Μίλησε ο κ. Παπουτσής. Και είπε ότι απειλούνται η σύζηγος και τα παιδιά του. Μας μίλησε, ουσιαστικά, για εκτροπή. Όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοί του. Ομως η εκτροπή έχει συμβεί προ πολλού. Και δεν έχει να κάνει με τους προπυλακισμούς βουλευτών. Που ήταν ο, κατά τα άλλα λαλίστατος κ. Παπουτσής, στις 15/6, όταν μπροστά στη Μεγ.Βρετάνια άνδρες των ΜΑΤ εφάρμοζαν τον νόμο του Lynch σε βάρος του ειρηνικού διαδηλωτή με την κόκκινη μπλούζα. Που ήταν ο κ. Παπουτσής όταν στις 15/6 ο συνάδελφος Μ.Κυπραίος έχανε την ακοή του εξ’ αιτίας χειροβομβίδας κρότου λάμψης και του ανηλεούς ξυλοδαρμού του από άνδρες των ΜΑΤ; Που ήταν ο υπουργός όταν, στις 28/6 οι αστυνομικοί που φύλαγαν την Βουλή προστάτευσαν ανοιχτά ομάδα οπλισμένων κουκουλοφόρων; Που ήταν όταν στις 29/6 άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ βίασαν την προσωπικότητα του συμπολίτη μας Μάνου Λαμπράκη στην περιοχή της Ακρόπολης. Που βρισκόταν όταν στις 29/6 αστυνομικοί έριξαν δακρυγόνα στα γραφεία της ΔΟΕ, την στιγμή που ήταν γεμάτα κόσμο. Που βρισκόταν όταν στις 28 και 29/6 οι άνδρες της αστυνομίας εμποδιζαν την διακομιδή τραυματιών, πολλές φορές ξυλοκοπώντας και τραυματιοφορείς; Που βρισκόταν στις 29/6 όταν χωρίς λόγο και αιτία αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ επιτέθηκαν σε κόσμο στον σταθμό της Ακρόπολης; Που βρισκόταν όταν το βράδυ της 29ης Ιουνίου μανιασμένοι αστυνομικοί της ομάδας Δέλτα επιτέθηκαν στους θαμώνες ταβέρνας στο Μοναστηράκι, δέρνωντας ακόμα και μικρά παιδιά; Που βρισκόταν όταν το βράδυ της 29ης Ιουνίου οι αστυνομικές δυνάμεις εφάρμοζαν, έστω και άτυπα, τον στρατιωτικό νόμο, επιτηθέμενοι ακόμα και σε παρέες τουριστών σε Ακρόπολη, Μοναστηράκι, Πλάκα και άλλες περιοχές σε ακτίνα χιλιομέτρων από την πλατεία Συντάγματος; Που βρισκόταν ο ΚΑΠΟΤΕ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΦΕΕ, όταν και τις τρεις ημέρες οι υφιστάμενοι του τραυμάτισαν πάνω από 700 ανθρώπους; Που βρισκόταν όταν και τις τρεις ημέρες οι αστυνομικές δυνάμεις παραβίασαν δεν ξέρω πόσα άρθρα της συνθήκης της Γενεύης και της Χάρτας ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, επιτιθέμενες με χημικά στους χώρους των Ιατρείων του Συντάγματος, παρά το γεγονός ότι υπήρχε καθαρή σήμανση των χώρων αυτών; Που βρισκόταν;
Που είδε ο κύριος υπουργός τους ράμπο με τις μάσκες τελευταίας τεχνολογίας και τους λοιπούς επικίνδυνους τρομοκράτες; Γιατί εγώ είδα μόνο οργισμένους μεσήλικες, έφηβους, νέους,οικογενειάρχες..... Προφανώς εγώ και ο κύριος υπουργός είδαμε διαφορετικές διαδηλώσεις. Εκτός και εάν ο κύριος Παπουτσής ψεύδεται. Στην περίπτωση αυτή, είναι εξ’ίσου επικίνδυνος με την υπόλοιπη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και θα πρέπει, μαζί με όλη την υπόλοιπη κυβέρνηση να παραιτηθεί.
Thursday, July 07, 2011
Friday, May 27, 2011
Tuesday, May 17, 2011
Οι νύχτες των κρυστάλλων.
Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την δολοφονία του 44χρονού, έχουν ξεσαλώσει τα φασισταριά και έχουν μετατρέψει τις περιοχές του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας σε γκέτο. Μέσα σε αυτές επικρατεί ο τρόμος. Μαχαιριές ,άγριοι ξυλοδαρμοί και προπηλακισμοί μεταναστών και διαφωνούντων είναι στην ημερήσια διάταξη. Και όλα αυτά υπό τα απαθή όμματα των ΜΑΤ, τα οποία συνήθως αντιδρούν με περισσή βία όταν όταν γίνονται επεισόδια μικρότερου μεγέθους σε συγκεντρώσεις συνδικάτων, κομμάτων της αριστεράς κοκ. Κατά τη διάρκεια του τετραήμερου πογκρόμ σημειώθηκαν 67 προσαγωγές και μόλις δύο συλλήψεις (η μία σύλληψη μετανάστη!!!!). Κατά τα άλλα, η δολοφονία ενός μετανάστη από το Μπαγκλαντές στην περιοχή που γίνονταν τα επεισόδια δεν φάνηκε να αντιμετωπίζεται ως σοβαρό γεγονός από την ΕΛΑΣ, και τα ΜΜΕ.
Κατά τα άλλα οι «έγκριτοι δημοσιογράφοι» της Καθημερινής (Α.Παπαχελάς) και των «Νέων» (Γ.Πρετεντέρης), έδωσαν ρεσιτάλ ρατσισμού, αποκαλώντας του Χρυσαυγήτες «ακτιβιστές» ο πρώτος, και ζητώντας «τάξη και ηθική» στο ιστορικό κέντρο ο άλλος. Η χώρα μας εκφασίζεται ραγδαία, και κυβέρνηση, ΜΜΕ και αστυνομία σπρώχνουν τον κόσμο προς αυτήν την κατεύθυνση και μακρυά από τον πραγματικό λόγο για τον οποίο υπάρχουν όλα τα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου. Τις χρόνιες εγκληματικές πολιτικές περικοπών που εφαρμόζονται από τον δήμο και το ΥΠΕΧΩΔΕ, και την χρόνια εγκατάλειψή του προς ώφελος των πιο «πλούσιων» περιοχών και των κυκλωμάτων της μαφίας του real estate που λυμαίνονται το κέντρο εδώ και χρόνια.
Κατά τα άλλα οι «έγκριτοι δημοσιογράφοι» της Καθημερινής (Α.Παπαχελάς) και των «Νέων» (Γ.Πρετεντέρης), έδωσαν ρεσιτάλ ρατσισμού, αποκαλώντας του Χρυσαυγήτες «ακτιβιστές» ο πρώτος, και ζητώντας «τάξη και ηθική» στο ιστορικό κέντρο ο άλλος. Η χώρα μας εκφασίζεται ραγδαία, και κυβέρνηση, ΜΜΕ και αστυνομία σπρώχνουν τον κόσμο προς αυτήν την κατεύθυνση και μακρυά από τον πραγματικό λόγο για τον οποίο υπάρχουν όλα τα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου. Τις χρόνιες εγκληματικές πολιτικές περικοπών που εφαρμόζονται από τον δήμο και το ΥΠΕΧΩΔΕ, και την χρόνια εγκατάλειψή του προς ώφελος των πιο «πλούσιων» περιοχών και των κυκλωμάτων της μαφίας του real estate που λυμαίνονται το κέντρο εδώ και χρόνια.
Monday, May 02, 2011
Monday, March 28, 2011
yum/yuck of the week 28/3
Yum
Τα Αγγλάκια που μας έβαλαν τα γυαλυά. Το Λονδίνο πλυμήρησε από 500,000 διαδηλωτές ενάντια στις περικοπές
Yuck
Οι ασφαλήτες/ανδρείκελα/κυβερνητοτσολιάδες που συνέλαβαν 10 ανθρώπους στο Σύνταγμα επειδή τολμούσαν να διαδηλώσουν την ώρα της "εθνικής μας φιέστας"
Τα Αγγλάκια που μας έβαλαν τα γυαλυά. Το Λονδίνο πλυμήρησε από 500,000 διαδηλωτές ενάντια στις περικοπές
Yuck
Οι ασφαλήτες/ανδρείκελα/κυβερνητοτσολιάδες που συνέλαβαν 10 ανθρώπους στο Σύνταγμα επειδή τολμούσαν να διαδηλώσουν την ώρα της "εθνικής μας φιέστας"
Thursday, March 17, 2011
Κράτος εταιρικόν, Ιαπωνία
Όλο αυτό τον καιρό μαθαίναμε για τα κακά της ατομικής ενέργειας. Μαθαίναμε, επίσης για την φοβερή οργάνωση της Ιαπωνίας, και τα στάνταρ ασφαλείας που βάζουν οι Ιάπωνες στα πάντα.. Υπό αυτές τις συνθήκες, η πιθανότητα ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος να συμβεί στην Ιαπωνία φάνταζε γελοία. Ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. ΄Ομως, όπως πολλοί Ιάπωνες λένε, ότι αυτό ήταν απλά θέμα χρόνου, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. 300 ατυχήματα έχουν γίνει σε πυρηνικούς αντιδραστίρες στην Ιαπωνία από την δεκαετία του ’50, τα περισσότερα από τα οποία έχουν συγκαληφθεί. Υπήρξαν και δύο τα οποία ήταν τόσο μεγάλης έκτασης που δεν μπορούσαν να συγκαληφτούν, στο Monju το 1995 και στην Tokaimura το 1999. Και υπήρχαν και απτά σημάδια, όταν ένα άλλο αντίστοιχο εργοστάσιο έπαθε μεγάλες ζημιές κατά τον σεισμό στην περιοχή Chuetsu-oki. Όλα τα εργοστάσια αυτού του τύπου στην Ιαπωνία ανήκουν σε ιδιώτες. Το εργοστάσιο της Chuetsu-oki και της Fukushima, ανήκουν σε μία εταιρία την TEPCO (Tokyo Electric Power Company). Βάλτε επίσης στο λογαριασμό ότι η παροχή ηλεκτρισμού στην Ιαπωνία χωρίζεται σε 11 περιφέρειες, οι οποίες ελέγχονται μονοπωλιακά από 11 διαφορετικές περιφερειακές εταιρίες παροχής ενέργειας, οι οποίες χρησιμοποιούν συστήματα που δεν είναι συμβατά μεταξύ τους.
