Ρε εδώ γίνεται της ανωμαλίας!! (Hilton, Πρωτοχρονιά 6 το πρωί)

Το γεγονός ότι ο χρόνος ξεκίνησε έτσι, έχει τίποτα να πει για το καινούριο έτος; Η καλή μέρα φαίνεται απο τόσο πρωί; Ή μήπως τελικά δεν είμαι καθόλου για αυτού του είδους τον κόσμο;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το ιστορία άρχησε ως εξής. Λίγες ώρες μετά το χτύπημα του νέου έτους (κατά τις τρείς το πρωί), ξεκινήσαμε, με τις ξαδέρφες μου, για γνωστή βίλλα στο Ψυχικό όπου γίνεται γνωστό, σχεδόν οργιώδες πάρτυ με παρακμιακούς yuppies. Παραδοσιακά σε εκείνο το πάρτυ τα βλέπεις όλα (ή έτσι νόμιζα μέχρι σήμερα). Φτασμένους σαραντάρηδες, και αναλογης φάσης τριαντάρηδες και τριαντάρες, σε διάφορες φάσεις μέθης. Και να σπάνε τόνους πιατικών στην πίστα, με μουσική της οποίας επιμελείται ο γνωστός και μη εξαιρετέος (ραδιοπειρατής, δj, σκυλάς και άλλα πολλά) blackman. Έλα όμως που ΄φετος δεν υπήρχε πάρτυ, αλλά αστυνομικοί φρουροί έξω από το σπίτι (κάτι λέγεται για μπλέξιμο σε υπόθεση με αρχαικαπηλεία, αλλά δεν είναι εδώ το θέμα μας).


Μετά από αυτή την απογοήτευση λοιπόν κατεβήκαμε σε ένα πάρτυ που έκανε η ΑΣΟΕ στα Palmier Bistrot που βρίσκονται απέναντι από το Ledra Mariott. Φοιτητικό πάρτυ με είσοδο 25 euro δεν έχω ξαναδεί....Το άλλο που μας ψιλοξενέρωσε ήταν ότι το όλο σκηνικό παρέπεμπε σε μια φαση « πάρτυ της ΠΑΣΠ-ΝΔΦΚ». Το μεγαλύτερο μκομμάτι του έκει κόσμου έμοιαζε με κομματόσκυλα της ΠΑΣΠ ή της ΔΑΠ (η ΠΚΣ εξαιρείται μιας και πάει άυτανδρη στον Καζάκο, ενώ τα ΕΑΑΚ και το Δίκτυο προτιμούν να κάνουν πάρτυ στις σχολές). Οπότε κάπιοι είχαν την ιδέα να μας παρασύρουν μέχρι το Hilton, και συγκεκριμένα μέχρι το Sky Lounge, την περίφημη ταράτσα του Hilton. Περιττό να πωότι στο Hilton γινόταν λαϊκό προσκύνημα....Η καλύτερα είχαν κατέβει όλοι οι high class τύποι των Βρείων Προαστείων, της Γλυαφάδας και του Κωλονακίου. Για να καταλάβετε, βρήκαμε θέση απέναντι από το Κάραβελ, το οποίο βρίσκεται καμια 300ρα μέτρα μακρυά από το Χίλτον. Όχι ότι μας χάλασε το περπάτημα στο κρύο βέβαια. Πάντως το ταπεινό Golfάκι με το οποίο κατεβήκαμε ήταν μια παραφωνία ανάμεσα στις Μερσεντές , τις BMW και τα πανάκριβα SUV, που είχαν παρκάρει στην περιοχή. Και όλο αυτότο τζέρτζελο βέβαια γιατί έκει έπαιζε (στο ισόγειο) ο σούπερ dj Vasilis Tsilichristos (τι super δηλαδή, μια μετριότητα είνα, ο gpal είναι πολλύ καλύτερος, απλά δεν παίζει στο Privilege). Μια τέτοια μαλακία μας δέρνει που δεν μπορούμενα αντέξουμενα μην κάνουμε θεούς τις δευτεράτζες....Να φανταστείτε λίγο παρακάτω έβαζεμουσική ο Hiroshi Watanabe ένας από τους καλύτερους dj της υφηλίου, αλλά μπρόστα στο να πάρουν απουσίες από το privilege.....Για την ιστορία....30 ευρώ το εισητήριο για τον Τσιλιχρήστο, 50 για τον Watanabe. I guess I made it clear which one I would see if I could spare the money...

Τέλος πάντων , επιστροφή στο θέμα μας.. Φτάνουμε στο φουαγιέ του ξενοδοχείου, (το οποίο βρίσκεται απέναντι από το red room, όπου γίνεται το περίφημο γεγονός. Πέρνουμε οι τρεις μας το ασανσέρ για το μπαρ. Μαζί μας μπαίνει ένα ζευγαράκι . Αυτή γύρω στα 25, ντυμένη όπως κάθε κοσμική «κυρία» (βασικά τρόπαιο), που έχει βγει στη μόστρα ώς, το γκομενάκι που πηδάει ο μάγκας μας. Ο τύπος, γύρω στα σαράντα, μεέναν αέρα επιτυχίας που έφερνε λίγο προς αλαζονία. Και ακολουθεί ο εξής διάλογος
Ξ= ξαδέρφη
ΜΞ= μακρινή ξαδέρφη
ΦΓ- Φραγκάτος Γκόμενος
ΧΓ=Χαϊκλασάτη Γκόμενα
(....)=μετάφραση από τα βλέμματα τους
Ζ=Ζάππα
ΦΓ-(πάμε κούκλα να σου δείξω τη σουίτα)
ΧΓ-(Αχ!!!!θα έχει και σαμπάνια ε;)
ΦΓ-(Οφ κορς μωρό. Να μη σε κακομάθώ; Από που νομίζεις ότι ήρθα; Το Περιστέρι;)
ΧΓ-(Ρε κοίτα αυτούς τους αλήτες...πάει χάλασε το Hilton....για κάτσε....κάπου την ξέρω αυτήν)
Ζ-Άντε να δούμε τι έιναι αυτό το περίφημο sky lounge
ΦΓ-( Απο ποιόν πλανήτη ήρθαν αυτοί; Άκου εκεί να μην έχουν πάει ποτέ στο sky lounge!!!!! Πλάκα θα κάνουν)
Ξ- Με τρώει η περιέργεια
ΦΓ-(Ωχ αλήθεια λένε!!! Κάτσε να το παίξω λίγο μάγκας, τώρα που με πέρνει...κάτσε να επιστρατεύσουμε το πούρο Αβάνας)
ΧΓ- Ρε σύ....σε ξέρω από το σχολείο έτσι
Ξ- Πιθανόν.....γνωστή μου φαίνεσαι
ΧΓ- (Ωχ αμάν! Έπεσα στη μη κοσμική πλευρά του σχολείου) Ναι ρε κάναμε μαζί Γαλλικά στο Λύκειο! Τι κάνεις;
ΦΓ-( Βγάζοντας το πούρο) Γειά σας παιδιά (απο τον Άρη ήρθατε; Ή από το Μπουρνάζι; Μπα μάλλον γι Εξαρχειώτες μου κάνετε)
ΧΓ-(Επιτέλους φτάσαμε στον όροφο....δεν τους αντέχω αυτούς τους παρακατιανούς)
Και εξαφανίζονται 2 ορόφουςπριν την ταράτσα
ΜΞ- Λίγο μεγάλος δεν ήταν ο τύπος;
Ξ- Ναι ρε είχε και ψιλοτουπεδάκι
Ζ- Ε, ρε κάτι όργια πουκυκλοφορούν.....

Φτάσαμε στο bar την ώρα που έκλεινε, οπότε είπαμε να γυρίσουμε πίσω στο φουαγιέ να χαζέψουμε τα σούργελα με τα πολλά ευρώ. Η κατάσταση που επικρατούσε εκεί ήταν χαοτκικός. Λαμόγια, πιτσιρικάδες με περιβολή επιτυχημένου σαραντάρη επιχειρηματία, πιτσιρίκες με συμπεριφορά......συζύγου λαμόγιου, νέοι χωρίς προοπτική και μέλλον, μόνο μια απορία του τύπου «τι θα φάμε και από που». Εικοσάρηδες που πήραν τη Ferari με τα λεφτά του μπαμπά για να εντυπωσιάζουν τις γκόμενες, γιατί από εσωτερικό είναι τελείως κενοί. Γκόμενες πυ ψάχνονται για να βρουν τέτοιους ηλίθιους μπας και τη βγάλουν τη ζωή τους στην ευκολία. Μια γενιά καταδικασμένη να ζει στη σκιά των γονιών της και να το απολαμβάνει. Μια γενιά που θα βασανίζεται από τη ζωή στην απραξία και την απλιστία. Παιδιά 20 χρόνων με μοναδικό όνειρο την ζωή στη χλιδή και το τίποτα....Μια ζωή δανεική, μια ζωή που τους την προορίζουν και δεν θα πάρουν ποτέ στα χέρια τους.......
Ξ- Ρε σεις δεν σας φαίνεται παράξενο το σκηνικό εδώ;
Ζ-Παράξενο; Παράξενο; Ρε εδώ γίνεται της ανωμαλίας! Είμαστε μέσα στα φρικιά!!!ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑ!.

Πείτε με συντιριτικάρα,όμως αυτή η κατάσταση εμένα με τρομάζει. Υποτίθεται ότι ως νέοι άνθρωποι πρέπει να ακολουθούμε τον δικό μας δρόμο, τις δικές μας επιλογές, να εργαζόμαστε πάνω σε δικά μας σχέδια, ανεξάρτητοι. Αυτό όμως που βλέπω είναι ένα τραγικό trend. Μια γενιά χωρίς όνειρα, απλά με μια dog eat dog διάθεση να προσπαθεί να τα κατασπαράξει όλα, να αποροφήσει εντελώς το πρόσκαιρο πνεύμα το καπιταλισμού, υιοθετώντας στο έπακρο την καπιταλιστική ηθική. Μπορεί να είμαι παιδί αστικής οικογένειας, αλλά προσωπικά τρέμω στην ιδέα του να ακολουθήσω τα βήματα των γονιών, και εξτασιάζομαι από τη σκέψη του να κάνω τα δικά μου, αδέξια, βήματα στη ζωή.

I want my life, όχι την ζωή εκείνων των λιμοκοντόρων με τα πανάκριβα κουστούμια, που ξεροσταλιάζουν γύρω από ένα ακόμη νεαρό αντύτιπο της Μαριάννας Βαρδινογίανη, ή της Καλομοίρας, σαν κι’ αυτούς που βλέπω απέναντι μου όσο σκέφτομαι αυτά τα πράγματα....
Καιρός να φεύγω......

Για οσους βλεπουν ελληνικο μεγκα

Η μάνα ρέιβερ επιστρέφει, και γίνεται ξάδερφος τριανταπεντάχρονου. Τα τηλεσκουπίδια και τα παράθυρα επιστρέφουν.... Και τρώμε και τον Μπαλάσκα στη μάπα ως άλλο Αρκουδέα, και τον Πολύδωρα ως νέο Μουσολίνι......είναι και ο Ψωμιάδης που ζητά περισσότερες ζαρτινιέρες στη Θεσσαλονίκη.....help......

1 (έτος) στα 5: αριστερισμός άνευ λογοκρισίας

Είναι εκείνη η εποχή φαίνεται που ο κόσμος ξεκινά να γράφει τα blog του. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η επιδημία blogογενεθλίων. Πρώτα η Αϊσέ Δρακούν, μετά η Μικαέλλα, μετά.....μάλλον εγώ. Αυτό τον καιρό το blog γίνεται χρονιάρικο και είναι η ευκαιρία για τον ετήσιο απολογισμό. Το blog έγινε η ευκαιρία γιαα να γνωρίσω από κοντά νέο κόσμο (jim¬¬_hellas) αλλά και να βρω έναν σχετικά νέο κόσμο μπροστά μου. Διαβάζω μετα μανίας την Αϊσέ Δρακούν, και την Μικαέλλα, και μπορώ να πω ότι υστερώ σε δημιουργηκοτητα μπρόστα στις δύο τους. Μέσα σε ένα χρόνο έχω γράψει όσα ποστ γράφει η καθεμία τους σε ένα μήνα (και λιγότερο, και λιγότερο). Γελάω απίστευτα με τα παθήματα-σατηρικά του Φιρφιρή.Μακάρι μεγάλε Φιρφιρτέν να έβλεπαν και οι άλλοι τόσο ασόβαρα την κυπριακή κοινωνία. Μου τη δινει ο νεοφιλελεύθερος όταν μιλά για θέματα οικονομίας και πολιτικής, κυρίως γιατί πιστεύω ότι όσα λέει δεν διορθώνουν τα κακά της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά ίσα ίσα προσθέτουν ένα ακόμη λούκι στην πλάτη μας, όταν εφαρμόζονται. Παρ’ όλα αυτά όμως σε θέματα ανθρωπίνων διακιωμάτων ζωγραφίζει. Συμπάσχω με τους υπότες του funel. Δύσκολο το ειν’ σατυρίζων κωμικός στην εποχή μας. Αλλά μην ανυσιχέιτε σύντροφοι, ο κιοφτές γαρ εγγύς. Ακόμα γουστάρω τον πιτσιρίκο, κιας έχει πέσει. Έχω βρει δύο σχεδόν αδερφές ιντερνετοψυχές ( evitac & agrino), καθώς και συνάδελφους κραξιματίες της κυπριακής πολιτικής ( pou sou nefko pou paeis, και stravaramas). Λάτρεψα τη Βαρκελώνη και τη Λα Κορούνια, ενώ μου την έσπασε απίστευτα ο καιρός στη Γάνδη. Είδα επιτέλους το φαινόμενο Franz Ferdinand και άλλα λατρευτά γκρουπ (Echo and the Bunnymen, Strokes, Depeche Mode,Tool,Pearl Jam, Amparanoya) live. Γνώρισα απίστευτο κόσμο από τις ποιό κουφές γωνιές του κόσμου. Τελειοποίησα τα Ισπανικά μου. Πήρα μέρος σε όσα κινήματα μπόρεσα. Έκραξα πατόκορφα τον ντόπιο και μη καπιταλισμό μέσα από το blog. Συνέχισα επιτυχώς να γράφω στη στήλη μου στην Φοιτητική (τι νομίζετε μόνο απο ‘δω θα κράζω;). Ανδημοσίευσα μέσα από το blog ανακοινώσεις ομάδων ακτιβιστών, έτσι ώστε η φωνή τους να ακουστεί και λίγο παραπέρα. Γενικά προσπάθησα όσο μπορούσα να μείνω πιστός στην επαναστατική ιδεολογία και να διαδώσω την φλόγα της επανάστασης και τον εναλλακτικών ιδεών όσο ποιο πολλύ μπορούσα. Και πιστεύω ότι θα συνεχίσω, ακόμα και εάν αρχίσει να με τραγανίζει ο Μέγας Τραγανιστής, του καπετάνιου Χαντόκ (Τι; Δε διαβάζετε Τεν – Τεν στην Κύπρο; Πολλύ καλά κάνετε! Ο Gosciny γράφει πολλύ καλύτερους διαλόγους από τον Herge).

Λατρευτό είδος; Ροκ εντ Ρολ. Αγαπημένη μέθοδος αυτοκαταστροφής; Αλκοολ. Εφιάλτης; Η λήθη. Εχθρός; Τα κλειδαμπαρωμένα μυαλλά, το καπιταλιστικό σύστημα, ο Μητσοτάκης (κιας μάχεται να με βγάλει Μητσοτακηκό ο Πλαστήρας). Πατρίδα; Γη. Προορισμός; Παντού και πουθενά. Διεύθυνση Διαμονής; Χώρα των pub, Τρίτη πόρτα δεξιά, κάτω απ’ το βαρέλι με την Guiness.

Και στα δικά σας
Χαρούμενα Χριστούγεννα
Και επαναστατικό 2007

16/12 ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!

Eine halbe Tasse Staubzucker
Ein viertel Teelöffel Salz
Eine Messerspitze türkisches Haschisch
Ein halbes Pfund Butter
Ein Teelöffel Vanillenzucker
Ein halbes Pfund Mehl
Einhundertfünfzig Gramm gemahlene Nüsse
Ein wenig extra Staubzucker
... und keine Eier

In eine Schüssel geben
Butter einrühren
Gemahlene Nüsse zugeben und
Den Teig verkneten

Augenballgroße Stücke vom Teig formen
Im Staubzucker wälzen und
Sagt die Zauberwörter
Simsalbimbamba Saladu Saladim

Auf ein gefettetes Backblech legen und
Bei zweihundert Grad für fünfzehn Minuten backen
und KEINE EIER

Bei zweihundert Grad für fünfzehn Minuten backen
und Keine Eier ..

(in english) THE EGGS OF SATAN

Half a cup of dust sugar
One quarter teaspoon of salt
One pinch Turkish hashish
One half pound of butter
One teaspoon of vanilla sugar
One half pound of flour
150 gram ground nuts
A little extra dust sugar
... and no eggs

Into a bowl give
Butters stir in
Ground nuts admit and
Knead the dough

Eye Ball size piece of the dough molds
In the dust sugar rolls and
Say the magic word
Abracadabra

On a greased griddle puts and
With two hundred degrees bake for fifteen minutes
and NO EGGS

With two hundred degrees bake for fifteen minutes
and no eggs..

(in accurate english)

The Eggs of Satan

Half a cup of powdered sugar
One quarter teaspoon of salt
One pinch Turkish hashish
One half pound of butter
One teaspoon of vanilla sugar
One half pound of flour
150 grams ground nuts
A little extra powdered sugar
... and no eggs

Place in a bowl
Stir in butters
Mix in ground nuts and
Knead the dough

Mold into Eye Ball sized balls
Roll in the powdered sugar and
Say the magic word
Abracadabra

Put on a greased griddle and
Bake for fifteen minutes at two hundred degrees
and NO EGGS

Bake for fifteen minutes at two hundred degrees
and no eggs..

