Για την παλαιστίνη

“Sometimes you don’t need a weatherman to tell you wich way the wind blows”
Bob Dylan


Ο παλαιστινιακός λαός, βρίσκεται, τις τελευταίες μέρες μεταξύ διασταυρωμένων πυρών. Η Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται υπό την απειλή ανθρωπιστικής καταστροφής, μιας και λόγω των συνεχών μαχών υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις σε βασικά φάρμακα αλλά και σε τροφή. Η πόλη βρίσκεται υπό το φάσμα της πείνας, ενώ δεν αποκλείεται μέσα στις επόμενες μέρες να εμφανιστούν και επιδημίες, αφού τόσο οι τοπικές υπηρεσίες υγείας όσο και οι οργανώσεις αρωγής δεν μπορούν να κάνουν το παραμικρό όσο οι μαίνονται οι μάχες στην περιοχή. Ιδιαίτερα άσχημη είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκονται περίπου 180,000 άμαχοι, η επιβίωση των οποίων βασιζόταν στην επισιτιστική βοήθεια της UNHCR, η οποία εγκατέλειψε την περιοχή μετά την επίθεση που δέχτηκαν δύο μέλη της την περασμένη εβδομάδα. Το άμεσο μέλλον των κατοίκων της περιοχής προβλέπεται αρκετά δυσοίωνο, μιας και κατ’ αρχήν η επικρατούσα Χαμάς φαίνεται να έχει οργανώσει θρησκευτική αστυνομία, στα πρότυπα του Ιράν, μέλη της οποίας φέρονται να έχουν ξεκινήσει περιπολίες στη μαρτυρική πόλη. Ένα δεύτερο στοιχείο που χειροτερεύει τα πράγματα είναι το εμπάργκο που έχουν επιβάλει οι δυτικές κυβερνήσεις στους Παλαιστινίους, ενώ πάντα υπάρχει ο φόβος του αστάθμητου παράγοντα, ονόματι Ισραηλινός Στρατός, ο οποίος δεν έχει σταματήσει να επιχειρεί στην περιοχή τους τελευταίους έξι μήνες. Και όλα αυτά σε μια κατάσταση που θυμίζει έντονα την παροιμία με τους δύο γαϊδάρους που τσακώνονταν σε ξένο αχυρώνα.
Γιατί όμως λέω ότι Φατάχ και Χαμάς πλακώνονται σε ξένο αχυρώνα; Γιατί πολύ απλά πλακώνονται για την «εκπροσώπηση» ενός λαού τον οποίο δεν εκπροσωπούν, ή τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, του οποίου τα συμφέροντα αδυνατούν να προστατεύσουν, και δεν μπορούν , ή δε θέλουν, να δώσουν λύση στα πραγματικά προβλήματα του.

Η ΦΑΤΑΧ, έχει διαφθαρεί τα μάλα, και η πολιτική των συνεχών συμβιβασμών που ακολουθούσε απέναντι στο έχει οδηγήσει σε μια σειρά από παταγώδεις αποτυχίες. Από την άλλη η «μεγάλη ζωή» που διάγουν οι διάφοροι μεγαλοπαράγωντες της , εν αντιθέσει με την συνεχόμενη εξαθλίωση του μέσου παλαιστίνιου, έχει οδηγήσει τον λαό στην πλήρη απαξίωση της. Ο λαός στράφηκε προς την επόμενη πιο ριζοσπαστική λύση, η οποία ήταν ορατή στον ορίζοντα, την Χαμάς. Η Χαμάς είναι μια ακραία ισλαμιστική οργάνωση, που θεωρεί ότι το για την κατάσταση στην Παλαιστίνη ευθύνονται αποκλειστικά οι Εβραίοι και το Ισραήλ, και η ευημερία θα έρθει μόνο με την πλήρη καταστροφή του Ισραήλ. Η Χαμάς βλέπει δηλαδή το Ισραήλ σαν ένα μονοκόματο σύνολο, αρνούμενη να δει τις διαφωνίες στο εσωτερικό του, και ακόμα περισσότερο, ότι η κυβέρνηση Ολμέρτ κλυδωνίζεται, πράγμα που προσφέρει ευκαιρίες στους παλαιστίνιους. Επίσης, όποτε η Χαμάς κάνει κάποια επίθεση στο έδαφος του Ισραήλ, χιλιάδες παλαιστίνιοι που μένουν στις υπό παλαιστινιακή διοίκηση περιοχές, αλλά εργάζονται στο Ισραήλ, χάνουν εργασίες και μεροκάματα, μιας και βρίσκονται αποκλεισμένοι μέσα στις περιοχές που μένουν, αφού το Ισραήλ κλείνει όλα τα μεθοριακά περάσματα, για μέρες, ή και βδομάδες. Συν το γεγονός ότι κάθε τυφλή επίθεση της Χαμάς στρέφει την Ισραηλινή κοινή γνώμη όλο και περισσότερο κατά του αγώνα των παλαιστινίων για ανεξαρτησία.

Μέσα όμως στο δράμα της όλης κατάστασης προβάλλει μια ιστορική ευκαιρία, τόσο για τους παλαιστίνιους, όσο και για τους Ισραηλινούς, για να αποτινάξουν τον ζυγό της βίας και της ανελευθερίας που τους ταλανίζει, και τις κυβερνήσεις που διαιωνίζουν αυτό τον φαύλο κύκλο. Την ίδια στιγμή που μιλάμε το Ισραήλ ταλανίζεται από ένα πρωτοφανές κύμα απεργιών, ενώ η κυβέρνηση απειλείται από την λαϊκή δυσαρέσκεια λόγω σκανδάλων και της «λιβανέζικης γκάφας», με την οποία το Ισραήλ βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο των πάντων πλην ΗΠΑ. Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο του παλαιστινιακού λαού, ο οποίος θα πρέπει να αποφασίσει επιτέλους ότι η ανεξαρτησία του περνάει από την παγκόσμια, και πρωτίστως την Ισραηλινή, κοινή γνώμη, και όχι από το Ισλάμ ή τους διεθνείς οργανισμούς. Μια συμπόρευση σε αγώνες ενάντια σε πολιτικές που ζημιώνουν και τους δύο λαούς, σε θέματα όπως η εργασία, η παιδεία, η υγεία και η καταπολέμηση της φτώχειας και της ανεργίας, μπορούν τουλάχιστον να οδηγήσουν στο χτίσιμο αμοιβαίας εμπιστοσύνης ανάμεσα στους δύο λαούς, και , γιατί όχι, στην δημιουργία μιας νέας κοινωνίας χωρίς διακρίσεις, φτώχεια και εθνικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή. Αρκεί και οι μεν και οι δε να κλείσουν τους τωρινούς ηγέτες τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας

Προς μπαχαλους που μπαχαλευουν συναυλιες

Το να τα κάνεις λίμπα σε συναυλία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να κυνηγας ένα συγκρότημα που μερικοί από τους φαν του είναι φασίστες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να τραυματιζεις μέλος άλλου συγκροτήματος που οι φαν τοπυ αποκλείεται να συμπεριλαμβάνουν φασίστες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να κυνηγάς κόσμο επειδή για κάποιο λόγο έχει πάσο VIP ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το να καις το αμάξι του άλλου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ

Τι σκατά θες. Να αναλάβουν την περιφρούριση της συναυλίας τα ΜΑΤ, με τα γνωστα επακόλουθα;
Να διπλασιάσεις τις μαλακίες που έκανες με συναυλίες μετά το Indie Free Festival, που μετά από δικές σου μαλακίες έχει σχεδόν καταργηθεί;
Να κάνεις ακόμα και όσους σε συμπαθούν να τα πέρνουν στο κρανίο με την πάρτη σου;\

Ε ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΜΑΛΑΚΑΣ

Περί Athens Art, ελληναράδων, ΚΟΚ, και δικαστικού συστήματος

Γενικά δεν διαβάζω αθλητικό τύπο, αλλά καμιά φορά πέφτουν στα χέρια μου κάνα δυο διαμαντάκια, ιδίως όταν πρόκειται για την πένα του Αντώνη Πανούτσου. Ο Πανούτσος γενικά, (αν και δεν μου αρέσει πολύ η εκπομπή του στο Mega, τον προτιμούσα χίλιες φορές στην Αθλητική Κυριακή (με τη βίβλο του ποδοσφαίρου για όσους ξέρουνε), και το Tora!Tora!Tora! (εποχή Μουντιάλ 2002)) είναι από τους καλύτερους στο είδος του, ώντας αθλητικογενής δημοσιογράφος, αλλά πολλές φορές πετάει και άρθρα κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου τα οποία αφοπλίζουν με την ειλικρινή και λογική, στα μάτια μου, προσέγγιση τους. Χίλια ευχαριστώ λοιπόν στον φίλο μου τον Γιώργο τον Italiano, που μου έστειλε αυτό το διαμαντάκι, γιατί εδώ ο Πανούτσος φαίνεται να έχει μεγάλα κέφια.




Eίδα το βίντεο της Εύας Στεφανή στο youtube.com. Πρέπει να πω ότι ήταν καμαρωτή παπαριά περιωπής. Μέσα από ένα μαύρο χαρτί με τρύπα, που υποτίθεται ότι είναι η κλειδαρότρυπα, βλέπεις μία να το παίζει. Εκτός αν αυτός που την πηδάει τον έχει τόσο μικρό, που μοιάζει με δάχτυλο.

Τέλος πάντων, ελπίζω ότι για το γύρισμα η σκηνοθέτρια να κινηματογράφησε το δικό της, γιατί να ταλαιπωρείται ένα μια χαρά μ...νί για τόσο μάπα ταινία δεν το θέλει ούτε ο Θεός, που τέτοιες ταινίες βλέπει και θα μας κάνει όλους αδερφές. Το βίντεο εκεί που το είδα δεν είχε ήχο, αλλά αναφορά ότι σε αυτό το σημείο παιζόταν ο εθνικός ύμνος. Και αυτό το σημείο δεν με εξιτάρει. Εδώ έχουμε ακούσει τον εθνικό ύμνο να τον τραγουδούν γκρο πλαν ο Χαριστέας και ο Βρύζας. Ακόμα και να τον τραγουδούσε το μ...νί της Στεφανή, θα πάθουμε σοκ; Ρε, η Ελλάδα δεν πεθαίνει. Οσα μ...νιά την επιβουλεύονται να σκουριάσουν, ρε, γιατί σε τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει. Τώρα πάμε και στην altera pars του παπαδαριού και των οπαδών του Καρατζαφέρη.

Για να υπάρχει ουσιαστική πρόκληση της δημοσίας αιδούς πρέπει κάποιος ανύποπτος να παρακολούθησε κάτι που τον σόκαρε τόσο, που δεν θα μπορεί να συνέλθει για την υπόλοιπη ζωή του. Και λέω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Τι έγινε και αυτός που έκανε την καταγγελία έπαθε τόσο σοκ, που έφτασε στο σημείο να τραβολογιέται σε αστυνομίες και αξιωματικούς υπηρεσίας για να κάνει καταγγελίες; Περνούσε από το Art Athina, είπε να μπει μέσα για να ανάψει ένα κεράκι και όταν αντίκρισε το μ...νί της Στεφανή κατάλαβε ότι, αντί για τον Αγιο Παντελεήμονα, είχε μπει στην έκθεση; Είχε μπει στην έκθεση επί τούτου, αλλά στράβωσε επειδή το μ...νί της Στεφανή ήταν φάλτσο;

Τέλος πάντων, μια κοινωνία των δέκα εκατομμυρίων πολιτών πρέπει να έχει ανοχές για να διατηρηθεί. Θέλει η Στεφανή να προβάλλει ένα μ...νί που τραγουδάει τον εθνικό ύμνο, έναν κώλο που κλάνει θούρια του Ρήγα Φερραίου; Από τη στιγμή που το κάνει σε κλειστό χώρο, δικαίωμά της, δικαίωμα όποιου πάει να πει «τι υμνάρα ή θουριάρα είναι αυτή!» και ελπίζω ότι η Ελλάδα θα επιζήσει του γεγονότος. Πήγε κάποιος κατά λάθος και έπαθε λαλά που του πρόσβαλαν τον ύμνο; Να κάνει κατακόρυφο και να πάθει αλ αλ για να του περάσει.

Σε τέτοιες αβάν γκαρντ εκδηλώσεις παρακαλούν να μπει επισκέπτης. Σιγά που περνούσε ο περαστικός ψηφοφόρος του ΛΑΟΣ ή η περιπλανώμενη θεούσα του Χριστόδουλου και σοκαρίστηκαν. Μου θυμίζει την ιστορία με τη γεροντοκόρη που είχε πάει στο αστυνομικό τμήμα για να πει ότι το απέναντι ζευγάρι πηδιέται και το βλέπει από το παράθυρο της κουζίνας και ενοχλείται. Ενας αστυνομικός τη συνόδευσε σπίτι. Πήγε στην κουζίνα κοίταξε απέναντι και είπε: «Από εδώ δεν φαίνεται τίποτα. Αν όμως ανεβείτε στον νεροχύτη, θα δείτε πόσο ωραία φαίνεται το δωμάτιο», του απάντησε η γεροντοκόρη.

Επειδή οι Ελληνες τρελαινόμαστε να πιστεύουμε ότι είτε είμαστε οι μεγαλύτεροι γίγαντες που πάτησαν το πόδι τους στη Γη είτε οι ασημαντότεροι μαλάκες που εμφανίστηκαν στον πλανήτη, πάντα στην αποτίμηση των διοργανώσεων που αναλαμβάνουμε καταλήγουμε στα άκρα. Καταλήγουμε να λέμε ότι όλη η υφήλιος γελάει, όπως είχε γίνει στους Μεσογειακούς του 1991 ή ότι όλη η υφήλιος έχει πέσει γονατιστή και μας ζητάει συγγνώμη που μας αμφισβήτησε, όπως με τους Ολυμπιακούς του 2004. Ούτε στην πρώτη περίπτωση ισχύει, αφού τους Μεσογειακούς τους έχει γραμμένους όλη η οικουμένη, ούτε στη δεύτερη, αφού το μόνο που ζήτησαν συγγνώμη οι άνθρωποι ήταν για το ότι δεν είμαστε τόσο άχρηστοι όσο είχαν αρχικά νομίσει. Το τελευταίο λοιπόν κόλλημα που τρώμε είναι ότι κάναμε τον φοβερότερο τελικό Τσάμπιονς Λιγκ που γνώρισε η Ευρώπη. Οχι ακριβώς.

Ο ιδιοκτήτης της Λίβερπουλ, Τομ Χικς, έκανε δηλώσεις χθες για την έκθεση της ΟΥΕΦA η οποία χαρακτήριζε τους οπαδούς της Λίβερπουλ τους χειρότερους της Ευρώπης. Αφού αποκάλεσε τον Ουίλιαμ Γκαγιάρ, εκπρόσωπο της ΟΥΕΦA στον τελικό, «κλόουν», ο Χικς πρόσθεσε ότι λόγω των πλαστών εισιτηρίων και των ντου οπαδοί της Λίβερπουλ που είχαν κανονικά εισιτήρια έμειναν έξω από το γήπεδο, επειδή οι θέσεις τους είχαν καταληφθεί από τους απατεώνες και τους τσαμπατζήδες. Θυμηθείτε πόσο δύσκολο ήταν να βρεις εισιτήριο για τον τελικό, με τι κέφι θα πήγαινε κάποιος για να ζήσει την εμπειρία της ποδοσφαιρικής ζωής του και πριν από την είσοδο, χωρίς να έχει κάνει τίποτα, να του λένε ότι δεν έχει δικαίωμα να μπει. Σε τέτοια περίπτωση σκοτώνεις άνθρωπο και αν ο δικαστής που σε δικάσει έχει ιδέα από ποδόσφαιρο, μετατρέπει την κατηγορία από κακούργημα σε πλημμέλημα.

Το ίδιο εύκολο ήταν σε όποιον έχει μια ιδέα από κινηματογράφο να τρελαθεί, διαβάζοντας και ακούγοντας αυτά που αναφέρθηκαν στον θάνατο του Σωτήρη Μουστάκα. Αν ο Ορσον Ουέλες ήταν Ελληνας και είχε πεθάνει, λιγότερα θα έλεγαν. Και για να φέρουμε τα πράγματα στα ίσια, ρε παιδιά. Οταν κάποιος πεθαίνει, είθισται να τονίζονται οι καλές πλευρές του χαρακτήρα του και οι ικανότητές του. Ας πούμε, χτύπα ξύλο, ότι πεθαίνει ο Αλέκος Αλεξανδρής. Τον επικήδειο δεν θα τον ξεκινήσεις: «Εφυγε από κοντά μας αυτός που έχασε το γκολ στο ματς με τη Δανία». Το ίδιο, ξαναχτύπα ξύλο, αν χάναμε τον allenatore Nicolo. Δεν θα ξεκινήσεις: «Ενας μεγάλος γκολτζής έφυγε από κοντά μας. Ενα χρόνο στην Αβελίνο δεν έβαλε ούτε ένα γκολ στο πρωτάθλημα». Θα γράψεις ότι ήταν ο μεγαλύτερος σκόρερ του Ολυμπιακού, ο πιο καλοντυμένος ποδοσφαιριστής, ο προπονητής που δεν έχει ρίξει ποτέ ομάδα και τα σχετικά. Δεκτό λοιπόν να γράψει κάποιος για τον Σωτήρη Μουστάκα ότι ήταν από τους πολύ καλούς ηθοποιούς της επιθεώρησης. Να τον γράψει πρίγκιπα της μούτας, βασιλιά του Δελφινάριου, αυτοκράτορα της βιντεοκασέτας. Αλλά να τον γράφει κάποιος μεγάλο ηθοποιό εξαντλεί και ξεπερνά κάθε όριο επικήδειας κολακείας και μεταθανάτιας ανοχής. Ακολουθεί μια πρόχειρη επιλογή από κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις του μακαρίτη.

