Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ το χέρι
Είμαι λέει ο πιο σοφός σ΄ ολόκληρο τ' ασκέρι
Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό δεν πεινάμε
Tα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μυρμήγκι
όμως πρόσεχε καλά τ' ωραίο σου λαρύγγι
Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό μα πεινάμε
Πριν προλάβω να του πω το σύστημα ν' αλλάξει
πλάκωσε όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει
Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό μα πεινάμε,
εν-δυό θα σε φάμε!
Δεν ξερω πόσοι απο εσάς είδαν την συνέντευξη του Κωστάκη από τη ΔΕΘ. Όσοι όμως την είδαν, υποψιάζομαι ότι είδαν ότι είδα και εγώ. Έναν ηγεμωνα ο οποίος είναι τελειως αποκωμμένος σε σχεση με τις ανάγκες και τις ανυσηχιες του λαου ο οποίος τον ψήφισε. Ενός πρωθηπουργού απο αποδείκνυε (για πολλωστή φορά) ότι χρωστάει την εκλογή του περισσότερο στις θητείες του Σημίτη που προϋγήθηκαν αυτού, και σχεδόν καθόλου στην πολιτική πρόταση που είχε (αλλά και το εάν είχε ή έχει, ή έχει να αμφισβητείται) αρθρώσει η ΝΔ. Εκεί, ωχυρωμένος πίσω από σχεδόν όλα τα ακούνητα στρατιωτάκια της Ελλάδας (ή τις ζαρντινιερες-διαλέγετε και παίρνετε) αλλά και πίσω απο τη θέση του ανώτατου άρχοντος των κομματικών και κρατικών οφικίων, έβγαλε έναν από τους πιο εξοργηστικούς (αν όχι κωμικοτραγικούς) λόγους του. Ως άλλη Μαρία Αντουανέττα, ή μάλλον ως άλλος Τσαουσέσκου, φαίνεται τώρα να ζει το δικό του «Φθηνόπωρο του Πατριάρχη».
Κατ’ αρχήν κάλυψε όλες τις ιερές Business που είχε το Βατοπέδι με το Ελληνικό Δημόσιο, μετά κάλυψε τον (νόμιμο) φορορυγά Βουλγαράκη, και κάλυψε και τον Αλογοσκούφη, ο οποίος μην μπορώντας-θέλωντας να κυνηγήσει το διαφυγόν μεγάλο κεφάλαιο, αποφάσησε να κυνηγήσει φορολογικά πάλι τα πιο αδύνατα στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας. Τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους συμμβασιούχους και την γενιά των 700 ευρώ. Στο ίδιο έργο θεατές, κάθε χρόνο λιτότητα, σχεδόν από τη δεκαετία του ’80. Η παράγκα των δεκαετιών του ’60 και του ’70, που έγινε πολυκατοικία επι ΠΑΣΟΚ, και τώρα έχει καλύψει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο.
Όμως αυτή ήταν η μόνη. Από την άλλη υπάρχει και η όψη των δρώμων της συμπροτεύουσας. Εαν και οι παροικουντες την Ιερουσαλήμ είχαν κάποιες αμυδρες υποψίες για το μέγεθος της διαδήλωσης έξω από τη ΔΕΘ, οι μη έχωντες γνώση και οι οπαδοί της κυβέρνησης έλεγαν ότι θα πήγαιναν στις διαδηλώσεις μόνο οι μειωψηφίες. Μειωψηφίες που έφτασαν τις 20,000 άτομα, πολλοί εκ των οποίων είχαν πάει στην πόλη από τους γύρω νομούς, αλλά και από όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας.
Τον παλμό έδιναν τα μπλοκ των ταχυδρομικών, της Ολυμπιακής, και των Σιδηροδρομικών, μαζί με τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ για πρώτη φορά εμφανίστηκαν μεγάλα μπλοκ ένστολων διαδηλωτών (πυροπσβέστες και αστυνομικοί), ανθρώπων που δεν συνηθήζουν να κατεβαίνουν σε πορείες, τουλάχιστον οργανωμένα και σε τόσο μεγάλους αρυθμούς. Κάπου είχε πει ό Λένιν, ότι όταν θα γίνει η επανάσταση οι χαμηλόβαθμοι των σωμάτων ασφαλείας θα περάσουν με το μέρος της. Να μην το περιμένω αυτο από τον πυροσβέστη που πρέπει (ανάμεσα στους μύριους κινδύνους που αντιμετωπίζει στη δουλεία του, δουλεύωντας με σάπια μηχανήματα) να αναπνεύσει μέσα σε ένα χρόνο θεός ξέρει τι ποσότητες χημικών και τοξικών αερίων, ή από τον απλό μπάτσο που στις περιπολίες ή στο γραφείο του βλέπει σε τι κακά χάλια έχει βρεθεί η ελληνική κοινωνία (όπου οι αριθμοί ευημερούν αλλά ο κόσμος......δεν τα βγάζει πέρα), και δουλεύουν για τρεις και εξήντα ( οι περισσότεροι που είδα ήταν απλοί αστιφύλακες, και μερικοί χαμηλόβαθμοι-δεν είδα κανέναν από τις tropas de elite, αυτές τις υπηρεσίες που δεν το ‘χουν σε τίποτα να σε σπάσουν στο ξύλο).
Παρά τα εκτεταμένα σπρωξίδια στην ουρά της πορείας, και το ότι έγινε ανάμεσα σε ΚΚΕ και Α/Α η πορεία είχε παλμό, κέφι, δυναμισμό. Στην δε Τσιμισκη τα συνθήματα ήταν τόσο δυνατά που ο αντίλαλος από ένα μπλοκ που βρισκόταν στην αρχή της, μπορούσε να ακουστεί σχεδόν ώς την Αριστοτέλους. Τα δε συνθήματα ήταν καυστικότατα, με βολές σχεδόν κατά παντώς υπευθύνου. Ενδεικτικά μερικά εκ των συνθημάτων:
-ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ....
-ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΕΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ (όταν τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ είχαν για πρώτη φορά οπτική επαφή με τα ΜΑΤ)
- ΝΑΤΟΙ ΝΑΤΟΙ ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΗΣΤΕΣ, ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΓΚΛΟΜΠ, ΚΑΙ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΛΕΣ (ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΘ, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΑΝΘ)
-ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ ΚΑΝΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟ, ΠΑΡΕ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΗΔΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
- ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
-ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
Τα μερμηγκάκια έχουν αρχήσει να αντιλαμβάνονται ότι δεν πάει άλλο, και να αντιδρούν. Μπορεί ακόμη η επανάσταση να βρίσκεται έτη φωτός μακρυά, αλλά παρ’ όλα αυτά υπάρχει μια πολλύ μεγάλη δυναμική για την αλλαγή του συστήματος και της πολιτικής ζωής της χώρας. Σε μια εποχή που τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ κινούνται ανάμεσα στο 13-18% και η δυσαρέσκεια απέναντι τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αξιωματική αντιπολίτευση μεγαλώνει (αν και με τις τελευταίες δημοσκοπίσεις βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να ανεβάζει λίγο τα ποσοστά, αλλά αυτό πιστεύω ότι είναι μια φούσκα που θα κρατήσει λίγο) οι προοπτικές για ένα νέο όραμα στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι καλές. Αλλά, ακόμα και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ως ΣΥΡΙΖΑ απογοητεύσει τον κόσμο, υπάρχει μια σειρά από συνιστώσες μέσα στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες μπορούν να στεγάσουν τους δυσαρεστημένους, αρκεί να μπορέσουν να εξηγήσουν πιο πιστεικά τους λόγους μιας πιθανής αποτυχίας (η οποία δεν είναι διόλου απίθανη) των ρεβιζιονιστικών πολιτικών σχηματισμών, και γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα της δημιουργίας ενός μεγάλου και δυνατού επαναστατικού κόμματος.
Wednesday, September 17, 2008
Monday, August 25, 2008
H ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ
Έχουν περάσει τρεις μήνες απο τότε που πάτησα το πόδι μου για τελευταία φορά στο Πανεπιστήμιο. Κι όμως, πάλι βρίσκομαι εδώ, μπροστά από ένα πληκτρολόγιο και προσπαθών να μαζέψω τα κομμάτια μου. Να μαζέψω τις μνήμες έξι χρόνων με όνειρα δυαλημένα, με νεύρα, με απογοητεύσεις, με μικροεπιτυχίες,με αποτυχίες.
Έξι χρόνια πολέμου με ένα σύστημα το οποίο δεν σε αφήνει να ζήσεις, απλά σε κλειδώνει μέσα σε φωβικά σύνδρομα τύπου «εάν δεν πάρω το πτυχείο στην ώρα μου έχω χάσει το τραίνο». Ένα σύστημα του οποίου ο μόνος στόχος είναι να σε βάλει να μάθεις ένα συγκεκριμένο πράγμα, να γίνεις ένα ακόμη γρανάζι, το οποίο όταν δεν το χρειάζεται η μηχανή το φτύνει, το στέλνει σε ένα σκουπιδότοπο.
Πριν από έξι χρόνια μπήκα και εγώ στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με τις προσδοκίες του μέσου Έλληνα πρωτοετή φοιτητή. Δηλαδή να γίνω ένας φοιτητής ενεργός, να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, να ανακτίσω την προσωπική και κοινωνική ζωή που έχασα στο λύκειο, και να μάθω πράγματα, να διευρύνω τους ορίζοντες μου περισσότερο από εκείνον που μου έδειχναν τα αποστειρωμένα και εκτός πραγματικότητας βιβλία του σχολείου. Απογοητεύτικα οικτρά. Και αυτό γιατί, αντί για την εικόνα του πανεπιστημίου που καλλιεργείται στον Έλληνα, εγώ βρήκα κάτι το εντελώς διαφορετικό. Αυτό που βρήκα ήταν ένα εργοστάσιο παραγωγής εύκαμπτων εργαζομένων (όσον αφορά στις στάσεις στις οποίες θα τους γαμάει ο εργοδότης), γεμάτο με παιδιά-λάστιχο τα οποία με την έξοδο από το ευαγές αυτό ίδρυμα θα είναι έτοιμα να κάνουν τα πάντα για να μπορούν να υπομένουν καρτερικά τις ορέξεις των εργοδοτών.
Σε αυτόν τον πόλεμο βρήκα, κατα καιρούς, διάφορους σύντροφους και συμπαραστάτες. Μαζί γευτήκαμε μερικές μικρές νίκες, αρκετές απογοητεύσεις. Στο τέλος όμως είχαμε μόνο θύματα. Άλλοι πλήρωσαν την αντίσταση με τον εξωστρακισμό τους από το πανεπιστήμιο, άλλοι με ένα πολύ πληγωμένο εγώ (στα όρια της παράνοιας κιόλας) και άλλοι αναγκάστηκαν να «πάνε σπίτια τους» για να περισώσουν τα όσα κομμάτια από τα όνειρα τους δεν έκανε θρύψαλα το πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι μέσα στο ucy είδα να χάνονται ή να χαντακόνωνται μερικά από τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου. Άνθρωποι που εάν βρίσκονταν οπουδήποτε αλλού θα γίνονταν ηγέτες, ηθοπιοί, δάσκαλοι, διαολεμένα οραματιστές επιστήμονες, καλλιτέχνες. Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας, Βαρδουλάκης, Χάρης, Αλεξία, Λευτεράκος, Πόντιος, Μιχαλάκος,Μήτσος, Γκώνος. Άνθρωποι που είδαν τον εαυτό τους να χάνεται στην πλημυρίδα της εντατικής ενασχόλισης, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες τους δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν την δημιουργηκότητα τους μέσα στις αυστηρές νόρμες που έβαζε το πανεπιστήμιο, που ήθελαν να κάνουν το κάτι παραπάνω. Κάποιους τους έφτυσε το σύστημα λες και ήταν σπασμένα γρανάζια (Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας (ο άνθρωπος έφαγε διαγραφή από......τα κομπιούτερ της μέριμνας), Χάρης, Μιχάλης), κάπιοι άλλοι αναγκάστηκαν να σκύψουν το κεφάλι για να μην δουν τα πάντα να χάνονται.
Τσακισμένα όνειρα, τσακισμένοι άνθρωποι, χάριν της κερδοφορίας μιας ομάδας απελπιστικά λίγων καπιταλιστών. Το Πανεπιστήμμιο Κύπρου πατά συστηματικά τα σταφύλια της οργής, αλλά η έκρηξη δεν έρχεται ποτέ, γιατί οι λίγοι που εκρύγνηνται είναι, προς όρας, καταδικασμένοι σε έναν μοναχικό αγώνα, επειδή πολλύ απλά όλοι οι υπόλοιποι φοβούνται να οργανωθούν, είτε φοβούμενοι τον στιγματισμό (κοίτα αυτόν είναι σαν τους «παραπονιάρηδες» από την Ελλάδα), την τιμωρία (μην κοπούν στο μάθημα) και τις μύριες όσες τιμωρίες υπάρξουν στην πορεία. Εγώ τα πλήρωσα όλα μαζεμένα στο έκτο έτος. Σταδιακός παραγκωνισμός μου απο την Φοιτητική (για να βάζουν 6σέλιδα γεμάτα μαλακίες επειδή «δεν καλυπτόταν αλλιώς η ύλη) (να’σαι καλά neil που τους τα έχωνες σε μια περίοδο που εγώ δεν μπορούσα να τρέχω για τα οργανωτικά και να τους τα λέω από πρώτο χέρι), μετά ήρθε η τραυματική εμπειρία του φοιτητικού ραδιοφώνου και έδεσε το γλυκό, η αντιπολίτευση εκπαραθηρώθηκε και απο ‘κει. Υπάρχει και η παράνοια του πρώτου έτους, που παραλίγο να βρεθώ καταθληπτικός και ζούσα με μια δίαιτα από χάπια και αλκοόλ. Υπήρξαν και οι φορές που άκουσα από φίλους και συνφοιτητές ότι πέρνουν συρώπια και αμφεταμίνες για να αντέξουν την πίεση και να μπορούν να εργάζονται τις ατελείωτες ώρες που τους ζητά το πανεπιστήμιο, ιδίως σε περιόδους εξεταστικής και παρουσιάσεων. Είδα φίλους μου να λυγίζουν και να παραδίδονται στην τρέλα, να καίγονται
Είδα κόσμο να την πέφτει στα ναρκωτικά απλά και μόνο για να τα βγάλει πέρα με την παράνοια του συστήματος, είδα...... Μόνο κάποιον να σκάει στο πανεπιστήμιο με επαναλυπτική καραμπίνα και «όποιον πάρει ο χάρος» δεν είδα. Το χειρότερο ήταν όμως ότι τουλάχιστον για ένα εξάμηνο σχεδόν χάθηκα από τους φίλους μου για να μπορέσω να τα βγάλω και’γω πέρα, να τελειώσω το ρημάδι. Σε αυτό το πανεπιστήμιο πρέπει να γίνεις ο νταβατζής του εαυτού σου και να τον πουλάς τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα εάν θέλεις να φύγεις λέγοντας ότι έχεις μάθει κάτι το οποίο θα σε βοηθήσει στο μέλλον σου, ότι βοήθεια και να συνεπάγεται αυτό.
Υπήρχαν όμως και χαρούμενες στιγμές, που χάρησαν απίστευτο γέλιο, και ας έρχονταν με το σταγονόμετρο, και ας έρχονταν με το μάτι στο ρολοϊ και την αγωνία των φίλων μου μήπως χάνουν την ώρα τους άσκοπα και δεν διαβάζουν. Εκείνες οι δύο χαοτικές εκπομπές με τον Τάσσο και τον Ευθύμη, τα dnd sessions στο Δουκάτο, το πρώτο εξάμηνο λειτουργίας του κινηματογραφικού ομίλου, η ηρωική εποχή ων πρώτων κινήσεων της ΠΑ.ΡΙ.Σ., μέχρι την ανακάλυψη των παιχνιδιών που παίζονται στα ανώτερα κλιμάκια της ΦΕΠΑΝ, και την σταδιακή αποχώρηση γεμάτη αηδία για αυτήν την κατάσταση, το ηρωικό πρώτο (και τελευταίο) τεύχος του ΚΡΑ, η ασύστολη μάσα στην Καλλιπόλη και στην Πανδώρα. Αλλά ακόμα και όλα αυτά ήταν απλά ένα μικρό ηρεμιστικό, μια μικρή απόδραση από την επαναλαμβανόμενη διαπίστωση ότι όλοι μας ζούμε αποσπασματική προσωπική ζωή. Σπασμωδικές σχέσεις, σπασμωδικός έρωτας, σπασμωδική διατροφή, πολλές φορές ελάχιστος ύπνος. Αυτή ήταν η ζωή μου, αυτή είναι και η ζωή των φίλων μου. Φοιτητική ζωή στη Λευκωσία. Κουραφέξαλα. Αλλά αυτά παθαίνεις σε μια χώρα όπου βασικός «παίκτης» στο κεφάλαιο παιδεία είναι ο ΣΕΒ, ο οποίος μάλιστα κάνει ότι γουστάρει στο θέμα και κανείς δεν του κουνιέται. Τελικά το ucy πέτυχε στον στόχο του. Για την ώρα. Να πάρει τα καλύτερα μυαλά μιας γενιάς και να τα μετατρέψει σε αυτιστικά άτομα, τα οποία βγαίνοντας μετά στην κοινωνία γίνονται άτομα τα οποία μέχρι και πίπες θα πέρνουν από τα αφεντικά για να μπορέσουν να έχουν μια ανεκτή ζωή, χωρίς όνειρα και οράματα, μιας και όλα αυτά θα έχουν καταστραφεί μεθοδικά από τον τεράστιο μηχανισμό που λέγεται « Πανεπιστήμιο Α.Ε.» Το πανεπιστήμιο μας έχει καταδικάσει σε έναν βίο αβίωτο. Μια ζωή εν τάφω. Ελπίζω όποιος το διαβάζει αυτό να μην τα βάψει κατευθείαν μαύρα, αλλά να αναπτύξει τις σωστές άμυνες και τα ανάλογα αγωνιστικά αντανακλαστικά. Να οργανωθεί και να παλέψει. Να γίνουμε πολλοί, γιατί οι καιροί που πλησιάζουν είναι χαλεποί, και εάν δεν πέσει έστω και ένα βόλι, εάν δεν γίνει έστω και μια διαδήλωση, εαν επιμείνουμε να μην πέρνουμε την ζωή μας στα χέρια μας, απο ‘δω και πέρα θα έρχονται μόνο σφαλιάρες και ταπεινώσεις.