Επιτέλους ψώφηξε! Στα διαλα να παει και όλο του το σοϊ

http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,id=93093252

το επαιτειακόν

Αν υπάρχει ένας λόγος που με κάνει να ασχολούμαι σε αυτό το άρθρο με το Κυπριακό, αυτός είναι η υποκρισία την οποία βλέπω να επικρατεί, σε σχέση με τη λύση του. Όλοι ευαγγελίζονται τη λύση αλλά, όποια λύση και να προτείνουν είτε είναι αδύνατον να γίνει κοινά αποδεκτή, είτε δεν μπορεί να γίνει βιώσιμη. Ολοι, αριστεράς συμπεριλαμβανωμένης, ζουν υπό την ψευδαίσθηση ότι τη λύση θα την δώσουν ο ΟΗΕ και η ΕΕ. Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω, όμως, πως μπορούν οργανισμοί οι οπίοι είναι καθαρά δημιουργήματα αστικών πολιτικών ελίτ, να λύσουν νένα πρόβλημα που στη ρίζα του είναι.......ταξικό
Εξηγώ. Στο Κυπριακό ενεπλάκησαν, πέντε αστικές τάξεις. Η ελληνική αστική τάξη, που μάζι με την Ε/Κ αστική τάξη ζητούσαν ένωση. Η τουρκική αστική τάξη και η Τ/Κ αστική τάξη, που ως αντίδραση στις απαιτήσεις των δύο προαναφερθεισών αστικών τάξεων, προέβαλλε το αίτημα για τη διχοτόμιση (taxim). Και η βρετανική αστική τάξη που έπαιζε το διαίρει και βασίλευε, για να έχει υπό τον έλεγχο της την Ανατολική Μεσόγειο. Ο Κυπριακός λαός ουσιαστικά βρέθηκε εγκλωβισμένος σε ένα παιχνίδι στο οποίο ήταν ο μοναδικός χαμένος. Σε αυτό έχει την ευθύνη και η αριστερά, μιας και ΄.οχι μόνο δεν αντιστάθηκε στις ορέξεις του κεφαλαίου όπως αυτό εκφραζόταν στην Κύπρο, αλλά πολλές φορές το υπερφαλάγγιζε από τα δεξιά.Έτσι, φτάσαμε στν παρούσα κατάσταση, όπου ο λαός περιμένει μια λύση, η οποία ομως όποτε φαίνεται να εμφανίζεται, ουσιαστηκά σκαλώνει στην άρνηση της μίας ή της άλλης ελίτ. Και αυτό γιατί η κάθε προτεινόμενη λύση δεν είναι δυνατόν να αρέσει και στις δύο ελίτ μιας και αυτές λειτουργούν με την ανταγωνιστική λογική του καπιταλισμού, σε βάρος του απλού κόσμου που με τρόμο παρακολουθεί το ενδεχόμενο της λύσης να απομακρύνεται με γρήγορο βηματισμό και τα κόμματα να λειτουργούν αντιδραστικά, στην προσπάθεια τους να καμουφλάρουν το κενό που έχουν αφήσει. Αυτό γίνεται με συνθήματα κενά περιεχομένου και λύσεις σχοζοφρενικές. Τελευταία τέτοια, νόστιμη ιδέα που κυκλοφορεί, η δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία, με σεβασμό στο κοινωτικό κεκτημένο (μα δεν αναιρούν το ένα τ’άλλο;) και τη δέσμευση Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας ότι δεν θα επεμβαίνουν στα εσωτερικά της Κυπριακής Δημοκρατίας (Ναι καλά, λες και εάν τη δώσουν θα την τηρήσουν). Λύσεις του τύπου «και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο» όμως δεν οδηγούν πουθενά. Απλά μπαλώνουν προσωρινά κάποιες τρύπες.
Η αλήθεια είναι όμως ότι έχουμε χορτάσει από πρόχειρες λύσεις- φαστ φουντ, οι οποίες μόνο για εσωτερική κατανάλωση προορίζονται. Θέλουμε κάτι το ουσιαστικό, κάτι που θα χτυπήσει το κακό στη ρίζα του. Για αυτό και θα προτείνω τη λύση που προτείνουν οι περισσότεροι Τροτσκιστές αναλυτές για τα εθνικά προβλήματα. Μια σοσιαλιστική ομοσπονδία, όπου τον πρώτο λόγο θα έχουν οι εργαζόμενοι μέσα από τα σινδυκάτα τους, και όχι οι όποιες πολιτικές ελίτ. Αυτό μπορεί να ενισχυθεί, από τη δημιουργία δικοινωτικών επιτροπών επαναπροσέγγισης, σε επίπεδα γειτονιάς, δήμου, ή χώρου εργασίας. Έτσι οι δύο κοινότητες θα μπορεσουν να έρθουν πραγματικά ποιο κοντά, αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα αντιμετοπίζουν και οι δύο κοινότητες ανεξαιρέτως. Επίσης αυτό μπορεί να βοηθήσει στην διεκδήκηση ε/κ και τ/κ περιουσιών που χάθηκαν στις δικοινοτηκές ταραχές και κατά την εισβολή, αλλά και στην ομαλή επιστροφή όσων προσφύγων θέλουν να επιστρέψουν στις εστίες τους, αλλά και στην ομαλή συνύπαρξη με όσους εποίκους δεν θελήσουν να επιστρέψουν στην Τουρκία (σημ. Ένα μεγάλο μέρος των εποίκων είναι Κουρδικής καταγωγής και άρα με την επιστροφή του στην Τουρκία βρίσκεται υπό τον κίνδυνο διώξεων). Μπορεί να φαίνεται ουτοπική η λύση αυτή, αλλά τουλάχιστον είναι πιο πιθανό να επιβιώσει, και είναι εφικτή.

Λύσεις που διατηρούν το πολιτικό status quo και την κυριαρχία των αστικών τάξεων δεν υφίστανται καν ως λύσεις, αλλά διατηρούν εκείνο τον τεράστιο βραχνά που βρίσκεται πάνω απο το κεφάλι μας και λέγεται κατοχή. Τόσο η δεξιά, όσο και τα «αριστερά κοινοβουηλευτικά κόμματα» αδυνατούν να προσφέρουν μια οιαδήποτε λύση, πόσο μάλλον μια λύση που προβλέπει ένα ομοσπονδιακό κράτος που να λειτουργεί με τη λογική του σοσιαλισμού. Για αυτό τον λόγο πρέπει να ξεκινήσουμε τη δημιουργία μιας νέας αριστεράς, όπου οι αποφάσεις θα πέρνονται από τη βάση και όχι από κάποια ηγεσία, πράγμα που θα λειτουργήσει και ως μοντέλο για την λεθιτουργία της άνωθι ομοσπονδίας.

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΝ


Αν δεν πας στο φεστιβάλ rainbow, ή στην παλιά πόλη τα Σαββατοκύριακα, ή αν δεν έχεις δει το Kalabush, αδυνατείς να καταλάβεις το μέγεθος της μεταναστευτικής κοινότητας που ζει στη Λευκωσία , ή το πως ζει αυτή η κοινότητα. Στην Λευκωσία ζουν αρκετές χιλιάδες μετανάστες. Αφανείς, οι περισσότεροι. Αφανείς γιατί τα αφεντικά τους τους στέλνουν σε δουλιές « κρυμένες» από τα μάτια της καθοσπρέπει κοινωνίας, δουλιές που κανείς δεν θέλει.
Πολλοί δουλεύουν στην κουζίνα κάποιου εστιατορίου, ή λαντζέρηδες σε μαγαζιά, για ψίχουλα, Άλλοι δουλεύουν, ανασφάλιστοι, στην ύπαιθρο , είτε ως εργάτες γης, είτε ως χτίστες. Οι πιο πολλές γυναίκες εργάζονται ως οικιακές βοηθοί. Άλλες έρχονται με την ψευδαίσθηση ότι θα δουλέψουν ως γραματείς , και καταλήγουν να χορεύουν για τα αδιφάγα μάτια διαφόρων λιγούρηδων, σε ελεϊνά στριπτιζάδικα, ή ακόμα χειρότερα, να βιάζονται επί πληρωμή από τους ίδιους λιγούρηδες. Σαββατοκύριακα και αργίες είναι για αυτούς άγνωστα πράγματα, μιας και το αφεντικό απαιτεί απ’ αυτούς να είναι στη διάθεση του εφτά μέρες τη βδομάδα. Και όλα αυτά μακρυά από τη βιτρίνα. Μην τυχόν και ξυπνήσουμε από το cyprus dream. Μην τυχόν και δούμε τα χάλια του,μην τυχόν και δούμε αυτή τη μοντέρνα μορφή δουλείας και δουλεμπορίου που επικρατεί στην Κύπρο. Η Κύπρος έχει ένα από τα ποιο απαρχαιωμένα συστήματα μετανάστευσης ever. Ακόμα και τώρα οι μετανάστες έρχονται στην Κύπρο με συμβόλαια, ενώ για τις περισσότερες χώρες ΕΕ μια απλή βίζα είναι αρκετή για να μπεις στην χώρα και να ζήσεις νόμιμα. Στην Κύπρο δεν υπάρχει, νομικά, η δυνατότητα για κάποιον μετανάστη να ζητήσει μονιμοποίηση μετά την παρέλευση της πενταετίας νόμιμης διαμονής. Αντιθέτως πρέπει να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, και να περιμένει το νέο συμβόλαιο για να επιστρέψει για άλλα πέντε χρόνια, κλπ,κλπ. Στην Κύπρο το αφεντικό δίνει στο κράτος μια εγκυητική 250-600 λίρών, για να καλυφτούν πιθανά έξοδα απέλασης. Επίσης για πιθανή ανανέωση της άδειας παραμονής, στην περίπτωση που είναι καλλιτέχνηδα, η εργαζόμενη πρέπει να εμφανιστεί στγο τμήμα μετανάστευσης, με το αφεντικό της και το διαβατήριο της.... Βέβαια αυτό προσφέρει κάλυψη στους νταβατζήδες, που μπορούν και με το νόμο να κατακρατούν τα διαβατήρια των εν λόγω γυναικών όσο θέλουν. Και όλα αυτά δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας, βρίσκονται στην ιστοσελίδα του υπουργείου εσωτερικών. ΄Οσα δηλαδή υποδεικνύουν την συνενοχή, νομικά,του Κυπριακού κράτους σε αυτή τη νόμιμη μορφή δουλεμπορίου. Γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία, όσον αφορά τους ξένους εργάζόμενους στο εσωτερικό της (όσους βρίσκονται στην χαμηλή μισθολογική κλίμακα) είναι ένα μοντέρνο σκλαβοπάζαρο,όπου ο αφέντης διαμαρτύρεται, και αισθάνεται να καταπατούνται τα δικαιώματα του όταν οι σκλάβοι σηκώνουν κεφάλι.

Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι, για την κατάσταση που επικρατεί στη νήσο Κύπρο, δεν φταίνε αυτοί οι άμοιροι που ήρθαν εδώ ζητώντας μια καλύτερη ζωή. Φταίνε τα «καλά» αφεντικά που δηλώνουν ότι τους «ποτίζουν, τους ταϊζουν, τους πληρώνουν χρησους, κλπ, κλπ,κλπ» ενώ στην πραγματικότητα τους εκμεταλεύνονται στο έπακρο, και όταν πάυουν να τους είναι χρήσιμοι πια, τους πετούν σαν στημένη λεμονόκουπα στο imigration. Φταίνε τα καλόπαιδα της Αστυνομίας που καθορίζουν, πια, την μεταναστευτική πολιτική του κράτους. Ενώ ακόμη συζητάται στο θέμα της μονιμοποίησης, σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές Ντιρεκτίβες, η αστυνομία εκβίαζει μετανάστες που βρίσκονται σχεδόν στο πέμπτο έτος της νόμιμης διαμονής, με απέλαση εαν δεν φύγουν οικιωθελώς από την δουλειά τους και την χώρα, και τους εργοδότες τους με είσοδο σε blacklist, εάν δεν τους απολύσουν πριν την πάροδο της πενταετίας. Επιπλέον η αστυνομία χρησιμοποιεί τα παιδία αυτών των ανθρώπων ως ομήρους, για να κάνουν τους γονείς να παραδωθούν,και να μπορούν να απελάσουν την οικογένεια χωρίς πολλά πολλά. Φταιει το υπουργείο που δίνει πια άδειες μόνο για τέσσερα χρόνια. Ναι μεν να έρχονται να δουλεύουν, αρκεί να δουλεύουν χωρίς πλήρη δικαιώματα, να είναι το φτηνό εργατικό δυναμικό που εμείς θέλουμε, για φτηνή παραγωγή, για να στριμώχνουμε τον ντόπιο εργαζόμενο, να μπορούμε να τον βάζουμε να εργαζεται όλο και περισσότερο για όλο και λιγότερα λεφτά. Να τους βάλουμε να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο, για να βγάζουμε όλο και περισσότερα κέρδη για τις εταιρίες μας. Ζήτω η νεοφιλελεύθερη πολιτική. Ζήτω η υποχόρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας! Στο όνομα του καπιταλισμού σας διατάζουμε να ξεφωρτωθείτε κάθε τι ανθρώπινα έχετε και να αλληλοκατασπαραχτείτε για να μας εξασφαλήσετε την Μερσεντές, την πισίνα, την πανάκριβη βίλα. Και άλλα τέτοια νόστιμα, απλά και μόνο για να πλουτίσουν κάπιοι κερδοσκόποι, καπιταλιστές, λαμόγια και μαφιόζοι τους οποίους έχουμε κάνει ήρωες. Η, καλύτερα , το καπιταλιστικό σύστημα έχει κάνει ήρωες. Αστείο ε; Και όμως είναι η πικρή πραγματικότητα.

Αυτός ο «ανταγωνισμός» μεταξύ ντόπιων και ξένων εργαζομένων, που έχει επιβληθεί από τα αφέντικα, είναι απότοκο του καπιταλιστικού συστήματος. Ο μόνος τρόπος για να βελτιωθεί η κατάσταση είναι ο εξής.
1) Κοινή πάλη ανάμεσα Κυπρίων και ξένων εργαζομένων για τα δικαιωματά τους σε ίσο μισθό, κοινωνικές ασφαλίσεις και παροχές από το κράτος.
2) Κοινός αγώνας όλων των εργαζομένων για μονιμοποίκηση όσων μεταναστών πληρούν τα κριτήρια που έχει θέσει η ΕΕ.
3) Αυστηρός έλεγχος των κινήσεων της αστυνομίας απόν την κοινωνία και ανάλογες αντιδράσεις από την κοινωνία σε περίπτωση που η αστυνομία ασκεί κατάχρηση των εξουσιών της. Δεδν μπορεί η αστυνομία να καθορίζει τηνν πολιτική του κράτους σε οποιοδήποτε ζήτημα
4) Αυστηρός έλεγχος των πρακτικών του τμήματος μετανάστευσης
5) Παραχώρηση ασύλου σε όσους το αιτούνται

Μόνο με αυτό τον τρόπο θα επιτύχουμε την ενσωμάτωση αυτών των ανθ΄ρωπων,οι οπίοι, είτε το θέλουμε είτε όχι αποτελούν πυλώνα της Κυπριακής κοινωνίας

Από το blog της Νεολαίας Ενάντια στον Εθνικισμό

Μετά από ενημέρωση που έλαβε το ελληνικό τμήμα της Νεολαίας ενάντια στον Ρατσισμό στην Ευρώπη-YRE, από τις Κυπριακές οργανώσεις: Νεολαία ενάντια στον Εθνικισμό και Σύνδεσμο Κυπριο-Κουρδικής Φιλίας, για την αναιτιολόγητη και παρατεταμένη κράτηση στα κρατητήρια Πάφου του Συριο-Κούρδου αιτητή ασύλου Saaid Alhachemi, αποφάσισε να παρέμβει διαμαρτυρόμενη στις αρμόδιες Κυπριακές αρχές.

Μας είχε γνωστοποιηθεί από τις παραπάνω οργανώσεις ότι ο Saaid Alhachemi είχε αποταθεί στην Υπηρεσία Μετανάστευσης Πάφου στις 9/10 για να ανανεώσει την προσωρινή άδεια παραμονής του ως αιτητής ασύλου, όποτε και ξεκίνησε η σύλληψη και κράτηση του, γιατί όπως τότε για πρώτη φορά ενημερώθηκε είχε απορριφθεί η αίτηση του, όμως αυτή η έγγραφη απόρριψη αποστάληκε σε λάθος (!) διεύθυνση και ποτέ δεν παραλήφθηκε από τον ίδιο.

Υπό αυτή την έννοια ενημερώθηκε ότι ο φάκελος του (F 05-04869 R) είχε κλείσει και ο ίδιος θα κρατούνταν προς απέλαση. Δύο διαφορετικοί δικηγόροι, ο κ. Αλεξάνδρου και η κ. Δρουσιώτη (UNCHR) κατάθεσαν στις προσφυγή ενάντια στην απόρριψη του αιτήματος ασύλου και αντιρρήσεις ενάντια στην κράτηση του (η πρώτη από την κα. Δρουσιώτη, στις 12/10).

Και όπως επιβάλει η τήρηση των αρχών της χρηστής διοίκησης αυτές οι δύο κινήσεις ήταν αρκετές για να διαταχθεί η απελευθέρωση του Saaid Alhachemi και να οριστεί η επανεξέταση του αιτήματος ασύλου.
Παρόλα αυτά μέχρι και τις 27/10 η κράτηση διατηρούνταν, καταχρηστικά κατά τη γνώμη μας.