«Φίφης ο αχτύπητος». «Κολωνάκι: Διαγωγή μηδέν». «Ο μόδιστρος». «Κόρη της Πενταγιώτισσας». «Ο τσαχπίνης». «Για μια χούφτα τουρίστριες». «Ο παρθενοκυνηγός». «Εγώ και το πουλί μου». «Πάτερ Γκομένιος». «Καμικάζι τσαντάκιας». «Αν ήταν το βιολί πουλί». «Τσιτσιολίνος». «Μην το παίζεις, υπουργέ». «Αντρέα, προχώρα». «Πετσί και Κόκκαλη». Και ρωτάω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Από όσους έγραψαν διθυράμβους για τον Σωτήρη Μουστάκα υπάρχει ένας που να αντέχει να δει μία από αυτές τις ταινίες χωρίς να φωνάξει: «Τι μαλακία είναι αυτή;». Επίσης, αν ο Μουστάκας είναι κάτι σαν τον Μινωτή, ο Στιβ Ντούζος τι είναι; Ο Βεάκης; Και ο Μόσιος στον ρόλο του Ταμτάκου τότε τι είναι; Ο Κάβλεκ Γκίνες; Για να δανειστώ λίγο χιούμορ από τις ταινίες του μακαρίτη. Νομίζω ότι και ο ίδιος ο Μουστάκας, αν μπορούσε να τα διαβάσει αυτά που γράφτηκαν, θα του σηκωνόταν η τρίχα. Μεροκάματο έκανε ο άνθρωπος και ελπίζω ότι δεν το περνούσε για υψηλή τέχνη.

Οπως μεροκάματο κάνουμε όσοι γράφουμε σε εφημερίδες. Καλύτερα, χειρότερα, της σειράς, όποιος γράφει για το μεροκάματο γράφει, γεμίζει κάποιο χώρο καθημερινά και ό,τι έγραψε δεν αξίζει ούτε να διαφυλαχθεί ούτε να αναδημοσιευθεί. Το γράφω για όσους κατά καιρούς μου είπαν γιατί δεν αναδημοσιεύω τα καλύτερα κείμενα που έχω γράψει σε εφημερίδες. Ο λόγος είναι ότι τα κείμενα των εφημερίδων υπάρχουν για τη στιγμή και έπειτα από μερικές μέρες δεν έχει νόημα να τα ξαναδιαβάσεις. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα σιχαίνομαι τόσο, που ανάθεμα και αν έχω έστω και ένα μου κείμενο. Και ο τρίτος και κυριότερος είναι ότι όταν αποφασίσεις να κάνεις συλλογή κειμένων σου, είναι σαν να αποφάσισες ότι είσαι για το μουσείο. Σε αυτή τη λογική ο Ζαν Πολ Σαρτρ είχε αρνηθεί το Νόμπελ. Και όπως καταλαβαίνετε, εμείς οι γίγαντες της διανόησης σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο.

Οπως, για παράδειγμα, ο εγκληματολόγος αναγνώστης Κωνσταντίνος Δουβλής, ο οποίος ανάμεσα σε άλλα αναφέρει ότι ο Ιταλός Ceasare Beccaria στο «Περί τιμωριών» βιβλίο του το 1775 είχε γράψει ότι για να είναι μια ποινή αποτελεσματική πρέπει να είναι «Swift, Certain and Severe». «Αμεση, σίγουρη και σκληρή». Και ότι στην Ελλάδα των δικαστικών αποφάσεων της πενταετίας και της ατιμωρησίας των ισχυρών, η ποινή μπορεί να είναι μόνο σκληρή. Με τους τροχονόμους να καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι τα 500 ευρώ πρόστιμο μπορεί να αντιπροσωπεύουν τον μισό μισθό ενός εργαζόμενου, είναι εύκολο να πάει περίπατο και το τρίτο αναγκαίο σκέλος για μια αποτελεσματική ποινή. Οπότε ο νέος ΚΟΚ, όπως και όλοι οι προηγούμενοι σε ορισμένες διατάξεις του, κυρίως αυτές που χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή άλλων είναι εξοντωτικές για τον οδηγό, προβλέπεται να ατονήσει. Και ο αναγνώστης καταλήγει στο λογικό συμπέρασμα. «Μικρότερες ποινές, μεγαλύτερη συχνότητα στους ελέγχους». Διαφορετικά, όπως γράφει, ο παραβάτης θα παίζει με τις πιθανότητες, γνωρίζοντας ότι με τους σποραδικούς ελέγχους θα είναι πάντα υπέρ του.

ΕΝΑ τραγουδακι για την αμαλια (οχι εγω, ο Nick Cave)

When you're sad and when you're lonely
And you haven't got a friend
Just remember that death is not the end

And all that you held sacred
Falls down and does not mend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end

When you're standing on the crossroads
That you cannot comprehend
Just remember that death is not the end

And all your dreams have vanished
And you don't know what's up the bend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end

When storm clouds gather round you
And heavy rains descend
Just remember that death is not the end

And there's no one there to comfort you
With a helping hand to lend
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end

For the tree of life is growing
Where the spirit never dies
And the bright light of salvation
Up in dark and empty skies
When the cities are on fire
With the burning flesh of men
Just remember that death is not the end

When you search in vain to find
Some law-abiding citizen
Just remember that death is not the end

Not the end, not the end
Just remember that death is not the end
Not the end, not the end
Just remember that death is not the end


Και μακρυά από τους εκεί γιατρούς, μακρυά από τους παρτάκηδες

και τα λιβάδεια με τις μωβ αγελάδες

Arbeit Macht Frei

Αφού κατάφερα να τα σκατώσω βασιλικά με το πανεπιστήμιο, και να βρεθώ στο τσακ του να μην πάρω πτυχείο, ανέλαβε δράση η μαμά Wehrmacht. Με περίμενε στο αεροδρόμιο και με μετέφερε στο camp Drafi, περίπου 20 χιλιόμετρα από την Αθήνα, και συγκοινωνιακά, στο τέρμα του κόσμου. Λεωφορείο δεν φτάνει μέχρι εκεί, και πρέπει να έχεις αμάξι ακόμα και για να πας να κάνεις τις πιο απλές δουλιές, μην πούμε για έξοδο. Το πρόγραμμα τώρα, και κατά πάσα πιθανότητα για τους επόμενους 2 μήνες περίπου, περιλαμβάνει υγιηνή διατροφή (όχι ότι με χαλάει), επισκέψεις σε γιατρούς ( δεν πολλυγουστάρω, έχω καλύτερα πράγματα να κάνω), και διάβασμα στατιστικής (το περίφημο ΜΑΣ 051, όπου κόβεται το μισό ΚΠΕ), πληροφορικής (excel, powerpoint, και άλλα απλά πράγματα που για μένα φαντάζουν κινέζικα, άσε το γεγονός ότι είναι για κομπιούτερ φτιαγμένα για windows), μια εργασία για τις Θεωρίες Κοινωνικού Συμβολαίου ( οκ ίσως το μόνο πράγμα από τα τρία που ΠΡΕΠΕΙ να κάνω και δεν με ενοχλεί), καθώς και μια μικρή προπαρασκευή για ότι άλλο μάθημα μπορεί να πάρω (no prob, για την ώρα).

Το θέμα είναι να αντέξει το μυαλό μου όλη αυτή την πειθαρχημένη διαβίωση, και να καταλάβω κάτι από όλο αυτό το ordeal. Τουλάχιστον προσλάβαμε κάποιον μαθηματικό ο οποίος σκαμπάζει κάτι παραπάνω από στατιστική, και μπορεί, τουλάχιστον φαινομενικά, να με κάνει να καταλάβω κάτι παραπάνω από ότι οι προκάτοχοι του. Αλλά μπορεί να μην χρειαστούμε, εν τέλει, την βοήθεια του, μιας και υπάρχει μια αμυδρή περίπτωση να έχω περάσει το μάθημα. Η μαμά Wehrmacht, έχει τάξει ένα καντήλι, ίσα με το μποϊ μου στην Παναγιά την Εκατονταπυλιανή της Πάρου, εγώ όμως πιστεύω ότι κανονικά θα έπρεπε να τάξει έναν επίχρυσο πολυέλαιο στην Παναγία της Τήνου, μιας και θα χρειαστώ πραγματικά υψηλές δυνάμεις για να με λυπηθεί η καθηγήτρια , και να ακούσει τις παρακλήσεις μου, ως μέλλοντος επι πτυχίω φοιτητή που κρέμεται από την πένα της. Αλλά εάν περάσω το εν λόγω μάθημα, αυτό σημαίνει ότι δεν θα χρειαστεί να ζοριστώ τόσο πολλύ, και ίσως να έχω κάμποσες παραπάνω ελεύθερες μέρες την εβδομάδα για να κάνω ότι γουστάρω, και ίσως να μπορέσω να κάνω τα ταξιδάκια που θέλω, ή κάποια απο αυτά. Μέχρι τώρα έχω πει bye bye στο ταξίδι στη Γερμανία για το G8, και προς το παρόν αποχαιρετώ και Ισπανία, καθώς και εκείνο το φεστιβάλ στις Άλπεις, όπου παίζουν οι Gogol Bordello. Επείσης λίγο δύσκολο το camping στην Πάρο, αν και παλεύεται (ούτως ή άλλως 25 Ιουλίου με 5 Αυγούστου που είναι οι μέρες του camping είναι μέσα στις κενές ημερομηνίες για μαθήματα, μιας και όλοι οι καθηγητές πάνε διακοπές).

Και όλα αυτά γιατί «μαλακιζόμουν» όλο αυτό τον καιρό..όσο το σκέφτομαι αυτό, τόσο εκνευρίζομαι, και μαζί με το σχεδόν συνεχές διάβασμα, και τον εγκλεισμό στο σπίτι, μάλλον θα μου στρίψει, όπως μου είχε στρίψει και επί πανελληνίων. Τόσες μέρες συνεχές διάβασμα έχω να δω από τότε που έδινα πανελλλήνιες εκείνο τον τρομακτικό Σεπτέμβριο του 1999, ως μαθητής της Β Λυκείου....

Το καλοκαίρι της κολάσεως έρχεται...........και όποιος επιζήσει.....

Και άλλες υποψίες

Τις προάλλες είδα στο ocation map, ότι με διάβαζε κάποιος από τα Πυργά...λες να είναι ο Ματσάκης;
Γιατί θυμάμαι ότι κάποτε του τα είχα ψάλλει ένα χεράκι του Braveheart

new developments

New developments...apo tis dhlwseis pou phra katalaba oti mallon boleyei perissotero leykwsia, kai to dihmero. Opote akolou8oun oi ekshs erwthseis protimhsews

a) Hmera:
1) 25 mah
2) 26 mah

b) pou na bre8oume

1) mparaki
2) mpouat
3) taberna
4) mpyraria
5) se kapoio spiti
6) se kana parko

Νεες προτάσεις

Λοιπόν ψήνομαι για μπλογκοσυνάντηση (όχι κάτι το ιδιαίτερα επίσημο) ανάμεσα στις 21-26/7 μαη (αφού έχω τελειώσει με τις εξετάσεις, πριν φύγω για Ελλάδα, έτσι για να βρεθούμε και να τα πούμε όσοι βρισκόμαστε εδώ. Δεν λέω κάτι το ιδιαίτερα επίσημο ως συνάντηση Κυπραίων μπλόγκερ, με την έννοια ότι τουλάχιστον Μικαέλλα και Ψυχιά θα αργήσουν να γυρίσουν, ενώ εμένα το πρόγραμμα μου δεν πολλυσηκώνει καθυστερήσεις, ελλά έτσι να βρεθούμε, να φάμε τον άμπακα (άμα λάχει ναουμ)(έχω και το ανάλογο ταβερνάκι στα υπ’όψιν), να πιούμε σαν ψάρια, και να λιωωωωωσουμε. Οι προτάσεις μου είναι αυτές, αν κάποιος έχει στα υπ’όψιν κάτι καλύτερο please say so.

Πάλι τα μούτρα μου έφαγα

Δύο θέματα με τρέχουν στην Κύπρο. Το πανεπιστήμιο και τα γκομενικά. Και τα δύο με οδηγούν σε ένα αρκετά μεγάλο σπάσιμο νεύρων, απλά με το πανεπιστήμιο ξέρω πολύ καλά που να ξεσπάσω την οργή μου. Και συν τοις άλλοις τα του πανεπιστημίου τα έχω αναλύσει πολλάκις στο μπλογκ, ενώ τα γκομενικά μου είναι λίγο πολύ στο σκοτάδι.

Να πω την κατάσταση μου, λοιπόν. Είμαι single.. Όσοι με ΄εχετε γνωρίσει, θα έχετε παρατηρήσει ότι εκτός από την τρέλα που κουβαλάω,την αγριοφωνάρα και το μέγεθος μου δεν έχω κάτι άλλο το ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτο. Απλά είμαι ένας ακόμη μποεμ τυπάκος με μια μανία (και ίσως ταλέντο) στο γράψιμο, χωρίς ιδιαίτερα σωματικά χαρακτηριστικά (εκτός από τον μονό κοιλιακό χωρίς γράμμωση, για τον οποίο είμαι ιδιαίτερα περήφανος διότι τον απέκτησα μετά από πολλή προπόνιση), και χωρίς να επιδεικνύω καμία μεγάλη οικονομική άνεση. Και μαζί με όλα αυτά, δεν είμαι Κυπραίος!

Γύρω στο πρώτο έτος, ανακάλυψα ότι οι Κυπραίες συμφοιτήτριες μου υπάρχουν απλά και μόνο για να τις κοιτάω. Οι περισσότερες είναι ηλίθιες ψωνάρες (μα το θεο, όσες Κυπραίες έχουν σώας τας φρένας φεύγουν από το νησί με σκοπό να ρήξουν μαύρη πέτρα πίσω τους) που ψάχνονται για να χτυπήσουν high class γκόμενο (συνήθως Κυπραίο). Όσες έχουν ξεμίνει στο Πανμεπιστήμιο Κύπρου και δεν ανήκουν στην άνωθι κατηγορία έχουν γίνει ανάρπαστες, και συνήθως τις έχει προλάβει κάποιος πιό τσιάκκος από μένα (αλλά μη ξενέρωτος, όπως αυτόν που ψάχνει η πλειοψηφία)

Οπότε άρχησα να ψάχνομαι με ξένες συνφοιτήτριες μου. Όμως οι εκ του εξωτερικού φοιτητές είμαστε ελάχιστοι (κάπου 200, σε σύνολο 3000), και όπως καταλαβαίνετε η σφαγή είναι τεράστια, ανάμεσα στους επίδοξους μνηστήρες. Υπάρχουν και εκεί μια σειρά από κατηγορίες βέβαια. Ενδεικτικά:

α) Η έχω γκόμενο: Δεσμευμένη με κάποιον στην Κύπρο, ο οποίος μπορεί να είναι 1)Κυπραίος που δεν του βγήκε με τις συματριώτισσες του και το έρηξε στα εξωτερικά, 2) Καλαμαράς φοιτητής κάποιου σχετικού βεληνεκούς στην κοινότητα των καλαμαράδων και 3) Συμπατριώτης με τον οποίον έφτασαν στην Κύπρο. Τα περισσότερα δείγματα που έχω δει από αυτή την κατηγορία είναι Καλαμαρούδες, Ανατολικοευρωπαίες και Γερμανίδες

β) Έχω γκόμενο στην πατρίδα: Δεσμευμένη με την λατρεία της που την περιμένει στα πάτρια εδάφη, που έχει παραμείνει πιστή στον γκόμενο, ή ξεσαλώνειμέχρι να γυρίσει στα πάτρια εδάφη. Η πιο συνήθης εθνικότητα σε αυτή τη φάση είναι πάλι οι καλαμαρούδες, και συνοδεύονται από Ιταλίδες, Ισπανίδες και Ιρλανδές. Και στις δύο περιπτώσεις, το ποιο πιθανό είναι ο εμπλεκόμενος να φάει τα μούτρα του, όπερ και εγένετω (ουκ ολίγες φορές) με τον υπογράφωντα

γ) Οι δεν θέλω γκόμενο σε αυτή τη φάση της ζωής μου: Δεν σε γουστάρουν και συνήθως το ΄δείχνουν αυτό για να μην σε πληγώσουν. Η ομάδα αυτή είναι ίσόποσα διαχωρισμένη.

Οπότε μετά από κάμποσο καιρό αποφάσησα ότι γενικά το Πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος που δεν μπορώ να βρω κάποια που να την ενδιαφέρω. Απεφάνθην να το αφήσω στο φλου, και εάν γνωρίσω κάποια που να μου αρέσει, να κάνω κίνηση και ότι βγει. Βέβαια αυτό με τις γνωριμίες απεδείχθη δύσκολο, μιας και ώντας σε μια ηλικία (άνω των 22) περίεργη για να ψαχτώ στην Κύπρο (για τις μαθήτριες πολύ μεγάλος, για όσες έχουν τελειώσει με πανεπιστήμια πολύ πιτσιρίκος, για όσες σπουδάζουν στην Κύπρο κάτι ανάμεσα στο «μίασμα» και το καλό παιδί με τις λίγο ανατρεπτικές ιδέες (πραγματικά στα γκομενικά δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά ανάμεσα στο μίασμα και το καλό παιδί, μιας και και τα δύο δεν......ελκύουν, από όσα έχω καταλάβει)), τα πράγματα ήταν ήδη δύσκολα, αλλά εγώ δεν πτοήθηκα ιδιαιτέρως. Έλα όμως που αυτό δεν αρκούσε...

