίω φοιτητή που κρέμεται από την πένα της. Αλλά εάν περάσω το εν λόγω μάθημα, αυτό σημαίνει ότι δεν θα χρειαστεί να ζοριστώ τόσο πολλύ, και ίσως να έχω κάμποσες παραπάνω ελεύθερες μέρες την εβδομάδα για να κάνω ότι γουστάρω, και ίσως να μπορέσω να κάνω τα ταξιδάκια που θέλω, ή κάποια απο αυτά. Μέχρι τώρα έχω πει bye bye στο ταξίδι στη Γερμανία για το G8, και προς το παρόν αποχαιρετώ και Ισπανία, καθώς και εκείνο το φεστιβάλ στις Άλπεις, όπου παίζουν οι Gogol Bordello. Επείσης λίγο δύσκολο το camping στην Πάρο, αν και παλεύεται (ούτως ή άλλως 25 Ιουλίου με 5 Αυγούστου που είναι οι μέρες του camping είναι μέσα στις κενές ημερομηνίες για μαθήματα, μιας και όλοι οι καθηγητές πάνε διακοπές).
Και όλα αυτά γιατί «μαλακιζόμουν» όλο αυτό τον καιρό..όσο το σκέφτομαι αυτό, τόσο εκνευρίζομαι, και μαζί με το σχεδόν συνεχές διάβασμα, και τον εγκλεισμό στο σπίτι, μάλλον θα μου στρίψει, όπως μου είχε στρίψει και επί πανελληνίων. Τόσες μέρες συνεχές διάβασμα έχω να δω από τότε που έδινα πανελλλήνιες εκείνο τον τρομακτικό Σεπτέμβριο του 1999, ως μαθητής της Β Λυκείου....
Το καλοκαίρι της κολάσεως έρχεται...........και όποιος επιζήσει.....
Monday, May 21, 2007
Και άλλες υποψίες
Τις προάλλες είδα στο ocation map, ότι με διάβαζε κάποιος από τα Πυργά...λες να είναι ο Ματσάκης;
Γιατί θυμάμαι ότι κάποτε του τα είχα ψάλλει ένα χεράκι του Braveheart
Γιατί θυμάμαι ότι κάποτε του τα είχα ψάλλει ένα χεράκι του Braveheart
Monday, May 14, 2007
new developments
New developments...apo tis dhlwseis pou phra katalaba oti mallon boleyei perissotero leykwsia, kai to dihmero. Opote akolou8oun oi ekshs erwthseis protimhsews
a) Hmera:
1) 25 mah
2) 26 mah
b) pou na bre8oume
1) mparaki
2) mpouat
3) taberna
4) mpyraria
5) se kapoio spiti
6) se kana parko
a) Hmera:
1) 25 mah
2) 26 mah
b) pou na bre8oume
1) mparaki
2) mpouat
3) taberna
4) mpyraria
5) se kapoio spiti
6) se kana parko
Wednesday, May 02, 2007
Νεες προτάσεις
Λοιπόν ψήνομαι για μπλογκοσυνάντηση (όχι κάτι το ιδιαίτερα επίσημο) ανάμεσα στις 21-26/7 μαη (αφού έχω τελειώσει με τις εξετάσεις, πριν φύγω για Ελλάδα, έτσι για να βρεθούμε και να τα πούμε όσοι βρισκόμαστε εδώ. Δεν λέω κάτι το ιδιαίτερα επίσημο ως συνάντηση Κυπραίων μπλόγκερ, με την έννοια ότι τουλάχιστον Μικαέλλα και Ψυχιά θα αργήσουν να γυρίσουν, ενώ εμένα το πρόγραμμα μου δεν πολλυσηκώνει καθυστερήσεις, ελλά έτσι να βρεθούμε, να φάμε τον άμπακα (άμα λάχει ναουμ)(έχω και το ανάλογο ταβερνάκι στα υπ’όψιν), να πιούμε σαν ψάρια, και να λιωωωωωσουμε. Οι προτάσεις μου είναι αυτές, αν κάποιος έχει στα υπ’όψιν κάτι καλύτερο please say so.
Thursday, April 26, 2007
Πάλι τα μούτρα μου έφαγα
Δύο θέματα με τρέχουν στην Κύπρο. Το πανεπιστήμιο και τα γκομενικά. Και τα δύο με οδηγούν σε ένα αρκετά μεγάλο σπάσιμο νεύρων, απλά με το πανεπιστήμιο ξέρω πολύ καλά που να ξεσπάσω την οργή μου. Και συν τοις άλλοις τα του πανεπιστημίου τα έχω αναλύσει πολλάκις στο μπλογκ, ενώ τα γκομενικά μου είναι λίγο πολύ στο σκοτάδι.
Να πω την κατάσταση μου, λοιπόν. Είμαι single.. Όσοι με ΄εχετε γνωρίσει, θα έχετε παρατηρήσει ότι εκτός από την τρέλα που κουβαλάω,την αγριοφωνάρα και το μέγεθος μου δεν έχω κάτι άλλο το ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτο. Απλά είμαι ένας ακόμη μποεμ τυπάκος με μια μανία (και ίσως ταλέντο) στο γράψιμο, χωρίς ιδιαίτερα σωματικά χαρακτηριστικά (εκτός από τον μονό κοιλιακό χωρίς γράμμωση, για τον οποίο είμαι ιδιαίτερα περήφανος διότι τον απέκτησα μετά από πολλή προπόνιση), και χωρίς να επιδεικνύω καμία μεγάλη οικονομική άνεση. Και μαζί με όλα αυτά, δεν είμαι Κυπραίος!
Γύρω στο πρώτο έτος, ανακάλυψα ότι οι Κυπραίες συμφοιτήτριες μου υπάρχουν απλά και μόνο για να τις κοιτάω. Οι περισσότερες είναι ηλίθιες ψωνάρες (μα το θεο, όσες Κυπραίες έχουν σώας τας φρένας φεύγουν από το νησί με σκοπό να ρήξουν μαύρη πέτρα πίσω τους) που ψάχνονται για να χτυπήσουν high class γκόμενο (συνήθως Κυπραίο). Όσες έχουν ξεμίνει στο Πανμεπιστήμιο Κύπρου και δεν ανήκουν στην άνωθι κατηγορία έχουν γίνει ανάρπαστες, και συνήθως τις έχει προλάβει κάποιος πιό τσιάκκος από μένα (αλλά μη ξενέρωτος, όπως αυτόν που ψάχνει η πλειοψηφία)
Οπότε άρχησα να ψάχνομαι με ξένες συνφοιτήτριες μου. Όμως οι εκ του εξωτερικού φοιτητές είμαστε ελάχιστοι (κάπου 200, σε σύνολο 3000), και όπως καταλαβαίνετε η σφαγή είναι τεράστια, ανάμεσα στους επίδοξους μνηστήρες. Υπάρχουν και εκεί μια σειρά από κατηγορίες βέβαια. Ενδεικτικά:
α) Η έχω γκόμενο: Δεσμευμένη με κάποιον στην Κύπρο, ο οποίος μπορεί να είναι 1)Κυπραίος που δεν του βγήκε με τις συματριώτισσες του και το έρηξε στα εξωτερικά, 2) Καλαμαράς φοιτητής κάποιου σχετικού βεληνεκούς στην κοινότητα των καλαμαράδων και 3) Συμπατριώτης με τον οποίον έφτασαν στην Κύπρο. Τα περισσότερα δείγματα που έχω δει από αυτή την κατηγορία είναι Καλαμαρούδες, Ανατολικοευρωπαίες και Γερμανίδες
β) Έχω γκόμενο στην πατρίδα: Δεσμευμένη με την λατρεία της που την περιμένει στα πάτρια εδάφη, που έχει παραμείνει πιστή στον γκόμενο, ή ξεσαλώνειμέχρι να γυρίσει στα πάτρια εδάφη. Η πιο συνήθης εθνικότητα σε αυτή τη φάση είναι πάλι οι καλαμαρούδες, και συνοδεύονται από Ιταλίδες, Ισπανίδες και Ιρλανδές. Και στις δύο περιπτώσεις, το ποιο πιθανό είναι ο εμπλεκόμενος να φάει τα μούτρα του, όπερ και εγένετω (ουκ ολίγες φορές) με τον υπογράφωντα
γ) Οι δεν θέλω γκόμενο σε αυτή τη φάση της ζωής μου: Δεν σε γουστάρουν και συνήθως το ΄δείχνουν αυτό για να μην σε πληγώσουν. Η ομάδα αυτή είναι ίσόποσα διαχωρισμένη.