Μετά από ένα 24ωρο μαραθώνιο τηλεφωνικών επικοινωνιών της εκπροσώπου της ελληνικής YRE, Χριστίνα Ζιάκκα, τα δεδομένα που υπάρχουν είναι τα εξής:

η πρώτη επικοινωνία έγινε με τον επικεφαλής της επιτροπής ασύλου του υπουργείου εσωτερικών, κ. Πολυδώρου (τηλ. 22445245 ή 22445271), ο οποίος δήλωσε ενήμερος, σύμφωνος ότι δεν θα έπρεπε να συνεχίζεται η κράτηση και ως έχων δώσει ενδοϋπηρεσιακώς οδηγίες για την άρση της κράτησης.
Η δεύτερη επικοινωνία έγινε όπως ήταν το λογικό με τον επικεφαλής της αστυνομικής διεύθυνσης και κρατητηρίων Πάφου (τηλ. 26806060), όπου και ενημερωθήκαμε από τον αξιωματικό υπηρεσίας ότι ποτέ δεν έφτασε στα χέρια τους έγγραφη εντολή για την άρση της κράτησης του Saaid Alhachemi κι ότι θα έπρεπε να απευθυνθούμε στην Υπηρεσία Μετανάστευσης-γραφείο Πάφου.
Η επικοινωνία με τον κ. Πολύβιο (τηλ. 26806200), επιβεβαίωσε ότι ούτε σε αυτούς είχε φτάσει ποτέ οποιαδήποτε έγγραφη εντολή και ότι θα έπρεπε να αναζητήσουμε τον «σπασμένο κρίκο της αλυσίδας», στο γραφείο της κ. Αννυς Σακαλή, Λειτουργού Μετανάστευσης.
Όλες οι προσπάθειες να βρεθεί η κ. Σακαλή απέτυχαν. Αντί της ίδιας λοιπόν ζητήσαμε πληροφόρηση από τον κ. Ν.Θεοδώρου (τηλ. 22804404). Ο οποίος αφού αρχικά ζήτησε χρόνο να δει τον αντίστοιχο φάκελο του κ. Saaid Alhachemi, σε δεύτερη επικοινωνία μας, μας είπε ανάμεσα σε άλλα:
ότι δεν γνώριζε αν η κ. Σακαλή είχε εξετάσει τον φάκελο,
αν ήταν ενήμερη ότι είχαν κατατεθεί προσφυγή και αντιρρήσεις, έπρεπε να παύσει η κράτηση,
ότι μόνο η κ. Σακαλή έχει το μονοπώλιο να στέλνει στην αναθεωρητική αρχή εισήγηση περί ακύρωσης της κράτησης και της απόφασης απέλασης,
ότι δεν υπάρχει ορισμένος αναπληρωτής της με τα ίδια καθήκοντα, ώστε να μην μπλοκάρουν φάκελοι, με αποτέλεσμα την παραβίαση δικαιωμάτων όπως του αιτητή ασύλου κ. Saaid Alhachemi.
Ότι δεν γνώριζε σε ποιο χρόνο ο αιτητής ασύλου κ. Saaid Alhachemi θα αφήνονταν
Και ότι τελικά μόνο η κ. Σακαλή θα μπορούσε να μας ενημερώσει για την τύχη του κ. Saaid Alhachemi.
Εγιναν προσπάθειες να βρεθεί η κ. Σακαλή χθές και σήμερα μέχρι τις 3.30 το απόγευμα αλλά δεν έγινε δυνατό να της μιλήσουμε.
Από την σκοπιά μας τα ερωτηματικά παραμένουν, καθώς και η ισχυρή διαφωνία μας για την παράταση της κράτησης του Σύριου – Κούρδου πρόσφυγα Saaid Alhachemi που δεν έκανε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να ασκήσει τα δικαιώματα που του αναγνωρίζουν οι διεθνείς συνθήκες και νόμοι.

new site

Η Νεολαία Ενάντια στον Εθνικισμό επιτέλους "δικτυώθηκε"

το blog της είναι στο www.youthagainstnationalism.wordpress.com .

ΕΛΑΤΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ!

Σαν να μην έφτανε η ιστορία με το Blogme

Ποσο δμοκρατικο και νομιμο ειναι το κρατος που ζουμε τελικα? Με υπουργικη αποφαση κλείνει το cultureguide.gr παραθέτω σχετικη ανοιχτη επιστολη.

Αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες
Η νέα διοίκηση του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, υπό την προεδρία του κ. Μιχάλη Σιώψη, και το Υπουργείο Πολιτισμού, με τη σύμφωνη γνώμη του υπουργού κ. Γιώργου Βουλγαράκη και μετά από εισήγηση και προτροπή του έμμισθου συμβούλου του και δημοσιογράφου, κ. Θοδωρή Βαμβακάρη, αποφάσισε τον τερματισμό της λειτουργίας του cultureguide και την απόλυση της επταμελούς δημοσιογραφικής του ομάδας, μετά από τεσσεράμισι χρόνια συνεχούς λειτουργίας.
Ανάμεσα στους απολυμένους, μία έγκυος δημοσιογράφος και ένα άτομο με ειδικές ανάγκες με μερική τετραπληγία, ο οποίος εργαζόταν από το σπίτι.
Ο ΟΠΕΠ, το ΥΠΠΟ και ο δημοσιογράφος έμμισθος σύμβουλος του υπουργού, αποφάσισαν το κλείσμο του cultureguide.gr για μια σειρά από λόγους, που εκφράζονται μέσα από επιχειρήματα. Ας τα δούμε ένα προς ένα:

Επιχείρημα 1: Το cultureguide.gr στοιχίζει υπερβολικά στον ΟΠΕΠ και κατ#700;επέκταση στον Έλληνα φορολογούμενο.
Απάντηση: Όντως είναι έτσι. Συγκεκριμένα, το cultureguide κοστίζει περίπου 200.000 ευρώ το χρόνο. Στοιχίζει δηλαδή όσο οι μισθοί τριών συμβούλων του κ. Σιώψη, ή του κ. Βουλγαράκη. Με μία διαφορά... Όλες οι προτάσεις του cultureguide προς τη διεύθυνση του ΟΠΕΠ για εμπορική εκμετάλλευση του site απορρίφθηκαν πριν καν συζητηθούν. Εάν γίνονταν αποδεκτές, το cultureguide όχι μόνο θα κάλυπτε τα έξοδά του, αλλά θα έφερνε και κέρδος στον ΟΠΕΠ, δηλαδή στο ελληνικό δημόσιο. Ο ΟΠΕΠ όμως δεν ενδιαφέρεται να έχει έσοδα από το cultureguide, διότι στόχος του είναι να το κλείσει ούτως ή άλλως για λόγους που θα δούμε παρακάτω...

Επιχείρημα 2: Το cultureguide.gr έχει ελάχιστη επισκεψιμότητα που δεν ξεπερνά τους 150 unique users την ημέρα
Απάντηση: Μέγα ψέμμα. Παρά τις άθλιες τεχνικές υποδομές του ΟΠΕΠ και του ΥΠΠΟ, με τον κεντρικό server να τίθεται εκτός λειτουργίας σχεδόν καθημερινά για αρκετές ώρες (και άρα το cultureguide να είναι offline), και παρά την άρνηση της διοίκησης στις επανειλημμένες εκκλήσεις μας για ανανέωση και αναβάθμιση του site, το cultureguide σήμερα δέχεται πάνω από 8.500 επισκέψεις καθημερινά από όλον τον κόσμο (δείτε μόνοι σας τις εκτιμήσεις του www.statbrain.com). Εάν δεν είχαμε τα ανωτέρω τεχνικά προβλήματα και εάν είχαν εισακουστεί οι εκκλήσεις μας για αναβάθμιση, οι επισκέπτες μας θα ήταν ίσως διπλάσιοι.
Την ίδια στιγμή, το επίσημο site του ΥΠΠΟ, ο περιβόητος Οδυσσέας (www.culture.gr) δέχεται 3.500 επισκέπτες ημερησίως, δηλαδή λιγότερους από τους μισούς του cultureguide. Ένα ολοκληρωμένο ρεπορτάζ για το πόσο κοστίζει σήμερα στον Έλληνα φορολογούμενο ο Οδυσσέας στην παλαιά και την αναμενόμενη εδώ και πέντε χρόνια νέα μορφή του θα ήταν χρήσιμο. Σας ενθαρρύνουμε να ψάξετε το θέμα γιατί έχει πολύ πλάκα. Και πολύ γέλιο που ακούγεται ως τις Βρυξέλλες... Προτείνουμε λοιπόν στους κ.κ. Σιώψη, Βουλγαράκη και Βαμβακάρη, να κλείσουν τον Οδυσσέα αμέσως. Διότι με την λογική τους, εάν το cultureguide δέχεται 150 επισκέπτες την ημέρα, ο Οδυσσέας δεν έχει ούτε 60!

Επιχείρημα 3: Το cultureguide.gr το μόνο που κάνει είναι να κολλάει δελτία τύπου και να τα βγάζει online, κάτι που μπορούν να κάνουν δύο άτομα αντί για έξι.
Απάντηση: Εσείς οι συνάδελφοί μας γνωρίζετε πολύ καλά ότι δεν είναι αυτή η δουλειά μας. Οι διακρίσεις και τα βραβεία που έχουμε λάβει δεν ήταν για το πρωτοποριακό μας design γιατί κάτι τέτοιο δεν έχουμε, αλλά για την ποιότητα και το περιεχόμενο της ύλης μας. Έχουμε και λέμε:

Παροχείς πολιτιστικού περιεχομένου στον τρίγλωσσο δικτυακό τόπο της Ελληνικής Προεδρίας (eu2003.gr) το 2003.

Super Award 2003 της SuperNet για την ποιότητα του περιεχόμενου

Case study πολιτιστικής διαχείρησης από την ΑΣΟΕ, στο μεταπτυχιακό τμήμα των Decision Sciences το 2003

Α#700; βραβείο Mobius 2003 ως το καλύτερο ελληνικό πολιτιστικό site το 2003

Επιλογή από το World Summit for Information Society (WSIS) του ΟΗΕ για συμμετοχή στο World Summit Award (WSA) το 2004 για καλύτερο ηλεκτρονικό περιεχόμενο και δημιουργικότητα (best e-content and creativity example) στην κατηγορία e-government (ο διαγωνισμός πραγματοποιείται στη Γενεύη με τη συμμετοχή 139 χωρών, αλλά το cultureguide απουσιάζει λόγω μη έγκρισης της χρηματοδότησης του ταξιδιού από τον ΟΠΕΠ και ως εκ τούτου δεν συμμετέχει τελικά).

Επιλογή για συμμετοχή στο Digit World Contest του 2004 για δικτυακούς τόπους πολιτιστικού περιεχομένου, ανάμεσα σε 744 sites από 80 χώρες του κόσμου (και πάλι ο ΟΠΕΠ δεν ενδιαφέρθηκε να συμμετάσχει και χάθηκε η προθεσμία για δήλωση αποδοχής)

2ο βραβείο των Ermis Web Awards στην ενότητα "Sites for Public Sector / Non Profit Organizations" το 2004

Επιλογή από το Canadian Cultural Observatory (www.culturescope.ca) του καναδικού ΥΠΠΟ ως ένα από τα 20 καλύτερα πολιτιστικά sites στον κόσμο για να συμμετάσχει στην ιδρυτική πράξη του culturemondo.org, ενός υπερ-site που φιλοδοξεί να αποτελέσει την ομπρέλα των σημαντικότερων πολιτιστικών δικτυακών τόπων παγκοσμίως. Τελικά, το culturemondo.org ιδρύθυκε, χωρίς τη συμμετοχή του cultureguide.gr, καθώς ο ΟΠΕΠ δεν ενέκρινε την συμμετοχή του cultureguide στη σχετική διάσκεψη στην Ιαπωνία, όπου πραγματοποιήθηκε η συνάντηση (Aichi, EXPO 2005).

Επιλογή εκ νέου για συμμετοχή στη 2η παγκόσμια συνάντηση πολιτιστικών πόρταλς που διοργανώνουν τα δίκτυα Culture.mondo και Culturelink του καναδικού ΥΠΠΟ στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας (20-22 Οκτωβρίου 2006). Και πάλι ο ΟΠΕΠ απέρριψε την έγκριση για συμμετοχή του cultureguide το οποίο είχε προτείνει να διοργανωθεί στην Αθήνα η 3η συνάντηση Culture.mondo το 2007, πρόταση που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το διεθνές δίκτυο, αλλά αγνοήθηκε και πάλι από τον ΟΠΕΠ.
Μπορούμε να αναφέρουμε δεκάδες άλλες τιμητικές για τη δουλειά που κάναμε όλα αυτά τα χρόνια διακρίσεις, αλλά η μεγαλύτερη διάκριση όλων είναι η πολύ θετική γνώμη που έχουν για μας εκατοντάδες πολιτιστικοί φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό, τεράστιος αριθμός καλλιτεχνών και ανθρώπων της Τέχνης, και φυσικά των περισσοτέρων δημοσιογράφων που ασχολούνται με τον Πολιτισμό. Αυτοί γνωρίζουν την αλήθεια πολύ καλύτερα από τον κ. Σιώψη, τον κ. Βουλγαράκη και τον κ. Βαμβακάρη, οι οποίοι άλλωστε δεν έχουν και καμμία σχέση με το αντικείμενο.

Βέβαια, οι πραγματικοί λόγοι της απόφασης τερματισμού της λειτουργίας του cultureguide δεν έχουν καμμιά σχέση με τους παραπάνω. Τις πολιτικές ερμηνείες δεν θα τις δώσουμε εμείς, αλλά εσείς...

Στο δια ταύτα...
Η σημερινή διοίκηση του ΟΠΕΠ, αλλά και σε μεγάλο βαθμό οι προ του 2004 διευθύνσεις, δεν έχει αντιληφθεί ή δεν θέλει να αντιληφθεί τις απεριόριστες δυνατότητες του ηλεκτρονικού μέσου ενημέρωσης που είχε στα χέρια της. Κάποιοι φίλοι της ιδιώτες ίσως το γνωρίζουν καλύτερα. Ίσως τελικά όλα να γίνονται για το πάπλωμα; Μήπως σε λίγους μήνες δούμε το cultureguide σε ιδιωτικά χέρια κάποιου κουμπάρου; Για να δούμε...

Ηθικό δίδαγμα...
Το δράμα του ελληνικού δημόσιου τομέα και το στοιχείο αυτό που θεσμικά κάνει την Ελλάδα να απέχει έτη φωτός από τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι διπλό:
α. η τεράστια διαφθορά σε όλα τα επίπεδα, και
β. η τάση των μελών μιας κυβέρνησης να διορίζουν ανθρώπους σε δημόσιες θέσεις με βάση την προσωπική-κομματική σχέση που έχουν μαζί τους και όχι τις πραγματικές τους ικανότητες. Με τον τρόπο αυτό, υπονομεύουν το ίδιο τους το έργο.

Από σήμερα, το cultureguide είναι παρελθόν. Σας ευχαριστούμε για τη συνεργασία σας όλα αυτά τα χρόνια και ελπίζουμε να τα ξαναπούμε σύντομα μέσα από το διαδίκτυο.

Η ομάδα του cultureguide
Ηλίας Βεργίτσης
Ματίνα Μαυρομάτη
Νίκος Λεγάκης
Αφροδίτη Φούντα
Αργυρώ Ζαχαρίου
Ελένη Ηλιοπούλου
Βαγγέλης Τσούσης

ΥΓ. Όσοι επιθυμούν να διαμαρτυρηθούν για την εξέλιξη αυτή, ας το κάνουν με ένα email στις παρακάτω διευθύνσεις:

president@hch.culture.gr
minister@culture.gr

Προβολή του kalabush

ΤΟΥ ΑΔΩΝΗ ΦΛΩΡΙΔΗ

KALABUSH

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟΣ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ…

Θα προηγηθεί συζήτηση/παρουσίαση για τους κούρδους πρόσφυγες από τον

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΥΠΡΟ-ΚΟΥΡΔΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ
ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ

CINE ΠΑΝΘΕΟΝ
ΠΕΜΠΤΗ 9/11, 8.30μ.μ.
Είσοδος: £3, μαθητικό/φοιτητικό: £2

protest banner

prisoner of stupidity

Με μεγάλη οργή βλέπω, ότι συνελήφθη ο διαχειριστής του blogme.gr. Η βλακεία στην όλη υπόθεση είναι ότι συνελήφθη ο διαχειριστής, και κατασχέθηκε ο σκληρός δίσκος του γιατί....κάποιος από τους χρήστες έγραψε κάτι προσβλητικό για κάποιο δημόσιο πρόσωπο. Δεν είναι δυνάτον, για χάρη της τιμής κάποιου που «έχει τα κονέ», να καταπατώνται κατάφορα τα συνταγματικά κατωχυρωμένα δικαιώματα που έχουν οι Έλληνες πολίτες, όπως αυτό της ελευθεροτυπίας. Η επιβολή ορισμένων απόψεων μέσω της χρήσης κατασταλτικών μέσων, είναι καταδικαστέα.

Φημολογείται δε ότι ο μυνιτής είναι ο γνωστός Δημοσθένης Λιακόπουλος, τηλε-έμπορος βιβλίων, ακροδεξιά φάτσα που γυροφέρνει την περιφερειακή τιβι της Ελλάδας πουλώντας εθνικιστικό ξερατό και θεωρίες συνομωσίας. Αν είναι όντως έτσι, τότε ή το αυγό του φιδιού βρίσκεται σε φάση εκκόλαψης, ή η Ελλάδα έγινε φασιστικό κράτος χωρίς να το πάρουμε είδηση.

Το comando duke azad zappa καλεί σε συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια, την ημέρα εκδίκασης της υπόθεσης, σε ένδειξη συμπαράστασης στον άνθρωπο ο οποίος διώκεται άδικα........

duke uncensored djing, Τετάρτη 18/10

Την Τεταρτη 18/10 και η ώρα μετά τις εννιά, η στήλη σας καλεί σε ένα ξέφρενο απ’όλα -έχει-ο-μπαξές μουσικό πάρτυ, στο heavy bar (κοινώς Ερμού 261 Παλιά Λευκωσία).