Και συν τοις άλλοις, η βιομηχανία στηρίζεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην παροχή πυρηνικής ενέργειας. Άρα υπάρχει τεράστια ζήτηση και μια κερδοφόρα πηγή ενέργειας για τις εταιρίες αυτές. Για να αυξήσουν την κερδοφορία αυτές οι εταιρίες χρησιμοποιούσαν θαλασσινό νερό για την ψύξη των αντιδραστήρων και είχαν χαλαρώσει σημαντικά τα μέτρα ασφαλείας στους αντιδραστήρες.
Το κακό συνέβη όταν το τσουνάμι κατέστρεψε τους σωλήνες παροχής για το εργοστάσιο, οπότε και αναπτύχθηκαν μεγάλες θερμοκρασίες μέσα στους αντιδραστήρες, με αποτέλεσμα τις εκρήξεις. Και το εφιαλτικό σενάριο είναι μια αλυσιδοτή αντίδραση σε όλα τα δίκτυα ηλέκτροδότισης της χώρας, λόγω της μη συμβατότητας των δικτύων μεταξύ τους. Μιλάμε δηλαδή για εργοστάσια που θα «υπερεργάζονται», για να καλύψουν τις ενεργειακές ανάγκες, και στα οποία η κόπωση των υλικών ή των εργαζομένων, ή και των δύο να οδηγήσει σε αλλυσιδωτά πυρηινκά ατυχήματα. Και αυτό το εφιαλτικό σενάριο δεν βρίσκεται και πολύ μακρυά από την πραγματικότητα.
Ας μην γελιόμαστε πλέον. Η ατομική ενέργεια είναι κατί το οποίο παραειναι επικίνδυνο για να βρίσκεται σε ανθρώπινα χέρια, πόσο μάλλον στα χέρια ιδιωτών. Πρέπει, οι λαοί στις χώρες τον οποίων υπάρχουν τέτοιες εγκαταστάσεις, να αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά να απαιτήσουν την αντικατάσταση αυτών των ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων από μονάδες που να παράγουν ενέργεια μέσα από τις «συμβατικότερες» ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως το ηλιακό φως, το νερό και τον αέρα. Και επίσης θα πρέπει να σκεφτούμε τι παρόχους ενέργειας θέλουμε. Ιδιώτες που να την παρέχουν βάσει κέρδους, ή παρόχους που να ελέγχονται από τους εργαζομένους τους- τις τοπικές κοινωνίες;
Και συν τοις άλλοις, η βιομηχανία στηρίζεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην παροχή πυρηνικής ενέργειας. Άρα υπάρχει τεράστια ζήτηση και μια κερδοφόρα πηγή ενέργειας για τις εταιρίες αυτές. Για να αυξήσουν την κερδοφορία αυτές οι εταιρίες χρησιμοποιούσαν θαλασσινό νερό για την ψύξη των αντιδραστήρων και είχαν χαλαρώσει σημαντικά τα μέτρα ασφαλείας στους αντιδραστήρες.
Το κακό συνέβη όταν το τσουνάμι κατέστρεψε τους σωλήνες παροχής για το εργοστάσιο, οπότε και αναπτύχθηκαν μεγάλες θερμοκρασίες μέσα στους αντιδραστήρες, με αποτέλεσμα τις εκρήξεις. Και το εφιαλτικό σενάριο είναι μια αλυσιδοτή αντίδραση σε όλα τα δίκτυα ηλέκτροδότισης της χώρας, λόγω της μη συμβατότητας των δικτύων μεταξύ τους. Μιλάμε δηλαδή για εργοστάσια που θα «υπερεργάζονται», για να καλύψουν τις ενεργειακές ανάγκες, και στα οποία η κόπωση των υλικών ή των εργαζομένων, ή και των δύο να οδηγήσει σε αλλυσιδωτά πυρηινκά ατυχήματα. Και αυτό το εφιαλτικό σενάριο δεν βρίσκεται και πολύ μακρυά από την πραγματικότητα.
Ας μην γελιόμαστε πλέον. Η ατομική ενέργεια είναι κατί το οποίο παραειναι επικίνδυνο για να βρίσκεται σε ανθρώπινα χέρια, πόσο μάλλον στα χέρια ιδιωτών. Πρέπει, οι λαοί στις χώρες τον οποίων υπάρχουν τέτοιες εγκαταστάσεις, να αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά να απαιτήσουν την αντικατάσταση αυτών των ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων από μονάδες που να παράγουν ενέργεια μέσα από τις «συμβατικότερες» ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως το ηλιακό φως, το νερό και τον αέρα. Και επίσης θα πρέπει να σκεφτούμε τι παρόχους ενέργειας θέλουμε. Ιδιώτες που να την παρέχουν βάσει κέρδους, ή παρόχους που να ελέγχονται από τους εργαζομένους τους- τις τοπικές κοινωνίες;
Monday, March 14, 2011
Μανώλη Ρασούλη το ανάγνωσμα
1978. Θεσσαλονίκη. Μια παρέα μένει κοινοβιακά σε ένα διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη. Κοιμούνται στρωματσάδα και γράφουν έναν καθαρά ελληνικό δίσκο. Τρελή κι αδέσποτη, Κανείς εδώ δεν τραγουδά και τα ρέστα.
Μέσα της δεκαετίας του ’80. Καθ’ οδόν προς την Ελαφόνησο, κάπου έξω από το Άστρος.Κλεισμένοι σε ένα Lada Niva. ΄Έχουμε ακούσει για ν-οστή φορά το Φορτηγό και τα δέκα χρόνια κομμάτια του Σαββόπουλου. O πατέρας μου απηυδυσμένος, αποφασίζει να βάλει κάτι άλλο στο κασετόφωνο, εγώ θέλω να ξαν’ακούσω το «Σαν τον Καραγκιόζη» και την φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου. Αρπάζει μια κασέτα στην τύχη και την βάζει.
« Τη ζωή σαν αχθοφόρος...»
Οι φωνές διαδέχονται η μία την άλλη, μαθαίνω τον Παπάζογλου, τον Ξηδάκη αλλά και τον Ρασούλη. Και τα δυακόσια τόσα χιλιόμετρα του φιδωτού δρόμου περνάν σαν νεράκι
200 κάτι. Ο Ρασούλης, με πιτσιρικάδες στο σχήμα, παίζει σε κάποιο αντιρατσιστικό. Έχει ασπρίσει για τα καλά, αλλά έχει κέφια, και κάνει την συναυλία πανηγύρι. Και εγώ, σχεδόν σαν μικρό παιδί, ακούω.
Ποτέ δεν ήμουν λαϊκός, ακόμα και το έντεχνο κάπως ξόφαλτσα το πήρα. Όμως ο Ρασούλης ήταν κάτι άλλο. Μαζί με τους ρεμπέτες, τον Στράτο, τον Στελάρα, ήταν αληθινός. Ήταν ροκ, και ας μην πολυάκουγες την ηλεκτρική στα τραγούδια του. Ιδεολόγος, γκουρού, στιχουργός, άνθρωπος της τέχνης. Αυτό ήταν ο κύριος Μανώλης, για πολλούς από εμάς που τον γνωρίσαμε μέσα από την μουσική.
Σήμερα, θα πάω σπίτι, θα ξεθάψω εκείνο το Lp, θα ανοίξω ένα μπουκάλι κρασί, και θα ξαναγίνω ο πιτσιρίκος της δεκαετίας του ’80...
Στην υγειά σας κύριε Μανώλη
Μέσα της δεκαετίας του ’80. Καθ’ οδόν προς την Ελαφόνησο, κάπου έξω από το Άστρος.Κλεισμένοι σε ένα Lada Niva. ΄Έχουμε ακούσει για ν-οστή φορά το Φορτηγό και τα δέκα χρόνια κομμάτια του Σαββόπουλου. O πατέρας μου απηυδυσμένος, αποφασίζει να βάλει κάτι άλλο στο κασετόφωνο, εγώ θέλω να ξαν’ακούσω το «Σαν τον Καραγκιόζη» και την φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου. Αρπάζει μια κασέτα στην τύχη και την βάζει.
« Τη ζωή σαν αχθοφόρος...»
Οι φωνές διαδέχονται η μία την άλλη, μαθαίνω τον Παπάζογλου, τον Ξηδάκη αλλά και τον Ρασούλη. Και τα δυακόσια τόσα χιλιόμετρα του φιδωτού δρόμου περνάν σαν νεράκι
200 κάτι. Ο Ρασούλης, με πιτσιρικάδες στο σχήμα, παίζει σε κάποιο αντιρατσιστικό. Έχει ασπρίσει για τα καλά, αλλά έχει κέφια, και κάνει την συναυλία πανηγύρι. Και εγώ, σχεδόν σαν μικρό παιδί, ακούω.
Ποτέ δεν ήμουν λαϊκός, ακόμα και το έντεχνο κάπως ξόφαλτσα το πήρα. Όμως ο Ρασούλης ήταν κάτι άλλο. Μαζί με τους ρεμπέτες, τον Στράτο, τον Στελάρα, ήταν αληθινός. Ήταν ροκ, και ας μην πολυάκουγες την ηλεκτρική στα τραγούδια του. Ιδεολόγος, γκουρού, στιχουργός, άνθρωπος της τέχνης. Αυτό ήταν ο κύριος Μανώλης, για πολλούς από εμάς που τον γνωρίσαμε μέσα από την μουσική.
Σήμερα, θα πάω σπίτι, θα ξεθάψω εκείνο το Lp, θα ανοίξω ένα μπουκάλι κρασί, και θα ξαναγίνω ο πιτσιρίκος της δεκαετίας του ’80...
Στην υγειά σας κύριε Μανώλη
Yum/yuck of the week 14/3/2011
Yum
Μεγάλη νίκη των μεταναστών στην Υπατία.
Yuck
Που η κυβέρνηση άλλα υποσχέθηκε στους μετανάστες, και άλλα λέει τώρα
Μεγάλη νίκη των μεταναστών στην Υπατία.
Yuck
Που η κυβέρνηση άλλα υποσχέθηκε στους μετανάστες, και άλλα λέει τώρα
Monday, February 07, 2011
Περί Φόβου
Φόβος,ο: Ουσιαστικό, κύριο όνομα, χρησιμοποιείται από πάσης φύσεως εξουσία για να φυλάει τα έρμα. Φιλτράρεται μέσα από τα ΜΜΕ, με σκοπό να ανακινήσει τα συντηριτικά αντανακλαστικά του κοινού. Σπέρνεται μέσα από τη διασπορά φημών, ψευδών ειδήσεων και την απόκρυψη έστω και μέρους της αλήθειας.