Στην συνέχεια ανακάλυψα ότι πάσχω από διάφορα άλλα προβλήματα στο θέμα φλερτ, τα οποία φαίνονταν να μεγαλώνουν με την αγαμία. Κατ' αρχήν, από γκομενικά είμαι τελείως στόκος. Με ποια έννοια όμως; Με αυτήν. Δεν μπορώ ποτέ να καταλάβω εαν το αντικείμενο του πόθου μου με γουστάρει ή όχι. Ενώ με άλλους πιάνω τον έρωτα στον....αέρα, στη δικιά μου περίπτωση δεν καταλαβαίνω.....Χρηστό. Αυτό έχει οδηγήσει σε μια σειρά από παρελκόμενα όπως
1)Έλλειψη τάιμινγκ: πάντα γουστάρω κάποια, και την φλερτάρω στη λάθος φάση, δηλαδή σε μια φάση που δεν με γουστάρει-είναι κολημένη με τον γκόμενο-έχει γκόμενο (να σημειωθεί πως τώρα τελευταία δεν γνωρίζω κοπέλες που να δηλώνουν αδέσμευτες, is this a fucking trend or what?), ή δεν θέλει σχέση γενικά
2) Άγχος-αβεβαίότητα: Με γουστάρει-δεν με γουστάρει; Λαμβάνωντας υπ' όψιν το ποσοστό αποτυχίας και την τάση μου να εφαρμώζω τον νόμο του Μέρφυ στα ερωτικά (γουστάρεις το λάθος άτομο, την λάθος στιγμή, και αυτό σου προκαλεί τις χειρότερες επιπτώσεις στην ψυχολογία σου), καταλαβαίνετε ότι έχω γίνει υπερπροσεκτικός στα φλερτ, και πολλές φορές δείχνω και μια σχετική ατολμία στις κινήσεις μου (άμα κουβαλάς, μέχρι ενός σημείου, τα μπαγκάζια του να τρως τα μούτρα σου επί 5 συναπτά έτη, τότε το πέπλο της αμφιβολίας σκεπάζει όλο και ποιο βαρία τις επόμενες κινήσεις σου).
3) Βέβαια όσο πολλαπλασιάζονται οι απορρίψεις, τόσο περισσότερο σε πειράζει, ίδίως μετά από κάμποσο καιρό που τις λαμβάνεις με κάθε προσπάθεια που κάνεις.

Η τελευταία ευτυχώς δεν κατάφερε να με στείλει στα Τάρταρα ακόμη, αλλά είναι ακόμη νωρίς (τρόπον τινά χυλόπιτα 2 ημερών). Το σημαντικό είναι ότι κατάφερα να ανακαλύψω ότι δεν δούλευε το θεμα (από την πλευρά της) αρκετά νωρίς, ώστε να μην προλάβω να βρεθώ προ άλλων καταστάσεων (δηλαδή να φάω dırect χυλόπιτα , με όλα τα ψυχολογικά παρελκώμενα), αλλά και πάλι με πείραξε (λίγο) και θα χρειαστώ κάνα δυο μέρες για να επανέλθω ψυχολογικά. Και να προσπαθήσω να βρω λύση. Μέχρι τώρα μου μένουν μόνο οι παρεναίσεις των φίλων μου, που με ανεβάζουν κάπως

Μεταλοκέφαλη: Έλα ρε μαλάκα, δεν υπάρχει περίπτωση, κάτι θα σου βρόυμε
Τσαμπίκος Τζο: Ρε κουρέλι, πάω στοίχημα ότι η λύση θα βρεθεί μόνο αν γίνουμε bi...Ξέρεις πόσοι gay είναι σε παρόμοια φάση μ'εμάς;
Neil: Μαλάκα βγήκε στο σινεμά το «Ψυχή στο στόμα»...΄πάμε το Σαββατοκύριακο μπας και το ξέχάσεις;
Kornar The Barbarıan: Φάε μια σοκολάτα και θα είσαι περδίκι

needless to say, προς το παρόν η πρόταση με τη σοκολάτα είναι μακράν η πιο δελεαστική

Closed

Κλείσαμε λόγω γενεθλίων

για ευχες, παραγγελιες και λοιπά , περικαλώ απευθυνθήτε στον τηλεφωνιτή

Η τρομακτική βαρβαρότις του ειν φοιτητής στο ucy

Διαβάζωνας το κείμενο της Εβίτας (www.evitac.wordpress.com) αποφάσησα και εγώ να πω τα διάφορα που μου συμβαίνουν κατά καιρούς, και με εκνευρίζουν αφόρητα. Ιδίως τις τελευταίες δύο εβδομάδες μου έρχονται διάφοροι νταμπλάδες συσχετιζόμενοι με το Χάρβαρντ της Μεσογείου (τρομάρα του), και η ψυχολογική μου ηρεμίαβρίσκεται σε ένα επίπεδο διαταραγμένο έως........διαλυμένο
Strike 1) Ήθελα να πάω με το Da Vinci να δουλέψω το καλοκαίρι σε ένα πρόγραμμα κατά του ρατσισμού στη Valencia. Έχω κάνει ωραία και καλά την αίτηση μου στο πανεπιστήμιο, και περιμένω απάντηση από τους εργοδότες. Μαθαίνω, από άλλη πηγή, ότι το Da Vinci έχει πρόβλημα με τις χρηματοδοτίσεις (κοινώς παίζει να μην μου δώσουν λεφτά). Πάω στο γραφείο διεθνών σχέσεων και ρωτάω. Μου λένε ότι έχουν αργήσει τα λεφτά από την ΕΕ, και μάλλον δεν θα υπάρξει χορηγιά για το καλοκαίρι, και καλύτερα θα ήταν να περιμένω μέχρι να αποφοιτήσω για να πάω το χειμερίνό εξάμηνο του χρόνου, και ότι σκέφτονται να αναστείλουν τη λειτουργέια του da vinci το καλοκαίρι. Τους λέω ότι επειδή α) έχω την αναβολή στράτευσης να τελειώνει, και β) το da vinci είναι πληρωμένο apprenticeship (κάτι που στην Ελλάδα δεν πληρώνεται), θέλω διακαώς να πάω στο πρόγραμμα, δεν μπορώ να συμετέχω εκεί παρά μόνο το καλοκαίρι.. Τους ρωτάω εάν γίνεται να μου δώσουν τα λεφτά που δικαιούμαι (2500 euro) πριν να έρθουν τα λεφτά από την ΕΕ, και μου λένε όχι....στην ερώτηση γιατί, απαντάνεμε ένα «μα δεν είναι σωστό»
Και εδώ μπαίνει η κοινή λογική μου....εδώ και κάμποσα χρόνια, κάποιος από το γραφείο έτρωγε λεφτά που προορίζωνταν για το πρόγραμμα αυτό. Η ΕΕ το μυρίστηκε, και έκοψε τη χρηματοδότιση, αλλά ο όποιος έτρωγε τόσα χρόνια τα λεφτά δεν θέλει να τα γυρίσει πίσω. Και έτσι τα σπασμένα τα πληρώνουν οι 15 μαλάκες που θέλησαν να δουλέψουν στο εξωτερικό το καλοκαίρι. Τουλάχιστον αυτό το σενάριου παίζει στο μυαλό μου...Και συνεπικουρείται από το γεγονός ότι η υπεύθυνη του γραφείου είναι συγγενής του πρύτανη.

Strike 2) Ετοιμάζομαι να μείνω για ακόμη μια φορά (4η) το ΜΑΣ 051 (Στατιστική). Αυτό το μάθημα μας το κάνει μαθηματικός, και μας εξετάζει μαθηματικός, ο οποίος φαίνεται να έχει την άποψη ότι πρέπει να θεωρώ ότι όλοι οι φοιτητές μου είναι του μαθηματικού, ή έστω των θετικών επιστημών. Έλα όμως που το 50% του ακροατηρίου του κάθε φορά είναι κοινωνιολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και ψυχολόγοι, και το άλλο 50% δάσκαλοι. Και ως εκ’ τούτου στο ΚΠΕ (Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών) το ποσοστό αποτυχίας είναι 80% ανά εξάμηνο (το χειμερινό εξάμηνο πέρσι ήταν ένα καλό εξάμηνο......έμεινε μόλις το 50%). Βέβαια το συμβούλιο του τμήματος λέει ότι χωρίς αυτο το μάθημα δεν θα μπορούμε να διαβάσουμε μια στατιστική.......όμως δεν μπορεί να αναμορφώσει κάπως το μάθημα ώστε να μπορεί να απευθύνεται στους φοιτητές του, ούτε λόγος

Strike 3) Μετά από μια βδομάδα απουσίας εμφανίζονται τρεις φίλοι πολυτεχνικάριοι (Neil,Πρόεδρας,Μήτσος), με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Είχαν να κοιμηθούν 2 μέρες ο καθένας. Ο λόγος; Εκείνη την ημέρα παρέδιδαν 2 εργασίες και έγραφαν ενδιάμεση εξέταση. Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Παρά το γεγονός ότι προσπαθούν πολύ να περάσουν τα μαθήματα τους, είναι στο δεύετρο έτος, και ήδη προβλέπεται να τελειώσουν στο πέμπτο έτος και κινδυνεύουν να μην πάρουν πτυχείο....Και αυτό γιατί όλα τα μαθήματα μετά το πρώτο εξάμηνο στην πολυτεχνική, είναι αλυσίδες. Δηλαδή για να πάρεις το χ μάθημα, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει το προαπαιτούμενο. Κοινώς, άπαξ και μέινεις ένα μάθημα έμεινες το έτος. Και δεν γίνεται τίποτα για αυτό......Είναι οι μόνοι στο όλο τμήμα που αντιδρούν δημοσίως (αν και υπάρχει γενική δυσαρέσκεια ανάμεσα και στους Κυπραίους συνφοιτητές τους), και αυτό βέβαια τους γυρνά μπούμερανγκ, γιατί γίνονται οι «παραπονιάρηδες Καλαμαράδες», «σαν τους οποίους δεν πρέπει να γίνεται ένας Κυπραίος φοιτητής». Βέβαια ο λόγος που οι Κυπραίοι συνφοιτητές τους δεν αντιδρούν , είναι γιατί φοβούνται ότι εάν αντιδράσουν οι καθηγητές θα τους «αποβάλουν» από το πανεπιστήμιο.

Strike 4) Ο Neil,ο οποίος κάνει και minor στην κοινωνιολογία, απεφάνθη να μάθει γιατί έκοψαν το μεταπτυχιακό της κοινωνιολογίας. Κούνια που τον κούναγε, γιατί έμαθε ότι τις ίδιες μαλακίες που κάνουν τα τμήματα θετικών επιστημών (δηλαδή, κοινώς, να βάζουν στο curriculum μαθήματα του προπτυχιακού επίπεδου με ελαφρώς αλλαγμένο τον τίτλο), έκανε και το ΚΠΕ. Μόνο που μόνο στο ΚΠΕ έκοψαν το μεταπτυχιακό.....Να τι γίνεται όταν το τμήμα σου δεν είναι «εμπορικα εκμεταλεύσιμο» και το πανεπιστήμιο σου επιζητά οικονομική αυτοτέλεια
Strike 5) Οι μισοί καθηγητές του ΚΠΕ είναι ανίκανοι. Και αυτό γιατί το ΚΠΕ δεν έχει την οικονομική βοήθεια που απαιτείται για να προσλάβει περισσότερους καθηγητές, και να αντικαταστήσει τους ήδη υπάρχωντες. Κατά τ’αλλα το ucy έχει αρκετά λεφτά για να χτίζει μπιχλιμπίδια των πολλών εκατομυρίων λιρών στη μέση του πουθενά (σε μια χώρα χωρίς συγκοινωνίες-άρα αποκλεισμένα κτίρια).....για δες...αναρωτιέμαι απο που κόβει για να καλύψει τα έξοδα.

Strike 6) Αναμενόμενη επαγγελματική αποκατάσταση για φοιτητές του τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου; Είσπραξη επιδόματος απο το ταμείο ανεργίας

6.......6........66666
αnd dance with the Harvard

Άλλα πέντε να μη σας τα χρωστάω

Μετά από την πάσα του Μήτσου, εδώ και πολλύ καιρό, αναφέρω εκτός σινεμπλόγκ τις πέντε αγαπημένες μου (αυτή τη στιγμή) ταινίες
Ελληνικές:
1)Γλυκειά Συμορία , του Νικολαϊδη

Μια παρέα νέων με ακρετά αυτονομο-αναρχικές απόψεις, μπλέκεται σταδιακά σε έναν αγώνα επιβίωσης κόντρα στο σύστημα. Χαφιεδισμός, βία, επανάσταση, ερωτική ελευθερία, και ένας αγώνας κόντρα στη φθορά του συστήματος. Μια ταινία για μια γενιά που κάηκε γρήγορα. Φοβερός ο Τάκης Σπυριδάκης, ακόμα πιο καλογραμμένος ο χαρακτήρας του, με μια σειρά από πολλύ χαρακτηριστικές ατάκες. Εκπληκτική και η Δώρα Μπασκλαβάνου, στον ρόλο της πορνοστάρ που κολάει στην παρέα. Το φινάλε είναι ένα από τα πιο συγκλονηστικά του ελληνικού κινηματογράφου,με τους ήρωες να προβάλλουν λυσαλαία αντίσταση στους praetores urbanis (όπως θα τους έλεγε ο Πολύδωρας) που μπουκάρουν στο σπίτι τους. Επίσης πανέμορφη η μουσική του Γιώργου Χατζινάσιου να με κυνηγά ....
Ατάκα:
-Τι κάνει η επανάσταση;
-Γαμιέται

2)
Μάθε παιδία μου Γράμματα: του Θώδορου Μαραγκού

Ελληνική επαρχία, λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση. Ανεργία, φτώχεια, απογοήτευση και τα απομεινάρια του εμ,φυλίου που ακόμη βασανίζουν και διχάζουν. Και όλα αυτά πάνω στην εποχή που ξεκινά μια τιτάνια προσπάθεια για να ξαναγραφτεί η ελληνική ιστορία. Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος είναι συγκλονιστηκός, ως ο συντηριτικός πατέρας που θα κάνει τα πάντα για να έχει καλό όνομα η οικογένεια στους νοικοκυραιους του χωριού. Ο κεκές γιος του (Νίκος Καλογερόπουλος), είναι από τα μεγλύτερα ταλέντα του Ελληνικού σινεμά της εποχής, ενώ ο Κώστας Τσάκωνας, ως ο επιστήμων γιος που γυρνάερι στην Ελλάδα για να βρει μιζέρια και ανεργία δεν έχει καμία σχέση με τις βιντεο-φάρσες του 80. Μια γλυκόπικρη ταινία, που παραμένει ακόμα επίκαιρη, μιας και πολλά από τα θέματα που πραγματεύεται έχουν μείνει ίδια και απαράλλαχτα΄
Ατάκα: Έξάρες....έξι χρόνια στο δημοτικό, έξι χρόνια στο γυμνάσιο, έξι στο πολυτεχνείο, έξι στο εξωτερικό, δύο στο στρατο......

3) Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμη: του Νικολαϊδη

Μια παρέα 40ρηδων (Ρίτα Μπενσουσάν, Δημήτρης Πολύτιμος, Κωνσταντίνος Τζούμας, Χρίστος Βαλαβανίδης, Άλκης Παναγιωτίδης), συναντιούνται σε μια έπαυλη μετά από πολλά χρόνια. Ο ένας έρχεται απο ταξίδι, ο άλλος αφήνει οικογένεια, η κοπέλα από το ψυχιατρείο, ο άλλος απο τη φυλακή, και ο τελευταίος μετά από μια σειρά τυχαίων φώνων. Οι ανυσιχίες της γενιάς που "φημώθηκε" από την περιρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής τους, των κάφρων με τα μπου τζην που άκουγαν Μπιλ Χέηλυ και Έλβις στα στέκια της Φωκίωνως Νέγρη. Η γενιά των Ιουλιανών, των διαδηλώσεων για το Κυπριακό, η γενιά που χωρίς να την ρωτήσουν την έχεσαν ψηλά. Κυνικοί διάλογοι, κυνικό χιούμορ, και η αναπώληση μιας νιότης που πήγε χαμένη, από μια ομάδα ανθρώπων που αρνήθηκε τυον συμβιβασμό.

Ατάκα: Χρήστος, το πιο παλιό κουρέλι....γενημένος σε μια κλινική στη οδό κυβέλης, εξ’ ου και τα παιδιά της οδού Κυβέλης, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία....το πρώτο γιαούρτι του Παγκρατίου...σε πύληνο κεσεδάκι παρακαλώ, όχι πλαστικά και μαλακίες....καταζητούμενος, γενικά....Κυψέλη, Πατήσια, Πολύγωνο......................................Πίνω σε όλα τα κουρέλια του κόσμου, όπου και να ’ναι.

4) Ο Δράκουλας των Εξαρχείων, του Νίκου Ζερβού

Ο Κωσταντίνος Τζόυμας είναι ένας τρελός επιστήμονας, που νεκρανασταίνει μουσικούς για να φτιάξει το τέλειο ποπ συγκρότημα. Βέβαια το πείραμα αποτυγχάνει, και βγαίνουν οι Μουσικές Ταξιαρχίες! Και κάπου εκεί αρχίζει η τρέλα. Τα όργια, η αριστερά, οι διάφορες "βιομηχανίες" (όπως η μουσική), οι μπάτσοι, τα ΜΜΕ, όλα γίνονται αντικείμενο σάτιρας.
Οι νεκροζόντανοι που πλακώνονται για το εάν τα σταλινικά κράτη ασκούν νεκρόφυλη πολιτική ή όχι, ο Τζίμης Πανούσης που ψάχνεται σεξουαλικά και βγαίνει....αμφί...., ο Δημήτρης Πουλικάκος να κάνει...κατ΄αρχήν το μπάτσο και μετά να τραγουδά Καζατζήδη σε..... ροκ διασκευή και όλα αυτά μέσα σε κάτι που φαίνεται να είναι ένα promo για τις Μουσικές Ταξιαρχίες

Ατάκα:
-Τζιμάκο μου....τι έχεις να πεις για τις ταινίες του Αγγελόπουλου
-Λοιπόν έιναι κάτι αντάρτες.....και πάνε......και πάνε ....και πάνε....

5) Βοήθεια ο Βέγγος , Φανερός Πράκτωρ 000

Ο Θανάσσης Βέγγος είναι από τους μεγαλύτερους (και πρώτους), κωμικούς Μαρξιστές (της σχολής Groucho, για να καταλαβαινόμαστε). Όπου πάει προκαλεί χάος, και πανικό, σαν τους ήρωες στις ταινίες του Μελ Μπρουκς (ο οποίος ξεκίναγε να γίνεται γνωστός την ίδια, περίπου εποχή). Μια ακόμη σάτυρα, αυτή τη φορά του κόσμου των μυστικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών ασφαλείας......