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ, ΘΑ ΠΑΡΩ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

εκλογές,παρατάξεις, θα με φτιάξεις

Δεν έχω ιδέα για τι ακριβώς να γράψω η ώρα είναι μια, το cd του Tom Waits έχει κολήσει στο repeat, ενό ο Μελκιάδες Εστράδα έχει ταφεί τις άπειρες φορές στην οθώνη του που τώρα βρίσκεται μπροστά μου. Τρεις εκλογικές περίοδοι πλησιάζουν και το μυαλό μου έχει φλομώσει με εικόνες παπάδων (με χρησοπίκοιλτα χαϊμαλιά), και κυριλάτων προυχόντων (με σακάκια των 600 λιρών (δυο φορές το ενοίκιο του δυαριού που νοικιάζω by the way)). Άντε και μέσα στο μήνα να με φορτώσουν οι παρατάξεις με τρεις τόνους υλικό, για τις εκλογές που όλοι κερδίζουν (τμηματικές), οι οποίες πλησιάζουν σε λίγο καιρό.
Βασικά ήδη έχουν αρχίσει και αυτές να με προετοιμάζουν. Χτες πήρα ένα φυλλάδιο από τη μία εκ των δύο. Σχεδόν αυτόματα το μάτι μου έπεσε σε μια έκφραση που με στοιχειώνει εδώ και πολλά χρόνια , περίπου κάθε προεκλογική περίοδο. «Φοιτητικό Βιβλιοπωλείο». Να πω μια αλήθεια; Πριν έρθω στην Κύπρο σπούδαζα στο πανεπιστήμιο του Dundee στη Σκωτία.Εκεί είχαμε φοιτητικό βιβλιοπωλείο. Guess what! To φοιτητικό, κατα τα άλλα, βιβλιοπωλείο, το οποίο ανήκε σε εκδοτικό οίκο εγνωσμένης αξίας, ήταν πιο ακριβό από τα άλλα βιβλιοπωλεία της πόλης! Και αυτό ισχύει σε όλα τα φοιτητικά βιβλιοπωλεία της Βρετανίας και της Γαλλίας.
Ορμώμενος από την περιέργεια μου, αλλά και έχοντας την προϋγούμενη εμππειρία, αποφάσησα να κάνω την γενναία ερώτηση στο άτομο που μου έδωσε την εν λόγω προκύριξη. Του εξήγησα την εμπειρία μου από τα φοιτητικά βιβλιοπωλία και τον ρώτησα γιατί η παράταξη την οποία εκπροσωπούσε (της αριστεράς) δεν πρότεινε την χορήγηση δωρεάν βιβλίων (όπως κάνουν οι αντίστοιχες φοιτητικές παρατάξεις στον υπόλοιπο κόσμο) και απλά έκραζε την άλλη παράταξη , για την καθυστέρηση στην υλοποίηση του βιβλιοπωλείου, έλαβα μια από τις ποιο αποστομωτικές απαντήσεις της ζωής μου. «Γιατί όταν το προτείναμε αυτό οι δεξιοί μας έλεγαν ότι δεν ζούμε σε κομμουνιστηικό καθεστώς να μας δίνει βιβλία τζάμπα, και όταν τους λέγαμε για καταλήψεις και αγώνες και τέτοια μας έλεγαν πως αυτά είναι γελοία» ήταν μέσες άκρες η εκπληκτική απάντηση. Δηλαδή η απάντηση σε τέτοιες μπαρούφες, δεν είναι η επιμονή στο θέμα, και τελική απομόνωση όσων τις λένε, όπως έγινε στα πανεπιστήμια της Ελλάδας, αλλά η υοθέτηση της πρότασης του, στο όνομα μιας «κοινά αποδεκτής» λύσης, με οποιοδήποτε τίμημα. Οπότε ώντας αποσβολωμένος είχας μόνο μια ερώτηση να κάνω στον εαυτό μου. Μα σε τι κόσμο ζούμε μπαμπά; Δεν ξέρω ,πάντως είναι σχιζοφρενικός.

Για αυτό προσοχή, ιδίως στο που βάζετε υην ψήφο σας. Πάντως εγώ που είχα αγοράσει και από τα δύο προϊόντα σε περασμένα έτη, έμεινα με το γαμώτο. Είτε δεν απέδωσαν όπως θα έπρεπε (σύμφωνα με τις διαφημίσεις), είτε σκάλωναν στις ανηφόρες (όπου ως ανηφόρα λογιέται η πρόσκρουση με το κόμμα), είτε είχαν πρόβλημα τα ηλεκτρικά και δεν έπερνan μπρος (βλέπε αντιδράσεις όποτε η κατάσταση καλούσε άμεση και δυναμική δράση). Οπότε και να ψηφίσετε λευκό, κατά πάσα πιθανότητα προσφέρετε μια υπηηρεσία στο φοιτητικό κίνημα, αφού αφ’ ενός δεν χαραμίζετε την ψήφο σα σε κάποιον που δεν την αξίζει, και αφ’ ετέρου, δείχνετε πόσο πάσχει το σύστημα που μας έχουν επιβάλλει στο ucy.

desparate 20something

I don´t know what got to me a couple of days ago. Maybe for the first time my thoughts became a fucking mess, and I could not understand myself…..oh fuck fuck fuck fuck. Seems like I am totally loosing control of my head. BLAST!!!!
Maybe I should ffind a girlfriend…The last friend of mine who got into this kind of a mess, B., hadn^t had a sexual relationship in ages. In the final stages of his paranoia he ended up having an imaginary love relationship with his neighbour. When he finaly realized there was no real chance of even going out on a date with her, his world collapsed. He has disappeared and nobody has ever heard from him since.


Thing is, I am really worried that now, almost a year later, I feel like I am following his path to madness, and this really worries me. Damn, five years is too much time. Maybe I should go for the cherchaiz la femme business, just to get out of the dating-single h

help (2)

Μόλις έλαβα το παραΚΆΤΩ μύνημα απο συντρόφους από το καζακστάν


New attacks on Shanyrak imminent
Activists and supporters arrested and harassed.

Appeal for Solidarity from
“Socialist Resistance” Kazakhstan
Dear Comrades

The information we now have is that the state are to make a renewed attempt to evict the residents from their homes in Shanyrak this week. A detailed letter explaining the background is attached.

But in addition there has been a stepping up of harassment and repression by the state since the last attempt. The information collated by the Support Committee in Almata shows that over 120 people have been taken in by police for questioning with charges lodged against 6 – these charges range from the organization of mass disorder to hostage taking and murder. This is against the background of the violent attack by police which left 12 people seriously wounded – one women lost her unborn baby and several other have serious bullet wounds. One man is still in a coma. The police have since been attempting a cover up. The press is full of stories about the “criminal elements” who live at Shanyrak. The wounded have been refused treatment until they have agreed that they were not wounded at Shanyrak. For example Azhibekov Takhir was refused treatment at one of the city hospitals for a bullet wound in the leg until he agreed he had actually cut himself on a broken bottle.

Another case is that of Daniyar Yenikeev, a journalist on the paper “Epoxa” and a well known member of Socialist Resistance. He received bad burns on his chest when a noise grenade thrown by police blew up near him. Last week he was taken in for questioning by police, who spent three hours attempting to get him to withdraw his allegations.

Ainur Kurmanov, a leading member of Socialist Resistance has also been arrested and charged with financing and organizing an illegal organization. He has been released awaiting his trial, which could see him being imprisoned for up to ten days (Ainur has already spent five months in Kazakhstan’s prisons in the mid nineties). It is clear that the state is attempting to find an excuse to level more serious charges against our organization. Some comrades have been called in and offered money and other incentives to provide information on our activities.

We are therefore asking comrades to attempt to organize some form of protests during the week and in particular, in response to any events connected to the state stepping up their attacks.

Kazakhstan doesn’t have embassies in many countries (although it does have in Germany, Belgium, Poland, Britain, Austria, Greece, Israel, Holland, US, France and Malaysia). A full list of addresses and contact numbers is attached. Where possible pickets could be organized. Alternatively letters and faxes of protest could be sent directly to the embassies. We are trying to collate a short list of Kazakhstan media contacts and will distribute this in next couple of days. A press release could be sent to them expressing support. (Almost all our protests are reported in the Central Asian Press and the main opposition website Fergana.ru often has articles by us).

Please inform us of any actions on pabgem@online.ru

Yours comradely,
Rob Jones and Ainur Kurmanov
EC of CIS section


παρακαλώ προωθείστε το.


για επιστολές διαμαρτυρίας


USA

washington@kazakhembus.com
kazakh.consul@verizon.net (consulate)


canada
(consulate)
kazconscan@on.albn.com

uk (embassy)
london@kazakhstan-embassy.org.uk

spain (embassy)
kazakhstan@primbetov.e.telefonica.net

greece (diplomatic mission)
conskaz@otenet.gr

lyrics corner

Right now the blog is in Spain. Being under the influence of some of the Barrios of Madrid it has visited, and mostly the free republic of Valleca, (and of course all this shit going down in Israel, the blog feels like reciting the two following ska p songs

RAYO VALLECANO

Como si lo sabéis, nosotros venimos
De un barrio obrero de Madrid :
De la republica de Vallekas !
Y alli hay un equipa de futbol muy humilde
Estamos con todos los aficiones :
Antifascistas !

Con dos petas en la mano
Soy del Rayo Vallecano !
En el campo el es mi hermano
Aupa el Rayo Vallecano !
Y yo no soy de Vallekas
La la la la la la la
Pero me suda las tetas
Vallekas Libre !

Ohé ohé ohé ohé ohé ohé

Somos los hinchas mas anarquistas
Los mas borrachos los mas antifascitas
Nuestro Rayito revolucionario
Todos los fachas : FUERA DE MI BARRIO !

Ohé ohé ohé ohé ohé ohé

Ala Rayito ala campeon
Somos los hinchas de primera division
Cada canuto que nos fumamos
Alucinamos con el Rayo Vallecano !

Ohé ohé ohé ohé ohé ohé

Somos los hinchas mas petarderos
Los mas borrachos los mas fieros y porreros
Por nuestro Rayo por el que vivimos
Por Nuestros petas por ellos morimos !

Ohé ohé ohé ohé ohé ohé

Rayo! Rayo! Rayo!

Vallekas y Aragon
Contra el fascismo
Contra el racismo

Hasta siempre !


RESISTENCIA


Orgulloso de estar entre el proletariado
es difícil llegar a fin de mes
y tener que sudar y sudar
"pa" ganar nuestro pan.
Éste es mi sitio, ésta es mi gente
somos obreros, la clase preferente
por eso, hermano proletario, con orgullo
yo te canto esta canción, somos la revolución.
¡SI SEÑOR!, la revolución,
¡SI SEÑOR!, ¡SI SEÑOR!, somos la revolución,
tu enemigo es el patrón,
¡SI SEÑOR!, ¡SI SEÑOR!, somos la revolución,
viva la revolución.
"Estyhasta" los cojones de aguantar a sanguijuelas,
los que me roban mi dignidad.
Mi vida se consume soportando esta rutina
que me ahoga cada día más.
Feliz el empresario, más callos en mis manos
mis riñones van a reventar.
No tengo un puto duro, pero sigo cotizando
a tu estado del bienestar.
¡RESISTENCIA!
En esta democracia hay mucho listo que se lucra
exprimiendo a nuestra clase social.
Les importa cuatro huevos si tienes catorce hijos
y la abuela no se puede operar.
Somos los obreros, la base de este juego
en el que siempre pierde el mismo "pringao",
un juego bien pensado, en el que nos tienen callados
y te joden si no quieres jugar.
¡RESISTENCIA!
¡DES-O-BE-DIEN-CIA!

SALUDOS COMPADRES!!!!!

EPEIGON!!!!URGENT

Ean BRISKESTE STHN EYRYTERH PERIOXH THS lEYKWSIAS, OI POLITIKOI PROSFYGES KAI OI METANASTES POU BRISKONTAI STHN KYPRO KANOUN KA8HSTIKH DIAMARTYRIA DIARKEIAS, (EP AORISTON) ZHTWNTAS KALYTERES SYN8HKES ZWHS,MONIMOPOIHSH OSWN ZOUN STHN KYPRO NOMIMA EDW KAI 5 XRONIA KAI KALYTERES SYN8HKES KRATHSHS TWN AITHTWN ASYLOU, STHN PLATEIA ELEY8ERIAS. EXOUN ANAGKH APO: MALINA ROUXA, KOUBERTES,FAGHTO, NERA, HDH YGIEINHS,EIDH KATASKHNWSHS, PAIXNIDIA GIA PAIDIA, KAI OTI ALLH BOH8EIA MPOREITE NA DWSETE. PARAKALW DIADWSTE TO

IN CASE YOU ARE IN CYPRUS, THE ASYLUM SEEKERS AND IMMIGRANTS LIVING IN CYPRUS ARE DOING A SIT IN IN ELEYTHERIAS SQUARE, UNTIL THEIR DEMANDS FOR BETTER LIVING CONDITIONS,LONG TERM RESIDENCE RIGHTS FOR THOSE WHO HAVE BEEN LIVING LEGALY FOR THE LAST 5 YEARS IN CYPRUS, AND BETTER CONDITION FOR THE ASYLUM SEEKERS UNDER DETENTION. WE NEED,BLANKETS, COATS, CAMPING EQUIPMENT, FOOD, WATER,TOYS, AND ANY OTHER HELP YOU CAN GIVE. PLEASE NOTIFY AS MANY CYPRUS RESIDENTS AS YOU CAN

HELP!0..

pws bazoume mousikh sto blog?

The Happy tribe

The Happy Tribe left town yesterday. Just like that. They packed up and left on their tall bicycles. It was as sudden as their arrival. They came in, and gave lots of colour in the life of this ugly city. Their nationality…. uncertain. Their age….mixed.
But their goal was certain. To show people that they can pursue an alternative lifestyle, outside the pure capitalist dogma. Certainly they where young at heart. And innovative. And something that did not seem to fit in our gray environment. But they where a shining light. A bunch of kids, hell-bent on advertising an eco-friendly way of moving around the city. Imagine a troupe of fifty people cycling among the cars in Nicosia, during heavy traphic, and blocking it . And them on the lead. Hard huh? And they made it seem so easy!

Well those guys were not only some crazy people in souped-up bikes making stupid manifestations. Most of them are excellent musicians, all of them are proficient comedians, and some of them are really good acrobats. They were a cross-breed between a street circus and a moving vaudeville. You could also see them in the central streets of the town performing shows with puppets, tricks, slapstick humor, and lots of ragtime-like tunes.

People from different background, countries and ages. Americans, Canadians, Italians, a German, and an Argentinean. Rocio was definitely of the ones with the most excitement, Piero was……the backbone of the rhythm section (with his floor-toms and mini-drums), and helped a lot of people build their own bikes. China was probably one of the greatest stand-up slapstick comedians I have ever seen (mind you he often refers to himself and the things he participates in as stupid) . Marie-Lys with her violin added a lot of irish flavour in the bands music (though she is Canadian). Simone is definitely the most athletic of them all, he could be playing in the NBA or something. And Jerry is A-B-S-O-L-U-T-E-L-Y nuts.

Their shows where definitely fun, but a lot of times I think they had a morale. An anti-consumerist morale. Through the whole mockery, I think they were trying to pass the message that multinational companies, and capitalists cannot do any good to the people. Capitalists only care about profit, not about the welfare of simple people like you and me. They just want us to consume their products, and become stupid. And after they turn us into stupid people, then they shall take over.

Anyway the stay of the happy tribe showed, to the locals, that there are better, and more interesting, ways to live than living in a luxurius flat, having a really high-paying job, and driving an expensive (and gas consuming) SUV (or sports car) around town. I think some people understood that, while others did not….Well such is life….


Now they are on their way to spread their Evangelion to Russia and China….I can do nothing but wish them the best of luck….
We will miss you guys….

Η κατάντια της παλιάς αριστεράς (και γιατί χρειάζεται η νεα)

Χατζιδακιαμ Θοδωρακιαμ
Ισείς τρώτι κι πίνιτι κι εμενα μι τρωει η αρκούδα μι τρωει η αρκουδααααααα.
Διονύσης Σαββόπουλος

Την στιγμή που αυτό το κείμενο γράφεται, οι νέοι της Γαλλίας ζουν τον δικό τους Μάη (ή μάλλον Μάρτη). Και αυτό γιατί προσπαθούν να διατηρήσουν τα δικαιώματα τους, τόσο στην παιδεία όσο και στην εργασία.. Ο λόγος είναι το νομοσχέδιο που προσπαθεί να βάλει σε ισχύ η κυβέρνηση της Γαλλίας για την εργοδότιση των νέων κάτω των 26 ετών, ο οποίος επιτρέπει στους εργοδότες να απολύουν όσους νέους εργαζόμενους θέλουν χωρίς λόγο. Η παλιά αριστερά, όπως εκφράζεται από τα γνωστά κόμματα της Γαλλίας (Σοσιαδημοκράτες , Κομουνιστές) δεν κάνει απολύτως τίποτα. Όπως και τότε, πίσω στο 1968, που πρόδωσε εξόφθαλμα τους φοιτητές. Όπως και τον περασμένο Οκτώβρη, που γύρισε την πλάτη στους οργισμένους και απελπισμένους κατοίκους των γκέτο. Αντιθέτως η αντίδραση βρίσκεται στα χέρια των νέων και των μικρών (σε δύναμη) αλλά τεραστίων (σε αποίχιση) συνδικάτων που πρόσκεινται στη νέα αριστερά. Η παραδοσιακή έννοια του φοιτητικού-συνδικαλισμού-της-μπουατ-του πάρτυ-και-του-κόμματος, που υπάρχει σε Ελλάδα και Κύπρο στην Γαλλία είναι παντελώς άγνωστη. Και ας διαριγνύουν τα ηματια τους διάφοροι απολογητές (εγχώριοι και μη) απολογητές του νεοφιλελευθερισμού.