Duke
Έξι χρόνια πολέμου με ένα σύστημα το οποίο δεν σε αφήνει να ζήσεις, απλά σε κλειδώνει μέσα σε φωβικά σύνδρομα τύπου «εάν δεν πάρω το πτυχείο στην ώρα μου έχω χάσει το τραίνο». Ένα σύστημα του οποίου ο μόνος στόχος είναι να σε βάλει να μάθεις ένα συγκεκριμένο πράγμα, να γίνεις ένα ακόμη γρανάζι, το οποίο όταν δεν το χρειάζεται η μηχανή το φτύνει, το στέλνει σε ένα σκουπιδότοπο.
Πριν από έξι χρόνια μπήκα και εγώ στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με τις προσδοκίες του μέσου Έλληνα πρωτοετή φοιτητή. Δηλαδή να γίνω ένας φοιτητής ενεργός, να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, να ανακτίσω την προσωπική και κοινωνική ζωή που έχασα στο λύκειο, και να μάθω πράγματα, να διευρύνω τους ορίζοντες μου περισσότερο από εκείνον που μου έδειχναν τα αποστειρωμένα και εκτός πραγματικότητας βιβλία του σχολείου. Απογοητεύτικα οικτρά. Και αυτό γιατί, αντί για την εικόνα του πανεπιστημίου που καλλιεργείται στον Έλληνα, εγώ βρήκα κάτι το εντελώς διαφορετικό. Αυτό που βρήκα ήταν ένα εργοστάσιο παραγωγής εύκαμπτων εργαζομένων (όσον αφορά στις στάσεις στις οποίες θα τους γαμάει ο εργοδότης), γεμάτο με παιδιά-λάστιχο τα οποία με την έξοδο από το ευαγές αυτό ίδρυμα θα είναι έτοιμα να κάνουν τα πάντα για να μπορούν να υπομένουν καρτερικά τις ορέξεις των εργοδοτών.
Σε αυτόν τον πόλεμο βρήκα, κατα καιρούς, διάφορους σύντροφους και συμπαραστάτες. Μαζί γευτήκαμε μερικές μικρές νίκες, αρκετές απογοητεύσεις. Στο τέλος όμως είχαμε μόνο θύματα. Άλλοι πλήρωσαν την αντίσταση με τον εξωστρακισμό τους από το πανεπιστήμιο, άλλοι με ένα πολύ πληγωμένο εγώ (στα όρια της παράνοιας κιόλας) και άλλοι αναγκάστηκαν να «πάνε σπίτια τους» για να περισώσουν τα όσα κομμάτια από τα όνειρα τους δεν έκανε θρύψαλα το πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι μέσα στο ucy είδα να χάνονται ή να χαντακόνωνται μερικά από τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου. Άνθρωποι που εάν βρίσκονταν οπουδήποτε αλλού θα γίνονταν ηγέτες, ηθοπιοί, δάσκαλοι, διαολεμένα οραματιστές επιστήμονες, καλλιτέχνες. Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας, Βαρδουλάκης, Χάρης, Αλεξία, Λευτεράκος, Πόντιος, Μιχαλάκος,Μήτσος, Γκώνος. Άνθρωποι που είδαν τον εαυτό τους να χάνεται στην πλημυρίδα της εντατικής ενασχόλισης, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες τους δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν την δημιουργηκότητα τους μέσα στις αυστηρές νόρμες που έβαζε το πανεπιστήμιο, που ήθελαν να κάνουν το κάτι παραπάνω. Κάποιους τους έφτυσε το σύστημα λες και ήταν σπασμένα γρανάζια (Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας (ο άνθρωπος έφαγε διαγραφή από......τα κομπιούτερ της μέριμνας), Χάρης, Μιχάλης), κάπιοι άλλοι αναγκάστηκαν να σκύψουν το κεφάλι για να μην δουν τα πάντα να χάνονται.
Τσακισμένα όνειρα, τσακισμένοι άνθρωποι, χάριν της κερδοφορίας μιας ομάδας απελπιστικά λίγων καπιταλιστών. Το Πανεπιστήμμιο Κύπρου πατά συστηματικά τα σταφύλια της οργής, αλλά η έκρηξη δεν έρχεται ποτέ, γιατί οι λίγοι που εκρύγνηνται είναι, προς όρας, καταδικασμένοι σε έναν μοναχικό αγώνα, επειδή πολλύ απλά όλοι οι υπόλοιποι φοβούνται να οργανωθούν, είτε φοβούμενοι τον στιγματισμό (κοίτα αυτόν είναι σαν τους «παραπονιάρηδες» από την Ελλάδα), την τιμωρία (μην κοπούν στο μάθημα) και τις μύριες όσες τιμωρίες υπάρξουν στην πορεία. Εγώ τα πλήρωσα όλα μαζεμένα στο έκτο έτος. Σταδιακός παραγκωνισμός μου απο την Φοιτητική (για να βάζουν 6σέλιδα γεμάτα μαλακίες επειδή «δεν καλυπτόταν αλλιώς η ύλη) (να’σαι καλά neil που τους τα έχωνες σε μια περίοδο που εγώ δεν μπορούσα να τρέχω για τα οργανωτικά και να τους τα λέω από πρώτο χέρι), μετά ήρθε η τραυματική εμπειρία του φοιτητικού ραδιοφώνου και έδεσε το γλυκό, η αντιπολίτευση εκπαραθηρώθηκε και απο ‘κει. Υπάρχει και η παράνοια του πρώτου έτους, που παραλίγο να βρεθώ καταθληπτικός και ζούσα με μια δίαιτα από χάπια και αλκοόλ. Υπήρξαν και οι φορές που άκουσα από φίλους και συνφοιτητές ότι πέρνουν συρώπια και αμφεταμίνες για να αντέξουν την πίεση και να μπορούν να εργάζονται τις ατελείωτες ώρες που τους ζητά το πανεπιστήμιο, ιδίως σε περιόδους εξεταστικής και παρουσιάσεων. Είδα φίλους μου να λυγίζουν και να παραδίδονται στην τρέλα, να καίγονται
Είδα κόσμο να την πέφτει στα ναρκωτικά απλά και μόνο για να τα βγάλει πέρα με την παράνοια του συστήματος, είδα...... Μόνο κάποιον να σκάει στο πανεπιστήμιο με επαναλυπτική καραμπίνα και «όποιον πάρει ο χάρος» δεν είδα. Το χειρότερο ήταν όμως ότι τουλάχιστον για ένα εξάμηνο σχεδόν χάθηκα από τους φίλους μου για να μπορέσω να τα βγάλω και’γω πέρα, να τελειώσω το ρημάδι. Σε αυτό το πανεπιστήμιο πρέπει να γίνεις ο νταβατζής του εαυτού σου και να τον πουλάς τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα εάν θέλεις να φύγεις λέγοντας ότι έχεις μάθει κάτι το οποίο θα σε βοηθήσει στο μέλλον σου, ότι βοήθεια και να συνεπάγεται αυτό.
Υπήρχαν όμως και χαρούμενες στιγμές, που χάρησαν απίστευτο γέλιο, και ας έρχονταν με το σταγονόμετρο, και ας έρχονταν με το μάτι στο ρολοϊ και την αγωνία των φίλων μου μήπως χάνουν την ώρα τους άσκοπα και δεν διαβάζουν. Εκείνες οι δύο χαοτικές εκπομπές με τον Τάσσο και τον Ευθύμη, τα dnd sessions στο Δουκάτο, το πρώτο εξάμηνο λειτουργίας του κινηματογραφικού ομίλου, η ηρωική εποχή ων πρώτων κινήσεων της ΠΑ.ΡΙ.Σ., μέχρι την ανακάλυψη των παιχνιδιών που παίζονται στα ανώτερα κλιμάκια της ΦΕΠΑΝ, και την σταδιακή αποχώρηση γεμάτη αηδία για αυτήν την κατάσταση, το ηρωικό πρώτο (και τελευταίο) τεύχος του ΚΡΑ, η ασύστολη μάσα στην Καλλιπόλη και στην Πανδώρα. Αλλά ακόμα και όλα αυτά ήταν απλά ένα μικρό ηρεμιστικό, μια μικρή απόδραση από την επαναλαμβανόμενη διαπίστωση ότι όλοι μας ζούμε αποσπασματική προσωπική ζωή. Σπασμωδικές σχέσεις, σπασμωδικός έρωτας, σπασμωδική διατροφή, πολλές φορές ελάχιστος ύπνος. Αυτή ήταν η ζωή μου, αυτή είναι και η ζωή των φίλων μου. Φοιτητική ζωή στη Λευκωσία. Κουραφέξαλα. Αλλά αυτά παθαίνεις σε μια χώρα όπου βασικός «παίκτης» στο κεφάλαιο παιδεία είναι ο ΣΕΒ, ο οποίος μάλιστα κάνει ότι γουστάρει στο θέμα και κανείς δεν του κουνιέται. Τελικά το ucy πέτυχε στον στόχο του. Για την ώρα. Να πάρει τα καλύτερα μυαλά μιας γενιάς και να τα μετατρέψει σε αυτιστικά άτομα, τα οποία βγαίνοντας μετά στην κοινωνία γίνονται άτομα τα οποία μέχρι και πίπες θα πέρνουν από τα αφεντικά για να μπορέσουν να έχουν μια ανεκτή ζωή, χωρίς όνειρα και οράματα, μιας και όλα αυτά θα έχουν καταστραφεί μεθοδικά από τον τεράστιο μηχανισμό που λέγεται « Πανεπιστήμιο Α.Ε.» Το πανεπιστήμιο μας έχει καταδικάσει σε έναν βίο αβίωτο. Μια ζωή εν τάφω. Ελπίζω όποιος το διαβάζει αυτό να μην τα βάψει κατευθείαν μαύρα, αλλά να αναπτύξει τις σωστές άμυνες και τα ανάλογα αγωνιστικά αντανακλαστικά. Να οργανωθεί και να παλέψει. Να γίνουμε πολλοί, γιατί οι καιροί που πλησιάζουν είναι χαλεποί, και εάν δεν πέσει έστω και ένα βόλι, εάν δεν γίνει έστω και μια διαδήλωση, εαν επιμείνουμε να μην πέρνουμε την ζωή μας στα χέρια μας, απο ‘δω και πέρα θα έρχονται μόνο σφαλιάρες και ταπεινώσεις.
Duke
Wednesday, August 20, 2008
Sunday, August 17, 2008
ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΣΠΑΡΓΑΝΑ
Σε όλους τους Τομ Τζόουτ που αγωνίζονται για μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Το συλλογίστικα πολλύ......πως ένας άνθρωπος έχει δικά του ένα εκκατομύριο στρέμματα, την ώρα που εκατό χιλιάδες ξώμαχοι, καλοί δουλευτάδες, πεθαίνουνε της πείνας. Κι αναρωτιώμουν αν μαζευτούν όλοι οι δικοί μας και βάλουν τις φωνές, όπως φώναζαν εκειν’ οι λιγοστοί έξω απ’ το κτήμα Χούπερ.....
Τζων Στάϊνμπεκ, Τα Σταφύλια της Οργής.
Μεσημέρι. Οδός Σόλωνος, χαμηλά, κοντά στα Εξάρχεια. Απέναντι από το κτίριο της Νομικής. Μια μορφή έχει ανέβει στην ταράτσα της πολυκατοικίας, έχει σκαρφαλώσει πανώ στο κάγκελο που βρίσκεται στην άκρη της οροφής και ετοιμάζεται να πέσει. Κάποιος άλλος είναι εκεί κοντά. «Μην πλησιάζεις», του φωνάζει. «Θέλω απλά να πέσω, να τελειώσουν όλα. Φτάνει πιά. Δεν θέλω να είμαι ένα τίποτα. Ως εδώ! Επιτέλους να τελειώνω με αυτή την σκατοζωή!ΜΕΙΝΕ ΜΑΚΡΥΑ! ΜΕ ΑΚΟΥΣ;» Ο άλλος παραμένει ασάλευτος, στα δύο μέτρα από εκείνον που θέλει να πεθάνει «Κάνε όπως θέλεις, αλλά πρώτα, σε παρακαλώ κατέβα, έτσι να πάμε για έναν καφέ. Θέλω, πριν να κάνεις το παραμικρό, να με ακούσεις για λίγο. Έτσι να κουβεντιάσουμε λίγο. Να σου πώ και τη δικιά μου γνώμη. Και μετά κάνεις ότι γουστάρεις. Ένα έχω να σου πώ. Δεν έιμαι ούτε μπάτσος, όυτε ψυχίατρος, ούτε τίποτα. Ένας απλός περαστικός είμαι, που κατάλαβε τι πας να κάνεις.» Η μορφή κάνει να γυρίσει προς αυτόν που μιλά αλλά πάνω στο γύρισμα γλιστράει. Μια βουτιά στο κενό....
Freeze frame. Αυτή είναι η ζωή μου. Και προφανώς έχω μόλις φτάσει στο ναδήρ.
Rewind. Ίσως το πρόσφατο παρελθόν μου να μπορέσει να εξηγήσει μερικά πράγματα. Πέντε χρόνια πίσω. Είμαι 26, έχω μόλις τελειώσει σπουδές, έχω καθαρίσει με το στρατό, και είμαι στη γύρα για δουλειά. Εχω την σχέση μου και είμαι στον πλανήτη Happy. Στέλνω τα βιογραφικά σε σετ των χιλίων, για να πάρω 2-3 απαντήσεις από εργοδότες. Πάω από τις 6 το πρωί στα μέρη όπου θα γίνουν οι συνεντεύξεις, για να μάθω ότι είναι και άλλοι τετρακόσιοι στη σειρά. Ώσπου σου έρχεται μια ευκαιρία. Σκατά ευκαιρία δηλαδή. Γραφειάς σε εργοστάσιο ψυγείων. Εφτακόσια ευρώ το μήνα, ωράριο όση ώρα πέρνει για να τελειώσω τρεις ντάνες δουλειά και να είναι στην ώρα της. Χάλια δηλαδή. Αλλά όπως πάντα υπάρχει ο φόβος να μην βρεθεί κανένας ποιο απελπισμένος να σου φάει τη δουλειά.
Ο ελεύθερος μου χρόνος γινόταν όλο και λιγότερος και οι συνευρέσεις μου με αυτήν όλο και πιο αραιές. Μετά από λίγο καιρό, όταν με στέλνανε για επαγγελματικά ταξίδια, αυτές οι συνευρέσεις μετατράπηκαν σε ένα-πήδημα-στα-γρήγορα-αραιά-και-που . Ώσπου τελείωσαν. Και τώρα είμαι ολομόναχος. Η σκατένια δουλειά του να είσαι μεσαίο στέλεχος σε επιχείρηση. Λίγα λεφτά, απαράδεκτες ώρες δουλειάς, επαγγελματικά ταξίδια και άγιος ο θεός. Ακόμα και τα επαγγελματικά ταξίδια ήταν μια κόλαση. Μια μινιατούρα της ζωής μου. Μια μικρή βαλίτσα, πάντα έτοιμη για αναχώρηση. Μέσα έχει ξυριστικά, 4-5 αλλαξιές ρούχα, ένα σακάκι (το άλλο το έχω στο χέρι) και ένας φορτιστής για κινητό και laptop. Το λάπτοπ πάντα μαζί μου στην καμπίνα, μπας και κάνω δουλειά όσο ταξιδεύω.
Φτάνω στο Heathrow. Γυρίζω το ρολόι τρεις ώρες πίσω και γραμμή για το ξενοδοχείο. Η για τις διαπραγματεύσεις. Δε βλέπω το Λονδίνο ούτε για μια ώρα. Είναι μονάχα οι τα κτίρια που βλέπω από τα τζάμια του αυτοκινήτου, καθώς πάω στον τελικό προορισμό μου.
