Ταϊστε με ακόμη περισσότερη βλακεία

Τις ίδιες ημέρες που δικάζεται ο Αντώνης Τσιπρόπουλος για την υπόθεση του blogme.gr, μια παρόμοια μύνηση βλέπει το φως της δημοσιότητας, αυτή τη φορά κατά διαδικτυακών τόπων αντιπληροφόρισης. Σε λίγο θα ζητήσουν και προληπτική λογοκρισία στα blog!!!!

Μήνυση κατά των συντακτών, διαχειριστών και υπευθύνων των indy.gr και indymedia.gr (!)

Αναδημοσιεύση απο Indy.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΕ
ΤΟΝ ΔΙΚΤΥΑΚΟ ΤΟΠΟ indy.gr

"Τον Ιανουάριο του 2006 έκανα το έγκλημα να κατοχυρώσω τον δικτυακό τόπο indy.gr για λογαριασμό της συλλογικότητας που ξεκινούσε το εγχείρημα.

3 χρόνια αργότερα, με επισκέφτηκε η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος και μου παρέδωσε ένα χαρτί που με καλούσε να καταθέσω για υπόθεσή μου, απειλώντας με βίαιη προσαγωγή αν διανοηθώ να κάνω κάτι καλύτερο με το χρόνο μου. Πήγα λοιπόν στη ΓΑΔΑ και μου έδειξαν μια δημοσίευση σχετικά με το σκοπευτήριο Καισαριανής για την οποία ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Σκοπευτικής Εταιρίας είχε ενστάσεις. Τους ενημέρωσα ότι το indy.gr δεν είμαι εγώ, αλλά ένα σύστημα μαζικής επικοινωνίας και μια μεγάλη κοινότητα ανθρώπων που το χρησιμοποιούν για να ανταλλάσουν κείμενα και οπτικοακουστικό υλικό. Πολλοί από τους χρήστες επιλέγουν να ανεβάζουν υλικό ανώνυμα, ενώ ο σέρβερ δεν διατηρεί τα ηλεκτρονικά τους ίχνη. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα μπορούσα να τους βοηθήσω να βρουν τον άνθρωπο που έκανε τη δημοσίευση.

Λίγες μέρες μετά μου ήρθε άλλο χαρτί, οπότε ξαναπήγα από ΓΑΔΑ. Αυτή τη φορά μου έδωσαν τη δικογραφία και μου ζητήσαν να απολογηθώ με υπόμνημα. Η μύνηση αφορά συκοφαντική δυσφήμιση και εξύβριση, και στρέφεται ενάντια στους συντάκτες, τους διαχειριστές και τους υπευθύνους του indy.gr και του indymedia.gr. Υπόψιν πως το indymedia.gr είναι εδώ και χρόνια μόνο μια λευκή σελίδα.

Η δικογραφία περιέχει αναφορές στο ιστορικό της διαμάχης για το χώρο του Σκοπευτηρίου Καισαριανής, ένα άρθρο από το indy.gr για τις μηνύσεις του κ. Ρούσσου ενάντια στο δημοτικό συμβούλιο και άλλο ένα από το athens.indymedia.org για το ίδιο θέμα.

Την απάντηση μου στις κατηγορίες την παραδίδω αύριο. Πέρα όμως από ατομικές και νομικές απαντήσεις, νομίζω πως πρέπει να μιλήσουμε συλλογικά και πολιτικά, προκειμένου να υπερασπίσουμε την ανοικτή δημοσίευση και αδιαμεσολάβητη επικοινωνία στο διαδίκτυο γενικότερα, αλλά και το .gr domain ειδικότερα, ως ένα δημόσιο και ελεύθερο χώρο επικοινωνίας."

Πράσινη (Υπ)ανάπτυξη

Είναι μέγας καλλιτέχνης του σουρρεαλισμού ο δήμαρχος μας. Πρώτα στέλνει τα ΜΑΤ να προστατέψουν ένα πλαστικό δέντρο μην τυχόν και το κάψουν οι βάνδαλοι, και μετά τα στέλνει να δείρουν τους πολίτες της Κυψέλης που πήγαιναν να προστατέψουν τα αληθινά δέντρα της περιοχής τους. Πρώτα καλούσε τους Αθηναίους να μείνουν σπίτια τους για το καλό της πόλης, και τώρα τους καλεί να βγουν στους δρόμους για να επιτραπεί η κατασκευή του κτίριου του Βωβού στον Ελαιώνα (εκεί που θα έπρεπε να γίνει πάρκο). Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν τις εκλογές έλεγε ότι θα ήθελε να κάνει την Αθήνα να είναι εφάμιλη της Στοκχόλμης, του Λονδίνου, της Βαρκελώνης, της Βαλένθια και δε συμαζεύεται. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια η πόλη συνεχίζει να είναι το ίδιο γκρίζα, και οι ελάχιστοι πνεύμονες της γίνονται γκαράζ με λίγο γκαζόν απο πάνω, έτσι για να κρατάμε τα προσχήματα. Πράσινη ανάπτυξη σου λέει.
Δεν ξέρω τι φαντάζεται ο δήμαρχος μας όταν ψελίζει αυτές τις λέξεις, και τι νομίζει ότι σκέφτονται οι δημότες του. Αλλά νομίζω ότι η πικρή πραγματικότητα τον διαψεύδει. Και ότι επιπλέον ο Αθηναίος ποια δεν αντέχει τη σκέψη ότι η ζωή του ενδέχεται να υποβαθμιστεί. Να χαίρεται το όνειρο του ο κύριος δήμαρχος….Αλλά έτσι όπως στρώνει θα κοιμηθεί….

Φωνές βοώντων εν τη ερήμω

http://alexsoutsos.blogspot.com/2009/01/blog-post.html
http://elfintoreality.wordpress.com/2008/12/11/η-παλια-πολη-και-οι-κάτοικοί-της/
http://erykini.blogspot.com/2009/01/blog-post.html

όσοι θέλουν δεν τα πιστεύουν....Είναι όμως η πραγματικότητα της Κήπρου, όπως την έζησα εγώ και οι φίλοι μου

Ο εξωστρακισμός της λογικής

Η δολοφονία του Αλέξη ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός
Η δολοφονική επίθεση κατά της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα ήταν απλά έγκλημα πάθους
Οι νεκροί μετανάστες στο ρέμα της Πέτρου Ράλλη απλά ατυχήματα.
Αλλά η δολοφονική επίθεση κατά του αστυνομικού ήταν μια επίθεση στη δημοκρατία....

Για τον Αλέξη οι έρευνες ξεκίνησαν μετά από μερικές ώρες.
Για το παιδί στο Περιστέρι μετά από 15 ώρες
Για την επίθεση κατά της Κούνεβα δεν έχουν αρχίσει ακόμη (και ας έχουν περάσει 20 μέρες)
Για τους μετανάστες ουδείς ενδιαφέρθηκε να ερευνήσει.
Και όμως για τον αστυνομικό τους βρήκαν μέσα σε μία ώρα στην πλατεία Εξαρχείων (και ας έφυγαν οι δράστες προς Αλεξάνδρας μερία, δηλαδή την αντίθετη κατεύθυνση!).

Ως πότε θα εξωστρακίζουν τη λογική μας;

Israel's "preemptive" strike against gaza

The Israeli Defence Force did a preemptive strike against "Hamas Militants and dangerous terrorists". Seriously I can see the potential danger caused by five and six year old civilians. After ten or fifteen years of continuous carpet bombing and harrassment by the IDF, in case they survive, they might pick up a rocket launcher an d throw rockets into israel too..... Here's some photo's to proove the trouth behind what I'm saying... Photo's that most Israelis and Americans might never see


www.facebook.com/photo.php?pid=1834780&id=516123956#/photo.php?pid=1834800&id=516123956

