Το σκηνικό των τελευταίων εβδομάδων στην Ομόνοια, όπως και στις άλλες περιοχές που διαμένουν μετανάστες, τις τελευταίες εβδομάδες θυμίζει όλο και περισσότερο σκηνικό γκέτο. Η αστυνομία μπαινοβγαίνει στις γειτονιές ελεύθερα, με τα όργανα της να εξευτελίζουν μετανάστες στο δρόμο, να κάνουν συλλήψεις στο σωρό και να τρομοκρατούν ανθρώπους που ήρθαν στη χώρα μας για να ξεφύγουν από φτώχεια, πολέμους και αυταρχικά κα8εστώτα. Και όλα αυτά στον απόηχο της εκλογικής επιτυχίας της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.
Μετά τις ευρωεκλογές ην κυβέρνηση ξαφνικά ανακάλυψε το θέμα των μεταναστών. Όχι για να σκύψει πάνω από τα προβλήματα τους, αλλά για να ηγηθεί της εξτρατείας ενάντια σε αυτούς. Από κοντά και το δήθεν αριστερό ΠΑΣΟΚ, το οποίο μυριζόμενο τις ψήφους αντέγραψε την ρατσιστική ρητορική Καρατζαφέρη σχεδόν μέχρι τελίας, μιας και μυρίστηκε ότι μπορεί να μαζέψει ψήφους και απο ‘κει. Παράληλα βλέπουμε διάφορους “αγανακτησμένους” πρώην καταδρομείς και νυν κατοίκους (βλέπε Δημήτρης Πιπίκιος) να τρέχουν στις γειτονιές που μένουν οι μετανάστες με μοναδική ατζέντα την εκκαθάριση της περιοχής από τα “μύαρα” στοιχεία και δίνοντας ουσιαστικά μια μηντιακή “πάσα” στα “παλικάρια” της Χρυσής Αυγής να κάνουν το “θεάρεστο” έργο τους κυνηγώντας μετανάστες στα στενά των συνοικιών, με την βοήθεια πάντα της ΕΛ.ΑΣ.
‘Ολο αυτό το σκηνικό είναι μια εικόνα από το παρόν αλλά και το μέλλον της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μια εικόνα που κάθε άλλο παρά όμορφη είναι. Γιατί εάν δεν υπάρξει αντίδραση, και τα περιστατικά σαν το λυντσάρισμα των Πακιστανών στη Μανωλάδα θα πολλαπλασιαστούν, και οι απειλές που δέχονται όσοι Έλληνες τολμούν να δείξουν κάποια συμπάθεια προς τους μετανάστες θα αρχίσουν να γίνονται πραγματικότητα. Και η μαύρη αλήθεια είναι ότι θα ανοίξει ο δρόμος και για την εξολόθρευση και άλλων ενοχλητικών ομάδων, και άλλων αποδιωπομπαίων τράγων που θα τους φορτωθούν όλα τα κακά του συστήματος, σε μια προσπάθεια να αθωωθούν στην συνείδηση του κόσμου οι πραγματικοί υπαίτιοι της κρίσης, της ανεργίας και όλων των δεινών που μας μαστίζουν, δηλαδή το εθνικό και διεθνές κεφάλαιο. Έναντι όλης αυτής της ρητορικής το μόνο που μπορούμε να αντιτάξουμε είναι ο ορθός λόγος και οι λύσεις που δίνουν πραγματική λύση στο πρόβλημα της ανεργίας. Δηλαδή τα πολιτικά επιχειρήματα και οι κοινοί κοινωνικοί αγώνες. Ας μιλήσουμε λοιπόν πριν να εκλείψουν όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να μιλήσουν.
Sunday, June 21, 2009
Thursday, June 18, 2009
ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ
Πολλά και ύποπτα πράγματα συμβαίνουν στην Αθήνα. Πολλύ φοβάμαι ότι μέσα στις επόμενες βδόμάδες η Ελλάδα θα ζήσει ημέρες της Ιταλίας του ’70. Δεν είμαι και πολλύ σίγουρος για αυτό που Θα πω αλλάτα γεγονότα των τελευταίων μηνών έχουν μια δυνατή οσμή από στρατηγική της έντασης. Από τις χειροβομβίδες στο στέκι μεταναστών, στις μπουνιές σε στέκια ομοφυλοφίλων, στους αγανακτισμένους δήθεν πολίτες του Αγίου Παντελεήμονα και της Πάτρας ‘εως και στη δράση της “σέκτας επαναστατών”, και στις χειροβομβίδες κρότου-λάμψης στπ Παλιό Εφετείο όλα έχουν την χαρακτηριστική μυρωδιά του παρακράτους και της Χρυσής Αυγής.
Το μόνο που μπορώ να αισθανθώ μετά το τελευταίο χτύπημα της Σέκτας είναι τρόμος. Τρόμος για τα μελούμενα. Τρόμος για την περεταίρω συμπεριφορά της αστυνομίας και της ελληνικής ακροδεξιάς που όλο και δυναμώνει. Η επίθεση έγινε ενώ εδώ και λίγες ημέρες βγήκε το πόρισμα για την δολοφονία Γρηγορόπουλου, τις ίδιες μέρες που η αστυνομία έχει αναλάβει κατ’ εντολίν της κυβέρνησης και με τη συνέργεια της Χρυσής Αυγής να συλλάβει και να τρομάξει όσους φτωχοδιάβολους βρίσκονται στις πέριξ του κέντρου περιοχές. Δηλαδή, σε μια εποχή που ευνοεί την καταστολή. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα εμένα με τρομάζει. Στη μετά Δεκέμβρη εποχή, φαίνεται ότι και πάλι η διαφορετική άποψη σιγά σιγά περνά στο περιθώριο, και απο κει και πέρα στην παρανομία, μετά από μεθόδους και μεθοδεύσεις από διάφορους κύκλους που λυμαίνονται τα κανάλια της ενημέρωσης και τον κρατικό μηχανισμό. Υπάρχει μάλιστα ένα περίεργο υπόγειο πλέγμα σχέσεων ανάμεσα σε επιτροπές κατοίκων, συλλλόγους εφέδρων, την Χρυσή Αυγή και μέλη του ΛΑΟΣ, το οποίο μονοπωλεί τον τηλεοπτικό χρόνο σε ρεπορτάζ για την μετανάστευση και την εγκληματικότητα και οργανώνει εκδηλώσεις μίσους, ενώ μέλη αντιρατσιστικών οργανώσεων έχουν δεχτεί απειλές, είτε ανώνυμα, είτε μέσω της ιστοσελίδας της Χ.Α., και οι μετανάστες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σειρά ρατσιστικών επιθέσεων και επιχειρήσεων σκούποας που συνδιοργανώνονται από τη Χρυσή Αυγή και διμοιρίες των ΜΑΤ. Και να μην ξεχνάμε τα του προκείμενου. Όταν σκοτώθηκε ο αστυνομικός, όλοι έδειξαν προς την Σέκτα. Αντιστοίχως στην επίθεση κατά της Κούνεβα, η αστυνομία συνεχίζει να ερευνά την ερωτική της ζωή, ενώ είναι γνωστό ότι είχε δεχτεί απειλές από μπράβους της εργοδοσίας, ενώ οι έρευνες άεχησαν με καθυστέρηση ενός μήνα. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, ή μήπως ξέρουν πιοι βρίσκονται πίσω από ντη Σέκτα; Και μήπως η επίθεση έχει σκοπό να δημιουργήσει κλίμα κατά τη διάρκεια της δίκης του ΕΛΑ που διεξάγεται τώρα, όπως είχαν κάνει τα δύο προηγούμενα χτυπήματα μέσα στον Δεκέμβρη; Ύποπτα πράγματα σε ύποπτες εποχές. Και τρομακτικά. Που μου φέρνουν στο μυαλό την εποχή που η Ordine Nuovo έκανε τυφλές επιθέσεις με σκοπό να δημιουργήσει κλίμα ευνοηκό για μια αυταρχική στροφή στην Ιταλική κοινωνία. Και δυστυχώς αυτό το κλίμα τρομοκρατίας δεν θα το πληρώσουν μόνο αγωνιζόμενοι άνθρωποι. Θα το πληρώσουν και πολλοί που δεν έχουν καμία σχέση με τα κινήματα και απλά έτυχε να βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Και αυτό δεν είναι το πιο τρομακτικό ενδεχόμενο. Υπάρχει και η πιθανότητα της φασιστικής εκτροπής, έστω και μέσω εκλογών. Γιατί ο φασιμός από ένα τέτοιο κλίμα ευνοείται. Εκτός και εάν βρούμε τον τρόπο να απαντήσουμε πολιτικά σε όλα αυτά. Να πιαστεί μια αρχή
Το μόνο που μπορώ να αισθανθώ μετά το τελευταίο χτύπημα της Σέκτας είναι τρόμος. Τρόμος για τα μελούμενα. Τρόμος για την περεταίρω συμπεριφορά της αστυνομίας και της ελληνικής ακροδεξιάς που όλο και δυναμώνει. Η επίθεση έγινε ενώ εδώ και λίγες ημέρες βγήκε το πόρισμα για την δολοφονία Γρηγορόπουλου, τις ίδιες μέρες που η αστυνομία έχει αναλάβει κατ’ εντολίν της κυβέρνησης και με τη συνέργεια της Χρυσής Αυγής να συλλάβει και να τρομάξει όσους φτωχοδιάβολους βρίσκονται στις πέριξ του κέντρου περιοχές. Δηλαδή, σε μια εποχή που ευνοεί την καταστολή. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα εμένα με τρομάζει. Στη μετά Δεκέμβρη εποχή, φαίνεται ότι και πάλι η διαφορετική άποψη σιγά σιγά περνά στο περιθώριο, και απο κει και πέρα στην παρανομία, μετά από μεθόδους και μεθοδεύσεις από διάφορους κύκλους που λυμαίνονται τα κανάλια της ενημέρωσης και τον κρατικό μηχανισμό. Υπάρχει μάλιστα ένα περίεργο υπόγειο πλέγμα σχέσεων ανάμεσα σε επιτροπές κατοίκων, συλλλόγους εφέδρων, την Χρυσή Αυγή και μέλη του ΛΑΟΣ, το οποίο μονοπωλεί τον τηλεοπτικό χρόνο σε ρεπορτάζ για την μετανάστευση και την εγκληματικότητα και οργανώνει εκδηλώσεις μίσους, ενώ μέλη αντιρατσιστικών οργανώσεων έχουν δεχτεί απειλές, είτε ανώνυμα, είτε μέσω της ιστοσελίδας της Χ.Α., και οι μετανάστες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σειρά ρατσιστικών επιθέσεων και επιχειρήσεων σκούποας που συνδιοργανώνονται από τη Χρυσή Αυγή και διμοιρίες των ΜΑΤ. Και να μην ξεχνάμε τα του προκείμενου. Όταν σκοτώθηκε ο αστυνομικός, όλοι έδειξαν προς την Σέκτα. Αντιστοίχως στην επίθεση κατά της Κούνεβα, η αστυνομία συνεχίζει να ερευνά την ερωτική της ζωή, ενώ είναι γνωστό ότι είχε δεχτεί απειλές από μπράβους της εργοδοσίας, ενώ οι έρευνες άεχησαν με καθυστέρηση ενός μήνα. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, ή μήπως ξέρουν πιοι βρίσκονται πίσω από ντη Σέκτα; Και μήπως η επίθεση έχει σκοπό να δημιουργήσει κλίμα κατά τη διάρκεια της δίκης του ΕΛΑ που διεξάγεται τώρα, όπως είχαν κάνει τα δύο προηγούμενα χτυπήματα μέσα στον Δεκέμβρη; Ύποπτα πράγματα σε ύποπτες εποχές. Και τρομακτικά. Που μου φέρνουν στο μυαλό την εποχή που η Ordine Nuovo έκανε τυφλές επιθέσεις με σκοπό να δημιουργήσει κλίμα ευνοηκό για μια αυταρχική στροφή στην Ιταλική κοινωνία. Και δυστυχώς αυτό το κλίμα τρομοκρατίας δεν θα το πληρώσουν μόνο αγωνιζόμενοι άνθρωποι. Θα το πληρώσουν και πολλοί που δεν έχουν καμία σχέση με τα κινήματα και απλά έτυχε να βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Και αυτό δεν είναι το πιο τρομακτικό ενδεχόμενο. Υπάρχει και η πιθανότητα της φασιστικής εκτροπής, έστω και μέσω εκλογών. Γιατί ο φασιμός από ένα τέτοιο κλίμα ευνοείται. Εκτός και εάν βρούμε τον τρόπο να απαντήσουμε πολιτικά σε όλα αυτά. Να πιαστεί μια αρχή
Monday, June 15, 2009
Μια βραδυά στη New Division
Ήταν μια ένα βράδυ Τρίτης μέσα στην πόλη της Λευκωσίας. Τρίτη βράδυ σημαίνει ένα πράγμα. Jazz στη New. Ξεκίνησα λοιπόν από σχετικά νωρίς, για να απολαύσω τη βραδυά στο έπακρο. Διασχίζοντας την αυλή για να μπω στον κυρίως χώρο του μπαρ πρόσεξα μια ελαφρά αλλαγή στην ατμόσφαιρα. Σχεδόν κανείς δεν βρισκόταν εκεί, ή στα κλασικά σκαλάκια. Μόνο ένα ζευγάρι που μπαλαμουτιαζόταν. Πέρασα λοιπόν τον Ρομέο και την Ιουλιέτα αδιάφορα και μπήκα στο μπαρ. Η ατμόσφαιρα ήταν η τέλια ατμόσφαιρα για μια jazz’n’blues βραδυά. Χαμηλός φωτισμός και ο Muddy Waters να ξελαρυγγιάζεται από τους ενισχυτές μπας και παιχτεί κάνας παιρετέρω φραμπαλάς. Μέσα οι κλασσικοί θαμώνες της New και της γενικότερης περιοχής της Παλιάς Λευκωσίας, ήτοι μια σειρά από εναλλακτικούς τριαντάρηδες με υπαρξιακά προβλήματα. Πήγα και ‘γω στην κλασσική μου θέση, στη γωνία της μπάρας. Παρήγγειλα και ΄γω ένα μπέρμπον και χάθηκα στις σκέψεις μου, περιμένωντας τον Neil να εμφανιστεί. Το μπέρμπον κατέβαινε σιγά σιγά και εγώ απλά παρατηρούσα τον κόσμο.