Παρίσι
Βαρκελώνη
Ντουμπάι
Λισαβώνα
Νεα Υόρκη
Τόκυο
Μόσχα
Βερολίνο
Άμστερνταμ
Χαράρε
Κέηπ Τάουν
Κάιρο
Μέξικο Σίτι
Ρίο
Όπου πάω η ίδια εκνευριστική ρουτίνα. Για μένα τα επαγγελματικά ταξίδια είναι μόνο δουλειά. Αρκετά cost-effective για το αφεντικό, που δεν θέλει έξτρα μέρες χαζολογήματος στην πόλη για τους υπαλλήλους. Εμείς να δουλεύουμε σαν τα σκυλιά και αυτός να αράζει άνετος στα Κωλονάκια και τα Κεφαλάρια μοστράρωντας τη Φεράρι μπας και περάσει για γαμπρός και μαγκάκι περιοπής. Αυτά πρέπει να περνάω για να μπορέσω να βγάλω αρκετά για να ζήσω. Αισθάνομαι μόνος, αδύναμος, φοβισμένος και νευριασμένος. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, αλλά κάπως έτσι.
Πολλές φορές το σκεφτόμουν να δώσω τέλος. Όσο πιο γρήγορα και ανώδυνα γίνεται. Η αλήθεια είναι όμως ότι όλες τις φορές έκλασα μπάμιες. Έκανα πίσω την τελευταία στιγμή. Ώσπου ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Πτώχευση της εταιρίας. Το αφεντικό λέει ότι δεν είχε αρκετά λεφτά για να περπατήσει το πράγμα. Ναι καλά. Βγήκα στο δρόμο τρέχωντας, χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Και επειδή τα κεντρικά γραφεία (όπου και δούλευα χωμένος στο μικρό μου γραφειάκι) δεν έχουν κάποιο μπαλκόνι για να φουντάρω απο εκεί, ούτε και πρόσβαση στην ταράτσα, κατέβηκα αλαφιασμένος τη Σόλωνος. Μπήκα στο πρώτο ψηλό κτίριο που βρήκα, ανέβηκα τρέχωντας τις σκάλες μέχρι την ταράτσα και να ‘μαι εδώ. Έτοιμος να σκάσω σαν το πεπόνι στο οδόστρωμα. Ένα ουράνιο πλαφ και τα μυαλά μου κυμάς στο πεζοδρόμιο. Έλα όμως που ξανά έχω τις αμφιβολίες μου. Και αυτός ο περαστικός που μου λέει να κάτσω για έναν καφέ μαζί του να μου πει ότι έχει να πει πριν κάνω το οτιδήποτε. Κάνω να γυρίσω, γλιστράω και πέφτω στο κενό. Όμως μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, μια χερούκλα με έχει πιάσει. «Έλα φιλαράκι σε έπιασα, κάνε κουράγιο λίγα δευτερόλεπτα και θα πατήσεις έδαφος». Γυρνάω προς τα πάνω και τον βλέπω καθώς με τραβάει. Το παρουσιαστικό του δεν φέρνει καθόλου σε μπάτσο, μάλλον φαίνεται για τύπος του «καλού Σαμαρείτη». Τζινάκι ελαφρώς φθαρμένο, μακρύ άσπρο μαλλί, πουκαμισιά, γύρω στα 35. Κάνας καθηγητής θα είναι. Ή μήπως εργάζεται κάπου; Και λίγο ξενόφατσα μοιάζει.
Τελικά το μόνο πλαφ που ακούγεται είναι αυτό που κάνουν τα παγάκια στον φραπέ του ταχυφαγείου από κάτω. Ο συζητητής μου πίνει σιγά σιγά το τσάι του. «Ξέρεις», μου λέει «κατάλαβα τι πήγαινες να κάνεις από το βλέμμα σου. Και το γεγονός ότι μπήκες στην πρώτη πολυκατοικία που βρήκες, μου έβαλε πολλές ιδέες. Το έχω ξαναδεί αυτό. Πίσω στην πατρίδα όταν είχαμε την μεγάλη οικονομική κρίση έβλεπα πολλά τέτοια πρόσωπα. Βασικά είχα βρεθεί σε μια παρόμοια θέση με ‘σένα. Έίχα απελπιστεί και ήθελα απλά να πεθάνω. Χάιμε Ταρντέλλι....Χαίρω πολλύ.»
«Γιώργος Χατζηαργύρης», απαντώ « Ιταλός ε;». «Περίπου» λέει αυτός «είμαι Τάνο, δηλαδή είμαι Αργεντίνος, αλλά έχω καταγωγή από Ιταλία. Φαντάζομαι θα με ρωτήσεις πως ξέρω καλά τη γλώσσα σου. Τέσσερα χρόνια φιλοσοφία στο Μπουένος ΄Αιρες και τέσσερα χρόνια στη ξένες γλώσσες και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Και κατάφερα να έχω και κάποια χρόνια στο κουρμπέτι πριν ακόμη γίνω τριανταπέντε. Με πιάνεις; Όταν έγινε το μεγάλο κραχ στην Αργεντινή, δούλευα ως δημοσιογράφος, σε εφημερίδα. Λίγα λεφτά, πολλές ώρες δουλειάς, ελάχιστος ελεύθερος χρόνος. Και ξαφνικά έμεινα άνεργος.» «Ώπα σαν να μου λες το βιογραφικό μου.» «Δηλαδή;» « Απόφοιτος οικονομικών επιστημών, δουλεύω σαν κατώτερος λογιστής σε εταιρία. Εργοστάσιο ψυγείων... και μόλις κλείσαμε.» «Άσχημο αυτό. Να μένεις χωρίς δουλειά. Σχεδόν ντροπιαστικό. Και όταν έχεις στόματα να θρέψεις ακόμη χειρότερο. Βέβαια ούτε και ‘γω είχα οικογένεια όταν μου έλαχε αυτό, αλλά ήξερα πολλους οικογενειάρχες που έμειναν επί ξύλου κρεμάμενοι όταν έκλεισε η εφημερίδα. Αλλά σε μας έγινε κάτι το πρωτόγνωρο. Ενώ είχαμε απελπιστεί, κάποιος πέταξε την ιδέα να πάρουμε την εφημερίδα υπό τον έλεγχο μας εμείς, οι εργαζόμενοι. Έλεγε ότι αφού το τυπογραφείο και τα γραφεία είναι στο ίδιο κτίριο, γιατί δεν τα καταλαμβάνουμε, για να την λειτουργήσουμε εμείς. Πήγαμε λοιπόν και κάναμε κατάληψη. Και μετά την ξανακυκλοφορήσαμε.»
« Καλά και πως έγιναν όλα αυτά; Κατάληψη, εργατικός έλεγχος, λίγο παράξενα μου ακούγονται.» «Κοίτα, αρχικά κάναμε μια απογραφή των μηχανημάτων και των υλικών. Τα συγκρίναμε με τα επίσημα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας και είδαμε ότι πολλά από αυτά έλειπαν. Πήγαμε στο δικαστήριο, και το δικαστήριο αποφάσησε ότι ο εκδότης έκλεψε τα μηχανήματα αυτά από την εταιρία, και τα πούλησε για να βγάλει κέρδος. Και έτσι μας επέτρεψε να λειτουργούμε την εταιρία. Αποφασήσαμε την εταιρία να την διοικεί η Γενική Συνέλευση των Εργαζομένων. Υπάρχει βεβαια και ένα Δ.Σ., αλλά αυτό είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητό και είναι αιρετό. Δηλαδή, αποτελείται από εκπροσώπους των εργαζομένων σε κάθε τομέα, αλλά οι αντιπρόσωποι αν δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, μπορούν ανα πάσα στιγμή να αντικατασταθούν, και στη θέση τους να εκλεγούν άλλοι. Οι δημοσιογράφοι αποφασίζουν για τα άρθρα που θα βγουν, οι σελιδωτές για το πως θα τυπωθεί η κάθε σελίδα, οι τυπογράφοι για το μελάνι που θα χρησιμοποιηθεί, το είδος του χαρτιού, κλπ. Δηλαδή ο καθένας αποφασίζει τι είναι το καλύτερο ανάλογα με τη δουλειά του. Γιατί κάποιος που κάνει μια δουλειά είναι συνήθως αυτός που ξέρει πως μπορεί να γίνει αυτή η δουλειά καλύτερη. Βάλαμε και έναν «κουμπαρά» μεταξύ μας, και μαζέψαμε λεφτά για να μπορέσουμε να αγοράσουμε τα απαραίτητα μηχανήματα. Δηλαδή την πρέσα του τυπογραφείου, και μερικά κομπιούτερ. Και μετά αρχήσαμε τη δουλειά. Όλοι είχαμε βασικά τις ίδιες απολαβές, αλλά αυτές αυξάνονταν ανάλογα με τις ανάγκες μας. Αν κάποιος είχε οικογένεια, έπερνε περισσότερα λεφτά από κάποιον που δεν είχε. Αν κάποιος είχε να φροντίσει τους γονείς του ή τη γυναίκα του, έπερνε περισσότερα λεφτά από όσους δεν είχαν τέτοια υποχρέωση. Αν κάποιος ήταν άρρωστος, ή είχε άρρωστα παιδιά, η εταιρία του πλήρωνε γιατρό, φάρμακα και εαν χρειαζόταν νοσοκομείο. Έτσι ο καθένας έπερνε καλά λεφτά, είχε απόλυτο έλεγχο πάνω στη δουλειά του. Και η εφημερίδα γινόταν όλο και καλύτερη σε ποιότητα, παρά το γεγονός ότι την πουλάγαμε σε χαμηλότερη τιμή από όταν ήταν του αφεντικού.»
«Και ο κόσμος πως την υποδέχτηκε;» «Με αγάπη. Έλεγαν...επιτέλους να μια σωστή εφημερίδα, με καλούς δημοσιογράφους που δεν γράφουν ότι τους λένε τα αφεντικά. Την αγόραζαν μετα μανίας. Ακόμα και τώρα έτσι είναι. Για να καταλάβεις αλλάξαμε όλα τα θέματα στην εφημερίδα και βάλαμε θέματα που αφορούν περισσότερο πράγματα που αφορούν την καθημερινή ζωή του μέσου Αργεντίνου, αλλά και τι γίνεται στον κόσμο.Βάλαμε ανταποκριτές σε όλη τη Λατινική Αμερική, αλλά και σε όσες χώρες φαίνεται κάτι να αλλάζει δραστικά. Γαλλία, Ελλάδα, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, Βρετανία, όπου υπάρχουν ισχυρά κινήματα και ανταποκριτής. Και αποφασίζουμε μαζί με τους συναδέλφους του διεθνούς ρεπορτάζ για το σε ποια θέματα θα γίνουν αφιερώματα στο κυριακάτικο φύλλο, ποιο άρθρο θα μπει πότε και ταα λοιπά. Κάθε βδομάδα συνδεόμαστε μέσω skype και τα αποφασίζουμε αυτά, δημοκρατικά.» «Μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα. Αλλά αντιδράσεις δεν υπήρχαν;» «Κοίτα αυτές πάντα υπάρχουν. Το αφεντικό μας έστειλε την αστυνομία πολλές φορές. Αλλα ξέρεις τι; Στους μεγάλους αγώνες, ο κόσμος συσπειρώνεται. Τους διώχναμε τους μπάτσους. Και όταν έρχονταν με ενισχύσεις, φέρναμε και εμείς τις δικές μας. Έρχονταν και σύντροφοι από άλλα κατειλημένα εργοστάσια και βοηθούσαν. Και μετά από λίγο καιρό ερχόταν και ο κόσμος για να τους σταματήσει. Καταλαβαίνεις; Ήμασταν η φωνή όλων αυτών ανθρώπων που καταπιέζονταν επι τόσο καιρό απο την κυβέρνηση. Όλων αυτών των ανθρώπων που τους λήστευε καθημερινά ο καπιταλιστής, το αφεντικό. Είμασταν οι νοικοκυρές που
βάραγαν τις άδιες κατσαρόλες στις διαδηλώσεις. Είμασταν οι άνεργοι που συγκρούωνταν με την αστυνομία. Είμασταν οι μαθητές που ζητούσανε καλύτερα δημόσια σχολεία. Είμασταν οι φοιτητές που ζητούσαν πανεπιστήμια χωρίς δίδακτρα. Είμασταν οι καταληψίες που υπερασπίζονταν τις δουλειές τους. Είμασταν οι «τρελές» της Πλατείας του Μάρτη που ακόμη προσπαθούν να μάθουν τι απόγιναν τα παιδιά και τα εγγόνια τους που εξαφανίστηκαν κατά τη Χούντα του Βιντέλα. Είμασταν, και ακόμη είμαστε, η φωνή ενός λαού που ζητά αυτά που του ανήκουν, τα αυτονόητα. Ψωμί, παιδεία, ανθρώπινα δικαιώματα, εργασία, υγεία. ΄Ολα αυτά τα αυτονόητα δικαιώματα που στερούν από τον απλό κοσμάκη στις φτωχές χώρες, και προσπαθούν διακαώς να τα πάρουν πίσω και απο τον κόσμο στις πλούσιες χώρες. Και βέβαια αυτός ο κόσμος δεν θέλει να τη χάσει αυτή τη φωνή. Και αυτός ο κόσμος βρέθηκε στο πλευρό μας. Μπήκε πολλές φορές ανάμεσα στους μπάτσους και εμάς , για να μας υπερασπιστεί, γιατί έτσι υπερασπιζόταν και το δικό του δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα, να απεργεί, να διεκδηκεί.»
Αναρωτήθηκα αν θα μπορούσα να κάνω και εγώ κάτι τέτοιο. Αλλά μια γρήγορη σκέψη μου έσβησε τις όποιες αμφιβολίες. Στη Γαλλία ο κόσμος με πορείες και διαδηλώσεις ματαίωσε το CPE. Στην Οαχάκα, στο Μεξικό, οι εξεγερμένοι λαοί της περιοχής ήταν αφέντες της πολιτείας για αρκετό καιρό. Στην Αργεντινή οι καταληψίες των εργοστασίων. Και εδώ την Ελλάδα οι αγώνες των φοιτητών και των εργατών γιγαντώνονται, ο κόσμος δείχνει τη δυσαρέσκεια του απέναντι στο σύστημα όλο και ποιό ανοιχτά. Έχουνε πατήσει τα σταφύλια της οργής οι κυβερνώντες. Και είναι καιρός να τους δείξουμε ότι η αγανάκτηση του κόσμου, σημαίνει και το τέλος τους. Θα το κάνω. Σηκώνομαι να βγω από το ταχυφαγείο. Πέρνω το νούμερο του τηλεφώνου του.
«I think this is the begining of a beautyful friendship» του λέω, σαν άλλος Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ, αλλά αυτός αμέσως με διορθώνει.
«Μια όμορφη επανάσταση πάμε να ξεκινήσουμε, όχι απλά μια φιλία.»
Και όλα αυτά πριν ξεχυθώ στους δρόμους της Αθήνας, με νέα ορμή, για να οργανώσω τον κόσμο. Διασχίζω γρήγορα τη Σόλωνος και πάω προς τα γραφεία, μπας και βρω κανένα συνάδελφο να πάμε μαζί στο εργοστάσιο να κάνουμε μια γενική συνέλευση όλοι οι εργαζόμενοι. Μου έχουν μπει πολλές ιδέες. Στο δρόμο μουρμουρίζω τα λόγια του Τομ Τζόουτ, και με κάθε πρόταση νιώθω πιο ζωντανός. Στο τέλος τα λέω μεγαλοφόνως μονοκοπανιά.
Θα βρίσκομαι παντού....όπου κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις. Όπου αγωνίζονται οι πεινασμένοι για να βρουν να φαν’, θα ‘μαι κ’εγώ εκεί. Όπου κανένας πολιτσμάνος χτυπάει κάποιον άνθρωπο, θα ‘μαι και γω στη φωνή των οργισμένων ανθρώπων και ...θα ‘μαι μες το γέλιο των παιδιών σαν είναι πεινασμένα και ξέρουν πως το φαγητό ειν’ έτοιμο. Και όταν ποια οι δικοί μας θα τρων απ’ όσα οι ίδιοι αναστήσουν,και όταν ποια θα ζούνε μεσ’ τα σπίτια που χτίσανε οι ίδιοι, ε, θα ‘μαι κ’εγώ εκεί. Αν είναι όπως τα ‘λεγε ο Κέιζυ θα ‘μαι κ’ εγώ εκεί.
Το συλλογίστικα πολλύ......πως ένας άνθρωπος έχει δικά του ένα εκκατομύριο στρέμματα, την ώρα που εκατό χιλιάδες ξώμαχοι, καλοί δουλευτάδες, πεθαίνουνε της πείνας. Κι αναρωτιώμουν αν μαζευτούν όλοι οι δικοί μας και βάλουν τις φωνές, όπως φώναζαν εκειν’ οι λιγοστοί έξω απ’ το κτήμα Χούπερ.....
Τζων Στάϊνμπεκ, Τα Σταφύλια της Οργής.