και ξένες

1) Η έβδομη σφραγίδα: Του Μπέργκμαν

Ένα βαθειά πολιτικό έργο, καμουφλαρισμένο ως υπαρξιακό δράμα. Μια ταινία για τα κυνήγια μαγισσών, για την προπαγάνδα και τη ζωή. Ο Μπέργκμαν χρησιμοποιεί τον Μεσαίωνα , για να δείξει πως χρησιμοποιείται ο φόβος του αγνώστου, η μιας δήθεν απικείμενης καταστροφής, για να κατασταλλόυν και να μειωθούν οι ατομικές ελευθερίες. Τότε, το 1957 ήταν ο φόβος των κομμουνιστών, τώρα ο φίοβος των ισλαμιστών, και πάει λέγοντας. Εκπληκτικός ο Μαξ φον Σύντοφ, στο ρόλο του Ιππότη που βρίσκεται, σε μια μακιαβελική παρτίδα σκακιού με τον θάνατο. Επίσης πανέμορφη η σκηνή όπου δύο θίασοι συναντιούνται (ο ένας μπαίνει στη παράσταση του άλλου)
η ατάκα:
I want to confess as best I can, but my heart is void. The void is a mirror. I see my face and feel loathing and horror. My indifference to men has shut me out. I live now in a world of ghosts, a prisoner in my dreams.

2) Reservoir Dogs: Του Quentin Tarantino

Μια ληστεία που πάει στραβά. Πέντε κακοπιοί παγιαδευμένοι σε μια αποθήκη. Και πρέπει να βρουν ποιος τους πρόδωσε. Κινηματογραφικά ωμή βία, κυνικοί διάλογοι, ο Michael Madsen επιτέλους δείχνει ότι έχει ταλέντο, ενώ Harvey Keitel, Tim Roth και Steve Buscemi κεντούν, ιδίως με τους διαλόγους που έχουν αφήσει κινηματογραφική ιστορία

Η ατάκα:
Mr. Pink: You said 'True Blue' was about a nice girl, a sensitive girl who meets a nice guy, and that 'Like a Virgin' was a metaphor for big dicks. Mr. Brown: Lemme tell you what 'Like a Virgin' is about. It's all about this cooze who's a regular fuck machine, I'm talking morning, day, night, afternoon, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick, dick. Mr. Blue: How many dicks is that? Mr. White: A lot. Mr. Brown: Then one day she meets this John Holmes motherfucker and it's like, whoa baby, I mean this cat is like Charles Bronson in the 'Great Escape', he's digging tunnels. Now, she's gettin' the serious dick action and she's feeling something she ain't felt since forever. Pain. Pain.

3) Life of Brian: των Monty Pythons

Η πιο βέβιλη ταινία που βγήκε ποτέ. Οι Monties παρωδούν την εκκλησία, χρησιμοποιώντας της ζωή κάποιου τύπου που ζει βίους παράληλους με τον Χρηστό. Σουρεαλιστικό χιούμορ (οι εξωγήινοι σώζουν τον Brian), αριστερίστικες γκρούπες που το παίζουν επανάσταση αλλά κάθονται στα αυγά τους, κομάντο αυτοκτονίας,προφήτες, φανατικοί οπαδοί και άλλα πολλά και κωμικοτραγηκά, που μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε σχεδόν πλήρως τις πταίει για την κατάντια αυτόύ του κόσμου......
η ατάκα: All I did was say to my wife, "That piece of halibut was good enough for Jehovah!"

4) Cidade de Deus: του Fernando Mereilles

Μια ιστορία ενηλικίωσης,μέσα από τα γκέτο του Ριο στη δεκαετία του 70, μέσα από την ιστορία δύο φίλων που πήραν διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας γίνεται δημοσιογράφος, ο άλλος γκάνγκστερ. Σκηνοθεσία σπιντάτη, φτιαγμένη για τη γενιά του MTV, χωρίς όμως η ταινία να είναι ένα ηλίθιο action movie ή να φλυαρεί.Πυκνογραμένο σενάριο, ντελιριακοί χαρακτήρες (ιδίως οι κακοί), βρώμικη βια...

η ατάκα:What should have been swift revenge turned into an all out war. The City of God was divided. You couldn't go from one section the other, not even to visit a relative. The cops considered anyone living in the slum a hoodlum. People got used to living in Vietnam, and more and more volunteers signed up to die.

5) Blade Runner: Ridley Scott

Los Angeles, 2019. Η μεταμοντέρνα πόλη στην οποία ζούμε ήδη, σχεδόν. Τα πάντα ελέγχονται από τους μπάτσους, και αυτοί ελέγχονται από τις μεγάλες πολυεθνικές. Ο η γη είναι πηγμένη στο νέφος, τόσο νέφος που δεν φαίνεται το ηλιακό φώς. Το περιβάλλον έχει καταστραφεί, και όλοι προσπαθούν να φύγουν για αποικίες στο διάστημα. Και όλο αυτό, ενώ μια ομάδα κυνηγημένων ανδροειδών προσπαθεί να βρει τον δημιουργό της, για να έχει πρόσβαση σε περισσότερα χρόνια ζωής. Και κάποιος μπάτσος πρέπει να τα σκοτώσει, παρά το γεγονός ότι δεν αισθάνεται την ανάγκη να το κάνει. Ο Χάρισον Φορντ είναι ο καλύτερος δυνατός αντιήρωας, για να κάνει τη δουλειά, ο Ρούντγκερ Χάουερ κάνει τον "κακό", ένα ανδροειδές που διαθέτει περισσότερη ανθρωπιά από τους "ανθρώπους" στην ταινία. Μια ταινία κοινωνικού τρόμου για την κατάντια που ζούμε χάρην του καπιταλιστικού συστήματος
Ατάκα:
Stop right where you are! You know the score, pal. If you're not cop, you're little people


κάνω πάσα σε Μηχαλού, Ρωξάνη, Εβίτα και Μπίλια

ΠΟΝΤΙΑΚΟΝ ΠΑΝΟΫΡ

ΠΟΝΤΙΑΚΟΝ ΠΑΝΟΫΡ
15/3/2007
ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΡΑΞΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ:
ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
ΦΠΚ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
ΔΚΦ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΠΑΛΞΗ
ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟ ΤΑΓΜΑ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΝΕΩΝ

Spot the difference

Όποιος βρει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κερδίζει κουλούρι

Βγήκε το πρόγραμμα του κινηματογραφικού ομίλου του Παν. Κύπρου

Ο Κινηματογραφικός Όμιλος, είναι το αποτέλεσμα,της προσπάθειας μιας μικρής ομάδας φοιτητών με μεράκι για τον κινηματογράφο, να βρουν μια στέγη για αυτή την μορφή τέχνης στο χώρο του Πανεπιστημίου Κύπρου... Ο χώρος βρέθηκε, μετά από προσπάθεια.
Έτσι κάθε τετάρτη, στην αίθουσα ΕΒ107 της νέας πτέρυγας, στα κεντρικά της Λεωφόρου Καλλιπόλεως, στις 9 το Β΄ραδυ, θα δείχνουμε ταινίες που μας αρέσουν, μακρυά από τα όρια και τους περιορισμούς που βάζουν οι ψευτοκουλτουριαραίοι που μονοπωλούν τα πολιτιστικά μας δρώμενα. Να σημειωθεί η μη κερδοσκοπική λειτουργία του ομίλου, και ότι οι προβολές είναι δωρεάν.

Έτσι έχουμε το εξής πρόγραμμα

7/3 Seventh Seal
14/3 Blade Runner
15/3 Dead Poets Society ( Σε συνεργασία με τον καθηγητή Τάσσο Καπλάνη)
16/3 Rocky Horror Picture Sh0w (Σε συνεργασία με τον όμιλο φίλων κινηματογράφου, στο Σινέ Στούντιο του Intercollege)
21/3 Το Σπιρτόκουτο
28/3 Austin Powers
25/4 In the mood for love
2/5 The man who wasnt there
9/5 Run , Lola, Run

Όποιος γουστάρει ας έλθει.

Εγκατελελημένος στη Λευκωσία

Λοιπόν όποτε πρέπει να σκάσω τη λυπητερή για να πάω σπίτι μου για τις διακοπές εκνευρίζομαι απίστευτα. Για ποιον λόγο θα μου πείτε. Ο λόγος είναι πολλύ απλός. Το εισητήριο Αθήνα –Λάρνακα-Αθήνα κοστίζει όσο ένα εισητήριο μετ’ επιστροφής από Αθήνα για Λονδίνο, ή Παρίσι, ή Μαδρίτη. Δηλαδή είναι από τις 120 ΛΚ (Aegean) μέχρι 160 ΛΚ (Cyprus). Ψυχοπαθές; Ναι είναι ψυχοπαθές. Αλλά έχει μια εξήγηση η κερδοσκοπία, τουλάχιστον σε αυτό το δρομολόγιο. Παρά τις ακριβές τιμές, τα αεροπλάνα είναι πάντα γεμάτα. Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη είναι οι δύο πιο δημοφιλείς προορισμοί για το weekend shopping spree των Κυπραίων. Συν ότι στην Κύπρο ο κόσμος ζει μέσα στην οικονομική ευμάρεια την οποία έχει δημιουργήσει η οικονομική φούσκα της δεκαετίας του ’90, όταν η Κύπρος άνοιγε για επενδύσεις από τους Ρώσους και τους Άραβες. Όταν όμως η οικονομική φούσκα σκάσει, τότε τι θα γίνει; Θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση;

Τέλος πάντων, αυτή η κατάσταση με την Κύπρο είναι σε βάρος των όχι και τόσο ευκατάστατων που έρχονται στην Κύπρο για σπουδές. Και η μαλακία είναι ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Ας πούμε, εγώ θα προτιμούσα χίλιες φορές να δώσω 50-60 ΛΚ και να πάρω ένα φέρι μποτ από τη Λεμεσό για Ελλάδα, και ας μου πάρει δύο μέρες. Ίσως να είχε και περισσότερο γέλιο εδώ που τε λέμε. Αλλά αυτή η εναλλακτική δεν υπάρχει. Κάποτε υπήρχε σύνδεση της Κύπρου με την Κρήτη μέ φέρυ, αλλά για άγνωστους (σε ‘μένα) λόγους, διεκόπη. Γενικά όμως η φάση με τα ταξίδια από την Κύπρο, είναι δύσκολη εαν δεν είσαι ευκατάστατος. 110 ΛΚ , ας πούμε, μου ζητούσε η Cyprus για ένα πήγαιν’ έλα Βυρητό, και 90 για ένα πήγαιν’ έλα στο Καϊρο. Για ταξίδια μέσα στην Κύπρο, καλύτερα να μην το συζητάω. Αν δεν έχεις αυτοκίνητο είσαι περίπου κολημένος στη Λευκωσία. Δρομολόγια υπεραστικών λεωφορείων υπάρχουν ελάχιστα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα travelexpress. Αλλά και αυτά δεν βοηθούν και πολλύ, μιας και όλες οι συγκοινωνίες σταματάνε στις 6. Αυτό σημαίνει, πολλύ απλά, ότι εάν πας με δημόσιες συγκοινωνίες στην Πάφο ή στην Άγια Νάπα, πρέπει να έχει κλείσει ξενοδοχείο για να περάσεις εκεί τη νύχτα, ενώ η Κακοπετριά και οι Πλάτρες είναι τελείως out of the question, μιας και δεν υπάρχει η παραμικρή σύνδεση με αυτές τις περιοχές (ήτοι 1 δρομολόγιο τη μέρα).

Αυτό σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα θεωρείτο σημάδι υπανάπτιξης ( A country without trains is not good, όπως λέει και ο Μίρο ο Βούλγαρος στο Kalabush). Όχι όμως στην Κύπρο των γιοταχήδων, στην Κύπρο που μειώνεται η φορολογία στα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα γιατί «έτσι θα μπορούμε να προστατέυσουμε το περιβάλλον, εαν ο μέσος πολίτης μπορεί να πάρει ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο» (ναι το φυντανάκι ο Χαρούλης την είχε πετάξει εκείνη την εξυπνάδα) (αφού κύριε Θράσου όσο μεγαλύτερος είναι ο κυβισμος ενός αυτοκινήτου, τόσο περισσότερη βενζίνη καταναλώνει.........πως θα μειώσετε τους ρίπους; Μήπως μας δουλεύετε;). Άσε το άλλο το εκπληκτικό. Όποτε γίνεται φασαρία για τους ρίπους που εκπέμπονται από την Κυπριακή δημοκρατία, δεν περνάει από το μυαλό κανενός εκεί στην κυβέρνηση να εφαρμώσει το ελάχιστο σοσιαλιστικό μέτρο, το οποίο εφαρμόζει ακόμη και η Νότιος Κορέα, το ποιο ακραία καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη, ενός αποτελεσματικού και πυκνόυ δικτύου δημοσίων συγκοινωνιών;

Ευτυχώς που στο Βορά έχουν τον νού τους πά στην κκελέ τους, και έχουν και συγκοινωνίες, και έναν φτηνό τρόπο να ταξιδέψεις......40ΛΚ το εισητήριο Ερτζάν-Κωνσταντινούπολη-Ερτζάν και το Κωνσταντινούπολη-Αθήνα-Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι περίπου άλλο τόσο....εαν δεν μειώσουν την τιμή οι απο εδώ, θα γυρνάω στην πατρίδα μέσω κατεχομένων. Μαλάκας είμαι να κάθομαι να πληρώνω τους εδώ κερδοσκόπους;

Υ.Γ. Παρακαλώ να βλέπει αυτά τα πράγματα ο Φιλελεύθερος που ωρύεται για όσους χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο στο βορρά. Καλός ο πατριωτισμός, αλλά , και η κλεψιά και τα οικονομικά μας έχουν τα όρια τους.Και, κύριοι του «Φ» οι 100 λίρες δεν είναι πενταροδεκάρες, όσο πατριώτης και να είσαι. Εκτός και εάν θέλετε τον κόσμο να μην ταξιδεύει, και να μην έρχεται σε επαφή με «αντεθνικά» και «ξένα» στοιχεία. Τότε κερδίζετε μια σεβαστή θέση ως εκπρόσωποι τύπου του παπαδαριού..........

Tommys, Benny and other animals

Η πρώτη μου επαφή με τον περιόνυμο κύριο Benny Hin,ήταν πριν απο δύο τρεις βδομάδες, όταν έπεσε στα χέρια μου το διαφημιστικό για την μάζωξη του στη Λεμεσσό. Μπορώ να πω ότι έτσι ζαβλακωμένος που ήμουν (το πήρα από το γραμματοκιβώτιο μου 9 το πρωί), μπερδεύτηκα. Πείτε το πρωινή μαλάκυνση, πείτε το παιχνίδι της όρασης, εγώ διάβασα Benny Hill. Οπότε γενήθηκαν δύο απορίες. Εάν όντως ζει ο μέγας κωμικός, και εφ’ όσον όντως ζει, τι στο διάολο κάνει με αυτούς τους Ευαγγελιστές; Μήπως μας δουλεύει; Μετά το μικρό μπέρδεμα, αντελίφθην ότι δεν επρόκειτο περί του γνωστού κωμικού, αλλά περί τηλε-ευαγγελιστή και «θαυματοποιού».
Δεν έδωσα παιρετέρω σημασία,και συνέχισα το δρόμο μου για το πανεπιστήμιο. Προχτές, σύμφωνα με τα όσα λέει το κανάλι του Λούκι Λουκ ( η μόνη Αντεννα την οποία δεν χάλασε ο Λουκ Σκάιγουόκερ (αυτό αν πάρουμε τοις μετρητοις τα όσα λένε στο the garoi.com)), έγινε η σύναξη των φαν του εν λόγω κυρίου σε κάποιον συναυλιακό χώρο στη Λεμεσό. Ο κύριος μάζεψε (διόλου ευκαταφρόνητες) εισφορές τραγούδησε λίγο, προσευχήθηκε, και είπε άνα δύο ενθαρυντικά λογάκια απο ‘δω κι από ‘κει. Θαύματα όμως δεν έκανε.... και εκεί άρχισε το ποντιακόν πανοϋρ. Ο Αντέννα φώναζε για απάτη, μυστικοπάθεια από πλευράς του κυρίου Hin και άλλα τέτοια.
Ως άθεος, δεν θα πάρω το μέρος κανενός. Αλλά για του στραβού το δίκιο, θα υποστηρίξω ότι ο κύριος Hin, και περισσότερο η πράξη του, δεν διαφέρει ποσώς από τις πρακτικές τουΤτόμη Βου, και γενικά της Church of Cyprus LTD. Δηλαδή είναι και αυτός ένας επιχειρηματίας που ζητά λεφτά για το τίποτα. Ίσως η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο να είναι ότι ο κύριος Hin δεν επιζητά να δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία στην Κύπρο. Μπορεί να επιζητά αυτό το πράγμα στη πατρίδα του, αλλά αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.
Αλλά, θα μου πείτε, οι ευαγγελιστές δεν έχουν την δύναμη του Ττόμη, οπότε μπορούν άνετα να τρώνε το κράξιμο, και ο Ττόμης μπορεί άνετα να ξεφεύγει. Αυτό θα γίνει άλλωστε και εαν καταφέρει να «πείσει» το συμβούλιο που διαχειρίζεται τη Φανερωμένη, να δώσει το κτίριο του σχολείου στην Μαύρου, αυτό θα καταφέρει εάν τελικά όντως δημιουργήσει εκκλησιαστικά σχολεία (εδώ βέβαια ο Νεοκλής Συλικιώτης, προς τιμήν του, είπε, εκπροσοπώντας την κυβέρνηση ότι αυτά τα σχολεία δεν θα αναγνωρίζονται από την κυβέρνηση ως ισότιμα με τα δημόσια και τα ιδιωτικά που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Παιδείας, αλλά οψώμεθα όσον αφορά το τι θα γίνει, εν τέλει).
Εδώ βρίσκεται και η διαφορά του Ττόμη με τον Αγιατολάχ Ιεροδουλί. Μπορεί οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, είτε έιναι του ΜΠΑΤΣΟΚ, είτε είναι της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑΣ να του κάνουν τα χατήρια (εδώ κοτζάμ άρθρο 16 του Σνυτάγματος προσπαθούν να του αναθεωρήσουν, μπας και φτιάξει αυτός κάνα πανεπιστημιάκι) (φαντάζομαι μια σκηνή α λα «Μάθε Παιδί Μου Γράμματα» όπου θα μπαίνουν στο πανεπιστήμιο της εκκλησίας κανονικοί άνθρωποι και θα βγαίνουν παπάδες), αλλά η αλήθεια είναι ότι η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ, βρίσκεται σε καθεστώς αμφισβίτησης από τις πλατιές μάζες του Ελληνικού Λαού, και καμιά φορά γίνεται περίγελος. Για παράδειγμα δείτε τα διάφορα παρατσούκλια του. Χουντόδουλος, Ιερόδουλος, Αγιατολάχ Χριστοδουλί, Μμπεμπα Μπλανς, και διάφορα άλλα τέτοια ωραία. Επίσης ακόμα θυμάμαι στο ΑΜΑΝ, οποτε έκαναν σκετσάκια που τον σατήριζαν, έβαζαν στο background να παίζει το «Satisfaction» των Κυλιώμενων Λήθων (πριν να έρθουν οι Stones στην Ελλάδα το 1998, δήλωνε ότι τους γούσταρε με τρέλλα, μετά όμως από τη συναυλία, τους «αποκύρηξε» επειδή σπρώχνουν τη νεολαία προς τον Σατανά και τγα ναρκωτικά). Στην Κύπρο που στη συνείδηση του λαού η εκκλησία είναι συνδεδεμένη με τον αγώνα για ένωση-ανεξαρτησία, ποιός να κράξει τον Ττόμη;

Αμάν πια με αυτή την ιδεολογική εμπάθεια της δεξιάς

sunsrv.sunalgp.ucy.ac.cy/dailypres/index.html,
24 Φεβρουαρίου
Διάφορα
εφδημερίδα ένωσις.