Και ξαφνικά όλα άρχισαν να γίνονται πολύ παράξενα με έναν διασκεδαστικότατο τρόπο. Την θέση της μπαργούμαν είχε παραλάβει η Jessic Rabit, η οποία μοίραζε απλόχερα ποτά και φιλιά στους πελάτες, ενώ λίγο παραπέρα η Μαύρη Ντάλια ψώνιζε έναν ακόμη πελάτη. Ο Tom Waits παραπατούσε στην σκάλα, αγκαζέ με τον Sal Paradise, ενώ ο Allen Ginsberg σκάρωνε στιχάκια στην απέναντι γωνία, πέρνωντας μάτι τον Charles Bukowski την έπεφετ ταυτόχρονα στην Billie Holiday και την Frida Kahlo. Στην τουαλέτα ο William S. Burroughs σκόραρε ακόμε ένα φιξάκι με πρέζα, ενώ ο Rimbaud βρισκόταν σε μια κατάσταση ημί-μαστούρας από το όπιο, στην αγκαλιά της Janis Joplin. Στο βάθος, αναμεταξύ ουίσκι και τσιπς, ο θείος Φρανκ και ο Καπτάν Βοϊδόκαρδος σχεδίαζαν την επικείμενη κατάκτηση του κόσμου, ενώ λίγο παραπέρα ο John Dillinger παρέα με τη συμμορία του σχεδιάζαν το επόμενο χτύπημα. Στα ηχεία η κατάσταση αλλαξε άρδην, αφού Miles Davis και John Coltrane επιδίδονταν σε μία μαραθώνια κόντρα αυτοσχεδιασμού που έμοιαζε να κρατάει για πάντα, ενώ ακριβώς δίπλα στο ηχείο στεκόταν ένας εκστασιασμένος Holden Caulfield. Ξαφνικά μπήκαν τρεις περίεργοι τύποι με καπαρντίνες στο μαγαζί και αρχισαν να κόβουν κίνηση, αξιολογώντας τον χώρο και την ασφάλεια του. Όταν κατάλαβαν ότι ο χώρος είναι ασφαλής, έκατσαν και προσπάθησαν να κάνουν πως αγνωούν τα αγριεμένα βλέμματα του Καμιλο Σιενφουέγος και του Τσε. Είναι ο Τόνυ Μοντάνα, ο Αλ Καπόνε και ο Λάκυ Λουτσιάνο. Η ατμόσφαιρα μυρίζε μπαρούτι. Σε μια φάση ο Τόνυ Μοντάνα έκανε να αγριοκοιτάξει τον Κουβανό και τον Αργεντίνο, αλλά οι δύο τους του έρηξαν ένα βλέμα κοφτερό σαν λεπίδα και το ξανασκέφτηκε.Όμως νομίζω ότι κάπου είχε κρυμμένο το Λούγκερ, και δε θα δύσταζε να το τραβήξει, εά είχε πάρει κάμποση κόκα παραπάνω, ή αισθανόταν ότι τον έπερνε να κάνει μαγκιές στους σκληροτράχηλους αντάρτες της Σιέρα Μαέστρα, ιδίως τη στιγμή που κάθε καρυδιάς καρύδι θα μπορούσε να βρίσκεται εδώ μέσα, και, κυρίως, περισσότεροι άντρες πιστοί στον Τσε, όπως ο Πεπίνο. Η κατάσταση ήταν έκρυθμη και πήγαινε να ξεφύγει. Από τη μια οι επαναστάτες και από την άλλη οι εκπρόσωποι της Μαφίας και των εξωρίστων. Και παραδίπλα μια πλειάδα από μουσικούς, λογοτεχνικούς ήρωες, συγγραφείς και κινηματογραφικούς ήρωες στον μικρόκοσμο τους, να μην δείχνουν να καταλαβαίνουν τι γίνεται πέρα από τον μικρόκοσμο τους. Και ενώ όλα έδειχναν προς την κατεύθυνση του μακελειού, να σου ο Raul Duke και ο τεράστιος Σαμοανός δικηγόρος του, να εισβάλουν στο σκηνικό. Έκαναν μια γύρα από όλα τα τραπέζια (εκτός από τους Κουβανούς) και μοιράζωντας τους κόκους του peyote λες και ήταν στραγάλια. Και πάνω που ένιωσα το peyote να σκάει στον εγκέφαλό μου, άκουσα μια γνώριμη φωνή να με ρωτά: “Πάλι χάθηκες στον κόσμο σου ρε ροζ Δουκάκι;”Είναι ο Neil.
Γαμώτο, όλο αυτό το πανηγύρι ήταν μόνο στο μυαλό μου. Άτιμη τζαζ, μου βάζεις πάλι ιδέες και κάνεις την φαντασία μου να οργιάσει………
Και ξαφνικά όλα άρχισαν να γίνονται πολύ παράξενα με έναν διασκεδαστικότατο τρόπο. Την θέση της μπαργούμαν είχε παραλάβει η Jessic Rabit, η οποία μοίραζε απλόχερα ποτά και φιλιά στους πελάτες, ενώ λίγο παραπέρα η Μαύρη Ντάλια ψώνιζε έναν ακόμη πελάτη. Ο Tom Waits παραπατούσε στην σκάλα, αγκαζέ με τον Sal Paradise, ενώ ο Allen Ginsberg σκάρωνε στιχάκια στην απέναντι γωνία, πέρνωντας μάτι τον Charles Bukowski την έπεφετ ταυτόχρονα στην Billie Holiday και την Frida Kahlo. Στην τουαλέτα ο William S. Burroughs σκόραρε ακόμε ένα φιξάκι με πρέζα, ενώ ο Rimbaud βρισκόταν σε μια κατάσταση ημί-μαστούρας από το όπιο, στην αγκαλιά της Janis Joplin. Στο βάθος, αναμεταξύ ουίσκι και τσιπς, ο θείος Φρανκ και ο Καπτάν Βοϊδόκαρδος σχεδίαζαν την επικείμενη κατάκτηση του κόσμου, ενώ λίγο παραπέρα ο John Dillinger παρέα με τη συμμορία του σχεδιάζαν το επόμενο χτύπημα. Στα ηχεία η κατάσταση αλλαξε άρδην, αφού Miles Davis και John Coltrane επιδίδονταν σε μία μαραθώνια κόντρα αυτοσχεδιασμού που έμοιαζε να κρατάει για πάντα, ενώ ακριβώς δίπλα στο ηχείο στεκόταν ένας εκστασιασμένος Holden Caulfield. Ξαφνικά μπήκαν τρεις περίεργοι τύποι με καπαρντίνες στο μαγαζί και αρχισαν να κόβουν κίνηση, αξιολογώντας τον χώρο και την ασφάλεια του. Όταν κατάλαβαν ότι ο χώρος είναι ασφαλής, έκατσαν και προσπάθησαν να κάνουν πως αγνωούν τα αγριεμένα βλέμματα του Καμιλο Σιενφουέγος και του Τσε. Είναι ο Τόνυ Μοντάνα, ο Αλ Καπόνε και ο Λάκυ Λουτσιάνο. Η ατμόσφαιρα μυρίζε μπαρούτι. Σε μια φάση ο Τόνυ Μοντάνα έκανε να αγριοκοιτάξει τον Κουβανό και τον Αργεντίνο, αλλά οι δύο τους του έρηξαν ένα βλέμα κοφτερό σαν λεπίδα και το ξανασκέφτηκε.Όμως νομίζω ότι κάπου είχε κρυμμένο το Λούγκερ, και δε θα δύσταζε να το τραβήξει, εά είχε πάρει κάμποση κόκα παραπάνω, ή αισθανόταν ότι τον έπερνε να κάνει μαγκιές στους σκληροτράχηλους αντάρτες της Σιέρα Μαέστρα, ιδίως τη στιγμή που κάθε καρυδιάς καρύδι θα μπορούσε να βρίσκεται εδώ μέσα, και, κυρίως, περισσότεροι άντρες πιστοί στον Τσε, όπως ο Πεπίνο. Η κατάσταση ήταν έκρυθμη και πήγαινε να ξεφύγει. Από τη μια οι επαναστάτες και από την άλλη οι εκπρόσωποι της Μαφίας και των εξωρίστων. Και παραδίπλα μια πλειάδα από μουσικούς, λογοτεχνικούς ήρωες, συγγραφείς και κινηματογραφικούς ήρωες στον μικρόκοσμο τους, να μην δείχνουν να καταλαβαίνουν τι γίνεται πέρα από τον μικρόκοσμο τους. Και ενώ όλα έδειχναν προς την κατεύθυνση του μακελειού, να σου ο Raul Duke και ο τεράστιος Σαμοανός δικηγόρος του, να εισβάλουν στο σκηνικό. Έκαναν μια γύρα από όλα τα τραπέζια (εκτός από τους Κουβανούς) και μοιράζωντας τους κόκους του peyote λες και ήταν στραγάλια. Και πάνω που ένιωσα το peyote να σκάει στον εγκέφαλό μου, άκουσα μια γνώριμη φωνή να με ρωτά: “Πάλι χάθηκες στον κόσμο σου ρε ροζ Δουκάκι;”Είναι ο Neil.
Γαμώτο, όλο αυτό το πανηγύρι ήταν μόνο στο μυαλό μου. Άτιμη τζαζ, μου βάζεις πάλι ιδέες και κάνεις την φαντασία μου να οργιάσει………
Friday, June 12, 2009
ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;Μια εξήγηση για την ήτταν του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές.
Τώρα που φαίνεται να ανοίγουν πολλά μέτωπα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις ευρωεκλογές, νομίζω ότι είναι καιρός να δούμε πιοί είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι της εκλοογικής αποτυχίας. Η μάλλον τι φταίει για την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Εγώ θα εστιάσω στα πιο σημαντικά από όλα αυτά.
Συνεργασίες
Στην διάρκεια του προηγούμενου έτους ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ ή όχι. Στη συνέχεια αυτή η αμφιταλάντευση εμφανίστηκε και όσον αφορά την προοπτική συνεργασίας με του Πράσινους. Αυτή όμως η αμφιταλάντευση για το θέμα ΠΑΣΟΚ έγινε ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν σε θέση ισχύος σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ, και μπορούσε να υπαγορεύσει τους όρους υπό τους οποίους θα συνεργαζόταν με το ΠΑΣΟΚ, αποσκοπώντας στην αποδοχή από μέρους του ΠΑΣΟΚ ενός καθαρού minimum σοσιαλιστικού προγράμματος. Αυτό βέβαια θα οδηγούσε το ΠΑΣΟΚ στην απόρριψη κάθε σκέψης συνεργασίας, και θα αποκάλυπτε την πραγματική φύση του ΠΑΣΟΚ. Όσο για την συνεργασία με τους οικολόγους, δεν θα έπρεπε να γίνει ούτε σκέψη για αυτήν, αφού οι οικολόγοι δεν εμφανίζονταν ούτε στα κινήματα πόλης το προηγούμενο διάστημα, πράγμα το οποίο δημιουργεί υποψίες για το πολιτικό στίγμα τους.
Ασαφές πρόγραμμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να έχει ένα σαφές σοσιαλιστικό πρόγραμμα, το οποίο να μιλά για κοινονικοποιήσεις, πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων και δημόσια δωρεάν παιδέια, υγεία. Αντιθέτως, όμως μετά από μια προσπάθεια της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και του αριστερού ρεύματος του ΣΥΝ να μην υπάρξουν προστριβές με την ανανεωτική πτέρυγα, κατέφυγε στην δημιουηργία ενός προγράμματος το οποίο ήταν λίγο απ’όλα.Μέσα στο ίδιο πρόγραμμα γινόταν λόγος σχεδόν ταυτόχρονα για τη διαχείριση του καπιταλισμού και για τον σοσιαλισμό. Το αποτέλεσμα ήταν να μην υπάρχει ένας καθαρός πολιτικός λόγος από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και μόνο γενικόλογες απαντήσεις.
Δεκέμβρης
Κατά τη δι’αρκεια του Δεκέμβρη είδαμε μια σειρά από στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ να κόβουν βόλτες στα κανάλια της τηλεόρασης λέγοντας κυριολεκτικά ότιν τους κατέβαινε, και πολλές φορές ξυφουλκώντας κατά της απόφασης του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξει τις μαθητικές κινητοποιήσεις. Από την άλλη πλευρά όμως η αριστερπή πτέρυγα του ΣΥΝ και η γραματεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, παρά την υποστίριξη τους στο κίνημα του Δεκέμβρη. Αυτό έγινε γιατί αφ’ ενός μεν δεν προσπάθησαν να απαντήσουν πολιτικά στην προκλητική συμπεριφορά των ανανεωτικών, και αφ’ ετέρου διότι δεν στάθηκαν αποτελεσματικά απέναντι σε αυτό το κομμάτι του αναρχικού χώρου που συγχαίει την εξέγερση με το κάψιμο αυτοκινήτων και καταστημάτων. Τέτοιες λογικές εάν δεν αντιμετοπιστούν ενεργοποιούν τα συντηριτικά αντανακλαστικά μεγάλου μέρους της κοινωνίας,πράγμα, που όπως γνωρίζουμε, πάει πίσω συνείδηση και κίνημα.
Διγλωσία
Από τον Δεκέμβρη και μετά τα ΜΜΕ προωθούσαν ανοιχτά την ανανεωτική πτέρυγα ώς βασική εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, αν και αυτή εκπροσωπεί μόνο το 25% του συνόλου των ανθρώπων, οργανωμένων σε συνηστώσες ή ανένταχτων, που βρίσκεται εντός του πολιτικού χώρου του ΣΥΡΙΖΑ. Παράληλα όμως η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΝ δεν έχουν τολμήσει έως τώρα να κοντραριστούν ανοιχτά με την ανανεωτική πτέρυγα και περιορίζονται σε διακυρήξεις του τύπου “εμείς είμαστε παρώντες στο κίνημα του Δεκέμβρη” , διακυρίξεις που δεν είχαν ουσιαστικά κανένα αποτέλεσμα. Ως αποτέλεσμα όλων των άνωθι στοιχείων έβγαινε προς τα έξω μια διγλωσία που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ να φαίνεται αφερέγγυος στα μάτια των πλατιών μαζών, μιας και αδυνατούσε να προσφέρει μια συγκεκρυμένη λύση για τα προβλήματα τους. Πολλές φορές μάλιστα η ίδια η αριστερή πτέρυγα απουσία της ανανεωτικής ακολουθούσε τις πρακτικές της ανανεατικής πτέρυγας σε τοπικό επίπεδο.
Ανανεωτική Πτέρυγα.
Εξ αρχής η ανανεωτική πτέρυγα δεν έβλεπε με καθόλου καλό μάτι τον ΣΥΡΙΖΑ, μιας και αυτός αποτελεί την ουσιαστική τροχοπέδη για τα σχέδια μιας οιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, τους οικολόγους και γενικά οποιασδήποτε οπορτουνιστικής κίνησης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τις αναρίθμητες απόπειρες σαμποτάζ των διαδικασιών εντός του ΣΥΡΙΖΑ και την προσπάθεια για την επιβολή της στο συνέδριο, ενώ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εξτρατείας αναφέρθηκαν ξυλοδαρμοί μελλών άλλων οργανόσεων απο μέλη του ΣΥΝ, και σε ορισμένες περιοχές η δεξιά πτέρυγα του ΣΥΝ σαμπόταρε ανοιχτά τον προεκλογικό αγώνα, είτε οργανώνοντας κεντρικές προεκλογικές συγκεντρώσεις σε μέρη από τα οποία δεν περνούσε κανείς, είτε σνομπάρωντας επιδεικτικά τις προεκλογικές παρεμβάσεις.
Ένα παράδειγμα προς μίμηση.
Πρόκειται για τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού κόμματος της Ιρλανδίας, Joe Higgins. Κατά την διάρκεια των προηγούμενων ετών ο Higgins και το Socialist Party επέδειξαν μια θαυμαστή προσύλωση στο πρόγραμμα τους και δεν απέκλειναν από αυτό ούτε γραμμή. Βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή μιας σειράς από σημαντικούς ταξικούς αγώνες (όπως αυτός ενάντια στις περικοπές του ασφαλιστικού, αλλά και αυτός των Τούρκων εργατών της κατασκευαστικής Gamma ενάντια στους χαμηλούς μισθούς και την εργοδοτική αυθαιρεσία), τόσο στο πεζοδρόμιο, όσο και από τα έδρανα της βουλής (ο Higgins διετέλεσ βουλευτής του ΣΚ στην Dail επί 10 συναπτά έτη, κερδίζοντας τον τίτλο του πιο μαχητικού και ικανού ρήτορα της). Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εξτρατείας μοίραζε ο ίδιος φυλλάδια και μίλαγε με τον κόσμο (μάλιστα σε ένα χιουμοριστικό στιγμιότυπο έκανε εξτρατεία υπέρ του δικαιώματος των παιδιών να βολτάρουν ελεύθερα στις πλατείες χωρίς να τα αγκαλιάζουν οι πολιτικοί που αλιεύουν ψήφους από τους γονείς), και δεν σκέφτηκε ούτε στιμή την συνεργασία με πράσινους η εργατικούς, και αντιτίθεται στη συνθήκη της Λισαβόνας. Όσο για τον προϋπολογισμό της εξτρατείας, αυτός προκάλεσε τηνέκπληξη του Ιρλανδικού τύπου με το μικρό του μέγεθος. Και τώρα εκπροσωπεί την Δυτική Περιφέρεια του Δουβλίνου, έχοντας πάρει το 14% των ψήφων και αφήνοντας πίσω υποψήφιους του κυβερνητικού Fianna Fail (συντηριτικοί) και του Sinn Fein (πολιτικό σκέλος του IRA) Αυτό το παράδειγμα δείχνει ότι όταν υπάρχει ένα ξεκάθαρο σοσιαλιστικό πρόγραμμα, το οποίο ακολουθείται πιστά, μπορεί να εμπνεύσει τον κόσμο και να βρεί απήχηση σε αυτόν. Αντιθέτως οι μεσοβέζικες και δήθεν ρεαλιστικές θέσεις δεν οδηγούν πουθενά.