Και στην Κύπρο στο πανεπιστήμιο Κύπρου; Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει τόσο επαναστατική κίνηση, όπως η κατάληψη της Σορβώνης, το Τριγωνάκι της Αγλαντζίας και η οδός Λόρκα αποκλείεται να παρουσιάσουν την εικόνα που παρουσιάζει η «Πλατεία των Εθνών», έξω από τη Σορβόνη. Το φοιτητικό κίνημα είναι τελείως ανύπαρκτο στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Οι Πολιτικά Ενεργοί φοιτητές του Πανεπιστημίου μας αρκούνται στο να ασχολούνται με το εάν και κατά πόσον πρέπει η Φοιτητική Ένωση να στηρίξει τις επιλογές ενός προέδρου για ένα θέμα που δεν καθορίζει το εάν θα έχει καλύτερη ποιότητα σπουδών το Πανεπιστήμιο, ή το εάν οι απόφοιτοι του θα μπορούν να βρουν μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη δουλεία μόλις βγουν στην αγορά εργασίας. Αντιθέτως όταν μπαίνουν στο τραπέζι τέτοια ζητήματα, ή προσπαθούν εναγωνίως να τα αποφύγουν, ή δεν ασχολούνται ποσώς, ή παίρνουν τη θέση που τους διατάζει το κόμμα. Για την αυτονομία του πανεπιστημίου ας πούμε. Γνωρίζουν οι υποστηρικτές της ότι με αυτή το πανεπιστήμιο θα εξαρτάται από τον ιδιωτικό τομέα, με αποτέλεσμα ή να πουλάει αποφοίτους (σαν να ήταν πρόβατα στο μαντρί) σε εταιρίες, ή να υποβαθμηστούν «μη κερδοφόρες σχολές» όπως η Σχολή Ανθρωπιστικών επιστημών, ή και τα δύο;

Και καλά αυτό, αλλά κάποιες ομάδες φοιτητών αντιμετοπίζουν τεράστια προβλήματα. Τις βοηθάει κανείς; Να πω μερικά απλά παραδείγματα;

Το πρόβλημα των Ελλαδιτών φοιτητών που σπουδάζουν στην Πολυτεχνική. Έκανε κανείς από αυτούς που κόπτωνται για τους Ελλαδήτες καμία διαδήλωση έξω από την Ελληνική Πρεσβεία, για να αναγνωρίζεται το πτυχίο τους από το ΔΙΚΑΤΣΑ (αντιστοιχο ΚΙΣΑΤΣ)
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει έστω και μια επίσιμη πολιτική για να βοηθούνται οι φοιτητές που έχουν δυσλεξία. Ιδίως αυτό είναι μια τεράστια ντροπή για το πανεπιστήμιο, μιας και δεν δίνει τις ίδιες δυνατότητες ακαδημαϊκής επιτυχίας σε μια μερίδα φοιτητών που απλά έχει μια μαθησιακή δυσκολία ( και εάν δεν την είχε θα έσκιζε, μιας και οι δυσλεξικοί είναι πανέξυπνοι, απλά δεν μπορούν να συγκεντρωθούν (εύκολα) και κάνουν πολλά σαρδάμ και ορθογραφικά λάθη) (ο Αλβέρτος Αϊνστάιν ήταν δυσλεξικός). Όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια της Ευρώπης (στα οποία θεωρεί ότι ανήκει και το Πανεπιστήμιο μας), έχουν ειδικά ψυχολογικά κέντρα βοήθειας, επανδρωμένα με ειδικούς ψυχολόγους, για τους φοιτητές που παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες, όπως η δυσλεξία, αλλά εδώ στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, τόσο οι μαθησιακές δυσκολίες, όσο και το θέμα της δημιουργίας ειδικού κέντρου για να βοηθούνται οι φοιτητές που τις έχουν δεν συζητιέται από κανέναν.
Το γεγονός ότι οι φοιτητές αντιμετοπίζονται ως «λεφτάδες». Πως γίνεται αυτό; Κανείς δεν έχει θέσει θεσμικά το θέμα του εργαζόμενου φοιτητή. Του φοιτητή που αδυνατεί να παρακολουθεί τακτικά τις διαλέξεις, επειδή έχει να βγάλει τα υπέρογκα έξοδα της φοίτησης στο πανεπιστήμιο Κύπρου ( Βιβλία, ενοίκιο, καθημερινά έξοδα (τα οποία σε σχέση με σχεδόν όλη την υπόλοιπη Ευρώπη είναι πανάκριβα, μόνο το Παρίσι και το Λονδίνο είναι ποιο ακρυβά από την Λευκωσία, αλλά προσφέρουν ασύγκριτα καλύτερη ποιότητα ζωής)). Και μιλάμε για φοιτητές που κινδυνεύουν (έστω και θεωρητικά) να μείνουν μαθήματα επειδή πρέπει να εργαστούν το πρωί, ή λόγω των υποχρεωτικών παρακολουθήσεων εργάζονται τα βράδια. Μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο που ζητάει από τους φοιτητές του ως υποχρεωτική βιβλιογραφία βιβλία συνολικής αξίας μέχρι και 120-150 λιρών ανα εξάμηνο, την στιγμή μάλιστα που πολλά από αυτά τα βιβλία δεν υπάρχουν στη βιβλιοθίκη. Βέβαια οι παρατάξεις δεν κάνουν τίποτα ούτε και για αυτό. Το θέμα του φοιτητικού βιβλιοπωλείου συζητιέται από την εποχή που ημουν πρωτοετής. Και ακόμα συζητιέται. Όμως δεν βλέπω να γίνεται τίποτα. Ίσα ίσα φαίνεται να έχει μπει στο συρτάρι των παρατάξεων. Και εν τω μεταξύ, για να μην επιβαρύνουν τους φοιτητές οι παρατάξεις…… με πρώτη πρώτη αυτή που εκφράζει την επίσημη αριστέρα στο πανεπιστημίου Κύπρου (!), προπαγανδίζουν κατά της φωτοτύπισης βιβλίων!!! Κώπτονται περισσότερο για τα δικαιώματα των εκδοτικών οίκων παρά για αυτά των φοιτητών. Και ύστερα διατυμπανίζουν ότι είναι αγωνιστές υπέρ των φοιτητικών συμφερόντων (!!!)

Βέβαια μιλάμε για την επίσημη αριστερά. Την αριστερά που πέταξε μερικά αφισάκια για το Ευρωσύνταγμα και Το Αντικομουνιστικό μνημόνιο, και το Ευρω-Φακέλωμα, και μετά θεώρησε ότι έκανε την δουλειά της. Την αριστερά που κατέβασε 25 φοιτητές για το Bolkenstein, για 30 λεπτά «αγωνιστικής παρουσίας», και μετά τους έστειλε για καφέ. Την αριστερά που επέλεξε να συνεργάζεται με τους Αμερικάνους και να διαδηλώνει ταυτόχρονα εναντίων τους. Την αριστερά του ωφτού κλέφτικου. Τα Θοδωράκια …

Οι λίγοι πραγματικά πολιτικά σκεπτόμενοι φοιτητές του πανεπιστημίου Κύπρου δεν έιναι ούτε Χατζηδάκια , ούτε Θοδωράκια. Είναι αυτοί που δεν έχουν παρασυρθεί από τον δολοφονικό, για τον εγκέφαλο μας, διπολισμό. Είναι αυτοί που θεωρούν ότι τα μέλη της παλιάς τάξης πραγμάτων (παλαιάς αριστεράς συμπεριλαμβανομένης) που έχουν καταντήσει τις γενικές συνελεύσεις της ΦΕΠΑΝ σε « Fame Story» και την ένοια του πραγματικού αγώνα για τα δίκαια του φοιτητή (και του λαού, και της ανθρωπότητας όλης κατ’ επέκτασην ) (και δεν μιλάμε για την παλιά αριστερά και το κατεστημένο στο πανεπιστήμιο μόνο, αλλά παντού) όνειρο απατηλό.

Εάν συνεχίσουμε να τους αφήνουμε τον δρόμο ανοιχτό, και το εργασιακό μας μέλλον, αλλά και το μέλλον μας ως φοιτητές-γονείς-άνθρωποι βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Γιατί μεθυσμένοι από την εξουσία καθώς είναι, μας έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Στην Γαλλία τα καμώματα της παλιάς αριστεράς και των νεοφιλελεύθερων δεν έχουν απήχηση (και συνήθως ούτε αποτέλεσμα), για τον απλό λόγο ότι στον μέσο γάλλο έχει καλλιεργηθεί η κουλτούρα της αμφισβίτισης, που σφυρηλατήθηκε μέσα από μια σειρά κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων, στο επίκεντρο των οποίων βρέθηκε η Γαλλία. Αυτά , όμως τα κοινωνικά κινήματα δεν άγγιξαν ποσώς την νήσο Κύπρο, η οποία έχει επιλέξει τον αυτοαποκλεισμό σε σχέση με τις νέες ιδέες, και μένει προσκωλημένη σε ότι ποιο απαρχαιωμένο και σάπιο υπάρχει.

Βέβαια υπάρχει ελπίδα. Τα τελευταία έτη, τουλάχιστον σε χώρους εκτός πανεπιστημίου, έχουν αρχίσει να δραστηριοποιούνται ομάδες ανθρώπων που έχουν σαν όραμα τη δημιουργία της νέας αριστεράς. Μπορεί να μην έχουν λάβει καθόλου δημοσιότητα από τα ΜΜΕ , τα οποία παρουσιάζουν το ΑΚΕΛ σαν την μόνη δύναμη αριστεράς στην Κύπρο, αλλά έχουν παράξει πολύ έργο, τόσο στον ιδεολογικό, όσο και στον αγωνιστικό τομέα, αθόρυβα και χωρίς πολλές πολλές φανφάρες. Είναι καιρός να ανοίξουμε τις αγκαλιές μας σε αυτές τις ομάδες ακτιβιστών. Είναι καιρός να δημιουργήσουμε και εμείς μια κουλτούρα αμφισβίτισης. Είναι καιρός να πάρουμε το μέλλον μας στα χέρια μας, να διδάξουμε στα Χατζηδάκια και τα Θοδωράκια ότι δεν θα τα εισακούσουμε. Ας γίνουμε ανηπάκωοι. Ας πούμε στους κοματοπατέρες, ακόμα και δημιουργώντας δικούς μας φορείς, «Come mothers and fathers, throughout the land, and don't criticize, what you can't understand, your sons and your daughters are beyond your command your old road is rapidly aging please, get out of the new one if you can't lend your hand».

Είναι ανάγκη και υποχρέωση μας να αγωνιστούμε κατά του κατεστημένου, με απεργίες, καταλήψεις , και όλα μας τα μέσα, για να υπερασπιστούμε τα δικαιωματά μας, και να αποκτήσουμε και άλλα δικαιώματα ως άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, φύλου, σεξουαλικών προτιμήσεων και θρησκείας. Γιατί όπως συνεχίζει ο μεγάλος ποιητής «The line it is drawn the curse it is cast, the slow one now will later be fast, as the present now, will later be past,
the order is rapidly fadin'. And the first one now will later be last for the times they are a-changin'.

Cy-clown vs Coca Cola Man

Για χάρη ενός τραινακιού που το μόνο που κάνει είναι διαφήμιση στην κόκα κόλα, και κατανάλοση πετρελαίου, ο δήμος Λευκωσίας διώχνει από την οδό Λύδρας μια από τις λίγες ομάδες που κάνουν κάτι πραγματικά όμορφο…Η εναλλακτική ζωή βρίσκεται υπό διωγμόν στον βωμό του καπιταλισμού και του μάρκετινγκ

Ledra Street’s second standoff (It’s got nothing to do with checkpoints) By Agnieszka Rakoczy
If you live in Nicosia you may have seen a strange, tall bike being ridden around the strets. It belongs to a member of a street circus currently passing through the island and practicing an alternative way of lifeRUMOUR around Nicosia’s old town has it that a bike circus that has, for last couple of months, been adding an internationally arty flavour to the usual boring monotony of Ledra Street has finally lost its battle with the local ‘Coca Cola Train Man’ and been banned from giving juggling performances in the area by the municipality.“The Coca Cola man complained that he could not pass because we were blocking his route during our performances,” said Marie-Lys, 21-year-old violinist of the group. “He was getting angrier and angrier with us and on one occasion didn’t even stop but ran into Piero when he was performing on his bicycle. And then he called the police. We went to the municipality but they didn’t want to give us permission to perform in writing. So we can’t perform there any more.”On a superficial level, it could be said the conflict between the two most colourful attractions of the old town should have never happened as they both cater to needs of the same visitors, children and tourists. But if you dig deeper, the battle between the 12-strong troupe and the train acquires a new meaning. While the little train, sponsored by owners of small, local shops in addition to Cyprus’ representative of the giant concern, is all about attracting new buyers, the wandering acrobats represent a totally different kind of philosophy.“We travel everywhere on bicycles because, apart from the fact that we really enjoy riding bikes and being a circus, we also want to prove that it is possible to have an alternative lifestyle,” explained Canadian Andrea, 24. “You can do it, you know. You can travel from city to city and survive. And the biggest thing is that we don’t support the oil industry and the chaos that cars bring to the world. They ruin cities. Oil stinks and causes wars. It is disgusting in every possible way.”“I think it is a lot about anti-consumerism,” added Marie-Lys. “Who has the money now? It is all with big companies. Democracy is not very strong. By living this way, travelling by bike, living in a squat, recycling everything, getting everything from the garbage, we do what we can to show how to live differently.”At present the core of the group that squats in one of the abandoned buildings close to the old municipal market consists of five Americans, two Canadians, two Italians, two Germans and an Argentinean. Occasionally they are joined for shorter periods of time by friends who come to visit and exchange stories. At the time of this interview there were visitors from Israel, who specialise in Medieval music and a Polish guitarist.Most of the members of the group are excellent musicians, usually able to play more than one instrument. They also juggle, do acrobatics and of course ride bicycles. But having these abilities is not a prerequisite for joining the circus.“Everybody can join us,” says Andrea. “If you can ride a bike and carry your own crap and do some sort of an act you can join. The most important thing is that you somehow contribute to the show. If you are not a musician or you are not a circus performer at least figure out something: make puppets or cut vegetables. Not everybody plays instruments. Jeremy for example is an excellent baker and does a very funny midget. OK, I play clarinet. What else do I do? You should ask what I don’t do. I do juggling and western circus performance. This is a beauty of the project - being able to adapt.”“I started cycling a year and half ago,” joined in Marie-Lys. “At first I used a normal bike and now I go everywhere on a big bike because when I met these people they told me: ‘you are not cool, you need this big bike’. So I learnt how to use a tall bike. It is like getting on a horse. Now I practice circus arts and slowly slowly I am learning. It took me a year to learn how to juggle.”“People just stay however long they want to stay,” said Johnnie from New Orleans, who at 40 is the oldest member of the circus. “In Crete we were a big group of 30 people. And then there were just three of us when we got to Turkey, and then 10, and four and now 12. It is always changing. People learn some stuff and how to perform in the streets and then they go to perform on their own.”Learning and sharing while travelling and performing together is, according to all the members of the troupe, the essence of what this circus project is all about. In the house that they occupy at present they designated the most spacious room as their gym. They covered its floors with old carpets found in garbage, drew funny cartoons on the walls and even brought in an old mirror. This is where they practice.The group was also thinking of expanding this idea of sharing and starting a circus workshop that could be attended by Cypriots wishing to learn more about their alternative lifestyle.“The ultimate goal of the project is that people should come and see how we function and if they really enjoy that lifestyle and can take something from it they should start their own,” explained Andrea. “This is what we really need: people who can take from it. And you don’t only learn artistic aspects of music and circus performance when you are with us but also how to live in a community and share and travel on a bicycle and re-use and recycle everything you find.”But it seems that although the local authorities do not mind their presence in the old town the idea that the circus people could become more involved in the life of local people was received with mixed feelings.“There was this Cypriot who was coming to see us and learn from us and one day when he was leaving the house the police were waiting for him outside,” said Marie-Lys. “They told him: ‘You are a Cypriot. What are you doing? They are foreigners. They will leave. You should find a good job. We can help you’. It had a big impact on him. He went to his place and shaved and he doesn’t come any more. Now we think people are really wealthy here. They all have expensive cars. They don’t need a place like this.”But in spite of this experience the young travellers haven’t completely given up. Next door to their squat one of them, Piero, a 27-year-old Italian, has opened a bicycle workshop where he teaches people how to build tall bikes and repair the old ones.“Here in Nicosia we found many old bikes,” he says. “We asked around for old parts and garbage and now we have about thirty frames and many wheels and other parts. People come and we teach them how to build bikes. Many squatters in Europe have this kind of project. I did it previously in Rome. I built about a thousand bikes for people there.”And in their spare time the group still performs around the old town in small caf?s and clubs. They don’t, however, appear anywhere near Ledra Street. Pity, as this is the place where, according to many, performers like them should be seen regularly. So maybe the municipality should reconsider and find an alternative solution to the “Coca Cola man” crisis?On March 10, at 6pm, the group is planning to do a Critical Mass, a manifestation in the city, to get people to cycle together. They will start from Eleftheria Square. This summer the group is planning to cycle through Russia and Mongolia to China where they will spend next winter. They are just waiting for their visas.