Εκεί βρίσκεται ένας πρωτοφανής λίβελος κατά καθηγητών του πανεπιστημίου Κύπρου, τουλάχιστον κατά τη δική μου άποψη. Θα τον προσπερνούσα αδιάφορα, εαν δεν αναφέρονταν τα ονόματα των κκ Μαυράτσα και Παπαδάκη. Οι εν λόγω κύριοι δεν είναι τόσο γελίοι όσο λέει ο κύριος συντάκτης του εν λόγω άρθρου.
Κατ’΄αρχήν να τονίσω ότι όντως, με ακαδημαϊκά κριτήρια, ο κύριος Κατσιαούνης δεν είναι και ο καλύτερος για να διδάξει σε τέτοια θέματα. Είναι όμως σαφώς καλύτερος από τον καθηγητή που αντικαθιστά, τουλάχιστον στο μάθημα της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής, (κο Μελακοπίδη).
Από την άλλη πλευρά όμως, οι κκ Παπαδάκης και Μαυράτσας, μπορεί να έκαναν λάθος στην επιλογή τους αυτή, αλλά, αυτό δεν τους κάνει όύτε γελοίους ούτε ανίκανους ως διδάσκωντες. Είναι από τους καλύτερους καθηγητές τουΤμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, και, πιστέψτε με, από άποψη διδακτικού προσωπικού το ΚΠΕ δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση. Επίσης να προσθέσω ότι ο κ. Παπαδάκης και ο κύριος Μαυράτσας, μπορεί να είναι εκκεντρικοί και να χρησιμοποιούν ανορθόδοξες μεθόδους παράδωσης διαλέξεων, όμως έτσι κεντρίζουν το ενδιαφέρον του ακροατηρίου ακόμη περισσότερο. Επίσης είναι από τους λίγους καθηγητές που δεν επαναλαμβάνονται στα μαθήματα τα οποία διδάσκουν, και από τους λίγους που προσπαθούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά το περιεχόμενο των όσων διδάσκουν.
Επίσης απο που και ως που να υπάρχει ΑΚΕΛικός φαβοριτισμός από μέρους των καθηγητών αυτών, αφού ο κύριος Δημητρίου είναι δηλωμένος φιλελεύθερος, ο δε κύριος Μαυράτσας κατεβαίνει με τους ΕΔΗ, και ο κύριος Παπαδάκης είναι μάλλον αδιάφορος προς το΄ΑΚΕΛ και την σταλινική του θεώρηση

Ένας συγκεκριμένος μη κομματικοποιημένος αλλά πολιτικοποιημένος φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου

5, the magic number

1) Εάν είστε Σημιακός, και ψάχνετε για τον Σουηδό Χίπη που την έπεσε στην κόρη του χασάπη πριν από κάτι χρόνια, εγώ είμαι ο φταίχτης. Μπορώ να πω ότι το πέσιμο ήταν άκρως αποτυχημένο, έφαγα μια τεράστια χυλόπιτα (Βασίλη τι μου λέει αυτός ο μαλάκας, είπε σε ντόπιο φίλο μου), και η ηθική τιμή της κορασσίδος δεν εκινδύνευσε ποσώς.

2) Έχω σαν ήρωα μου τον Hunter. S. Thompson. Και επαγγελματικά, αλλά και ως στάση ζωής. Ο άνθρωπος που διερευνά κάποιο θέμα μέσα από μια twisted οπτική γωνία, είναι αυτός που εν τέλει φτάνει στο να ανακαλύπτει περισσότερες, εσωτερικά και μη.

3) Είμαι λίγο νομάς. Στήνω τσαντίρι και το ξεστήνω με απίστευτη ευκολία. Η περιπέτεια και οι νέες εμπειρίες με τραβάνε, όσο με τραβάει η σριστερά, η ελευθερία, το σινεμά, η μουσική και η περιέργεια

4) Είμαι, κατά μία έννοια σαβουρογάμης. Οι γκόμενες που με τραβάνε δεν είναι κατά κανόνα όμορφες. Αυτό που κάνει το κλικ, είναι η συμπεριφορά τους. Τις θέλω ανεξάρτητες, έξυπνες, φωτιά και λαύρα στον έρωτα, και πάνω απ’ όλα να διψάνε για περιπέτεια και νέες ανακαλύψεις

5) Μεγάλα κολήματα μου: ramones, tim burton, motorhead, amparanoia, kabamarou,fear and loathing in las vegas, terry pratchet, stoner rock, dance, ska, skape, τρύπες, Αγγελάκας, ρόδες, μίκρο, death in vegas, velvet underground, lou reed, punk, rock and roll, depeche mode, dionyssos, frank zappa and the mothers, sabbath, the deerhunter, robert de niro, scarlett johanson, pj harvey, ojos de brujo, mano negra, manu chao, audrey tatou, luz cazal,barcalona, la coruna, rayo vallecano,scotland,ireland, latin america, spain, asterix, mafalda, jamaica, marijo (για τους ψαγμένους), όλες οι ταινίες του Stanley Kubrick, Μαρία Σωλομού (ναι αυτή από τους Σινγκλς), άφρο μαλί, soul, Βασιλική Ανδρίτσου, Θεοπούλα, γαλλική προφορά, ισπανικά, ιταλικά, Αλαιν Γκίνσμπεργκ, Μπάροουζ, Πάτι Σμιθ, σεξ,cult cinema, Pearl Jam, Neil Young, TOOL, bikini kill, ο Πεχλιβάνης......................

και προς συνέχεια του παιχνιδιού καλώ

Ψυχιά
rock n sane
evita
Αισέ Δρακούν
agrino

Oh you pretty things! (Περί Αγίου Β ο λόγος)

Η σχέση που έχω με τους διάφορους άγιους, είναι η κλασική σχέση που έχει ένας άθεος μαζί τους. Δεν τους πειράζω, δεν με πειράζουν. Όλοι; Εντάξει υπάρχει μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Και δεν μιλάω για τον Άγιο Ταρίφιο, προστάτη των απανταχού καλαμαράδων του ucy. Μιλάω για εκείνο τον καταραμένο τον άγιο Βαλεντίνο, που κάθε χρόνο καταφέρνει και κάνει τη ζωή των ζευγαρωμένων δύσκολη (οικονομικά) και τον μπάκουρων ακόμα χειρότερη (ψυχολογικά).

Γαμώτο είναι ανάγκη να έχουμε μια ημέρα για να δείχνουμε τον έρωτα-καύλα μας απέναντι στο έτερο ήμισυ μας; Δεν νομίζω. Μπορούμε να το δείχνουμε κάθε μέρα, και χωρίς τα πανάκριβα δώρα (των οποίων οι τιμές πενταπλασιάζονται την εν λόγω μέρα).

Απλά, έπρεπε να υπάρχει μια τέτοια ημέρα για να πολλαπλασιάζονται τα υπερκέρδη μιας σειράς επιχειρηματιών. Αυτό βέβαια δημιουργεί ένα διπλό effect. Από τη μια πλευρά οι τσέπες των Βαλεντίνων γίνονται πιο ελαφριές, επειδή αδειάζουν τα πορτοφόλια τους. Από την άλλη, οι μη εορτάζοντες αισθάνονται απαίσια βλέπωντας τους γύρω τους να κάνουν επιδείξεις έρωτος και καταφεύγουν σε shopping/drinking/ οτιδήποτε έχει σχέση με κατανάλωση binges. Έτσι εκτός από τους ανθοπώλες, τους ζαχαροπλάστες, τους εστιάτορες, τους ιδιοκτήτες ξενοδοχείων και τους ιδιοκτήτες gift shop, υπάρχουν και άλλες κατηγορίες χαρούμενων επιχειρηματιών εκείνη τη μέρα, όπως οι ιδιοκτήτες μπαρ ή καμπαρέ.

Για αυτούς τους λόγους έχω κηρύξει πόλεμο στην συγκεκριμένη μέρα. Συνήθως τέτοιες μέρες δεν θέλω να βγω από το σπίτι. Ή θέλω να πάω σε ένα anti-valentines πάρτι να γίνω ντίρλα και να περάσει η νύχτα χωρίς να ασχολούμαι με το αν άλλοι χαίρονται τον έρωτα τους, επ’ ευκαιρία της εορτής. Καπιταλιστή Άγιε, άντε και γαμήσου, και εσύ και οι δικοί σου.....


Υ.Γ. Προς υποψήφιους οργισμένους βαλεντίνους που ίσως να μην καταλάβουν τι εννοώ. Εγώ θα ήθελα να πραγματοποιηθεί το όνειρο του Garfield, και να θεσπιστεί η παγκόσμια εβδομάδα τεμπελιάς, κατά την οποία όλοι οι εργαζόμενοι του κόσμου (και μαθητές και φοιτητές), δεν θα εργάζονται αλλά απλά θα αράζουν. Όμως επειδή αυτή η γιορτή δεν αποφέρει κέρδη σε κανέναν καπιταλιστή, δεν γίνεται αποδεκτή με τίποτα. Αντιθέτως ο εν λόγω άγιος αποφέρει εκατομύρια σε διάφορες εταιρίες, εξ’ού και είναι τόσο διαδεδομένος, ακόμη και σε μη χριστιανικά κράτη.

sueños en verde-zappa en beta

Hola compañeros,
yo cambi mi blogger perfil

Liebere Freunde,
Ich habe mein Blogger profi geväxelt mit einen Blogger Beta

Dear friends,
I switched into Blogger Beta

Εντιμότατοι φίλοι μου,
μετακινήθηκα στο Beta......

Koυτσοί στραβοί στον Γαλαξία!

Σάββατο 10 Φλεβάρη, στο Κτίριο Γαλαξίας , έχει πάρτυ η νεολαία ενάντια στον εθνικισμό.
’Εκτακτη συμετοχή, ο Σκλάβος για σόου (φημολογείται). Το πάρτυ αρχίζει νορίς (8μησι), αλλά θα κρατήσει τουλάχιστον έως το πρωί. Ελάτε μασκαρεμένοι.
Για να το βρείτε, ο Γαλαξίας είναι το κτήριο απέναντι από το Da Capo στην Μακαρίου. Θα μπείτε από την είσοδο στην Αγίας Ελένης και θα βρείτε το chopsticks.Απέναντι από το chopstics έχει κάτι ανελκυστήρες.Θα τους πάρετε και θα ανεβείτε στον 4ο όροφο. Άπαξ και χαθείτε, ή μπερδευτήκατε,στείλτε πάρτε τηλέφωνο στο 99190164, ή στείλτε μου e-mail προκαταβολικά μέχρι Παρασκευή βράδυ, για να δώσω οδηγίες ή το τηλέφωνο μου (όσοι δεν το έχετε). όσοι το έχετε call me.

H κυβέρνηση της Σρι Λάνκα απειλεί ειρηνόφηλους ακτιβιστές-ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ!!!

Παρακολουθούμε με μεγάλη ανησυχία τις εξελίξεις στην Δημοκρατία της Σρι Λάνκα και τις απειλές για την ασφάλεια και τις ζωές μελών της αντιπολίτευσης, κοινωνικών ακτιβιστών και μελών σοσιαλιστικών και δημοκρατικών πολιτικών κομμάτων.

Οι απειλές αυτές είναι άμεσο αποτέλεσμα τις αντίθεσης τους στις προθέσεις της κυβέρνησης και του προέδρου Rajapakse να ξεκινήσουν νέο πόλεμο ενάντια στους Τίγρεις των Ταμίλ.
Το γεγονός ότι η κατάσταση γίνεται χειρότερη όσο περνάει ο καιρός φαίνεται και από τα παρακάτω περιστατικά:

Την δολοφονία του Nadaraja Raviraj, μέλους του κοινοβουλίου με την Εθνική Συνεργασία των Ταμίλ, στις 9 Νοεμβρίου 2006 στο Κολόμπο.
Την επίθεση οπλισμένων τραμπούκων με στόχο να σταματήσουν ανοιχτή εκδήλωση ενάντια στον πόλεμο, που διοργάνωνε το Ενωμένο Λαϊκό Κίνημα στις 9 Ιανουαρίου 2007.
Το Ενωμένο Λαϊκό Κίνημα είναι μια πλατιά συνεργασία ομάδων και ατόμων, στόχος των οποίων είναι να αποτρέψουν να εμπλακεί η Σρι Λάνκα σε εμφύλιο πόλεμο κάτι που θα ήταν καταστροφικό για τους απλούς ανθρώπους του νησιού, είτε αυτοί είναι Σινχάλα είτε Ταμίλ.

Τις δεκάδες απειλές για εκτέλεση του ομιλητή της αντιπολεμικής εκδήλωσης, Siri Jayasuriya, Γραμματέα του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Η επίθεση στις 9 Ιανουαρίου είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη καθώς ηγέτης της ομάδας των τραμπούκων με τα όπλα και τα ρόπαλα ήταν ο Υφυπουργός Εργασίας της κυβέρνησης Mervyn de Silva και συνεργάτης του προέδρου Rajapakse.
Γνωρίζουμε επίσης πως ο πρόεδρος Rajapakse έχει περάσει νομοθεσία με την ονομασία «Αποτροπή της τρομοκρατίας» σύμφωνα με την οποία καταπατούνται ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες και επιτρέπεται στην αστυνομία να «εξαφανίζει» πολίτες χωρίς σχεδόν καμιά νομική αντιπροσώπευση.
Απαιτούμε από τον πρόεδρο Rajapakse και την κυβέρνηση της Σρι Λάνκα :

Να σταματήσουν οι απειλές ενάντια στην ασφάλεια και τις ζωές των ακτιβιστών του αντιπολεμικού κινήματος
Να σταματήσουν οι επιθέσεις ενάντια στις δημοκρατικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των καταπιεσμένων μειονοτήτων
Να παρθούν άμεσα μέτρα ενάντια στον Υφυπουργό Εργασίας Mervyn da Silva για την δράση του στις 9 Ιανουαρίου.
Απαιτούμε από τις Τίγρεις των Ταμίλ να σταματήσουν όλες τις τρομοκρατικές επιθέσεις ενάντια σε απλούς πολίτες και να δηλώσουν πως είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

Επιπλέον, ζητάμε από τον πρόεδρο Rajapakse να σταματήσει αμέσως τη στρατιωτική δράση και τις επιθέσεις ενάντια στους Ταμίλ για να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για μια δημοκρατική και ειρηνική λύση της εθνικής διαμάχης στην Σρι Λάνκα.


Μπορείτε να στέλνετε ψηφίσματα διαμαρτυρίας:

Προς τον Πρόεδρο Mahinda Rajapakse:

Τηλέφωνο γραφείου: ++ 9411 25429 38- 41
Email: gosl@presidentsl.org
Fax: ++94 11 2321404
Προς την ηγεσία της αντιπολίτευσης, Ranil Wickramasinghe
saman4media@sltnet.lk

Αντίγραφα των ψηφισμάτων

c/o Siritunga Jayasuriya: usp@sltnet.lk
cwi@worldsoc.co.uk
youthagainstnationalism@gmail.com

Εγώ ο ξένος

Για μένα το χρυσοπράνισο νησί δεν είν αι παρά ένας ερημότοπος. Το cyprus dream είναι ένας εφιάλτης. Οι λαϊνοί αγώνες είναι κάτι γνωστό, αλλά όχι όπως το εννοούν οι ντόπιοι. Τα κόμματα δεν σώζουν τίποτα και κανέναν από μόνα τους, τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνω. Για μένα η εδώ πολιτικοποίηση είναι κομματικοποίηση. Οι «πολιτικοποιημένοι» του νησιού δεν έχουν ιδέα από πολιτική. Είναι απλά κομματόσκυλα, περιμένουν είτε απο τον Ανανστασιάδη, ή τον Don Christophoro de la grande Betoniera, που και που να τους πετάξει κανένα κομματικό κόκκαλο.
Για εμένα, όσο και να μπορώ να προσφέρω, ως ξένος, στη χώρα αυτή, δεν νοιάζεται κανένας. Είμαι ξεχασμένος , σχεδόν στο έλεος του Θεού, και από αυτούς που λένε πως με εκπροσωπούν, και απο αυτούς που με αδηκούν. Εγώ, ο ξένος, ο αντιδραστικός, αυτός που λέει πράγματα που κανείς εδώ δε θέλει να ακούσει......έχω την αίσθηση ότι είμαι ο wicked messenger του Dylan. Το ότι λέω ακριβώς ότι σκέφτομαι είναι η κατάρα και το χάρισμά μου....αλλά και η θηλειά γύρω από τον λαιμό τους. Πέρα από λογοκριτές, πέρα από δικτάτορες, πέρα από φύλακες της• τάξεως........Είμαι οι εφτά πληγές του Φαραώ, σχεδιασμένες ώστε να χτυπήσουν μια μόνο μερίδα ανθρώπων, μιας αστικής άποψης που με εξοργίζει. Είμαι ο Χουλκ, ο Τσε και ο Φρανκ Ζάπα, μαζεμένοι όλοι σε ένα.....none of thee shall escape my holy wrath, none of theen shall survive, behold, rulers of the world, I shall be thy nightmare and thy punishment...............stay put, or say yer prayers to yer non-existant gods, for I will keep burning consciences for the millenia to come. BEHOLD!THE POWER OF THE REBEL ROUSERS IS TOO HARD FOR THEE TO CONTROL

Ο ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΟΓΟ

Σήμερις το μπλογκ θα μιμηθεί το stravara mas και θα ασχοληθεί με μια από τις μεγάλες φυσιογνωμίες του Stravaraland. Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζουμε τον ένα και μοναδικό κύριο βουλευτή/πρόεδρο της επιτροπής συγκοινωνιών της Βουλής/ σουρεαλιστή συγγραφέα Ζαχαρία Κουλία (ή αλλιώς mr triskatarato).