Μια νέα ελπίδα
Και όμως από το ανοιξιάτικο συνέδριο και μετά, υπάρχει μια μεγάλη δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Είναι το Δεύτερο Κύμα, μια συγκροτημένη ομάδα ανεντάχτων αριστερών εντός του ΣΥΡΙΖΑ που υποστηρίζεται από το Κόκκινο και το Ξεκίνημα, και ζητά εκδημοκρατισμό της λειτουργείας της γραμματείας έτσι ώστε να εκπροσωπούνται επαρκώς οι ανένταχτοι, δημιουργία δομών με άμεσα ανακλητούς αντιπροσώπους μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Το Δεύτερο Κύμμα ήδη βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την ανανεωτική πτέρυγα με βάση αυτά τα θέματα, αλλά έχει τη δυνατότητα να καταφέρει να απαντήσει πολιτικά στις προκλήσεις της δεξιάς πτέρυγας και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου στον ΣΥΡΙΖΑ.
Δια ταύτα.
Η αποτυχία είναι αποτέλεσμα της δράσης της ανανεωτικής πτέρυγας και της αδυναμίας της γραμματείας και της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΝ να αντιμετοπίσουν ανοιχτά την ομάδα αυτή Μετά την αποτυχία αυτή οι επιθέσεις της ανανεωτικής πτέρυγας έχουν αρχίσει να εντείνονται, και δεν θα αποτελούσε κάτι το αξιοπερίεργο η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στον τρέχωντα χρόνο. Αυτό όμως που πρέπει να γίνει άμεσα είναι να αλλάξει η στάση της γραμματείας και της αριστερής πτέρυγας προς αυτή τη συγκεκριμένη μειοψηφία. Για να απαλαγεί ο ΣΥΡΙΖΑ από τις αγκυλώσεις του ’90 πρέπει να γίνουν βαθειές τομές και μεγάλες μάχες, αλλά πρώτα πρώτα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με την ανανεωτική πτέρυγα, χωρίς να υπολογίσει το όποιο πολιτικό κόστος, και στη συνέχεια να εκπονήσει ένα καθαρό σοσιαλιστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Δηλαδή να εκπληρώσει τις προσδοκίες της πλειοψηφίας του κόσμου που είναι οργανωμένος εκεί μέσα. Δεν μπορεί ένα 25% να κάνει κουμάντο στους υπόλοιπους, όσο media friendly και να είναι………
Συνεργασίες
Στην διάρκεια του προηγούμενου έτους ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ ή όχι. Στη συνέχεια αυτή η αμφιταλάντευση εμφανίστηκε και όσον αφορά την προοπτική συνεργασίας με του Πράσινους. Αυτή όμως η αμφιταλάντευση για το θέμα ΠΑΣΟΚ έγινε ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν σε θέση ισχύος σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ, και μπορούσε να υπαγορεύσει τους όρους υπό τους οποίους θα συνεργαζόταν με το ΠΑΣΟΚ, αποσκοπώντας στην αποδοχή από μέρους του ΠΑΣΟΚ ενός καθαρού minimum σοσιαλιστικού προγράμματος. Αυτό βέβαια θα οδηγούσε το ΠΑΣΟΚ στην απόρριψη κάθε σκέψης συνεργασίας, και θα αποκάλυπτε την πραγματική φύση του ΠΑΣΟΚ. Όσο για την συνεργασία με τους οικολόγους, δεν θα έπρεπε να γίνει ούτε σκέψη για αυτήν, αφού οι οικολόγοι δεν εμφανίζονταν ούτε στα κινήματα πόλης το προηγούμενο διάστημα, πράγμα το οποίο δημιουργεί υποψίες για το πολιτικό στίγμα τους.
Ασαφές πρόγραμμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να έχει ένα σαφές σοσιαλιστικό πρόγραμμα, το οποίο να μιλά για κοινονικοποιήσεις, πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων και δημόσια δωρεάν παιδέια, υγεία. Αντιθέτως, όμως μετά από μια προσπάθεια της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και του αριστερού ρεύματος του ΣΥΝ να μην υπάρξουν προστριβές με την ανανεωτική πτέρυγα, κατέφυγε στην δημιουηργία ενός προγράμματος το οποίο ήταν λίγο απ’όλα.Μέσα στο ίδιο πρόγραμμα γινόταν λόγος σχεδόν ταυτόχρονα για τη διαχείριση του καπιταλισμού και για τον σοσιαλισμό. Το αποτέλεσμα ήταν να μην υπάρχει ένας καθαρός πολιτικός λόγος από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και μόνο γενικόλογες απαντήσεις.
Δεκέμβρης
Κατά τη δι’αρκεια του Δεκέμβρη είδαμε μια σειρά από στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ να κόβουν βόλτες στα κανάλια της τηλεόρασης λέγοντας κυριολεκτικά ότιν τους κατέβαινε, και πολλές φορές ξυφουλκώντας κατά της απόφασης του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξει τις μαθητικές κινητοποιήσεις. Από την άλλη πλευρά όμως η αριστερπή πτέρυγα του ΣΥΝ και η γραματεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, παρά την υποστίριξη τους στο κίνημα του Δεκέμβρη. Αυτό έγινε γιατί αφ’ ενός μεν δεν προσπάθησαν να απαντήσουν πολιτικά στην προκλητική συμπεριφορά των ανανεωτικών, και αφ’ ετέρου διότι δεν στάθηκαν αποτελεσματικά απέναντι σε αυτό το κομμάτι του αναρχικού χώρου που συγχαίει την εξέγερση με το κάψιμο αυτοκινήτων και καταστημάτων. Τέτοιες λογικές εάν δεν αντιμετοπιστούν ενεργοποιούν τα συντηριτικά αντανακλαστικά μεγάλου μέρους της κοινωνίας,πράγμα, που όπως γνωρίζουμε, πάει πίσω συνείδηση και κίνημα.
Διγλωσία
Από τον Δεκέμβρη και μετά τα ΜΜΕ προωθούσαν ανοιχτά την ανανεωτική πτέρυγα ώς βασική εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, αν και αυτή εκπροσωπεί μόνο το 25% του συνόλου των ανθρώπων, οργανωμένων σε συνηστώσες ή ανένταχτων, που βρίσκεται εντός του πολιτικού χώρου του ΣΥΡΙΖΑ. Παράληλα όμως η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΝ δεν έχουν τολμήσει έως τώρα να κοντραριστούν ανοιχτά με την ανανεωτική πτέρυγα και περιορίζονται σε διακυρήξεις του τύπου “εμείς είμαστε παρώντες στο κίνημα του Δεκέμβρη” , διακυρίξεις που δεν είχαν ουσιαστικά κανένα αποτέλεσμα. Ως αποτέλεσμα όλων των άνωθι στοιχείων έβγαινε προς τα έξω μια διγλωσία που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ να φαίνεται αφερέγγυος στα μάτια των πλατιών μαζών, μιας και αδυνατούσε να προσφέρει μια συγκεκρυμένη λύση για τα προβλήματα τους. Πολλές φορές μάλιστα η ίδια η αριστερή πτέρυγα απουσία της ανανεωτικής ακολουθούσε τις πρακτικές της ανανεατικής πτέρυγας σε τοπικό επίπεδο.
Ανανεωτική Πτέρυγα.
Εξ αρχής η ανανεωτική πτέρυγα δεν έβλεπε με καθόλου καλό μάτι τον ΣΥΡΙΖΑ, μιας και αυτός αποτελεί την ουσιαστική τροχοπέδη για τα σχέδια μιας οιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, τους οικολόγους και γενικά οποιασδήποτε οπορτουνιστικής κίνησης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τις αναρίθμητες απόπειρες σαμποτάζ των διαδικασιών εντός του ΣΥΡΙΖΑ και την προσπάθεια για την επιβολή της στο συνέδριο, ενώ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εξτρατείας αναφέρθηκαν ξυλοδαρμοί μελλών άλλων οργανόσεων απο μέλη του ΣΥΝ, και σε ορισμένες περιοχές η δεξιά πτέρυγα του ΣΥΝ σαμπόταρε ανοιχτά τον προεκλογικό αγώνα, είτε οργανώνοντας κεντρικές προεκλογικές συγκεντρώσεις σε μέρη από τα οποία δεν περνούσε κανείς, είτε σνομπάρωντας επιδεικτικά τις προεκλογικές παρεμβάσεις.
Ένα παράδειγμα προς μίμηση.
Πρόκειται για τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού κόμματος της Ιρλανδίας, Joe Higgins. Κατά την διάρκεια των προηγούμενων ετών ο Higgins και το Socialist Party επέδειξαν μια θαυμαστή προσύλωση στο πρόγραμμα τους και δεν απέκλειναν από αυτό ούτε γραμμή. Βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή μιας σειράς από σημαντικούς ταξικούς αγώνες (όπως αυτός ενάντια στις περικοπές του ασφαλιστικού, αλλά και αυτός των Τούρκων εργατών της κατασκευαστικής Gamma ενάντια στους χαμηλούς μισθούς και την εργοδοτική αυθαιρεσία), τόσο στο πεζοδρόμιο, όσο και από τα έδρανα της βουλής (ο Higgins διετέλεσ βουλευτής του ΣΚ στην Dail επί 10 συναπτά έτη, κερδίζοντας τον τίτλο του πιο μαχητικού και ικανού ρήτορα της). Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εξτρατείας μοίραζε ο ίδιος φυλλάδια και μίλαγε με τον κόσμο (μάλιστα σε ένα χιουμοριστικό στιγμιότυπο έκανε εξτρατεία υπέρ του δικαιώματος των παιδιών να βολτάρουν ελεύθερα στις πλατείες χωρίς να τα αγκαλιάζουν οι πολιτικοί που αλιεύουν ψήφους από τους γονείς), και δεν σκέφτηκε ούτε στιμή την συνεργασία με πράσινους η εργατικούς, και αντιτίθεται στη συνθήκη της Λισαβόνας. Όσο για τον προϋπολογισμό της εξτρατείας, αυτός προκάλεσε τηνέκπληξη του Ιρλανδικού τύπου με το μικρό του μέγεθος. Και τώρα εκπροσωπεί την Δυτική Περιφέρεια του Δουβλίνου, έχοντας πάρει το 14% των ψήφων και αφήνοντας πίσω υποψήφιους του κυβερνητικού Fianna Fail (συντηριτικοί) και του Sinn Fein (πολιτικό σκέλος του IRA) Αυτό το παράδειγμα δείχνει ότι όταν υπάρχει ένα ξεκάθαρο σοσιαλιστικό πρόγραμμα, το οποίο ακολουθείται πιστά, μπορεί να εμπνεύσει τον κόσμο και να βρεί απήχηση σε αυτόν. Αντιθέτως οι μεσοβέζικες και δήθεν ρεαλιστικές θέσεις δεν οδηγούν πουθενά.
Μια νέα ελπίδα
Και όμως από το ανοιξιάτικο συνέδριο και μετά, υπάρχει μια μεγάλη δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Είναι το Δεύτερο Κύμα, μια συγκροτημένη ομάδα ανεντάχτων αριστερών εντός του ΣΥΡΙΖΑ που υποστηρίζεται από το Κόκκινο και το Ξεκίνημα, και ζητά εκδημοκρατισμό της λειτουργείας της γραμματείας έτσι ώστε να εκπροσωπούνται επαρκώς οι ανένταχτοι, δημιουργία δομών με άμεσα ανακλητούς αντιπροσώπους μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Το Δεύτερο Κύμμα ήδη βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την ανανεωτική πτέρυγα με βάση αυτά τα θέματα, αλλά έχει τη δυνατότητα να καταφέρει να απαντήσει πολιτικά στις προκλήσεις της δεξιάς πτέρυγας και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου στον ΣΥΡΙΖΑ.
Δια ταύτα.
Η αποτυχία είναι αποτέλεσμα της δράσης της ανανεωτικής πτέρυγας και της αδυναμίας της γραμματείας και της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΝ να αντιμετοπίσουν ανοιχτά την ομάδα αυτή Μετά την αποτυχία αυτή οι επιθέσεις της ανανεωτικής πτέρυγας έχουν αρχίσει να εντείνονται, και δεν θα αποτελούσε κάτι το αξιοπερίεργο η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στον τρέχωντα χρόνο. Αυτό όμως που πρέπει να γίνει άμεσα είναι να αλλάξει η στάση της γραμματείας και της αριστερής πτέρυγας προς αυτή τη συγκεκριμένη μειοψηφία. Για να απαλαγεί ο ΣΥΡΙΖΑ από τις αγκυλώσεις του ’90 πρέπει να γίνουν βαθειές τομές και μεγάλες μάχες, αλλά πρώτα πρώτα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με την ανανεωτική πτέρυγα, χωρίς να υπολογίσει το όποιο πολιτικό κόστος, και στη συνέχεια να εκπονήσει ένα καθαρό σοσιαλιστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Δηλαδή να εκπληρώσει τις προσδοκίες της πλειοψηφίας του κόσμου που είναι οργανωμένος εκεί μέσα. Δεν μπορεί ένα 25% να κάνει κουμάντο στους υπόλοιπους, όσο media friendly και να είναι………
Saturday, June 06, 2009
Περί ευρωεκλογών
Ίσως θα έπρεπε να γράψω για το θέμα νωρίτερα, αλλά νομίζω πως τώρα είναι η ώρα για να μιλήσω για το θέμα, τώρα που πολλοί ακόμα το σκέφτονται. Πολλοι απο εσάς θα σκέφτεστε εάν είναι όντως σκόπιμο να ψηφίσετε, και εάν αντιθέτως θα έπρεπε να προτιμήσετε ένα μπανάκι στη θάλασσα. Η δική μου άποψη είναι ότι τον ειδικά σε αυτές τιςε εκλογές η αποχή δεν πρέπει να είναι επιλογή. Το ίδιο και η “χαλαρή” ψήφος διαμαρτυρίας. Οι καιροί δεν σηκώνουν χαλαρή αντιμετώπιση της ψήφου, ιδίως από όσους εμάς θέλουμε να λεγόμαστε αριστεροί. Και αυτό γιατί αυτές οι εκλογές θα καθορίσουν μια σειρά από πολιτικές τις οπίες θα πρέπει να εφαρμόσουν οι τοπικές κυβερνήσεις.
Σε μια Ευρώπη όπου η ανεργία θερίζειμ η ακροδεξιά βρίσκεται σε άνοδο μαζί με όλα όσα πρεσβεύει,και το βιωτικό επίπεδο του μέσου πολίτη βρίσκεται σε καθοδική πορεία, η ψήφος στην αριστερά είναι μονόδρομος.
Αυτά λίγο πολύ ισχύουν και για το ελληνικό σκέλος των ευρωεκλογών. Δύο κόμματα τα οποία μέχρι πρότεινος ήταν κυριολεκτικά ανύπαρκτα (η ΔΡΑΣΗ του Στέφανου Μάνου και οι Οικολόγοι), και τα οποία δεν είχαν καμία τριβή με μ,είζονα κοινωνικά θέματα σε κινηματικό επίπεδο (σημειωταίον ότι οι Οικολόγοιδεν έχουν εμφανιστεί σε κανέναν από τους μείζονες οικολογικούς αγώνες την τελευταία διετία), πριμοδοτούνται αγρίως από το σύστημα, ως η καλύτερη λύση για τους απογοητευμένους πρώην ψηφοφόρους ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μετά τα καλοκαιρινά μπάνια. Αυτό σημαίνει ότι αυτά τα κόμματα (τα οποία σημειωταίον έχουν δηλώσει ότι θα συνεργαστούν με τον οιονδήποτε για να υπάρξει μια σταθερή κυβέρνηση), είν αι ακίνδυνα για το πολιτικό σύστημα και μπορούν να γίνουν ένα γερό δεκανίκι για τον δικοματισμό, δηλαδή να συμπληρώσουν έναν ρόλο που μέχρι τώρα είχε πάρει μονοκοπανιά ο Καρατζαφέρης. Θα δίνατε ποτέ την ψήφο σας σε δεκανίκαι; Εγώ όχι.