Πίοί όμως είναι οι σαικλόουν;





Cyclown Circus (μέρος Α΄)
Δέσπω Π. pagotamon@yahoo.com
Οι Cyclown Circus είναι ένα περιπλανώμενο τσίρκο δρόμου. Από το Νοέμβριο βρίσκονται στην Κύπρο και ζουν στην κατάληψη Malacasa στη νότια Λευκωσία. Τους Cyclown Circus αποτελούν αυτή τη στιγμή η Ροσίο (από την Αργεντινή), ο Ντέηβιντ (από τη Γερμανία), ο Ραφαέλ (από τις ΗΠΑ), η Μαριλίς (από τον Καναδά),o Σιάντι (από τις ΗΠΑ), ο Πιέρο (από την Ιταλία), ο Tσιάνιν (από τις ΗΠΑ) και ο Σιμόνε (από την Ιταλία).
Πόσο καιρό ταξιδεύει μαζί η συγκεκριμένη ομάδα, τα εννιά άτομα που είσαστε τώρα στην Κύπρο;Τσιάνιν: Όποιος έχει ποδήλατο και αγαπά το τσίρκο μπορεί να έρθει μαζί μας. Η ομάδα μεγαλώνει, μικραίνει, αναλόγως...Θεωρούμε βέβαια ότι η ομάδα δεν έχει φτάσει σε οριακά σημεία, να είμαστε δηλαδή καμιά εικοσαριά άτομα. Τότε, υποχρεωτικά πρέπει να αρνηθούμε. Πρέπει κανείς να βρίσκει τα όριά του. Συνήθως όμως είμαστε σε μια κατάσταση όπου μπορούμε να δεχτούμε νέα μέλη στην ομάδα . Συνήθως επίσης, ο κόσμος δε θέλει τόσο εύκολα να παρατήσει τη δουλειά του και το σπίτι του για να γυρνάει με ένα μάτσο ανθρώπους που δε ξέρει και πολύ καλά!... Οπότε δε συμβαίνει και πολύ συχνά.Μαριλίς: Ο Ντέηβιντ για παράδειγμα, είναι μαζί μας από την Ισταμπούλ. Τον είδαμε να παίζει στο δρόμο και του είπαμε «Αν έχεις ποδήλατο, έλα μαζί μας». Και ήρθε..Πόσα ήταν τα περισσότερα άτομα που είχε ποτέ η ομάδα;Τσιάνιν: Είκοσι τρίαΠού έγινε αυτό;Τσιάνιν: Στο Βερμόντ. Το δεύτερο μεγαλύτερο μέγεθος που είχαμε ποτέ ήταν δεκαεφτά-δεκαοκτώ άτομα στην Ιταλία, μια παλαβή κατάσταση όπου για τρεις εβδομάδες άνθρωποι έρχονταν κι έφευγαν. Μετά ο αριθμός μειώθηκε δραματικά μέσα σε δυο βδομάδες όταν πήγαμε στην Κροατία. Ήταν πολλή ζέστη .....Είχαμε άτομα όλων των ηλικιών. Μια φορά είχαμε ένα κορίτσι από την Αγγλία που ήταν τριών χρονών, είχε έρθει με τον πατέρα της και τη μετέφερε σ’ ένα καροτσάκι με το ποδήλατό του. Ένα άλλο κορίτσι από τη Χιλή, που ήταν οχτώ χρονών, ταξίδευε με το δικό της ποδήλατο για 1000-1500 χιλιόμετρα. Πολλή δουλειά!....Κουβαλούσε μόνο τον υπνόσακο και την κουβέρτα της – ε, της φορτώσαμε και κάτι...Πώς άρχισε το Cyclown Circus;Τσιάνιν: Πριν πέντε χρόνια στην Αμερική ταξιδεύαμε μια ομάδα τσίρκου με καραβάνια. Ξοδεύαμε όλα σχεδόν τα χρήματα μας για βενζίνη, δεν τρώγαμε και πολύ καλά, περνούσαμε ώρες κάτω από τα καραβάνια προσπαθώντας να διορθώσουμε βλάβες μέσα στη ζέστη, ώσπου φτάσαμε το Χειμώνα στο Όστιν του Τέξας. Εκεί πέρα υπάρχει μια πολύ ωραία και ανεπτυγμένη κουλτούρα γύρω από το ποδήλατο και άφθονα ποδήλατα που αφήνουν πίσω τους οι φοιτητές. Έτσι, αποφασίσαμε ότι ίσως να ήταν καλή ιδέα να μεταφέρουμε το τσίρκο σε ποδήλατα αντί για τα καραβάνια. Ήμαστε τρεις εκείνο τον καιρό. Περάσαμε το Χειμώνα στο Τέξας φτιάχνοντας ποδήλατα και στο τέλος κανένα από τα ποδήλατα δε λειτουργούσε κανονικά. Το δικό μου, για παράδειγμα, δεν είχε ταχύτητες, αλλά παρ’ όλ’ αυτά αποφασίσαμε να φύγουμε το Μάη. Διασχίσαμε την έρημο του Τέξας ως το Μεξικό. Ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα να κουβαλούμε όλα μας τα πράγματα πάνω σ΄ ένα ποδήλατο χωρίς ταχύτητες, κάτω από τον καυτερό ήλιο, με αποστάσεις περίπου 1000 χιλιόμετρων ανάμεσα στα σημεία όπου μπορείς να προμηθευτείς νερό.Πες μας κι άλλα για το πώς ήταν ενδιαφέρον αυτό το πείραμα..Τσιάνιν: Ήταν εκπληκτικό να διαπιστώνεις το πώς αποτύχανε σε κάθε του πτυχή, αλλά με κάποιο τρόπο τα καταφέραμε και φτάσαμε στο Μεξικό και πίσω στο Τέξας μέσα σε ένα μήνα. Ήταν μια φανταστική εμπειρία. Θέλαμε να την επαναλάβουμε, μόνο που αυτή τη φορά θέλαμε τα ποδήλατα μας να είναι κάπως πιο λειτουργικά. Με το τέλος του καλοκαιριού ξαναρχίσαμε από το Βερμόντ και όλα ήταν πολύ πολύ καλύτερα. Μόλις άρχισαν τα κρύα, γυρίσαμε προς το Νότο και λίγους μήνες μετά αφήσαμε την Αμερική και ήρθαμε στην Ευρώπη. Έφυγα μόνος μου από την Αμερική, συνάντησα άλλους ανθρώπους στη διαδρομή ή ήρθαν άλλοι από την Αμερική. Οι άλλοι δύο που ήταν μαζί μου στο Βερμόντ, είναι κι αυτοί στην Ευρώπη: ο ένας είναι στην Ελλάδα.Συναντιέστε κάποτε;Τσιάνιν: Συναντηθήκαμε στην Κρήτη πέρσι. Όλοι θέλουν να κάνουν διαφορετικά πράγματα όμως, ξέρεις. Για παράδειγμα πέρσι θέλαμε να πάμε στην Τουρκία, αλλά ένα από τα άτομα που ήταν μαζί μας ήθελε να μείνει στην Ελλάδα, οπότε έμεινε. Όλοι έχουμε διαφορετική αντίληψη για το τι θέλουμε να κάνουμε, οπότε δεν είναι υποχρεωτικό να κάνουμε όλοι μαζί, τα ίδια πράγματα και πάντα. Ένα από τα ωραία του να ταξιδεύεις με ποδήλατο, είναι το ότι μπορείς να κινείσαι ανεξάρτητα, δεν εξαρτάσαι από το αυτοκίνητο κανενός.Μαριλίς: Οι περισσότεροι από μας είμαστε κάτι σαν ανεξάρτητοι καλλιτέχνες του δρόμου, οπότε αυτό κάνει τα ταξίδια ακόμα πιο εύκολα. Μερικές φορές έχουμε προβλήματα στα σύνορα διότι κάποτε είναι παράνομο να δουλεύουμε στο δρόμο χωρίς βίζα, αλλά συνήθως δεν είναι πρόβλημα. Χρειαζόματε πολύ λίγα λεφτά κυρίως για φαγητό, έτσι ταξιδεύουμε, συναντούμε νέους ανθρώπους στη διαδρομή. Περισσότεροι από εκατό άνθρωποι έχουν ταξιδέψει με αυτό το τσίρκο κατά καιρούς. Είναι αναρχικό και κάπως χαοτικό αλλά στην τελική επέρχεται μια αρμονία και μια ισορροπία και τα πράγματα δουλεύουν από μόνα τους. Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον αν ταξίδευαν όλοι αυτοί μαζί.....Αυτό που χρειάζεται είναι η ΄κρίσιμη μάζα’Ας μιλήσουμε λίγο περισσότερο για την εμπειρία και την αίσθηση του να ταξιδεύετε και να δουλεύετε με αυτό τον τρόπο.Μαριλίς: Για την αλήθεια, είναι ένας τρόπος προσαρμογής. Έχει πολλή πλάκα όταν καθόμαστε όλοι και αρχίζουμε «τώρα θα πάμε εδώ, τώρα θα πάμε εκεί» και αρχίζουμε τις υποθέσεις «θα είναι έτσι» ή «θα είναι αλλιώς» και «αν πάμε εκεί, θα έχουμε αυτά τα προβλήματα» και «αν πάμε αλλού θα έχουμε αυτά» κ.ο.κ. Ποτέ δεν ξέρεις!! Όλοι μας πρέπει να μπορούμε να προσαρμοζόμαστε. Κάποτε τα πράγματα είναι πάρα πολύ καλά, κάποτε δεν είναι. Τον περισσότερο καιρό νομίζω μας απασχολεί το ταξίδι, είμαστε πολύ πολύ προσεκτικοί όσον αφορά τα χρήματα και, για παράδειγμα, όταν ήμαστε στην Τουρκία ξέραμε ότι ο κόσμος δεν είχε πολλά χρήματα, οπότε ζητούσαμε φαγητό ή κάποιο μέρος για να κοιμηθούμε και αυτό ήταν αρκετό. Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι είμαστε θίασος, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάνουμε ένα πείραμα ζωής. Δοκιμάζουμε ένα τρόπο ελεύθερης ύπαρξης σε ένα καπιταλιστικό κόσμο όπου όλοι είναι τόσο απορροφημένοι σε ευθύνες και γεμάτοι πίεση. Νοιώθω ένα αίσθημα ελευθερίας πάνω στο ποδήλατό μου. Αν έχουμε προβλήματα κάπου και μας διώχνουν, απλώς φεύγουμε. Ακόμα και αν δεν έχουμε πολλά χρήματα, έχουμε τα ποδήλατα μας, μπορούμε να φύγουμε και να πάμε κάπου αλλού. Για την ώρα είμαστε μια χαρά!Ραφαέλ: Αυτό που είναι πολύ ενδιαφέρον είναι να προσπαθείς να δουλέψεις με οχτώ άλλα άτομα χωρίς πραγματικά να υπάρχει ποτέ κάποιος «υπεύθυνος». Όλοι έχουμε διαφορετικές ιδέες για το πού να πάμε, μπορεί να σκεφτούμε είκοσι διαφορετικά μέρη και να καταλήξουμε είκοσι χιλιόμετρα πιο κάτω. Τώρα κάποιοι σκέφτονται να παν πίσω στην Τουρκία, άλλοι πίσω στην Ελλάδα, άλλοι να επιστρέψουν σπίτι, να παν στο Κουρδιστάν, στη Συρία..... Δε ξέρουμε πραγματικά πού θέλουμε να πάμε, πάντως κάπου ζεστά και αν είναι δυνατό κάπου που δεν έχουμε πάει ξανά.Είναι περίπου το ίδιο όταν δουλεύουμε. Τη νύχτα πριν τη παράσταση στο «Θέατρο χωρίς Σύνορα», προσπαθούσαμε ακόμα να τελειώσουμε την παράσταση, φτιάχναμε τις μαριονέτες για το θέατρο σκιών, τελειώναμε το σενάριο. Ποτέ δε γράφει κανείς από μόνη της ή μόνος του μια ιστορία και να τη δώσει στους υπόλοιπους.Μαριλίς: Τα έχει αυτά η αναρχία: τη μια μέρα έχει ένα άτομο περισσότερο κίνητρο ή έμπνευση, την άλλη μέρα κάποιο άλλο. Είναι μια εμπειρία κοινοτικής ζωής, κάπως σαν το ΄70 . Κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ πλούσια εμπειρία για το ‘Εγώ’.Πώς χειρίζεστε το ‘Εγώ’ σε ένα τέτοιο σχήμα;Τσιάνιν: Όταν βάζεις μαζί εννιά αστροναύτες που δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν με τη ζωή τους, πού πάνε και όλοι έχουν διαφορετικές ιδέες, βεβαίως και θα προκύψουν προβλήματα: θα μαλώσεις, θα διαφωνήσεις. Η παράσταση είναι η ώρα που όλα λύνονται και συντονίζονται.Ραφαέλ: Όταν ήμαστε στην Ισταμπούλ έπρεπε να ζήσουμε και οι εννιά σ’ ένα δωμάτιο όσο περίπου και αυτή η κουζίνα για ενάμιση μήνα. Μοιραζόμαστε το χώρο και τα χρήματά μας, όλα τα λεφτά που κερδίζουμε πάνε στο φαγητό και στις βίζες ή φυλάγονται για κάποια ανάγκη.Μαριλίς: Η εθνικότητα είναι επίσης μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή.Ναι, πρόσεξα ότι μιλάτε όλοι διάφορες γλώσσες..Μαριλίς: Ιταλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Αγγλικά, Γαλλικά. Πολλοί από μας έχουμε ταξιδέψει για κάποιο καιρό στην Ευρώπη, οπότε μαθαίνουμε λίγο από την κάθε γλώσσα. Κι όταν χρειάζεται να συμφωνήσετε για κάποιο ζήτημα;Ραφαέλ:Συνήθως το συζητούμε για λίγο και αν δεν έχουμε συναίνεση την ώρα που χρειάζεται να πάρουμε μια απόφαση, συνήθως κάποια άτομα έχουν μια καθαρότερη εικόνα του τι θέλουν να κάνουν ή έχουν περισσότερη έμπνευση, οπότε κι οι υπόλοιποι μπορεί να καταλήξουμε στο «Α, αυτή είναι καλή ιδέα, το κάνουμε». Δεν μπορούμε για παράδειγμα να μαγειρεύουμε όλοι μαζί, κάποιοι πρέπει να το κάνουν κάθε φορά, οπότε κάποιο άτομο παίρνει την πρωτοβουλία.Μαριλίς: Πριν νόμιζα ότι η δράση ήταν το πιο σημαντικό, δηλαδή όταν έχεις κάτι στο μυαλό σου το εξηγάς, το κάνεις και οι άλλοι εμπνέονται, πείθονται και το κάνουν κι εκείνοι. Αυτό δεν είναι πάντοτε αλήθεια! Το πού να πάμε για παράδειγμα, είναι πολύ πιο πολύπλοκο, οπότε καταλήγουμε πολλές φορές κάποιοι να πηγαίνουν εκεί, άλλοι να πηγαίνουν αλλού και να συναντιόμαστε πάλι μετά από λίγες μέρες....Έχει ενδιαφέρον όμως. Για την ώρα σταματήσαμε για το χειμώνα, έχουμε κάπου να μείνουμε, έχουμε χρόνο για εξάσκηση, για να ξανασκεφτούμε τα νούμερα μας, για να συγκεντρωθούμε σε πράγματα που είναι πολύ δύσκολο να ασχοληθούμε μαζί τους όταν ποδηλατούμε συνέχεια. .……Τσιάνιν: Εκτός των άλλων, τώρα χειμωνιάζει και είναι πολύ δύσκολο να ποδηλατείς στο κρύο. Έχεις δοκιμάσει ποτέ να ποδηλατήσεις στο χιόνι;Το δεύτερο μέρος της συνέντευξης θα δημοσιευτεί στο τρίτο τεύχος των Φάλιων
http://www.falies.org/index.php?iID=12&aID=40
http://www.cyprus-mail.com/news/

My name is Edward Murrow

Στα τρία χρόνια που είμαι στη νήσο Κύπρο, υπήρξαν μια σειρά από κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που μου προκάλεσαν απίστευτα άσχημη εντύπωση. Ίσως γιατί εδώ οι εκφάνσεις του συστήματος είναι ποιο εμφανείς. Ίσως και γιατί κανείς δεν φαίνεται να αντιδρά (φανερά) στην νήσο Κύπρο, ενάντια σε αυτές.


Η πρώτη είναι η εργατική ειρήνη. Αυτή η σύμπραξη εργαζόμενων, αφεντικών, πολιτικής εξουσίας και οργάνων καταστολής, μπορεί να φαινόταν χρήσιμη για το κοινωνικό σύνολο στα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή, αλλά τώρα, μετά από τριάντα χρόνια δεν έχει τον παραμικρό λόγο ύπαρξης. Ίσα ίσα λειτουργεί υποβοηθητικά για το μεγάλο κεφάλαιο και όποιον κατέχει την εξουσία. Πως όμως έγινε αυτό; Με τη βοήθεια των κατασταλτικών πολιτικών που χρησιμοποιήθηκαν για να ικανοποιηθεί αυτό το δόγμα (διάλογος με τα αφεντικά, έλλειψη μεγάλων απεργιών κλπ), κατάφεραν να εισχωρήσουν στις παρατάξεις αριστεράς , ως «προσκείμενοι» σε αυτές, στρατιωτικοί, αστυνομικοί και κεφαλαιοκράτες. Έτσι δημιουργήθηκε ένα άτυπο είδος οικονομικού και πολιτικού πατροναρίσματος των παρατάξεων αυτών. Μπορούσαν, δηλαδή, να διατηρήσουν την οργανωτική δομή και την φρασεολογία τους, αλλά σε ζητήματα πολιτικής το μεγάλο κεφάλαιο εχειτον πρώτο λόγο.