Μεσημέρι. Οδός Σόλωνος, χαμηλά, κοντά στα Εξάρχεια. Απέναντι από το κτίριο της Νομικής. Μια μορφή έχει ανέβει στην ταράτσα της πολυκατοικίας, έχει σκαρφαλώσει πανώ στο κάγκελο που βρίσκεται στην άκρη της οροφής και ετοιμάζεται να πέσει. Κάποιος άλλος είναι εκεί κοντά. «Μην πλησιάζεις», του φωνάζει. «Θέλω απλά να πέσω, να τελειώσουν όλα. Φτάνει πιά. Δεν θέλω να είμαι ένα τίποτα. Ως εδώ! Επιτέλους να τελειώνω με αυτή την σκατοζωή!ΜΕΙΝΕ ΜΑΚΡΥΑ! ΜΕ ΑΚΟΥΣ;» Ο άλλος παραμένει ασάλευτος, στα δύο μέτρα από εκείνον που θέλει να πεθάνει «Κάνε όπως θέλεις, αλλά πρώτα, σε παρακαλώ κατέβα, έτσι να πάμε για έναν καφέ. Θέλω, πριν να κάνεις το παραμικρό, να με ακούσεις για λίγο. Έτσι να κουβεντιάσουμε λίγο. Να σου πώ και τη δικιά μου γνώμη. Και μετά κάνεις ότι γουστάρεις. Ένα έχω να σου πώ. Δεν έιμαι ούτε μπάτσος, όυτε ψυχίατρος, ούτε τίποτα. Ένας απλός περαστικός είμαι, που κατάλαβε τι πας να κάνεις.» Η μορφή κάνει να γυρίσει προς αυτόν που μιλά αλλά πάνω στο γύρισμα γλιστράει. Μια βουτιά στο κενό....
Freeze frame. Αυτή είναι η ζωή μου. Και προφανώς έχω μόλις φτάσει στο ναδήρ.
Rewind. Ίσως το πρόσφατο παρελθόν μου να μπορέσει να εξηγήσει μερικά πράγματα. Πέντε χρόνια πίσω. Είμαι 26, έχω μόλις τελειώσει σπουδές, έχω καθαρίσει με το στρατό, και είμαι στη γύρα για δουλειά. Εχω την σχέση μου και είμαι στον πλανήτη Happy. Στέλνω τα βιογραφικά σε σετ των χιλίων, για να πάρω 2-3 απαντήσεις από εργοδότες. Πάω από τις 6 το πρωί στα μέρη όπου θα γίνουν οι συνεντεύξεις, για να μάθω ότι είναι και άλλοι τετρακόσιοι στη σειρά. Ώσπου σου έρχεται μια ευκαιρία. Σκατά ευκαιρία δηλαδή. Γραφειάς σε εργοστάσιο ψυγείων. Εφτακόσια ευρώ το μήνα, ωράριο όση ώρα πέρνει για να τελειώσω τρεις ντάνες δουλειά και να είναι στην ώρα της. Χάλια δηλαδή. Αλλά όπως πάντα υπάρχει ο φόβος να μην βρεθεί κανένας ποιο απελπισμένος να σου φάει τη δουλειά.
Ο ελεύθερος μου χρόνος γινόταν όλο και λιγότερος και οι συνευρέσεις μου με αυτήν όλο και πιο αραιές. Μετά από λίγο καιρό, όταν με στέλνανε για επαγγελματικά ταξίδια, αυτές οι συνευρέσεις μετατράπηκαν σε ένα-πήδημα-στα-γρήγορα-αραιά-και-που . Ώσπου τελείωσαν. Και τώρα είμαι ολομόναχος. Η σκατένια δουλειά του να είσαι μεσαίο στέλεχος σε επιχείρηση. Λίγα λεφτά, απαράδεκτες ώρες δουλειάς, επαγγελματικά ταξίδια και άγιος ο θεός. Ακόμα και τα επαγγελματικά ταξίδια ήταν μια κόλαση. Μια μινιατούρα της ζωής μου. Μια μικρή βαλίτσα, πάντα έτοιμη για αναχώρηση. Μέσα έχει ξυριστικά, 4-5 αλλαξιές ρούχα, ένα σακάκι (το άλλο το έχω στο χέρι) και ένας φορτιστής για κινητό και laptop. Το λάπτοπ πάντα μαζί μου στην καμπίνα, μπας και κάνω δουλειά όσο ταξιδεύω.
Φτάνω στο Heathrow. Γυρίζω το ρολόι τρεις ώρες πίσω και γραμμή για το ξενοδοχείο. Η για τις διαπραγματεύσεις. Δε βλέπω το Λονδίνο ούτε για μια ώρα. Είναι μονάχα οι τα κτίρια που βλέπω από τα τζάμια του αυτοκινήτου, καθώς πάω στον τελικό προορισμό μου.
Παρίσι
Βαρκελώνη
Ντουμπάι
Λισαβώνα
Νεα Υόρκη
Τόκυο
Μόσχα
Βερολίνο
Άμστερνταμ
Χαράρε
Κέηπ Τάουν
Κάιρο
Μέξικο Σίτι
Ρίο
Όπου πάω η ίδια εκνευριστική ρουτίνα. Για μένα τα επαγγελματικά ταξίδια είναι μόνο δουλειά. Αρκετά cost-effective για το αφεντικό, που δεν θέλει έξτρα μέρες χαζολογήματος στην πόλη για τους υπαλλήλους. Εμείς να δουλεύουμε σαν τα σκυλιά και αυτός να αράζει άνετος στα Κωλονάκια και τα Κεφαλάρια μοστράρωντας τη Φεράρι μπας και περάσει για γαμπρός και μαγκάκι περιοπής. Αυτά πρέπει να περνάω για να μπορέσω να βγάλω αρκετά για να ζήσω. Αισθάνομαι μόνος, αδύναμος, φοβισμένος και νευριασμένος. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, αλλά κάπως έτσι.
Πολλές φορές το σκεφτόμουν να δώσω τέλος. Όσο πιο γρήγορα και ανώδυνα γίνεται. Η αλήθεια είναι όμως ότι όλες τις φορές έκλασα μπάμιες. Έκανα πίσω την τελευταία στιγμή. Ώσπου ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Πτώχευση της εταιρίας. Το αφεντικό λέει ότι δεν είχε αρκετά λεφτά για να περπατήσει το πράγμα. Ναι καλά. Βγήκα στο δρόμο τρέχωντας, χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Και επειδή τα κεντρικά γραφεία (όπου και δούλευα χωμένος στο μικρό μου γραφειάκι) δεν έχουν κάποιο μπαλκόνι για να φουντάρω απο εκεί, ούτε και πρόσβαση στην ταράτσα, κατέβηκα αλαφιασμένος τη Σόλωνος. Μπήκα στο πρώτο ψηλό κτίριο που βρήκα, ανέβηκα τρέχωντας τις σκάλες μέχρι την ταράτσα και να ‘μαι εδώ. Έτοιμος να σκάσω σαν το πεπόνι στο οδόστρωμα. Ένα ουράνιο πλαφ και τα μυαλά μου κυμάς στο πεζοδρόμιο. Έλα όμως που ξανά έχω τις αμφιβολίες μου. Και αυτός ο περαστικός που μου λέει να κάτσω για έναν καφέ μαζί του να μου πει ότι έχει να πει πριν κάνω το οτιδήποτε. Κάνω να γυρίσω, γλιστράω και πέφτω στο κενό. Όμως μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, μια χερούκλα με έχει πιάσει. «Έλα φιλαράκι σε έπιασα, κάνε κουράγιο λίγα δευτερόλεπτα και θα πατήσεις έδαφος». Γυρνάω προς τα πάνω και τον βλέπω καθώς με τραβάει. Το παρουσιαστικό του δεν φέρνει καθόλου σε μπάτσο, μάλλον φαίνεται για τύπος του «καλού Σαμαρείτη». Τζινάκι ελαφρώς φθαρμένο, μακρύ άσπρο μαλλί, πουκαμισιά, γύρω στα 35. Κάνας καθηγητής θα είναι. Ή μήπως εργάζεται κάπου; Και λίγο ξενόφατσα μοιάζει.
Τελικά το μόνο πλαφ που ακούγεται είναι αυτό που κάνουν τα παγάκια στον φραπέ του ταχυφαγείου από κάτω. Ο συζητητής μου πίνει σιγά σιγά το τσάι του. «Ξέρεις», μου λέει «κατάλαβα τι πήγαινες να κάνεις από το βλέμμα σου. Και το γεγονός ότι μπήκες στην πρώτη πολυκατοικία που βρήκες, μου έβαλε πολλές ιδέες. Το έχω ξαναδεί αυτό. Πίσω στην πατρίδα όταν είχαμε την μεγάλη οικονομική κρίση έβλεπα πολλά τέτοια πρόσωπα. Βασικά είχα βρεθεί σε μια παρόμοια θέση με ‘σένα. Έίχα απελπιστεί και ήθελα απλά να πεθάνω. Χάιμε Ταρντέλλι....Χαίρω πολλύ.»
«Γιώργος Χατζηαργύρης», απαντώ « Ιταλός ε;». «Περίπου» λέει αυτός «είμαι Τάνο, δηλαδή είμαι Αργεντίνος, αλλά έχω καταγωγή από Ιταλία. Φαντάζομαι θα με ρωτήσεις πως ξέρω καλά τη γλώσσα σου. Τέσσερα χρόνια φιλοσοφία στο Μπουένος ΄Αιρες και τέσσερα χρόνια στη ξένες γλώσσες και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Και κατάφερα να έχω και κάποια χρόνια στο κουρμπέτι πριν ακόμη γίνω τριανταπέντε. Με πιάνεις; Όταν έγινε το μεγάλο κραχ στην Αργεντινή, δούλευα ως δημοσιογράφος, σε εφημερίδα. Λίγα λεφτά, πολλές ώρες δουλειάς, ελάχιστος ελεύθερος χρόνος. Και ξαφνικά έμεινα άνεργος.» «Ώπα σαν να μου λες το βιογραφικό μου.» «Δηλαδή;» « Απόφοιτος οικονομικών επιστημών, δουλεύω σαν κατώτερος λογιστής σε εταιρία. Εργοστάσιο ψυγείων... και μόλις κλείσαμε.» «Άσχημο αυτό. Να μένεις χωρίς δουλειά. Σχεδόν ντροπιαστικό. Και όταν έχεις στόματα να θρέψεις ακόμη χειρότερο. Βέβαια ούτε και ‘γω είχα οικογένεια όταν μου έλαχε αυτό, αλλά ήξερα πολλους οικογενειάρχες που έμειναν επί ξύλου κρεμάμενοι όταν έκλεισε η εφημερίδα. Αλλά σε μας έγινε κάτι το πρωτόγνωρο. Ενώ είχαμε απελπιστεί, κάποιος πέταξε την ιδέα να πάρουμε την εφημερίδα υπό τον έλεγχο μας εμείς, οι εργαζόμενοι. Έλεγε ότι αφού το τυπογραφείο και τα γραφεία είναι στο ίδιο κτίριο, γιατί δεν τα καταλαμβάνουμε, για να την λειτουργήσουμε εμείς. Πήγαμε λοιπόν και κάναμε κατάληψη. Και μετά την ξανακυκλοφορήσαμε.»
« Καλά και πως έγιναν όλα αυτά; Κατάληψη, εργατικός έλεγχος, λίγο παράξενα μου ακούγονται.» «Κοίτα, αρχικά κάναμε μια απογραφή των μηχανημάτων και των υλικών. Τα συγκρίναμε με τα επίσημα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας και είδαμε ότι πολλά από αυτά έλειπαν. Πήγαμε στο δικαστήριο, και το δικαστήριο αποφάσησε ότι ο εκδότης έκλεψε τα μηχανήματα αυτά από την εταιρία, και τα πούλησε για να βγάλει κέρδος. Και έτσι μας επέτρεψε να λειτουργούμε την εταιρία. Αποφασήσαμε την εταιρία να την διοικεί η Γενική Συνέλευση των Εργαζομένων. Υπάρχει βεβαια και ένα Δ.Σ., αλλά αυτό είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητό και είναι αιρετό. Δηλαδή, αποτελείται από εκπροσώπους των εργαζομένων σε κάθε τομέα, αλλά οι αντιπρόσωποι αν δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, μπορούν ανα πάσα στιγμή να αντικατασταθούν, και στη θέση τους να εκλεγούν άλλοι. Οι δημοσιογράφοι αποφασίζουν για τα άρθρα που θα βγουν, οι σελιδωτές για το πως θα τυπωθεί η κάθε σελίδα, οι τυπογράφοι για το μελάνι που θα χρησιμοποιηθεί, το είδος του χαρτιού, κλπ. Δηλαδή ο καθένας αποφασίζει τι είναι το καλύτερο ανάλογα με τη δουλειά του. Γιατί κάποιος που κάνει μια δουλειά είναι συνήθως αυτός που ξέρει πως μπορεί να γίνει αυτή η δουλειά καλύτερη. Βάλαμε και έναν «κουμπαρά» μεταξύ μας, και μαζέψαμε λεφτά για να μπορέσουμε να αγοράσουμε τα απαραίτητα μηχανήματα. Δηλαδή την πρέσα του τυπογραφείου, και μερικά κομπιούτερ. Και μετά αρχήσαμε τη δουλειά. Όλοι είχαμε βασικά τις ίδιες απολαβές, αλλά αυτές αυξάνονταν ανάλογα με τις ανάγκες μας. Αν κάποιος είχε οικογένεια, έπερνε περισσότερα λεφτά από κάποιον που δεν είχε. Αν κάποιος είχε να φροντίσει τους γονείς του ή τη γυναίκα του, έπερνε περισσότερα λεφτά από όσους δεν είχαν τέτοια υποχρέωση. Αν κάποιος ήταν άρρωστος, ή είχε άρρωστα παιδιά, η εταιρία του πλήρωνε γιατρό, φάρμακα και εαν χρειαζόταν νοσοκομείο. Έτσι ο καθένας έπερνε καλά λεφτά, είχε απόλυτο έλεγχο πάνω στη δουλειά του. Και η εφημερίδα γινόταν όλο και καλύτερη σε ποιότητα, παρά το γεγονός ότι την πουλάγαμε σε χαμηλότερη τιμή από όταν ήταν του αφεντικού.»
«Και ο κόσμος πως την υποδέχτηκε;» «Με αγάπη. Έλεγαν...επιτέλους να μια σωστή εφημερίδα, με καλούς δημοσιογράφους που δεν γράφουν ότι τους λένε τα αφεντικά. Την αγόραζαν μετα μανίας. Ακόμα και τώρα έτσι είναι. Για να καταλάβεις αλλάξαμε όλα τα θέματα στην εφημερίδα και βάλαμε θέματα που αφορούν περισσότερο πράγματα που αφορούν την καθημερινή ζωή του μέσου Αργεντίνου, αλλά και τι γίνεται στον κόσμο.Βάλαμε ανταποκριτές σε όλη τη Λατινική Αμερική, αλλά και σε όσες χώρες φαίνεται κάτι να αλλάζει δραστικά. Γαλλία, Ελλάδα, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, Βρετανία, όπου υπάρχουν ισχυρά κινήματα και ανταποκριτής. Και αποφασίζουμε μαζί με τους συναδέλφους του διεθνούς ρεπορτάζ για το σε ποια θέματα θα γίνουν αφιερώματα στο κυριακάτικο φύλλο, ποιο άρθρο θα μπει πότε και ταα λοιπά. Κάθε βδομάδα συνδεόμαστε μέσω skype και τα αποφασίζουμε αυτά, δημοκρατικά.» «Μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα. Αλλά αντιδράσεις δεν υπήρχαν;» «Κοίτα αυτές πάντα υπάρχουν. Το αφεντικό μας έστειλε την αστυνομία πολλές φορές. Αλλα ξέρεις τι; Στους μεγάλους αγώνες, ο κόσμος συσπειρώνεται. Τους διώχναμε τους μπάτσους. Και όταν έρχονταν με ενισχύσεις, φέρναμε και εμείς τις δικές μας. Έρχονταν και σύντροφοι από άλλα κατειλημένα εργοστάσια και βοηθούσαν. Και μετά από λίγο καιρό ερχόταν και ο κόσμος για να τους σταματήσει. Καταλαβαίνεις; Ήμασταν η φωνή όλων αυτών ανθρώπων που καταπιέζονταν επι τόσο καιρό απο την κυβέρνηση. Όλων αυτών των ανθρώπων που τους λήστευε καθημερινά ο καπιταλιστής, το αφεντικό. Είμασταν οι νοικοκυρές που
βάραγαν τις άδιες κατσαρόλες στις διαδηλώσεις. Είμασταν οι άνεργοι που συγκρούωνταν με την αστυνομία. Είμασταν οι μαθητές που ζητούσανε καλύτερα δημόσια σχολεία. Είμασταν οι φοιτητές που ζητούσαν πανεπιστήμια χωρίς δίδακτρα. Είμασταν οι καταληψίες που υπερασπίζονταν τις δουλειές τους. Είμασταν οι «τρελές» της Πλατείας του Μάρτη που ακόμη προσπαθούν να μάθουν τι απόγιναν τα παιδιά και τα εγγόνια τους που εξαφανίστηκαν κατά τη Χούντα του Βιντέλα. Είμασταν, και ακόμη είμαστε, η φωνή ενός λαού που ζητά αυτά που του ανήκουν, τα αυτονόητα. Ψωμί, παιδεία, ανθρώπινα δικαιώματα, εργασία, υγεία. ΄Ολα αυτά τα αυτονόητα δικαιώματα που στερούν από τον απλό κοσμάκη στις φτωχές χώρες, και προσπαθούν διακαώς να τα πάρουν πίσω και απο τον κόσμο στις πλούσιες χώρες. Και βέβαια αυτός ο κόσμος δεν θέλει να τη χάσει αυτή τη φωνή. Και αυτός ο κόσμος βρέθηκε στο πλευρό μας. Μπήκε πολλές φορές ανάμεσα στους μπάτσους και εμάς , για να μας υπερασπιστεί, γιατί έτσι υπερασπιζόταν και το δικό του δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα, να απεργεί, να διεκδηκεί.»