Από την άλλη βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να καπηλεύεται συνθήματα της Ρόζας Λούξεμπουργκ, επενδύοντας στο ότι ο περισσότεροσ κόσμος δεν γνωρίζει για την τύχη της μεγάλης Γερμανίδας επαναστάτριας στα χέρια της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας. Ένα ΠΑΣΟΚ που υπήρξε ουσιαστικά ο εμπνευστής για το σημερινό πολιτικό πρόγραμμα της ΝΔ, και το οποίο ακόμη έχει το θράσος να κοροϊδεύει τους πολίτες πετώντας τσιτάτα ππερί σοσιαλιομού, την ώρα που το πιο σοσιαλιστικό μέτρο που έχει κατά νου είναι να δίνει κίνητρα σε επιχειρηματίες για να προσλαμβάνουν νέους εργαζόμενους (όπως λόγου χάρη το να πληρώνει ο Έλλην φορολογούμενος τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία για τουθς νέους εργαζόμενους αντί για τον εργοδότη). Θα το ψήφιζες; Εγώ πάντως όχι, το πρόγραμμα του μου μοιάζει περισσότερο με μια ροχάλα στα μούτρα του Έλληνα παρά με διέξοδο από την κρίση και σχέδιο για αλλαγή. Επίσης εγώ δεν θα συνεργαζόμουν μαζί του, μιας και δεν υπάρχει κανένα κοινό σημείο ανάμεσα σε αυτό που ονοιμάζεται σοσιαλισμός και το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για μια αλλαγή ηγεσίας, αλλά όχι πολιτικής, και σίγουρα όχι συστήματος.
Για την ΝΔ ούτε λόγος. Ένα κόμμα που σφίζει από ακροδεξιούς, με οικονομικές ιδέες που έχουν αποδειχτεί πλέον ξεπερασμένες από την ίδια την κρίση. Ένα κόμμα που έχει καταστήλει βίαια όλους τους κοινωνικούς αγώνες της τελευταίας πενταετίας, από το φοιτητικό κίνημα στην εξέγερση του Δεκέμβρη, και το οποίο κυριολεκτικά δεν ακούει τους νέους, αλλά τους νοικοκυραίους, ότι και να σημαίνει αυτό. Όταν μάλιστα οραματίζεται μια πράσινη βιομηχανική ανάπτυξη σε μια χώρα που έχει γίνει σχεδόν τοξική από την ρύπανση που προκαλούν οι μεγάλες βιομηχανίες, το εν λόγω κόμμα στην εξουσία φτάνει στο σημείο να είναι και επικίνδυνο για την υγεία του Έλληνα πολίτη.
Οπότε; Ο μόνος δρόμος είναι η ενίσχυση της αριστεράς. Μιας αριστεράς που έχει φανεί στους αγώνες των τελευταίων ετών, που έχει δείξει ότι μπορεί να καταθέσει μια ρεαλιστική πρόταση. Μιας αριστεράς που μπορεί να ενωθεί και να κάνει θαύματα. 130 άνθρωποι σταμάτησαν κοτζάμ Βωβό από το να χτίσει Mall στον Βοτανικό. Φανταστείτε τι μπορούν να κάνουν μερικά εκατομμύρια! Εμπρός λοιπόν, φίλε αναγνώστη. Βγες, ψήφισε και δείξε στα κόμματα εξουσίας ποιον πρέπει να φοβούνται. Εσένα!!!
Σε μια Ευρώπη όπου η ανεργία θερίζειμ η ακροδεξιά βρίσκεται σε άνοδο μαζί με όλα όσα πρεσβεύει,και το βιωτικό επίπεδο του μέσου πολίτη βρίσκεται σε καθοδική πορεία, η ψήφος στην αριστερά είναι μονόδρομος.
Αυτά λίγο πολύ ισχύουν και για το ελληνικό σκέλος των ευρωεκλογών. Δύο κόμματα τα οποία μέχρι πρότεινος ήταν κυριολεκτικά ανύπαρκτα (η ΔΡΑΣΗ του Στέφανου Μάνου και οι Οικολόγοι), και τα οποία δεν είχαν καμία τριβή με μ,είζονα κοινωνικά θέματα σε κινηματικό επίπεδο (σημειωταίον ότι οι Οικολόγοιδεν έχουν εμφανιστεί σε κανέναν από τους μείζονες οικολογικούς αγώνες την τελευταία διετία), πριμοδοτούνται αγρίως από το σύστημα, ως η καλύτερη λύση για τους απογοητευμένους πρώην ψηφοφόρους ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μετά τα καλοκαιρινά μπάνια. Αυτό σημαίνει ότι αυτά τα κόμματα (τα οποία σημειωταίον έχουν δηλώσει ότι θα συνεργαστούν με τον οιονδήποτε για να υπάρξει μια σταθερή κυβέρνηση), είν αι ακίνδυνα για το πολιτικό σύστημα και μπορούν να γίνουν ένα γερό δεκανίκι για τον δικοματισμό, δηλαδή να συμπληρώσουν έναν ρόλο που μέχρι τώρα είχε πάρει μονοκοπανιά ο Καρατζαφέρης. Θα δίνατε ποτέ την ψήφο σας σε δεκανίκαι; Εγώ όχι.
Από την άλλη βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να καπηλεύεται συνθήματα της Ρόζας Λούξεμπουργκ, επενδύοντας στο ότι ο περισσότεροσ κόσμος δεν γνωρίζει για την τύχη της μεγάλης Γερμανίδας επαναστάτριας στα χέρια της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας. Ένα ΠΑΣΟΚ που υπήρξε ουσιαστικά ο εμπνευστής για το σημερινό πολιτικό πρόγραμμα της ΝΔ, και το οποίο ακόμη έχει το θράσος να κοροϊδεύει τους πολίτες πετώντας τσιτάτα ππερί σοσιαλιομού, την ώρα που το πιο σοσιαλιστικό μέτρο που έχει κατά νου είναι να δίνει κίνητρα σε επιχειρηματίες για να προσλαμβάνουν νέους εργαζόμενους (όπως λόγου χάρη το να πληρώνει ο Έλλην φορολογούμενος τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία για τουθς νέους εργαζόμενους αντί για τον εργοδότη). Θα το ψήφιζες; Εγώ πάντως όχι, το πρόγραμμα του μου μοιάζει περισσότερο με μια ροχάλα στα μούτρα του Έλληνα παρά με διέξοδο από την κρίση και σχέδιο για αλλαγή. Επίσης εγώ δεν θα συνεργαζόμουν μαζί του, μιας και δεν υπάρχει κανένα κοινό σημείο ανάμεσα σε αυτό που ονοιμάζεται σοσιαλισμός και το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για μια αλλαγή ηγεσίας, αλλά όχι πολιτικής, και σίγουρα όχι συστήματος.
Για την ΝΔ ούτε λόγος. Ένα κόμμα που σφίζει από ακροδεξιούς, με οικονομικές ιδέες που έχουν αποδειχτεί πλέον ξεπερασμένες από την ίδια την κρίση. Ένα κόμμα που έχει καταστήλει βίαια όλους τους κοινωνικούς αγώνες της τελευταίας πενταετίας, από το φοιτητικό κίνημα στην εξέγερση του Δεκέμβρη, και το οποίο κυριολεκτικά δεν ακούει τους νέους, αλλά τους νοικοκυραίους, ότι και να σημαίνει αυτό. Όταν μάλιστα οραματίζεται μια πράσινη βιομηχανική ανάπτυξη σε μια χώρα που έχει γίνει σχεδόν τοξική από την ρύπανση που προκαλούν οι μεγάλες βιομηχανίες, το εν λόγω κόμμα στην εξουσία φτάνει στο σημείο να είναι και επικίνδυνο για την υγεία του Έλληνα πολίτη.
Οπότε; Ο μόνος δρόμος είναι η ενίσχυση της αριστεράς. Μιας αριστεράς που έχει φανεί στους αγώνες των τελευταίων ετών, που έχει δείξει ότι μπορεί να καταθέσει μια ρεαλιστική πρόταση. Μιας αριστεράς που μπορεί να ενωθεί και να κάνει θαύματα. 130 άνθρωποι σταμάτησαν κοτζάμ Βωβό από το να χτίσει Mall στον Βοτανικό. Φανταστείτε τι μπορούν να κάνουν μερικά εκατομμύρια! Εμπρός λοιπόν, φίλε αναγνώστη. Βγες, ψήφισε και δείξε στα κόμματα εξουσίας ποιον πρέπει να φοβούνται. Εσένα!!!
Tuesday, June 02, 2009
ΓΕΝΕΘΛΙΑ
Η μποτίλια του ουίσκι πήγαινε διαρκώς από χέρι σε χέρι στην προβλήτα της Περιοχής Πυρομαχικών. Ήταν βραδάκι, γύρω στις δέκα, και είτε μόλις είχαμε γυρίσει από βάρδιες, είτε ετοιμαζόμαστε για να πάμε στις επόμενες σκοπιές. Όμως αυτό δεν εμπόδισε την παρέα να παραβρεθεί στο τελετουργικό, με διαφορετικές συνθέσεις αναλόγως την ώρα. Τώρα είμαστε μαζεμένοι σχεδόν όλοι, και περιμέναμε το Μπατσοπαίδι και τον Dertaroth να τελειώσουν το 8-12 για να κάτσουν και αυτοί για λίγο στο πάρτυ μας, μέχρι να φύγω για το 2-8 μου. Ήταν ακόμη ο καιρός που περιμέναμε να μάθουμε που θα πάμε μετά τη Σαλαμίνα, και μας έτρωγαν η αγωνία και η περιέργεια μαζί. Άλλοι ήθελαν να μείνουν, άλλοι να φύγουν και να αφήσουν μαύρη πέτρα από την υπηρεσία. Και ανάμεσα σε όλους ήμουν εγώ. Να γιορτάζω τα γενέθλια στη βάρδια. Σκατά. Αλλά τι μπορούσα να κάνω;
Ομολογουμένως στην προβλήτα είχε αράξει ένα καλό team. H αφρόκρεμα της τοιχαρχίας, οι τρελοί του χωριού. Εγώ, ο παλιός ο Ζαφειρό, ο Σαλί Μπερίσα. Ο Πανικός , ο Καρακατσάν-Αλαμάν ο Δημητράκης, ο Driver ο Chuck, και ο Καπετάνιος. Όλοι άνθρωποι με μια ιστορία από πίσω τους. Σπουδές, δουλειές, προσωπική ζωή. Και όλοι να καιγόμαστε στα πυρομαχικά για χάριν της μαμάς πατρίδας. O Ζαφειρό ήταν ο πιο ήρεμος απο όλους μας. Περίμενε την άδεια απολύσεως και ήξερε ότι θα έφευγε στην ώρα του από την μάταια τούτη υπηρεσία. Όλοι οι υπόλοιποι ήμαστε στην προσδοκία. Την ένταση την έκοβες, κυριολεκτικά με το μαχαίρι. Τριγύρω, στην ερημιά που είναι η περιοχή μετά τις 4 το απόγευμα δεν κουνιώταν φύλο. Η μόνη σχετική φασαρία προερχόταν από εμάς, που μοιραζόμασταν αστεία, προσωπικές ιστορίες και ανησυχίες. Και παράπονα. Κάποια στιγμή η συζήτηση ήρθε και στσ του Ναυτικού. Στα της μονάδας. Ο Chuck μας έλεγε πως κάπιοι αξιωματικοί προσπαθούσαν να βάλουν τους οδηγούς να έχουν ίδιες βάρδιες με μας. Λες και δεν τους έφτανε που οι οδηγοί στη βάρδια τους ουσιαστικά δεν κοιμούνται, και στις εξόδου τους είναι μονίμως stand by για εξωτερικά δρομολόγια. Κάποιος άλλος είπε για τις ανούσιες αγγαρίες που κάνουμε. Ο Καρακατσάν κάτι είπε ότι τουλάχιστον η μεταφορά μιας παλέτας απο τη μια αποθήκη στην άλλη και πίσω γεμίζει κάπως τον χρόνο που πρέπει ούτως ή άλλως να περάσουμε μέσα στη μονάδα. Στην οποία πρέπει να βρισκόμαστε για κάποιο στάνταρ χρονικό διάστημα, και κάνοντας κάποιες βάρδιες την εβδομάδα, είτε μας χρειάζονται πραγματικά είτε όχι. Ο Πανικός είπε κάτι για διαμόρφωση χαρακτήρων, που όμως, όπως όλοι είδαμε, δεν γλίνεται στη θητεία. Αντιθέτως ουσιαστικά εδώ αντί να μάθουμε να λειτουργούμε σαν ομάδα και να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο, μαθαίνουμε το “ο καθένας για την πάρτη του”. Όλα όσα μας έλεγαν μάλλον ήταν πίπες, από τη στιγμή που το βίσμα περνά ζωή και κότα και όλοι οι άλλοι μένουν με τον μουτζούρη. Ζωή και αυτή. Άλλοι έμειναν στο ότι ουσιαστικά δυσκολεύονταν να κανονίσουν την ζωή τους έξω, γιατί πολύ απλά δεν ήξεραν πότε η διοίκηση θα έφερνε τ;α πάνω κάτω με τις εξόδους μας. Ένας αξιωματικός να ορίζει το πότε θα δεις οικογένια, σχέση φίλους, ανάλογα με τις καύλες του και το πόσο κόσμο έχει για σκοπιές στη μονάδα.
Κάπου εδώ εμφανίζεται, σχεδόν από το πουθενά ένα στριφτό. Και αυτό, τζούρα με τζούρα αρχίζει να πηγαινοέρχεται από χέρι σε χέρι. Και εμφανίζεται και δεύτερο και τρίτο. Αρχίζουμε να φτιαχνόμαστε. Ο Παπ , ο οποίος γενικά δεν πίνει, αρχίζει να χάνει την οπτική επαφή με το περιβάλλον.
“Μαλάκες, δεν βλέπω την τύφλα μου” λέει. Παρ’όλα αυτά παραμένει. Γέλια .Ξαφνικά έχουμε γίνει μια χαμογελαστή παρέα.Η αλλαγή της διάθεσης είναι θεαματική Τα αστειάκια και οι άναρθρες κραυγές (δείγμα του κάψίματος μας), δίνουν και πέρνουν. Κάπου ανάμεσα στα “πυρκ” τα “κάρκαλ” και τα αστεία πετάχτηκε ένας αξιωματικός. Μας σημάδεψε με έναν φακό στα μάτια. Λες να ψυλιάστηκε τίποτα. Έφυγε χωρίς να πει λέξη, πράγμα που μπορεί να σημαίνει μια σειρά πράγματα. Μάλλον όμως δεν είχε αποδείξεις για οτιδήποτε μεμπτό. Μετά το αναμενόμενο μούδιασμα, επιστρέψαμε στις δραστηριότητες της βραδυάς. Διασκέδαση και πάλι διασκέδαση.
Σε κάποια φάση ο Chuck έφυγε , πήγε να φέρει τους άλλους. Μέσα σε πέντε λεπτά Μπατσοπαίδι και Dertaroth κατέβαιναν από το τζιπ φωνάζωντας μου “χρονια πολλά”. Γαμώτο γίνομαι 27 και δεν έχω ζήσει ακόμη τη μεγάλη περιπέτεια, δεν είχα την κινηματογραφική εφηβεία, ούτε τα τρελά τρελά φοιτητικά χρόνια που υπόσχονταν τα ΑΕΙ στην Ελλάδα. Και είμαι εδώ, στη Σαλαμίνα, να φυλάω αποθήκες από αόρατους εχθρούς.
Κοίταξα τον Dertaroth στα μάτια. Μου φάνηκε πιο σκοτεινός από ότι συνήθως, η διάθεση του ήταν χάλια.
Πόναγε.
Τον ρωτησα τι έχει και μου είπε πως δεν έχει τίποτα, απλά είναι λίγο θυμωμένος που πάλι έχει βραδυνή σκοπιά. Τον πιέσαμε κάμποσο παραπάνω μέχρι να μας πει ότι ένιωθε κάποιον πόνο στα αρχίδια, ο οποίος ξεκίνησε το μεσημέρι. Μάλλον είχε κοίλη, και μάλλον λόγω της φορτηγίδας που τραβήξαμε μόνοι μας το μεσημέρι. Ο παλιός του είπε να κινηθεί δικαστικώς, εάν όντως έχει πάθει ζημιά. Εγώ όμως τον είδα διστακτικό, όσον αφορά αυτό το ενδεχόμενο. Αλλά έτσι είναι ο Dertaroth. Μπορεί να γίνει χαλί να τον πατήσουν χωρίς λόγο….