Ο Διογένης στην εξέγερση

βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, δεν μπορώ παρά να ανατρέξω στην ιστορία του Διογένη.
Ο Διογένης ήταν ένας από τους ποιο γνωστούς κυνικούς φιλόσοφους, ουσιαστικά ένας αναρχικός της εποχής του. Ζει σε ένα πιθάρι, τις νύχτες περιφέρεται στους δρόμους της Αθήνας με ένα φανάρι ψάχνωντας να βρει τον άνθρωπο. Μια ημέρα, εμφανίζεται μπροστά στο πιθάρι του ένας νεαρός ηγεμώνας με μεγάλη δύναμη και το όνομα Αλέξανδρος, ο οποίος έχει ακούσει κάτι για τις ιδέες του. Του τάζει λαγούς και πετραχείλια, αλλά αυτός του ζητά απλά να κάνει στην άκρη γιατί του κρύβει τον ήλιο. Όλοι, μιλάνε για την μεγαλοψυχία και τον σεβασμό που έδειξε ο Αλέξανδρος στον “Αυθάδη” φιλόσοφο. Και όλοι χάνουν το προφανές. Δηλαδή, ότι επρόκειτο ουσιαστικά περί ενός κωλοδάχτηλου στην εξουσία. Στην ουσία ο Διογένης, ακόμα και παρά τη θέληση του, έλεγε ένα εξευγενισμένο μεν-μεγαλειώδες δε “αει γαμήσου” στον Βασιλιά, αλλά και σε όλα αυτά που πρέσβευε.
Εάν ζούσε ο Διογένης στη σημερινή Αθήνα μάλλον θα ήταν στο στοιχείο του. Και αυτό γιατί θα έβλεπε αυτό το κωλοδάχτυλο στην εξουσία να ανορθώνεται και να πολλαπλασιάζεται, σε ψηφιακές και αναλογικές διαστάσεις, στους δρόμους και στο χαρτί. Η μόνη διαφορά βρίσκεται στους λόγους. Η στάση του διογένη ωφειλόταν στην πιστή τίρηση μιας θερείας και την εφαρμογή της στην πράξη. Η εξέγερση όμως τον δεκαεξάρηδων δεν έχει το θεωρητικό ή το ιδεολογικό υπόβαθρο που ψάχνουν όμως οι διάφοροι θιασώτες της Αρχαίας Ελληνικής σκέψης.
Αντιθέτως αυτή η εξέγερση ωφείλεται κυρίως σε παράγοντες που είναι εμπειρικοί, με μια γερή δόση μαρξιστικής θεωρίας. Αυτοί οι δεκαεξάχρονοι, αυτοί οι εικοσάρηδες και οι εικοσπεντάρηδες δεν είναι ένα οποιοδήποτε στρώμα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι οι γόνοι των αστικών οικογενειών, των μικροαστών και των λούμπεν προλετάριων του σήμερα, που θα γίνουν οι καταπιεσμένοι προλετάριοι των άλλων. Μια γενιά δίχως μέλλον, μια γενιά σε απόγνωση. Μια γενιά που αφού δώσει τα κέρατα της σε φροντιστήρια, θα περάσει σε ένα ΑΕΙ που ανάθεμα και αν θα το έχει επιλέξει, θα το τελειώσει μετα βασάνων και κόπων, θα τσιμπήσει και κάνα μεταπτυχειακό, θα μάθει και δύο-τρεις γλώσσες για να καταλήξει σε μια κωλοδουλειά των 600 και των 700 ευρώ, την ίδια στιγμή που ο αληταράς απο δίπλα με την Πόρσε θα συνεχίσει να θυσαυρίζει, είτε γιατί τα έχει καλά με το κόμμα, είτε γιατί είναι ένα από τα λαμόγια που το σύστημα απλά και μόνο επιβραβεύει. Ενώ για το μεγαλύτερο μέρος της γενιάς των 30κάτι το όνειρο ήταν ένα Χάμερ, μια βίλα και βραδυές στην Παραλιακή και την Ιερά, για αυτήν την ομάδα ανθρώπων, ποια, όλα αυτά μοιάζουν με μια επικίνδυνη οφθαλμαπάτη, ένα ανύπαρκτο καρότο για πολλά μαστίγια.
Ούτε ήταν μόνο για τη δολοφονία του Αλέξη που ξεσηκώθηκαν. Ήταν για ένα σωρό πράγματα τα οποία γίνονται γύρω τους. Και αυτά τα πιτσιρίκια έχουν μυαλό και καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία, ούτε το Βατοπέδι, ούτε το σκάνδαλο στο υπουργείο πολιτισμού, ούτε οι αγκαλιές των ΜΑΤ με την Χρυσή Αυγή, ούτε η ζαρντινιέρα και τα πράσιανα παπούτσια, ούτε η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και τα παρελκόμενα της, ούτε τα 28 δις στις τράπεζες, ούτε η γενιά των 700 ευρώ. Καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνήσεις της Ελλάδας δολοφονούν τους νέους, αργά και συστηματικά, για να τρομάζουν και τους μεγαλύτερους. Όλα αυτά έχουν μετατρέψει τη νεολαία σε μια βραδυφλεγή βόμβα, η οποία σκάει με έναν τόσο βίαιο αλλά και σινάμα όμορφο τρόπο. Γιατί είναι ωραίο, μέσα από τη σπασμένη βιτρίνα της ελληνικής πολιτικής, την οποία σπάνε αυτά τα παιδιά, να ξεπροβάλλει ο όριμος πολιτικός λόγος μιας ομάδας συνειδητοποιημένων και επαναστατημένων μαθητών και φοιτητών που ξέρουν τι θέλουν και πως να το διεκδικήσουν.
Αυτά τα παιδιά δεν είναι ούτε οι χούλιγκαν που βλέπουμε στις ειδήσεις, ούτε τα ξένα κέντρα που επικαλούνται ΝΔ, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ (οποία σύμπτωσις!!!), είναι το μέλλον μιας χώρας που τρώει τα παιδιά της, απλά και μόνο προς παραδειγματισμό των μεγαλυτέρων.
Κάτι το οποίο εγώ δεν μπορώ να ανεχτώ. Γι’ αυτό και εάν τελικά η ΝΔ κάνει την απειλή της πραγματικότητα και κατεβάσει τις ένοπλες δυνάμεις στο δρόμο, εγώ θα αρνηθώ να σηκώσω όπλο σε αυτά τα παιδιά, και τουλάχιστον θα προσπαθήσω να πείσω τους άλλους της μονάδας μου να κάνουν το ίδιο, ή και εάν χρειαστεί να στασιάσουν, για να μην χυθεί περισσότερο αίμα από αυτό του αδικοχαμένου Αλέξη……..

Οι πραίτορες βασανίζουν και δολοφονούν

Οι πραίτορες του Κου Πολύδωρα βασανίζουν και δολοφονούν. Την περασμένη βδομάδα σκότωσαν έναν Πακιστανό μετανάστη στην Πέτρου Ράλλη. Χτες δολοφόνησαν έναν έφηβο 16 χρονών στα Εξάρχεια. Ως πότε; Δεν πρέπει να περάσει έτσι. Όλοι σήμερα (7/11) στις 13:00 στο Μουσείο να τους δείξουμε ότι δεν πάει άλλο! ΝΑΤΟΙ, ΝΑΤΟΙ, ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ, ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΓΚΛΟΜΠ ΚΑΙ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΛΕΣ

Ο Zappa στο ναυτικό

Λαμβάνω την τιμή να αναφέρω
Ναύτης Frank Zappa
2008 Δ'ΕΣΣΟ

Παρακαλώ αναφωνήσατε μετ' εμού

Si estoy marinero
Si estoy marinero
No soy capitan,
Ni capitan
Ni capitan

Εδώ ο κόσμος καίγεται

Από τη μία βλέπω την καταχώρηση που έβαλε προ καιρού ο Λεξιπένητας στο μπλογκ του (pousounefkopoupaeis.blogspot.com) σύμφωνα με την οποία την ηγεσία της ΕΔΕΚ βασανίζει ένα ερώτημα. Αν θα επανααφέρουν ως σύμβολο τους τη Μπουνιά η θα κρατήσουν τα λουλούδια.

Και από την άλλη μαθαίνω ότι εντόις των ημερών μας έρχεται επίσκεψη ο Γιατρός για να μιλήσει σε συνεστίαση στο Πολεμικο Μουσείο με θέμα "Η Επιστροφή του Σχεδίου Ανάν". Λες και δεν γίνεται της καριόλας με πιο σημαντικά θέματα στον κόσμο, όπως ας πούμε μια οικονομική κρίση, ο κόσμος δεν έχει να φάει και τα λοιπά, αυτοί ασχολούνται ακόμη με τις ίδιες βλακίες.
Έλεος.

Υ.Γ. Προς σύντροφους Κυπρίους συνμπλόγκερ. Αν βαρεθήκατε τον Γιατρό βγάλτε τον στη σύνταξη, μην τον βοηθάτε να κατσικώνεται στους άλλους λαούς.............

UPDATE: Στην συνεστίαση συμμετέχει ο Γεράσιμος Αρσένης, ο άνθρωπος που άλλαξε τα φώτα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα με τη μεταρρύθμιση του το 1998-99

Ο Ανδρεάς Αγγελίδης του ΔΗΚΟ

Και ο πασίγνωστος μας από τον Φιλελεύθερο Άριστος Μιχαηλίδης (παρεάς του Κουννάφφη ντε)

Συντονίζει ο Γιώργος Καραμπέλιας του γνωστού Σταλινο-Πατριωτικού περιοδικού Άρδην.

Φυντανάκια όλοι τους δηλαδή

Μπορείτε να το διαπιστώσετε στο http://ventetta.blogspot.com/2008/11/blog-post_3938.html

New post on the travellers uncensored blog

I just posted something new in the travellers uncensored blog. It is not on the interrail diaries, but it is an annex, wich will appear between diary posts, so that you can get a glimpse of my older adventures...

Une Jour In France

Μας εκπλήσσετε με τις γνώσεις σας Ω Δέσπoτα.

Κύριε Αρχιεπίσκοπε Κύπρου, μου προκαλείτε απίστευτη έκπληξη με τις γνώσεις σας περί γλωσσωλογίας, θεολογίας και μουησικής. Μέχρι πρότινος γνώριζα ότι το κοντραμπάσσο ήταν ένα μουσικό όργανο το οποίο χρησιμοποιείτο για να παίζονται διάφορες ανίερες μουσικές ( Ταγκό, σάλσα,τζαζ,ροκ εντ ρολ και άλλα πράγματα του Σατανά). Αυτό που δεν εγνώριζα ήταν ότι το κοντραμπάσσο μπορεί να γίνει ως αυτό καθεαυτό κάτι ανίερο, και μάλιστα μέσω του οποίου γίνονται σκανδαλώδεις οικονομικές συμφωνίες. Σας ευχαριστώ δι αυτήν την πληροφορία από τα βάθη της καρδίας μου
Με τιμή,

Σεμνά και ταπεινά.....μας κλέβουνε!!!

Πριν μια περίπου τετραετία η ΝΔ έβγαινε στην κυβέρνηση με ηγέτη το «καθαρόαιμο» του κ Δαϊλάκη και σύνθημα τον «ανένδοτο» αγώνα κατά της διαφθοράς. Τώρα, εν έτει 2008, οι δηλώσεις περί σεμνότητας και ταπεινότητας φαντάζουν μόνο σαν ανέκδοτο. Ένα ανέκδοτο σε βάρος του απλού πολίτη, του εργαζόμενου, του νεολαίου, του φοιτητή. Ο «ανένδοτος» μετατράπηκε σε πλιάτσικο, με ιερείς, ηγούμενους, βουλευτές, υπουργούς, γραμματείς και φαρισαίους ενδεδημένους με τον γαλάζιο μανδύα του πατριώτη ή τον πράσινο μανδύα του σοσιαλδημοκράτη να τρέχουν να διεκδικήσουν ο καθείς την μεγαλύτερη (σε χωρητικότητα) κουτάλα. Αυτό που βλέπουμε είναι το αποτέλεσμα της δράσης του συμπλέγματος σοσιαλδημοκρατών (μερικές φορές)-νεοφιλελεύθερων-λαικής δεξιάς και δεξιάς του Κυρίου- ΣΕΒ. Και δεν είναι μόνο το παπαδαρίο που θυσαυρίζει στις πλάτες μας. Είναι και οι διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες που γίνονται σιγά σιγά κάτι σαν τον Ζυμαρούλη. Όλοι δηλαδή όσοι έπιασαν τους ανέμους της αλλαγής που εμφανίστηκαν από το 85 και μετά (όλως παραδόξως όλοι έπνεαν προς την ίδια κατεύθυνση, την ΛΙΤΟΤΗΤΑ-ΙΔΙΟΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ).