Αναρωτήθηκα αν θα μπορούσα να κάνω και εγώ κάτι τέτοιο. Αλλά μια γρήγορη σκέψη μου έσβησε τις όποιες αμφιβολίες. Στη Γαλλία ο κόσμος με πορείες και διαδηλώσεις ματαίωσε το CPE. Στην Οαχάκα, στο Μεξικό, οι εξεγερμένοι λαοί της περιοχής ήταν αφέντες της πολιτείας για αρκετό καιρό. Στην Αργεντινή οι καταληψίες των εργοστασίων. Και εδώ την Ελλάδα οι αγώνες των φοιτητών και των εργατών γιγαντώνονται, ο κόσμος δείχνει τη δυσαρέσκεια του απέναντι στο σύστημα όλο και ποιό ανοιχτά. Έχουνε πατήσει τα σταφύλια της οργής οι κυβερνώντες. Και είναι καιρός να τους δείξουμε ότι η αγανάκτηση του κόσμου, σημαίνει και το τέλος τους. Θα το κάνω. Σηκώνομαι να βγω από το ταχυφαγείο. Πέρνω το νούμερο του τηλεφώνου του.
«I think this is the begining of a beautyful friendship» του λέω, σαν άλλος Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ, αλλά αυτός αμέσως με διορθώνει.
«Μια όμορφη επανάσταση πάμε να ξεκινήσουμε, όχι απλά μια φιλία.»
Και όλα αυτά πριν ξεχυθώ στους δρόμους της Αθήνας, με νέα ορμή, για να οργανώσω τον κόσμο. Διασχίζω γρήγορα τη Σόλωνος και πάω προς τα γραφεία, μπας και βρω κανένα συνάδελφο να πάμε μαζί στο εργοστάσιο να κάνουμε μια γενική συνέλευση όλοι οι εργαζόμενοι. Μου έχουν μπει πολλές ιδέες. Στο δρόμο μουρμουρίζω τα λόγια του Τομ Τζόουτ, και με κάθε πρόταση νιώθω πιο ζωντανός. Στο τέλος τα λέω μεγαλοφόνως μονοκοπανιά.
Θα βρίσκομαι παντού....όπου κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις. Όπου αγωνίζονται οι πεινασμένοι για να βρουν να φαν’, θα ‘μαι κ’εγώ εκεί. Όπου κανένας πολιτσμάνος χτυπάει κάποιον άνθρωπο, θα ‘μαι και γω στη φωνή των οργισμένων ανθρώπων και ...θα ‘μαι μες το γέλιο των παιδιών σαν είναι πεινασμένα και ξέρουν πως το φαγητό ειν’ έτοιμο. Και όταν ποια οι δικοί μας θα τρων απ’ όσα οι ίδιοι αναστήσουν,και όταν ποια θα ζούνε μεσ’ τα σπίτια που χτίσανε οι ίδιοι, ε, θα ‘μαι κ’εγώ εκεί. Αν είναι όπως τα ‘λεγε ο Κέιζυ θα ‘μαι κ’ εγώ εκεί.
Wednesday, July 23, 2008
El Señor Antipirina - ΦΕΥΓΩ
Φεύγω για διακοπες και βαζω λουκέτο για λιγο καιρό ακόμη....σας αφήνω να απολαύσετε, όμως.....
αφιερωμένο στην Urban Tulip, που μάλλον το χρειάζεται
Gogol Bordello - Ultimate (High Quality - Bratislava)
To all of us who are forced to do things that we don't want to, or participate in situations we don't like...
If we are here not to do.....
Friday, July 04, 2008
Mr Tsipras
What did you mean when you stated that SYN is watching AKEL closely and learning from AKEL how to go in power?
a)that SYN will cooperate for a term in a government with PASOK and LAOS before you run for Prime Minister
b) that SYN will adopt Stalinist policies within its rank and file, but also neoliberal policies once it goes in government?
c) That your first goal will be to become president of the parliament, and then prime minister.
Please answer
a)that SYN will cooperate for a term in a government with PASOK and LAOS before you run for Prime Minister
b) that SYN will adopt Stalinist policies within its rank and file, but also neoliberal policies once it goes in government?
c) That your first goal will be to become president of the parliament, and then prime minister.
Please answer
Friday, June 27, 2008
Globaltravellersuncensored updated
Just visit to see my first interrail piece.
For those of you who do speak greek, there is a very interresting piece on Cairo made by Daskaloua, and another piece on Zurich made by me ....
For those of you who do speak greek, there is a very interresting piece on Cairo made by Daskaloua, and another piece on Zurich made by me ....
Monday, June 16, 2008
the duke european tour 08
Rome 10-13/06
Bologna 13-16/06
Venezia 16-18/06
Marseille 18-21/06
Barcelona 22-25/06
Valencia 25-28/06
Granada 28/06-01/07
Lisboa 02-05/07
Madrid 06-08/07
Anybody joining for the remaining cities?
everybody else hang on, the journal will be coming on at the travellers uncensored blog within the month
Bologna 13-16/06
Venezia 16-18/06
Marseille 18-21/06
Barcelona 22-25/06
Valencia 25-28/06
Granada 28/06-01/07
Lisboa 02-05/07
Madrid 06-08/07
Anybody joining for the remaining cities?
everybody else hang on, the journal will be coming on at the travellers uncensored blog within the month
Thursday, May 22, 2008
Università di Cipro: Arrivenderci e ‘VA FANCULO!
Σε μια βδομάδα από σήμερα μαζεύω τα μπογαλάκια μου και λέω οριστικά αντίο. Παίρνω το πτυχίο μου και ρίχνω επιτέλους μαύρη πέτρα πίσω μου και δεν ξαναγυρνώ. Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δηλαδή, γιατί στην Κύπρο σκοπεύω να επιστρέψω λίαν συντόμως, εάν αποφασίσουν τελικά οι φασίστες να επισκεφτούν το Νησί.
Στα καθ’ημάς τώρα. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου ακολουθεί το χαβά του. Πρόσφατα έδωσε τα πάπούτσια στο χέρι σε κάποιους φοιτητές του μαθηματικού (ανάμεσα σε αυτούς και κάτι φίλους μου). Ένας ακόμη βαίνει ολοταχώς προς διαγραφή, αν και διαβάζει για να περάσει όλα τα μαθήματα φέτος. Αλλά υπολογίζω στην αδιαλλαξία των καθηγητών του Παν.Κυ, οι οποίοι (τουλάχιστον ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών) δεν σε περνάνε εάν εκφράζεις γνώμη αντίθετη με τη δική τους, ή εάν δεν είσαι παιδί λάστιχο και δεν καταφέρνεις να διαβάζεις 20 ώρες το 24ωρο. Η εργασιακή ελαστικότητα και η διαδικασίες της Μπολόνια έχουν μπει στους όρους λειτουργίας του ucy, και ιδίως αυτή η περίφημη αυτονομία (η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επιβολή διδάκτρων και την καταστροφή της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας).
Περιμένω εναγωνίως να μάθω την βαθμολογία για το τελευταίο μάθημα που έδωσα (στα άλλα δύο πήρα 9,5 και 10 αντιστοίχως), με την ελπίδα να μου ανεβάσουν λίγο τον μέσο όρο, μπας και φτάσω στο «λίαν καλώς».
Περιμένω επίσης να δω εάν θα μπουν οι τελευταίες κριτικές μου στην φυτητική, στο τεύχος του Μάη. Αν και εάν κρίνω από τους προηγούμενους μήνες, μάλλον δεν θα μπουν ούτε του αγίου πούτσου, μιας και το τελευταίο εξάμηνο δεν εμφανίζονται στην «φ», και στη θέση τους μπαίνουν άρθρα των πέντε και έξι σελίδων γεμάτα μαλακίες. Το ίδιο γίνεται και με το τελευταίο άρθρο του Neil, στο οποίο τα χώνει για την κατάσταση στην «Πρυτανική Φωνή» (βλ. Δύο προηγούμενα post). Περιμένει το άρθρο του να μπει εδώ και δύο μήνες, αλλά δεν το δημοσιεύουν. Αλλά γιατί να τα δημοσιεύσουν; Και η φυτιτική ένα μαγαζάκι έχει γίνει, και μάλιστα αυτοί που κάνουν κουμάντο είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο και στο Πανεπιστημιακό Ραδιόφωνο, πιθανόν παρέα με τους γνωστούς-άγνωστους εν τη μπλογκόσφαιρα και την φοιτητική κοινότητα σπιούνους και τσίρους τους. Είναι απίστευτοι... Εγώ έχω φτάσει αισίως τα 26 και δεν το σκέφτομαι καν να πουληθώ στο διάολο, και αυτοί είναι κάτι αμούστακα εικοσάχρονα που ακόμη δεν έχουν βγει απ’τ’ αυγό τους και μου χτίζουν καριέρα. Έ, ρε κάτι παλικάρια.
Μίλαγα και με κάποιους από τους παραγωγούς και μου έλεγαν πως πολύ φοβούνται ότι θα τσεκουρωθούν. Εν τω μεταξύ η διοίκηση του ραδιοσταθμού παίρνει κάθε τεύχος 4 σελίδες για να διαφημίσει τα του ραδιοσταθμού. Έτσι, χρησιμοποιούμε φοιτητικές πηγές για να διαφημίσουμε τζάμπα την εταιρία μας, παίρνουμε λεφτά της ΦΕΠΑΝ για να καλύψουμε έξοδα τα οποία θα έπρεπε να καλύπτει η εταιρία, λειτουργούμε κατά παράβαση μιας σειράς άρθρων της εργατικής νομοθεσίας, και είμαστε άνετοι και ωραίοι. Βέβαια σε αυτό δεν φταίνε αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά. Φταίει και η ΦΕΠΑΝ, που αν και ξέρει τι όργια γίνονται με αυτό το θέμα (δηλαδή ότι χρηματοδοτείται, εμμέσως, με λεφτά που θα πήγαιναν στους ομίλους, μια εταιρία) επιλέγει να κάνει τον Κινέζο, αντί να τους βάλει χέρι. Βέβαια θα μου πεις, το να ανταλλάζουν φτυαριές με λάσπη είναι πολύ πιο επικερδές από το να λαβαίνουν δράση σε φλέγοντα ζητήματα της καθημερινής και μη ζωής των φοιτητών.
Αποφάσισε λέει το ΔΗΚΟ ότι ο Τάσσος έχασε επειδή δεν έκανε ρουσφέτια και ήταν ο μόνος έντιμος υποψήφιος. Εδώ γελάει και ο παρδαλός emo. Μερικές φορές πιστεύω ότι θα έπρεπε να κλείσουν την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του ΔΗΚΟ σε κλουβί σε περίοπτη θέση μέσα στον ζωολογικό κήπο της Λεμεσού, για να δείχνουν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της μακράς έκθεσης στην ρητορική του «Δευκαλίωνα», τον Γιορκατζισμό και τα απομνημονεύματα του Γρίβα.
Μεγάλοι σεισμοί σε Κίνα και Καμπότζη, και όπως πάντα, τα θύματα δεν είναι ούτε οι Κινέζοι γραφειοκράτες και η γενικότερη νομενκλατούρα, ούτε οι Καμποντιανοί Στρατηγοί. Είναι η φτωχολογιά, μάλιστα σε δύο χώρες όπου οι κοινωνικές διαφορές είναι αβυσσαλέες.
Και το μπλογκ της Δασκαλούας έγινε ενός χρόνου....Να το χαίρεται η κούκλα....Μια επίσκεψη κατά κει δεν βλάπτει καθόλου
Στα καθ’ημάς τώρα. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου ακολουθεί το χαβά του. Πρόσφατα έδωσε τα πάπούτσια στο χέρι σε κάποιους φοιτητές του μαθηματικού (ανάμεσα σε αυτούς και κάτι φίλους μου). Ένας ακόμη βαίνει ολοταχώς προς διαγραφή, αν και διαβάζει για να περάσει όλα τα μαθήματα φέτος. Αλλά υπολογίζω στην αδιαλλαξία των καθηγητών του Παν.Κυ, οι οποίοι (τουλάχιστον ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών) δεν σε περνάνε εάν εκφράζεις γνώμη αντίθετη με τη δική τους, ή εάν δεν είσαι παιδί λάστιχο και δεν καταφέρνεις να διαβάζεις 20 ώρες το 24ωρο. Η εργασιακή ελαστικότητα και η διαδικασίες της Μπολόνια έχουν μπει στους όρους λειτουργίας του ucy, και ιδίως αυτή η περίφημη αυτονομία (η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επιβολή διδάκτρων και την καταστροφή της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας).
Περιμένω εναγωνίως να μάθω την βαθμολογία για το τελευταίο μάθημα που έδωσα (στα άλλα δύο πήρα 9,5 και 10 αντιστοίχως), με την ελπίδα να μου ανεβάσουν λίγο τον μέσο όρο, μπας και φτάσω στο «λίαν καλώς».
Περιμένω επίσης να δω εάν θα μπουν οι τελευταίες κριτικές μου στην φυτητική, στο τεύχος του Μάη. Αν και εάν κρίνω από τους προηγούμενους μήνες, μάλλον δεν θα μπουν ούτε του αγίου πούτσου, μιας και το τελευταίο εξάμηνο δεν εμφανίζονται στην «φ», και στη θέση τους μπαίνουν άρθρα των πέντε και έξι σελίδων γεμάτα μαλακίες. Το ίδιο γίνεται και με το τελευταίο άρθρο του Neil, στο οποίο τα χώνει για την κατάσταση στην «Πρυτανική Φωνή» (βλ. Δύο προηγούμενα post). Περιμένει το άρθρο του να μπει εδώ και δύο μήνες, αλλά δεν το δημοσιεύουν. Αλλά γιατί να τα δημοσιεύσουν; Και η φυτιτική ένα μαγαζάκι έχει γίνει, και μάλιστα αυτοί που κάνουν κουμάντο είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο και στο Πανεπιστημιακό Ραδιόφωνο, πιθανόν παρέα με τους γνωστούς-άγνωστους εν τη μπλογκόσφαιρα και την φοιτητική κοινότητα σπιούνους και τσίρους τους. Είναι απίστευτοι... Εγώ έχω φτάσει αισίως τα 26 και δεν το σκέφτομαι καν να πουληθώ στο διάολο, και αυτοί είναι κάτι αμούστακα εικοσάχρονα που ακόμη δεν έχουν βγει απ’τ’ αυγό τους και μου χτίζουν καριέρα. Έ, ρε κάτι παλικάρια.
Μίλαγα και με κάποιους από τους παραγωγούς και μου έλεγαν πως πολύ φοβούνται ότι θα τσεκουρωθούν. Εν τω μεταξύ η διοίκηση του ραδιοσταθμού παίρνει κάθε τεύχος 4 σελίδες για να διαφημίσει τα του ραδιοσταθμού. Έτσι, χρησιμοποιούμε φοιτητικές πηγές για να διαφημίσουμε τζάμπα την εταιρία μας, παίρνουμε λεφτά της ΦΕΠΑΝ για να καλύψουμε έξοδα τα οποία θα έπρεπε να καλύπτει η εταιρία, λειτουργούμε κατά παράβαση μιας σειράς άρθρων της εργατικής νομοθεσίας, και είμαστε άνετοι και ωραίοι. Βέβαια σε αυτό δεν φταίνε αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά. Φταίει και η ΦΕΠΑΝ, που αν και ξέρει τι όργια γίνονται με αυτό το θέμα (δηλαδή ότι χρηματοδοτείται, εμμέσως, με λεφτά που θα πήγαιναν στους ομίλους, μια εταιρία) επιλέγει να κάνει τον Κινέζο, αντί να τους βάλει χέρι. Βέβαια θα μου πεις, το να ανταλλάζουν φτυαριές με λάσπη είναι πολύ πιο επικερδές από το να λαβαίνουν δράση σε φλέγοντα ζητήματα της καθημερινής και μη ζωής των φοιτητών.