Το τελευταίο (διπλό) χτύπημα του mr triskatarato, το οποίο έγινε προ ολίγων ημερών, προκάλεσε σοκ και δεος. Επιτέθηκε συντονισμένα, μέσω ρικ (από μέρα σε μέρα) και mega (βραδυνό δελτίο). Σε τι επιτέθηκε ούτε ο ίδιος ξέρει. Υποψιάζομαι όμως ότι επιτίθετο στην λογική μας. Γιατί αυτό νομιζω ότι κάνει με την εκπληκτική δήλωση όπου έλεγε ότι « σε μία ημικατεχόμενη πατρίδα δεν επιτρέπεται να γίνεται απεργία σε έναν τόσο νευραλγικό τομέα της οικονομίας μας».
Κοινώς, για να το βάλουμε σε μια καθημερινή συζήτηση, φανταστείτε ένα παιδάκι να ζητά με πείσμα από τον μπαμπά/ την μαμά παγωτό, και αυτός/ή να του απαντά ότι δεν μπορεί να αγοράσει / δώσει παγωτό, γιατί πριν από τριάντατόσα χρόνια κάποιο λαμόγιο βούτηξε το πιάνο του σπιτιού.

Ακούγωντας την τελευταία αυτή δήλωση, δυαλήθηκε και η τελευταία μου αυταπάτη ότι ο mr triskatarato προσπαθεί (ανεπιτυχώς) να μιμηθεί τον Boris Vianne. Αντιθέτως επιβεβαιώθηκε η έτερη υποψία. Ότι δηλαδή εξελέγη με σκοπό να εκφράσει/γιατί όντως εκφράζει την «σκληρή» γραμμή στο κυπριακό, αλλά απο όλα τ’άλλα είναι κουμπούρας, οπότε πετάει και κάτι περί κατοχής όποτε μιλάει για το οτιδήποτε, για να μη φανεί ότι λέει ότι να’ναι.



Γεια σου Κύπρος με τους βουλευτάδες σου!!!!!

blog-o-meeting στα σκαριά

Μάγκες και μάγκισες που βρίσκεστε στην νήσο των αγίων......προτείνω μέσα στις επόμενες βδομάδες να κάνουμε ένα μήτινγκ όσοι είμαστε σε αυτόν τον god forsaken τόπο..΄μέρος και μέρα-ώρα θα επιλεγούν με δημοκρατικές διαδικασίες.....ο συντονισμός περικαλώ από το blog μου

Έχω μια υποψία

ότι η ζαλατίνα έχει γράψει και αυτή στη Φοιτητική

Ισχύει άραγε;

Ρε εδώ γίνεται της ανωμαλίας!! (Hilton, Πρωτοχρονιά 6 το πρωί)

Το γεγονός ότι ο χρόνος ξεκίνησε έτσι, έχει τίποτα να πει για το καινούριο έτος; Η καλή μέρα φαίνεται απο τόσο πρωί; Ή μήπως τελικά δεν είμαι καθόλου για αυτού του είδους τον κόσμο;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το ιστορία άρχησε ως εξής. Λίγες ώρες μετά το χτύπημα του νέου έτους (κατά τις τρείς το πρωί), ξεκινήσαμε, με τις ξαδέρφες μου, για γνωστή βίλλα στο Ψυχικό όπου γίνεται γνωστό, σχεδόν οργιώδες πάρτυ με παρακμιακούς yuppies. Παραδοσιακά σε εκείνο το πάρτυ τα βλέπεις όλα (ή έτσι νόμιζα μέχρι σήμερα). Φτασμένους σαραντάρηδες, και αναλογης φάσης τριαντάρηδες και τριαντάρες, σε διάφορες φάσεις μέθης. Και να σπάνε τόνους πιατικών στην πίστα, με μουσική της οποίας επιμελείται ο γνωστός και μη εξαιρετέος (ραδιοπειρατής, δj, σκυλάς και άλλα πολλά) blackman. Έλα όμως που ΄φετος δεν υπήρχε πάρτυ, αλλά αστυνομικοί φρουροί έξω από το σπίτι (κάτι λέγεται για μπλέξιμο σε υπόθεση με αρχαικαπηλεία, αλλά δεν είναι εδώ το θέμα μας).


Μετά από αυτή την απογοήτευση λοιπόν κατεβήκαμε σε ένα πάρτυ που έκανε η ΑΣΟΕ στα Palmier Bistrot που βρίσκονται απέναντι από το Ledra Mariott. Φοιτητικό πάρτυ με είσοδο 25 euro δεν έχω ξαναδεί....Το άλλο που μας ψιλοξενέρωσε ήταν ότι το όλο σκηνικό παρέπεμπε σε μια φαση « πάρτυ της ΠΑΣΠ-ΝΔΦΚ». Το μεγαλύτερο μκομμάτι του έκει κόσμου έμοιαζε με κομματόσκυλα της ΠΑΣΠ ή της ΔΑΠ (η ΠΚΣ εξαιρείται μιας και πάει άυτανδρη στον Καζάκο, ενώ τα ΕΑΑΚ και το Δίκτυο προτιμούν να κάνουν πάρτυ στις σχολές). Οπότε κάπιοι είχαν την ιδέα να μας παρασύρουν μέχρι το Hilton, και συγκεκριμένα μέχρι το Sky Lounge, την περίφημη ταράτσα του Hilton. Περιττό να πωότι στο Hilton γινόταν λαϊκό προσκύνημα....Η καλύτερα είχαν κατέβει όλοι οι high class τύποι των Βρείων Προαστείων, της Γλυαφάδας και του Κωλονακίου. Για να καταλάβετε, βρήκαμε θέση απέναντι από το Κάραβελ, το οποίο βρίσκεται καμια 300ρα μέτρα μακρυά από το Χίλτον. Όχι ότι μας χάλασε το περπάτημα στο κρύο βέβαια. Πάντως το ταπεινό Golfάκι με το οποίο κατεβήκαμε ήταν μια παραφωνία ανάμεσα στις Μερσεντές , τις BMW και τα πανάκριβα SUV, που είχαν παρκάρει στην περιοχή. Και όλο αυτότο τζέρτζελο βέβαια γιατί έκει έπαιζε (στο ισόγειο) ο σούπερ dj Vasilis Tsilichristos (τι super δηλαδή, μια μετριότητα είνα, ο gpal είναι πολλύ καλύτερος, απλά δεν παίζει στο Privilege). Μια τέτοια μαλακία μας δέρνει που δεν μπορούμενα αντέξουμενα μην κάνουμε θεούς τις δευτεράτζες....Να φανταστείτε λίγο παρακάτω έβαζεμουσική ο Hiroshi Watanabe ένας από τους καλύτερους dj της υφηλίου, αλλά μπρόστα στο να πάρουν απουσίες από το privilege.....Για την ιστορία....30 ευρώ το εισητήριο για τον Τσιλιχρήστο, 50 για τον Watanabe. I guess I made it clear which one I would see if I could spare the money...

Τέλος πάντων , επιστροφή στο θέμα μας.. Φτάνουμε στο φουαγιέ του ξενοδοχείου, (το οποίο βρίσκεται απέναντι από το red room, όπου γίνεται το περίφημο γεγονός. Πέρνουμε οι τρεις μας το ασανσέρ για το μπαρ. Μαζί μας μπαίνει ένα ζευγαράκι . Αυτή γύρω στα 25, ντυμένη όπως κάθε κοσμική «κυρία» (βασικά τρόπαιο), που έχει βγει στη μόστρα ώς, το γκομενάκι που πηδάει ο μάγκας μας. Ο τύπος, γύρω στα σαράντα, μεέναν αέρα επιτυχίας που έφερνε λίγο προς αλαζονία. Και ακολουθεί ο εξής διάλογος
Ξ= ξαδέρφη
ΜΞ= μακρινή ξαδέρφη
ΦΓ- Φραγκάτος Γκόμενος
ΧΓ=Χαϊκλασάτη Γκόμενα
(....)=μετάφραση από τα βλέμματα τους
Ζ=Ζάππα
ΦΓ-(πάμε κούκλα να σου δείξω τη σουίτα)
ΧΓ-(Αχ!!!!θα έχει και σαμπάνια ε;)
ΦΓ-(Οφ κορς μωρό. Να μη σε κακομάθώ; Από που νομίζεις ότι ήρθα; Το Περιστέρι;)
ΧΓ-(Ρε κοίτα αυτούς τους αλήτες...πάει χάλασε το Hilton....για κάτσε....κάπου την ξέρω αυτήν)
Ζ-Άντε να δούμε τι έιναι αυτό το περίφημο sky lounge
ΦΓ-( Απο ποιόν πλανήτη ήρθαν αυτοί; Άκου εκεί να μην έχουν πάει ποτέ στο sky lounge!!!!! Πλάκα θα κάνουν)
Ξ- Με τρώει η περιέργεια
ΦΓ-(Ωχ αλήθεια λένε!!! Κάτσε να το παίξω λίγο μάγκας, τώρα που με πέρνει...κάτσε να επιστρατεύσουμε το πούρο Αβάνας)
ΧΓ- Ρε σύ....σε ξέρω από το σχολείο έτσι
Ξ- Πιθανόν.....γνωστή μου φαίνεσαι
ΧΓ- (Ωχ αμάν! Έπεσα στη μη κοσμική πλευρά του σχολείου) Ναι ρε κάναμε μαζί Γαλλικά στο Λύκειο! Τι κάνεις;
ΦΓ-( Βγάζοντας το πούρο) Γειά σας παιδιά (απο τον Άρη ήρθατε; Ή από το Μπουρνάζι; Μπα μάλλον γι Εξαρχειώτες μου κάνετε)
ΧΓ-(Επιτέλους φτάσαμε στον όροφο....δεν τους αντέχω αυτούς τους παρακατιανούς)
Και εξαφανίζονται 2 ορόφουςπριν την ταράτσα
ΜΞ- Λίγο μεγάλος δεν ήταν ο τύπος;
Ξ- Ναι ρε είχε και ψιλοτουπεδάκι
Ζ- Ε, ρε κάτι όργια πουκυκλοφορούν.....

Φτάσαμε στο bar την ώρα που έκλεινε, οπότε είπαμε να γυρίσουμε πίσω στο φουαγιέ να χαζέψουμε τα σούργελα με τα πολλά ευρώ. Η κατάσταση που επικρατούσε εκεί ήταν χαοτκικός. Λαμόγια, πιτσιρικάδες με περιβολή επιτυχημένου σαραντάρη επιχειρηματία, πιτσιρίκες με συμπεριφορά......συζύγου λαμόγιου, νέοι χωρίς προοπτική και μέλλον, μόνο μια απορία του τύπου «τι θα φάμε και από που». Εικοσάρηδες που πήραν τη Ferari με τα λεφτά του μπαμπά για να εντυπωσιάζουν τις γκόμενες, γιατί από εσωτερικό είναι τελείως κενοί. Γκόμενες πυ ψάχνονται για να βρουν τέτοιους ηλίθιους μπας και τη βγάλουν τη ζωή τους στην ευκολία. Μια γενιά καταδικασμένη να ζει στη σκιά των γονιών της και να το απολαμβάνει. Μια γενιά που θα βασανίζεται από τη ζωή στην απραξία και την απλιστία. Παιδιά 20 χρόνων με μοναδικό όνειρο την ζωή στη χλιδή και το τίποτα....Μια ζωή δανεική, μια ζωή που τους την προορίζουν και δεν θα πάρουν ποτέ στα χέρια τους.......
Ξ- Ρε σεις δεν σας φαίνεται παράξενο το σκηνικό εδώ;
Ζ-Παράξενο; Παράξενο; Ρε εδώ γίνεται της ανωμαλίας! Είμαστε μέσα στα φρικιά!!!ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑ!.

Πείτε με συντιριτικάρα,όμως αυτή η κατάσταση εμένα με τρομάζει. Υποτίθεται ότι ως νέοι άνθρωποι πρέπει να ακολουθούμε τον δικό μας δρόμο, τις δικές μας επιλογές, να εργαζόμαστε πάνω σε δικά μας σχέδια, ανεξάρτητοι. Αυτό όμως που βλέπω είναι ένα τραγικό trend. Μια γενιά χωρίς όνειρα, απλά με μια dog eat dog διάθεση να προσπαθεί να τα κατασπαράξει όλα, να αποροφήσει εντελώς το πρόσκαιρο πνεύμα το καπιταλισμού, υιοθετώντας στο έπακρο την καπιταλιστική ηθική. Μπορεί να είμαι παιδί αστικής οικογένειας, αλλά προσωπικά τρέμω στην ιδέα του να ακολουθήσω τα βήματα των γονιών, και εξτασιάζομαι από τη σκέψη του να κάνω τα δικά μου, αδέξια, βήματα στη ζωή.

I want my life, όχι την ζωή εκείνων των λιμοκοντόρων με τα πανάκριβα κουστούμια, που ξεροσταλιάζουν γύρω από ένα ακόμη νεαρό αντύτιπο της Μαριάννας Βαρδινογίανη, ή της Καλομοίρας, σαν κι’ αυτούς που βλέπω απέναντι μου όσο σκέφτομαι αυτά τα πράγματα....
Καιρός να φεύγω......

Για οσους βλεπουν ελληνικο μεγκα

Η μάνα ρέιβερ επιστρέφει, και γίνεται ξάδερφος τριανταπεντάχρονου. Τα τηλεσκουπίδια και τα παράθυρα επιστρέφουν.... Και τρώμε και τον Μπαλάσκα στη μάπα ως άλλο Αρκουδέα, και τον Πολύδωρα ως νέο Μουσολίνι......είναι και ο Ψωμιάδης που ζητά περισσότερες ζαρτινιέρες στη Θεσσαλονίκη.....help......

1 (έτος) στα 5: αριστερισμός άνευ λογοκρισίας

Είναι εκείνη η εποχή φαίνεται που ο κόσμος ξεκινά να γράφει τα blog του. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η επιδημία blogογενεθλίων. Πρώτα η Αϊσέ Δρακούν, μετά η Μικαέλλα, μετά.....μάλλον εγώ. Αυτό τον καιρό το blog γίνεται χρονιάρικο και είναι η ευκαιρία για τον ετήσιο απολογισμό. Το blog έγινε η ευκαιρία γιαα να γνωρίσω από κοντά νέο κόσμο (jim¬¬_hellas) αλλά και να βρω έναν σχετικά νέο κόσμο μπροστά μου. Διαβάζω μετα μανίας την Αϊσέ Δρακούν, και την Μικαέλλα, και μπορώ να πω ότι υστερώ σε δημιουργηκοτητα μπρόστα στις δύο τους. Μέσα σε ένα χρόνο έχω γράψει όσα ποστ γράφει η καθεμία τους σε ένα μήνα (και λιγότερο, και λιγότερο). Γελάω απίστευτα με τα παθήματα-σατηρικά του Φιρφιρή.Μακάρι μεγάλε Φιρφιρτέν να έβλεπαν και οι άλλοι τόσο ασόβαρα την κυπριακή κοινωνία. Μου τη δινει ο νεοφιλελεύθερος όταν μιλά για θέματα οικονομίας και πολιτικής, κυρίως γιατί πιστεύω ότι όσα λέει δεν διορθώνουν τα κακά της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά ίσα ίσα προσθέτουν ένα ακόμη λούκι στην πλάτη μας, όταν εφαρμόζονται. Παρ’ όλα αυτά όμως σε θέματα ανθρωπίνων διακιωμάτων ζωγραφίζει. Συμπάσχω με τους υπότες του funel. Δύσκολο το ειν’ σατυρίζων κωμικός στην εποχή μας. Αλλά μην ανυσιχέιτε σύντροφοι, ο κιοφτές γαρ εγγύς. Ακόμα γουστάρω τον πιτσιρίκο, κιας έχει πέσει. Έχω βρει δύο σχεδόν αδερφές ιντερνετοψυχές ( evitac & agrino), καθώς και συνάδελφους κραξιματίες της κυπριακής πολιτικής ( pou sou nefko pou paeis, και stravaramas). Λάτρεψα τη Βαρκελώνη και τη Λα Κορούνια, ενώ μου την έσπασε απίστευτα ο καιρός στη Γάνδη. Είδα επιτέλους το φαινόμενο Franz Ferdinand και άλλα λατρευτά γκρουπ (Echo and the Bunnymen, Strokes, Depeche Mode,Tool,Pearl Jam, Amparanoya) live. Γνώρισα απίστευτο κόσμο από τις ποιό κουφές γωνιές του κόσμου. Τελειοποίησα τα Ισπανικά μου. Πήρα μέρος σε όσα κινήματα μπόρεσα. Έκραξα πατόκορφα τον ντόπιο και μη καπιταλισμό μέσα από το blog. Συνέχισα επιτυχώς να γράφω στη στήλη μου στην Φοιτητική (τι νομίζετε μόνο απο ‘δω θα κράζω;). Ανδημοσίευσα μέσα από το blog ανακοινώσεις ομάδων ακτιβιστών, έτσι ώστε η φωνή τους να ακουστεί και λίγο παραπέρα. Γενικά προσπάθησα όσο μπορούσα να μείνω πιστός στην επαναστατική ιδεολογία και να διαδώσω την φλόγα της επανάστασης και τον εναλλακτικών ιδεών όσο ποιο πολλύ μπορούσα. Και πιστεύω ότι θα συνεχίσω, ακόμα και εάν αρχίσει να με τραγανίζει ο Μέγας Τραγανιστής, του καπετάνιου Χαντόκ (Τι; Δε διαβάζετε Τεν – Τεν στην Κύπρο; Πολλύ καλά κάνετε! Ο Gosciny γράφει πολλύ καλύτερους διαλόγους από τον Herge).