Τα Ελληνικά ΜΜΕ και ιδίως κάποια τα ηλεκτρονικά, την μετάδωση του φόβου την έχουν κάνει ψωμοτύρι. Από την «υγειονομική βόμβα» της Νομικής, μέχρι την παραφιλολογία περί Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, ο κύκλος του ψεύδους δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Και αυτό το ψέμα έχει ως μοναδικό στόχο το να κάνει τον Έλληνα να κάτσει στ’αυγά του. Κάνε τουμπεκί, του λένε.
Κάνε τουμπεκί γιατί εάν δεν κάνεις τουμπεκί θα είσαι κοινωνικά μη αποδεκτός. Υπάρχουν όμως και φορές που ο φόβος σπάει, όσο έντεχνα ή βάναυσα έχει δημιουργηθεί. Η Αίγυπτος είναι ένα κλασσικό παράδειγμα. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε όλα τα τεχνάσματα που υπάρχουν στα εγχειρήδια της cia για να δημιουργήσει σοκ και δεος στους Αιγύπτιους τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Αυτοί όμως δεν πτοήθηκαν και ακόμα κρατάνε γερά στο δρόμο. Αυτό που δείχνουν πάντως οι Αιγύπτιοι είναι ένα πράγμα. Ότι ξεπερνά κανείς τον φόβο μόνο αντιμετωπίζωντας τον.
Συνεισφορά του Duke στο hashtag #grfear του twitter
Τα Ελληνικά ΜΜΕ και ιδίως κάποια τα ηλεκτρονικά, την μετάδωση του φόβου την έχουν κάνει ψωμοτύρι. Από την «υγειονομική βόμβα» της Νομικής, μέχρι την παραφιλολογία περί Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, ο κύκλος του ψεύδους δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Και αυτό το ψέμα έχει ως μοναδικό στόχο το να κάνει τον Έλληνα να κάτσει στ’αυγά του. Κάνε τουμπεκί, του λένε.
Κάνε τουμπεκί γιατί εάν δεν κάνεις τουμπεκί θα είσαι κοινωνικά μη αποδεκτός. Υπάρχουν όμως και φορές που ο φόβος σπάει, όσο έντεχνα ή βάναυσα έχει δημιουργηθεί. Η Αίγυπτος είναι ένα κλασσικό παράδειγμα. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε όλα τα τεχνάσματα που υπάρχουν στα εγχειρήδια της cia για να δημιουργήσει σοκ και δεος στους Αιγύπτιους τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Αυτοί όμως δεν πτοήθηκαν και ακόμα κρατάνε γερά στο δρόμο. Αυτό που δείχνουν πάντως οι Αιγύπτιοι είναι ένα πράγμα. Ότι ξεπερνά κανείς τον φόβο μόνο αντιμετωπίζωντας τον.
Συνεισφορά του Duke στο hashtag #grfear του twitter
Monday, January 31, 2011
Ανοιχτή επιστολή προς συνάδελφους μεγαλοδημοσιογράφους
Κυρίες, Κύριοι,
Εδώ και δύο χρόνια ακολουθώ το ίδιο επάγγελμα με εσάς. Όπως πολλοί νεαροί ή και γηραιότεροι συνάδελφοι μου, μπήκα σε αυτό το επάγγελμα έχωντας ως κύριο γνώμωνα της επιλογής μου τον αγώνα για αλήθεια και δικαιοσύνη. Ποιό από τα δύο υπηρετείτε εσείς;
Εδώ και χρόνια σας παρακολουθώ να τσαλαπατάτε κάθε έννοια ακεραιότητας και δημοσιογραφικής δεοντολογίας, να σέρνετε στο βούρκο ανθρώπους που το μόνο που έκαναν ήταν να αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο και να ασελγείτε ασυστόλως πάνω στη λογική μας. Ποια δημοσιογραφική δεοντολογία υπαγορεύει ότι πρέπει να καταπίνετε αμάσητα τα ανακοινωθέντα της ΕΛΑΣ χωρίς να διασταυρώνετε πληροφορίες; Ποια δημοσιογραφική ακεραιότητα σας επιτρέπει να ζητάτε το αίμα ανθρώπων που παλεύουν για μια αξιοπρεπή ζωή, όπως κάνατε την τελευταία εβδομάδα; Καμία απολύτως.
Μήπως ο σφιχτός εναγγαλισμός με επιχειρηματικά συμφέροντα και το χάιδεμα των αυτιών της άκρας δεξιάς δηλώνουν αμεριληψία; Η μήπως το μόνο σας κριτήριο είναι το να γατζωθείτε από τις καρέκλες σας και τους υψηλούς σας μισθούς, και όλα τα άλλα τα έχετε γράψει εκεί που δεν πιάνει μελάνι; Σας παρακαλώ διαφωτίστε με, γιατί έχω απορίες ο έρμος.
Απαντήστε κύριοι και κυρίες, γιατί νιώθω πως βιάζετε την λογική μου. Νιώθω πως κάθε φορά που σας βλέπω στα κανάλια δικαιώνονται οι διάφοροι που μας τσουβαλιάζουν ως αλήτες και ρουφιάνους. Κάθε φορά που διαβάζω τα γραφώμενα σας, δεν μπορώ να διώξω την ιδέα ότι όλοι σας είστε « Υπαληλίσκοι φοβιτσιάρηδες, δούλοι παχιοί», όπως έγραφε ο μεγάλος ποιητής Βολφ Μπίρμαν. Σπηλώνετε κύριοι τα ονόματα κάποιων πραγματικών εργατών της ενημέρωσης, κάποιων ανθρώπων που τα έβαλαν με τα πραγματικά θηρία για να πουν την αλήθεια. Δεν γνωρίζω τι ιδέα έχετε για τον εαυτό σας, αλλά δεν φτάνετε όύτε το δαχτυλάκι έναν Bob Woodward, έναν Carl Bernstein, έναν George Orwell, έναν Felix Morrow, έναν Gunther Walraff, έναν John Steinbeck, έναν John Reed, έναν Roberto Savviano, έναν Hunter Thompson.
Πάρτε το χαμπάρι κύριοι, σας έχω ήδη συχαθεί. Και εάν δεν έχετε να δώσετε μια πειστική ερώτηση στα ερωτήματα μου, καλό θα ήταν να αφήσετε εμάς τους έντιμους ανθρώπους που προσπαθούμε να ενημερώσουμε αντικειμενικά τον κόσμο ύσηχους, και να παραδεχτείτε ότι είστε απλά προπαγανδιστές. Γιατί φοβάμαι ότι παρά τα εκατομύρια που κερδίζετε (από που αλήθεια), ο τίτλος του δημοσιογράφου δεν σας αξίζει.
Εδώ και δύο χρόνια ακολουθώ το ίδιο επάγγελμα με εσάς. Όπως πολλοί νεαροί ή και γηραιότεροι συνάδελφοι μου, μπήκα σε αυτό το επάγγελμα έχωντας ως κύριο γνώμωνα της επιλογής μου τον αγώνα για αλήθεια και δικαιοσύνη. Ποιό από τα δύο υπηρετείτε εσείς;
Εδώ και χρόνια σας παρακολουθώ να τσαλαπατάτε κάθε έννοια ακεραιότητας και δημοσιογραφικής δεοντολογίας, να σέρνετε στο βούρκο ανθρώπους που το μόνο που έκαναν ήταν να αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο και να ασελγείτε ασυστόλως πάνω στη λογική μας. Ποια δημοσιογραφική δεοντολογία υπαγορεύει ότι πρέπει να καταπίνετε αμάσητα τα ανακοινωθέντα της ΕΛΑΣ χωρίς να διασταυρώνετε πληροφορίες; Ποια δημοσιογραφική ακεραιότητα σας επιτρέπει να ζητάτε το αίμα ανθρώπων που παλεύουν για μια αξιοπρεπή ζωή, όπως κάνατε την τελευταία εβδομάδα; Καμία απολύτως.
Μήπως ο σφιχτός εναγγαλισμός με επιχειρηματικά συμφέροντα και το χάιδεμα των αυτιών της άκρας δεξιάς δηλώνουν αμεριληψία; Η μήπως το μόνο σας κριτήριο είναι το να γατζωθείτε από τις καρέκλες σας και τους υψηλούς σας μισθούς, και όλα τα άλλα τα έχετε γράψει εκεί που δεν πιάνει μελάνι; Σας παρακαλώ διαφωτίστε με, γιατί έχω απορίες ο έρμος.
Απαντήστε κύριοι και κυρίες, γιατί νιώθω πως βιάζετε την λογική μου. Νιώθω πως κάθε φορά που σας βλέπω στα κανάλια δικαιώνονται οι διάφοροι που μας τσουβαλιάζουν ως αλήτες και ρουφιάνους. Κάθε φορά που διαβάζω τα γραφώμενα σας, δεν μπορώ να διώξω την ιδέα ότι όλοι σας είστε « Υπαληλίσκοι φοβιτσιάρηδες, δούλοι παχιοί», όπως έγραφε ο μεγάλος ποιητής Βολφ Μπίρμαν. Σπηλώνετε κύριοι τα ονόματα κάποιων πραγματικών εργατών της ενημέρωσης, κάποιων ανθρώπων που τα έβαλαν με τα πραγματικά θηρία για να πουν την αλήθεια. Δεν γνωρίζω τι ιδέα έχετε για τον εαυτό σας, αλλά δεν φτάνετε όύτε το δαχτυλάκι έναν Bob Woodward, έναν Carl Bernstein, έναν George Orwell, έναν Felix Morrow, έναν Gunther Walraff, έναν John Steinbeck, έναν John Reed, έναν Roberto Savviano, έναν Hunter Thompson.
Πάρτε το χαμπάρι κύριοι, σας έχω ήδη συχαθεί. Και εάν δεν έχετε να δώσετε μια πειστική ερώτηση στα ερωτήματα μου, καλό θα ήταν να αφήσετε εμάς τους έντιμους ανθρώπους που προσπαθούμε να ενημερώσουμε αντικειμενικά τον κόσμο ύσηχους, και να παραδεχτείτε ότι είστε απλά προπαγανδιστές. Γιατί φοβάμαι ότι παρά τα εκατομύρια που κερδίζετε (από που αλήθεια), ο τίτλος του δημοσιογράφου δεν σας αξίζει.