Οπότε μετά από κάμποσο καιρό αποφάσησα ότι γενικά το Πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος που δεν μπορώ να βρω κάποια που να την ενδιαφέρω. Απεφάνθην να το αφήσω στο φλου, και εάν γνωρίσω κάποια που να μου αρέσει, να κάνω κίνηση και ότι βγει. Βέβαια αυτό με τις γνωριμίες απεδείχθη δύσκολο, μιας και ώντας σε μια ηλικία (άνω των 22) περίεργη για να ψαχτώ στην Κύπρο (για τις μαθήτριες πολύ μεγάλος, για όσες έχουν τελειώσει με πανεπιστήμια πολύ πιτσιρίκος, για όσες σπουδάζουν στην Κύπρο κάτι ανάμεσα στο «μίασμα» και το καλό παιδί με τις λίγο ανατρεπτικές ιδέες (πραγματικά στα γκομενικά δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά ανάμεσα στο μίασμα και το καλό παιδί, μιας και και τα δύο δεν......ελκύουν, από όσα έχω καταλάβει)), τα πράγματα ήταν ήδη δύσκολα, αλλά εγώ δεν πτοήθηκα ιδιαιτέρως. Έλα όμως που αυτό δεν αρκούσε...
Στην συνέχεια ανακάλυψα ότι πάσχω από διάφορα άλλα προβλήματα στο θέμα φλερτ, τα οποία φαίνονταν να μεγαλώνουν με την αγαμία. Κατ' αρχήν, από γκομενικά είμαι τελείως στόκος. Με ποια έννοια όμως; Με αυτήν. Δεν μπορώ ποτέ να καταλάβω εαν το αντικείμενο του πόθου μου με γουστάρει ή όχι. Ενώ με άλλους πιάνω τον έρωτα στον....αέρα, στη δικιά μου περίπτωση δεν καταλαβαίνω.....Χρηστό. Αυτό έχει οδηγήσει σε μια σειρά από παρελκόμενα όπως
1)Έλλειψη τάιμινγκ: πάντα γουστάρω κάποια, και την φλερτάρω στη λάθος φάση, δηλαδή σε μια φάση που δεν με γουστάρει-είναι κολημένη με τον γκόμενο-έχει γκόμενο (να σημειωθεί πως τώρα τελευταία δεν γνωρίζω κοπέλες που να δηλώνουν αδέσμευτες, is this a fucking trend or what?), ή δεν θέλει σχέση γενικά
2) Άγχος-αβεβαίότητα: Με γουστάρει-δεν με γουστάρει; Λαμβάνωντας υπ' όψιν το ποσοστό αποτυχίας και την τάση μου να εφαρμώζω τον νόμο του Μέρφυ στα ερωτικά (γουστάρεις το λάθος άτομο, την λάθος στιγμή, και αυτό σου προκαλεί τις χειρότερες επιπτώσεις στην ψυχολογία σου), καταλαβαίνετε ότι έχω γίνει υπερπροσεκτικός στα φλερτ, και πολλές φορές δείχνω και μια σχετική ατολμία στις κινήσεις μου (άμα κουβαλάς, μέχρι ενός σημείου, τα μπαγκάζια του να τρως τα μούτρα σου επί 5 συναπτά έτη, τότε το πέπλο της αμφιβολίας σκεπάζει όλο και ποιο βαρία τις επόμενες κινήσεις σου).
3) Βέβαια όσο πολλαπλασιάζονται οι απορρίψεις, τόσο περισσότερο σε πειράζει, ίδίως μετά από κάμποσο καιρό που τις λαμβάνεις με κάθε προσπάθεια που κάνεις.
Η τελευταία ευτυχώς δεν κατάφερε να με στείλει στα Τάρταρα ακόμη, αλλά είναι ακόμη νωρίς (τρόπον τινά χυλόπιτα 2 ημερών). Το σημαντικό είναι ότι κατάφερα να ανακαλύψω ότι δεν δούλευε το θεμα (από την πλευρά της) αρκετά νωρίς, ώστε να μην προλάβω να βρεθώ προ άλλων καταστάσεων (δηλαδή να φάω dırect χυλόπιτα , με όλα τα ψυχολογικά παρελκώμενα), αλλά και πάλι με πείραξε (λίγο) και θα χρειαστώ κάνα δυο μέρες για να επανέλθω ψυχολογικά. Και να προσπαθήσω να βρω λύση. Μέχρι τώρα μου μένουν μόνο οι παρεναίσεις των φίλων μου, που με ανεβάζουν κάπως
Μεταλοκέφαλη: Έλα ρε μαλάκα, δεν υπάρχει περίπτωση, κάτι θα σου βρόυμε
Τσαμπίκος Τζο: Ρε κουρέλι, πάω στοίχημα ότι η λύση θα βρεθεί μόνο αν γίνουμε bi...Ξέρεις πόσοι gay είναι σε παρόμοια φάση μ'εμάς;
Neil: Μαλάκα βγήκε στο σινεμά το «Ψυχή στο στόμα»...΄πάμε το Σαββατοκύριακο μπας και το ξέχάσεις;
Kornar The Barbarıan: Φάε μια σοκολάτα και θα είσαι περδίκι
needless to say, προς το παρόν η πρόταση με τη σοκολάτα είναι μακράν η πιο δελεαστική
Να πω την κατάσταση μου, λοιπόν. Είμαι single.. Όσοι με ΄εχετε γνωρίσει, θα έχετε παρατηρήσει ότι εκτός από την τρέλα που κουβαλάω,την αγριοφωνάρα και το μέγεθος μου δεν έχω κάτι άλλο το ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτο. Απλά είμαι ένας ακόμη μποεμ τυπάκος με μια μανία (και ίσως ταλέντο) στο γράψιμο, χωρίς ιδιαίτερα σωματικά χαρακτηριστικά (εκτός από τον μονό κοιλιακό χωρίς γράμμωση, για τον οποίο είμαι ιδιαίτερα περήφανος διότι τον απέκτησα μετά από πολλή προπόνιση), και χωρίς να επιδεικνύω καμία μεγάλη οικονομική άνεση. Και μαζί με όλα αυτά, δεν είμαι Κυπραίος!