Και επί ΠΑΣΟΚ υπήρχαν καραμπινάτες αρπαχτές και σκάνδαλα,απλά οι του ΠΑΣΟΚ ήταν ρε παιδί μου κομματάκι πιο επαγγελματίες, δεν πιάνονταν τόσο εύκολα, ούτε αντιδρούσαν τόσο σπασμωδικά (τουλάχιστον μετά από την φάση που έστειλε ο Αντρέας τα ΜΑΤ να δείρουνε τους παππούδες). Η συνταγή για ένα αποτελεσματικό σκάνδαλο επι ΠΑΣΟΚ, ήταν ή η διαιώνηση των τρεχόντων σκανδάλων (όπως η αφορολόγιτη εκκλησιαστική περιουσία), ή η έναρξη καινούριων σκανδάλων που θα μεταλαμπαδεύονταν στην όποια νέα κυβέρνηση (Ολυμπιακή,ΕΛΤΑ, ΟΤΕ), ή το κουκούλωμα (εντάξει τους ξέφυγε ο Κοσκωτάς, στην κορύφωση του σκανδάλου ήταν στα τελειώματα η κυβέρνηση τους-επερχόταν ο Μητσοτάκης με την «Κάθαρση» (άλλο ανέκδοτο κι’αυτό) αλλά για δείτε κάτι υπεργολαβίες που μοίραζε ο ΟΤΕ στα Βαλκάνια). Έτσι οι ΠΑΣΟΚΟΙ δεν είχαν τόσο χοντρό πρόβλημα όσο τα «γαλάζια παιδιά», εάν και θα ‘πρεπε.

Με τη ΝΔ όμως η αρπαχτή και η διαχείρηση αυτής είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται, οι λίγοι θυσαυρίζουν πλέον ανοιχτά και αδιάντροπα. Το ξεκίνημα έγινε με την πρώτη προσπάθεια να ξεπουληθούν τα λιμάνια, μετά με την προσπάθεια για ιδιοτικοποίηση της παιδείας και την αντίδραση του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως (ζαρντινιέρες, δακρυγόνα, πράσινα παπούτσια και έτερες ιστορίες). Στη συνέχεια SIEMENS, ΟΤΕ, Ολυμπιακή, ΟΣΕ, Βατοπέδι και τα συναφή. Δηλαδή μια συνεχής προσπάθεια να μεγαλώσει η μαύρη τρύπα που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ, και να ευνοηθούν οι διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες σε βάρος του κόσμου. Η κλασσικότερη κομπίνα που παίχτηκε ήταν τα καρτέλ. Χρόνια και χρόνια μας έχουν γανιάσει με εκείνη την ιστορία γι’ αγρίους ότι με ελεύθερη αγορά και ανταγωνισμό θα έχουμε......καλύτερες υπηρεσίες και τιμές.....Απεδείχθη μύθευμα αφού πολλές αγορές είναι ελεύθερες στην Ελλάδα, (όπως του γάλακτος, επί παραδείγματι), αλλά οι προσφερόμενες υπηρεσίες έχουν παραμείνει οι ίδιες, ενώ οι τιμές έχουν ανέβει κατακόρυφα.Στο δε γάλα, όπως και σε μια άλλη σειρά προϊόντων, η διαφορά των τιμών από εταιρία σε εταιρία έχειως ανώτατο όριο το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 10-20 λεπτών..... Μια βόλτα στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς αρκεί για να σας πείσει για την ορθότητα των όσων γράφω. Το λογικό αποτέλεσμα της ιστορίας αυτής, είναι το να έει φτάσει ο κοσμος στην κατάσταση να πηγαίνει για ψώνια στο σουπερμάρκετ με την πιστωτική κάρτα στο χέρι, αφού δεν ξέρει εάν το ρευστό που έχει θα φτάσει για να καλύψει τις καθημερινές ανάγκες του σπιτιού. Για διασκέδαση έξω βέβαια ούτε λόγος, μιας και αυτή έχει γίνει πια πανάκρυβη..

Όλο αυτό είναι το περιβάλλον υπο το οποίο διεξάγονται οι διάφορες ιερές μπίζνες, εν Ελλάδι, σε μια περίοδο όπου ένα πολλύ μεγάλο μέρος του κόσμου ουσιαστικά λέει το ψωμί ψωμάκι και οι ελάχιστοι μεγαλοεπιχειρηματίες να πλουτίζουν αδιάντροπα απο ‘δω και απο ‘κει.
Ένας τέτοιος είναι και ο Εφραίμ, όπως ήταν και ο Χριστόδουλος, ο Ιερώνυμος και οι προκατοχοι του, όπως είναι και ο Ττόμης ο Β (ο οποίος σύμφωνα με τον Κώστα Κωσταντίνου του «Π»έχει μεγάλη έφεση στο Κοντραμπάσο). Όμως η επιτυχία όλων αυτών, και ίδίως του Χριστόδουλου, του Ττόμη και του Εφραίμ στο οικονομικό μάνατζμεντ, δεν ωφείλεται μόνο στις διοικητικές και οικονομικές τους ικανότητες, ούτε μόνο στους στενούς δεσμούς τους με πολιτικούς και οικονομικούς παράγωντες, Έλληνες ή Κύπριους, πράσινους ή γαλάζιους. Ούτε τόσο σε εκείνη την μερίδα των ψηφοφόρων που «βλέπει ράσο και ανοίγει το πορτοφόλι». Ωφείλεται κυρίως στην αδυναμία των εκάστωτε κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν την εκκλησία ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια επικερδής και αδιφάγος επιχείρηση, με έμφαση στα κτηματικά. Και επιπλέον υπάρχει μια αδυναμία αντιμετόπισης των απατηλών τρώπων με τους οποίους διαχειρίζεται αυτήν την περιουσία η εκκλησία ή προσπαθεί να την επεκτείνει, πολλές φορές δείχνοντας ότι πέρα από τις περι πνευματικής και κοινωνικής εργασίας φανφάρες είναι στην ουσία μια αδίστακτη και χωρίς την παραμικρή κοινωνική ευαισθησία επιχείρηση. Απο την τιτάνια προσπάθεια για την οικοπεδοποίηση της Πεντέλης, του Υμμητου και της Πάρνηθας (όπου βρίσκονται τεράστιες ανεκμετάλευτες δασικές εκτάσεις, υπό την ιδιοκτησία μεγάλων μοναστηριών), μέχρι τα αίσχη της Μονής Τομπλου στο Κάβο Σίδερο και την έξωση των παιδικών κατασκηνώσεων στην περιοχή της Χαλκιδικής, αυτό είναι το πρόσωπο των ιερών πατεράδων του έθνους. Οι οποίοι ακόμα και στις φιλανθρωπίες-κινήσεις διαφήμισης κάνουν τόσο μικρά έξοδα, όσο είναι δυνατόν για να μην μειωθούν τα υπερκέρδη τους (βλέπε αλληλεγγύη), την ίδια στιγμή που κυκλοφορούν με τεθωρακισμένα τζιπ, λιμουζίνες και ελικόπτερα, φορώντας άμφια τα οποία εάν πωλούνταν θα κάλυπταν το χρέος μιας χώρας του τρίτου κόσμου......

Αλλά αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Κοιτάχτε τι γίνεται στις ΗΠΑ με την όψιμη κρατικοποίηση ιδιωτικών τραπεζών για ένα-με δύο χρόνια, με σκοπό την κάλυψη των χρεών τους. Εκεί ένας άλλος καλούλης του Θεού (που βγήκε πρόεδρος την πρώτη φορά με νωθεία, και που πίστευε ότι το θείο του καθήκον είναι να σκοτώνει μουσουλμάνους-με τα λεφτά των φορολογουμένων βέβαια), καθοδηγούμενος από μια σειρά επιφανείς μαθητές του Hayek και του Friedman και μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων (βλέπε Dick Cheney, Paul Wolfowitz και cia) έθετε σε εφαρμογή ένα τεράστιο πρόγραμμα δυάλυσης των όσων κρατικών υπηρεσιών είχαν επιζήσει της εποχής Ρήγκαν το οποίο συμπεριλάμβανε ακόμη και την ανάθεση υπεργολαβιών του Αμερικάνικου Στρατού σε εταιρίες μισθοφόρων, όπως η περίφημη Blackwater. Αυτό φανερώνει και το πως βλέπουν το κράτος αυτοί οι άνθρωποι. Δηλαδή ως μια μαύρη τρύπα στην οποία ρίχνουν τα χρέη των επιχειρηματιών, έτσι ώστε να τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τα χρέη των επιχειρήσεων τους χωρίς να πληρώσουν οι ίδιοι δεκάρα. Έτσι ώστε όταν «υποχωρήσει» η κρίση, να ξαναπάρουν την επιχείρηση και να ξανασυσωρεύσουν κεφάλαια, τα οποία υποτίθεται ότι όταν θα φτάσουν σε ένα σημείο υπερχείλησης, έτσι μαγικά, θα πέσουν ως μάννα εξ ουρανού στους εργαζόμενους (οι οπιοι μέχρι τότε θα εργάζονται ανασφάλιστοι και τρεις κ’εξήντα, αλλά για το καλό τους σκοτώνται στη δουλειά χωρίς να βλέπουν δεκάρα τσακιστή). Δηλαδή, ακόμα και εάν πραγματικά το πιστεύουν αυτό το πράγμα, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να είναι και κερατάδες και δαρμένοι, δηλαδή να δουλεύουν για λίγα λεφτά και ταυτόχρονα να πληρώνουν για τις μαλακίες των εργοδοτών τους.