Αποφάσισε λέει το ΔΗΚΟ ότι ο Τάσσος έχασε επειδή δεν έκανε ρουσφέτια και ήταν ο μόνος έντιμος υποψήφιος. Εδώ γελάει και ο παρδαλός emo. Μερικές φορές πιστεύω ότι θα έπρεπε να κλείσουν την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του ΔΗΚΟ σε κλουβί σε περίοπτη θέση μέσα στον ζωολογικό κήπο της Λεμεσού, για να δείχνουν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της μακράς έκθεσης στην ρητορική του «Δευκαλίωνα», τον Γιορκατζισμό και τα απομνημονεύματα του Γρίβα.
Μεγάλοι σεισμοί σε Κίνα και Καμπότζη, και όπως πάντα, τα θύματα δεν είναι ούτε οι Κινέζοι γραφειοκράτες και η γενικότερη νομενκλατούρα, ούτε οι Καμποντιανοί Στρατηγοί. Είναι η φτωχολογιά, μάλιστα σε δύο χώρες όπου οι κοινωνικές διαφορές είναι αβυσσαλέες.
Και το μπλογκ της Δασκαλούας έγινε ενός χρόνου....Να το χαίρεται η κούκλα....Μια επίσκεψη κατά κει δεν βλάπτει καθόλου
Monday, April 14, 2008
Μα καλά πουτανιές στις πουτάνες; (radio ucy update)
Πιάσαν τα πόστα κοθώνια
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ
Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Γιάννης Μηλιώκας
Τελικά τα όσα γίνονται στον γιου σι γουαϊ βόις δεν έχουν τελειωμό ούτε έχουν όριο ξευτίλας. Πριν από μερικές ημέρες έγινε η γενική συνέλευση του Ραδιοφωνικού Ομίλου. Εκεί πέσανε κανονικά οι μάσκες. Τα όσα αποκαλύφτηκαν είναι ενδεικτικά. Κατ’ αρχήν η διοικούσα επιτροπή του ομίλου, (η οποία αποτελείται από τα μέλη της διορισμένης από το Δ.Σ. της εταιρίας συντονιστικής του σταθμού, τα οποία εξέλεξαν εαυτόν χωρίς καν να ενημερώσουν τα μέλη του ομίλου, παρακαλώ), ότι ο όμιλος δημιουργήθηκε καθαρά και μόνο για να εξασφαλιστούν πόροι για μηχανήματα του ραδιοσταθμού ( τα οποία δεν αγοράζει η εταιρία λόγω «εξόδων»), και για να προωθήσει τον ραδιοσταθμό μέσα στο πανεπιστήμιο (τζάμπα διαφήμιση της εταιρίας δηλαδή). Ο όμιλος δεν έχει καμία δικαιοδοσία πάνω στις αποφάσεις που παίρνονται από την εταιρία, απλά κάνει μέρος του χαμαλικιού και προσφέρει απλήρωτους υπαλλήλους χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα (εμ, συγνώμη ήθελα να πω εθελοντές)!
Επίσης μάθαμε ότι το Δ.Σ. παίρνει όλες τις αποφάσεις σε σχέση με το πρόγραμμα του σταθμού χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τη γνώμη των παραγωγών και ότι τα συμβόλαια βάσει των οποίων προσληφθήκαμε συντάχτηκαν από το Δ.Σ., και το καταστατικό του σταθμού, σε συνδυασμό με τις φωτοτυπίες των συμβολαίων μας θα τα παραλάβουμε οσονούπω μέσω email, πράγμα το οποίο περιμένουμε εδώ και πέντε εβδομάδες(!)
Η δε απόλυση του παραγωγού έγινε επειδή ακούστηκε ότι υπ’ήρχε τσιγάρο στο στούντιο, και επειδή στην ίδια εκπομπή (είναι διαθέσιμο το λινκ παρακάτω) ο παραγωγός είχε το θράσος να πει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι έχει γραμμένη τη διοίκηση , τον σταθμό και τους άλλους παραγωγούς λέγοντας «αυτή η εκπομπή είναι πολύ πιθανόν να είναι η τελευταία μου, για αυτό χτυπηθείτε με αυτό το τελευταίο κομμάτι γερά» (μπαρδόν;). Μάλλον του την είχαν στημένη. Ποιος μπορεί να ακούει «τυχαία» μια εκπομπή στις τρεις το πρωί;
Ναι καλά διαβάσατε, στον ραδιοσταθμό κυκλοφορούν χαφιέδες. Χαφιέδες ολκής, εφάμιλλοι της Γκεστάπο και της Τσέκας. Σε μια φάση μάλιστα, η υπεύθυνη προγραμμάτων του σταθμού έβγαλε μπλοκάκι στην αίθουσα, και κατά μία πληροφορία σε αυτό σημείωνε τα ονόματα των παραγωγών και των μελών του ομίλου που έφεραν αντιδράσεις στα όσα έλεγε (λέγοντας ότι σημειώνει τα προβλήματα των παραγωγών, οι πληροφορίες μου όμως λένε άλλα). Τι άλλο να περιμένεις βέβαια, από έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί, και καλά, τους παραγωγούς στο Δ.Σ., αλλά είναι δε «εκπρόσωπος» διορισμένος από τον πρόεδρο του σταθμού (τον αντιπρύτανη) (!!!)
Όσο για την απάντηση της στο ερώτημα που τέθηκε εάν θα μπορεί να στηθεί ραδιοσταθμός που να ελέγχεται από τους φοιτητές του Πανεπιστημίου και να μην λειτουργεί υπό το καθεστώς εταιρίας, αλλά υπό το καθεστώς απλού ομίλου, η απάντηση ήταν η εξής αφοπλιστική
«Είναι πολλά τα λεφτά!»
Τάδε έφη, λίγο πολύ Φαίδη Φαίδωνος, υπεύθυνη προγραμμάτων και συντονίστρια του σταθμού, μπροστά σε ολόκληρη την Γ.Σ. του ομίλου, ενώ είπε ότι εάν θέλουμε μπορούμε να διαλύσουμε τον όμιλο, αλλά το Δ.Σ. του ομίλου (οι αυτοψηφισμένοι ντε!) θα μπορεί να συνεχίσει να τον λειτουργεί, χάρη στα δεκαπέντε (εμφανή και άφαντα) άτομα που έχουν υπογράψει για την δημιουργία του ομίλου.
Δηλαδή ότι και να αποφασίσει η πλειοψηφία, ο όμιλος θα συνεχίσει να παίρνει κονδύλια από την ΦΕΠΑΝ (και συνεπώς κονδύλια που θα πήγαιναν σε άλλους ομίλους), κανονικά και με τον νόμο, και να τα δίνει σε μία εταιρία. Εάν αυτό είχε όνομα θα ονομαζόταν απάτη. Και εάν ο τρόπος λειτουργίας του Δ.Σ. είχε ένα όνομα, θα ονομαζόταν Χούντα. Και όλα αυτά γιατί κάθε υποψία ελευθερίας, μπορεί να «βλάψει την φήμη του πανεπιστημίου». Δηλαδή οι όποιες παρασπονδίες του ραδιοφωνμικού παραγωγού βλάπτουν την φήμη του ραδιοσταθμού και του πανεπιστημίου, γι’ αυτό και εμείς ακολουθούμε μια τακτική τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» μπας και τη διαφυλάξουμε. Λες και η έλλειψη δημοκρατίας μέσα σε οργανωμένες καταστάσεις που διαφημίζονται ως η «νίκη του φοιτητή» δεν είναι ένα τερατώδες ρεζιλίκι. Λες και οι απάτες και τα ψέμματα σε βάρος του φοιτητή δεν είναι ρεζιλίκι.
Σκατά στα μούτρα τους.
Υ.Γ. Πιθανόν να προσέξατε το νέο μου poll. Δεν χάνετε τίποτα να ψηφίσετε, γιατί ίσως το όνομα που να δώσετε να γίνει πιο ενδεικτικό της κατάστασης του ucy voice.
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ
Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Γιάννης Μηλιώκας
Τελικά τα όσα γίνονται στον γιου σι γουαϊ βόις δεν έχουν τελειωμό ούτε έχουν όριο ξευτίλας. Πριν από μερικές ημέρες έγινε η γενική συνέλευση του Ραδιοφωνικού Ομίλου. Εκεί πέσανε κανονικά οι μάσκες. Τα όσα αποκαλύφτηκαν είναι ενδεικτικά. Κατ’ αρχήν η διοικούσα επιτροπή του ομίλου, (η οποία αποτελείται από τα μέλη της διορισμένης από το Δ.Σ. της εταιρίας συντονιστικής του σταθμού, τα οποία εξέλεξαν εαυτόν χωρίς καν να ενημερώσουν τα μέλη του ομίλου, παρακαλώ), ότι ο όμιλος δημιουργήθηκε καθαρά και μόνο για να εξασφαλιστούν πόροι για μηχανήματα του ραδιοσταθμού ( τα οποία δεν αγοράζει η εταιρία λόγω «εξόδων»), και για να προωθήσει τον ραδιοσταθμό μέσα στο πανεπιστήμιο (τζάμπα διαφήμιση της εταιρίας δηλαδή). Ο όμιλος δεν έχει καμία δικαιοδοσία πάνω στις αποφάσεις που παίρνονται από την εταιρία, απλά κάνει μέρος του χαμαλικιού και προσφέρει απλήρωτους υπαλλήλους χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα (εμ, συγνώμη ήθελα να πω εθελοντές)!
Επίσης μάθαμε ότι το Δ.Σ. παίρνει όλες τις αποφάσεις σε σχέση με το πρόγραμμα του σταθμού χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τη γνώμη των παραγωγών και ότι τα συμβόλαια βάσει των οποίων προσληφθήκαμε συντάχτηκαν από το Δ.Σ., και το καταστατικό του σταθμού, σε συνδυασμό με τις φωτοτυπίες των συμβολαίων μας θα τα παραλάβουμε οσονούπω μέσω email, πράγμα το οποίο περιμένουμε εδώ και πέντε εβδομάδες(!)
Η δε απόλυση του παραγωγού έγινε επειδή ακούστηκε ότι υπ’ήρχε τσιγάρο στο στούντιο, και επειδή στην ίδια εκπομπή (είναι διαθέσιμο το λινκ παρακάτω) ο παραγωγός είχε το θράσος να πει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι έχει γραμμένη τη διοίκηση , τον σταθμό και τους άλλους παραγωγούς λέγοντας «αυτή η εκπομπή είναι πολύ πιθανόν να είναι η τελευταία μου, για αυτό χτυπηθείτε με αυτό το τελευταίο κομμάτι γερά» (μπαρδόν;). Μάλλον του την είχαν στημένη. Ποιος μπορεί να ακούει «τυχαία» μια εκπομπή στις τρεις το πρωί;
Ναι καλά διαβάσατε, στον ραδιοσταθμό κυκλοφορούν χαφιέδες. Χαφιέδες ολκής, εφάμιλλοι της Γκεστάπο και της Τσέκας. Σε μια φάση μάλιστα, η υπεύθυνη προγραμμάτων του σταθμού έβγαλε μπλοκάκι στην αίθουσα, και κατά μία πληροφορία σε αυτό σημείωνε τα ονόματα των παραγωγών και των μελών του ομίλου που έφεραν αντιδράσεις στα όσα έλεγε (λέγοντας ότι σημειώνει τα προβλήματα των παραγωγών, οι πληροφορίες μου όμως λένε άλλα). Τι άλλο να περιμένεις βέβαια, από έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί, και καλά, τους παραγωγούς στο Δ.Σ., αλλά είναι δε «εκπρόσωπος» διορισμένος από τον πρόεδρο του σταθμού (τον αντιπρύτανη) (!!!)
Όσο για την απάντηση της στο ερώτημα που τέθηκε εάν θα μπορεί να στηθεί ραδιοσταθμός που να ελέγχεται από τους φοιτητές του Πανεπιστημίου και να μην λειτουργεί υπό το καθεστώς εταιρίας, αλλά υπό το καθεστώς απλού ομίλου, η απάντηση ήταν η εξής αφοπλιστική
«Είναι πολλά τα λεφτά!»
Τάδε έφη, λίγο πολύ Φαίδη Φαίδωνος, υπεύθυνη προγραμμάτων και συντονίστρια του σταθμού, μπροστά σε ολόκληρη την Γ.Σ. του ομίλου, ενώ είπε ότι εάν θέλουμε μπορούμε να διαλύσουμε τον όμιλο, αλλά το Δ.Σ. του ομίλου (οι αυτοψηφισμένοι ντε!) θα μπορεί να συνεχίσει να τον λειτουργεί, χάρη στα δεκαπέντε (εμφανή και άφαντα) άτομα που έχουν υπογράψει για την δημιουργία του ομίλου.
Δηλαδή ότι και να αποφασίσει η πλειοψηφία, ο όμιλος θα συνεχίσει να παίρνει κονδύλια από την ΦΕΠΑΝ (και συνεπώς κονδύλια που θα πήγαιναν σε άλλους ομίλους), κανονικά και με τον νόμο, και να τα δίνει σε μία εταιρία. Εάν αυτό είχε όνομα θα ονομαζόταν απάτη. Και εάν ο τρόπος λειτουργίας του Δ.Σ. είχε ένα όνομα, θα ονομαζόταν Χούντα. Και όλα αυτά γιατί κάθε υποψία ελευθερίας, μπορεί να «βλάψει την φήμη του πανεπιστημίου». Δηλαδή οι όποιες παρασπονδίες του ραδιοφωνμικού παραγωγού βλάπτουν την φήμη του ραδιοσταθμού και του πανεπιστημίου, γι’ αυτό και εμείς ακολουθούμε μια τακτική τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» μπας και τη διαφυλάξουμε. Λες και η έλλειψη δημοκρατίας μέσα σε οργανωμένες καταστάσεις που διαφημίζονται ως η «νίκη του φοιτητή» δεν είναι ένα τερατώδες ρεζιλίκι. Λες και οι απάτες και τα ψέμματα σε βάρος του φοιτητή δεν είναι ρεζιλίκι.
Σκατά στα μούτρα τους.
Υ.Γ. Πιθανόν να προσέξατε το νέο μου poll. Δεν χάνετε τίποτα να ψηφίσετε, γιατί ίσως το όνομα που να δώσετε να γίνει πιο ενδεικτικό της κατάστασης του ucy voice.
Monday, March 31, 2008
radio ucy
Πριν από λίγες βδομάδες, δημιουργήθηκε ο όμιλος του ραδιοσταθμού του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Είναι όμως αυτός ο «όμιλος» πραγματικά όμιλος ή μήπως είναι κάτι άλλο;
Κατ’ αρχήν, όποιος περνάει από το στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού βλέπει την επιγραφή Πανεπιστημιακή Φωνή ΛΤΔ. Ο ραδιοσταθμός είναι, κατ’ αρχήν μια εταιρία περιορισμένης ευθύνης, χρηματοδοτούμενη από το Πανεπιστήμιο. Οι παραγωγοί είναι στην ουσία υπάλληλοι του ραδιοσταθμού. Υπόκεινται στην ίδια σχεδόν λογοκρισία στην οποία υπόκεινται οι συνάδελφοι τους των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών. Δεσμεύονται και αυτοί με συμβόλαια. Και απολύονται.
Αλλά, όσοι απολύονται λόγω παραβίασης των όρων του καταστατικού της εταιρίας
( ένα καταστατικό το οποίο κανείς δεν είδε ποτέ, γιατί εμπεριέχει τα «αυτονόητα» και όποιος δε διαφωνεί με αυτά «δεν είναι ανάγκη να το δει»), και του συμβολαίου
( το οποίο είναι υποχρεωμένοι να υπογράψουν όλοι οι παραγωγοί για να μπορούν να έχουν εκπομπή, και το οποίο περιέχει μόνο κανόνες σε σχέση με το πώς πρέπει να λειτουργεί ο παραγωγός κατά τη διάρκεια της εκπομπής), διαγράφονται αυτομάτως και από τον όμιλο.
Οι φοιτητές που εργάζονται στην Πανεπιστημιακή Φωνή, εκπροσωπούνται από μόλις ένα άτομο στη διοίκηση του σταθμού, ενώ όλες οι άλλες θέσεις είναι των εκπροσώπων της πρυτανείας, και του ακαδημαϊκού προσωπικού. Μάλιστα πρόεδρος του ραδιοσταθμού που διατείνεται ότι είναι η φωνή των φοιτητών του Πανεπιστημίου, είναι ο αντιπρύτανης.