“Παλιομαλάκες, σκατά στον τάφο τους”, είπε ο Μπερίσα “ έτσι και γίνει τίποτα θα δούμε πιοι είναι όντως οι μάγκες εδώ μέσα. Πάντως όχι όσοι πουλάνε καραβανιλίκι και όχι τα βύσματα. Να μου το θυμηθείτε.”
Το μπουκάλι ξαναέκανε μια γύρα. Και κάπου εκεί ενώ γέμιζα το ποτήρι μου ξανά με το ποτό τα είδα όλα πεντακάθαρα. Μέσα από το κατάμαυρο υγρό είδα την στρατιωτική μου ζωή. Πως πραγματικά είναι. Μια κοροΪδία. Όπως έλεγε και ο καπετάνιος, που σαν ναυτικός κάτι ξέρει παραπάνω, μας διοικούν κουραμπιέδες. Άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τι να κάνουν με εμάς. Είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης, άνθρωποι που περνούν ένα διάστημα της ζωής τους φορώντας μια στολή και υπακούηηωντας σε εντολές, χωρίς να ξέρουν το γιατί, απλά γιατί κάποιος ρους έδωσε την εντολή. Και δεν κάνουμε και τίποτα το ουσιαστικό, δεν προσφέρουμε στην κοινωνία, οπότε όλη αυτή η κατάσταση μας φαίνεται σχεδόν σαν φυλακή. Αλλά είδα και τους ανθρώπους γύρω μου. Ο ένας παράξενος, ο άλλος γκρινιάρης, ο άλλος να μην πέρνει στα σοβαρά σχεδόν τίποτα, ο άλλος λίγο τρελός, ο ύσηχος που σιγά σιγά έγινε πιο κάφρος από ολους μας. Οι άνθρωποι με τους οποίους περνάω αυτό το ανούσιο χρόνο, με τους οποίους δέθηκα. Αυτοί που θα μου σταθούν στη δυσκολία και θα με κράξουν στο λάθος, που θα χαρούν με τη χαρά μου. Είναι οι φίλοι μου και δεν τους αλλάζω με τίποτα.
Ομολογουμένως στην προβλήτα είχε αράξει ένα καλό team. H αφρόκρεμα της τοιχαρχίας, οι τρελοί του χωριού. Εγώ, ο παλιός ο Ζαφειρό, ο Σαλί Μπερίσα. Ο Πανικός , ο Καρακατσάν-Αλαμάν ο Δημητράκης, ο Driver ο Chuck, και ο Καπετάνιος. Όλοι άνθρωποι με μια ιστορία από πίσω τους. Σπουδές, δουλειές, προσωπική ζωή. Και όλοι να καιγόμαστε στα πυρομαχικά για χάριν της μαμάς πατρίδας. O Ζαφειρό ήταν ο πιο ήρεμος απο όλους μας. Περίμενε την άδεια απολύσεως και ήξερε ότι θα έφευγε στην ώρα του από την μάταια τούτη υπηρεσία. Όλοι οι υπόλοιποι ήμαστε στην προσδοκία. Την ένταση την έκοβες, κυριολεκτικά με το μαχαίρι. Τριγύρω, στην ερημιά που είναι η περιοχή μετά τις 4 το απόγευμα δεν κουνιώταν φύλο. Η μόνη σχετική φασαρία προερχόταν από εμάς, που μοιραζόμασταν αστεία, προσωπικές ιστορίες και ανησυχίες. Και παράπονα. Κάποια στιγμή η συζήτηση ήρθε και στσ του Ναυτικού. Στα της μονάδας. Ο Chuck μας έλεγε πως κάπιοι αξιωματικοί προσπαθούσαν να βάλουν τους οδηγούς να έχουν ίδιες βάρδιες με μας. Λες και δεν τους έφτανε που οι οδηγοί στη βάρδια τους ουσιαστικά δεν κοιμούνται, και στις εξόδου τους είναι μονίμως stand by για εξωτερικά δρομολόγια. Κάποιος άλλος είπε για τις ανούσιες αγγαρίες που κάνουμε. Ο Καρακατσάν κάτι είπε ότι τουλάχιστον η μεταφορά μιας παλέτας απο τη μια αποθήκη στην άλλη και πίσω γεμίζει κάπως τον χρόνο που πρέπει ούτως ή άλλως να περάσουμε μέσα στη μονάδα. Στην οποία πρέπει να βρισκόμαστε για κάποιο στάνταρ χρονικό διάστημα, και κάνοντας κάποιες βάρδιες την εβδομάδα, είτε μας χρειάζονται πραγματικά είτε όχι. Ο Πανικός είπε κάτι για διαμόρφωση χαρακτήρων, που όμως, όπως όλοι είδαμε, δεν γλίνεται στη θητεία. Αντιθέτως ουσιαστικά εδώ αντί να μάθουμε να λειτουργούμε σαν ομάδα και να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο, μαθαίνουμε το “ο καθένας για την πάρτη του”. Όλα όσα μας έλεγαν μάλλον ήταν πίπες, από τη στιγμή που το βίσμα περνά ζωή και κότα και όλοι οι άλλοι μένουν με τον μουτζούρη. Ζωή και αυτή. Άλλοι έμειναν στο ότι ουσιαστικά δυσκολεύονταν να κανονίσουν την ζωή τους έξω, γιατί πολύ απλά δεν ήξεραν πότε η διοίκηση θα έφερνε τ;α πάνω κάτω με τις εξόδους μας. Ένας αξιωματικός να ορίζει το πότε θα δεις οικογένια, σχέση φίλους, ανάλογα με τις καύλες του και το πόσο κόσμο έχει για σκοπιές στη μονάδα.
Κάπου εδώ εμφανίζεται, σχεδόν από το πουθενά ένα στριφτό. Και αυτό, τζούρα με τζούρα αρχίζει να πηγαινοέρχεται από χέρι σε χέρι. Και εμφανίζεται και δεύτερο και τρίτο. Αρχίζουμε να φτιαχνόμαστε. Ο Παπ , ο οποίος γενικά δεν πίνει, αρχίζει να χάνει την οπτική επαφή με το περιβάλλον.
“Μαλάκες, δεν βλέπω την τύφλα μου” λέει. Παρ’όλα αυτά παραμένει. Γέλια .Ξαφνικά έχουμε γίνει μια χαμογελαστή παρέα.Η αλλαγή της διάθεσης είναι θεαματική Τα αστειάκια και οι άναρθρες κραυγές (δείγμα του κάψίματος μας), δίνουν και πέρνουν. Κάπου ανάμεσα στα “πυρκ” τα “κάρκαλ” και τα αστεία πετάχτηκε ένας αξιωματικός. Μας σημάδεψε με έναν φακό στα μάτια. Λες να ψυλιάστηκε τίποτα. Έφυγε χωρίς να πει λέξη, πράγμα που μπορεί να σημαίνει μια σειρά πράγματα. Μάλλον όμως δεν είχε αποδείξεις για οτιδήποτε μεμπτό. Μετά το αναμενόμενο μούδιασμα, επιστρέψαμε στις δραστηριότητες της βραδυάς. Διασκέδαση και πάλι διασκέδαση.
Σε κάποια φάση ο Chuck έφυγε , πήγε να φέρει τους άλλους. Μέσα σε πέντε λεπτά Μπατσοπαίδι και Dertaroth κατέβαιναν από το τζιπ φωνάζωντας μου “χρονια πολλά”. Γαμώτο γίνομαι 27 και δεν έχω ζήσει ακόμη τη μεγάλη περιπέτεια, δεν είχα την κινηματογραφική εφηβεία, ούτε τα τρελά τρελά φοιτητικά χρόνια που υπόσχονταν τα ΑΕΙ στην Ελλάδα. Και είμαι εδώ, στη Σαλαμίνα, να φυλάω αποθήκες από αόρατους εχθρούς.
Κοίταξα τον Dertaroth στα μάτια. Μου φάνηκε πιο σκοτεινός από ότι συνήθως, η διάθεση του ήταν χάλια.
Πόναγε.
Τον ρωτησα τι έχει και μου είπε πως δεν έχει τίποτα, απλά είναι λίγο θυμωμένος που πάλι έχει βραδυνή σκοπιά. Τον πιέσαμε κάμποσο παραπάνω μέχρι να μας πει ότι ένιωθε κάποιον πόνο στα αρχίδια, ο οποίος ξεκίνησε το μεσημέρι. Μάλλον είχε κοίλη, και μάλλον λόγω της φορτηγίδας που τραβήξαμε μόνοι μας το μεσημέρι. Ο παλιός του είπε να κινηθεί δικαστικώς, εάν όντως έχει πάθει ζημιά. Εγώ όμως τον είδα διστακτικό, όσον αφορά αυτό το ενδεχόμενο. Αλλά έτσι είναι ο Dertaroth. Μπορεί να γίνει χαλί να τον πατήσουν χωρίς λόγο….
“Παλιομαλάκες, σκατά στον τάφο τους”, είπε ο Μπερίσα “ έτσι και γίνει τίποτα θα δούμε πιοι είναι όντως οι μάγκες εδώ μέσα. Πάντως όχι όσοι πουλάνε καραβανιλίκι και όχι τα βύσματα. Να μου το θυμηθείτε.”
Το μπουκάλι ξαναέκανε μια γύρα. Και κάπου εκεί ενώ γέμιζα το ποτήρι μου ξανά με το ποτό τα είδα όλα πεντακάθαρα. Μέσα από το κατάμαυρο υγρό είδα την στρατιωτική μου ζωή. Πως πραγματικά είναι. Μια κοροΪδία. Όπως έλεγε και ο καπετάνιος, που σαν ναυτικός κάτι ξέρει παραπάνω, μας διοικούν κουραμπιέδες. Άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τι να κάνουν με εμάς. Είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης, άνθρωποι που περνούν ένα διάστημα της ζωής τους φορώντας μια στολή και υπακούηηωντας σε εντολές, χωρίς να ξέρουν το γιατί, απλά γιατί κάποιος ρους έδωσε την εντολή. Και δεν κάνουμε και τίποτα το ουσιαστικό, δεν προσφέρουμε στην κοινωνία, οπότε όλη αυτή η κατάσταση μας φαίνεται σχεδόν σαν φυλακή. Αλλά είδα και τους ανθρώπους γύρω μου. Ο ένας παράξενος, ο άλλος γκρινιάρης, ο άλλος να μην πέρνει στα σοβαρά σχεδόν τίποτα, ο άλλος λίγο τρελός, ο ύσηχος που σιγά σιγά έγινε πιο κάφρος από ολους μας. Οι άνθρωποι με τους οποίους περνάω αυτό το ανούσιο χρόνο, με τους οποίους δέθηκα. Αυτοί που θα μου σταθούν στη δυσκολία και θα με κράξουν στο λάθος, που θα χαρούν με τη χαρά μου. Είναι οι φίλοι μου και δεν τους αλλάζω με τίποτα.
Friday, May 22, 2009
info-cafe, Γαρδένια
Αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι λέξεις, παίζεται το τελευταίο επεισόδιο στον πόλεμο για την εκμετάλευση των δημόσιων χώρων. Από τη μία οι δημότες που θέλουν ελεύθερους χώρους πολιτισμού, ανάπαυσης και-γιατί όχι- πρασίνου και διασκέδασης, και από την άλλη οι δήμαρχοι που θέλουν να τους δώσουν προς εκμετάλευση σε ιδιώτες που έχουν σαφώς πιο τρέντυ και κερδοσκοπικές λύσεις κατά νου. Parking, εστιατόρια, καφετέριες που χρεώνουν τον καφέ 4 ευρώ, κωλάδικα και δε συμαζεύεται.
Μια παρόμοια ιστορία είναι και το info cafe στην περιοχή της Γαρδένιας, στου Ζωγράφου. Ο πρωηγούμενος ιδιοκτήτης νοίκιαζε τον χώρο από τον δήμο έναντι ευτελούς ποσού και φυσικά, το φέσωνε συστηματικά. Αποτέλεσμα ήταν ο δήμος να κλείσει το κατάστημα και να δεσμεύσει το χώρο, κρατώντας τον κλειστό εν αναμονή νέου ιδιώτη που θα τον εκμεταλευόταν.
Εδώ ακριβώς μπαίνει στο παιχνίδι και η επιτροπή των δημοτών. Καταλαμβάνουν τον χώρο, τον ανοίγουν στο κοινό και ο χώρος αρχίζει να λειτουργεί ως αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Εκεί συναντιούνται καθημερινά οι κάτοικοι της γειτονιάς, φοιτητές, οικογενειάρχες και συνταξιούχοι. Πίνουν τον καφέ τους έναντι ενός ευρώ, συζητούν για πολιτικά, παρακολουθούν συναυλιές και εκδηλώσεις, κάνουν πάρτυ, μέχρι και παζάρι με βιβλία. Οργανώνονται μαθήματα ξένων γλωσσών, ενώ ταυτόχρονα ξεκινούν και δραστηριότητες για τα παιδιά (όπως η κατασκευή χελιδονοφολιών). Παράλληλα ο δήμαρχος μπαίνει που και που στον χώρο και σε μία απέλπιδα προσπάθεια να κλείσει την κατάληψη κάνει κινήσεις σαμποτάζ. Κόβει την υδροδότιση, το ηλεκτρικό. Όμως ότι γκρεμίζει ο δήμαρχος τα ξημερώματα, ξαναχτίζεται το άλλο πρωί. Εμφανίζονται μάστορες που εθελοντικά επιδιωρθώνουν τις βλάβες και ο χώρος ξαναλειτουργεί το επόμενο πρωί. Ο χώρος λειτουργεί χάρη στην πολίτιμη βοήθεια εθελοντών που κρατούν τον χώρο ανοιχτό με βάρδιες και γενικά φροντιζουν ώστε τα πάντα να λειτουργούν σωστά. Παράληλα η επιτροπή συνεδρυάζει κάθε 15 μέρες για να συντονίσει την κατάσταση.
Κάπως έτσι περνούν τέσσερις μήνες. Μέχρι πορχτές τα ξημερώματα, οπότε εισέβαλε στον χώρο ο δήμος, κατάσχεσε όσα έπιπλα βρήκε, έκοψε το νερό και το ηλεκτρικό και ξανασφράγισε τον χώρο. Το ίδιο απόγευμα διοργανώθηκε πορεία στους δρόμους του Ζωγράφου, με την συμμετοχή 500 περίπου κατοίκων της περιοχής. Στη συνέχεια οι κάτοικοι έσπασαν τις κλειδαριές και μπήκαν στον χώρο, ώπου έγινε γενική συνέλευση και αποφασίστηκε ότι να συνεχιστεί η κατάληψη και να ξαναανοίξει το στέκι από το Σάββατο. Όμως σήμερα ο δήμαρχος (ο οποίος είχε υπάρξει και αριστίνδην δήμαρχος Ζωγράφου επί Χούντας) ξαναχτύπησε. Ξαναεισέβαλε στον χώρο και κατασχεσε και τα υπόλοιπα έπιπλα (τα οποία βρίσκονται πεταμένα έξω από αποθήκη του δήμου), έτσι ώστε να μην ξαναλειτουργήσει η κατάληψη. Αυτό αποτελεί ένα μεγάλο πλήγμα για τον χώρο των κινημάτων πόλης, ιδιώς σε μια περίοδο που εντείνεται η προσπάθεια τοπικών φορέων και νομαρχίών για εκχώρηση δημόσιων χώρων σε ιδιώτες προς εκμετάλευση, ανεξαρτήτως του τι λένε οι κάτοικοι. Έχουμε και λέμε. Επέκταση Αττικής οδού προς Ελληνικό και 6 κυκλικοί κόμβοι που τρώνε έκταση από το Μητροπολιτικό Πάρκο, μετατροπή του Μητροπολιτικού Πάρκου σε οικοδομίσημη περιοχή, Βωβοκτίρια στον Ελαιώνα, εκχώριση πάρκων απο τον Δήμο Αθηναίων για να γίνουν γκαράζ κ.ο.κ.