Γύρω στο πρώτο έτος, ανακάλυψα ότι οι Κυπραίες συμφοιτήτριες μου υπάρχουν απλά και μόνο για να τις κοιτάω. Οι περισσότερες είναι ηλίθιες ψωνάρες (μα το θεο, όσες Κυπραίες έχουν σώας τας φρένας φεύγουν από το νησί με σκοπό να ρήξουν μαύρη πέτρα πίσω τους) που ψάχνονται για να χτυπήσουν high class γκόμενο (συνήθως Κυπραίο). Όσες έχουν ξεμίνει στο Πανμεπιστήμιο Κύπρου και δεν ανήκουν στην άνωθι κατηγορία έχουν γίνει ανάρπαστες, και συνήθως τις έχει προλάβει κάποιος πιό τσιάκκος από μένα (αλλά μη ξενέρωτος, όπως αυτόν που ψάχνει η πλειοψηφία)
Οπότε άρχησα να ψάχνομαι με ξένες συνφοιτήτριες μου. Όμως οι εκ του εξωτερικού φοιτητές είμαστε ελάχιστοι (κάπου 200, σε σύνολο 3000), και όπως καταλαβαίνετε η σφαγή είναι τεράστια, ανάμεσα στους επίδοξους μνηστήρες. Υπάρχουν και εκεί μια σειρά από κατηγορίες βέβαια. Ενδεικτικά:
α) Η έχω γκόμενο: Δεσμευμένη με κάποιον στην Κύπρο, ο οποίος μπορεί να είναι 1)Κυπραίος που δεν του βγήκε με τις συματριώτισσες του και το έρηξε στα εξωτερικά, 2) Καλαμαράς φοιτητής κάποιου σχετικού βεληνεκούς στην κοινότητα των καλαμαράδων και 3) Συμπατριώτης με τον οποίον έφτασαν στην Κύπρο. Τα περισσότερα δείγματα που έχω δει από αυτή την κατηγορία είναι Καλαμαρούδες, Ανατολικοευρωπαίες και Γερμανίδες
β) Έχω γκόμενο στην πατρίδα: Δεσμευμένη με την λατρεία της που την περιμένει στα πάτρια εδάφη, που έχει παραμείνει πιστή στον γκόμενο, ή ξεσαλώνειμέχρι να γυρίσει στα πάτρια εδάφη. Η πιο συνήθης εθνικότητα σε αυτή τη φάση είναι πάλι οι καλαμαρούδες, και συνοδεύονται από Ιταλίδες, Ισπανίδες και Ιρλανδές. Και στις δύο περιπτώσεις, το ποιο πιθανό είναι ο εμπλεκόμενος να φάει τα μούτρα του, όπερ και εγένετω (ουκ ολίγες φορές) με τον υπογράφωντα
γ) Οι δεν θέλω γκόμενο σε αυτή τη φάση της ζωής μου: Δεν σε γουστάρουν και συνήθως το ΄δείχνουν αυτό για να μην σε πληγώσουν. Η ομάδα αυτή είναι ίσόποσα διαχωρισμένη.
Οπότε μετά από κάμποσο καιρό αποφάσησα ότι γενικά το Πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος που δεν μπορώ να βρω κάποια που να την ενδιαφέρω. Απεφάνθην να το αφήσω στο φλου, και εάν γνωρίσω κάποια που να μου αρέσει, να κάνω κίνηση και ότι βγει. Βέβαια αυτό με τις γνωριμίες απεδείχθη δύσκολο, μιας και ώντας σε μια ηλικία (άνω των 22) περίεργη για να ψαχτώ στην Κύπρο (για τις μαθήτριες πολύ μεγάλος, για όσες έχουν τελειώσει με πανεπιστήμια πολύ πιτσιρίκος, για όσες σπουδάζουν στην Κύπρο κάτι ανάμεσα στο «μίασμα» και το καλό παιδί με τις λίγο ανατρεπτικές ιδέες (πραγματικά στα γκομενικά δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά ανάμεσα στο μίασμα και το καλό παιδί, μιας και και τα δύο δεν......ελκύουν, από όσα έχω καταλάβει)), τα πράγματα ήταν ήδη δύσκολα, αλλά εγώ δεν πτοήθηκα ιδιαιτέρως. Έλα όμως που αυτό δεν αρκούσε...
Στην συνέχεια ανακάλυψα ότι πάσχω από διάφορα άλλα προβλήματα στο θέμα φλερτ, τα οποία φαίνονταν να μεγαλώνουν με την αγαμία. Κατ' αρχήν, από γκομενικά είμαι τελείως στόκος. Με ποια έννοια όμως; Με αυτήν. Δεν μπορώ ποτέ να καταλάβω εαν το αντικείμενο του πόθου μου με γουστάρει ή όχι. Ενώ με άλλους πιάνω τον έρωτα στον....αέρα, στη δικιά μου περίπτωση δεν καταλαβαίνω.....Χρηστό. Αυτό έχει οδηγήσει σε μια σειρά από παρελκόμενα όπως
1)Έλλειψη τάιμινγκ: πάντα γουστάρω κάποια, και την φλερτάρω στη λάθος φάση, δηλαδή σε μια φάση που δεν με γουστάρει-είναι κολημένη με τον γκόμενο-έχει γκόμενο (να σημειωθεί πως τώρα τελευταία δεν γνωρίζω κοπέλες που να δηλώνουν αδέσμευτες, is this a fucking trend or what?), ή δεν θέλει σχέση γενικά
2) Άγχος-αβεβαίότητα: Με γουστάρει-δεν με γουστάρει; Λαμβάνωντας υπ' όψιν το ποσοστό αποτυχίας και την τάση μου να εφαρμώζω τον νόμο του Μέρφυ στα ερωτικά (γουστάρεις το λάθος άτομο, την λάθος στιγμή, και αυτό σου προκαλεί τις χειρότερες επιπτώσεις στην ψυχολογία σου), καταλαβαίνετε ότι έχω γίνει υπερπροσεκτικός στα φλερτ, και πολλές φορές δείχνω και μια σχετική ατολμία στις κινήσεις μου (άμα κουβαλάς, μέχρι ενός σημείου, τα μπαγκάζια του να τρως τα μούτρα σου επί 5 συναπτά έτη, τότε το πέπλο της αμφιβολίας σκεπάζει όλο και ποιο βαρία τις επόμενες κινήσεις σου).
3) Βέβαια όσο πολλαπλασιάζονται οι απορρίψεις, τόσο περισσότερο σε πειράζει, ίδίως μετά από κάμποσο καιρό που τις λαμβάνεις με κάθε προσπάθεια που κάνεις.
Η τελευταία ευτυχώς δεν κατάφερε να με στείλει στα Τάρταρα ακόμη, αλλά είναι ακόμη νωρίς (τρόπον τινά χυλόπιτα 2 ημερών). Το σημαντικό είναι ότι κατάφερα να ανακαλύψω ότι δεν δούλευε το θεμα (από την πλευρά της) αρκετά νωρίς, ώστε να μην προλάβω να βρεθώ προ άλλων καταστάσεων (δηλαδή να φάω dırect χυλόπιτα , με όλα τα ψυχολογικά παρελκώμενα), αλλά και πάλι με πείραξε (λίγο) και θα χρειαστώ κάνα δυο μέρες για να επανέλθω ψυχολογικά. Και να προσπαθήσω να βρω λύση. Μέχρι τώρα μου μένουν μόνο οι παρεναίσεις των φίλων μου, που με ανεβάζουν κάπως
Μεταλοκέφαλη: Έλα ρε μαλάκα, δεν υπάρχει περίπτωση, κάτι θα σου βρόυμε
Τσαμπίκος Τζο: Ρε κουρέλι, πάω στοίχημα ότι η λύση θα βρεθεί μόνο αν γίνουμε bi...Ξέρεις πόσοι gay είναι σε παρόμοια φάση μ'εμάς;
Neil: Μαλάκα βγήκε στο σινεμά το «Ψυχή στο στόμα»...΄πάμε το Σαββατοκύριακο μπας και το ξέχάσεις;
Kornar The Barbarıan: Φάε μια σοκολάτα και θα είσαι περδίκι
needless to say, προς το παρόν η πρόταση με τη σοκολάτα είναι μακράν η πιο δελεαστική
Tuesday, April 10, 2007
Closed
Κλείσαμε λόγω γενεθλίων
για ευχες, παραγγελιες και λοιπά , περικαλώ απευθυνθήτε στον τηλεφωνιτή
για ευχες, παραγγελιες και λοιπά , περικαλώ απευθυνθήτε στον τηλεφωνιτή
Thursday, April 05, 2007
Η τρομακτική βαρβαρότις του ειν φοιτητής στο ucy
Διαβάζωνας το κείμενο της Εβίτας (www.evitac.wordpress.com) αποφάσησα και εγώ να πω τα διάφορα που μου συμβαίνουν κατά καιρούς, και με εκνευρίζουν αφόρητα. Ιδίως τις τελευταίες δύο εβδομάδες μου έρχονται διάφοροι νταμπλάδες συσχετιζόμενοι με το Χάρβαρντ της Μεσογείου (τρομάρα του), και η ψυχολογική μου ηρεμίαβρίσκεται σε ένα επίπεδο διαταραγμένο έως........διαλυμένο
Strike 1) Ήθελα να πάω με το Da Vinci να δουλέψω το καλοκαίρι σε ένα πρόγραμμα κατά του ρατσισμού στη Valencia. Έχω κάνει ωραία και καλά την αίτηση μου στο πανεπιστήμιο, και περιμένω απάντηση από τους εργοδότες. Μαθαίνω, από άλλη πηγή, ότι το Da Vinci έχει πρόβλημα με τις χρηματοδοτίσεις (κοινώς παίζει να μην μου δώσουν λεφτά). Πάω στο γραφείο διεθνών σχέσεων και ρωτάω. Μου λένε ότι έχουν αργήσει τα λεφτά από την ΕΕ, και μάλλον δεν θα υπάρξει χορηγιά για το καλοκαίρι, και καλύτερα θα ήταν να περιμένω μέχρι να αποφοιτήσω για να πάω το χειμερίνό εξάμηνο του χρόνου, και ότι σκέφτονται να αναστείλουν τη λειτουργέια του da vinci το καλοκαίρι. Τους λέω ότι επειδή α) έχω την αναβολή στράτευσης να τελειώνει, και β) το da vinci είναι πληρωμένο apprenticeship (κάτι που στην Ελλάδα δεν πληρώνεται), θέλω διακαώς να πάω στο πρόγραμμα, δεν μπορώ να συμετέχω εκεί παρά μόνο το καλοκαίρι.. Τους ρωτάω εάν γίνεται να μου δώσουν τα λεφτά που δικαιούμαι (2500 euro) πριν να έρθουν τα λεφτά από την ΕΕ, και μου λένε όχι....στην ερώτηση γιατί, απαντάνεμε ένα «μα δεν είναι σωστό»
Και εδώ μπαίνει η κοινή λογική μου....εδώ και κάμποσα χρόνια, κάποιος από το γραφείο έτρωγε λεφτά που προορίζωνταν για το πρόγραμμα αυτό. Η ΕΕ το μυρίστηκε, και έκοψε τη χρηματοδότιση, αλλά ο όποιος έτρωγε τόσα χρόνια τα λεφτά δεν θέλει να τα γυρίσει πίσω. Και έτσι τα σπασμένα τα πληρώνουν οι 15 μαλάκες που θέλησαν να δουλέψουν στο εξωτερικό το καλοκαίρι. Τουλάχιστον αυτό το σενάριου παίζει στο μυαλό μου...Και συνεπικουρείται από το γεγονός ότι η υπεύθυνη του γραφείου είναι συγγενής του πρύτανη.