Λατρευτό είδος; Ροκ εντ Ρολ. Αγαπημένη μέθοδος αυτοκαταστροφής; Αλκοολ. Εφιάλτης; Η λήθη. Εχθρός; Τα κλειδαμπαρωμένα μυαλλά, το καπιταλιστικό σύστημα, ο Μητσοτάκης (κιας μάχεται να με βγάλει Μητσοτακηκό ο Πλαστήρας). Πατρίδα; Γη. Προορισμός; Παντού και πουθενά. Διεύθυνση Διαμονής; Χώρα των pub, Τρίτη πόρτα δεξιά, κάτω απ’ το βαρέλι με την Guiness.

Και στα δικά σας
Χαρούμενα Χριστούγεννα
Και επαναστατικό 2007

16/12 ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!

Eine halbe Tasse Staubzucker
Ein viertel Teelöffel Salz
Eine Messerspitze türkisches Haschisch
Ein halbes Pfund Butter
Ein Teelöffel Vanillenzucker
Ein halbes Pfund Mehl
Einhundertfünfzig Gramm gemahlene Nüsse
Ein wenig extra Staubzucker
... und keine Eier

In eine Schüssel geben
Butter einrühren
Gemahlene Nüsse zugeben und
Den Teig verkneten

Augenballgroße Stücke vom Teig formen
Im Staubzucker wälzen und
Sagt die Zauberwörter
Simsalbimbamba Saladu Saladim

Auf ein gefettetes Backblech legen und
Bei zweihundert Grad für fünfzehn Minuten backen
und KEINE EIER

Bei zweihundert Grad für fünfzehn Minuten backen
und Keine Eier ..

(in english) THE EGGS OF SATAN

Half a cup of dust sugar
One quarter teaspoon of salt
One pinch Turkish hashish
One half pound of butter
One teaspoon of vanilla sugar
One half pound of flour
150 gram ground nuts
A little extra dust sugar
... and no eggs

Into a bowl give
Butters stir in
Ground nuts admit and
Knead the dough

Eye Ball size piece of the dough molds
In the dust sugar rolls and
Say the magic word
Abracadabra

On a greased griddle puts and
With two hundred degrees bake for fifteen minutes
and NO EGGS

With two hundred degrees bake for fifteen minutes
and no eggs..

(in accurate english)

The Eggs of Satan

Half a cup of powdered sugar
One quarter teaspoon of salt
One pinch Turkish hashish
One half pound of butter
One teaspoon of vanilla sugar
One half pound of flour
150 grams ground nuts
A little extra powdered sugar
... and no eggs

Place in a bowl
Stir in butters
Mix in ground nuts and
Knead the dough

Mold into Eye Ball sized balls
Roll in the powdered sugar and
Say the magic word
Abracadabra

Put on a greased griddle and
Bake for fifteen minutes at two hundred degrees
and NO EGGS

Bake for fifteen minutes at two hundred degrees
and no eggs..

Επιτέλους ψώφηξε! Στα διαλα να παει και όλο του το σοϊ

http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,id=93093252

το επαιτειακόν

Αν υπάρχει ένας λόγος που με κάνει να ασχολούμαι σε αυτό το άρθρο με το Κυπριακό, αυτός είναι η υποκρισία την οποία βλέπω να επικρατεί, σε σχέση με τη λύση του. Όλοι ευαγγελίζονται τη λύση αλλά, όποια λύση και να προτείνουν είτε είναι αδύνατον να γίνει κοινά αποδεκτή, είτε δεν μπορεί να γίνει βιώσιμη. Ολοι, αριστεράς συμπεριλαμβανωμένης, ζουν υπό την ψευδαίσθηση ότι τη λύση θα την δώσουν ο ΟΗΕ και η ΕΕ. Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω, όμως, πως μπορούν οργανισμοί οι οπίοι είναι καθαρά δημιουργήματα αστικών πολιτικών ελίτ, να λύσουν νένα πρόβλημα που στη ρίζα του είναι.......ταξικό
Εξηγώ. Στο Κυπριακό ενεπλάκησαν, πέντε αστικές τάξεις. Η ελληνική αστική τάξη, που μάζι με την Ε/Κ αστική τάξη ζητούσαν ένωση. Η τουρκική αστική τάξη και η Τ/Κ αστική τάξη, που ως αντίδραση στις απαιτήσεις των δύο προαναφερθεισών αστικών τάξεων, προέβαλλε το αίτημα για τη διχοτόμιση (taxim). Και η βρετανική αστική τάξη που έπαιζε το διαίρει και βασίλευε, για να έχει υπό τον έλεγχο της την Ανατολική Μεσόγειο. Ο Κυπριακός λαός ουσιαστικά βρέθηκε εγκλωβισμένος σε ένα παιχνίδι στο οποίο ήταν ο μοναδικός χαμένος. Σε αυτό έχει την ευθύνη και η αριστερά, μιας και ΄.οχι μόνο δεν αντιστάθηκε στις ορέξεις του κεφαλαίου όπως αυτό εκφραζόταν στην Κύπρο, αλλά πολλές φορές το υπερφαλάγγιζε από τα δεξιά.Έτσι, φτάσαμε στν παρούσα κατάσταση, όπου ο λαός περιμένει μια λύση, η οποία ομως όποτε φαίνεται να εμφανίζεται, ουσιαστηκά σκαλώνει στην άρνηση της μίας ή της άλλης ελίτ. Και αυτό γιατί η κάθε προτεινόμενη λύση δεν είναι δυνατόν να αρέσει και στις δύο ελίτ μιας και αυτές λειτουργούν με την ανταγωνιστική λογική του καπιταλισμού, σε βάρος του απλού κόσμου που με τρόμο παρακολουθεί το ενδεχόμενο της λύσης να απομακρύνεται με γρήγορο βηματισμό και τα κόμματα να λειτουργούν αντιδραστικά, στην προσπάθεια τους να καμουφλάρουν το κενό που έχουν αφήσει. Αυτό γίνεται με συνθήματα κενά περιεχομένου και λύσεις σχοζοφρενικές. Τελευταία τέτοια, νόστιμη ιδέα που κυκλοφορεί, η δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία, με σεβασμό στο κοινωτικό κεκτημένο (μα δεν αναιρούν το ένα τ’άλλο;) και τη δέσμευση Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας ότι δεν θα επεμβαίνουν στα εσωτερικά της Κυπριακής Δημοκρατίας (Ναι καλά, λες και εάν τη δώσουν θα την τηρήσουν). Λύσεις του τύπου «και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο» όμως δεν οδηγούν πουθενά. Απλά μπαλώνουν προσωρινά κάποιες τρύπες.
Η αλήθεια είναι όμως ότι έχουμε χορτάσει από πρόχειρες λύσεις- φαστ φουντ, οι οποίες μόνο για εσωτερική κατανάλωση προορίζονται. Θέλουμε κάτι το ουσιαστικό, κάτι που θα χτυπήσει το κακό στη ρίζα του. Για αυτό και θα προτείνω τη λύση που προτείνουν οι περισσότεροι Τροτσκιστές αναλυτές για τα εθνικά προβλήματα. Μια σοσιαλιστική ομοσπονδία, όπου τον πρώτο λόγο θα έχουν οι εργαζόμενοι μέσα από τα σινδυκάτα τους, και όχι οι όποιες πολιτικές ελίτ. Αυτό μπορεί να ενισχυθεί, από τη δημιουργία δικοινωτικών επιτροπών επαναπροσέγγισης, σε επίπεδα γειτονιάς, δήμου, ή χώρου εργασίας. Έτσι οι δύο κοινότητες θα μπορεσουν να έρθουν πραγματικά ποιο κοντά, αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα αντιμετοπίζουν και οι δύο κοινότητες ανεξαιρέτως. Επίσης αυτό μπορεί να βοηθήσει στην διεκδήκηση ε/κ και τ/κ περιουσιών που χάθηκαν στις δικοινοτηκές ταραχές και κατά την εισβολή, αλλά και στην ομαλή επιστροφή όσων προσφύγων θέλουν να επιστρέψουν στις εστίες τους, αλλά και στην ομαλή συνύπαρξη με όσους εποίκους δεν θελήσουν να επιστρέψουν στην Τουρκία (σημ. Ένα μεγάλο μέρος των εποίκων είναι Κουρδικής καταγωγής και άρα με την επιστροφή του στην Τουρκία βρίσκεται υπό τον κίνδυνο διώξεων). Μπορεί να φαίνεται ουτοπική η λύση αυτή, αλλά τουλάχιστον είναι πιο πιθανό να επιβιώσει, και είναι εφικτή.

Λύσεις που διατηρούν το πολιτικό status quo και την κυριαρχία των αστικών τάξεων δεν υφίστανται καν ως λύσεις, αλλά διατηρούν εκείνο τον τεράστιο βραχνά που βρίσκεται πάνω απο το κεφάλι μας και λέγεται κατοχή. Τόσο η δεξιά, όσο και τα «αριστερά κοινοβουηλευτικά κόμματα» αδυνατούν να προσφέρουν μια οιαδήποτε λύση, πόσο μάλλον μια λύση που προβλέπει ένα ομοσπονδιακό κράτος που να λειτουργεί με τη λογική του σοσιαλισμού. Για αυτό τον λόγο πρέπει να ξεκινήσουμε τη δημιουργία μιας νέας αριστεράς, όπου οι αποφάσεις θα πέρνονται από τη βάση και όχι από κάποια ηγεσία, πράγμα που θα λειτουργήσει και ως μοντέλο για την λεθιτουργία της άνωθι ομοσπονδίας.

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΝ


Αν δεν πας στο φεστιβάλ rainbow, ή στην παλιά πόλη τα Σαββατοκύριακα, ή αν δεν έχεις δει το Kalabush, αδυνατείς να καταλάβεις το μέγεθος της μεταναστευτικής κοινότητας που ζει στη Λευκωσία , ή το πως ζει αυτή η κοινότητα. Στην Λευκωσία ζουν αρκετές χιλιάδες μετανάστες. Αφανείς, οι περισσότεροι. Αφανείς γιατί τα αφεντικά τους τους στέλνουν σε δουλιές « κρυμένες» από τα μάτια της καθοσπρέπει κοινωνίας, δουλιές που κανείς δεν θέλει.
Πολλοί δουλεύουν στην κουζίνα κάποιου εστιατορίου, ή λαντζέρηδες σε μαγαζιά, για ψίχουλα, Άλλοι δουλεύουν, ανασφάλιστοι, στην ύπαιθρο , είτε ως εργάτες γης, είτε ως χτίστες. Οι πιο πολλές γυναίκες εργάζονται ως οικιακές βοηθοί. Άλλες έρχονται με την ψευδαίσθηση ότι θα δουλέψουν ως γραματείς , και καταλήγουν να χορεύουν για τα αδιφάγα μάτια διαφόρων λιγούρηδων, σε ελεϊνά στριπτιζάδικα, ή ακόμα χειρότερα, να βιάζονται επί πληρωμή από τους ίδιους λιγούρηδες. Σαββατοκύριακα και αργίες είναι για αυτούς άγνωστα πράγματα, μιας και το αφεντικό απαιτεί απ’ αυτούς να είναι στη διάθεση του εφτά μέρες τη βδομάδα. Και όλα αυτά μακρυά από τη βιτρίνα. Μην τυχόν και ξυπνήσουμε από το cyprus dream. Μην τυχόν και δούμε τα χάλια του,μην τυχόν και δούμε αυτή τη μοντέρνα μορφή δουλείας και δουλεμπορίου που επικρατεί στην Κύπρο. Η Κύπρος έχει ένα από τα ποιο απαρχαιωμένα συστήματα μετανάστευσης ever. Ακόμα και τώρα οι μετανάστες έρχονται στην Κύπρο με συμβόλαια, ενώ για τις περισσότερες χώρες ΕΕ μια απλή βίζα είναι αρκετή για να μπεις στην χώρα και να ζήσεις νόμιμα. Στην Κύπρο δεν υπάρχει, νομικά, η δυνατότητα για κάποιον μετανάστη να ζητήσει μονιμοποίηση μετά την παρέλευση της πενταετίας νόμιμης διαμονής. Αντιθέτως πρέπει να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, και να περιμένει το νέο συμβόλαιο για να επιστρέψει για άλλα πέντε χρόνια, κλπ,κλπ. Στην Κύπρο το αφεντικό δίνει στο κράτος μια εγκυητική 250-600 λίρών, για να καλυφτούν πιθανά έξοδα απέλασης. Επίσης για πιθανή ανανέωση της άδειας παραμονής, στην περίπτωση που είναι καλλιτέχνηδα, η εργαζόμενη πρέπει να εμφανιστεί στγο τμήμα μετανάστευσης, με το αφεντικό της και το διαβατήριο της.... Βέβαια αυτό προσφέρει κάλυψη στους νταβατζήδες, που μπορούν και με το νόμο να κατακρατούν τα διαβατήρια των εν λόγω γυναικών όσο θέλουν. Και όλα αυτά δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας, βρίσκονται στην ιστοσελίδα του υπουργείου εσωτερικών. ΄Οσα δηλαδή υποδεικνύουν την συνενοχή, νομικά,του Κυπριακού κράτους σε αυτή τη νόμιμη μορφή δουλεμπορίου. Γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία, όσον αφορά τους ξένους εργάζόμενους στο εσωτερικό της (όσους βρίσκονται στην χαμηλή μισθολογική κλίμακα) είναι ένα μοντέρνο σκλαβοπάζαρο,όπου ο αφέντης διαμαρτύρεται, και αισθάνεται να καταπατούνται τα δικαιώματα του όταν οι σκλάβοι σηκώνουν κεφάλι.

Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι, για την κατάσταση που επικρατεί στη νήσο Κύπρο, δεν φταίνε αυτοί οι άμοιροι που ήρθαν εδώ ζητώντας μια καλύτερη ζωή. Φταίνε τα «καλά» αφεντικά που δηλώνουν ότι τους «ποτίζουν, τους ταϊζουν, τους πληρώνουν χρησους, κλπ, κλπ,κλπ» ενώ στην πραγματικότητα τους εκμεταλεύνονται στο έπακρο, και όταν πάυουν να τους είναι χρήσιμοι πια, τους πετούν σαν στημένη λεμονόκουπα στο imigration. Φταίνε τα καλόπαιδα της Αστυνομίας που καθορίζουν, πια, την μεταναστευτική πολιτική του κράτους. Ενώ ακόμη συζητάται στο θέμα της μονιμοποίησης, σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές Ντιρεκτίβες, η αστυνομία εκβίαζει μετανάστες που βρίσκονται σχεδόν στο πέμπτο έτος της νόμιμης διαμονής, με απέλαση εαν δεν φύγουν οικιωθελώς από την δουλειά τους και την χώρα, και τους εργοδότες τους με είσοδο σε blacklist, εάν δεν τους απολύσουν πριν την πάροδο της πενταετίας. Επιπλέον η αστυνομία χρησιμοποιεί τα παιδία αυτών των ανθρώπων ως ομήρους, για να κάνουν τους γονείς να παραδωθούν,και να μπορούν να απελάσουν την οικογένεια χωρίς πολλά πολλά. Φταιει το υπουργείο που δίνει πια άδειες μόνο για τέσσερα χρόνια. Ναι μεν να έρχονται να δουλεύουν, αρκεί να δουλεύουν χωρίς πλήρη δικαιώματα, να είναι το φτηνό εργατικό δυναμικό που εμείς θέλουμε, για φτηνή παραγωγή, για να στριμώχνουμε τον ντόπιο εργαζόμενο, να μπορούμε να τον βάζουμε να εργαζεται όλο και περισσότερο για όλο και λιγότερα λεφτά. Να τους βάλουμε να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο, για να βγάζουμε όλο και περισσότερα κέρδη για τις εταιρίες μας. Ζήτω η νεοφιλελεύθερη πολιτική. Ζήτω η υποχόρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας! Στο όνομα του καπιταλισμού σας διατάζουμε να ξεφωρτωθείτε κάθε τι ανθρώπινα έχετε και να αλληλοκατασπαραχτείτε για να μας εξασφαλήσετε την Μερσεντές, την πισίνα, την πανάκριβη βίλα. Και άλλα τέτοια νόστιμα, απλά και μόνο για να πλουτίσουν κάπιοι κερδοσκόποι, καπιταλιστές, λαμόγια και μαφιόζοι τους οποίους έχουμε κάνει ήρωες. Η, καλύτερα , το καπιταλιστικό σύστημα έχει κάνει ήρωες. Αστείο ε; Και όμως είναι η πικρή πραγματικότητα.

Αυτός ο «ανταγωνισμός» μεταξύ ντόπιων και ξένων εργαζομένων, που έχει επιβληθεί από τα αφέντικα, είναι απότοκο του καπιταλιστικού συστήματος. Ο μόνος τρόπος για να βελτιωθεί η κατάσταση είναι ο εξής.
1) Κοινή πάλη ανάμεσα Κυπρίων και ξένων εργαζομένων για τα δικαιωματά τους σε ίσο μισθό, κοινωνικές ασφαλίσεις και παροχές από το κράτος.
2) Κοινός αγώνας όλων των εργαζομένων για μονιμοποίκηση όσων μεταναστών πληρούν τα κριτήρια που έχει θέσει η ΕΕ.
3) Αυστηρός έλεγχος των κινήσεων της αστυνομίας απόν την κοινωνία και ανάλογες αντιδράσεις από την κοινωνία σε περίπτωση που η αστυνομία ασκεί κατάχρηση των εξουσιών της. Δεδν μπορεί η αστυνομία να καθορίζει τηνν πολιτική του κράτους σε οποιοδήποτε ζήτημα
4) Αυστηρός έλεγχος των πρακτικών του τμήματος μετανάστευσης
5) Παραχώρηση ασύλου σε όσους το αιτούνται

Μόνο με αυτό τον τρόπο θα επιτύχουμε την ενσωμάτωση αυτών των ανθ΄ρωπων,οι οπίοι, είτε το θέλουμε είτε όχι αποτελούν πυλώνα της Κυπριακής κοινωνίας

Από το blog της Νεολαίας Ενάντια στον Εθνικισμό

Μετά από ενημέρωση που έλαβε το ελληνικό τμήμα της Νεολαίας ενάντια στον Ρατσισμό στην Ευρώπη-YRE, από τις Κυπριακές οργανώσεις: Νεολαία ενάντια στον Εθνικισμό και Σύνδεσμο Κυπριο-Κουρδικής Φιλίας, για την αναιτιολόγητη και παρατεταμένη κράτηση στα κρατητήρια Πάφου του Συριο-Κούρδου αιτητή ασύλου Saaid Alhachemi, αποφάσισε να παρέμβει διαμαρτυρόμενη στις αρμόδιες Κυπριακές αρχές.