Οπότε όλη η λειτουργία του δεν συνάδει με το να είναι όμιλος. Οι φοιτητές-παραγωγοί και μη, δεν έχουν κανένα λόγο για το τι γίνεται μέσα σε αυτόν. Τις αποφάσεις όλες τις παίρνει μόνο το ΔΣ και όχι η Γενική Συνέλευση του ομίλου. Η Γενική Συνέλευση είναι διακοσμητική όπως φαίνεται να είναι και ο όμιλος. Γιατί , αφού δεν λειτουργεί μήπως απλά δημιουργήθηκε για να μπορεί ο ραδιοσταθμός να απορροφά κονδύλια και από τους ομίλους του πανεπιστημίου;
Τι γίνεται μέσα στα στούντιο του ραδιοσταθμού;
Τα cd player δεν λειτουργούν με αποτέλεσμα, όσοι παραγωγοί δεν έχουν την τύχη να έχουν τον χρόνο να φτιάξουν ένα cd με τα κομμάτια που θα παίξουν κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ή να περάσουν τα κομμάτια τους στον υπολογιστή, ή να έχουν έναν σκληρό δίσκο με τα κομμάτια που παίζουν, να είναι αναγκασμένοι να μπαίνουν στη διαδικασία της αλλαγής των κομματιών που παίζουν μέσω της μοναδικής σιντιέρας που λειτουργεί, αυτής που έχει ο Η/Υ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το να γίνεται η διαδικασία χρονοβόρα, πράγμα που δυσκολεύει τους παραγωγούς στη δουλειά τους, αλλά επίσης γίνεται κουραστική για τους ακροατές. Ο δε σταθμός δεν εκπέμπει μέσω internet γιατί εδώ δεν έχει δοθεί το κονδύλι το οποίο θα επιτρέψει την αγορά των κατάλληλων εξαρτημάτων για την εκπομπή μέσω ίντερνετ. Και μιλάμε για το αστρονομικό ποσό των....... 15 ευρώ. Παρόλα αυτά επιμένουν να ζητούν από τους παραγωγούς να δείχνουν επαγγελματισμό, και να «λειτουργούν στον σταθμό όπως θα λειτουργούσαν στη δουλειά τους»
Οι παραγωγοί μπορούν να επιλέγουν ότι μουσική θέλουν, μιας και δεν ακολουθείται η πρακτική του playlist από τον σταθμό. Υπάρχει εκπομπή με μουσική μέταλ, δύο εκπομπές με ροκ και δύο εκπομπές με freestyle μουσικό ύφος. Όμως απαγορεύεται να ακούγονται κομμάτια με λέξεις «τζιζ» ή έστω να ακούγονται αυτές οι λέξεις.
Συγκεκριμένα τον Δεκέμβρη ομάδα παραγωγών δέχτηκε φραστική επίπληξη γιατί έπαιξαν το «Υβρεολόγιο» του Φοίβου Δεληβοριά. Και φέτος το Μάρτη παραγωγός δέχτηκε παρόμοια επίπληξη γιατί έπαιξε το κομμάτι « Fuc U» των Archive. Καταλαβαίνετε ότι αυτή η απαγόρευση μπορεί άνετα να υποκαταστήσει την «κονσέρβα» των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών.
Λέγεται επίσης ότι στο συγκεκριμένο ραδιοσταθμό οι παραγωγοί είναι ελεύθεροι να πουν ακριβώς ότι θέλουν. Και όμως υπάρχει προληπτική λογοκρισία. Και όποιος δεν μπορεί να την εφαρμόσει, έχει πρόβλημα. Να τι έπαθε ένας παραγωγός, ο οποίος έκανε πλήρη χρήση της «ελευθερίας» του. Στην αρχή, δέχτηκε επίπληξη για σχόλια που έκανε σε σχέση με πολιτικά κόμματα και πολιτικά πρόσωπα, διότι η πολιτική τοποθέτηση και τα σχόλια για κόμματα και πολιτικά πρόσωπα απαγορεύονται, σύμφωνα με τους κανονισμό του ραδιοσταθμού. Στις 19 Μαρτίου απολύθηκε από τον ραδιοσταθμό γιατι είπε κακές λέξεις (;), ακούστηκε ότι υπήρχε στην αίθουσα τσιγάρο, και αφιερώθηκε ένα τραγούδι στον αντιπρύτανη που δεν του άρεσε.
Το χειρότερο με αυτή την ιστορία, είναι ότι η απόλυση έγινε τηλεφωνικώς, χωρίς να αποφασίσει η Γενική Συνέλευση του ομίλου για κάτι τέτοιο. Αλλά η Γενική Συνέλευση δεν έχει την αρμοδιότητα να απολύσει κανέναν παραγωγό. Αντιθέτως αυτή την αρμοδιότητα έχει η συντονίστρια του ραδιοσταθμού.
Ας αφήσουμε τις μεσοβέζικες λύσεις. Ας αποφασίσουμε πώς όντως θέλουμε να λειτουργεί ο ραδιοσταθμός.
Αν θέλουν αυτοί να λειτουργεί σαν εταιρία όπως και είναι θα πρέπει να μας δώσουν τα δικαιώματά μας: συμβόλαια, μισθό, πιστοποιητικό συμμετοχής, αποζημίωση απόλυσης.
Όμως θέλουμε να λειτουργεί σαν όμιλος που
• Ανώτατο όργανό τους να είναι η Γενική Συνέλευση.
• Το ΔΣ να παίζει εκτελεστικό ρόλο, να είναι εκλεγμένο και αιρετό.
• Να εκφράζει πραγματικά την φωνή των φοιτητών χωρίς λογοκρισία
• Να είναι μέσο επικοινωνίας και ελεύθερης έκφρασης είτε αυτή είναι κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική
Με λίγα λόγια να ελέγχεται απο τους φοιτητές και να είναι για τους φοιτητές.
Y.Γ. Σήμερα μόλις (26/3) έμαθα ότι παραγωγοί που κανονικά θα είχαν εμπομπή την Τετάρτη 26/3 το απόγευμα, έμαθαν τυχαίως την προηγουμένη ημέρα ότι η εκπομπή τους θα ακυρονώταν λόγω εκδήλωσης του Πανεπιστημίου για την 25 Μαρτίου και την 1η Απριλίου, η οποία έπρεπε να αναμεταδωθεί ζωντανά....... Και ύστερα απαιτούν επαγγελματισμό από τους παραγωγούς
Είναι όμως αυτός ο «όμιλος» πραγματικά όμιλος ή μήπως είναι κάτι άλλο;
Κατ’ αρχήν, όποιος περνάει από το στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού βλέπει την επιγραφή Πανεπιστημιακή Φωνή ΛΤΔ. Ο ραδιοσταθμός είναι, κατ’ αρχήν μια εταιρία περιορισμένης ευθύνης, χρηματοδοτούμενη από το Πανεπιστήμιο. Οι παραγωγοί είναι στην ουσία υπάλληλοι του ραδιοσταθμού. Υπόκεινται στην ίδια σχεδόν λογοκρισία στην οποία υπόκεινται οι συνάδελφοι τους των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών. Δεσμεύονται και αυτοί με συμβόλαια. Και απολύονται.
Αλλά, όσοι απολύονται λόγω παραβίασης των όρων του καταστατικού της εταιρίας
( ένα καταστατικό το οποίο κανείς δεν είδε ποτέ, γιατί εμπεριέχει τα «αυτονόητα» και όποιος δε διαφωνεί με αυτά «δεν είναι ανάγκη να το δει»), και του συμβολαίου
( το οποίο είναι υποχρεωμένοι να υπογράψουν όλοι οι παραγωγοί για να μπορούν να έχουν εκπομπή, και το οποίο περιέχει μόνο κανόνες σε σχέση με το πώς πρέπει να λειτουργεί ο παραγωγός κατά τη διάρκεια της εκπομπής), διαγράφονται αυτομάτως και από τον όμιλο.
Οι φοιτητές που εργάζονται στην Πανεπιστημιακή Φωνή, εκπροσωπούνται από μόλις ένα άτομο στη διοίκηση του σταθμού, ενώ όλες οι άλλες θέσεις είναι των εκπροσώπων της πρυτανείας, και του ακαδημαϊκού προσωπικού. Μάλιστα πρόεδρος του ραδιοσταθμού που διατείνεται ότι είναι η φωνή των φοιτητών του Πανεπιστημίου, είναι ο αντιπρύτανης.
Οπότε όλη η λειτουργία του δεν συνάδει με το να είναι όμιλος. Οι φοιτητές-παραγωγοί και μη, δεν έχουν κανένα λόγο για το τι γίνεται μέσα σε αυτόν. Τις αποφάσεις όλες τις παίρνει μόνο το ΔΣ και όχι η Γενική Συνέλευση του ομίλου. Η Γενική Συνέλευση είναι διακοσμητική όπως φαίνεται να είναι και ο όμιλος. Γιατί , αφού δεν λειτουργεί μήπως απλά δημιουργήθηκε για να μπορεί ο ραδιοσταθμός να απορροφά κονδύλια και από τους ομίλους του πανεπιστημίου;
Τι γίνεται μέσα στα στούντιο του ραδιοσταθμού;
Τα cd player δεν λειτουργούν με αποτέλεσμα, όσοι παραγωγοί δεν έχουν την τύχη να έχουν τον χρόνο να φτιάξουν ένα cd με τα κομμάτια που θα παίξουν κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ή να περάσουν τα κομμάτια τους στον υπολογιστή, ή να έχουν έναν σκληρό δίσκο με τα κομμάτια που παίζουν, να είναι αναγκασμένοι να μπαίνουν στη διαδικασία της αλλαγής των κομματιών που παίζουν μέσω της μοναδικής σιντιέρας που λειτουργεί, αυτής που έχει ο Η/Υ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το να γίνεται η διαδικασία χρονοβόρα, πράγμα που δυσκολεύει τους παραγωγούς στη δουλειά τους, αλλά επίσης γίνεται κουραστική για τους ακροατές. Ο δε σταθμός δεν εκπέμπει μέσω internet γιατί εδώ δεν έχει δοθεί το κονδύλι το οποίο θα επιτρέψει την αγορά των κατάλληλων εξαρτημάτων για την εκπομπή μέσω ίντερνετ. Και μιλάμε για το αστρονομικό ποσό των....... 15 ευρώ. Παρόλα αυτά επιμένουν να ζητούν από τους παραγωγούς να δείχνουν επαγγελματισμό, και να «λειτουργούν στον σταθμό όπως θα λειτουργούσαν στη δουλειά τους»
Οι παραγωγοί μπορούν να επιλέγουν ότι μουσική θέλουν, μιας και δεν ακολουθείται η πρακτική του playlist από τον σταθμό. Υπάρχει εκπομπή με μουσική μέταλ, δύο εκπομπές με ροκ και δύο εκπομπές με freestyle μουσικό ύφος. Όμως απαγορεύεται να ακούγονται κομμάτια με λέξεις «τζιζ» ή έστω να ακούγονται αυτές οι λέξεις.
Συγκεκριμένα τον Δεκέμβρη ομάδα παραγωγών δέχτηκε φραστική επίπληξη γιατί έπαιξαν το «Υβρεολόγιο» του Φοίβου Δεληβοριά. Και φέτος το Μάρτη παραγωγός δέχτηκε παρόμοια επίπληξη γιατί έπαιξε το κομμάτι « Fuc U» των Archive. Καταλαβαίνετε ότι αυτή η απαγόρευση μπορεί άνετα να υποκαταστήσει την «κονσέρβα» των κλασσικών εμπορικών ραδιοσταθμών.
Λέγεται επίσης ότι στο συγκεκριμένο ραδιοσταθμό οι παραγωγοί είναι ελεύθεροι να πουν ακριβώς ότι θέλουν. Και όμως υπάρχει προληπτική λογοκρισία. Και όποιος δεν μπορεί να την εφαρμόσει, έχει πρόβλημα. Να τι έπαθε ένας παραγωγός, ο οποίος έκανε πλήρη χρήση της «ελευθερίας» του. Στην αρχή, δέχτηκε επίπληξη για σχόλια που έκανε σε σχέση με πολιτικά κόμματα και πολιτικά πρόσωπα, διότι η πολιτική τοποθέτηση και τα σχόλια για κόμματα και πολιτικά πρόσωπα απαγορεύονται, σύμφωνα με τους κανονισμό του ραδιοσταθμού. Στις 19 Μαρτίου απολύθηκε από τον ραδιοσταθμό γιατι είπε κακές λέξεις (;), ακούστηκε ότι υπήρχε στην αίθουσα τσιγάρο, και αφιερώθηκε ένα τραγούδι στον αντιπρύτανη που δεν του άρεσε.
Το χειρότερο με αυτή την ιστορία, είναι ότι η απόλυση έγινε τηλεφωνικώς, χωρίς να αποφασίσει η Γενική Συνέλευση του ομίλου για κάτι τέτοιο. Αλλά η Γενική Συνέλευση δεν έχει την αρμοδιότητα να απολύσει κανέναν παραγωγό. Αντιθέτως αυτή την αρμοδιότητα έχει η συντονίστρια του ραδιοσταθμού.
Ας αφήσουμε τις μεσοβέζικες λύσεις. Ας αποφασίσουμε πώς όντως θέλουμε να λειτουργεί ο ραδιοσταθμός.
Αν θέλουν αυτοί να λειτουργεί σαν εταιρία όπως και είναι θα πρέπει να μας δώσουν τα δικαιώματά μας: συμβόλαια, μισθό, πιστοποιητικό συμμετοχής, αποζημίωση απόλυσης.
Όμως θέλουμε να λειτουργεί σαν όμιλος που
• Ανώτατο όργανό τους να είναι η Γενική Συνέλευση.
• Το ΔΣ να παίζει εκτελεστικό ρόλο, να είναι εκλεγμένο και αιρετό.
• Να εκφράζει πραγματικά την φωνή των φοιτητών χωρίς λογοκρισία
• Να είναι μέσο επικοινωνίας και ελεύθερης έκφρασης είτε αυτή είναι κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική
Με λίγα λόγια να ελέγχεται απο τους φοιτητές και να είναι για τους φοιτητές.
Y.Γ. Σήμερα μόλις (26/3) έμαθα ότι παραγωγοί που κανονικά θα είχαν εμπομπή την Τετάρτη 26/3 το απόγευμα, έμαθαν τυχαίως την προηγουμένη ημέρα ότι η εκπομπή τους θα ακυρονώταν λόγω εκδήλωσης του Πανεπιστημίου για την 25 Μαρτίου και την 1η Απριλίου, η οποία έπρεπε να αναμεταδωθεί ζωντανά....... Και ύστερα απαιτούν επαγγελματισμό από τους παραγωγούς
Friday, March 28, 2008
ΤΟ ΚΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Δεν γνωρίζω εάν φταίνε οι προηγούμενες κυβερνήσεις ή όχι για την κατάσταση που επικρατεί φέτος σε σχέση με το νερό. Το μόνο που ξέρω ποιά είναι ότι ο πολίτης καλείται να πληρώσει τη νύφη για τις λάθος επιλογές του παρελθόντος σε σχέση με αυτό το θέμα, όπως θα καλείται να κάνει και για πολλά άλλα θέματα. Η ύπαρξη ελαχίστων ποσοτήτων νερού τα τελευταία χρόνια στα φράγματα, δεν φαίνεται να κινητοποιούσε τις κυβερνήσεις προς την λήψη μέτρων για εξοικονόμηση νερού. Αντιθέτως ενθάρρυνε αυτές τις κυβερνήσεις στο να ρισκάρουν σε βάρος του υδατικού ισοζυγίου και να κάνουν πολλά λάθη και παραλείψεις.
Κατ’ αρχήν θα μπορούσαν, οι δήμοι και η κυβέρνηση, να χρησιμοποιούν μη πόσιμο νερό για τις εργασίες όπου χρειάζεται πόσιμο νερό εδώ και πολλούς μήνες. Και ως κυβέρνηση μιας χώρας η οποία έχει πρόβλημα με τα αποθέματα νερού της, δεν θα επέτρεπε την δημιουργία γηπέδων γκολφ. Το τελευταίο, δηλαδή το γεγονός ότι η κυβέρνηση με την συνέργεια των περισσότερων κομμάτων (ακόμη και οι Οικολόγοι είχαν θετική άποψη για αυτή την ιδέα) , επέτρεψε τη λειτουργία αυτών των γηπέδων, δείχνει ένα πράγμα. Την προχειρότητα και την ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουν εδώ και χρόνια οι κυπριακές κυβερνήσεις το περιβάλλον. Δείχνει επίσης και την προθυμία των κυβερνήσεων αυτών να μετακυλήσουν την ευθύνη στον μοναδικό μη φταίχτη, τον Κύπριο πολίτη. Γιατί δεν μπορεί η κυβέρνηση να επιτρέπει τη λειτουργία μιας εγκατάστασης που κάθε μέρα απαιτεί μια προμήθεια νερού που ισοδυναμεί με τις υδατικές ανάγκες μιας πόλης δέκα χιλιάδων κατοίκων (λέγε με γκολφ) και μετά να λέει στον μέσο πολίτη «καταναλώνεις πολύ νερό». Δεν μπορεί μια κυβέρνηση να μην οργανώνει ένα σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών (με λεωφορεία και τρένα που να ανήκουν στο κράτος), και μετά να ζητά από τον πολίτη να παίρνει το λεωφορείο, το οποίο έρχεται στη χάση και στη φέξη και ανήκει σε ιδιωτική εταιρία, επιδοτούμενη από το κράτος (και είναι σαράβαλο, δηλαδή καμία σχέση με τα λεωφορεία που βλέπουμε στις ευρωπαϊκές πόλεις όπως η Αθήνα, η Βαρκελώνη, η Στοκχόλμη, το Βερολίνο ή το Λονδίνο).