Strike 2) Ετοιμάζομαι να μείνω για ακόμη μια φορά (4η) το ΜΑΣ 051 (Στατιστική). Αυτό το μάθημα μας το κάνει μαθηματικός, και μας εξετάζει μαθηματικός, ο οποίος φαίνεται να έχει την άποψη ότι πρέπει να θεωρώ ότι όλοι οι φοιτητές μου είναι του μαθηματικού, ή έστω των θετικών επιστημών. Έλα όμως που το 50% του ακροατηρίου του κάθε φορά είναι κοινωνιολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και ψυχολόγοι, και το άλλο 50% δάσκαλοι. Και ως εκ’ τούτου στο ΚΠΕ (Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών) το ποσοστό αποτυχίας είναι 80% ανά εξάμηνο (το χειμερινό εξάμηνο πέρσι ήταν ένα καλό εξάμηνο......έμεινε μόλις το 50%). Βέβαια το συμβούλιο του τμήματος λέει ότι χωρίς αυτο το μάθημα δεν θα μπορούμε να διαβάσουμε μια στατιστική.......όμως δεν μπορεί να αναμορφώσει κάπως το μάθημα ώστε να μπορεί να απευθύνεται στους φοιτητές του, ούτε λόγος
Strike 3) Μετά από μια βδομάδα απουσίας εμφανίζονται τρεις φίλοι πολυτεχνικάριοι (Neil,Πρόεδρας,Μήτσος), με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Είχαν να κοιμηθούν 2 μέρες ο καθένας. Ο λόγος; Εκείνη την ημέρα παρέδιδαν 2 εργασίες και έγραφαν ενδιάμεση εξέταση. Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Παρά το γεγονός ότι προσπαθούν πολύ να περάσουν τα μαθήματα τους, είναι στο δεύετρο έτος, και ήδη προβλέπεται να τελειώσουν στο πέμπτο έτος και κινδυνεύουν να μην πάρουν πτυχείο....Και αυτό γιατί όλα τα μαθήματα μετά το πρώτο εξάμηνο στην πολυτεχνική, είναι αλυσίδες. Δηλαδή για να πάρεις το χ μάθημα, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει το προαπαιτούμενο. Κοινώς, άπαξ και μέινεις ένα μάθημα έμεινες το έτος. Και δεν γίνεται τίποτα για αυτό......Είναι οι μόνοι στο όλο τμήμα που αντιδρούν δημοσίως (αν και υπάρχει γενική δυσαρέσκεια ανάμεσα και στους Κυπραίους συνφοιτητές τους), και αυτό βέβαια τους γυρνά μπούμερανγκ, γιατί γίνονται οι «παραπονιάρηδες Καλαμαράδες», «σαν τους οποίους δεν πρέπει να γίνεται ένας Κυπραίος φοιτητής». Βέβαια ο λόγος που οι Κυπραίοι συνφοιτητές τους δεν αντιδρούν , είναι γιατί φοβούνται ότι εάν αντιδράσουν οι καθηγητές θα τους «αποβάλουν» από το πανεπιστήμιο.
Strike 4) Ο Neil,ο οποίος κάνει και minor στην κοινωνιολογία, απεφάνθη να μάθει γιατί έκοψαν το μεταπτυχιακό της κοινωνιολογίας. Κούνια που τον κούναγε, γιατί έμαθε ότι τις ίδιες μαλακίες που κάνουν τα τμήματα θετικών επιστημών (δηλαδή, κοινώς, να βάζουν στο curriculum μαθήματα του προπτυχιακού επίπεδου με ελαφρώς αλλαγμένο τον τίτλο), έκανε και το ΚΠΕ. Μόνο που μόνο στο ΚΠΕ έκοψαν το μεταπτυχιακό.....Να τι γίνεται όταν το τμήμα σου δεν είναι «εμπορικα εκμεταλεύσιμο» και το πανεπιστήμιο σου επιζητά οικονομική αυτοτέλεια
Strike 5) Οι μισοί καθηγητές του ΚΠΕ είναι ανίκανοι. Και αυτό γιατί το ΚΠΕ δεν έχει την οικονομική βοήθεια που απαιτείται για να προσλάβει περισσότερους καθηγητές, και να αντικαταστήσει τους ήδη υπάρχωντες. Κατά τ’αλλα το ucy έχει αρκετά λεφτά για να χτίζει μπιχλιμπίδια των πολλών εκατομυρίων λιρών στη μέση του πουθενά (σε μια χώρα χωρίς συγκοινωνίες-άρα αποκλεισμένα κτίρια).....για δες...αναρωτιέμαι απο που κόβει για να καλύψει τα έξοδα.