Για να καλύψουν τυχόν απώλειες όσον αφορά την αποδοχή τους από την κοινή γνώμη (δηλαδή το εκλογικό σώμα) οι παρατάξεις αυτές ακολούθησαν τρεις τακτικές. Πρώτον έπρεπε να εφεύρουν ένα άλλο πρόβλημα για να αποπροσανατολίσουν το κοινό. Αυτό το πρόβλημα ήταν ήδη σερβιρισμένο (Κυπριακό). Με αφορμή το Κυπριακό αυτή η ιδιότυπη νομενγκλατούρα επιδόθηκε σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, το οποίο βασιζόταν σε μια αέναη μάχη ενάντια σε ανεμόμυλους, οι οποίοι είχαν αναλάβει (ίσως εν αγνοία τους, ίσως όχι) τον ρόλο του Μεγάλου Σατανά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, σε μια σειρά από περιπτώσεις (όπως η τελευταία συνεδρίαση της ΦΕΠΑΝ), να παραμεριστούν θέματα τα οποία έκαιγαν την εκάστοτε κυβέρνηση, χάριν θεμάτων εντυπωσιασμού. Η δεύτερη τακτική είχε ως στόχο να διατηρήσει την εικόνα που είχαν καλλιεργήσει αυτές οι παρατάξεις στο παρελθόν. Δηλαδή την εικόνα του αγωνιστή. Εκεί επιστρατεύτηκαν μια σειρά από μέτρα. Ελεγχόμενες κινητοποιήσεις (που πολλές φορές υπερέβαιναν τα όρια του καπελώματος) , απεργίες μαϊμού (όπως η ημίωρη για το Μπόλκενσταϊν (ναι μεν θέλουμε να αγωνιστούμε, για τα δικαιώματα της εργατιάς, αλλά πρέπει να μην χάσουν τα κέρδη της εργάσιμης μέρας και τα αφεντικά)) , και ένα στραγγαλιστικό μονοπώλιο νελολαιίστηκων οργανώσεων (που πρόσκεινται σε αυτές). Έτσι όχι μόνο προβατοποιείται η κοινή γνώμη, αλλά και όποια ελεύθερη φωνή υπάρχει, θάβεται από το τεράστιο τίποτα που έχουν να αντιτάξουν στις επιταγές του κεφαλαίου.
Η Τρίτη τακτική που χρησιμοποιούν είναι κάτι ανάμεσα στο σαμποτάζ και το «κάρφωμα». Οι μνήμες από τις μεθοδεύσεις που έγιναν στη ΦΕΠΑΝ για να μην συζητηθούν θέματα που έκαιγαν (όπως η σύγκλιση με την ΕΕ), αλλά και από τις αντιπολεμικής του 2002 (όπου η περιφρούριση, που ανήκε σε τέτοια οργάνωση, παρέδιδε μετανάστες και αναρχικούς στην αστυνομία). (β πολ. Συνθήκη)

Όπου όλες αυτές οι τακτικές αποτυγχάνουν, ή έστω δεν λειτουργούν ικανοποιητικά, μπαίνει ο ρόλος της καταστολής. Η αστυνομία έχει αναλάβει αυτό τον ρόλο, με περισσή χαρά. Το δικαστικό κύκλωμα ακολουθεί. Ο λόγος που υπάρχει τόση καταστολή, είναι ότι υπάρχει απίστευτη ανοχή απέναντι στις πράξεις των ταγμάτων ασφαλείας, πράγμα που πηγάζει από την πρώτη πολιτική συνθήκη. Δηλαδή, τα τάγματα ασφαλείας βρίσκονται στο απυρόβλητο ( και ο υπουργός τους κάνει πλάτες).
Έτσι κάθε αγωνιζόμενος νέος, που δεν δέχεται να βολευτεί μέσα στα καλούπια που του προσφέρει το εθνικιστικό- καπιταλιστικό κράτος, βρίσκεται κυνηγημένος. Η αντίσταση στην Κύπρο έχει ποινηκοποιηθεί, χωρίς αυτή η ποινικοποίηση να νομιμοποιείται ποσώς. Χαρκτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του αγωνιστή Άρη Μαρκίδη που θα συρθεί στα δικαστήρια στο τέλος του μήνα , με ανυπόστατες κατηγορίες.

Όλα αυτά μου δημιουργούν την ανάγκη να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το βρώμικο, άδικο και ανελεύθερο σύστημα, και τις Μακαρθικές μεθόδους που χρησιμοποιεί. Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι υπόθεση όλων μας. Η προάσπιση τους, είναι δυνατή μόνο μετά από μία εκ βάθρων ανατροπή των υπάρχουσων κοινωνικών και πολιτικών πραγματικοτήτων, μακρυά από κάθε πολιτικό πατρονάρισμα

Καλή Νύχτα· και Καλή Τύχη



Υ.Γ. Η στήλη νοιώθει την ανάγκη να δηλώσει την αμέριστη συμπαράσταση της στον διωκώμενο κοινωνικό αγωνιστή Άρη Μακρίδη, έναν από τους ελάχιστους πραγματικούς αγωνιστές στον τόπο αυτό.

Estava una vez

Στον Νίκο Ξυλούρη, τον Τσε, τον Ντύλαν, τους Rage Against The MaCHINE, τον William S Burroughs, τον Hunter S Thompson, τον Jack Kerouac, την Simone de Bouvoir, την Τζοαν Μπαεζ, καιόλους τους επαναστάτες που στοιχείωσαν τα όνειρα μας



Χωρίς Λόγο. Χωρίς Αιτία. Απλά γιατί ……Έτσι.
Προσπαθούσε να αναλογιστεί την παράνοια της στιγμής. Είχε εμπλακεί σε μια πολύ δυναμική φιλοσοφική συζήτηση. Και ήξερε ότι ήταν χαμένος από χέρι. Γιατί ο συνομιλιτής στου χρησιμοποιούσε άριστα την διαλεκτική του ροπάλου. Και όταν ο κραδαίνων το ρόπαλο θέλει, αναγκαστικά όλοι οι άλλοι πείθονται, να πράξουν σύμφωνα με τις επιταγές του, είτε το θέλουν είτε όχι. Αυτός λοιπόν ο τύπος, κατάφερε να πείσει τον νεαρό Νιαζί να πέσει με τα μούτρα στο οδόστρωμα. Το καθεστώς δεν σηκώνε πολλά πολλά, και ο νεαρός μας την είχε βαμένη από κούπες.

Όλα είχαν ξεκινήσει μερικούς μήνες πριν. Στις όχθες του Ρήνου, στη Φρανκφούρτη. Ο νεαρός Νιαζί, που πίσω στην πατρίδα του τον έλεγαν προδότη, συνάντησε εκεί τον νεαρό Γιάννη, που πίσω στην πατρίδα του αναρχοκουμούνι τον ανέβασαν , αναρχοκουμούνι τον κατέβαζαν. Οι δύο τους τα βρήκαν με τη μια. Μερικές μέρες μετά εκείνη την επεισοδιακή βραδυά, όπου τρέχανε και οι δύο να κρυφτούν από τη Γερμανική Αστυνομία (μιας και βρίσκονταν σε ένα παράνομο μπλόκο κατά της μεταφοράς αποβλήτων προς το εξωτερικό), αποφάσισαν να συγκατοικήσουν. Ο Νιαζί εκτίμησε κατευθείαν την ικανότητα του Γιάννη να εκλογικεύει ότι πληροφορίες του έδιναν, και να συνθέτει το δικό του μανιφέστο ενάντια σε ότι έβρισκε άδικο. Ο Γιάννης λάτρεψε τον ενθουσιασμό και τη μεθοδικότητα του νεαρού Τούρκου, που ήταν σμιλευμένος μετά από σχεδόν πέντε χρόνια (από τότε που ήταν 16 χρονών) ζωής στις παρυφές της τρομοκρατίας. Στον σχεδόν εικοσιπεντάρη (ποια ) Γιάννη, αυτός ο φλογερός Μαρξιστής , έμοιαζε σαν μια παλαιότερη εικόνα του εαυτού του, πίσω στις φλογερές ημέρες του ΄98 Πίσω, στην εποχή που ο Γιάννης έκανε την μεγάλη επαναστασή του (ώντας μαθητής), ενάντια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο ο ίδιος θεωρούσε σαθρό, βρώμικο και καταπιεστικό. Για τον Νιαζί ο Γιάννης ήταν κάτι σαν δάσκαλος, μάλιστα τον φώναζε χαϊδευτικά «μεγάλο θεωρητικό». Και ενώ για τον Γιάννη η Φρανκφούρτη ήταν η καλύτερη ευκαιρία για να διευρύνει τους οριζοντές του, και να ξαναχτίσει τον κόσμο από τις στάχτες που θα αφήσουν τα αποκαΐδια της επανάστασης, για τον Νιαζί η Φρανκφούρτη ήταν μια αναγκαιότητα. Οι διώξεις, οι απειλές, ο δημόσιος διασυρμός, και ο φόβος μην πάθει τίποτα η οικογενειά του, σε σινδυασμό με την φτώχεια στην οποία έβλεπε τον λαό του να βυθίζεται μέρα με τη μέρα, ώθησαν τον νεαρό σε αυτή την ιδιότυπη προσφυγιά. Το πάθος όμως για την αλλαγή παρέμενε άσβεστο μέσα του.

Κάπου μέσα σε αυτούς τους δύο μήνες, μπήκε στην κοινή ζωή τους και η Μαρία Λουίζα Μάρκες Αγιάλα. Αυτή η μικρόσωμη Χιλιανή, γεμάτη το μπρίο, την ζεστασιά και το πάθος που έχουν μέσα τους οι Λατινοαμερικάνες κατάφερε να τρελάνει τον νεαρό μας. Ο έρωτας φούντωνε μέρα με τη μέρα, είτε μέσα από τις ατελείωτες πολιτικές συζητήσεις στις μπυραρίες και στη φοιτητική λέσχη, είτε στις πανκ συναυλίες, ακόμα και σε στιγμές αστείρευτης και κατανικτικής μελέτης βιβλίων (μετα άφθονου φτηνού Αλσατικού κρασιού) , και κινηματογραφικές προβολες….. Από κοντά και ο Γιάννης, να δίνει συμβουλές στον άπειρο , σε σχέση με ζητήματα καρδιάς νεανία. Αλλά μαζί με τον αμοιβαίο έρωτα, η επαναστατική ζωντάνια του Νιαζί φούντωνε. Και η Μαρία Λουίζα δεν έκανε τίποτα άλλο από το να τον βοηθά να την διοχετεύσει παντού.. Ως εξώριστη Χιλιανή, και ταυτόχρονα τραγουδίστρια, είχε αποκτήσει διάφορες άκρες στον ευρωπαϊκό τύπο, συμπεριλαμβανομένης και μιας εφημερίδας που εξέδιδαν Τούρκοι εξώριστοι, αλλά και μιας Τουρκικής εφημερίδας , που ήταν κοντά στην αριστερά. Ο Νιαζί έγραφε ανελλειπώς, είτε στέλνωντας γράμματα στις εφημερίδες, είτε με την στήλη του στην εφημερίδα των εξωρίστων, ονόματι «εγώ ο προδότης».
Βλέποντας αυτά ο Γιάννης δεν ήθελε να χάσει καθόλου από τη δράση. Μετέφραζε μανιωδώς τα άρθρα του Νιαζί στα Ελληνικά, έκανε σχεδόν όλες τις διορθώσεις (γραμματικά και συντακτικά), και πέταγε που και που συμβουλές για το πώς θα έπρεπε να γραφτεί το τάδε και το δείνα. Και η αρθρογραφία του σε πολιτικά περιοδικά πολλαπλασιάστηκε, όπως και οι προκυρίξεις που έγραφε. Ο Γιάννης ζούσε μια δεύτερη….εφηβεία. Για την Μαρία Λουίζα και οι δύο ήταν σχεδον σαν…μικρά παιδιά. Ενθουσιασμός για κάθε νεα ιδέα στο……έπακρο, απίστευτο μεράκι για ότι έκαναν….σαν….τους γονείς της, οι οποίοι πέρασαν 20 χρόνια στην Ισπανία και τη Γαλλία, διωγμένοι από το καθεστώς του Πινοσέτ. Ήταν οργανωμένοι στο MIR, και η ελευθερία σε συνδυασμό με την κοινωνική δικαιωσύνη….είχαν μεγάλο μέρος στη ζωή τους. Και ενώ η σχέση με τον Γιάννη ήταν καθαρά φιλική, με τον Νιαζί ήταν….κάτι πολύ μεγαλύτερο. Μέσα στους επόμενους τέσσερις μήνες, οι τρεις τους είχαν στήσει έναν μικρό διεθνή πυρήνα επαναστατών. Ήταν η ομάδα των «ανταρτών συνειδήσεων», μια πολυεθνική παρέα, με σκοπό να αφυπνίσει τον κόσμο. Με σκοπό την οδό προς την πλήρη ελευθερία, την έλλειψη ισχυρών και ανίσχυρων σε όλη τη γη, μια δημοκρατία όπου οι αποφάσεις πέρνονται «από τα κάτω».

Ένα απόγευμα γύρισε στο σπίτι αγχωμένος.«Κάτι κινείται πίσω στην πατρίδα, ο λαός μου με χρειάζεται», είπε, ανεμίζοντας μπροστά στους άλλους ένα πρωτοσέλιδο (της Χουριέτ), που έγραφε με μεγάλα γράμματα: ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ(;).

« Η κατάσταση», εξήγησε,«έχει αγριέψει….ο αγώνας πρέπει να ενταθεί όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες. Η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο, και ο κόσμος έχει αρχίσει να εκφράζεται κατά της κυβέρνησης και του ΣΕΑ, αλλά ο στρατός αναμένεται να αναλάβει δράση. Ήδη το ΣΕΑ πιέζει για τον εγκλεισμο μειωνοτήτων και αριστερών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Με χρειάζονται….»
Στην αρχή και οι δύο προσπάθησαν να τον πείσουν να μην πάει, μετά τον ικέτευαν να τους αφήσει να πάνε μαζί του, να τον βοηθήσουν.

«Όχι, είναι πολύ επικίνδυνο, πρέπει να αγωνιστώ μόνος, δεν θέλω νασας πάρω στο λαιμό μου».
Και έτσι βρέθηκε στην Πόλη, οργανώνοντας τη δικιά του ομάδα. Τύπωνε φυλλάδια στις γλώσσες όλων των φιλών που ζουν στην Τουρκία. Τούρκικα, Κούρδικα, Αρμένικα, Ελληνικά. «Κανείς δεν πρέπει να μείνει αποκλεισμένος από την ενημέρωση», έλεγε, «γιατί πάντα πρέπει να χτυπάμε μαζί, ποτέ χωριστά. Και επιπλέον αυτά μας αφορούν όλους, είτε είναι για θέματα μειωνοτήτων, είτε για τα οικονομικά, είτε για οτιδήποτε».Εκείνη την ημέρα, βγήκε ο αρχηγός του ΣΕΑ και απείλησε με στρατιωτικό νόμο. «Αυτή την χώρα δεν μπορούν να την οδηγούν στην αναταραχή και την διάλυση οι απεργοί (διάφοροι κλάδοι είχαν κατεβεί σε απεργεία διαρκείας, μέσα σε εκείνους τους μήνες), οι αντάρτες, και οι αναρχικοί. Εάν μέχρι αύριο δεν έχει σταματήσει αυτός ο χαμός θα επιβάλουμε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Η πορεία ξεκίνησε αυθόρμητα από το Βαγιαζίτ, με σκοπό να φτάσει στην Πλατεία Ταξίμ. Στην αρχή ήταν δεν ήταν πενήντα νοματαίοι. Αλλά όσο προχωρούσαν, άνθρωποι από το πλήθος, έμπαιναν στις τάξεις της πορείας και βάδιζαν μαζί. Οι Γκρίζοι Λύκοι ήταν άφαντοι, προφανώς κάπου ήταν μαζεμένοι και επικροτούσαν τον Στρατηγό. Και αυτός, πάντα μπροστά, με την ντουντούκα στο χέρι, να δίνει τον παλμό. Μέχρι να φτάσουν στη γέφυρα Ινονού είχαν γίνει πέντε χιλιάδες, , μέχρι να την περάσουν είχαν διπλασιαστεί. Όσοι περαστικοί δεν έμπαιναν στην πορεία απλά παρακολουθούσαν σαστισμένοι αυτό το αγριεμένο ασκέρι που πήγαινε να βάλει τον στρατηγό στη θέση του, και οι λίγο ποιο τους θαραλέοι τους χειροκροτούσαν. Μόλις έφτασαν στην έξοδο της γέφυρας οι νοικοκυρές από τα μπαλκόνια τους προυπαντούσαν με ζητωκραυγές από τα μπαλκόνια τους. Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι, και ο Νιαζί το ένιωθε. Το μπουλούκι, και αυτός έπερναν δύναμη, η κουραση φαινόταν μηδαμινή, και ο παλμός ανέβαινε.

Τους περίμεναν έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία. Στρατιώτες με εξάρτηση αντιδιαδηλωτών, αστυνομικοί, αύρες, φασίστες και αστυνομικά σκυλιά. Χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση έγινε η επίθεση. Ένας μικρός στρατός οπλισμένος ως τα δόντια, ενάντια σε μια ομάδα άοπλων διαδηλωτών. Και ο πρώτος που χτυπήθηκε ήταν ο Νιαζί. Δεκαπέντε χτυπήματα στο κεφάλι. Και μετά η φωνή του χωροφύλακα να ουρλιάζει διαταγές. Και μετά ένας κρότος. Και μετά σκοτάδι.

Στην Φρανκφούρτη έμαθαν μόνο για το φονικό.45 νεκροί, 450 τραυμάτίες, 1500 συλήψεις. Και από τον Νιαζί τίποτα. Από εκεί που μιλούσαν κάθε μέρα, ξαφνικά έπεσε σιγή ασυρμάτου.

Ξύπνησε μέσα σε ένα υπόγειο.Απόλυτο σκοτάδι, η μυρωδιά από κάτουρα , σκατά και αίμα να κυριαρχεί, και ένας πόνος να του σκίζει τα σωθηκά. Ξαφνικά, ένας προβολέας…τον τυφλώνει. «Μίλα» φωνάζει μια φωνή «μίλα παλιόσκυλο τρομοκράτη μη σε λιανίσω. Θα ΣΕ ΓΑΜΗΣΩ ΣΑΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΑΛΑΚΗΣΤΙΡΙ ΜΙΛΑ. ΜΙΛΑ ΡΕ! ΞΕΡΝΑ ΤΑ ΟΛΑ. ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ ΣΕ ΑΠΟΚΥΡΗΞΑΝ; ΠΑΛΙΟΣΚΥΛΟ…..ΛΕΓΕ, ΠΙΟΙ ΣΟΥ ΔΩΣΑΝΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΚΟΥΜΟΥΝΙ. ΛΕΓΕ! ΕΙΣΑΙ ΜΑΖΟΧΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ; ΜΙΛΑ ΡΕ! ΜΑΛΛΟΝ ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΕΤΣΙ ΜΑΡΕΣΕΙΣ ΠΑΛΙΟΜΑΖΟΧΑ!». Και μετά η αγριοφωνάρα από το υπερπέραν έδινε μια κοφτή διαταγή, και τα χτυπήματα έρχονταν από παντού. Ηλεκτροσοκ, καμένα αντικείμενα ,μαστίγια, καλάμια, φάλαγγα….Τρεις μέρες και τρεις νύχτες….παρέα με τον πόνο, τα χτυπήματα, και τις εφιαλτικές φωνές των συντρόφων του από τα άλλα κολαστήρια, που πέρναγαν τα ίδια και ίσως και χειρότερα.