Μας είχε γνωστοποιηθεί από τις παραπάνω οργανώσεις ότι ο Saaid Alhachemi είχε αποταθεί στην Υπηρεσία Μετανάστευσης Πάφου στις 9/10 για να ανανεώσει την προσωρινή άδεια παραμονής του ως αιτητής ασύλου, όποτε και ξεκίνησε η σύλληψη και κράτηση του, γιατί όπως τότε για πρώτη φορά ενημερώθηκε είχε απορριφθεί η αίτηση του, όμως αυτή η έγγραφη απόρριψη αποστάληκε σε λάθος (!) διεύθυνση και ποτέ δεν παραλήφθηκε από τον ίδιο.

Υπό αυτή την έννοια ενημερώθηκε ότι ο φάκελος του (F 05-04869 R) είχε κλείσει και ο ίδιος θα κρατούνταν προς απέλαση. Δύο διαφορετικοί δικηγόροι, ο κ. Αλεξάνδρου και η κ. Δρουσιώτη (UNCHR) κατάθεσαν στις προσφυγή ενάντια στην απόρριψη του αιτήματος ασύλου και αντιρρήσεις ενάντια στην κράτηση του (η πρώτη από την κα. Δρουσιώτη, στις 12/10).

Και όπως επιβάλει η τήρηση των αρχών της χρηστής διοίκησης αυτές οι δύο κινήσεις ήταν αρκετές για να διαταχθεί η απελευθέρωση του Saaid Alhachemi και να οριστεί η επανεξέταση του αιτήματος ασύλου.
Παρόλα αυτά μέχρι και τις 27/10 η κράτηση διατηρούνταν, καταχρηστικά κατά τη γνώμη μας.

Μετά από ένα 24ωρο μαραθώνιο τηλεφωνικών επικοινωνιών της εκπροσώπου της ελληνικής YRE, Χριστίνα Ζιάκκα, τα δεδομένα που υπάρχουν είναι τα εξής:

η πρώτη επικοινωνία έγινε με τον επικεφαλής της επιτροπής ασύλου του υπουργείου εσωτερικών, κ. Πολυδώρου (τηλ. 22445245 ή 22445271), ο οποίος δήλωσε ενήμερος, σύμφωνος ότι δεν θα έπρεπε να συνεχίζεται η κράτηση και ως έχων δώσει ενδοϋπηρεσιακώς οδηγίες για την άρση της κράτησης.
Η δεύτερη επικοινωνία έγινε όπως ήταν το λογικό με τον επικεφαλής της αστυνομικής διεύθυνσης και κρατητηρίων Πάφου (τηλ. 26806060), όπου και ενημερωθήκαμε από τον αξιωματικό υπηρεσίας ότι ποτέ δεν έφτασε στα χέρια τους έγγραφη εντολή για την άρση της κράτησης του Saaid Alhachemi κι ότι θα έπρεπε να απευθυνθούμε στην Υπηρεσία Μετανάστευσης-γραφείο Πάφου.
Η επικοινωνία με τον κ. Πολύβιο (τηλ. 26806200), επιβεβαίωσε ότι ούτε σε αυτούς είχε φτάσει ποτέ οποιαδήποτε έγγραφη εντολή και ότι θα έπρεπε να αναζητήσουμε τον «σπασμένο κρίκο της αλυσίδας», στο γραφείο της κ. Αννυς Σακαλή, Λειτουργού Μετανάστευσης.
Όλες οι προσπάθειες να βρεθεί η κ. Σακαλή απέτυχαν. Αντί της ίδιας λοιπόν ζητήσαμε πληροφόρηση από τον κ. Ν.Θεοδώρου (τηλ. 22804404). Ο οποίος αφού αρχικά ζήτησε χρόνο να δει τον αντίστοιχο φάκελο του κ. Saaid Alhachemi, σε δεύτερη επικοινωνία μας, μας είπε ανάμεσα σε άλλα:
ότι δεν γνώριζε αν η κ. Σακαλή είχε εξετάσει τον φάκελο,
αν ήταν ενήμερη ότι είχαν κατατεθεί προσφυγή και αντιρρήσεις, έπρεπε να παύσει η κράτηση,
ότι μόνο η κ. Σακαλή έχει το μονοπώλιο να στέλνει στην αναθεωρητική αρχή εισήγηση περί ακύρωσης της κράτησης και της απόφασης απέλασης,
ότι δεν υπάρχει ορισμένος αναπληρωτής της με τα ίδια καθήκοντα, ώστε να μην μπλοκάρουν φάκελοι, με αποτέλεσμα την παραβίαση δικαιωμάτων όπως του αιτητή ασύλου κ. Saaid Alhachemi.
Ότι δεν γνώριζε σε ποιο χρόνο ο αιτητής ασύλου κ. Saaid Alhachemi θα αφήνονταν
Και ότι τελικά μόνο η κ. Σακαλή θα μπορούσε να μας ενημερώσει για την τύχη του κ. Saaid Alhachemi.
Εγιναν προσπάθειες να βρεθεί η κ. Σακαλή χθές και σήμερα μέχρι τις 3.30 το απόγευμα αλλά δεν έγινε δυνατό να της μιλήσουμε.
Από την σκοπιά μας τα ερωτηματικά παραμένουν, καθώς και η ισχυρή διαφωνία μας για την παράταση της κράτησης του Σύριου – Κούρδου πρόσφυγα Saaid Alhachemi που δεν έκανε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να ασκήσει τα δικαιώματα που του αναγνωρίζουν οι διεθνείς συνθήκες και νόμοι.

new site

Η Νεολαία Ενάντια στον Εθνικισμό επιτέλους "δικτυώθηκε"

το blog της είναι στο www.youthagainstnationalism.wordpress.com .

ΕΛΑΤΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ!

Σαν να μην έφτανε η ιστορία με το Blogme

Ποσο δμοκρατικο και νομιμο ειναι το κρατος που ζουμε τελικα? Με υπουργικη αποφαση κλείνει το cultureguide.gr παραθέτω σχετικη ανοιχτη επιστολη.

Αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες
Η νέα διοίκηση του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, υπό την προεδρία του κ. Μιχάλη Σιώψη, και το Υπουργείο Πολιτισμού, με τη σύμφωνη γνώμη του υπουργού κ. Γιώργου Βουλγαράκη και μετά από εισήγηση και προτροπή του έμμισθου συμβούλου του και δημοσιογράφου, κ. Θοδωρή Βαμβακάρη, αποφάσισε τον τερματισμό της λειτουργίας του cultureguide και την απόλυση της επταμελούς δημοσιογραφικής του ομάδας, μετά από τεσσεράμισι χρόνια συνεχούς λειτουργίας.
Ανάμεσα στους απολυμένους, μία έγκυος δημοσιογράφος και ένα άτομο με ειδικές ανάγκες με μερική τετραπληγία, ο οποίος εργαζόταν από το σπίτι.
Ο ΟΠΕΠ, το ΥΠΠΟ και ο δημοσιογράφος έμμισθος σύμβουλος του υπουργού, αποφάσισαν το κλείσμο του cultureguide.gr για μια σειρά από λόγους, που εκφράζονται μέσα από επιχειρήματα. Ας τα δούμε ένα προς ένα:

Επιχείρημα 1: Το cultureguide.gr στοιχίζει υπερβολικά στον ΟΠΕΠ και κατ#700;επέκταση στον Έλληνα φορολογούμενο.
Απάντηση: Όντως είναι έτσι. Συγκεκριμένα, το cultureguide κοστίζει περίπου 200.000 ευρώ το χρόνο. Στοιχίζει δηλαδή όσο οι μισθοί τριών συμβούλων του κ. Σιώψη, ή του κ. Βουλγαράκη. Με μία διαφορά... Όλες οι προτάσεις του cultureguide προς τη διεύθυνση του ΟΠΕΠ για εμπορική εκμετάλλευση του site απορρίφθηκαν πριν καν συζητηθούν. Εάν γίνονταν αποδεκτές, το cultureguide όχι μόνο θα κάλυπτε τα έξοδά του, αλλά θα έφερνε και κέρδος στον ΟΠΕΠ, δηλαδή στο ελληνικό δημόσιο. Ο ΟΠΕΠ όμως δεν ενδιαφέρεται να έχει έσοδα από το cultureguide, διότι στόχος του είναι να το κλείσει ούτως ή άλλως για λόγους που θα δούμε παρακάτω...

Επιχείρημα 2: Το cultureguide.gr έχει ελάχιστη επισκεψιμότητα που δεν ξεπερνά τους 150 unique users την ημέρα
Απάντηση: Μέγα ψέμμα. Παρά τις άθλιες τεχνικές υποδομές του ΟΠΕΠ και του ΥΠΠΟ, με τον κεντρικό server να τίθεται εκτός λειτουργίας σχεδόν καθημερινά για αρκετές ώρες (και άρα το cultureguide να είναι offline), και παρά την άρνηση της διοίκησης στις επανειλημμένες εκκλήσεις μας για ανανέωση και αναβάθμιση του site, το cultureguide σήμερα δέχεται πάνω από 8.500 επισκέψεις καθημερινά από όλον τον κόσμο (δείτε μόνοι σας τις εκτιμήσεις του www.statbrain.com). Εάν δεν είχαμε τα ανωτέρω τεχνικά προβλήματα και εάν είχαν εισακουστεί οι εκκλήσεις μας για αναβάθμιση, οι επισκέπτες μας θα ήταν ίσως διπλάσιοι.
Την ίδια στιγμή, το επίσημο site του ΥΠΠΟ, ο περιβόητος Οδυσσέας (www.culture.gr) δέχεται 3.500 επισκέπτες ημερησίως, δηλαδή λιγότερους από τους μισούς του cultureguide. Ένα ολοκληρωμένο ρεπορτάζ για το πόσο κοστίζει σήμερα στον Έλληνα φορολογούμενο ο Οδυσσέας στην παλαιά και την αναμενόμενη εδώ και πέντε χρόνια νέα μορφή του θα ήταν χρήσιμο. Σας ενθαρρύνουμε να ψάξετε το θέμα γιατί έχει πολύ πλάκα. Και πολύ γέλιο που ακούγεται ως τις Βρυξέλλες... Προτείνουμε λοιπόν στους κ.κ. Σιώψη, Βουλγαράκη και Βαμβακάρη, να κλείσουν τον Οδυσσέα αμέσως. Διότι με την λογική τους, εάν το cultureguide δέχεται 150 επισκέπτες την ημέρα, ο Οδυσσέας δεν έχει ούτε 60!

Επιχείρημα 3: Το cultureguide.gr το μόνο που κάνει είναι να κολλάει δελτία τύπου και να τα βγάζει online, κάτι που μπορούν να κάνουν δύο άτομα αντί για έξι.
Απάντηση: Εσείς οι συνάδελφοί μας γνωρίζετε πολύ καλά ότι δεν είναι αυτή η δουλειά μας. Οι διακρίσεις και τα βραβεία που έχουμε λάβει δεν ήταν για το πρωτοποριακό μας design γιατί κάτι τέτοιο δεν έχουμε, αλλά για την ποιότητα και το περιεχόμενο της ύλης μας. Έχουμε και λέμε:

Παροχείς πολιτιστικού περιεχομένου στον τρίγλωσσο δικτυακό τόπο της Ελληνικής Προεδρίας (eu2003.gr) το 2003.

Super Award 2003 της SuperNet για την ποιότητα του περιεχόμενου

Case study πολιτιστικής διαχείρησης από την ΑΣΟΕ, στο μεταπτυχιακό τμήμα των Decision Sciences το 2003

Α#700; βραβείο Mobius 2003 ως το καλύτερο ελληνικό πολιτιστικό site το 2003

Επιλογή από το World Summit for Information Society (WSIS) του ΟΗΕ για συμμετοχή στο World Summit Award (WSA) το 2004 για καλύτερο ηλεκτρονικό περιεχόμενο και δημιουργικότητα (best e-content and creativity example) στην κατηγορία e-government (ο διαγωνισμός πραγματοποιείται στη Γενεύη με τη συμμετοχή 139 χωρών, αλλά το cultureguide απουσιάζει λόγω μη έγκρισης της χρηματοδότησης του ταξιδιού από τον ΟΠΕΠ και ως εκ τούτου δεν συμμετέχει τελικά).

Επιλογή για συμμετοχή στο Digit World Contest του 2004 για δικτυακούς τόπους πολιτιστικού περιεχομένου, ανάμεσα σε 744 sites από 80 χώρες του κόσμου (και πάλι ο ΟΠΕΠ δεν ενδιαφέρθηκε να συμμετάσχει και χάθηκε η προθεσμία για δήλωση αποδοχής)

2ο βραβείο των Ermis Web Awards στην ενότητα "Sites for Public Sector / Non Profit Organizations" το 2004

Επιλογή από το Canadian Cultural Observatory (www.culturescope.ca) του καναδικού ΥΠΠΟ ως ένα από τα 20 καλύτερα πολιτιστικά sites στον κόσμο για να συμμετάσχει στην ιδρυτική πράξη του culturemondo.org, ενός υπερ-site που φιλοδοξεί να αποτελέσει την ομπρέλα των σημαντικότερων πολιτιστικών δικτυακών τόπων παγκοσμίως. Τελικά, το culturemondo.org ιδρύθυκε, χωρίς τη συμμετοχή του cultureguide.gr, καθώς ο ΟΠΕΠ δεν ενέκρινε την συμμετοχή του cultureguide στη σχετική διάσκεψη στην Ιαπωνία, όπου πραγματοποιήθηκε η συνάντηση (Aichi, EXPO 2005).

Επιλογή εκ νέου για συμμετοχή στη 2η παγκόσμια συνάντηση πολιτιστικών πόρταλς που διοργανώνουν τα δίκτυα Culture.mondo και Culturelink του καναδικού ΥΠΠΟ στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας (20-22 Οκτωβρίου 2006). Και πάλι ο ΟΠΕΠ απέρριψε την έγκριση για συμμετοχή του cultureguide το οποίο είχε προτείνει να διοργανωθεί στην Αθήνα η 3η συνάντηση Culture.mondo το 2007, πρόταση που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το διεθνές δίκτυο, αλλά αγνοήθηκε και πάλι από τον ΟΠΕΠ.
Μπορούμε να αναφέρουμε δεκάδες άλλες τιμητικές για τη δουλειά που κάναμε όλα αυτά τα χρόνια διακρίσεις, αλλά η μεγαλύτερη διάκριση όλων είναι η πολύ θετική γνώμη που έχουν για μας εκατοντάδες πολιτιστικοί φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό, τεράστιος αριθμός καλλιτεχνών και ανθρώπων της Τέχνης, και φυσικά των περισσοτέρων δημοσιογράφων που ασχολούνται με τον Πολιτισμό. Αυτοί γνωρίζουν την αλήθεια πολύ καλύτερα από τον κ. Σιώψη, τον κ. Βουλγαράκη και τον κ. Βαμβακάρη, οι οποίοι άλλωστε δεν έχουν και καμμία σχέση με το αντικείμενο.

Βέβαια, οι πραγματικοί λόγοι της απόφασης τερματισμού της λειτουργίας του cultureguide δεν έχουν καμμιά σχέση με τους παραπάνω. Τις πολιτικές ερμηνείες δεν θα τις δώσουμε εμείς, αλλά εσείς...

Στο δια ταύτα...
Η σημερινή διοίκηση του ΟΠΕΠ, αλλά και σε μεγάλο βαθμό οι προ του 2004 διευθύνσεις, δεν έχει αντιληφθεί ή δεν θέλει να αντιληφθεί τις απεριόριστες δυνατότητες του ηλεκτρονικού μέσου ενημέρωσης που είχε στα χέρια της. Κάποιοι φίλοι της ιδιώτες ίσως το γνωρίζουν καλύτερα. Ίσως τελικά όλα να γίνονται για το πάπλωμα; Μήπως σε λίγους μήνες δούμε το cultureguide σε ιδιωτικά χέρια κάποιου κουμπάρου; Για να δούμε...

Ηθικό δίδαγμα...
Το δράμα του ελληνικού δημόσιου τομέα και το στοιχείο αυτό που θεσμικά κάνει την Ελλάδα να απέχει έτη φωτός από τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι διπλό:
α. η τεράστια διαφθορά σε όλα τα επίπεδα, και
β. η τάση των μελών μιας κυβέρνησης να διορίζουν ανθρώπους σε δημόσιες θέσεις με βάση την προσωπική-κομματική σχέση που έχουν μαζί τους και όχι τις πραγματικές τους ικανότητες. Με τον τρόπο αυτό, υπονομεύουν το ίδιο τους το έργο.

Από σήμερα, το cultureguide είναι παρελθόν. Σας ευχαριστούμε για τη συνεργασία σας όλα αυτά τα χρόνια και ελπίζουμε να τα ξαναπούμε σύντομα μέσα από το διαδίκτυο.

Η ομάδα του cultureguide
Ηλίας Βεργίτσης
Ματίνα Μαυρομάτη
Νίκος Λεγάκης
Αφροδίτη Φούντα
Αργυρώ Ζαχαρίου
Ελένη Ηλιοπούλου
Βαγγέλης Τσούσης

ΥΓ. Όσοι επιθυμούν να διαμαρτυρηθούν για την εξέλιξη αυτή, ας το κάνουν με ένα email στις παρακάτω διευθύνσεις:

president@hch.culture.gr
minister@culture.gr