Strike 6) Αναμενόμενη επαγγελματική αποκατάσταση για φοιτητές του τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου; Είσπραξη επιδόματος απο το ταμείο ανεργίας
6.......6........66666
αnd dance with the Harvard
Strike 1) Ήθελα να πάω με το Da Vinci να δουλέψω το καλοκαίρι σε ένα πρόγραμμα κατά του ρατσισμού στη Valencia. Έχω κάνει ωραία και καλά την αίτηση μου στο πανεπιστήμιο, και περιμένω απάντηση από τους εργοδότες. Μαθαίνω, από άλλη πηγή, ότι το Da Vinci έχει πρόβλημα με τις χρηματοδοτίσεις (κοινώς παίζει να μην μου δώσουν λεφτά). Πάω στο γραφείο διεθνών σχέσεων και ρωτάω. Μου λένε ότι έχουν αργήσει τα λεφτά από την ΕΕ, και μάλλον δεν θα υπάρξει χορηγιά για το καλοκαίρι, και καλύτερα θα ήταν να περιμένω μέχρι να αποφοιτήσω για να πάω το χειμερίνό εξάμηνο του χρόνου, και ότι σκέφτονται να αναστείλουν τη λειτουργέια του da vinci το καλοκαίρι. Τους λέω ότι επειδή α) έχω την αναβολή στράτευσης να τελειώνει, και β) το da vinci είναι πληρωμένο apprenticeship (κάτι που στην Ελλάδα δεν πληρώνεται), θέλω διακαώς να πάω στο πρόγραμμα, δεν μπορώ να συμετέχω εκεί παρά μόνο το καλοκαίρι.. Τους ρωτάω εάν γίνεται να μου δώσουν τα λεφτά που δικαιούμαι (2500 euro) πριν να έρθουν τα λεφτά από την ΕΕ, και μου λένε όχι....στην ερώτηση γιατί, απαντάνεμε ένα «μα δεν είναι σωστό»
Και εδώ μπαίνει η κοινή λογική μου....εδώ και κάμποσα χρόνια, κάποιος από το γραφείο έτρωγε λεφτά που προορίζωνταν για το πρόγραμμα αυτό. Η ΕΕ το μυρίστηκε, και έκοψε τη χρηματοδότιση, αλλά ο όποιος έτρωγε τόσα χρόνια τα λεφτά δεν θέλει να τα γυρίσει πίσω. Και έτσι τα σπασμένα τα πληρώνουν οι 15 μαλάκες που θέλησαν να δουλέψουν στο εξωτερικό το καλοκαίρι. Τουλάχιστον αυτό το σενάριου παίζει στο μυαλό μου...Και συνεπικουρείται από το γεγονός ότι η υπεύθυνη του γραφείου είναι συγγενής του πρύτανη.
Strike 2) Ετοιμάζομαι να μείνω για ακόμη μια φορά (4η) το ΜΑΣ 051 (Στατιστική). Αυτό το μάθημα μας το κάνει μαθηματικός, και μας εξετάζει μαθηματικός, ο οποίος φαίνεται να έχει την άποψη ότι πρέπει να θεωρώ ότι όλοι οι φοιτητές μου είναι του μαθηματικού, ή έστω των θετικών επιστημών. Έλα όμως που το 50% του ακροατηρίου του κάθε φορά είναι κοινωνιολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και ψυχολόγοι, και το άλλο 50% δάσκαλοι. Και ως εκ’ τούτου στο ΚΠΕ (Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών) το ποσοστό αποτυχίας είναι 80% ανά εξάμηνο (το χειμερινό εξάμηνο πέρσι ήταν ένα καλό εξάμηνο......έμεινε μόλις το 50%). Βέβαια το συμβούλιο του τμήματος λέει ότι χωρίς αυτο το μάθημα δεν θα μπορούμε να διαβάσουμε μια στατιστική.......όμως δεν μπορεί να αναμορφώσει κάπως το μάθημα ώστε να μπορεί να απευθύνεται στους φοιτητές του, ούτε λόγος
Strike 3) Μετά από μια βδομάδα απουσίας εμφανίζονται τρεις φίλοι πολυτεχνικάριοι (Neil,Πρόεδρας,Μήτσος), με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Είχαν να κοιμηθούν 2 μέρες ο καθένας. Ο λόγος; Εκείνη την ημέρα παρέδιδαν 2 εργασίες και έγραφαν ενδιάμεση εξέταση. Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Παρά το γεγονός ότι προσπαθούν πολύ να περάσουν τα μαθήματα τους, είναι στο δεύετρο έτος, και ήδη προβλέπεται να τελειώσουν στο πέμπτο έτος και κινδυνεύουν να μην πάρουν πτυχείο....Και αυτό γιατί όλα τα μαθήματα μετά το πρώτο εξάμηνο στην πολυτεχνική, είναι αλυσίδες. Δηλαδή για να πάρεις το χ μάθημα, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει το προαπαιτούμενο. Κοινώς, άπαξ και μέινεις ένα μάθημα έμεινες το έτος. Και δεν γίνεται τίποτα για αυτό......Είναι οι μόνοι στο όλο τμήμα που αντιδρούν δημοσίως (αν και υπάρχει γενική δυσαρέσκεια ανάμεσα και στους Κυπραίους συνφοιτητές τους), και αυτό βέβαια τους γυρνά μπούμερανγκ, γιατί γίνονται οι «παραπονιάρηδες Καλαμαράδες», «σαν τους οποίους δεν πρέπει να γίνεται ένας Κυπραίος φοιτητής». Βέβαια ο λόγος που οι Κυπραίοι συνφοιτητές τους δεν αντιδρούν , είναι γιατί φοβούνται ότι εάν αντιδράσουν οι καθηγητές θα τους «αποβάλουν» από το πανεπιστήμιο.
Strike 4) Ο Neil,ο οποίος κάνει και minor στην κοινωνιολογία, απεφάνθη να μάθει γιατί έκοψαν το μεταπτυχιακό της κοινωνιολογίας. Κούνια που τον κούναγε, γιατί έμαθε ότι τις ίδιες μαλακίες που κάνουν τα τμήματα θετικών επιστημών (δηλαδή, κοινώς, να βάζουν στο curriculum μαθήματα του προπτυχιακού επίπεδου με ελαφρώς αλλαγμένο τον τίτλο), έκανε και το ΚΠΕ. Μόνο που μόνο στο ΚΠΕ έκοψαν το μεταπτυχιακό.....Να τι γίνεται όταν το τμήμα σου δεν είναι «εμπορικα εκμεταλεύσιμο» και το πανεπιστήμιο σου επιζητά οικονομική αυτοτέλεια
Strike 5) Οι μισοί καθηγητές του ΚΠΕ είναι ανίκανοι. Και αυτό γιατί το ΚΠΕ δεν έχει την οικονομική βοήθεια που απαιτείται για να προσλάβει περισσότερους καθηγητές, και να αντικαταστήσει τους ήδη υπάρχωντες. Κατά τ’αλλα το ucy έχει αρκετά λεφτά για να χτίζει μπιχλιμπίδια των πολλών εκατομυρίων λιρών στη μέση του πουθενά (σε μια χώρα χωρίς συγκοινωνίες-άρα αποκλεισμένα κτίρια).....για δες...αναρωτιέμαι απο που κόβει για να καλύψει τα έξοδα.
Strike 6) Αναμενόμενη επαγγελματική αποκατάσταση για φοιτητές του τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου; Είσπραξη επιδόματος απο το ταμείο ανεργίας
6.......6........66666
αnd dance with the Harvard
Wednesday, March 21, 2007
Άλλα πέντε να μη σας τα χρωστάω
Μετά από την πάσα του Μήτσου, εδώ και πολλύ καιρό, αναφέρω εκτός σινεμπλόγκ τις πέντε αγαπημένες μου (αυτή τη στιγμή) ταινίες
Ελληνικές:
1)Γλυκειά Συμορία , του Νικολαϊδη
Μια παρέα νέων με ακρετά αυτονομο-αναρχικές απόψεις, μπλέκεται σταδιακά σε έναν αγώνα επιβίωσης κόντρα στο σύστημα. Χαφιεδισμός, βία, επανάσταση, ερωτική ελευθερία, και ένας αγώνας κόντρα στη φθορά του συστήματος. Μια ταινία για μια γενιά που κάηκε γρήγορα. Φοβερός ο Τάκης Σπυριδάκης, ακόμα πιο καλογραμμένος ο χαρακτήρας του, με μια σειρά από πολλύ χαρακτηριστικές ατάκες. Εκπληκτική και η Δώρα Μπασκλαβάνου, στον ρόλο της πορνοστάρ που κολάει στην παρέα. Το φινάλε είναι ένα από τα πιο συγκλονηστικά του ελληνικού κινηματογράφου,με τους ήρωες να προβάλλουν λυσαλαία αντίσταση στους praetores urbanis (όπως θα τους έλεγε ο Πολύδωρας) που μπουκάρουν στο σπίτι τους. Επίσης πανέμορφη η μουσική του Γιώργου Χατζινάσιου να με κυνηγά ....