Πρέπει όλοι να αναλάβουμε δράση, για να μην χαθούν οι δημόσιοι χώροι, και να ξεκινήσουμε εξτρατείες για την διάσωση τους στις γειτονιές μας!!!!
Μια παρόμοια ιστορία είναι και το info cafe στην περιοχή της Γαρδένιας, στου Ζωγράφου. Ο πρωηγούμενος ιδιοκτήτης νοίκιαζε τον χώρο από τον δήμο έναντι ευτελούς ποσού και φυσικά, το φέσωνε συστηματικά. Αποτέλεσμα ήταν ο δήμος να κλείσει το κατάστημα και να δεσμεύσει το χώρο, κρατώντας τον κλειστό εν αναμονή νέου ιδιώτη που θα τον εκμεταλευόταν.
Εδώ ακριβώς μπαίνει στο παιχνίδι και η επιτροπή των δημοτών. Καταλαμβάνουν τον χώρο, τον ανοίγουν στο κοινό και ο χώρος αρχίζει να λειτουργεί ως αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Εκεί συναντιούνται καθημερινά οι κάτοικοι της γειτονιάς, φοιτητές, οικογενειάρχες και συνταξιούχοι. Πίνουν τον καφέ τους έναντι ενός ευρώ, συζητούν για πολιτικά, παρακολουθούν συναυλιές και εκδηλώσεις, κάνουν πάρτυ, μέχρι και παζάρι με βιβλία. Οργανώνονται μαθήματα ξένων γλωσσών, ενώ ταυτόχρονα ξεκινούν και δραστηριότητες για τα παιδιά (όπως η κατασκευή χελιδονοφολιών). Παράλληλα ο δήμαρχος μπαίνει που και που στον χώρο και σε μία απέλπιδα προσπάθεια να κλείσει την κατάληψη κάνει κινήσεις σαμποτάζ. Κόβει την υδροδότιση, το ηλεκτρικό. Όμως ότι γκρεμίζει ο δήμαρχος τα ξημερώματα, ξαναχτίζεται το άλλο πρωί. Εμφανίζονται μάστορες που εθελοντικά επιδιωρθώνουν τις βλάβες και ο χώρος ξαναλειτουργεί το επόμενο πρωί. Ο χώρος λειτουργεί χάρη στην πολίτιμη βοήθεια εθελοντών που κρατούν τον χώρο ανοιχτό με βάρδιες και γενικά φροντιζουν ώστε τα πάντα να λειτουργούν σωστά. Παράληλα η επιτροπή συνεδρυάζει κάθε 15 μέρες για να συντονίσει την κατάσταση.
Κάπως έτσι περνούν τέσσερις μήνες. Μέχρι πορχτές τα ξημερώματα, οπότε εισέβαλε στον χώρο ο δήμος, κατάσχεσε όσα έπιπλα βρήκε, έκοψε το νερό και το ηλεκτρικό και ξανασφράγισε τον χώρο. Το ίδιο απόγευμα διοργανώθηκε πορεία στους δρόμους του Ζωγράφου, με την συμμετοχή 500 περίπου κατοίκων της περιοχής. Στη συνέχεια οι κάτοικοι έσπασαν τις κλειδαριές και μπήκαν στον χώρο, ώπου έγινε γενική συνέλευση και αποφασίστηκε ότι να συνεχιστεί η κατάληψη και να ξαναανοίξει το στέκι από το Σάββατο. Όμως σήμερα ο δήμαρχος (ο οποίος είχε υπάρξει και αριστίνδην δήμαρχος Ζωγράφου επί Χούντας) ξαναχτύπησε. Ξαναεισέβαλε στον χώρο και κατασχεσε και τα υπόλοιπα έπιπλα (τα οποία βρίσκονται πεταμένα έξω από αποθήκη του δήμου), έτσι ώστε να μην ξαναλειτουργήσει η κατάληψη. Αυτό αποτελεί ένα μεγάλο πλήγμα για τον χώρο των κινημάτων πόλης, ιδιώς σε μια περίοδο που εντείνεται η προσπάθεια τοπικών φορέων και νομαρχίών για εκχώρηση δημόσιων χώρων σε ιδιώτες προς εκμετάλευση, ανεξαρτήτως του τι λένε οι κάτοικοι. Έχουμε και λέμε. Επέκταση Αττικής οδού προς Ελληνικό και 6 κυκλικοί κόμβοι που τρώνε έκταση από το Μητροπολιτικό Πάρκο, μετατροπή του Μητροπολιτικού Πάρκου σε οικοδομίσημη περιοχή, Βωβοκτίρια στον Ελαιώνα, εκχώριση πάρκων απο τον Δήμο Αθηναίων για να γίνουν γκαράζ κ.ο.κ.
Πρέπει όλοι να αναλάβουμε δράση, για να μην χαθούν οι δημόσιοι χώροι, και να ξεκινήσουμε εξτρατείες για την διάσωση τους στις γειτονιές μας!!!!
Monday, May 11, 2009
Ενα ανοιξιάτικο πρωινό στην Ευρώπη, με υπόκρουση τις ωρολογιακές βόμβες.
Hear the ticking of your heartbeat beating
Hear the breaking of their promises
Hear the smashing of your expectations
Hear the shattering of half-rhymes
And all the timebombs
They're all dancing to the same song
In a world full of no ones
I am a someone
Timebomb
Timebomb
Timebomb
Timebomb
Stop now
What's that sound
Everybody look what's going down
Stop now
What's that sound
Everybody look what's going down
Stop now
What's that sound
Everybody look what's going down
Stop now
What's that sound
London Bridge is falling down
Chumbawamba- Timebomb
Eίναι από αυτές τις μέρες. Ξανά. H ζέστη με έχει κατακλύσει και το μυαλό μου κάνει περίεργα παχνίδια. Θέλω να βγω με τα μάτια κατακόκινα από τον ασύστολο έρωτα με την Mary Jane, το στομα να αφρίζει από τις μπύρες και τα γένια να στάζουν τεκίλα φωνάζωντας: I TALK TO PLANETS BABY!!! NOW I WANNA BE YOUR DOG!!! DONT TREAT ME LIKE A GOD, TREAT ME LIKE A DOG, I’LL COME TO YOU!!!
Δεν παίζει, κάτι έχω πάθει. Ίσως είναι η ελληνική πραγματικότητα, ίσως πάλι απλά να χρειάζεται να ξεφύγω για λίγο. Aλλά και πάλι βλέπω την παράνοια να με περιτρυγιρίζει. Στη Γαλλία λέει, οι εργαζόμενοι έχουν αρχίσει να κλειδώνουν τα αφεντικά και τους μεγαλοπαράγωντες των επιχειρήσεων στα γραφεία τους. Στην Γουαδελούπη σχεδόν έγινε επανάσταση που οδήγησε στην κατάργηση του ημιδουλοκτητικού συστήματοσ και την αύξηση του κατώτατου μισθού. Στην Iσλανδία και την Iρλανδία όλος ο κόσμος βρίσκεται στους δρόμους. Kαι στην Eλλάδα η κυβέρνηση ξανακαταφέρνει να ξαναβγάλει εαυτόν αθώο για τα μύρια όσα γίνονται, και η αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθεί εναγωνίως να μας πείσει ότι διαφέρει από την κυβέρνηση, αν και έχουν το ίδιο πρόγραμμα. H ζουν σε παράλληλο σύμπαν, η πιστεύουν τα όσα λένε, ή μας δουλεύουν κανονικά. Aποκλείεται να γίνεται κάτι εκτός των τριών. Για αυτό μία λέξη. YΠOKPIΣIA!
H μια λέξη που με έχει οδηγήσει στην παράνοια τις τελευταίες μέρες. Mου φαίνεται ότι ενώ υπάρχει ένα μείζον πρόβλημα που ωφείλεται στις πολιτικές που εφαρμόζονται απο το 80, όλοι κοιτάζουν σε αυτή την χώρα, και κατά συνέπεια όλοι οι διοικούντες το μάταιο αυτό σύστημα που λέγεται καπιταλισμός, να βγάλουν την ουρίτσα τους απ’έξω και με την πρώτη ευκαιρία να συνεχίσουν το ίδιο πρόγραμμα λες και δεν συνέβη κάποια οικονομική κρίση τα τελευταία δύο χρόνια.
Oι ευρωπαίοι πολίτες καταστρέφονται από τις ιδέες της αειφόρου ανάπτυξης, της δικτατοριάς (H οικονομίας) της ελεύθερης αγοράς και την προσμονή μήπως βρέξει λεφτά από τα υπερχειλισμένα κέρδη των λίγων που έχουν τα κεφάλαια και δεν νοιώθουν απο κρίση. Kαι η λογική μου το ίδιο. Mου φαίνεται ότι έφτασε ο καιρός για μια αλλαγή. Eπανάσταση τώρα! Pίξη τώρα! Kαιρός να ξαναδιεκδικήσουμε μια ανθρώπινη ζωή. Nομίζω ότι και εμείς πρέπει να επιστρέψουμε στους ταξικούς αγώνες και να πάρουμε μπρος. Nα επεκτείνουμε την εξέγερση και να στείλουμε τους νεοφιλελέυθερους να κάνουν παρέα στη Θάτσερ, εκεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Kαι να οικοδομήσουμε την νεα κοινωνία από τις στάχτες της παλιάς.
Hear the breaking of their promises
Hear the smashing of your expectations
Hear the shattering of half-rhymes
And all the timebombs
They're all dancing to the same song
In a world full of no ones
I am a someone
Timebomb
Timebomb
Timebomb
Timebomb
Stop now
What's that sound
Everybody look what's going down
Stop now
What's that sound
Everybody look what's going down
Stop now
What's that sound
Everybody look what's going down
Stop now
What's that sound
London Bridge is falling down
Chumbawamba- Timebomb
Eίναι από αυτές τις μέρες. Ξανά. H ζέστη με έχει κατακλύσει και το μυαλό μου κάνει περίεργα παχνίδια. Θέλω να βγω με τα μάτια κατακόκινα από τον ασύστολο έρωτα με την Mary Jane, το στομα να αφρίζει από τις μπύρες και τα γένια να στάζουν τεκίλα φωνάζωντας: I TALK TO PLANETS BABY!!! NOW I WANNA BE YOUR DOG!!! DONT TREAT ME LIKE A GOD, TREAT ME LIKE A DOG, I’LL COME TO YOU!!!
Δεν παίζει, κάτι έχω πάθει. Ίσως είναι η ελληνική πραγματικότητα, ίσως πάλι απλά να χρειάζεται να ξεφύγω για λίγο. Aλλά και πάλι βλέπω την παράνοια να με περιτρυγιρίζει. Στη Γαλλία λέει, οι εργαζόμενοι έχουν αρχίσει να κλειδώνουν τα αφεντικά και τους μεγαλοπαράγωντες των επιχειρήσεων στα γραφεία τους. Στην Γουαδελούπη σχεδόν έγινε επανάσταση που οδήγησε στην κατάργηση του ημιδουλοκτητικού συστήματοσ και την αύξηση του κατώτατου μισθού. Στην Iσλανδία και την Iρλανδία όλος ο κόσμος βρίσκεται στους δρόμους. Kαι στην Eλλάδα η κυβέρνηση ξανακαταφέρνει να ξαναβγάλει εαυτόν αθώο για τα μύρια όσα γίνονται, και η αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθεί εναγωνίως να μας πείσει ότι διαφέρει από την κυβέρνηση, αν και έχουν το ίδιο πρόγραμμα. H ζουν σε παράλληλο σύμπαν, η πιστεύουν τα όσα λένε, ή μας δουλεύουν κανονικά. Aποκλείεται να γίνεται κάτι εκτός των τριών. Για αυτό μία λέξη. YΠOKPIΣIA!
H μια λέξη που με έχει οδηγήσει στην παράνοια τις τελευταίες μέρες. Mου φαίνεται ότι ενώ υπάρχει ένα μείζον πρόβλημα που ωφείλεται στις πολιτικές που εφαρμόζονται απο το 80, όλοι κοιτάζουν σε αυτή την χώρα, και κατά συνέπεια όλοι οι διοικούντες το μάταιο αυτό σύστημα που λέγεται καπιταλισμός, να βγάλουν την ουρίτσα τους απ’έξω και με την πρώτη ευκαιρία να συνεχίσουν το ίδιο πρόγραμμα λες και δεν συνέβη κάποια οικονομική κρίση τα τελευταία δύο χρόνια.
Oι ευρωπαίοι πολίτες καταστρέφονται από τις ιδέες της αειφόρου ανάπτυξης, της δικτατοριάς (H οικονομίας) της ελεύθερης αγοράς και την προσμονή μήπως βρέξει λεφτά από τα υπερχειλισμένα κέρδη των λίγων που έχουν τα κεφάλαια και δεν νοιώθουν απο κρίση. Kαι η λογική μου το ίδιο. Mου φαίνεται ότι έφτασε ο καιρός για μια αλλαγή. Eπανάσταση τώρα! Pίξη τώρα! Kαιρός να ξαναδιεκδικήσουμε μια ανθρώπινη ζωή. Nομίζω ότι και εμείς πρέπει να επιστρέψουμε στους ταξικούς αγώνες και να πάρουμε μπρος. Nα επεκτείνουμε την εξέγερση και να στείλουμε τους νεοφιλελέυθερους να κάνουν παρέα στη Θάτσερ, εκεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Kαι να οικοδομήσουμε την νεα κοινωνία από τις στάχτες της παλιάς.
Monday, April 20, 2009
Aχ τι μου θυμίζεις Aλκίνοε
Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.
Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός
Mα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
Ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν
Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά
Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα
προδομένη από μέσα απ΄τους πιο πατριώτες
να 'χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με το όπλο στο στόμα
τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα στη Βουλή
Κάτω από ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ
"Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν, τι ωραία που πέφτουν"...
"Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ'τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα 27 του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί
Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ'άδειο ξενοδοχείο
αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάνε στης πλατείας τη γιορτή
Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια, πεταμένα στη γη
Είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο
κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική
Εδώ στην άσχημη πόλη που απ'την ανάγκη κρατιέται
ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπα ζητάει
Ολυμπιάδες
κι η χώρα ένα γραφείο τελετών
θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ
Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι
κι απ'την Ομόνοια να πετάν' δακρυγόνα στο πυροσβεστικό
στο παράθυρο εικόνισμα άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό
Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη γραμμή
για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα
έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας η καημένη
ο Σολωμός με Armani και την καρδιά ανοιχτή
Δεν ψάχνω ο εαυτός μου να 'ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα 'ταν αγέννητη η γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου
Με τρομάζεις εσύ
Με τρομάζεις ακόμα οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς το μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω
Αλκίνοος Iωαννίδης, Πατρίδα
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.
Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός
Mα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
Ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν
Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά
Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα
προδομένη από μέσα απ΄τους πιο πατριώτες
να 'χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με το όπλο στο στόμα
τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα στη Βουλή
Κάτω από ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ
"Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν, τι ωραία που πέφτουν"...
"Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ'τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα 27 του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί
Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ'άδειο ξενοδοχείο
αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάνε στης πλατείας τη γιορτή
Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια, πεταμένα στη γη
Είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο
κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική
Εδώ στην άσχημη πόλη που απ'την ανάγκη κρατιέται
ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπα ζητάει
Ολυμπιάδες
κι η χώρα ένα γραφείο τελετών
θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ
Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι
κι απ'την Ομόνοια να πετάν' δακρυγόνα στο πυροσβεστικό
στο παράθυρο εικόνισμα άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό
Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη γραμμή
για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα
έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας η καημένη
ο Σολωμός με Armani και την καρδιά ανοιχτή
Δεν ψάχνω ο εαυτός μου να 'ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα 'ταν αγέννητη η γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου
Με τρομάζεις εσύ
Με τρομάζεις ακόμα οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς το μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω
Αλκίνοος Iωαννίδης, Πατρίδα
Wednesday, April 08, 2009
Βουκώλος νο3
Νέος Βουκώλος με άρθρα από Δούκα, Πλανήτα,Ονήσιλομ Έλενα και το κακό συναπάντημα....τρεχάτε να τον πάρετε στο ucy, αλλά εάν δεν προλάβετε, ρίχτε μια ματιά εδώ
http://voukwlos.blogspot.com/2009/04/3_06.html
http://voukwlos.blogspot.com/2009/04/3_06.html
Thursday, April 02, 2009
One Day
Μια μέρα θα ξυπνήσω, και θα είναι όλα μια μακρινή ανάμνηση. Και οι κόμπλες, και οι ηλίθιοι αξιοματικοί, και οι ποινές δι ασήμαντον αφορμή, και το πηγαινέλα στη Σαλαμίνα, και τα βίσματα και όλοι τους......Μια ωραία μέρα θα ξυπνήσω και θα ξαναέχω προσωπική ζωή, το κάψιμο θα έχει υποχωρήσει και η λογική θα πρυτανεύει. Μια ωραία μέρα δεν θα δουλεύω για κάποιον που μου ζητά ελαστικό ωράριο προς 8.70 ευρώ το μήνα, και την ποινή της φυλακής περίπτωση που παραιτηθώ από τη δουλειά μου. Μια ωραία μέρα δεν θα φοράω τη στολή, για να υπακούω σε κάποιους που φοράνε μερικές σαρδέλες παραπάνω, οι οποίοι επιμένουν να μου στερούν ένα χρόνο από τη ζωή μου για να διακιολογούν το 15% επί του κρατικού προϋπολογισμού που πάει στις δαπάνες και τις νόμιμες μίζες τους.....Και αυτή η μέρα είναι μακρυά, απλά κάπου στον ορίζοντα
Thursday, March 12, 2009
Aλλιώς μετράς όταν είσαι παπάς;
Τον τελευταίο καιρό ακούγεται πολλύ έντονα το ενδεχόμενο να χτιστεί ένας νέος μητροπολιτικός ναός μέσα στην Παλιά Λευκωσία. Το νέο κτίριο θα αντικαταστήσει τον, κατά τα φαινόμενα, πολύ μικρό υπάρχοντα ναό. Όμως, σύμφωνα με τα όσα διαβάζω στον τύπο ο ναός αυτός θα έχει μεγάλο ύψος, και γενικά θα είναι ενός μεγέθους που δεν σηκώνει το αρχιτεκτονικό τοπίο μέσα στην παλιά πόλη. Και ερωτώ εγώ ο έρμος. Όταν οι ίδιοι οι κάτοικοι της παλιάς πόλης δεν μπορούν να τοποθετήσουν έναν ηλιακό συλλέκτη στις ταράτσες των σπιτιών τους γιατί αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της περιοχής, τότε πως τολμά η αρχιεπιστκοπή να διανοηθεί να κάνει ένα τέτοιο έγκλημα; Και ακόμη περισσότερο, πως μπορεί να διατείνεται ότι το κάνει για να αναβαθμηστεί η περιοχή, όταν αφήνει κτίρια της ιδιοκτησίας της, μέσα στην εντός των τειχών Λευκωσία, να σαπίζουν, μιας και έχει να τα επιδιορθώσει από τον καιρό του Νωε;
Έχοντας περπατήσει πολλές φορές τους δρόμους της παλιάς πόλης, πιστεύω ότι κανένα τερατούργημα δεν θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της. Αντιθέτως η παλιά πόλη μπορεί να αναπτυχθεί μόνο μέσα από την ανάπτυξη πρωτοβουλιών που θα την καταστήσουν ένα ζωντανό μέρος φιλικό προς τους κατοίκους της, ντόπιους και μετανάστες. Δηλαδή ένα μέρος γεμάτο αυτόνομους κοινωνικούς χώρους όπου ανά πάσα στιγμή θα μπορούν να διοργανόνωνται πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις, μιας σειράς από χώρους που κατ’ αρχήν θα απολαμβάνουν οι ίδιοι, και κατά δεύτερο λόγο όσοι Λευκωσιάτες θέλουν να ασχοληθούν με αυτό το κάτιτις παραπάνω….
Έχοντας περπατήσει πολλές φορές τους δρόμους της παλιάς πόλης, πιστεύω ότι κανένα τερατούργημα δεν θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της. Αντιθέτως η παλιά πόλη μπορεί να αναπτυχθεί μόνο μέσα από την ανάπτυξη πρωτοβουλιών που θα την καταστήσουν ένα ζωντανό μέρος φιλικό προς τους κατοίκους της, ντόπιους και μετανάστες. Δηλαδή ένα μέρος γεμάτο αυτόνομους κοινωνικούς χώρους όπου ανά πάσα στιγμή θα μπορούν να διοργανόνωνται πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις, μιας σειράς από χώρους που κατ’ αρχήν θα απολαμβάνουν οι ίδιοι, και κατά δεύτερο λόγο όσοι Λευκωσιάτες θέλουν να ασχοληθούν με αυτό το κάτιτις παραπάνω….
Wednesday, March 04, 2009
Προσπάθεια για διαδιακό tribute στον Χατζιδάκι, μαραθώνιο διαδικτυακό podcast
http://www.radiobubble.gr/el/blog/hatzidakis-tribute-day/3559/16-blogs-bubble-tribute-day
Thursday, February 19, 2009
Ταϊστε με ακόμη περισσότερη βλακεία
Τις ίδιες ημέρες που δικάζεται ο Αντώνης Τσιπρόπουλος για την υπόθεση του blogme.gr, μια παρόμοια μύνηση βλέπει το φως της δημοσιότητας, αυτή τη φορά κατά διαδικτυακών τόπων αντιπληροφόρισης. Σε λίγο θα ζητήσουν και προληπτική λογοκρισία στα blog!!!!
Μήνυση κατά των συντακτών, διαχειριστών και υπευθύνων των indy.gr και indymedia.gr (!)
Αναδημοσιεύση απο Indy.gr
ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΕ
ΤΟΝ ΔΙΚΤΥΑΚΟ ΤΟΠΟ indy.gr
"Τον Ιανουάριο του 2006 έκανα το έγκλημα να κατοχυρώσω τον δικτυακό τόπο indy.gr για λογαριασμό της συλλογικότητας που ξεκινούσε το εγχείρημα.
3 χρόνια αργότερα, με επισκέφτηκε η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος και μου παρέδωσε ένα χαρτί που με καλούσε να καταθέσω για υπόθεσή μου, απειλώντας με βίαιη προσαγωγή αν διανοηθώ να κάνω κάτι καλύτερο με το χρόνο μου. Πήγα λοιπόν στη ΓΑΔΑ και μου έδειξαν μια δημοσίευση σχετικά με το σκοπευτήριο Καισαριανής για την οποία ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Σκοπευτικής Εταιρίας είχε ενστάσεις. Τους ενημέρωσα ότι το indy.gr δεν είμαι εγώ, αλλά ένα σύστημα μαζικής επικοινωνίας και μια μεγάλη κοινότητα ανθρώπων που το χρησιμοποιούν για να ανταλλάσουν κείμενα και οπτικοακουστικό υλικό. Πολλοί από τους χρήστες επιλέγουν να ανεβάζουν υλικό ανώνυμα, ενώ ο σέρβερ δεν διατηρεί τα ηλεκτρονικά τους ίχνη. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα μπορούσα να τους βοηθήσω να βρουν τον άνθρωπο που έκανε τη δημοσίευση.
Λίγες μέρες μετά μου ήρθε άλλο χαρτί, οπότε ξαναπήγα από ΓΑΔΑ. Αυτή τη φορά μου έδωσαν τη δικογραφία και μου ζητήσαν να απολογηθώ με υπόμνημα. Η μύνηση αφορά συκοφαντική δυσφήμιση και εξύβριση, και στρέφεται ενάντια στους συντάκτες, τους διαχειριστές και τους υπευθύνους του indy.gr και του indymedia.gr. Υπόψιν πως το indymedia.gr είναι εδώ και χρόνια μόνο μια λευκή σελίδα.
Η δικογραφία περιέχει αναφορές στο ιστορικό της διαμάχης για το χώρο του Σκοπευτηρίου Καισαριανής, ένα άρθρο από το indy.gr για τις μηνύσεις του κ. Ρούσσου ενάντια στο δημοτικό συμβούλιο και άλλο ένα από το athens.indymedia.org για το ίδιο θέμα.
Την απάντηση μου στις κατηγορίες την παραδίδω αύριο. Πέρα όμως από ατομικές και νομικές απαντήσεις, νομίζω πως πρέπει να μιλήσουμε συλλογικά και πολιτικά, προκειμένου να υπερασπίσουμε την ανοικτή δημοσίευση και αδιαμεσολάβητη επικοινωνία στο διαδίκτυο γενικότερα, αλλά και το .gr domain ειδικότερα, ως ένα δημόσιο και ελεύθερο χώρο επικοινωνίας."
Μήνυση κατά των συντακτών, διαχειριστών και υπευθύνων των indy.gr και indymedia.gr (!)
Αναδημοσιεύση απο Indy.gr
ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΕ
ΤΟΝ ΔΙΚΤΥΑΚΟ ΤΟΠΟ indy.gr
"Τον Ιανουάριο του 2006 έκανα το έγκλημα να κατοχυρώσω τον δικτυακό τόπο indy.gr για λογαριασμό της συλλογικότητας που ξεκινούσε το εγχείρημα.
3 χρόνια αργότερα, με επισκέφτηκε η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος και μου παρέδωσε ένα χαρτί που με καλούσε να καταθέσω για υπόθεσή μου, απειλώντας με βίαιη προσαγωγή αν διανοηθώ να κάνω κάτι καλύτερο με το χρόνο μου. Πήγα λοιπόν στη ΓΑΔΑ και μου έδειξαν μια δημοσίευση σχετικά με το σκοπευτήριο Καισαριανής για την οποία ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Σκοπευτικής Εταιρίας είχε ενστάσεις. Τους ενημέρωσα ότι το indy.gr δεν είμαι εγώ, αλλά ένα σύστημα μαζικής επικοινωνίας και μια μεγάλη κοινότητα ανθρώπων που το χρησιμοποιούν για να ανταλλάσουν κείμενα και οπτικοακουστικό υλικό. Πολλοί από τους χρήστες επιλέγουν να ανεβάζουν υλικό ανώνυμα, ενώ ο σέρβερ δεν διατηρεί τα ηλεκτρονικά τους ίχνη. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα μπορούσα να τους βοηθήσω να βρουν τον άνθρωπο που έκανε τη δημοσίευση.
Λίγες μέρες μετά μου ήρθε άλλο χαρτί, οπότε ξαναπήγα από ΓΑΔΑ. Αυτή τη φορά μου έδωσαν τη δικογραφία και μου ζητήσαν να απολογηθώ με υπόμνημα. Η μύνηση αφορά συκοφαντική δυσφήμιση και εξύβριση, και στρέφεται ενάντια στους συντάκτες, τους διαχειριστές και τους υπευθύνους του indy.gr και του indymedia.gr. Υπόψιν πως το indymedia.gr είναι εδώ και χρόνια μόνο μια λευκή σελίδα.
Η δικογραφία περιέχει αναφορές στο ιστορικό της διαμάχης για το χώρο του Σκοπευτηρίου Καισαριανής, ένα άρθρο από το indy.gr για τις μηνύσεις του κ. Ρούσσου ενάντια στο δημοτικό συμβούλιο και άλλο ένα από το athens.indymedia.org για το ίδιο θέμα.
Την απάντηση μου στις κατηγορίες την παραδίδω αύριο. Πέρα όμως από ατομικές και νομικές απαντήσεις, νομίζω πως πρέπει να μιλήσουμε συλλογικά και πολιτικά, προκειμένου να υπερασπίσουμε την ανοικτή δημοσίευση και αδιαμεσολάβητη επικοινωνία στο διαδίκτυο γενικότερα, αλλά και το .gr domain ειδικότερα, ως ένα δημόσιο και ελεύθερο χώρο επικοινωνίας."
Tuesday, February 17, 2009
Πράσινη (Υπ)ανάπτυξη
Είναι μέγας καλλιτέχνης του σουρρεαλισμού ο δήμαρχος μας. Πρώτα στέλνει τα ΜΑΤ να προστατέψουν ένα πλαστικό δέντρο μην τυχόν και το κάψουν οι βάνδαλοι, και μετά τα στέλνει να δείρουν τους πολίτες της Κυψέλης που πήγαιναν να προστατέψουν τα αληθινά δέντρα της περιοχής τους. Πρώτα καλούσε τους Αθηναίους να μείνουν σπίτια τους για το καλό της πόλης, και τώρα τους καλεί να βγουν στους δρόμους για να επιτραπεί η κατασκευή του κτίριου του Βωβού στον Ελαιώνα (εκεί που θα έπρεπε να γίνει πάρκο). Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν τις εκλογές έλεγε ότι θα ήθελε να κάνει την Αθήνα να είναι εφάμιλη της Στοκχόλμης, του Λονδίνου, της Βαρκελώνης, της Βαλένθια και δε συμαζεύεται. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια η πόλη συνεχίζει να είναι το ίδιο γκρίζα, και οι ελάχιστοι πνεύμονες της γίνονται γκαράζ με λίγο γκαζόν απο πάνω, έτσι για να κρατάμε τα προσχήματα. Πράσινη ανάπτυξη σου λέει.
Δεν ξέρω τι φαντάζεται ο δήμαρχος μας όταν ψελίζει αυτές τις λέξεις, και τι νομίζει ότι σκέφτονται οι δημότες του. Αλλά νομίζω ότι η πικρή πραγματικότητα τον διαψεύδει. Και ότι επιπλέον ο Αθηναίος ποια δεν αντέχει τη σκέψη ότι η ζωή του ενδέχεται να υποβαθμιστεί. Να χαίρεται το όνειρο του ο κύριος δήμαρχος….Αλλά έτσι όπως στρώνει θα κοιμηθεί….
Δεν ξέρω τι φαντάζεται ο δήμαρχος μας όταν ψελίζει αυτές τις λέξεις, και τι νομίζει ότι σκέφτονται οι δημότες του. Αλλά νομίζω ότι η πικρή πραγματικότητα τον διαψεύδει. Και ότι επιπλέον ο Αθηναίος ποια δεν αντέχει τη σκέψη ότι η ζωή του ενδέχεται να υποβαθμιστεί. Να χαίρεται το όνειρο του ο κύριος δήμαρχος….Αλλά έτσι όπως στρώνει θα κοιμηθεί….
Sunday, January 25, 2009
Φωνές βοώντων εν τη ερήμω
http://alexsoutsos.blogspot.com/2009/01/blog-post.html
http://elfintoreality.wordpress.com/2008/12/11/η-παλια-πολη-και-οι-κάτοικοί-της/
http://erykini.blogspot.com/2009/01/blog-post.html
όσοι θέλουν δεν τα πιστεύουν....Είναι όμως η πραγματικότητα της Κήπρου, όπως την έζησα εγώ και οι φίλοι μου
http://elfintoreality.wordpress.com/2008/12/11/η-παλια-πολη-και-οι-κάτοικοί-της/
http://erykini.blogspot.com/2009/01/blog-post.html
όσοι θέλουν δεν τα πιστεύουν....Είναι όμως η πραγματικότητα της Κήπρου, όπως την έζησα εγώ και οι φίλοι μου
Thursday, January 08, 2009
Ο εξωστρακισμός της λογικής
Η δολοφονία του Αλέξη ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός
Η δολοφονική επίθεση κατά της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα ήταν απλά έγκλημα πάθους
Οι νεκροί μετανάστες στο ρέμα της Πέτρου Ράλλη απλά ατυχήματα.
Αλλά η δολοφονική επίθεση κατά του αστυνομικού ήταν μια επίθεση στη δημοκρατία....
Για τον Αλέξη οι έρευνες ξεκίνησαν μετά από μερικές ώρες.
Για το παιδί στο Περιστέρι μετά από 15 ώρες
Για την επίθεση κατά της Κούνεβα δεν έχουν αρχίσει ακόμη (και ας έχουν περάσει 20 μέρες)
Για τους μετανάστες ουδείς ενδιαφέρθηκε να ερευνήσει.