Monday, January 24, 2011
Μονομαχία στο Θερμαϊκό
Η ώρα ήταν προχωρημένη. Ο Θύμιος κοίταξε τον ήλιο που είχε φτάσει στο ψηλότερο σημείο του και τώρα έκαιγε την Θεσσαλονίκη. Η Εγνατία ήταν ένα μάτσο χάλια και αυτός έπρεπε να φτάσει επειγώντος σε έναν ηλεκτρονικό οριζώνα στην Καλαμαριά. Αν δεν τον θέριζε μέσα στην επόμενη μιάμιση ώρα, οι στρατιώτες του δεν θα είχαν τροφή για την επόμενη εβδομάδα και τα πράγματα θα ήταν δύσκολα. Επίσης το να πάρει τον περιφερειακό ήταν εκτός κάθε πραγματικότητας. Πρώτον γιατί οι εχθροί του θα είχαν στήσει σκοπούς σε κάθε διάβαση, και δεν υπήρχε περίπτωση να περάσει απαρατήρητος. Και δεύτερον γιατί όταν είσαι iga-ninja, το παν είναι η εμφάνιση. Και το να σε προσπερνάει το σύμπαν γιατί το καρούλι το chaly που οδηγείς δεν πάει με πάνω από πενήντα την ώρα, μπορεί να σχολιαστεί ποικηλοτρόπως στην διεθνή κοινότητα των ninja. Με λίγα λόγια, ο Θύμιος έπρεπε να τολμήσει το ακατόρθωτο και να διασχήσει την Θεσσαλονίκη, μέσω κέντρου, καβάλα σε ένα μηχανάκι, εν ώρα αιχμής, μέσα σε μιάμιση ώρα. Και ήταν και Τετάρτη.
Ευτυχώς οι ικανότητες του ήταν ένας δυνατός σύμμαχος. Ήξερε να σκαρφαλώνει σε λεωφορεία, να οδηγεί με τετρακάβαλο, να κάνει σούζες, και σταυροβελωνιά, πράγματα απαραίτητα για να επιβιώσεις ως οδηγός στην πόλη. Πέσα από την στολή του βρίσκονταν ένα πανίσχυρο κατάνα, 15 αστεράκια, ένα μπωλ vegetable chow-mein, πέντε γεύματα του σταθμού και ένα ζευγάρι ξυλάκια. Πολύτιμα εργαλεία της δουλειάς δηλαδή. Και είχε μόλις γεμήσει το ντεπόζιτο.
Έβαλε τα μαύρα του γυαλιά και ξεχύθηκε στην Μοναστηρίου σαν σύφωνας μέσα από τα ΚΤΕΛ και άρχησε να την κατεβαίνει. Γρήγορα εμφανίστηκε το πρώτο εμπόδιο. Παππούς με Π που προσπαθούσε να διασχύσει παράνομα τον δρόμο, ενώ ο Θύμιος είχε πιάσει τελική. Δεν πτοήθηκε όμως. Με μεγάλη ταχύτητα έκοψε αριστερά, ανέβηκε στη ράμπα παρακείμενου φορτηγού της Express Service, και την κατάληλη στιγμή, (nanosecond πριν γίνει χαλκομανία στην καμπίνα), έδωσε ένα σάλτο δεξιά, περνώντας ίντσες πάνω από το κεφάλι του συνταξιούχου. Ο παππούς έπαθε καρδιακό, εγκεφαλικό και παρουσίασε σύνδρομο του Touret, αλλά κατά τ΄άλλα έμεινε άθικτος.
Εν τω μεταξύ ο Θύμιος στιγμιαία υπέθεσε πως ο παππούς ήταν κομμάτι των προσπαθειών του προαιώνιου εχθρού, του, του Τrisatanic Karbylator, με στόχο την οργάνωση του. Ο Karbylator επεκτεινώταν επικίνδυνα και ήταν υπερβολικά φιλόδοξος. Μόλις πριν μια βδομάδα είχε αφήσει σώβρακο τον κοινό τους εχθρό, τον Hyperφύαλλους Progressiveman, σε κοινή θέα, σε γνωστό sushi bar της πόλης. Όλα αυτά έκαναν τον Θύμιο να ανησυχεί. Ίσως τώρα να ήταν η σειρά του. Και ο Θύμιος δεν ήθελε να έχει την τύχη των άλλων.
Εν τω μεταξύ ο χρόνος έτρεχε, και ο Θύμιος προχωρούσε ανάμεσα σε αμάξια και φορτηγά. Η κίνηση ήταν πολλύ πυκνή, και μερικές φορές, τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ έκαναν την κατάσταση ακόμα πιο δύσκολη. Κάθε φορά που ένα έκανε στάση, δημιουργούσε την αναπόφευκτη ουρά από αμάξια. Ο πότε προσπέρναγε, και όταν το προσπέρασμα έμοιαζε σαν αυτοκτονία, απλά σκαρφάλωνε στην οροφή και πέρναγε από πάνω.
Με τα πολλά έφτασε στο σταθμό του ΟΣΕ. Ξαφνικά, και ενώ έκανε να περάσει το φανάρι, δύο τζιπ και τέσσερις μηχανές να πλησιάζουν. Έστριψε απότομα αριστερά, μπήκε ανάμεσα στα δύο τζιπ, και ενώ έκανε έναν περίτεχνο ελιγμό ανακάλυψε ότι πίσω από τα τζιπ ερχόταν ένα παλιό αμερικάνικο καμπριολέ, πάνω στο οποίο βρισκόταν ο Karbylator. Και ενώ έκανε και δεύτερη μανούβρα για να αποφύγει και το νέο εμπόδιο, το καμπριολέ με μια κίνηση τετ-α-κε τον έκλεισε. Ξαφνικά ο Θύμιος βρέθηκε εγκλωβισμένος ανάμεσα στα δύο τζιπ, το καμπριολέ, και μια ζαρντινιέρα.
«ΧΑ ΧΑ σε περικύκλωσαμε Θύμιο, είσαι χαμένος από χέρι, τώρα, δεν θα ταίσεις τους στρατιώτες σου, αυτή τη βδομάδα, θα μείνουν από δυνάμεις και θα τους αποδεκατίσω, και τότε εγώ, ο Trisatanic Karbylator θα κάνω ένα ακόμα βήμα για να γίνω ο μεγαλύτερος νίντζα του κόσμου!»
Όμως ο Θύμιος δεν είχε πει ακόμα την τελευταία του λέξη. Με μία κίνηση αστραπή, έβγαλε το κατάνα και έκανε δύο τομές στην ζαρντινιέρα αρκετά μεγάλες για να χωράει και αυτός και ο chalάκι, κόβωντας στην πορεία και δύο εχθρικούς νίντζα, έναν υπάλληλο delivery, έναν δονητή και μια γυναικεία καρδιά στη μέση. Ευθύς όρμησε προς προς την σάλα αναχωρήσεων του σταθμού. Την διέσχυσε με μεγάλη ταχύτητα, και εφτασε στην αποβάθρα νούμερο ένα. Έκανε ένα πήδημα και πέρασε στην απέναντι αποβάθρα, την στιγμή ακριβώς που έφτανε το IC 52 από Αθήνα . Πρόλαβε στοπ τσακ, πράγμα που δεν κατάφεραν οι επόμενοι δύο αναβάτες, παρά το γεγονός ότι είχαν πολλύ πιο δυνατές μηχανές.