Σημεία των καιρών; Σαφώς και όχι. Αυτή η βαλίτσα έρχεται από πολύ μακρυά, σχεδόν από την εποχή που φιλελεύθερα και αστικά φύλλα εκδήλωναν τον θαυμασμό τους προς τον Στάλιν, και οι Φιλελεύθεροι παρέα με τους Σταλινικούς και τους Συντηρητικούς συμμαχούσαν με το Ναζιστικό κόμμα στο Reichstag. Αλλά το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των αποτελεσμάτων της συμαχιάς ανάμεσα στους συντηρητικους (και κατ’ επέκτασην τη δεξιά του Κυρίου) και τους νεοφιλελεύθερους ήταν η Χιλή. Μετά τις απέλπιδες προσπάθειες αποσταθεροποίησης της άτακτης κυβέρνησης Αλιέντε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους διάφορους οικονομικούς «χιτμεν» (υπάληλους της CIA ειδηκευμένους στο οικονομικό σαμποτάζ), η τελική λύση ήρθε μέσα από την συμαχία συντηρητικών κύκλων της χώρας, με το State Department και τη CIA, υπηρεσίες που ήταν γεμάτες από ανερχόμενα φυντάνια τύπου George Bush Sr, και άλλα καθιερωμένα φυντάνια τύπου Henry Kissinger. To 1973 αυτή η συμορία κατέλυσε την δημοκρατία στη χώρα, έριξε την κυβέρνηση και στη θέση της εγκατέστησε τον στρατηγό Πινοσέτ. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε η κυβέρνηση Πινοσέτ ήταν η ιδιοτικοποίηση όλων των κρατικών και κοινωνικοποιημένων επιχειρήσεων. Ταυτόχρονα άνοιξε τις αγορές στην αχαλίνωτη επιχειρηματικότητα. Έτσι άρχησε ένα άνευ προηγουμένου πλιάτσικο στους πόρους της χώρας, και μια άνευ προηγουμένου εκμετάλευση της εκεί εργατικής τάξης. Γιατί, ενώ η κυβέρνηση Πινοσέτ άφηνε τις εταιρίες να κάνουν κυριολεκτικά ότι θέλουν, την ίδια στιγμή, με τις ευλογίες φιλελεύθερων οικονομολόγων και κυβερνήσεων (όπως και συντηρητικών βέβαια), κατέστειλαν με περισσή αγριότητα τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες του χιλιανού λαού. Κάτι παρόμοιο πήγε να γίνει και στην Αργεντινή επί Menem, αλλά οδήγησε σε μια μεγαλοπρεπή κατάρευση της οικονομίας της χώρας προ ετών (με τις κυβερνήσεις να τρέχουν να σωθούν η μία μετά την άλλη). Παρόμοιες προσπάθειες απέτυχαν και στο Περού την Κολομβία και τη Βολιβία. Μάλιστα η εξήγηση που δίνει ένας άλλος πασίγνωστος νεοφιλελεύθερος, ο Geofrey Sachs στο τελευταίο του βιβλίου, που φέρει τον τίτλο «το τέλος της φτώχειας» ήταν,λίγο πολλύ, ότι επειδή αυτές οι χώρες είναι κατά κόρον ορεινές, και η μεγαλύτερη πλειοψηφεία των κατοίκων τους ζει σε υψηλό υψόμετρο, οπότε ο εγγέφαλος τους δεν «αερίζεται» καλά. ΄Λρα αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να συλλέξουν και να επεξεργαστούν/αξιολογήσουν τις απαραίτητες πληροφορίες έτσι ώστε να λειτουργήσει η σωστά η ελευθερη αγορά και να απολαμβάνουν όλοι ίσων ευκαιριών κοκ. Εάν δεν είχα μια κάποια γνώση της δραματικής κατάστασης στην οποία έχουν φέρει αυτά τα οικονομικά μέτρα τον κόσμο σε αυτές τις χώρες, διαβάζοντας αυτά τα πράγματα θα γέλαγα. Γιατί μερικοί εκεί περά φαίνεται να μας θεωρούν αφελείς (συλλογικά). Μάλλον μια τέτοια αλαζωνία θα οδήγησε και την κυβέρνηση Βολιβίας όταν ιδιοτικοποίησε το....βρόχινο νερό στην περιοχή της Cochabamba. Ο λαός της περιοχής, που ούτως ή άλλως μαστίζεται από ακραία φτώχεια, ένιωσε ότι ο κόμπος έφτασε στο χτένι, πήρε τα όπλα και....all hell broke loose για την κυβέρνηση και τους εκεί άρχοντες, με αποτέλεσμα να πάρουν πίσω τον εν λόγω νόμο και.....λίγο αργότερα η κυβέρνηση να πέσει υπο το βάρος οικονομικών σκανδάλων και λαϊκών εξεγέρσεων. Στη δε Κολομβία, τη μόνη χώρα που επιμένει ανοιχτά στον νεοφιλελευθερισμό στην περιοχη, η κυβέρνηση Uribe κλυδωνίζεται τόσο άγρια λόγω της λαϊκής δυσαρέσκειας (η Κολομβία είναι μια από τις φτωχότερες χώρες της υφιλίου btw) που προσπαθεί μάταια και με σπασμωδικές κινήσεις να στρέψει την προσοχή του κόσμου αλλού, με κινήσεις τόσο σπασμωδικές που θυμίζουν φάρσα, όπως τις κατηγορίες ενάντια στη Βενεζουέλα και τον Ισημερινό ότι υποστηρίζουν τους «τρομοκρατες» του FARC.

Δύο άλλα παράδειγμα ενός παρομοίου συμπλέγματος ήταν η Αγγλία από το 1979 έως τα τέλη της εποχής Blair και το φαινόμενο του «Ιρλανδικού Τίγρη». Η Αγγλία των δεκαετιών του ’60 και του ’70 θεωρείτο πρότυπο κοινωνικού κράτους. Όταν όμως ήρθε στην εξουσία η κυβέρνηση Θάτσερ, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αρχίσει την επιβολή μιας δρακόντειας εργατικής νομοθεσίας και ταυτόχρονα ένα πρόγραμμα εκτεταμένων περικοπών που οδήγησε σε χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων. Στην συνέχεια ξεκίνησε την απορύθμιση των δημοσίων συγκοινωνιών. Τις οποίες ιδιοτικοποίησαν οι εργατικοί επί Μπλαιρ, των διδάκτρων σε όλα τα Πανεπιστήμια (άλλη μαγκιά των εργατικών), και της απορυθμισης του NHS (tο Βρετανικό ΕΣΥ). Δηλαδή η συνέχιση της πολιτικής Θάτσερ, χωρίς πολλές αλλαγές, τόσο στο διεθνές όσο και στο εσωτερικό μέτωπο. Αποτέλεσμα; Μια Αγγλία με αβυσαλέες κοινωνικές διαφορές, και ένα χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων το οποίο μεγαλώνει συνεχώς. Στη δε Ιρλανδία, η οποία σε όλη από τα τέλη της δεκαετίας του 90 ακολουθούσε κατά γράμμα τις εντολές της ΕΕ στο οικονομικό πεδίο, μόλις αυτό το καλοκαίρι είδαμε μια από τις πιο θεαματικές καταρεύσεις του συστήματος. Σχεδόν 250,000 άνθρωποι (σε μια χώρα με πληθυσμό όσο της Ελλάδας) έχασαν τη δουλειά τους μέσα σε τρείς μήνες. Αριθμοί που σοκάρουν.

Αλλά το θέμα δεν είναι το πόσο χρεωκοπημένος είναι ο καπιταλισμός. Σε λίγο καιρό, όλοι αυτοί θα βρουν μια ακόμη πολύπλοκη και δυσνόητη φόρμουλα για να μας εξηγήσουν πως ο καπιταλισμός είναι το καλύτερο σύστημα, και απλά η προηγούμενη ήταν λάθος γιατί είχε κάμποσες περίπλοκες μαθηματικές πράξεις λιγότερες από τη νεότερη. Το θέμα όμως είναι να μην πιαστούμε κορόιδα από αυτή τη νέα φόρμουλα, και να εξηγήσουμε με απλά λόγια στον κόσμο, γιατί ο καπιταλισμός, με την χρήση οιουδήποτε μαθηματικού τύπου, παραμένει ένα σύστημα άδικο, αδύστακτο και άναρχο, με το οποίο οι προνομιούχοι τα πέρνουν όλα και οι μη προνομιούχοι απλά πέρνουν τον μουτζούρη και τραβάνε τα πάνδεινα. Δεν είναι δύσκολοι καιροί αυτοί που ζούμε. Για τα λαμόγια που βρίσκονται στην κορυφή του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι καθόλου δύσκολοι, ίσα ίσα είναι εποχή παχιών αγελάδων. Είναι καιροί που η συνείδηση της εργατικής τάξης πρέπει να πάει μπροστά και να την οδηγήσει στο να εκπληρώσει το ιστορικό της καθήκον. Να εξωρήσει τον καπιταλισμό στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως κάποτε έκανε με τη φεουδαρχία.

Ενας Μερμηγκας στη Συμπρωτευουσα.

Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ το χέρι
Είμαι λέει ο πιο σοφός σ΄ ολόκληρο τ' ασκέρι

Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό δεν πεινάμε

Tα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μυρμήγκι
όμως πρόσεχε καλά τ' ωραίο σου λαρύγγι

Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό πολεμάμε,
εν-δυό μα πεινάμε

Πριν προλάβω να του πω το σύστημα ν' αλλάξει
πλάκωσε όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει

Kαι τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυό προσκυνάμε,
εν-δυό μα πεινάμε,
εν-δυό θα σε φάμε!


Δεν ξερω πόσοι απο εσάς είδαν την συνέντευξη του Κωστάκη από τη ΔΕΘ. Όσοι όμως την είδαν, υποψιάζομαι ότι είδαν ότι είδα και εγώ. Έναν ηγεμωνα ο οποίος είναι τελειως αποκωμμένος σε σχεση με τις ανάγκες και τις ανυσηχιες του λαου ο οποίος τον ψήφισε. Ενός πρωθηπουργού απο αποδείκνυε (για πολλωστή φορά) ότι χρωστάει την εκλογή του περισσότερο στις θητείες του Σημίτη που προϋγήθηκαν αυτού, και σχεδόν καθόλου στην πολιτική πρόταση που είχε (αλλά και το εάν είχε ή έχει, ή έχει να αμφισβητείται) αρθρώσει η ΝΔ. Εκεί, ωχυρωμένος πίσω από σχεδόν όλα τα ακούνητα στρατιωτάκια της Ελλάδας (ή τις ζαρντινιερες-διαλέγετε και παίρνετε) αλλά και πίσω απο τη θέση του ανώτατου άρχοντος των κομματικών και κρατικών οφικίων, έβγαλε έναν από τους πιο εξοργηστικούς (αν όχι κωμικοτραγικούς) λόγους του. Ως άλλη Μαρία Αντουανέττα, ή μάλλον ως άλλος Τσαουσέσκου, φαίνεται τώρα να ζει το δικό του «Φθηνόπωρο του Πατριάρχη».