Ατάκα:
-Τι κάνει η επανάσταση;
-Γαμιέται
2)
Μάθε παιδία μου Γράμματα: του Θώδορου Μαραγκού
Ελληνική επαρχία, λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση. Ανεργία, φτώχεια, απογοήτευση και τα απομεινάρια του εμ,φυλίου που ακόμη βασανίζουν και διχάζουν. Και όλα αυτά πάνω στην εποχή που ξεκινά μια τιτάνια προσπάθεια για να ξαναγραφτεί η ελληνική ιστορία. Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος είναι συγκλονιστηκός, ως ο συντηριτικός πατέρας που θα κάνει τα πάντα για να έχει καλό όνομα η οικογένεια στους νοικοκυραιους του χωριού. Ο κεκές γιος του (Νίκος Καλογερόπουλος), είναι από τα μεγλύτερα ταλέντα του Ελληνικού σινεμά της εποχής, ενώ ο Κώστας Τσάκωνας, ως ο επιστήμων γιος που γυρνάερι στην Ελλάδα για να βρει μιζέρια και ανεργία δεν έχει καμία σχέση με τις βιντεο-φάρσες του 80. Μια γλυκόπικρη ταινία, που παραμένει ακόμα επίκαιρη, μιας και πολλά από τα θέματα που πραγματεύεται έχουν μείνει ίδια και απαράλλαχτα΄
Ατάκα: Έξάρες....έξι χρόνια στο δημοτικό, έξι χρόνια στο γυμνάσιο, έξι στο πολυτεχνείο, έξι στο εξωτερικό, δύο στο στρατο......
3) Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμη: του Νικολαϊδη
Μια παρέα 40ρηδων (Ρίτα Μπενσουσάν, Δημήτρης Πολύτιμος, Κωνσταντίνος Τζούμας, Χρίστος Βαλαβανίδης, Άλκης Παναγιωτίδης), συναντιούνται σε μια έπαυλη μετά από πολλά χρόνια. Ο ένας έρχεται απο ταξίδι, ο άλλος αφήνει οικογένεια, η κοπέλα από το ψυχιατρείο, ο άλλος απο τη φυλακή, και ο τελευταίος μετά από μια σειρά τυχαίων φώνων. Οι ανυσιχίες της γενιάς που "φημώθηκε" από την περιρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής τους, των κάφρων με τα μπου τζην που άκουγαν Μπιλ Χέηλυ και Έλβις στα στέκια της Φωκίωνως Νέγρη. Η γενιά των Ιουλιανών, των διαδηλώσεων για το Κυπριακό, η γενιά που χωρίς να την ρωτήσουν την έχεσαν ψηλά. Κυνικοί διάλογοι, κυνικό χιούμορ, και η αναπώληση μιας νιότης που πήγε χαμένη, από μια ομάδα ανθρώπων που αρνήθηκε τυον συμβιβασμό.
Ατάκα: Χρήστος, το πιο παλιό κουρέλι....γενημένος σε μια κλινική στη οδό κυβέλης, εξ’ ου και τα παιδιά της οδού Κυβέλης, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία....το πρώτο γιαούρτι του Παγκρατίου...σε πύληνο κεσεδάκι παρακαλώ, όχι πλαστικά και μαλακίες....καταζητούμενος, γενικά....Κυψέλη, Πατήσια, Πολύγωνο......................................Πίνω σε όλα τα κουρέλια του κόσμου, όπου και να ’ναι.
4) Ο Δράκουλας των Εξαρχείων, του Νίκου Ζερβού
Ο Κωσταντίνος Τζόυμας είναι ένας τρελός επιστήμονας, που νεκρανασταίνει μουσικούς για να φτιάξει το τέλειο ποπ συγκρότημα. Βέβαια το πείραμα αποτυγχάνει, και βγαίνουν οι Μουσικές Ταξιαρχίες! Και κάπου εκεί αρχίζει η τρέλα. Τα όργια, η αριστερά, οι διάφορες "βιομηχανίες" (όπως η μουσική), οι μπάτσοι, τα ΜΜΕ, όλα γίνονται αντικείμενο σάτιρας.
Οι νεκροζόντανοι που πλακώνονται για το εάν τα σταλινικά κράτη ασκούν νεκρόφυλη πολιτική ή όχι, ο Τζίμης Πανούσης που ψάχνεται σεξουαλικά και βγαίνει....αμφί...., ο Δημήτρης Πουλικάκος να κάνει...κατ΄αρχήν το μπάτσο και μετά να τραγουδά Καζατζήδη σε..... ροκ διασκευή και όλα αυτά μέσα σε κάτι που φαίνεται να είναι ένα promo για τις Μουσικές Ταξιαρχίες
Ατάκα:
-Τζιμάκο μου....τι έχεις να πεις για τις ταινίες του Αγγελόπουλου
-Λοιπόν έιναι κάτι αντάρτες.....και πάνε......και πάνε ....και πάνε....
5) Βοήθεια ο Βέγγος , Φανερός Πράκτωρ 000
Ο Θανάσσης Βέγγος είναι από τους μεγαλύτερους (και πρώτους), κωμικούς Μαρξιστές (της σχολής Groucho, για να καταλαβαινόμαστε). Όπου πάει προκαλεί χάος, και πανικό, σαν τους ήρωες στις ταινίες του Μελ Μπρουκς (ο οποίος ξεκίναγε να γίνεται γνωστός την ίδια, περίπου εποχή). Μια ακόμη σάτυρα, αυτή τη φορά του κόσμου των μυστικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών ασφαλείας......
και ξένες
1) Η έβδομη σφραγίδα: Του Μπέργκμαν
Ένα βαθειά πολιτικό έργο, καμουφλαρισμένο ως υπαρξιακό δράμα. Μια ταινία για τα κυνήγια μαγισσών, για την προπαγάνδα και τη ζωή. Ο Μπέργκμαν χρησιμοποιεί τον Μεσαίωνα , για να δείξει πως χρησιμοποιείται ο φόβος του αγνώστου, η μιας δήθεν απικείμενης καταστροφής, για να κατασταλλόυν και να μειωθούν οι ατομικές ελευθερίες. Τότε, το 1957 ήταν ο φόβος των κομμουνιστών, τώρα ο φίοβος των ισλαμιστών, και πάει λέγοντας. Εκπληκτικός ο Μαξ φον Σύντοφ, στο ρόλο του Ιππότη που βρίσκεται, σε μια μακιαβελική παρτίδα σκακιού με τον θάνατο. Επίσης πανέμορφη η σκηνή όπου δύο θίασοι συναντιούνται (ο ένας μπαίνει στη παράσταση του άλλου)
η ατάκα:
I want to confess as best I can, but my heart is void. The void is a mirror. I see my face and feel loathing and horror. My indifference to men has shut me out. I live now in a world of ghosts, a prisoner in my dreams.
2) Reservoir Dogs: Του Quentin Tarantino
Μια ληστεία που πάει στραβά. Πέντε κακοπιοί παγιαδευμένοι σε μια αποθήκη. Και πρέπει να βρουν ποιος τους πρόδωσε. Κινηματογραφικά ωμή βία, κυνικοί διάλογοι, ο Michael Madsen επιτέλους δείχνει ότι έχει ταλέντο, ενώ Harvey Keitel, Tim Roth και Steve Buscemi κεντούν, ιδίως με τους διαλόγους που έχουν αφήσει κινηματογραφική ιστορία
Η ατάκα:
Mr. Pink: You said 'True Blue' was about a nice girl, a sensitive girl who meets a nice guy, and that 'Like a Virgin' was a metaphor for big dicks. Mr. Brown: Lemme tell you what 'Like a Virgin' is about. It's all about this cooze who's a regular fuck machine, I'm talking morning, day, night, afternoon, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick. Mr. Blue: How many dicks is that? Mr. White: A lot. Mr. Brown: Then one day she meets this John Holmes motherfucker and it's like, whoa baby, I mean this cat is like Charles Bronson in the 'Great Escape', he's digging tunnels. Now, she's gettin' the serious dick action and she's feeling something she ain't felt since forever. Pain. Pain.