Τα περιβαλλοντικά προβλήματα δεν λύνονται ούτε με μετακίλυση ευθυνών, ούτε με αποσπασματικές προσπάθειες, ούτε με σπασμωδικές ενέργειες. Λύνονται με μια ολοκληρωμένη και υπεύθυνη πολιτική η οποία θα λαμβάνει υπ’όψιν της τις καθημερινές ανάγκες του πολίτη, και τους πιο φιλικούς προς το περιβάλλον τρόπους της κάλυψης τους. Η σωστή περιβαλλοντική πολιτική προϋποθέτει και τις αντίστοιχες τομές και υποδομές οι οποίες στην Κύπρο δεν υπάρχουν. Δηλαδή προϋποθέτει αστικά λεωφορεία που να συνδέουν τις γειτονιές με το κέντρο της πόλης, αλλά και μεταξύ τους, τακτικά, και με πυκνά δρομολόγια (ας πούμε κάθε 20 λεπτά). Υπεραστικές συγκοινωνίες που να συνδέουν τις πόλεις με τα γύρω χωριά αλλά και τις πόλεις μεταξύ τους ανά τακτά χρονικά διαστήματα (κάθε μία ώρα λ.χ.). Χρειάζεται κάδους ανακύκλωσης σε κάθε γειτονιά. Χρειάζεται την τόλμη να πεις όχι σε ριψοκίνδυνες για το περιβάλλον ιδέες, όσο οικονομικά ελκυστικές και να φαίνονται. Και ακόμη περισσότερο, χρειάζεται την ενεργή συμμετοχή όλων μας στην διεκδίκηση απλών πραγμάτων σαν και αυτά, πραγμάτων δηλαδή τα οποία βελτιώνουν την ποιότητα ζωής μας. Ημίμετρα, όπως η περιοδική διακοπή του νερού δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα, αντιθέτως ενδεχομένως να παρατείνουν την ύπαρξη του.
Κατ’ αρχήν θα μπορούσαν, οι δήμοι και η κυβέρνηση, να χρησιμοποιούν μη πόσιμο νερό για τις εργασίες όπου χρειάζεται πόσιμο νερό εδώ και πολλούς μήνες. Και ως κυβέρνηση μιας χώρας η οποία έχει πρόβλημα με τα αποθέματα νερού της, δεν θα επέτρεπε την δημιουργία γηπέδων γκολφ. Το τελευταίο, δηλαδή το γεγονός ότι η κυβέρνηση με την συνέργεια των περισσότερων κομμάτων (ακόμη και οι Οικολόγοι είχαν θετική άποψη για αυτή την ιδέα) , επέτρεψε τη λειτουργία αυτών των γηπέδων, δείχνει ένα πράγμα. Την προχειρότητα και την ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουν εδώ και χρόνια οι κυπριακές κυβερνήσεις το περιβάλλον. Δείχνει επίσης και την προθυμία των κυβερνήσεων αυτών να μετακυλήσουν την ευθύνη στον μοναδικό μη φταίχτη, τον Κύπριο πολίτη. Γιατί δεν μπορεί η κυβέρνηση να επιτρέπει τη λειτουργία μιας εγκατάστασης που κάθε μέρα απαιτεί μια προμήθεια νερού που ισοδυναμεί με τις υδατικές ανάγκες μιας πόλης δέκα χιλιάδων κατοίκων (λέγε με γκολφ) και μετά να λέει στον μέσο πολίτη «καταναλώνεις πολύ νερό». Δεν μπορεί μια κυβέρνηση να μην οργανώνει ένα σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών (με λεωφορεία και τρένα που να ανήκουν στο κράτος), και μετά να ζητά από τον πολίτη να παίρνει το λεωφορείο, το οποίο έρχεται στη χάση και στη φέξη και ανήκει σε ιδιωτική εταιρία, επιδοτούμενη από το κράτος (και είναι σαράβαλο, δηλαδή καμία σχέση με τα λεωφορεία που βλέπουμε στις ευρωπαϊκές πόλεις όπως η Αθήνα, η Βαρκελώνη, η Στοκχόλμη, το Βερολίνο ή το Λονδίνο).
Τα περιβαλλοντικά προβλήματα δεν λύνονται ούτε με μετακίλυση ευθυνών, ούτε με αποσπασματικές προσπάθειες, ούτε με σπασμωδικές ενέργειες. Λύνονται με μια ολοκληρωμένη και υπεύθυνη πολιτική η οποία θα λαμβάνει υπ’όψιν της τις καθημερινές ανάγκες του πολίτη, και τους πιο φιλικούς προς το περιβάλλον τρόπους της κάλυψης τους. Η σωστή περιβαλλοντική πολιτική προϋποθέτει και τις αντίστοιχες τομές και υποδομές οι οποίες στην Κύπρο δεν υπάρχουν. Δηλαδή προϋποθέτει αστικά λεωφορεία που να συνδέουν τις γειτονιές με το κέντρο της πόλης, αλλά και μεταξύ τους, τακτικά, και με πυκνά δρομολόγια (ας πούμε κάθε 20 λεπτά). Υπεραστικές συγκοινωνίες που να συνδέουν τις πόλεις με τα γύρω χωριά αλλά και τις πόλεις μεταξύ τους ανά τακτά χρονικά διαστήματα (κάθε μία ώρα λ.χ.). Χρειάζεται κάδους ανακύκλωσης σε κάθε γειτονιά. Χρειάζεται την τόλμη να πεις όχι σε ριψοκίνδυνες για το περιβάλλον ιδέες, όσο οικονομικά ελκυστικές και να φαίνονται. Και ακόμη περισσότερο, χρειάζεται την ενεργή συμμετοχή όλων μας στην διεκδίκηση απλών πραγμάτων σαν και αυτά, πραγμάτων δηλαδή τα οποία βελτιώνουν την ποιότητα ζωής μας. Ημίμετρα, όπως η περιοδική διακοπή του νερού δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα, αντιθέτως ενδεχομένως να παρατείνουν την ύπαρξη του.
Wednesday, March 26, 2008
Κακοσάλεσι
Δεν ξαναβόσκω άλλες βουβάλες, δεν θέλω μήτε να τις δω
Με μπίζνες έμπλεξα μεγάλες και στην Αθήνα κατοικώ
Εδώ ό,τι θέλεις κάνεις και κανένα δε ρωτάς
στο χωριό για να φιλήσεις, νιώθεις σαν κλεφτοκοτάς
Στο σπίτ' στο Κακοσάλεσ' δεν ματαξαναγυρνώ
Στάνες και βουβάλες να γίνουν όλα ρημαδιό
Με πουλήσαν παραμύθι, θα τα βρω μπαστούνια δήθεν
Παραλίγο να πιστέψω τον κουμπάρο τον ξεφτίλα
Λα λα λα... ] 2x
Ξένοιασα απ' τους μπελάδες, του χωριού τα προξενιά
Τώρα μ' όποιαν θέλω μένω κι αν δε θέλω λέω γειά
Με κομπίνες και τερτίπια κονομάω ποσοστά
και θα πάρω πέντε σπίτια στην Ακρόπολη μπροστά
Στο σπίτ' στο Κακοσάλεσ'...
Τα σκουπίδια στα σακούλια μου μυρίζουν γιασεμιά
και το νέφος στην Ομόνοια μια κολόνια γαλλικιά
Πέταξα και το ταγάρι, μη μάς πάρουνε χαμπάρ'
κι όλα του χωριού τα βίτσια, την τραγιάσκα και τη γκλίτσα
Με μπίζνες έμπλεξα μεγάλες και στην Αθήνα κατοικώ
Εδώ ό,τι θέλεις κάνεις και κανένα δε ρωτάς
στο χωριό για να φιλήσεις, νιώθεις σαν κλεφτοκοτάς
Στο σπίτ' στο Κακοσάλεσ' δεν ματαξαναγυρνώ
Στάνες και βουβάλες να γίνουν όλα ρημαδιό
Με πουλήσαν παραμύθι, θα τα βρω μπαστούνια δήθεν
Παραλίγο να πιστέψω τον κουμπάρο τον ξεφτίλα
Λα λα λα... ] 2x
Ξένοιασα απ' τους μπελάδες, του χωριού τα προξενιά
Τώρα μ' όποιαν θέλω μένω κι αν δε θέλω λέω γειά
Με κομπίνες και τερτίπια κονομάω ποσοστά
και θα πάρω πέντε σπίτια στην Ακρόπολη μπροστά
Στο σπίτ' στο Κακοσάλεσ'...
Τα σκουπίδια στα σακούλια μου μυρίζουν γιασεμιά
και το νέφος στην Ομόνοια μια κολόνια γαλλικιά
Πέταξα και το ταγάρι, μη μάς πάρουνε χαμπάρ'
κι όλα του χωριού τα βίτσια, την τραγιάσκα και τη γκλίτσα
Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες
Λένε πως είμαι γκαντέμης
Παλιοκουμούνι, ανάρχας
Χωρίς αιτία φρικάρω
Και άλλα πολλά εμπριμέ
Πιάσαν τα πόστα κοθώνια
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς
Μου ‘ρχεται ρεύμα τριάντα
Του τηλεφώνου σαράντα
Νερό και νοίκι εξήντα
Και τα κοινόχρηστα δεκαεφτά
Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς
Κάνω εξετάσεις για κήλη
Όσοι γιατροί, τόσες γνώμες
Γρίπη, συκώτι, στομάχι
Πάω στο ΙΚΑ με βρίσκουν καλά
Άστα να πάνε στο διάλο
Κάθε καρέκλα και χάχας
Όλα πηγαίνουν στο φούντο
Κι αυτοί εκεί τη λιλής το χαβά
Παλιοκουμούνι, ανάρχας
Χωρίς αιτία φρικάρω
Και άλλα πολλά εμπριμέ
Πιάσαν τα πόστα κοθώνια
Όλα τα ξέρουν, ξεράδια
Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν,
Που να μην σώσουνε ποτέ
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς
Μου ‘ρχεται ρεύμα τριάντα
Του τηλεφώνου σαράντα
Νερό και νοίκι εξήντα
Και τα κοινόχρηστα δεκαεφτά
Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς
Κάνω εξετάσεις για κήλη
Όσοι γιατροί, τόσες γνώμες
Γρίπη, συκώτι, στομάχι
Πάω στο ΙΚΑ με βρίσκουν καλά
Άστα να πάνε στο διάλο
Κάθε καρέκλα και χάχας
Όλα πηγαίνουν στο φούντο
Κι αυτοί εκεί τη λιλής το χαβά
Οι εκλογές
Εκλογές, κόμματα
με φρου φρου κι αρώματα.
Διαδηλώσεις, κόμματα
μ' ανοιγμένα στόματα.
Ψηφοδέλτια σταύρωνα
κι ολη νύχτα καύλωνα.
Στης βουλής τα έδρανα
αχ κι εγώ να έκλανα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπέντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
Υπουργεία, τέρατα
γαμημένα κέρατα.
Φέξε μου και γλίστρισα
ως της γης τα πέρατα.
Στα σχολεία γάματα
γράμματα σπουδάματα.
Του Θεού τα πράματα
φτύστα τους κατάμουτρα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπάντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
Πληρωμές, χαρτόσημα
φόροι, γραμματόσημα.
Στο γαμήσι πρόστιμα
μαγκιά, κλανιά κι απόστημα.
Μπάτσοι, αυρες, ράμματα
'ξηγημένα πράγματα.
Τώρα στα γεράματα
μάθε γέρο γράμματα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπάντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
με φρου φρου κι αρώματα.
Διαδηλώσεις, κόμματα
μ' ανοιγμένα στόματα.
Ψηφοδέλτια σταύρωνα
κι ολη νύχτα καύλωνα.
Στης βουλής τα έδρανα
αχ κι εγώ να έκλανα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπέντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
Υπουργεία, τέρατα
γαμημένα κέρατα.
Φέξε μου και γλίστρισα
ως της γης τα πέρατα.
Στα σχολεία γάματα
γράμματα σπουδάματα.
Του Θεού τα πράματα
φτύστα τους κατάμουτρα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπάντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
Πληρωμές, χαρτόσημα
φόροι, γραμματόσημα.
Στο γαμήσι πρόστιμα
μαγκιά, κλανιά κι απόστημα.
Μπάτσοι, αυρες, ράμματα
'ξηγημένα πράγματα.
Τώρα στα γεράματα
μάθε γέρο γράμματα.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
στα εικοσιπάντε έχω γεράσει.
Δεν μπορώ άλλο Θανάση
κάνε στάση.
Σουζάνα
Η ζωή έχει μια πόρτα, μια πόρτα πονηρή
μ' ένα κόκκινο φωτάκι και πληρώνεις για να μπεις
Έχει και υπογραφή σε ταμπέλα πλαστική
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
Σεξ, φαΐ, σκατά και ύπνος, εργασία και χαρά
μια ζωή να περιμένεις να γαμήσεις στην ουρά
με φαντάρους και φρικιά
Την κάνω να φύγω δειλά
Δεν έχεις να πας πουθενά
Κουφάλα χαλάς τη σειρά
Sir please, I don't want to make love
You have to go inside
μου ρίχνουν κιλίμια χαλιά
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
Όλα είναι ένα ψέμα μια ανάσα μια πνοή
σαν λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή
μόλις είναι να μπεις, λίγο πριν την επαφή
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
μ' ένα κόκκινο φωτάκι και πληρώνεις για να μπεις
Έχει και υπογραφή σε ταμπέλα πλαστική
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
Σεξ, φαΐ, σκατά και ύπνος, εργασία και χαρά
μια ζωή να περιμένεις να γαμήσεις στην ουρά
με φαντάρους και φρικιά
Την κάνω να φύγω δειλά
Δεν έχεις να πας πουθενά
Κουφάλα χαλάς τη σειρά
Sir please, I don't want to make love
You have to go inside
μου ρίχνουν κιλίμια χαλιά
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
Όλα είναι ένα ψέμα μια ανάσα μια πνοή
σαν λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή
μόλις είναι να μπεις, λίγο πριν την επαφή
Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή
Πίσα και πούπουλα (γαμάτε γιατί χανόμαστε)
Κόκκινοι σταυροί στις πόρτες
μπάτσοι και φρικιά στις κόντρες
και χιλιάδες παπάκια
με βενζίνα στην άσφαλτο
Γκόμενες όλο καμάρι
όλοι οι άντρες πρώην φαντάροι
μια ζωή θητεία,
ξεφτίλα και βόλεμα
Γαμάτε γιατί χανόμαστε
Φυλακές ψυχιατρεία,
εργοστάσια νεκροταφεία
και το βράδυ στις ταβέρνες
ρετσίνα κι αντάρτικα
Καταναλωτικά γουρούνια
μας κρεμάσανε κουδούνια
αν δεν μπεις στο κοπάδι,
πίσσα και πούπουλα
μπάτσοι και φρικιά στις κόντρες
και χιλιάδες παπάκια
με βενζίνα στην άσφαλτο
Γκόμενες όλο καμάρι
όλοι οι άντρες πρώην φαντάροι
μια ζωή θητεία,
ξεφτίλα και βόλεμα
Γαμάτε γιατί χανόμαστε
Φυλακές ψυχιατρεία,
εργοστάσια νεκροταφεία
και το βράδυ στις ταβέρνες
ρετσίνα κι αντάρτικα
Καταναλωτικά γουρούνια
μας κρεμάσανε κουδούνια
αν δεν μπεις στο κοπάδι,
πίσσα και πούπουλα
Ντίσκο Τσουτσούνι
Αγόρασα δυο κόκκινα μποτάκια
Και μια πρασινοκίτρινη γραβάτα
Ένα πουκάμισο ριγέ ένα φουλάρι Πιερ Καρντέν
Και ένα κουστούμι εμπριμέ χωρίς ρεβέρ
Στη στεριά δε ζει το ψάρι
Στη στεριά δε ζει το ψάρι
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Σου ξύρισα τις τρίχες στη μασχάλη
Μου αγόρασες τον δίσκο του Πασχάλη
Πήραμε το τελεφερίκ να πάμε στο Λυκαβηττό
Στο δρόμο ρίχτηκες μωρή στον οδηγό
Στη στεριά δεν ζει το ψάρι
Στη στεριά δεν ζει το ψάρι
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Και μια πρασινοκίτρινη γραβάτα
Ένα πουκάμισο ριγέ ένα φουλάρι Πιερ Καρντέν
Και ένα κουστούμι εμπριμέ χωρίς ρεβέρ
Στη στεριά δε ζει το ψάρι
Στη στεριά δε ζει το ψάρι
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Σου ξύρισα τις τρίχες στη μασχάλη
Μου αγόρασες τον δίσκο του Πασχάλη
Πήραμε το τελεφερίκ να πάμε στο Λυκαβηττό
Στο δρόμο ρίχτηκες μωρή στον οδηγό
Στη στεριά δεν ζει το ψάρι
Στη στεριά δεν ζει το ψάρι
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Και ούτε ο κνίτης με φρικιά
Subscribe to:
Posts (Atom)
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_v2rxFo0JbkC-vAlUbK3xHtYOhDsUBY5uI3b02tDE2ZYJ6XCiZyxKRzL5iIPfW1BMZMd9fLWz9mIUP-eYqACHNaNs6BWHoHgXd3itLl9UZzk9cdS22Wc5F-7jvtjKtAxf8wlO6giGOXHJ9y1rdvbKM1uQE79HpZkGPhQJe_9Q=s0-d)