Κατ’ αρχήν κάλυψε όλες τις ιερές Business που είχε το Βατοπέδι με το Ελληνικό Δημόσιο, μετά κάλυψε τον (νόμιμο) φορορυγά Βουλγαράκη, και κάλυψε και τον Αλογοσκούφη, ο οποίος μην μπορώντας-θέλωντας να κυνηγήσει το διαφυγόν μεγάλο κεφάλαιο, αποφάσησε να κυνηγήσει φορολογικά πάλι τα πιο αδύνατα στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας. Τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους συμμβασιούχους και την γενιά των 700 ευρώ. Στο ίδιο έργο θεατές, κάθε χρόνο λιτότητα, σχεδόν από τη δεκαετία του ’80. Η παράγκα των δεκαετιών του ’60 και του ’70, που έγινε πολυκατοικία επι ΠΑΣΟΚ, και τώρα έχει καλύψει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο.

Όμως αυτή ήταν η μόνη. Από την άλλη υπάρχει και η όψη των δρώμων της συμπροτεύουσας. Εαν και οι παροικουντες την Ιερουσαλήμ είχαν κάποιες αμυδρες υποψίες για το μέγεθος της διαδήλωσης έξω από τη ΔΕΘ, οι μη έχωντες γνώση και οι οπαδοί της κυβέρνησης έλεγαν ότι θα πήγαιναν στις διαδηλώσεις μόνο οι μειωψηφίες. Μειωψηφίες που έφτασαν τις 20,000 άτομα, πολλοί εκ των οποίων είχαν πάει στην πόλη από τους γύρω νομούς, αλλά και από όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας.

Τον παλμό έδιναν τα μπλοκ των ταχυδρομικών, της Ολυμπιακής, και των Σιδηροδρομικών, μαζί με τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ για πρώτη φορά εμφανίστηκαν μεγάλα μπλοκ ένστολων διαδηλωτών (πυροπσβέστες και αστυνομικοί), ανθρώπων που δεν συνηθήζουν να κατεβαίνουν σε πορείες, τουλάχιστον οργανωμένα και σε τόσο μεγάλους αρυθμούς. Κάπου είχε πει ό Λένιν, ότι όταν θα γίνει η επανάσταση οι χαμηλόβαθμοι των σωμάτων ασφαλείας θα περάσουν με το μέρος της. Να μην το περιμένω αυτο από τον πυροσβέστη που πρέπει (ανάμεσα στους μύριους κινδύνους που αντιμετωπίζει στη δουλεία του, δουλεύωντας με σάπια μηχανήματα) να αναπνεύσει μέσα σε ένα χρόνο θεός ξέρει τι ποσότητες χημικών και τοξικών αερίων, ή από τον απλό μπάτσο που στις περιπολίες ή στο γραφείο του βλέπει σε τι κακά χάλια έχει βρεθεί η ελληνική κοινωνία (όπου οι αριθμοί ευημερούν αλλά ο κόσμος......δεν τα βγάζει πέρα), και δουλεύουν για τρεις και εξήντα ( οι περισσότεροι που είδα ήταν απλοί αστιφύλακες, και μερικοί χαμηλόβαθμοι-δεν είδα κανέναν από τις tropas de elite, αυτές τις υπηρεσίες που δεν το ‘χουν σε τίποτα να σε σπάσουν στο ξύλο).
Παρά τα εκτεταμένα σπρωξίδια στην ουρά της πορείας, και το ότι έγινε ανάμεσα σε ΚΚΕ και Α/Α η πορεία είχε παλμό, κέφι, δυναμισμό. Στην δε Τσιμισκη τα συνθήματα ήταν τόσο δυνατά που ο αντίλαλος από ένα μπλοκ που βρισκόταν στην αρχή της, μπορούσε να ακουστεί σχεδόν ώς την Αριστοτέλους. Τα δε συνθήματα ήταν καυστικότατα, με βολές σχεδόν κατά παντώς υπευθύνου. Ενδεικτικά μερικά εκ των συνθημάτων:
-ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ....
-ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΕΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ (όταν τα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ είχαν για πρώτη φορά οπτική επαφή με τα ΜΑΤ)
- ΝΑΤΟΙ ΝΑΤΟΙ ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΗΣΤΕΣ, ΠΗΡΑΝΕ ΤΑ ΓΚΛΟΜΠ, ΚΑΙ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΟΛΕΣ (ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΘ, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΑΝΘ)
-ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ ΚΑΝΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟ, ΠΑΡΕ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΗΔΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
- ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
-ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Τα μερμηγκάκια έχουν αρχήσει να αντιλαμβάνονται ότι δεν πάει άλλο, και να αντιδρούν. Μπορεί ακόμη η επανάσταση να βρίσκεται έτη φωτός μακρυά, αλλά παρ’ όλα αυτά υπάρχει μια πολλύ μεγάλη δυναμική για την αλλαγή του συστήματος και της πολιτικής ζωής της χώρας. Σε μια εποχή που τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ κινούνται ανάμεσα στο 13-18% και η δυσαρέσκεια απέναντι τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αξιωματική αντιπολίτευση μεγαλώνει (αν και με τις τελευταίες δημοσκοπίσεις βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να ανεβάζει λίγο τα ποσοστά, αλλά αυτό πιστεύω ότι είναι μια φούσκα που θα κρατήσει λίγο) οι προοπτικές για ένα νέο όραμα στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι καλές. Αλλά, ακόμα και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ως ΣΥΡΙΖΑ απογοητεύσει τον κόσμο, υπάρχει μια σειρά από συνιστώσες μέσα στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες μπορούν να στεγάσουν τους δυσαρεστημένους, αρκεί να μπορέσουν να εξηγήσουν πιο πιστεικά τους λόγους μιας πιθανής αποτυχίας (η οποία δεν είναι διόλου απίθανη) των ρεβιζιονιστικών πολιτικών σχηματισμών, και γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα της δημιουργίας ενός μεγάλου και δυνατού επαναστατικού κόμματος.

H ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ

Έχουν περάσει τρεις μήνες απο τότε που πάτησα το πόδι μου για τελευταία φορά στο Πανεπιστήμιο. Κι όμως, πάλι βρίσκομαι εδώ, μπροστά από ένα πληκτρολόγιο και προσπαθών να μαζέψω τα κομμάτια μου. Να μαζέψω τις μνήμες έξι χρόνων με όνειρα δυαλημένα, με νεύρα, με απογοητεύσεις, με μικροεπιτυχίες,με αποτυχίες.

Έξι χρόνια πολέμου με ένα σύστημα το οποίο δεν σε αφήνει να ζήσεις, απλά σε κλειδώνει μέσα σε φωβικά σύνδρομα τύπου «εάν δεν πάρω το πτυχείο στην ώρα μου έχω χάσει το τραίνο». Ένα σύστημα του οποίου ο μόνος στόχος είναι να σε βάλει να μάθεις ένα συγκεκριμένο πράγμα, να γίνεις ένα ακόμη γρανάζι, το οποίο όταν δεν το χρειάζεται η μηχανή το φτύνει, το στέλνει σε ένα σκουπιδότοπο.

Πριν από έξι χρόνια μπήκα και εγώ στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με τις προσδοκίες του μέσου Έλληνα πρωτοετή φοιτητή. Δηλαδή να γίνω ένας φοιτητής ενεργός, να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, να ανακτίσω την προσωπική και κοινωνική ζωή που έχασα στο λύκειο, και να μάθω πράγματα, να διευρύνω τους ορίζοντες μου περισσότερο από εκείνον που μου έδειχναν τα αποστειρωμένα και εκτός πραγματικότητας βιβλία του σχολείου. Απογοητεύτικα οικτρά. Και αυτό γιατί, αντί για την εικόνα του πανεπιστημίου που καλλιεργείται στον Έλληνα, εγώ βρήκα κάτι το εντελώς διαφορετικό. Αυτό που βρήκα ήταν ένα εργοστάσιο παραγωγής εύκαμπτων εργαζομένων (όσον αφορά στις στάσεις στις οποίες θα τους γαμάει ο εργοδότης), γεμάτο με παιδιά-λάστιχο τα οποία με την έξοδο από το ευαγές αυτό ίδρυμα θα είναι έτοιμα να κάνουν τα πάντα για να μπορούν να υπομένουν καρτερικά τις ορέξεις των εργοδοτών.

Σε αυτόν τον πόλεμο βρήκα, κατα καιρούς, διάφορους σύντροφους και συμπαραστάτες. Μαζί γευτήκαμε μερικές μικρές νίκες, αρκετές απογοητεύσεις. Στο τέλος όμως είχαμε μόνο θύματα. Άλλοι πλήρωσαν την αντίσταση με τον εξωστρακισμό τους από το πανεπιστήμιο, άλλοι με ένα πολύ πληγωμένο εγώ (στα όρια της παράνοιας κιόλας) και άλλοι αναγκάστηκαν να «πάνε σπίτια τους» για να περισώσουν τα όσα κομμάτια από τα όνειρα τους δεν έκανε θρύψαλα το πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι μέσα στο ucy είδα να χάνονται ή να χαντακόνωνται μερικά από τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου. Άνθρωποι που εάν βρίσκονταν οπουδήποτε αλλού θα γίνονταν ηγέτες, ηθοπιοί, δάσκαλοι, διαολεμένα οραματιστές επιστήμονες, καλλιτέχνες. Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας, Βαρδουλάκης, Χάρης, Αλεξία, Λευτεράκος, Πόντιος, Μιχαλάκος,Μήτσος, Γκώνος. Άνθρωποι που είδαν τον εαυτό τους να χάνεται στην πλημυρίδα της εντατικής ενασχόλισης, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες τους δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν την δημιουργηκότητα τους μέσα στις αυστηρές νόρμες που έβαζε το πανεπιστήμιο, που ήθελαν να κάνουν το κάτι παραπάνω. Κάποιους τους έφτυσε το σύστημα λες και ήταν σπασμένα γρανάζια (Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας (ο άνθρωπος έφαγε διαγραφή από......τα κομπιούτερ της μέριμνας), Χάρης, Μιχάλης), κάπιοι άλλοι αναγκάστηκαν να σκύψουν το κεφάλι για να μην δουν τα πάντα να χάνονται.