Μετά από τρεις μέρες αγωνίας , έφτασαν νέα στη Φρανκφούρτη. Το email από τον χρήστη με το κωδικό όνομα «Μπαρίς» δεν έλεγε και πολλά. Διεύθυνση συνάντισης ημερομηνια (και ώρα), κάπου στην Αθήνα. Το επισυναπτώμενο βίντεο έλεγε όμως πολλά. Ένας μπάτσος βάραγε αλύπιτα έναν νέο που κρατούσε μια ντουντούκα στο χέρι. Όταν ο νέος έπεσε αναίσθητος, του φόρεσαν χειροπέδες, και του έβαλαν στο μπουφάν ένα περίστροφο και δύο χειροβομβίδες. Κατευθείαν πτήση (απογευματινή) για Αθήνα. Το Ισπανικό διαβατήριο ανα χείρας για τη Μαρία Λουίζα (γενημένη στην Βαρκελώνη), και βουρ για τον τηλεφωνικο θάλαμο στην πλατεία Συντάγματος. Από εκεί, ακολούθησαν τις οδηγίες, και βρέθηκαν σε έναν άλλο τηλεφωνικό θάλαμο στην Πλατεία Εξαρχείων. Και από κει στην Χαριλάου Τρικούπη, όπου τους παρέλαβε ένα ταξί . Το ταξί μπήκε στην Αλεξάνδρας, έκανε αναστροφή στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, και τους πήγε στο Πολυτεχνείο. Από κει μπήκαν σε ένα κόκκινο Φολκσβαγκεν το οποίο άρχισε να κόβει βόλτες στην Αθήνα….

Ο οδηγός φορούσε κοκούλα , και δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τα χαρακτηριστικά του. Μετά απο μισή ώρα διαδρομής, έβαλε μια κασέτα να παίξει στο ραδιόφωνο.Μια γυναικεία φωνή ακούστηκε να μιλάει.
"Γεια σας. Ειμαι η Baris.Με συγχωρείτε που δεν μπόρεσα να έθω στην Αθήνα η ίδια, αλλά δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να ταξιδέψω εκτός Τουρκίας λόγω της παρούσας κατάστασης.Έτσι σας έστειλα την κασέτα μέσω κάποιου έμπειστου συντρόφου από την οργάνωση μας, ο οποίος βρίσκεται μαζί σας. Μόλις τελειώσει η κασέτα αυτή, ο συντροφος θα σας δώσει μια τσάντα . Ανοίχτε την, σε περίπτωση που θα αποφασίσετε να συνεχίσετε την προσπαθειά σας".

Ο οδηγός τους άφησε στο Πάρκο Ελευθερίας και τους έδωσε μια μικρή δερμάτινη τσάντα. Αφού απομακρύνθηκε λίγο, πήγαν πίσω από το άγαλμα του Τρούμαν και την άνοιξαν. Μέσα στην τσάντα ήταν δύο εισητήρια μετ' επιστροφής για Κωσταντινούπολη (ανοιχτές ημερομηνίες), και δύο πλαστά διαβατήρια , και ένα γουόκμαν.Μοιράστηκαν τα ακουστηκά και πα΄τησαν το play.

Η φωνή επανήλθε
"Βλέπω ότι αποφασίσατε να συνεχίσετε. Λοιπόν η κατάσταση έχει ως εξής. Το καθεστώς θέλει να δικάσει τον Νιαζί, μέσα στις επόμενες δέκα ημέρες. Βρίσκεται στα κρατητήρια της ασφάλειας, και κατα πάσα πιθανότητα θα τον πιέζουν να μιλήσει. Εξ' ου και τα διαβατήρια. Θα είστε ο κύριος και η κυρία Τσίμμερ, από το Μόναχο, και έρχεστε στην Τουρκία για αναψυχή, αλλά και επαφές με ντόπιους επιχειρηματίες, γιατί σκέφτεστε να επενδύσετε σε Τουρκικες επιχειρήσεις ρούχων. Μόνο για λόγους ασφαλείας, μιας και δεν νομίζω να έχει μιλήσει μέχρι να φτάσετε στο σημείο συνάντισης.Προλαβαίνετε την πτήση των εννιάμησι με χαρακτηριστική άνεση. Εάν δεν την προλάβετε θα ειδοποιηθώ, μην σας νοιάζει αυτό.Μόλις φτάσετε στο αεροδρόμιο πάρτε το τραμ και κατεβείτε στην αποβάθρα Ινονού. Εκεί θα σας περιμένει κάποιος δικός μου. Το σύνθημα είναι " Σεπουλβέδα" και το παρασύνθημα "Rainbow Warior".


Οι φωνές απομακρύνθηκαν. Ο πόνος ήταν ακόμη εκεί. Και ο φόβος....και η τρέλα. Αλλά έπρεπε να παλέψει παραυτα.Δεν έπρεπε να πει τίποτα. Ακόμα και τώρα που ήταν δεμένος απ'τους αγκώνες έδώ και ώρες. Ακουστηκε ένα κρακ....εξαρθρώθηκαν τα χέρια του. Μετά ξανά το απόλυτο τίποτα.

Η πτήση με το atr72 της ολυμπιακής ήταν λες και είχε βγει από την κόλαση. Το ιδιο και η διαδρομή μέχρι το Ινονού. Όλα πήγαν καλά απο κει και πέρα. Η γνωριμία με την Μπαρίς, σε ένα διαμέρισμα στο πέρα, τος έλησε τις όποιες απορίες για την καταστασή της. Καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι από τα 14 της, λόγω ατυχήματος, μπορούσε να περνάει απαρατήριτη , ακόμα και στις διαδηλώσεις, και να περνά λαθραία πράγματα εκμεταλευόμενη την καταστασή της. Και όλα αυτά στην υπηρεσία της επανάστασης. Βέβαια τώρα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, γιατί μετά τη διαδήλωση, εάν και δεν εφαρμόστηκε ο στρατιωτικός νόμος, οι έλεγχοι εντάθηκαν πολύ.Επίσης ήταν διάνοια στους υπολογιστές, και σε ότι έχει σχέση με κινηματογράφιση-ηχογραφιση, για αυτο και πάντα στο καροτσάκι είχε κρυμένη μια κάμερα.

Το μόνο που της έλειπε ήταν ένα καλό σχέδιο προπαγάνδα είχε αρχίσει, και κανείς δεν θα έμπαινε στον κόπο να βοηθήσει έναν τρομοκράτη.

"'Έχω μια ιδέα", πρότεινε η Μαρία Λουίζα "γιατί δεν παρεμβαίνουμε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων όλων των σταθμών να δείξουμε τι έγινε;"
"Εννοείς παρεμβολές; Και το βίντεο; Θα χρειαστούμε μια πολύ ισχυρή κεραία , ή έστω μια ασύρματη σύνδεση με την κεραία. Έχει κάτι τέτοιες στην πόλη, αλλά για να συνδεθώ θα χρειαστεί πολλή ώρα και ίσως μας εντοπίσουν πριν καν συνδεθούμε."
"Γιατί δεν την κάνουμε από ένα κινητό στούντιο; Ένα κλεμμένο φορτηγάκι ή κάτι τέτοιο;" Πετάγεται ο Γιάννης...
" Καλή ιδέα....ξέρω ένα φορτηγάκι με σύνδεση που ανήκει σε μικρό τηλεοπτικό σταθμό. Το βάφετε, το κλέβουμε βέβαια, και να το κινητό μας μέσο....από αυτό θα φτιάξω την σύνδεση, και μπαμ, αύριο στις οχτώ προβάλλουμε, και ελπίζουμε να γίνει η Άλωση της Βαστίλης"
" Ωραία εμείς θα κατευθύνουμε τους υπόλοιπους προς την ασφάλεια πριν γίνει η μετάδοση. Άμα μαζευτεί πολύς κόσμος ξεκινάμε το ντου" λέει ο Γιάννης.

Το επόμενο πρωί, το φορτηγάκι, ένα μαύρο Ford Transit με δορυφορική κεραία ,ήταν έτοιμο, στα χέρια τους. Με έναν σύντροφο να το οδηγεί γύρω γύρω στην πόλη, και την Μπαρίς πίσω να ρυθμίζει την κεραία για να γίνει η σύνδεση. Οι άλλοι την έπεσαν για να είναι φρέσκοι γύρω στις έξι, που θα ξεκίναγε η παρακολούθηση του κτιρίου της ασφάλειας .
Κατά τις έξι ήταν στο πεζοδρόμιο απέναντι από το κτίριο της ασφάλειας . Όλα ύσiχα. Κανείς δεν βρισκόταν κοντά στο κτίριο.

ΚΛΙΚ! ΣΥΝΔΕΣΗ ΕΠΙΤΥΧΗΣ!

Τον είχαν βγάλει από τα σχοινιά. Το αιμά του, τα ούρα του, ο ιδρώτας, τα ρούχα και το σώμα του είχαν γίνει ένα. Ο πόνος ήταν ακόμη εκεί.
"Υπόγραψε ρε!"
Μπροστά του μια δήλωση καταδίκης του κινήματος
"Ποτέ"!

Οχτώ η ώρα.

ΕΝΑΡΞΗ ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΣΗΜΑΤΟΣ

Με το βίντεο να εκπέμπει η Μπαρίς, καθισμένη μπροστά στην οθώνη του τερματικού της, ξεκινά να μιλά. Τα λόγια της μαζί με το βίντεο διασχίζουν την πόλη
«Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται φυλακισμένοι στο κτίριο της Γενικής Ασφάλειας, γιατί νοιάζονται και αγωνίζονται για τον λαό μας. Ήρθε η ώρα να δείξουμε στο καθεστώς ότι δεν πάει άλλο. Ελάτε όλοι στην Γενική Ασφάλεια να τσακίσουμε τους πραιτοριανούς της δικτατορίας.»

Ο πόνος επανερχόταν σταδιακά και βασανιστικά. Τα αποτελέσματα της ένεσης, σε συνδυασμό με τα αλεπάληλα χτυπήματα με τον τηλεφωνικό κατάλογο. Ούρλιαζε. Φωνές, να ακούγονται σταδιακά από τον δρόμο.

Το πεζοδρόμιο απέναντι από την Γενική Ασφάλεια είχε αρχίσει να γεμίζει. Μετά από λίγο δεν χωρούσε ο κόσμος στο πεζοδρόμιο, και για αυτό άρχισε μια μικρή κατάληψη του οδοστρώματος. Φωνές ακούγονται από μακρυά. Είναι δυο μπλοκ οπλισμένων διαδηλωτών που φτάνουν από το Φανάρι και το Πέρα, και ένα μπλοκ διαδηλωτών από τις παραγκουπόλεις, το οποίο έχει ανακόψει μια φάλαγγα στρατιωτών και μπάτσων. Δακρυγόνα σκάνε και πλαστικές σφαίρες σφυρίζουν από παντόυ. Τα μπλοκ από το Φανάρι και το Πέρα έχουν εισχωρίσει στις γραμμές των διαδηλωτών. Οι Γκρίζοι Λύκοι δεν έχουν τολμήσει να βγουν από τα λιμέρια τους.Η ώρα της επίθεσης έχει σημάνει. Ο Γιάννης και η Μαρία Λουίζα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Επιτίθενται κατά των φρουρών. Τους αφοπλίζουν και ανοίγουν την Πύλη. Ένα ποτάμι οργισμένων ανθρώπων μπήκε μέσα στο κτίριο και διέλυσε ότι βρήκε μπροστά του.

Η φασαρία δυναμώνει. Ακούγονται εκρήξης παντού. Οι βασανιστές στέκονται κάτωχροι, μην ξέροντας τι να κάνουν. Όταν μπαίνουν οι πρώτοι απελευθερωτές στην αίθουσα, το βάζουν στα πόδια. Κάπιοι τον παίρνουν στους ώμους τους. Είναι ο Γιάννης με την μικρή. Ήρθαν από τη Γερμανία για να τον σώσουν. Χαρά τον πλημμυρίζει. Γρήγορα τον χώνουν σε ένα αυτοκίνητο, και βουρ για τα σύνορα.

Η εξέγερση κράτησε μόλις λίγα εικοσιτετράωρα, πριν κατασταλεί απόλυτα. Οι ηγέτες της, και οι απελευθερωμένοι από το κολαστήριο της Γενικής Ασφάλειας κατάφυγαν στα βουνά, από όπου άρχισαν αντάρτικο. Για πρώτη φορά άνθρωποι όλων των εθνοτήτων στην Τουρκία παραμέριζαν εθνικές και φυλετικές διαφορές , και μάχονταν μαζί , ενάντια στο καθεστώς. Αρχηγός τους έγινε σταδιακά η Μπαρίς, αφού έδειξε ηγετικές ικανότητες.
Ο Γιάννης γύρισε στην Ελλάδα, και έφτιαξε την ομάδα αντιπληροφόρισης «Τα μαυρα πρόβατα». Ακομα συνεργάζεται με τον Νιαζί, και δημοσιεύει τα άρθρα του.
Η Μαρία Λουίζα γύρισε στην Φρανκφόυρτη, και έκανε ένα προσωπικό δίσκο βασισμένο στις εμπειρίες της.
Ο Νιαζί πήγε σε κέντρο αποκατάστασης και επανένταξης θυμάτων βασανμιστηρίων. Μετα από μερικους μήνες θεραπείας γύρισε στη Φρανκφούρτη και βρήκε την Μαρία Λουίζα. Ακόμη είναι μαζί. Δεν σταμάτησε να δημοσιεύει τα άρθρα του στον τύπο. Που και που κάνει διαλέξεις για το ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Διδάσκει επίσης Τούρκικα στο σχολείο της γειτονιάς.

οΔΗΓΊΕ¦ ΓΙΑ ΥΠΟΨΉΦΙΑ ΚΑΜΆΚΙΑ

Οποτε πάτε να την πέσετε σε Κυπραία, πηγένετε πολλύ με το μαλακό (άντε κάνα φιλάκι στο μάγουλο) γιατί αλλιώς θα υποψιαστεί ότι θέλετε να τη βιάσετε.

Χτες έκανα το λάθος να παρακολουθήσω γνωστή εκπομπή λόγου στον αντ1.Μέγα λάθος. Πρωταγωνιστές, ο «8εός να τον κάνει διεθνολόγο» Μάριος Κάρογιαν, η «θεός να την κάνει δεξιά» Καιτούλα Κληρίδου, και ο καθηγιτής Τουρκολογίας του Παν.Κυ. Νιαζί Κιζιλχιουρέκ. Για τον κύριο Κάρογιαν και την αμάθεια που τον δέρνει σε θέματα Ι σλαμισμού και Τουρκικής Πολιτικής δεν χρειάζεται να πω το παραμικρό. Για την αφέλεια της κυρίαςμ Κληρίδου επίσηςδεν έχω να πω τίποτε. Για το ζώον όμως που κρατήθηκε από μια παραποιημένη δήλωση της, που είχε μεταδόσει το Σίγμα (αν θυμάμαι καλά), έχω να πω πολλά. Γιατί μαντάμ δίνετε τόση πίστη στα λόγια ενός σταθμού, το δελτίο του οποίου
1)Κάνει εξόφθαλμη προπαγάνδα υπέρ του μεγάλου εθνάρχη και του μεγάλου μπετατζή;
2) Δείχνει ως ειδήσεις στο κεντρικό δελτίο του θ’εματα που έχουν να κάνουν με....κουτσομοπολιά της ελληνικής showbiz;
Επίσης δυο λογάκια που έχω να πω και για τα τρία ζώα που τηλεφώνησαν και

α) Παρά τις διορθώσεις του συντονιστή επέμεναν να αποκαλούν τον Νιαζί ως κύριο που κάθεται στα αριστερά της κυρίας Κληρίδου (ειρωνικά πάντα)
β) Ρώταγαν επίμονα τον ίδιο καλεσμένο εάν αναγνωρίζει ότι το κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής (για να βρίζει συνεχώς τον Ντενκτάς και να διδάσκει εδώ στρον νότο μάλλον πρέπει να το αναγνωρίζει αυτό)
γ) Ο τρίτος (αυτός που χρησιμοποίησε την ίδια ξύλινη γλώσσα που ακούω όποτε ανοίγει το στόμα της η Κυρία Παπαρήγα) έχει διαβάσει Λένιν, Μαρξ, Μπακούνιν, Τρότσκι κλπ, ή απλά κάπου άκουσε τον όρο ιμπεριαλισμός, και σκ΄λεφτηκε ότι κολλάει σε ότι έχει σχέση με την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, της Αμερικής και της Βρετανιας;
δ) Καλά όλα αυτά. Αλλά ποτ'΄ε δεν κατάλαβαν ότι το κυπριακό θα ληθεί μόνο εάν και οι δύο κοινότητες αρχίσουν να σέβονται η μία την άλλη , και όχι εαν ικανοποιηθούν μόνο τα ελληνοκυπριακά αιτήματα;

Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχα κάνει το λάθος να γυρίσω δω και τους Φάκελους στο Μέγα, όταν έπαιζαν το βίντεο με τον Ματσάκη. Είχε μια τύπισα του ΠΑΚ, έναν δικηγόρο αγνώστου προελεύσεως, και τονίδιο τον Ματσάκη, να ευλογούν τα κατορθωματά του μπροστά στην κάμερα. Είχε επίσης τα βίντεο με τα κατορθώματα του Ματσάκη (με μουσική υπόκρουση α λα Σαρλώ). Και είχε βέβαια και τον αρχισυντάκτη του Πολίτη και κάποιον το ΔΗΣΥ να λένε την άποψη τους για τον Ματσάκη. Και αναρωτιέμαι εγώ ο άμοιρος Καλαμαράς που έτυχε να ζει στην νήσο Κύπρο. Αφού πήρε στους δημοσιογράφους του Ελληνικού ΜΕΓΑ να καταλάβουν τι σοϊ καραγκιόζης είναι ο Ματσάκης, άντε μια βδομάδα, στην Κύπ[ρο γιατί δεν τον έχουμε πάρει πρέφα;
Και πόσο ηλίθιοι μπορεί να είμαστε εδώ στην νήσο Κύπρο;
Γαμώτο δηλαδή.

Καλά χώρια το πόσο στενόμυαλοι και εγωιστές είμαστε....