Και όμως για τον αστυνομικό τους βρήκαν μέσα σε μία ώρα στην πλατεία Εξαρχείων (και ας έφυγαν οι δράστες προς Αλεξάνδρας μερία, δηλαδή την αντίθετη κατεύθυνση!).
Ως πότε θα εξωστρακίζουν τη λογική μας;
Η δολοφονική επίθεση κατά της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα ήταν απλά έγκλημα πάθους
Οι νεκροί μετανάστες στο ρέμα της Πέτρου Ράλλη απλά ατυχήματα.
Αλλά η δολοφονική επίθεση κατά του αστυνομικού ήταν μια επίθεση στη δημοκρατία....
Για τον Αλέξη οι έρευνες ξεκίνησαν μετά από μερικές ώρες.
Για το παιδί στο Περιστέρι μετά από 15 ώρες
Για την επίθεση κατά της Κούνεβα δεν έχουν αρχίσει ακόμη (και ας έχουν περάσει 20 μέρες)
Για τους μετανάστες ουδείς ενδιαφέρθηκε να ερευνήσει.
Και όμως για τον αστυνομικό τους βρήκαν μέσα σε μία ώρα στην πλατεία Εξαρχείων (και ας έφυγαν οι δράστες προς Αλεξάνδρας μερία, δηλαδή την αντίθετη κατεύθυνση!).
Ως πότε θα εξωστρακίζουν τη λογική μας;
Israel's "preemptive" strike against gaza
The Israeli Defence Force did a preemptive strike against "Hamas Militants and dangerous terrorists". Seriously I can see the potential danger caused by five and six year old civilians. After ten or fifteen years of continuous carpet bombing and harrassment by the IDF, in case they survive, they might pick up a rocket launcher an d throw rockets into israel too..... Here's some photo's to proove the trouth behind what I'm saying... Photo's that most Israelis and Americans might never see
www.facebook.com/photo.php?pid=1834780&id=516123956#/photo.php?pid=1834800&id=516123956
www.facebook.com/photo.php?pid=1834780&id=516123956#/photo.php?pid=1834800&id=516123956
Monday, December 15, 2008
Ο Διογένης στην εξέγερση
βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, δεν μπορώ παρά να ανατρέξω στην ιστορία του Διογένη.
Ο Διογένης ήταν ένας από τους ποιο γνωστούς κυνικούς φιλόσοφους, ουσιαστικά ένας αναρχικός της εποχής του. Ζει σε ένα πιθάρι, τις νύχτες περιφέρεται στους δρόμους της Αθήνας με ένα φανάρι ψάχνωντας να βρει τον άνθρωπο. Μια ημέρα, εμφανίζεται μπροστά στο πιθάρι του ένας νεαρός ηγεμώνας με μεγάλη δύναμη και το όνομα Αλέξανδρος, ο οποίος έχει ακούσει κάτι για τις ιδέες του. Του τάζει λαγούς και πετραχείλια, αλλά αυτός του ζητά απλά να κάνει στην άκρη γιατί του κρύβει τον ήλιο. Όλοι, μιλάνε για την μεγαλοψυχία και τον σεβασμό που έδειξε ο Αλέξανδρος στον “Αυθάδη” φιλόσοφο. Και όλοι χάνουν το προφανές. Δηλαδή, ότι επρόκειτο ουσιαστικά περί ενός κωλοδάχτηλου στην εξουσία. Στην ουσία ο Διογένης, ακόμα και παρά τη θέληση του, έλεγε ένα εξευγενισμένο μεν-μεγαλειώδες δε “αει γαμήσου” στον Βασιλιά, αλλά και σε όλα αυτά που πρέσβευε.
Εάν ζούσε ο Διογένης στη σημερινή Αθήνα μάλλον θα ήταν στο στοιχείο του. Και αυτό γιατί θα έβλεπε αυτό το κωλοδάχτυλο στην εξουσία να ανορθώνεται και να πολλαπλασιάζεται, σε ψηφιακές και αναλογικές διαστάσεις, στους δρόμους και στο χαρτί. Η μόνη διαφορά βρίσκεται στους λόγους. Η στάση του διογένη ωφειλόταν στην πιστή τίρηση μιας θερείας και την εφαρμογή της στην πράξη. Η εξέγερση όμως τον δεκαεξάρηδων δεν έχει το θεωρητικό ή το ιδεολογικό υπόβαθρο που ψάχνουν όμως οι διάφοροι θιασώτες της Αρχαίας Ελληνικής σκέψης.
Αντιθέτως αυτή η εξέγερση ωφείλεται κυρίως σε παράγοντες που είναι εμπειρικοί, με μια γερή δόση μαρξιστικής θεωρίας. Αυτοί οι δεκαεξάχρονοι, αυτοί οι εικοσάρηδες και οι εικοσπεντάρηδες δεν είναι ένα οποιοδήποτε στρώμα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι οι γόνοι των αστικών οικογενειών, των μικροαστών και των λούμπεν προλετάριων του σήμερα, που θα γίνουν οι καταπιεσμένοι προλετάριοι των άλλων. Μια γενιά δίχως μέλλον, μια γενιά σε απόγνωση. Μια γενιά που αφού δώσει τα κέρατα της σε φροντιστήρια, θα περάσει σε ένα ΑΕΙ που ανάθεμα και αν θα το έχει επιλέξει, θα το τελειώσει μετα βασάνων και κόπων, θα τσιμπήσει και κάνα μεταπτυχειακό, θα μάθει και δύο-τρεις γλώσσες για να καταλήξει σε μια κωλοδουλειά των 600 και των 700 ευρώ, την ίδια στιγμή που ο αληταράς απο δίπλα με την Πόρσε θα συνεχίσει να θυσαυρίζει, είτε γιατί τα έχει καλά με το κόμμα, είτε γιατί είναι ένα από τα λαμόγια που το σύστημα απλά και μόνο επιβραβεύει. Ενώ για το μεγαλύτερο μέρος της γενιάς των 30κάτι το όνειρο ήταν ένα Χάμερ, μια βίλα και βραδυές στην Παραλιακή και την Ιερά, για αυτήν την ομάδα ανθρώπων, ποια, όλα αυτά μοιάζουν με μια επικίνδυνη οφθαλμαπάτη, ένα ανύπαρκτο καρότο για πολλά μαστίγια.
Ούτε ήταν μόνο για τη δολοφονία του Αλέξη που ξεσηκώθηκαν. Ήταν για ένα σωρό πράγματα τα οποία γίνονται γύρω τους. Και αυτά τα πιτσιρίκια έχουν μυαλό και καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία, ούτε το Βατοπέδι, ούτε το σκάνδαλο στο υπουργείο πολιτισμού, ούτε οι αγκαλιές των ΜΑΤ με την Χρυσή Αυγή, ούτε η ζαρντινιέρα και τα πράσιανα παπούτσια, ούτε η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και τα παρελκόμενα της, ούτε τα 28 δις στις τράπεζες, ούτε η γενιά των 700 ευρώ. Καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνήσεις της Ελλάδας δολοφονούν τους νέους, αργά και συστηματικά, για να τρομάζουν και τους μεγαλύτερους. Όλα αυτά έχουν μετατρέψει τη νεολαία σε μια βραδυφλεγή βόμβα, η οποία σκάει με έναν τόσο βίαιο αλλά και σινάμα όμορφο τρόπο. Γιατί είναι ωραίο, μέσα από τη σπασμένη βιτρίνα της ελληνικής πολιτικής, την οποία σπάνε αυτά τα παιδιά, να ξεπροβάλλει ο όριμος πολιτικός λόγος μιας ομάδας συνειδητοποιημένων και επαναστατημένων μαθητών και φοιτητών που ξέρουν τι θέλουν και πως να το διεκδικήσουν.
Αυτά τα παιδιά δεν είναι ούτε οι χούλιγκαν που βλέπουμε στις ειδήσεις, ούτε τα ξένα κέντρα που επικαλούνται ΝΔ, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ (οποία σύμπτωσις!!!), είναι το μέλλον μιας χώρας που τρώει τα παιδιά της, απλά και μόνο προς παραδειγματισμό των μεγαλυτέρων.
Κάτι το οποίο εγώ δεν μπορώ να ανεχτώ. Γι’ αυτό και εάν τελικά η ΝΔ κάνει την απειλή της πραγματικότητα και κατεβάσει τις ένοπλες δυνάμεις στο δρόμο, εγώ θα αρνηθώ να σηκώσω όπλο σε αυτά τα παιδιά, και τουλάχιστον θα προσπαθήσω να πείσω τους άλλους της μονάδας μου να κάνουν το ίδιο, ή και εάν χρειαστεί να στασιάσουν, για να μην χυθεί περισσότερο αίμα από αυτό του αδικοχαμένου Αλέξη……..
Ο Διογένης ήταν ένας από τους ποιο γνωστούς κυνικούς φιλόσοφους, ουσιαστικά ένας αναρχικός της εποχής του. Ζει σε ένα πιθάρι, τις νύχτες περιφέρεται στους δρόμους της Αθήνας με ένα φανάρι ψάχνωντας να βρει τον άνθρωπο. Μια ημέρα, εμφανίζεται μπροστά στο πιθάρι του ένας νεαρός ηγεμώνας με μεγάλη δύναμη και το όνομα Αλέξανδρος, ο οποίος έχει ακούσει κάτι για τις ιδέες του. Του τάζει λαγούς και πετραχείλια, αλλά αυτός του ζητά απλά να κάνει στην άκρη γιατί του κρύβει τον ήλιο. Όλοι, μιλάνε για την μεγαλοψυχία και τον σεβασμό που έδειξε ο Αλέξανδρος στον “Αυθάδη” φιλόσοφο. Και όλοι χάνουν το προφανές. Δηλαδή, ότι επρόκειτο ουσιαστικά περί ενός κωλοδάχτηλου στην εξουσία. Στην ουσία ο Διογένης, ακόμα και παρά τη θέληση του, έλεγε ένα εξευγενισμένο μεν-μεγαλειώδες δε “αει γαμήσου” στον Βασιλιά, αλλά και σε όλα αυτά που πρέσβευε.
Εάν ζούσε ο Διογένης στη σημερινή Αθήνα μάλλον θα ήταν στο στοιχείο του. Και αυτό γιατί θα έβλεπε αυτό το κωλοδάχτυλο στην εξουσία να ανορθώνεται και να πολλαπλασιάζεται, σε ψηφιακές και αναλογικές διαστάσεις, στους δρόμους και στο χαρτί. Η μόνη διαφορά βρίσκεται στους λόγους. Η στάση του διογένη ωφειλόταν στην πιστή τίρηση μιας θερείας και την εφαρμογή της στην πράξη. Η εξέγερση όμως τον δεκαεξάρηδων δεν έχει το θεωρητικό ή το ιδεολογικό υπόβαθρο που ψάχνουν όμως οι διάφοροι θιασώτες της Αρχαίας Ελληνικής σκέψης.
Αντιθέτως αυτή η εξέγερση ωφείλεται κυρίως σε παράγοντες που είναι εμπειρικοί, με μια γερή δόση μαρξιστικής θεωρίας. Αυτοί οι δεκαεξάχρονοι, αυτοί οι εικοσάρηδες και οι εικοσπεντάρηδες δεν είναι ένα οποιοδήποτε στρώμα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι οι γόνοι των αστικών οικογενειών, των μικροαστών και των λούμπεν προλετάριων του σήμερα, που θα γίνουν οι καταπιεσμένοι προλετάριοι των άλλων. Μια γενιά δίχως μέλλον, μια γενιά σε απόγνωση. Μια γενιά που αφού δώσει τα κέρατα της σε φροντιστήρια, θα περάσει σε ένα ΑΕΙ που ανάθεμα και αν θα το έχει επιλέξει, θα το τελειώσει μετα βασάνων και κόπων, θα τσιμπήσει και κάνα μεταπτυχειακό, θα μάθει και δύο-τρεις γλώσσες για να καταλήξει σε μια κωλοδουλειά των 600 και των 700 ευρώ, την ίδια στιγμή που ο αληταράς απο δίπλα με την Πόρσε θα συνεχίσει να θυσαυρίζει, είτε γιατί τα έχει καλά με το κόμμα, είτε γιατί είναι ένα από τα λαμόγια που το σύστημα απλά και μόνο επιβραβεύει. Ενώ για το μεγαλύτερο μέρος της γενιάς των 30κάτι το όνειρο ήταν ένα Χάμερ, μια βίλα και βραδυές στην Παραλιακή και την Ιερά, για αυτήν την ομάδα ανθρώπων, ποια, όλα αυτά μοιάζουν με μια επικίνδυνη οφθαλμαπάτη, ένα ανύπαρκτο καρότο για πολλά μαστίγια.
Ούτε ήταν μόνο για τη δολοφονία του Αλέξη που ξεσηκώθηκαν. Ήταν για ένα σωρό πράγματα τα οποία γίνονται γύρω τους. Και αυτά τα πιτσιρίκια έχουν μυαλό και καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία, ούτε το Βατοπέδι, ούτε το σκάνδαλο στο υπουργείο πολιτισμού, ούτε οι αγκαλιές των ΜΑΤ με την Χρυσή Αυγή, ούτε η ζαρντινιέρα και τα πράσιανα παπούτσια, ούτε η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και τα παρελκόμενα της, ούτε τα 28 δις στις τράπεζες, ούτε η γενιά των 700 ευρώ. Καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνήσεις της Ελλάδας δολοφονούν τους νέους, αργά και συστηματικά, για να τρομάζουν και τους μεγαλύτερους. Όλα αυτά έχουν μετατρέψει τη νεολαία σε μια βραδυφλεγή βόμβα, η οποία σκάει με έναν τόσο βίαιο αλλά και σινάμα όμορφο τρόπο. Γιατί είναι ωραίο, μέσα από τη σπασμένη βιτρίνα της ελληνικής πολιτικής, την οποία σπάνε αυτά τα παιδιά, να ξεπροβάλλει ο όριμος πολιτικός λόγος μιας ομάδας συνειδητοποιημένων και επαναστατημένων μαθητών και φοιτητών που ξέρουν τι θέλουν και πως να το διεκδικήσουν.
Αυτά τα παιδιά δεν είναι ούτε οι χούλιγκαν που βλέπουμε στις ειδήσεις, ούτε τα ξένα κέντρα που επικαλούνται ΝΔ, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ (οποία σύμπτωσις!!!), είναι το μέλλον μιας χώρας που τρώει τα παιδιά της, απλά και μόνο προς παραδειγματισμό των μεγαλυτέρων.
Κάτι το οποίο εγώ δεν μπορώ να ανεχτώ. Γι’ αυτό και εάν τελικά η ΝΔ κάνει την απειλή της πραγματικότητα και κατεβάσει τις ένοπλες δυνάμεις στο δρόμο, εγώ θα αρνηθώ να σηκώσω όπλο σε αυτά τα παιδιά, και τουλάχιστον θα προσπαθήσω να πείσω τους άλλους της μονάδας μου να κάνουν το ίδιο, ή και εάν χρειαστεί να στασιάσουν, για να μην χυθεί περισσότερο αίμα από αυτό του αδικοχαμένου Αλέξη……..
Sunday, December 07, 2008
Οι πραίτορες βασανίζουν και δολοφονούν
Οι πραίτορες του Κου Πολύδωρα βασανίζουν και δολοφονούν. Την περασμένη βδομάδα σκότωσαν έναν Πακιστανό μετανάστη στην Πέτρου Ράλλη. Χτες δολοφόνησαν έναν έφηβο 16 χρονών στα Εξάρχεια. Ως πότε; Δεν πρέπει να περάσει έτσι. Όλοι σήμερα (7/11) στις 13:00 στο Μουσείο να τους δείξουμε ότι δεν πάει άλλο! ΝΑΤΟΙ, ΝΑΤΟΙ, ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ, ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΓΚΛΟΜΠ ΚΑΙ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΛΕΣ
Subscribe to:
Posts (Atom)
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_s12l_DxVkJmyI1PAVphSGCjRksFEEf6E-bStxNiGivVaae7bgwKfIeAfizzGY-Hqza8aDmmGG9pHmc56i8-xnb7oRwBOPXpdxqVbu-EwF-8-FNKD6TmuYLLPVVIV3X0nmd52_l7Gd5mq26fHhTEorWE8gtjXoceMYaUpVPQg=s0-d)