Τσακισμένα όνειρα, τσακισμένοι άνθρωποι, χάριν της κερδοφορίας μιας ομάδας απελπιστικά λίγων καπιταλιστών. Το Πανεπιστήμμιο Κύπρου πατά συστηματικά τα σταφύλια της οργής, αλλά η έκρηξη δεν έρχεται ποτέ, γιατί οι λίγοι που εκρύγνηνται είναι, προς όρας, καταδικασμένοι σε έναν μοναχικό αγώνα, επειδή πολλύ απλά όλοι οι υπόλοιποι φοβούνται να οργανωθούν, είτε φοβούμενοι τον στιγματισμό (κοίτα αυτόν είναι σαν τους «παραπονιάρηδες» από την Ελλάδα), την τιμωρία (μην κοπούν στο μάθημα) και τις μύριες όσες τιμωρίες υπάρξουν στην πορεία. Εγώ τα πλήρωσα όλα μαζεμένα στο έκτο έτος. Σταδιακός παραγκωνισμός μου απο την Φοιτητική (για να βάζουν 6σέλιδα γεμάτα μαλακίες επειδή «δεν καλυπτόταν αλλιώς η ύλη) (να’σαι καλά neil που τους τα έχωνες σε μια περίοδο που εγώ δεν μπορούσα να τρέχω για τα οργανωτικά και να τους τα λέω από πρώτο χέρι), μετά ήρθε η τραυματική εμπειρία του φοιτητικού ραδιοφώνου και έδεσε το γλυκό, η αντιπολίτευση εκπαραθηρώθηκε και απο ‘κει. Υπάρχει και η παράνοια του πρώτου έτους, που παραλίγο να βρεθώ καταθληπτικός και ζούσα με μια δίαιτα από χάπια και αλκοόλ. Υπήρξαν και οι φορές που άκουσα από φίλους και συνφοιτητές ότι πέρνουν συρώπια και αμφεταμίνες για να αντέξουν την πίεση και να μπορούν να εργάζονται τις ατελείωτες ώρες που τους ζητά το πανεπιστήμιο, ιδίως σε περιόδους εξεταστικής και παρουσιάσεων. Είδα φίλους μου να λυγίζουν και να παραδίδονται στην τρέλα, να καίγονται

Είδα κόσμο να την πέφτει στα ναρκωτικά απλά και μόνο για να τα βγάλει πέρα με την παράνοια του συστήματος, είδα...... Μόνο κάποιον να σκάει στο πανεπιστήμιο με επαναλυπτική καραμπίνα και «όποιον πάρει ο χάρος» δεν είδα. Το χειρότερο ήταν όμως ότι τουλάχιστον για ένα εξάμηνο σχεδόν χάθηκα από τους φίλους μου για να μπορέσω να τα βγάλω και’γω πέρα, να τελειώσω το ρημάδι. Σε αυτό το πανεπιστήμιο πρέπει να γίνεις ο νταβατζής του εαυτού σου και να τον πουλάς τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα εάν θέλεις να φύγεις λέγοντας ότι έχεις μάθει κάτι το οποίο θα σε βοηθήσει στο μέλλον σου, ότι βοήθεια και να συνεπάγεται αυτό.

Υπήρχαν όμως και χαρούμενες στιγμές, που χάρησαν απίστευτο γέλιο, και ας έρχονταν με το σταγονόμετρο, και ας έρχονταν με το μάτι στο ρολοϊ και την αγωνία των φίλων μου μήπως χάνουν την ώρα τους άσκοπα και δεν διαβάζουν. Εκείνες οι δύο χαοτικές εκπομπές με τον Τάσσο και τον Ευθύμη, τα dnd sessions στο Δουκάτο, το πρώτο εξάμηνο λειτουργίας του κινηματογραφικού ομίλου, η ηρωική εποχή ων πρώτων κινήσεων της ΠΑ.ΡΙ.Σ., μέχρι την ανακάλυψη των παιχνιδιών που παίζονται στα ανώτερα κλιμάκια της ΦΕΠΑΝ, και την σταδιακή αποχώρηση γεμάτη αηδία για αυτήν την κατάσταση, το ηρωικό πρώτο (και τελευταίο) τεύχος του ΚΡΑ, η ασύστολη μάσα στην Καλλιπόλη και στην Πανδώρα. Αλλά ακόμα και όλα αυτά ήταν απλά ένα μικρό ηρεμιστικό, μια μικρή απόδραση από την επαναλαμβανόμενη διαπίστωση ότι όλοι μας ζούμε αποσπασματική προσωπική ζωή. Σπασμωδικές σχέσεις, σπασμωδικός έρωτας, σπασμωδική διατροφή, πολλές φορές ελάχιστος ύπνος. Αυτή ήταν η ζωή μου, αυτή είναι και η ζωή των φίλων μου. Φοιτητική ζωή στη Λευκωσία. Κουραφέξαλα. Αλλά αυτά παθαίνεις σε μια χώρα όπου βασικός «παίκτης» στο κεφάλαιο παιδεία είναι ο ΣΕΒ, ο οποίος μάλιστα κάνει ότι γουστάρει στο θέμα και κανείς δεν του κουνιέται. Τελικά το ucy πέτυχε στον στόχο του. Για την ώρα. Να πάρει τα καλύτερα μυαλά μιας γενιάς και να τα μετατρέψει σε αυτιστικά άτομα, τα οποία βγαίνοντας μετά στην κοινωνία γίνονται άτομα τα οποία μέχρι και πίπες θα πέρνουν από τα αφεντικά για να μπορέσουν να έχουν μια ανεκτή ζωή, χωρίς όνειρα και οράματα, μιας και όλα αυτά θα έχουν καταστραφεί μεθοδικά από τον τεράστιο μηχανισμό που λέγεται « Πανεπιστήμιο Α.Ε.» Το πανεπιστήμιο μας έχει καταδικάσει σε έναν βίο αβίωτο. Μια ζωή εν τάφω. Ελπίζω όποιος το διαβάζει αυτό να μην τα βάψει κατευθείαν μαύρα, αλλά να αναπτύξει τις σωστές άμυνες και τα ανάλογα αγωνιστικά αντανακλαστικά. Να οργανωθεί και να παλέψει. Να γίνουμε πολλοί, γιατί οι καιροί που πλησιάζουν είναι χαλεποί, και εάν δεν πέσει έστω και ένα βόλι, εάν δεν γίνει έστω και μια διαδήλωση, εαν επιμείνουμε να μην πέρνουμε την ζωή μας στα χέρια μας, απο ‘δω και πέρα θα έρχονται μόνο σφαλιάρες και ταπεινώσεις.
Duke

DEVO - Gut Feeling live NOT in Japan 1980

Οι τύποι είναι απλά θεοί.

ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΣΠΑΡΓΑΝΑ

Σε όλους τους Τομ Τζόουτ που αγωνίζονται για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Το συλλογίστικα πολλύ......πως ένας άνθρωπος έχει δικά του ένα εκκατομύριο στρέμματα, την ώρα που εκατό χιλιάδες ξώμαχοι, καλοί δουλευτάδες, πεθαίνουνε της πείνας. Κι αναρωτιώμουν αν μαζευτούν όλοι οι δικοί μας και βάλουν τις φωνές, όπως φώναζαν εκειν’ οι λιγοστοί έξω απ’ το κτήμα Χούπερ.....
Τζων Στάϊνμπεκ, Τα Σταφύλια της Οργής.


Μεσημέρι. Οδός Σόλωνος, χαμηλά, κοντά στα Εξάρχεια. Απέναντι από το κτίριο της Νομικής. Μια μορφή έχει ανέβει στην ταράτσα της πολυκατοικίας, έχει σκαρφαλώσει πανώ στο κάγκελο που βρίσκεται στην άκρη της οροφής και ετοιμάζεται να πέσει. Κάποιος άλλος είναι εκεί κοντά. «Μην πλησιάζεις», του φωνάζει. «Θέλω απλά να πέσω, να τελειώσουν όλα. Φτάνει πιά. Δεν θέλω να είμαι ένα τίποτα. Ως εδώ! Επιτέλους να τελειώνω με αυτή την σκατοζωή!ΜΕΙΝΕ ΜΑΚΡΥΑ! ΜΕ ΑΚΟΥΣ;» Ο άλλος παραμένει ασάλευτος, στα δύο μέτρα από εκείνον που θέλει να πεθάνει «Κάνε όπως θέλεις, αλλά πρώτα, σε παρακαλώ κατέβα, έτσι να πάμε για έναν καφέ. Θέλω, πριν να κάνεις το παραμικρό, να με ακούσεις για λίγο. Έτσι να κουβεντιάσουμε λίγο. Να σου πώ και τη δικιά μου γνώμη. Και μετά κάνεις ότι γουστάρεις. Ένα έχω να σου πώ. Δεν έιμαι ούτε μπάτσος, όυτε ψυχίατρος, ούτε τίποτα. Ένας απλός περαστικός είμαι, που κατάλαβε τι πας να κάνεις.» Η μορφή κάνει να γυρίσει προς αυτόν που μιλά αλλά πάνω στο γύρισμα γλιστράει. Μια βουτιά στο κενό....

Freeze frame. Αυτή είναι η ζωή μου. Και προφανώς έχω μόλις φτάσει στο ναδήρ.