Ο Θύμιος άκουσε τον κρότο. Ανακουφίστηκε. «Μετά από αυτό δεν θα ξανακράξω ποτέ τον ΟΣΕ», σκέφτηκε. Εν τω μεταξύ η αποβάθρα τελείωνε και στην διπλανή υπήρχαν δύ μηχανές που τον ακολουθούσαν. Με μια κίνηση έριξε τέσσερα αστεράκια του ninja προς την κατεύθυνση τους. Το ένα χτύπησε την μία στο ντεπόζιτο,, το δεύτερο το χέρι του οδηγού της μηχανής, το τρίτο το μπροστά λάστιχο της δεύτερης μηχανής, και το τέταρτο βρέθηκε καρφωμένο στον τοίχο ανάμεσα σε αγόρι και ένα κορίτσι που χαμουρεύονταν σε ένα παγκάκι. Ο Θύμιος, κατέβασε το μηχανάκι στις ράγες και πάτησε γκάζι
Γρήγορα βρέθηκε στο τέλος των γραμμών. Το μόνο που τον χώριζε από τον αμέσος επόμενο κάθετο της Μοναστηρίου ήταν μια μάντρα από μπετό. Κανένα πρόβλημα. Με μια αστραπιαία κίνηση του κατάνα κομμάτιασε τον τοίχο, κάνωντας καλοκαιρινό και ένα διερχόμενο ταξί και φτιάχνωντας μια ολοκαίνουρια μοϊκάνα στον ταξιτζή. Γρήγορα μπήκε ξανά στην Εγνατία για να συνεχίσει τον δρόμο του. Όμως ανακάλυψε ότι τίποτα δεν κουνιώταν στο δρόμο. Οι αντίπαλοι ninja τον έψαχναν χωρίς να έχουν ιδέα που βρισκόταν. Σιγά σιγά άρχισε να κινείται ανάμεσα στα ακινητοποιημένα οχήματα. Ξαφνικά άκουσε ένα βριχυθμό. Γύρισε και είδε ότι τον είχαν ανακαλύψει, και είχαν αρχίσει να ανυψώνουν με ειδικές αναρτήσεις το αμάξι και τα τζιπ για να τον φτάσουν, ενώ κάμποσοι ninja που ήταν πεζοί τον πλησίαζαν. Ξαναπάτησε γκάζι και άρχισε να σκαρφαλώνει στις σκεπές των διερχόμενων ΙΧ. Φτάνωντας στην διασταύρωση με την Λαγκαδά, είδε ότι για όλα αυτά είχε σπαταλήσει ούτε λίγο όύτε πολύ μία ώρα. Στο επόμενο άνοιγμα έπρεπε να σταματήσει το σκαρφάλωμα , και να βγει σε ανοιχτό δρόμο για να αναπτύξει ταχύτητα. Όμως όλα ήταν ακινητοποιημένα και στους κάθετους δρόμους. Αποφάσησε στο επόμενο άνοιγμα να πάει προς παραλία. Η Νίκης έχει τουλάχιστον τεράστιο πεζοδρόμιο οπότε εκεί μπορούσε να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο. Εν τω μεταξύ τα τζιπ πλησίαζαν όλο και περισσότερο. Φτάνωντας στην Κολόμβου, συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να κάνει κάτι για αυτό. Πέταξε 4 αστεράκια στις αναρτήσεις του προπορευόμενου τζιπ και άκουσε τον κρότο που κάνει ένα τέτοιο όχημα όταν κατεδαφίζεται. Έστριψε προς το πεζοδρόμιο, και διώχνωντας όσους πεζούς μπορούσε άνοιξε ξανά το γκάζι. Φτάνωντας στην Αριστοτέλους έιδε τον κενό χώρο που ήθελε, και άρχισε να κατεβάινει προς παραλία. Με μεγάλη ταχύτητα έφτανε στην Τσιμισκή, όταν είδε το δεύτερο τζιπ να τον πλησιάζει. Πέρασε σαν τον χάρο την Τσιμισκή και την λεωφόρο Νίκης, και τελευταία στιγμή πριν πάει για μπανάκι στο Θερμαϊκό, έστριψε αριστερά. Ακούγωντας το πλαφ που έκανε και το δεύτερο τζιπ, αισθάνθηκε μια κάποια ανακούφιση. Σιγά σιγά οι αντίπαλοι λιγόστευαν, και η απόσταση που τον χώριζε από τον ηλεκτρονικό οριζώνα γινόταν μικρότερη. Είχε περίπου μισή ώρα στη διάθεση του, αλλά τα βάσανα τελείωναν. Μόνο λίγα χιλιόμετρα και ο αρχηγός. Σιγά σιγά η κίνηση λιγόστευε. Εν τω μεταξύ ο Karbylator του πέταγε darts τα οποία ο Θύμιος απέφευγε με μαεστρία, και καμιά φορά ανταπέδιδε με αστεράκια, τα οποία όμως αστοχούσαν. Είχαν φτάσει πλέον στου Χαριλάου. Και ξαφνικά το είδε. Ένα τεράστιο γρανιτένιο άγαλμα του Μακάριου , να αιωρείται σε μικρή απόσταση από το έδαφος, και να έρχεται με ταχύτητα προς το μέρος του. Είχε ακούσει για την περίεργη εξαφάνιση του αγάλματος από την Αρχιεπισκοπή της Λευκωσίας, αλλά δεν υποψιαζόταν ότι ο Karbylator είχε αρκετή δύναμη έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιεί τόσο δυνατά μάγια ninjutsu. Το καμπριολέ ήταν πολύ κοντά στο chalάκι. Και ενώ ήταν μεταξύ σφύρας και άκμωνος, είδε στα αριστερά του ένα στενό, και έστριψε. Δεν είχε προλάβει όμως να δει το φορτηγό της φάγε που είχε σταματήσει για να παραδώσει γιαούρτια σε παρακείμενο φούρνο. Ετσι ανέβηκε με ταχύτητα στην ανοιχτή καρότσα και προσγειώθηκε φαρδύς πλατύς πάνω σε μια ντάνα από χαρτόκουτα γεμάτα γιαουρτάκια. Μόλις συνήλθε, γύρισε και είδε τον Karbylator σκυμένο από πάνω του. Είχε προλάβει να εκτυναχτεί πριν το άγαλμα πέσει με φόρα πάνω στο όχημα.
«Ήθελα μόνο να σε καθυστερήσω, αλλά φαίνεται ότι ήταν η τυχερή μου μέρα. Είσαι αδύναμος, άξιος της μοίρας σου.» του φώναξε ο Karbylator ενώ ετοιμαζόταν να τον τεμαχίσει με το περίφημο ηλεκτρικό του πριόνι. Ο Θύμιος μάζεψε όση ψυχική ενέργεια του είχε μέινει, για ένα τελευταίο κόλπο. Πόνταρε στην τύχη, αλλά ήταν η τελευταία του ευκαιρία να βγει ζωντανός και να δώσει φαι στους στρατιώτες του. Ξαφνικά 20 κεσεδάκια γιαουρτιού βρέθηκαν να απογειώνονται και να χτυπούν το πρόσωπο του Karbylator. Ο Karbylator, τυφλωμένος από το γιαούρτι, και ζαλισμένος από τα χτυπήματα παραπατούσε. Ο Θύμιος άδραξε την ευκαιρία, και του έριξε μια δυνατή κλωτσιά στα αρχίδια. Ο Karbylator διπλώθηκε στα δυο, και οι λεπίδες του πριονιού άρχησαν να μπήγονται στη σάρκα του. Σ ε δευτερόλεπτα είχε πεθάνει. Ο Θύμιος μάζεψε το χτυπημένο , και λεκιασμένο από αίμα και γιαούρτι κορμί του, και σηκώθηκε αργά αργά. Μπήκε σε ένα διερχόμενο ταξί, έδιωξε τον οδηγό, και άρχισε να οδηγεί μανιασμένα προς το διαμέρισμα στην Καλαμαριά. Έφτασε κυριολεκτικά στο παρά πέντε, και στο παρά ένα (δευτερόλεπτο), είχε καθίσει μπροστά στην οθώνη, συνδεθεί με τον ηλεκτρωνικό οριζώνα και θερίσει..... Αφού είχε εξασφαλίσει την τροφή των στρατιωτών του καθησε και αναλογίστηκε τα λόγια του σεβάσμιου δάσκαλου του...
«Ο δρόμος του ninja προς το μεγαλείο, είναι στρωμένος με κακουχίες, βάσανα, αίμα και πολύ γιαούρτι».
Ευτυχώς οι ικανότητες του ήταν ένας δυνατός σύμμαχος. Ήξερε να σκαρφαλώνει σε λεωφορεία, να οδηγεί με τετρακάβαλο, να κάνει σούζες, και σταυροβελωνιά, πράγματα απαραίτητα για να επιβιώσεις ως οδηγός στην πόλη. Πέσα από την στολή του βρίσκονταν ένα πανίσχυρο κατάνα, 15 αστεράκια, ένα μπωλ vegetable chow-mein, πέντε γεύματα του σταθμού και ένα ζευγάρι ξυλάκια. Πολύτιμα εργαλεία της δουλειάς δηλαδή. Και είχε μόλις γεμήσει το ντεπόζιτο.
Έβαλε τα μαύρα του γυαλιά και ξεχύθηκε στην Μοναστηρίου σαν σύφωνας μέσα από τα ΚΤΕΛ και άρχησε να την κατεβαίνει. Γρήγορα εμφανίστηκε το πρώτο εμπόδιο. Παππούς με Π που προσπαθούσε να διασχύσει παράνομα τον δρόμο, ενώ ο Θύμιος είχε πιάσει τελική. Δεν πτοήθηκε όμως. Με μεγάλη ταχύτητα έκοψε αριστερά, ανέβηκε στη ράμπα παρακείμενου φορτηγού της Express Service, και την κατάληλη στιγμή, (nanosecond πριν γίνει χαλκομανία στην καμπίνα), έδωσε ένα σάλτο δεξιά, περνώντας ίντσες πάνω από το κεφάλι του συνταξιούχου. Ο παππούς έπαθε καρδιακό, εγκεφαλικό και παρουσίασε σύνδρομο του Touret, αλλά κατά τ΄άλλα έμεινε άθικτος.
Εν τω μεταξύ ο Θύμιος στιγμιαία υπέθεσε πως ο παππούς ήταν κομμάτι των προσπαθειών του προαιώνιου εχθρού, του, του Τrisatanic Karbylator, με στόχο την οργάνωση του. Ο Karbylator επεκτεινώταν επικίνδυνα και ήταν υπερβολικά φιλόδοξος. Μόλις πριν μια βδομάδα είχε αφήσει σώβρακο τον κοινό τους εχθρό, τον Hyperφύαλλους Progressiveman, σε κοινή θέα, σε γνωστό sushi bar της πόλης. Όλα αυτά έκαναν τον Θύμιο να ανησυχεί. Ίσως τώρα να ήταν η σειρά του. Και ο Θύμιος δεν ήθελε να έχει την τύχη των άλλων.
Εν τω μεταξύ ο χρόνος έτρεχε, και ο Θύμιος προχωρούσε ανάμεσα σε αμάξια και φορτηγά. Η κίνηση ήταν πολλύ πυκνή, και μερικές φορές, τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ έκαναν την κατάσταση ακόμα πιο δύσκολη. Κάθε φορά που ένα έκανε στάση, δημιουργούσε την αναπόφευκτη ουρά από αμάξια. Ο πότε προσπέρναγε, και όταν το προσπέρασμα έμοιαζε σαν αυτοκτονία, απλά σκαρφάλωνε στην οροφή και πέρναγε από πάνω.
Με τα πολλά έφτασε στο σταθμό του ΟΣΕ. Ξαφνικά, και ενώ έκανε να περάσει το φανάρι, δύο τζιπ και τέσσερις μηχανές να πλησιάζουν. Έστριψε απότομα αριστερά, μπήκε ανάμεσα στα δύο τζιπ, και ενώ έκανε έναν περίτεχνο ελιγμό ανακάλυψε ότι πίσω από τα τζιπ ερχόταν ένα παλιό αμερικάνικο καμπριολέ, πάνω στο οποίο βρισκόταν ο Karbylator. Και ενώ έκανε και δεύτερη μανούβρα για να αποφύγει και το νέο εμπόδιο, το καμπριολέ με μια κίνηση τετ-α-κε τον έκλεισε. Ξαφνικά ο Θύμιος βρέθηκε εγκλωβισμένος ανάμεσα στα δύο τζιπ, το καμπριολέ, και μια ζαρντινιέρα.
«ΧΑ ΧΑ σε περικύκλωσαμε Θύμιο, είσαι χαμένος από χέρι, τώρα, δεν θα ταίσεις τους στρατιώτες σου, αυτή τη βδομάδα, θα μείνουν από δυνάμεις και θα τους αποδεκατίσω, και τότε εγώ, ο Trisatanic Karbylator θα κάνω ένα ακόμα βήμα για να γίνω ο μεγαλύτερος νίντζα του κόσμου!»