3) Life of Brian: των Monty Pythons
Η πιο βέβιλη ταινία που βγήκε ποτέ. Οι Monties παρωδούν την εκκλησία, χρησιμοποιώντας της ζωή κάποιου τύπου που ζει βίους παράληλους με τον Χρηστό. Σουρεαλιστικό χιούμορ (οι εξωγήινοι σώζουν τον Brian), αριστερίστικες γκρούπες που το παίζουν επανάσταση αλλά κάθονται στα αυγά τους, κομάντο αυτοκτονίας,προφήτες, φανατικοί οπαδοί και άλλα πολλά και κωμικοτραγηκά, που μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε σχεδόν πλήρως τις πταίει για την κατάντια αυτόύ του κόσμου......
η ατάκα: All I did was say to my wife, "That piece of halibut was good enough for Jehovah!"
4) Cidade de Deus: του Fernando Mereilles
Μια ιστορία ενηλικίωσης,μέσα από τα γκέτο του Ριο στη δεκαετία του 70, μέσα από την ιστορία δύο φίλων που πήραν διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας γίνεται δημοσιογράφος, ο άλλος γκάνγκστερ. Σκηνοθεσία σπιντάτη, φτιαγμένη για τη γενιά του MTV, χωρίς όμως η ταινία να είναι ένα ηλίθιο action movie ή να φλυαρεί.Πυκνογραμένο σενάριο, ντελιριακοί χαρακτήρες (ιδίως οι κακοί), βρώμικη βια...
η ατάκα:What should have been swift revenge turned into an all out war. The City of God was divided. You couldn't go from one section the other, not even to visit a relative. The cops considered anyone living in the slum a hoodlum. People got used to living in Vietnam, and more and more volunteers signed up to die.
5) Blade Runner: Ridley Scott
Los Angeles, 2019. Η μεταμοντέρνα πόλη στην οποία ζούμε ήδη, σχεδόν. Τα πάντα ελέγχονται από τους μπάτσους, και αυτοί ελέγχονται από τις μεγάλες πολυεθνικές. Ο η γη είναι πηγμένη στο νέφος, τόσο νέφος που δεν φαίνεται το ηλιακό φώς. Το περιβάλλον έχει καταστραφεί, και όλοι προσπαθούν να φύγουν για αποικίες στο διάστημα. Και όλο αυτό, ενώ μια ομάδα κυνηγημένων ανδροειδών προσπαθεί να βρει τον δημιουργό της, για να έχει πρόσβαση σε περισσότερα χρόνια ζωής. Και κάποιος μπάτσος πρέπει να τα σκοτώσει, παρά το γεγονός ότι δεν αισθάνεται την ανάγκη να το κάνει. Ο Χάρισον Φορντ είναι ο καλύτερος δυνατός αντιήρωας, για να κάνει τη δουλειά, ο Ρούντγκερ Χάουερ κάνει τον "κακό", ένα ανδροειδές που διαθέτει περισσότερη ανθρωπιά από τους "ανθρώπους" στην ταινία. Μια ταινία κοινωνικού τρόμου για την κατάντια που ζούμε χάρην του καπιταλιστικού συστήματος
Ατάκα:
Stop right where you are! You know the score, pal. If you're not cop, you're little people
κάνω πάσα σε Μηχαλού, Ρωξάνη, Εβίτα και Μπίλια
Ελληνικές:
1)Γλυκειά Συμορία , του Νικολαϊδη
Μια παρέα νέων με ακρετά αυτονομο-αναρχικές απόψεις, μπλέκεται σταδιακά σε έναν αγώνα επιβίωσης κόντρα στο σύστημα. Χαφιεδισμός, βία, επανάσταση, ερωτική ελευθερία, και ένας αγώνας κόντρα στη φθορά του συστήματος. Μια ταινία για μια γενιά που κάηκε γρήγορα. Φοβερός ο Τάκης Σπυριδάκης, ακόμα πιο καλογραμμένος ο χαρακτήρας του, με μια σειρά από πολλύ χαρακτηριστικές ατάκες. Εκπληκτική και η Δώρα Μπασκλαβάνου, στον ρόλο της πορνοστάρ που κολάει στην παρέα. Το φινάλε είναι ένα από τα πιο συγκλονηστικά του ελληνικού κινηματογράφου,με τους ήρωες να προβάλλουν λυσαλαία αντίσταση στους praetores urbanis (όπως θα τους έλεγε ο Πολύδωρας) που μπουκάρουν στο σπίτι τους. Επίσης πανέμορφη η μουσική του Γιώργου Χατζινάσιου να με κυνηγά ....
Ατάκα:
-Τι κάνει η επανάσταση;
-Γαμιέται
2)
Μάθε παιδία μου Γράμματα: του Θώδορου Μαραγκού
Ελληνική επαρχία, λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση. Ανεργία, φτώχεια, απογοήτευση και τα απομεινάρια του εμ,φυλίου που ακόμη βασανίζουν και διχάζουν. Και όλα αυτά πάνω στην εποχή που ξεκινά μια τιτάνια προσπάθεια για να ξαναγραφτεί η ελληνική ιστορία. Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος είναι συγκλονιστηκός, ως ο συντηριτικός πατέρας που θα κάνει τα πάντα για να έχει καλό όνομα η οικογένεια στους νοικοκυραιους του χωριού. Ο κεκές γιος του (Νίκος Καλογερόπουλος), είναι από τα μεγλύτερα ταλέντα του Ελληνικού σινεμά της εποχής, ενώ ο Κώστας Τσάκωνας, ως ο επιστήμων γιος που γυρνάερι στην Ελλάδα για να βρει μιζέρια και ανεργία δεν έχει καμία σχέση με τις βιντεο-φάρσες του 80. Μια γλυκόπικρη ταινία, που παραμένει ακόμα επίκαιρη, μιας και πολλά από τα θέματα που πραγματεύεται έχουν μείνει ίδια και απαράλλαχτα΄
Ατάκα: Έξάρες....έξι χρόνια στο δημοτικό, έξι χρόνια στο γυμνάσιο, έξι στο πολυτεχνείο, έξι στο εξωτερικό, δύο στο στρατο......
3) Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμη: του Νικολαϊδη
Μια παρέα 40ρηδων (Ρίτα Μπενσουσάν, Δημήτρης Πολύτιμος, Κωνσταντίνος Τζούμας, Χρίστος Βαλαβανίδης, Άλκης Παναγιωτίδης), συναντιούνται σε μια έπαυλη μετά από πολλά χρόνια. Ο ένας έρχεται απο ταξίδι, ο άλλος αφήνει οικογένεια, η κοπέλα από το ψυχιατρείο, ο άλλος απο τη φυλακή, και ο τελευταίος μετά από μια σειρά τυχαίων φώνων. Οι ανυσιχίες της γενιάς που "φημώθηκε" από την περιρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής τους, των κάφρων με τα μπου τζην που άκουγαν Μπιλ Χέηλυ και Έλβις στα στέκια της Φωκίωνως Νέγρη. Η γενιά των Ιουλιανών, των διαδηλώσεων για το Κυπριακό, η γενιά που χωρίς να την ρωτήσουν την έχεσαν ψηλά. Κυνικοί διάλογοι, κυνικό χιούμορ, και η αναπώληση μιας νιότης που πήγε χαμένη, από μια ομάδα ανθρώπων που αρνήθηκε τυον συμβιβασμό.
Ατάκα: Χρήστος, το πιο παλιό κουρέλι....γενημένος σε μια κλινική στη οδό κυβέλης, εξ’ ου και τα παιδιά της οδού Κυβέλης, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία....το πρώτο γιαούρτι του Παγκρατίου...σε πύληνο κεσεδάκι παρακαλώ, όχι πλαστικά και μαλακίες....καταζητούμενος, γενικά....Κυψέλη, Πατήσια, Πολύγωνο......................................Πίνω σε όλα τα κουρέλια του κόσμου, όπου και να ’ναι.
4) Ο Δράκουλας των Εξαρχείων, του Νίκου Ζερβού
Ο Κωσταντίνος Τζόυμας είναι ένας τρελός επιστήμονας, που νεκρανασταίνει μουσικούς για να φτιάξει το τέλειο ποπ συγκρότημα. Βέβαια το πείραμα αποτυγχάνει, και βγαίνουν οι Μουσικές Ταξιαρχίες! Και κάπου εκεί αρχίζει η τρέλα. Τα όργια, η αριστερά, οι διάφορες "βιομηχανίες" (όπως η μουσική), οι μπάτσοι, τα ΜΜΕ, όλα γίνονται αντικείμενο σάτιρας.