Rewind. Ίσως το πρόσφατο παρελθόν μου να μπορέσει να εξηγήσει μερικά πράγματα. Πέντε χρόνια πίσω. Είμαι 26, έχω μόλις τελειώσει σπουδές, έχω καθαρίσει με το στρατό, και είμαι στη γύρα για δουλειά. Εχω την σχέση μου και είμαι στον πλανήτη Happy. Στέλνω τα βιογραφικά σε σετ των χιλίων, για να πάρω 2-3 απαντήσεις από εργοδότες. Πάω από τις 6 το πρωί στα μέρη όπου θα γίνουν οι συνεντεύξεις, για να μάθω ότι είναι και άλλοι τετρακόσιοι στη σειρά. Ώσπου σου έρχεται μια ευκαιρία. Σκατά ευκαιρία δηλαδή. Γραφειάς σε εργοστάσιο ψυγείων. Εφτακόσια ευρώ το μήνα, ωράριο όση ώρα πέρνει για να τελειώσω τρεις ντάνες δουλειά και να είναι στην ώρα της. Χάλια δηλαδή. Αλλά όπως πάντα υπάρχει ο φόβος να μην βρεθεί κανένας ποιο απελπισμένος να σου φάει τη δουλειά.

Ο ελεύθερος μου χρόνος γινόταν όλο και λιγότερος και οι συνευρέσεις μου με αυτήν όλο και πιο αραιές. Μετά από λίγο καιρό, όταν με στέλνανε για επαγγελματικά ταξίδια, αυτές οι συνευρέσεις μετατράπηκαν σε ένα-πήδημα-στα-γρήγορα-αραιά-και-που . Ώσπου τελείωσαν. Και τώρα είμαι ολομόναχος. Η σκατένια δουλειά του να είσαι μεσαίο στέλεχος σε επιχείρηση. Λίγα λεφτά, απαράδεκτες ώρες δουλειάς, επαγγελματικά ταξίδια και άγιος ο θεός. Ακόμα και τα επαγγελματικά ταξίδια ήταν μια κόλαση. Μια μινιατούρα της ζωής μου. Μια μικρή βαλίτσα, πάντα έτοιμη για αναχώρηση. Μέσα έχει ξυριστικά, 4-5 αλλαξιές ρούχα, ένα σακάκι (το άλλο το έχω στο χέρι) και ένας φορτιστής για κινητό και laptop. Το λάπτοπ πάντα μαζί μου στην καμπίνα, μπας και κάνω δουλειά όσο ταξιδεύω.
Φτάνω στο Heathrow. Γυρίζω το ρολόι τρεις ώρες πίσω και γραμμή για το ξενοδοχείο. Η για τις διαπραγματεύσεις. Δε βλέπω το Λονδίνο ούτε για μια ώρα. Είναι μονάχα οι τα κτίρια που βλέπω από τα τζάμια του αυτοκινήτου, καθώς πάω στον τελικό προορισμό μου.
Παρίσι
Βαρκελώνη
Ντουμπάι
Λισαβώνα
Νεα Υόρκη
Τόκυο
Μόσχα
Βερολίνο
Άμστερνταμ
Χαράρε
Κέηπ Τάουν
Κάιρο
Μέξικο Σίτι
Ρίο
Όπου πάω η ίδια εκνευριστική ρουτίνα. Για μένα τα επαγγελματικά ταξίδια είναι μόνο δουλειά. Αρκετά cost-effective για το αφεντικό, που δεν θέλει έξτρα μέρες χαζολογήματος στην πόλη για τους υπαλλήλους. Εμείς να δουλεύουμε σαν τα σκυλιά και αυτός να αράζει άνετος στα Κωλονάκια και τα Κεφαλάρια μοστράρωντας τη Φεράρι μπας και περάσει για γαμπρός και μαγκάκι περιοπής. Αυτά πρέπει να περνάω για να μπορέσω να βγάλω αρκετά για να ζήσω. Αισθάνομαι μόνος, αδύναμος, φοβισμένος και νευριασμένος. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, αλλά κάπως έτσι.

Πολλές φορές το σκεφτόμουν να δώσω τέλος. Όσο πιο γρήγορα και ανώδυνα γίνεται. Η αλήθεια είναι όμως ότι όλες τις φορές έκλασα μπάμιες. Έκανα πίσω την τελευταία στιγμή. Ώσπου ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Πτώχευση της εταιρίας. Το αφεντικό λέει ότι δεν είχε αρκετά λεφτά για να περπατήσει το πράγμα. Ναι καλά. Βγήκα στο δρόμο τρέχωντας, χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Και επειδή τα κεντρικά γραφεία (όπου και δούλευα χωμένος στο μικρό μου γραφειάκι) δεν έχουν κάποιο μπαλκόνι για να φουντάρω απο εκεί, ούτε και πρόσβαση στην ταράτσα, κατέβηκα αλαφιασμένος τη Σόλωνος. Μπήκα στο πρώτο ψηλό κτίριο που βρήκα, ανέβηκα τρέχωντας τις σκάλες μέχρι την ταράτσα και να ‘μαι εδώ. Έτοιμος να σκάσω σαν το πεπόνι στο οδόστρωμα. Ένα ουράνιο πλαφ και τα μυαλά μου κυμάς στο πεζοδρόμιο. Έλα όμως που ξανά έχω τις αμφιβολίες μου. Και αυτός ο περαστικός που μου λέει να κάτσω για έναν καφέ μαζί του να μου πει ότι έχει να πει πριν κάνω το οτιδήποτε. Κάνω να γυρίσω, γλιστράω και πέφτω στο κενό. Όμως μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, μια χερούκλα με έχει πιάσει. «Έλα φιλαράκι σε έπιασα, κάνε κουράγιο λίγα δευτερόλεπτα και θα πατήσεις έδαφος». Γυρνάω προς τα πάνω και τον βλέπω καθώς με τραβάει. Το παρουσιαστικό του δεν φέρνει καθόλου σε μπάτσο, μάλλον φαίνεται για τύπος του «καλού Σαμαρείτη». Τζινάκι ελαφρώς φθαρμένο, μακρύ άσπρο μαλλί, πουκαμισιά, γύρω στα 35. Κάνας καθηγητής θα είναι. Ή μήπως εργάζεται κάπου; Και λίγο ξενόφατσα μοιάζει.

Τελικά το μόνο πλαφ που ακούγεται είναι αυτό που κάνουν τα παγάκια στον φραπέ του ταχυφαγείου από κάτω. Ο συζητητής μου πίνει σιγά σιγά το τσάι του. «Ξέρεις», μου λέει «κατάλαβα τι πήγαινες να κάνεις από το βλέμμα σου. Και το γεγονός ότι μπήκες στην πρώτη πολυκατοικία που βρήκες, μου έβαλε πολλές ιδέες. Το έχω ξαναδεί αυτό. Πίσω στην πατρίδα όταν είχαμε την μεγάλη οικονομική κρίση έβλεπα πολλά τέτοια πρόσωπα. Βασικά είχα βρεθεί σε μια παρόμοια θέση με ‘σένα. Έίχα απελπιστεί και ήθελα απλά να πεθάνω. Χάιμε Ταρντέλλι....Χαίρω πολλύ.»

«Γιώργος Χατζηαργύρης», απαντώ « Ιταλός ε;». «Περίπου» λέει αυτός «είμαι Τάνο, δηλαδή είμαι Αργεντίνος, αλλά έχω καταγωγή από Ιταλία. Φαντάζομαι θα με ρωτήσεις πως ξέρω καλά τη γλώσσα σου. Τέσσερα χρόνια φιλοσοφία στο Μπουένος ΄Αιρες και τέσσερα χρόνια στη ξένες γλώσσες και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Και κατάφερα να έχω και κάποια χρόνια στο κουρμπέτι πριν ακόμη γίνω τριανταπέντε. Με πιάνεις; Όταν έγινε το μεγάλο κραχ στην Αργεντινή, δούλευα ως δημοσιογράφος, σε εφημερίδα. Λίγα λεφτά, πολλές ώρες δουλειάς, ελάχιστος ελεύθερος χρόνος. Και ξαφνικά έμεινα άνεργος.» «Ώπα σαν να μου λες το βιογραφικό μου.» «Δηλαδή;» « Απόφοιτος οικονομικών επιστημών, δουλεύω σαν κατώτερος λογιστής σε εταιρία. Εργοστάσιο ψυγείων... και μόλις κλείσαμε.» «Άσχημο αυτό. Να μένεις χωρίς δουλειά. Σχεδόν ντροπιαστικό. Και όταν έχεις στόματα να θρέψεις ακόμη χειρότερο. Βέβαια ούτε και ‘γω είχα οικογένεια όταν μου έλαχε αυτό, αλλά ήξερα πολλους οικογενειάρχες που έμειναν επί ξύλου κρεμάμενοι όταν έκλεισε η εφημερίδα. Αλλά σε μας έγινε κάτι το πρωτόγνωρο. Ενώ είχαμε απελπιστεί, κάποιος πέταξε την ιδέα να πάρουμε την εφημερίδα υπό τον έλεγχο μας εμείς, οι εργαζόμενοι. Έλεγε ότι αφού το τυπογραφείο και τα γραφεία είναι στο ίδιο κτίριο, γιατί δεν τα καταλαμβάνουμε, για να την λειτουργήσουμε εμείς. Πήγαμε λοιπόν και κάναμε κατάληψη. Και μετά την ξανακυκλοφορήσαμε.»