Όμως ο Θύμιος δεν είχε πει ακόμα την τελευταία του λέξη. Με μία κίνηση αστραπή, έβγαλε το κατάνα και έκανε δύο τομές στην ζαρντινιέρα αρκετά μεγάλες για να χωράει και αυτός και ο chalάκι, κόβωντας στην πορεία και δύο εχθρικούς νίντζα, έναν υπάλληλο delivery, έναν δονητή και μια γυναικεία καρδιά στη μέση. Ευθύς όρμησε προς προς την σάλα αναχωρήσεων του σταθμού. Την διέσχυσε με μεγάλη ταχύτητα, και εφτασε στην αποβάθρα νούμερο ένα. Έκανε ένα πήδημα και πέρασε στην απέναντι αποβάθρα, την στιγμή ακριβώς που έφτανε το IC 52 από Αθήνα . Πρόλαβε στοπ τσακ, πράγμα που δεν κατάφεραν οι επόμενοι δύο αναβάτες, παρά το γεγονός ότι είχαν πολλύ πιο δυνατές μηχανές.
Ο Θύμιος άκουσε τον κρότο. Ανακουφίστηκε. «Μετά από αυτό δεν θα ξανακράξω ποτέ τον ΟΣΕ», σκέφτηκε. Εν τω μεταξύ η αποβάθρα τελείωνε και στην διπλανή υπήρχαν δύ μηχανές που τον ακολουθούσαν. Με μια κίνηση έριξε τέσσερα αστεράκια του ninja προς την κατεύθυνση τους. Το ένα χτύπησε την μία στο ντεπόζιτο,, το δεύτερο το χέρι του οδηγού της μηχανής, το τρίτο το μπροστά λάστιχο της δεύτερης μηχανής, και το τέταρτο βρέθηκε καρφωμένο στον τοίχο ανάμεσα σε αγόρι και ένα κορίτσι που χαμουρεύονταν σε ένα παγκάκι. Ο Θύμιος, κατέβασε το μηχανάκι στις ράγες και πάτησε γκάζι
Γρήγορα βρέθηκε στο τέλος των γραμμών. Το μόνο που τον χώριζε από τον αμέσος επόμενο κάθετο της Μοναστηρίου ήταν μια μάντρα από μπετό. Κανένα πρόβλημα. Με μια αστραπιαία κίνηση του κατάνα κομμάτιασε τον τοίχο, κάνωντας καλοκαιρινό και ένα διερχόμενο ταξί και φτιάχνωντας μια ολοκαίνουρια μοϊκάνα στον ταξιτζή. Γρήγορα μπήκε ξανά στην Εγνατία για να συνεχίσει τον δρόμο του. Όμως ανακάλυψε ότι τίποτα δεν κουνιώταν στο δρόμο. Οι αντίπαλοι ninja τον έψαχναν χωρίς να έχουν ιδέα που βρισκόταν. Σιγά σιγά άρχισε να κινείται ανάμεσα στα ακινητοποιημένα οχήματα. Ξαφνικά άκουσε ένα βριχυθμό. Γύρισε και είδε ότι τον είχαν ανακαλύψει, και είχαν αρχίσει να ανυψώνουν με ειδικές αναρτήσεις το αμάξι και τα τζιπ για να τον φτάσουν, ενώ κάμποσοι ninja που ήταν πεζοί τον πλησίαζαν. Ξαναπάτησε γκάζι και άρχισε να σκαρφαλώνει στις σκεπές των διερχόμενων ΙΧ. Φτάνωντας στην διασταύρωση με την Λαγκαδά, είδε ότι για όλα αυτά είχε σπαταλήσει ούτε λίγο όύτε πολύ μία ώρα. Στο επόμενο άνοιγμα έπρεπε να σταματήσει το σκαρφάλωμα , και να βγει σε ανοιχτό δρόμο για να αναπτύξει ταχύτητα. Όμως όλα ήταν ακινητοποιημένα και στους κάθετους δρόμους. Αποφάσησε στο επόμενο άνοιγμα να πάει προς παραλία. Η Νίκης έχει τουλάχιστον τεράστιο πεζοδρόμιο οπότε εκεί μπορούσε να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο. Εν τω μεταξύ τα τζιπ πλησίαζαν όλο και περισσότερο. Φτάνωντας στην Κολόμβου, συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να κάνει κάτι για αυτό. Πέταξε 4 αστεράκια στις αναρτήσεις του προπορευόμενου τζιπ και άκουσε τον κρότο που κάνει ένα τέτοιο όχημα όταν κατεδαφίζεται. Έστριψε προς το πεζοδρόμιο, και διώχνωντας όσους πεζούς μπορούσε άνοιξε ξανά το γκάζι. Φτάνωντας στην Αριστοτέλους έιδε τον κενό χώρο που ήθελε, και άρχισε να κατεβάινει προς παραλία. Με μεγάλη ταχύτητα έφτανε στην Τσιμισκή, όταν είδε το δεύτερο τζιπ να τον πλησιάζει. Πέρασε σαν τον χάρο την Τσιμισκή και την λεωφόρο Νίκης, και τελευταία στιγμή πριν πάει για μπανάκι στο Θερμαϊκό, έστριψε αριστερά. Ακούγωντας το πλαφ που έκανε και το δεύτερο τζιπ, αισθάνθηκε μια κάποια ανακούφιση. Σιγά σιγά οι αντίπαλοι λιγόστευαν, και η απόσταση που τον χώριζε από τον ηλεκτρονικό οριζώνα γινόταν μικρότερη. Είχε περίπου μισή ώρα στη διάθεση του, αλλά τα βάσανα τελείωναν. Μόνο λίγα χιλιόμετρα και ο αρχηγός. Σιγά σιγά η κίνηση λιγόστευε. Εν τω μεταξύ ο Karbylator του πέταγε darts τα οποία ο Θύμιος απέφευγε με μαεστρία, και καμιά φορά ανταπέδιδε με αστεράκια, τα οποία όμως αστοχούσαν. Είχαν φτάσει πλέον στου Χαριλάου. Και ξαφνικά το είδε. Ένα τεράστιο γρανιτένιο άγαλμα του Μακάριου , να αιωρείται σε μικρή απόσταση από το έδαφος, και να έρχεται με ταχύτητα προς το μέρος του. Είχε ακούσει για την περίεργη εξαφάνιση του αγάλματος από την Αρχιεπισκοπή της Λευκωσίας, αλλά δεν υποψιαζόταν ότι ο Karbylator είχε αρκετή δύναμη έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιεί τόσο δυνατά μάγια ninjutsu. Το καμπριολέ ήταν πολύ κοντά στο chalάκι. Και ενώ ήταν μεταξύ σφύρας και άκμωνος, είδε στα αριστερά του ένα στενό, και έστριψε. Δεν είχε προλάβει όμως να δει το φορτηγό της φάγε που είχε σταματήσει για να παραδώσει γιαούρτια σε παρακείμενο φούρνο. Ετσι ανέβηκε με ταχύτητα στην ανοιχτή καρότσα και προσγειώθηκε φαρδύς πλατύς πάνω σε μια ντάνα από χαρτόκουτα γεμάτα γιαουρτάκια. Μόλις συνήλθε, γύρισε και είδε τον Karbylator σκυμένο από πάνω του. Είχε προλάβει να εκτυναχτεί πριν το άγαλμα πέσει με φόρα πάνω στο όχημα.
«Ήθελα μόνο να σε καθυστερήσω, αλλά φαίνεται ότι ήταν η τυχερή μου μέρα. Είσαι αδύναμος, άξιος της μοίρας σου.» του φώναξε ο Karbylator ενώ ετοιμαζόταν να τον τεμαχίσει με το περίφημο ηλεκτρικό του πριόνι. Ο Θύμιος μάζεψε όση ψυχική ενέργεια του είχε μέινει, για ένα τελευταίο κόλπο. Πόνταρε στην τύχη, αλλά ήταν η τελευταία του ευκαιρία να βγει ζωντανός και να δώσει φαι στους στρατιώτες του. Ξαφνικά 20 κεσεδάκια γιαουρτιού βρέθηκαν να απογειώνονται και να χτυπούν το πρόσωπο του Karbylator. Ο Karbylator, τυφλωμένος από το γιαούρτι, και ζαλισμένος από τα χτυπήματα παραπατούσε. Ο Θύμιος άδραξε την ευκαιρία, και του έριξε μια δυνατή κλωτσιά στα αρχίδια. Ο Karbylator διπλώθηκε στα δυο, και οι λεπίδες του πριονιού άρχησαν να μπήγονται στη σάρκα του. Σ ε δευτερόλεπτα είχε πεθάνει. Ο Θύμιος μάζεψε το χτυπημένο , και λεκιασμένο από αίμα και γιαούρτι κορμί του, και σηκώθηκε αργά αργά. Μπήκε σε ένα διερχόμενο ταξί, έδιωξε τον οδηγό, και άρχισε να οδηγεί μανιασμένα προς το διαμέρισμα στην Καλαμαριά. Έφτασε κυριολεκτικά στο παρά πέντε, και στο παρά ένα (δευτερόλεπτο), είχε καθίσει μπροστά στην οθώνη, συνδεθεί με τον ηλεκτρωνικό οριζώνα και θερίσει..... Αφού είχε εξασφαλίσει την τροφή των στρατιωτών του καθησε και αναλογίστηκε τα λόγια του σεβάσμιου δάσκαλου του...
«Ο δρόμος του ninja προς το μεγαλείο, είναι στρωμένος με κακουχίες, βάσανα, αίμα και πολύ γιαούρτι».
Friday, January 14, 2011
Δεν πληρώνω
εν πληρώνω!» Χτίζουμε επιτροπές παντού!
Κατηγορία: Κοινωνία-Πολιτική
Προκήρυξη του "Ξ"
Πάνω από 1 εκατομμύριο πέρασαν τα διόδια χωρίς να πληρώσουν! Αυτό αναγκάζεται να παραδεχτεί η εφημερίδα Καθημερινή (3/1/10) ενώ ο Σκάι, αναγνωρίζει ότι το ποσοστό που αρνείται να πληρώσει φτάνει και το 60% σε κάποιες περιπτώσεις. Οι εταιρείες των αυτοκινητοδρόμων παρακολουθούν αδύναμες – στην πραγματικότητα – να παρέμβουν.
Δεν είναι μόνο τα διόδια. Οι εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας και ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι στο Μετρό, σε διάφορες φάσεις έστειλαν αντιπροσωπείες μπροστά στα μηχανάκια ακύρωσης καλώντας τον κόσμο να μην ακυρώνει τα εισιτήριά του. Στη Θεσσαλονίκη οι επιτροπές ενάντια στις αυξήσεις στα λεωφορεία της πόλης (ΟΑΣΘ) έχουν ήδη ξεκινήσει μια δυναμική εκστρατεία με τεράστια ανταπόκριση από το κοινό.