Οι νεκροζόντανοι που πλακώνονται για το εάν τα σταλινικά κράτη ασκούν νεκρόφυλη πολιτική ή όχι, ο Τζίμης Πανούσης που ψάχνεται σεξουαλικά και βγαίνει....αμφί...., ο Δημήτρης Πουλικάκος να κάνει...κατ΄αρχήν το μπάτσο και μετά να τραγουδά Καζατζήδη σε..... ροκ διασκευή και όλα αυτά μέσα σε κάτι που φαίνεται να είναι ένα promo για τις Μουσικές Ταξιαρχίες
Ατάκα:
-Τζιμάκο μου....τι έχεις να πεις για τις ταινίες του Αγγελόπουλου
-Λοιπόν έιναι κάτι αντάρτες.....και πάνε......και πάνε ....και πάνε....
5) Βοήθεια ο Βέγγος , Φανερός Πράκτωρ 000
Ο Θανάσσης Βέγγος είναι από τους μεγαλύτερους (και πρώτους), κωμικούς Μαρξιστές (της σχολής Groucho, για να καταλαβαινόμαστε). Όπου πάει προκαλεί χάος, και πανικό, σαν τους ήρωες στις ταινίες του Μελ Μπρουκς (ο οποίος ξεκίναγε να γίνεται γνωστός την ίδια, περίπου εποχή). Μια ακόμη σάτυρα, αυτή τη φορά του κόσμου των μυστικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών ασφαλείας......
και ξένες
1) Η έβδομη σφραγίδα: Του Μπέργκμαν
Ένα βαθειά πολιτικό έργο, καμουφλαρισμένο ως υπαρξιακό δράμα. Μια ταινία για τα κυνήγια μαγισσών, για την προπαγάνδα και τη ζωή. Ο Μπέργκμαν χρησιμοποιεί τον Μεσαίωνα , για να δείξει πως χρησιμοποιείται ο φόβος του αγνώστου, η μιας δήθεν απικείμενης καταστροφής, για να κατασταλλόυν και να μειωθούν οι ατομικές ελευθερίες. Τότε, το 1957 ήταν ο φόβος των κομμουνιστών, τώρα ο φίοβος των ισλαμιστών, και πάει λέγοντας. Εκπληκτικός ο Μαξ φον Σύντοφ, στο ρόλο του Ιππότη που βρίσκεται, σε μια μακιαβελική παρτίδα σκακιού με τον θάνατο. Επίσης πανέμορφη η σκηνή όπου δύο θίασοι συναντιούνται (ο ένας μπαίνει στη παράσταση του άλλου)
η ατάκα:
I want to confess as best I can, but my heart is void. The void is a mirror. I see my face and feel loathing and horror. My indifference to men has shut me out. I live now in a world of ghosts, a prisoner in my dreams.
2) Reservoir Dogs: Του Quentin Tarantino
Μια ληστεία που πάει στραβά. Πέντε κακοπιοί παγιαδευμένοι σε μια αποθήκη. Και πρέπει να βρουν ποιος τους πρόδωσε. Κινηματογραφικά ωμή βία, κυνικοί διάλογοι, ο Michael Madsen επιτέλους δείχνει ότι έχει ταλέντο, ενώ Harvey Keitel, Tim Roth και Steve Buscemi κεντούν, ιδίως με τους διαλόγους που έχουν αφήσει κινηματογραφική ιστορία
Η ατάκα:
Mr. Pink: You said 'True Blue' was about a nice girl, a sensitive girl who meets a nice guy, and that 'Like a Virgin' was a metaphor for big dicks. Mr. Brown: Lemme tell you what 'Like a Virgin' is about. It's all about this cooze who's a regular fuck machine, I'm talking morning, day, night, afternoon, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick. Mr. Blue: How many dicks is that? Mr. White: A lot. Mr. Brown: Then one day she meets this John Holmes motherfucker and it's like, whoa baby, I mean this cat is like Charles Bronson in the 'Great Escape', he's digging tunnels. Now, she's gettin' the serious dick action and she's feeling something she ain't felt since forever. Pain. Pain.
3) Life of Brian: των Monty Pythons
Η πιο βέβιλη ταινία που βγήκε ποτέ. Οι Monties παρωδούν την εκκλησία, χρησιμοποιώντας της ζωή κάποιου τύπου που ζει βίους παράληλους με τον Χρηστό. Σουρεαλιστικό χιούμορ (οι εξωγήινοι σώζουν τον Brian), αριστερίστικες γκρούπες που το παίζουν επανάσταση αλλά κάθονται στα αυγά τους, κομάντο αυτοκτονίας,προφήτες, φανατικοί οπαδοί και άλλα πολλά και κωμικοτραγηκά, που μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε σχεδόν πλήρως τις πταίει για την κατάντια αυτόύ του κόσμου......
η ατάκα: All I did was say to my wife, "That piece of halibut was good enough for Jehovah!"
4) Cidade de Deus: του Fernando Mereilles
Μια ιστορία ενηλικίωσης,μέσα από τα γκέτο του Ριο στη δεκαετία του 70, μέσα από την ιστορία δύο φίλων που πήραν διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας γίνεται δημοσιογράφος, ο άλλος γκάνγκστερ. Σκηνοθεσία σπιντάτη, φτιαγμένη για τη γενιά του MTV, χωρίς όμως η ταινία να είναι ένα ηλίθιο action movie ή να φλυαρεί.Πυκνογραμένο σενάριο, ντελιριακοί χαρακτήρες (ιδίως οι κακοί), βρώμικη βια...
η ατάκα:What should have been swift revenge turned into an all out war. The City of God was divided. You couldn't go from one section the other, not even to visit a relative. The cops considered anyone living in the slum a hoodlum. People got used to living in Vietnam, and more and more volunteers signed up to die.
5) Blade Runner: Ridley Scott
Los Angeles, 2019. Η μεταμοντέρνα πόλη στην οποία ζούμε ήδη, σχεδόν. Τα πάντα ελέγχονται από τους μπάτσους, και αυτοί ελέγχονται από τις μεγάλες πολυεθνικές. Ο η γη είναι πηγμένη στο νέφος, τόσο νέφος που δεν φαίνεται το ηλιακό φώς. Το περιβάλλον έχει καταστραφεί, και όλοι προσπαθούν να φύγουν για αποικίες στο διάστημα. Και όλο αυτό, ενώ μια ομάδα κυνηγημένων ανδροειδών προσπαθεί να βρει τον δημιουργό της, για να έχει πρόσβαση σε περισσότερα χρόνια ζωής. Και κάποιος μπάτσος πρέπει να τα σκοτώσει, παρά το γεγονός ότι δεν αισθάνεται την ανάγκη να το κάνει. Ο Χάρισον Φορντ είναι ο καλύτερος δυνατός αντιήρωας, για να κάνει τη δουλειά, ο Ρούντγκερ Χάουερ κάνει τον "κακό", ένα ανδροειδές που διαθέτει περισσότερη ανθρωπιά από τους "ανθρώπους" στην ταινία. Μια ταινία κοινωνικού τρόμου για την κατάντια που ζούμε χάρην του καπιταλιστικού συστήματος
Ατάκα:
Stop right where you are! You know the score, pal. If you're not cop, you're little people
κάνω πάσα σε Μηχαλού, Ρωξάνη, Εβίτα και Μπίλια
Subscribe to:
Posts (Atom)
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_v9EyMcclScfUhaMzb1RPLCm7ISIBg2n36sqBRg7zBPjaJKaALrOSqGS7xiXQ8c1AlwiUO83dAU8q7WUCikVVvOvK4uVQD5iYuFr01c7dIvGejGNBVx_pYJ2kqSXvzzCXJpfQ0dL8jhWl4G2FOUUPyLtAWt_8QuAPSFnx2LDg=s0-d)