« Καλά και πως έγιναν όλα αυτά; Κατάληψη, εργατικός έλεγχος, λίγο παράξενα μου ακούγονται.» «Κοίτα, αρχικά κάναμε μια απογραφή των μηχανημάτων και των υλικών. Τα συγκρίναμε με τα επίσημα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας και είδαμε ότι πολλά από αυτά έλειπαν. Πήγαμε στο δικαστήριο, και το δικαστήριο αποφάσησε ότι ο εκδότης έκλεψε τα μηχανήματα αυτά από την εταιρία, και τα πούλησε για να βγάλει κέρδος. Και έτσι μας επέτρεψε να λειτουργούμε την εταιρία. Αποφασήσαμε την εταιρία να την διοικεί η Γενική Συνέλευση των Εργαζομένων. Υπάρχει βεβαια και ένα Δ.Σ., αλλά αυτό είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητό και είναι αιρετό. Δηλαδή, αποτελείται από εκπροσώπους των εργαζομένων σε κάθε τομέα, αλλά οι αντιπρόσωποι αν δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, μπορούν ανα πάσα στιγμή να αντικατασταθούν, και στη θέση τους να εκλεγούν άλλοι. Οι δημοσιογράφοι αποφασίζουν για τα άρθρα που θα βγουν, οι σελιδωτές για το πως θα τυπωθεί η κάθε σελίδα, οι τυπογράφοι για το μελάνι που θα χρησιμοποιηθεί, το είδος του χαρτιού, κλπ. Δηλαδή ο καθένας αποφασίζει τι είναι το καλύτερο ανάλογα με τη δουλειά του. Γιατί κάποιος που κάνει μια δουλειά είναι συνήθως αυτός που ξέρει πως μπορεί να γίνει αυτή η δουλειά καλύτερη. Βάλαμε και έναν «κουμπαρά» μεταξύ μας, και μαζέψαμε λεφτά για να μπορέσουμε να αγοράσουμε τα απαραίτητα μηχανήματα. Δηλαδή την πρέσα του τυπογραφείου, και μερικά κομπιούτερ. Και μετά αρχήσαμε τη δουλειά. Όλοι είχαμε βασικά τις ίδιες απολαβές, αλλά αυτές αυξάνονταν ανάλογα με τις ανάγκες μας. Αν κάποιος είχε οικογένεια, έπερνε περισσότερα λεφτά από κάποιον που δεν είχε. Αν κάποιος είχε να φροντίσει τους γονείς του ή τη γυναίκα του, έπερνε περισσότερα λεφτά από όσους δεν είχαν τέτοια υποχρέωση. Αν κάποιος ήταν άρρωστος, ή είχε άρρωστα παιδιά, η εταιρία του πλήρωνε γιατρό, φάρμακα και εαν χρειαζόταν νοσοκομείο. Έτσι ο καθένας έπερνε καλά λεφτά, είχε απόλυτο έλεγχο πάνω στη δουλειά του. Και η εφημερίδα γινόταν όλο και καλύτερη σε ποιότητα, παρά το γεγονός ότι την πουλάγαμε σε χαμηλότερη τιμή από όταν ήταν του αφεντικού.»

«Και ο κόσμος πως την υποδέχτηκε;» «Με αγάπη. Έλεγαν...επιτέλους να μια σωστή εφημερίδα, με καλούς δημοσιογράφους που δεν γράφουν ότι τους λένε τα αφεντικά. Την αγόραζαν μετα μανίας. Ακόμα και τώρα έτσι είναι. Για να καταλάβεις αλλάξαμε όλα τα θέματα στην εφημερίδα και βάλαμε θέματα που αφορούν περισσότερο πράγματα που αφορούν την καθημερινή ζωή του μέσου Αργεντίνου, αλλά και τι γίνεται στον κόσμο.Βάλαμε ανταποκριτές σε όλη τη Λατινική Αμερική, αλλά και σε όσες χώρες φαίνεται κάτι να αλλάζει δραστικά. Γαλλία, Ελλάδα, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, Βρετανία, όπου υπάρχουν ισχυρά κινήματα και ανταποκριτής. Και αποφασίζουμε μαζί με τους συναδέλφους του διεθνούς ρεπορτάζ για το σε ποια θέματα θα γίνουν αφιερώματα στο κυριακάτικο φύλλο, ποιο άρθρο θα μπει πότε και ταα λοιπά. Κάθε βδομάδα συνδεόμαστε μέσω skype και τα αποφασίζουμε αυτά, δημοκρατικά.» «Μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα. Αλλά αντιδράσεις δεν υπήρχαν;» «Κοίτα αυτές πάντα υπάρχουν. Το αφεντικό μας έστειλε την αστυνομία πολλές φορές. Αλλα ξέρεις τι; Στους μεγάλους αγώνες, ο κόσμος συσπειρώνεται. Τους διώχναμε τους μπάτσους. Και όταν έρχονταν με ενισχύσεις, φέρναμε και εμείς τις δικές μας. Έρχονταν και σύντροφοι από άλλα κατειλημένα εργοστάσια και βοηθούσαν. Και μετά από λίγο καιρό ερχόταν και ο κόσμος για να τους σταματήσει. Καταλαβαίνεις; Ήμασταν η φωνή όλων αυτών ανθρώπων που καταπιέζονταν επι τόσο καιρό απο την κυβέρνηση. Όλων αυτών των ανθρώπων που τους λήστευε καθημερινά ο καπιταλιστής, το αφεντικό. Είμασταν οι νοικοκυρές που
βάραγαν τις άδιες κατσαρόλες στις διαδηλώσεις. Είμασταν οι άνεργοι που συγκρούωνταν με την αστυνομία. Είμασταν οι μαθητές που ζητούσανε καλύτερα δημόσια σχολεία. Είμασταν οι φοιτητές που ζητούσαν πανεπιστήμια χωρίς δίδακτρα. Είμασταν οι καταληψίες που υπερασπίζονταν τις δουλειές τους. Είμασταν οι «τρελές» της Πλατείας του Μάρτη που ακόμη προσπαθούν να μάθουν τι απόγιναν τα παιδιά και τα εγγόνια τους που εξαφανίστηκαν κατά τη Χούντα του Βιντέλα. Είμασταν, και ακόμη είμαστε, η φωνή ενός λαού που ζητά αυτά που του ανήκουν, τα αυτονόητα. Ψωμί, παιδεία, ανθρώπινα δικαιώματα, εργασία, υγεία. ΄Ολα αυτά τα αυτονόητα δικαιώματα που στερούν από τον απλό κοσμάκη στις φτωχές χώρες, και προσπαθούν διακαώς να τα πάρουν πίσω και απο τον κόσμο στις πλούσιες χώρες. Και βέβαια αυτός ο κόσμος δεν θέλει να τη χάσει αυτή τη φωνή. Και αυτός ο κόσμος βρέθηκε στο πλευρό μας. Μπήκε πολλές φορές ανάμεσα στους μπάτσους και εμάς , για να μας υπερασπιστεί, γιατί έτσι υπερασπιζόταν και το δικό του δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα, να απεργεί, να διεκδηκεί.»
Αναρωτήθηκα αν θα μπορούσα να κάνω και εγώ κάτι τέτοιο. Αλλά μια γρήγορη σκέψη μου έσβησε τις όποιες αμφιβολίες. Στη Γαλλία ο κόσμος με πορείες και διαδηλώσεις ματαίωσε το CPE. Στην Οαχάκα, στο Μεξικό, οι εξεγερμένοι λαοί της περιοχής ήταν αφέντες της πολιτείας για αρκετό καιρό. Στην Αργεντινή οι καταληψίες των εργοστασίων. Και εδώ την Ελλάδα οι αγώνες των φοιτητών και των εργατών γιγαντώνονται, ο κόσμος δείχνει τη δυσαρέσκεια του απέναντι στο σύστημα όλο και ποιό ανοιχτά. Έχουνε πατήσει τα σταφύλια της οργής οι κυβερνώντες. Και είναι καιρός να τους δείξουμε ότι η αγανάκτηση του κόσμου, σημαίνει και το τέλος τους. Θα το κάνω. Σηκώνομαι να βγω από το ταχυφαγείο. Πέρνω το νούμερο του τηλεφώνου του.

«I think this is the begining of a beautyful friendship» του λέω, σαν άλλος Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ, αλλά αυτός αμέσως με διορθώνει.
«Μια όμορφη επανάσταση πάμε να ξεκινήσουμε, όχι απλά μια φιλία.»

Και όλα αυτά πριν ξεχυθώ στους δρόμους της Αθήνας, με νέα ορμή, για να οργανώσω τον κόσμο. Διασχίζω γρήγορα τη Σόλωνος και πάω προς τα γραφεία, μπας και βρω κανένα συνάδελφο να πάμε μαζί στο εργοστάσιο να κάνουμε μια γενική συνέλευση όλοι οι εργαζόμενοι. Μου έχουν μπει πολλές ιδέες. Στο δρόμο μουρμουρίζω τα λόγια του Τομ Τζόουτ, και με κάθε πρόταση νιώθω πιο ζωντανός. Στο τέλος τα λέω μεγαλοφόνως μονοκοπανιά.

Θα βρίσκομαι παντού....όπου κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις. Όπου αγωνίζονται οι πεινασμένοι για να βρουν να φαν’, θα ‘μαι κ’εγώ εκεί. Όπου κανένας πολιτσμάνος χτυπάει κάποιον άνθρωπο, θα ‘μαι και γω στη φωνή των οργισμένων ανθρώπων και ...θα ‘μαι μες το γέλιο των παιδιών σαν είναι πεινασμένα και ξέρουν πως το φαγητό ειν’ έτοιμο. Και όταν ποια οι δικοί μας θα τρων απ’ όσα οι ίδιοι αναστήσουν,και όταν ποια θα ζούνε μεσ’ τα σπίτια που χτίσανε οι ίδιοι, ε, θα ‘μαι κ’εγώ εκεί. Αν είναι όπως τα ‘λεγε ο Κέιζυ θα ‘μαι κ’ εγώ εκεί.

El Señor Antipirina - ΦΕΥΓΩ

Φεύγω για διακοπες και βαζω λουκέτο για λιγο καιρό ακόμη....σας αφήνω να απολαύσετε, όμως.....

αφιερωμένο στην Urban Tulip, που μάλλον το χρειάζεται

SkaP El Vals del Obrero (Incontrolable)

Finaly ska-p have the solution......resistencia

Gogol Bordello - Ultimate (High Quality - Bratislava)

To all of us who are forced to do things that we don't want to, or participate in situations we don't like...


If we are here not to do.....

Mr Tsipras

What did you mean when you stated that SYN is watching AKEL closely and learning from AKEL how to go in power?
a)that SYN will cooperate for a term in a government with PASOK and LAOS before you run for Prime Minister

b) that SYN will adopt Stalinist policies within its rank and file, but also neoliberal policies once it goes in government?

c) That your first goal will be to become president of the parliament, and then prime minister.

Please answer