Το κίνημα εξαπλώνεται
Το κίνημα εξαπλώνεται και είναι η απάντηση της κοινωνίας, από τα κάτω, καθώς οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος ουσιαστικά αρνήθηκαν στη διάρκεια του 2010 να δώσουν τη μάχη για την ανατροπή των πολιτικών της κυβέρνησης.
Αυτό το κίνημα μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω, μπορεί να αναγκάσει την κυβέρνηση σε μαζική αναδίπλωση, μπορεί ακόμα, στην επέκταση και τη δυναμική του, να προκαλέσει την πτώση της. Αυτό το κίνημα μπορεί να επιβάλει ακόμα και την άρνηση αποπληρωμής του δημόσιου χρέους στους Έλληνες και ξένους τραπεζίτες, παρότι κανένα μαζικό κόμμα της αριστεράς δεν προβάλλει (σήμερα) αυτή τη θέση.
Το καθήκον όλων όσων δεν θέλουν να υποταχτούν, όλων όσων θέλουν να παλέψουν ενάντια στους γκάγκστερ που μας πίνουν το αίμα, είναι η βαθιά εμπλοκή σ’ αυτό το κίνημα, η διεύρυνσή και το «χτίσιμό» του.
Οι εταιρείες και το κράτος θα αντιδράσουν
Η διάθεση του κόσμου «να μην πληρώσει» δεν είναι κάτι που μπορεί να λειτουργήσει και να είναι αποτελεσματικό πάνω σε ατομικό και μόνο επίπεδο. Μόνο η ύπαρξη κινήματος μπορεί να ενθαρρύνει τον/την οποιοδήποτε οδηγό να παραμερίσει τη μπάρα των διοδίων – διαφορετικά οι εταιρείες με το κράτος και τα δικαστήρια θα βρουν τρόπο να τον/την φοβίσουν.
Αυτό απαιτεί τη συστηματική παρέμβαση των επιτροπών για τα διόδια, χτίσιμο τους σε κάθε πόλη ή κοινότητα που είναι κοντά σε διόδια, τη μαζικοποίησή τους ώστε να υπάρχει πολύς κόσμος που να κρατά σε πολλές βάρδιες ανοιχτά τα διόδια.
Ασφαλώς το κράτος θα αντιδράσει. Το ερώτημα όμως είναι τι μπορεί να κάνει; Θα διευκολύνει στις εταιρείες να «επιβάλουν πρόστιμα» σ’ όσους περάσουν χωρίς να πληρώσουν; Ασφαλώς. Κι όταν 1 εκατ άτομα αρνηθούν να πληρώσουν τα πρόστιμα, τότε, τι θα κάνουν; Θα τους πάνε στα δικαστήρια; Πρακτικά, αυτό είναι αδύνατο. Ακόμα όμως κι αν ήταν δυνατό, όταν αυτός ο κόσμος αρνηθεί να αποδεχτεί τις αποφάσεις των δικαστηρίων τι θα κάνουν;
Η πραγματικότητα είναι πως αυτό το κίνημα, στο βαθμό που αναπτυχθεί και μαζικοποιηθεί παραπέρα δεν μπορεί να νικηθεί! Κι υπάρχουν αρκετά διεθνή παραδείγματα που το αποδεικνύουν. Το πιο μεγάλο από όλα, ιστορικά, είναι το κίνημα ενάντια στον κεφαλικό φόρο (Πολ Ταξ) της Θάτσερ στη Βρετανία. Τότε, τα δικαστήρια χρησιμοποιήθηκαν και έστειλαν στη φυλακή αγωνιστές του κινήματος, όμως τελικά 18 εκ Βρετανών αρνήθηκαν να πληρώσουν το φόρο - και η Θάτσερ έπεσε!
Αστικές συγκοινωνίες
Οι ίδιες δυνατότητες ισχύουν στις αστικές συγκοινωνίες. Αναφέραμε τα παραδείγματα στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη που δείχνουν πως και σ’ αυτό το χώρο αναπτύσσεται ένα μεγάλο κίνημα άρνησης πληρωμής.
Αυτό το κίνημα είναι ακόμη στην αρχή του. Αλλά μπορεί να αποκτήσει μεγάλη δυναμική, αντίστοιχη αλλά και μεγαλύτερη απ’ ότι το κίνημα για τα διόδια γιατί αφορά ένα πολύ μεγαλύτερο αριθμό ατόμων!
Σε κάθε πόλη, κάθε δήμο, κάθε συνοικία/γειτονιά, χρειάζεται το χτίσιμο επιτροπών που να παρεμβαίνουν στα ΜΜΜ και να καλούν τον κόσμο να μην πληρώνει.
Ομάδες νεολαίας, κατοίκων, συνταξιούχων, γυναικών, ομάδες όλων των ειδών, μπορούν να πάρουν την πρωτοβουλία, να φτιάξουν επιτροπές, να μπαίνουν στα λεωφορεία ή το Μετρό και να καλούν τον κόσμο να μην πληρώνει. Θα έχουν τη συμπαράσταση όχι μόνο του επιβατικού κοινού και της πλειοψηφίας των εργαζομένων στα ΜΜΜ. Οι ελεγκτές δεν μπορούν να κάνουν τίποτα όταν η επιτροπή είναι παρούσα με 5 - 6 ή περισσότερα άτομα! Όπου έτυχε να συναντηθούν με επιτροπές οι ελεγκτές ήταν απολογητικοί – ούτε κατά διάνοια να επιχειρήσουν να επιβάλουν πρόστιμα!
Νερό, ρεύμα, τράπεζες, χρέος
Η εδραίωση τέτοιων επιτροπών σε πολλές γειτονιές, θα δώσει τη δυνατότητα, σε επόμενη φάση, να επεκταθεί αυτό το κίνημα στους λογαριασμούς της ΕΥΔΑΠ (ΕΥΑΘ κοκ) καθώς και στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, για να αντιμετωπιστούν οι παρανοϊκές (πέρα από τις δυνατότητες των νοικοκυριών) αυξήσεις των κυβερνώντων.
«Μα θα κόψουν το νερό και το ρεύμα» είναι ο δισταγμός που θα ακουστεί από πολλούς. Η απάντηση σ’ αυτό είναι ότι αν θα μπορέσουν να κάνουν κάτι τέτοιο εξαρτάται από την έκταση του κινήματος. Καμιά κυβέρνηση (καμιά!) δεν μπορεί να κόψει την παροχή νερού ή ρεύματος σε 1 εκατομμύριο καταναλωτές! Γιατί ξέρει ότι την επόμενη μέρα θα έχει 1 εκατ κόσμο στο δρόμο!
Στην εξέλιξή του ένα μαζικό κίνημα «δεν πληρώνω» θα θέσει αποφασιστικά το ζήτημα της πάλης ενάντια στις κατασχέσεις των περιουσιών των συμπολιτών μας που δεν μπορούν να ξοφλήσουν τα στεγαστικά, αγροτικά και άλλα δάνεια, σαν αποτέλεσμα της κάθετης πτώσης του εισοδήματός τους. Και τελικά αναπόφευκτα θα τεθεί το θέμα του δημόσιου χρέους. Γιατί στο τέλος-τέλος αντιμετωπίζουμε όλη αυτή τη βαρβαρότητα στο όνομα της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους στους Έλληνες, Γερμανούς, Γάλλους, κλπ τραπεζίτες. Είτε οι τραπεζίτες θα πάρουν πίσω τα τοκογλυφικά τους δάνεια, είτε οι εργαζόμενοι θα πάρουν τους μισθούς και τις συντάξεις τους. Για κάθε εργαζόμενο το δίλημμα αυτό, απλά δεν πρέπει να υπάρχει.
Επιτροπές «Δεν Πληρώνω»
Οι επιτροπές για τα διόδια και τις συγκοινωνίες, μπορούν να γίνουν εκατοντάδες μέσα στην επόμενη περίοδο. Καθήκον όλων των αγωνιστών της βάσης είναι η μάχη για το χτίσιμο και τη διεύρυνσή τους.
Όλες αυτές οι επιτροπές πρέπει να έχουν την δική τους αυτονομία, στο δικό τους χώρο. Απαιτείται η απουσία κάθε είδους καπελώματος από οποιαδήποτε οργάνωση της αριστεράς, απαιτείται δημοκρατία στη λειτουργία τους ώστε ο κόσμος να νοιώθει πως μπορεί να έχει λόγο και συμμετοχή στις αποφάσεις και όχι σαν νεροκουβαλητής οποιουδήποτε κόμματος ή «προσωπικότητας». Η δημοκρατία είναι στοιχειώδης και απαραίτητος όρος για την ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος, ειδικά όταν αυτό καλείται να ξεπεράσει τις παραδοσιακές ηγεσίες και μηχανισμούς!
Αυτές οι επιτροπές μπορούν να συνδεθούν σε ένα πανελλαδικό δίκτυο κάτω από ένα όνομα-ομπρέλα όπως το Δεν Πληρώνω. Μπορούν να αποτελέσουν ένα πραγματικά μαζικό κίνημα, που να διαπερνά κόμματα και οργανώσεις και να έχει όλη τη ζωντάνια του λαϊκού, εργατικού, νεολαιίστικου κινήματος.
Αριστερά – καθήκοντα
Πρόκειται για μια εξαιρετική ευκαιρία για την αριστερά να δρομολογήσει τις μεγάλες ανατροπές για τις οποίες πάντα μιλά. Για να γίνει αυτό απαιτείται, η αποφασιστική εμπλοκή της, κινητοποίηση των δυνάμεών της παντού, ενωτική λειτουργία και σεβασμός της δημοκρατίας του κινήματος, χωρίς καπελώματα.
Η σημερινή εικόνα της αριστεράς κάθε άλλο παρά αισιοδοξία δημιουργεί. Η ηγεσία του ΚΚΕ είναι δεδομένο ότι θα αρνηθεί την ενωτική πάλη με την υπόλοιπη αριστερά. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σε κρίση λόγω των αντιφάσεων που τον χαρακτηρίζουν. Έντονες αντιθέσεις υπάρχουν και στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Την ίδια στιγμή όμως αναπτύσσονται ισχυρές τάσεις ενότητας από τα κάτω. Είναι σίγουρο ότι μεγάλα τμήματα της κοινωνικής βάσης του ΚΚΕ θα στηρίξουν και θα συμμετέχουν στο κίνημα αυτό. Και είναι επίσης ξεκάθαρο πώς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι πιο υγιείς δυνάμεις θα βρεθούν μαζί στη μάχη αυτή, μαζί με άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ανένταχτο κόσμο.
Οι διεργασίες που αναπτύσσονται στην κοινωνία είναι καταλυτικές. Μπορούν να δώσουν μια νέα προοπτική για το μαζικό κίνημα. Μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά για μια «άλλη αριστερά» μακριά από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και τα όρια που χαρακτηρίζουν τις σημερινές ηγεσίες. Αυτή τη μάχη θα δώσει το «Ξ», μαζί με τα περισσότερο υγιή κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, μαζί, πάνω απ’ όλα, με τις εκατοντάδες και χιλιάδες των εργαζομένων και νέων που αναζητούν τρόπους μαχητικής και αποτελεσματικής αντίστασης στους τραπεζίτες, τους βιομήχανους, την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους άλλους φίλους του Πάγκαλου και του πρωθυπουργού.
Ξεκίνημα
11.1.2011
Κατηγορία: Κοινωνία-Πολιτική
Προκήρυξη του "Ξ"
Πάνω από 1 εκατομμύριο πέρασαν τα διόδια χωρίς να πληρώσουν! Αυτό αναγκάζεται να παραδεχτεί η εφημερίδα Καθημερινή (3/1/10) ενώ ο Σκάι, αναγνωρίζει ότι το ποσοστό που αρνείται να πληρώσει φτάνει και το 60% σε κάποιες περιπτώσεις. Οι εταιρείες των αυτοκινητοδρόμων παρακολουθούν αδύναμες – στην πραγματικότητα – να παρέμβουν.
Δεν είναι μόνο τα διόδια. Οι εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας και ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι στο Μετρό, σε διάφορες φάσεις έστειλαν αντιπροσωπείες μπροστά στα μηχανάκια ακύρωσης καλώντας τον κόσμο να μην ακυρώνει τα εισιτήριά του. Στη Θεσσαλονίκη οι επιτροπές ενάντια στις αυξήσεις στα λεωφορεία της πόλης (ΟΑΣΘ) έχουν ήδη ξεκινήσει μια δυναμική εκστρατεία με τεράστια ανταπόκριση από το κοινό.
Το κίνημα εξαπλώνεται
Το κίνημα εξαπλώνεται και είναι η απάντηση της κοινωνίας, από τα κάτω, καθώς οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος ουσιαστικά αρνήθηκαν στη διάρκεια του 2010 να δώσουν τη μάχη για την ανατροπή των πολιτικών της κυβέρνησης.
Αυτό το κίνημα μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω, μπορεί να αναγκάσει την κυβέρνηση σε μαζική αναδίπλωση, μπορεί ακόμα, στην επέκταση και τη δυναμική του, να προκαλέσει την πτώση της. Αυτό το κίνημα μπορεί να επιβάλει ακόμα και την άρνηση αποπληρωμής του δημόσιου χρέους στους Έλληνες και ξένους τραπεζίτες, παρότι κανένα μαζικό κόμμα της αριστεράς δεν προβάλλει (σήμερα) αυτή τη θέση.
Το καθήκον όλων όσων δεν θέλουν να υποταχτούν, όλων όσων θέλουν να παλέψουν ενάντια στους γκάγκστερ που μας πίνουν το αίμα, είναι η βαθιά εμπλοκή σ’ αυτό το κίνημα, η διεύρυνσή και το «χτίσιμό» του.
Οι εταιρείες και το κράτος θα αντιδράσουν
Η διάθεση του κόσμου «να μην πληρώσει» δεν είναι κάτι που μπορεί να λειτουργήσει και να είναι αποτελεσματικό πάνω σε ατομικό και μόνο επίπεδο. Μόνο η ύπαρξη κινήματος μπορεί να ενθαρρύνει τον/την οποιοδήποτε οδηγό να παραμερίσει τη μπάρα των διοδίων – διαφορετικά οι εταιρείες με το κράτος και τα δικαστήρια θα βρουν τρόπο να τον/την φοβίσουν.
Αυτό απαιτεί τη συστηματική παρέμβαση των επιτροπών για τα διόδια, χτίσιμο τους σε κάθε πόλη ή κοινότητα που είναι κοντά σε διόδια, τη μαζικοποίησή τους ώστε να υπάρχει πολύς κόσμος που να κρατά σε πολλές βάρδιες ανοιχτά τα διόδια.
Ασφαλώς το κράτος θα αντιδράσει. Το ερώτημα όμως είναι τι μπορεί να κάνει; Θα διευκολύνει στις εταιρείες να «επιβάλουν πρόστιμα» σ’ όσους περάσουν χωρίς να πληρώσουν; Ασφαλώς. Κι όταν 1 εκατ άτομα αρνηθούν να πληρώσουν τα πρόστιμα, τότε, τι θα κάνουν; Θα τους πάνε στα δικαστήρια; Πρακτικά, αυτό είναι αδύνατο. Ακόμα όμως κι αν ήταν δυνατό, όταν αυτός ο κόσμος αρνηθεί να αποδεχτεί τις αποφάσεις των δικαστηρίων τι θα κάνουν;
Η πραγματικότητα είναι πως αυτό το κίνημα, στο βαθμό που αναπτυχθεί και μαζικοποιηθεί παραπέρα δεν μπορεί να νικηθεί! Κι υπάρχουν αρκετά διεθνή παραδείγματα που το αποδεικνύουν. Το πιο μεγάλο από όλα, ιστορικά, είναι το κίνημα ενάντια στον κεφαλικό φόρο (Πολ Ταξ) της Θάτσερ στη Βρετανία. Τότε, τα δικαστήρια χρησιμοποιήθηκαν και έστειλαν στη φυλακή αγωνιστές του κινήματος, όμως τελικά 18 εκ Βρετανών αρνήθηκαν να πληρώσουν το φόρο - και η Θάτσερ έπεσε!
Αστικές συγκοινωνίες
Οι ίδιες δυνατότητες ισχύουν στις αστικές συγκοινωνίες. Αναφέραμε τα παραδείγματα στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη που δείχνουν πως και σ’ αυτό το χώρο αναπτύσσεται ένα μεγάλο κίνημα άρνησης πληρωμής.
Αυτό το κίνημα είναι ακόμη στην αρχή του. Αλλά μπορεί να αποκτήσει μεγάλη δυναμική, αντίστοιχη αλλά και μεγαλύτερη απ’ ότι το κίνημα για τα διόδια γιατί αφορά ένα πολύ μεγαλύτερο αριθμό ατόμων!
Σε κάθε πόλη, κάθε δήμο, κάθε συνοικία/γειτονιά, χρειάζεται το χτίσιμο επιτροπών που να παρεμβαίνουν στα ΜΜΜ και να καλούν τον κόσμο να μην πληρώνει.
Ομάδες νεολαίας, κατοίκων, συνταξιούχων, γυναικών, ομάδες όλων των ειδών, μπορούν να πάρουν την πρωτοβουλία, να φτιάξουν επιτροπές, να μπαίνουν στα λεωφορεία ή το Μετρό και να καλούν τον κόσμο να μην πληρώνει. Θα έχουν τη συμπαράσταση όχι μόνο του επιβατικού κοινού και της πλειοψηφίας των εργαζομένων στα ΜΜΜ. Οι ελεγκτές δεν μπορούν να κάνουν τίποτα όταν η επιτροπή είναι παρούσα με 5 - 6 ή περισσότερα άτομα! Όπου έτυχε να συναντηθούν με επιτροπές οι ελεγκτές ήταν απολογητικοί – ούτε κατά διάνοια να επιχειρήσουν να επιβάλουν πρόστιμα!
Νερό, ρεύμα, τράπεζες, χρέος
Η εδραίωση τέτοιων επιτροπών σε πολλές γειτονιές, θα δώσει τη δυνατότητα, σε επόμενη φάση, να επεκταθεί αυτό το κίνημα στους λογαριασμούς της ΕΥΔΑΠ (ΕΥΑΘ κοκ) καθώς και στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, για να αντιμετωπιστούν οι παρανοϊκές (πέρα από τις δυνατότητες των νοικοκυριών) αυξήσεις των κυβερνώντων.
«Μα θα κόψουν το νερό και το ρεύμα» είναι ο δισταγμός που θα ακουστεί από πολλούς. Η απάντηση σ’ αυτό είναι ότι αν θα μπορέσουν να κάνουν κάτι τέτοιο εξαρτάται από την έκταση του κινήματος. Καμιά κυβέρνηση (καμιά!) δεν μπορεί να κόψει την παροχή νερού ή ρεύματος σε 1 εκατομμύριο καταναλωτές! Γιατί ξέρει ότι την επόμενη μέρα θα έχει 1 εκατ κόσμο στο δρόμο!
Στην εξέλιξή του ένα μαζικό κίνημα «δεν πληρώνω» θα θέσει αποφασιστικά το ζήτημα της πάλης ενάντια στις κατασχέσεις των περιουσιών των συμπολιτών μας που δεν μπορούν να ξοφλήσουν τα στεγαστικά, αγροτικά και άλλα δάνεια, σαν αποτέλεσμα της κάθετης πτώσης του εισοδήματός τους. Και τελικά αναπόφευκτα θα τεθεί το θέμα του δημόσιου χρέους. Γιατί στο τέλος-τέλος αντιμετωπίζουμε όλη αυτή τη βαρβαρότητα στο όνομα της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους στους Έλληνες, Γερμανούς, Γάλλους, κλπ τραπεζίτες. Είτε οι τραπεζίτες θα πάρουν πίσω τα τοκογλυφικά τους δάνεια, είτε οι εργαζόμενοι θα πάρουν τους μισθούς και τις συντάξεις τους. Για κάθε εργαζόμενο το δίλημμα αυτό, απλά δεν πρέπει να υπάρχει.
Επιτροπές «Δεν Πληρώνω»
Οι επιτροπές για τα διόδια και τις συγκοινωνίες, μπορούν να γίνουν εκατοντάδες μέσα στην επόμενη περίοδο. Καθήκον όλων των αγωνιστών της βάσης είναι η μάχη για το χτίσιμο και τη διεύρυνσή τους.
Όλες αυτές οι επιτροπές πρέπει να έχουν την δική τους αυτονομία, στο δικό τους χώρο. Απαιτείται η απουσία κάθε είδους καπελώματος από οποιαδήποτε οργάνωση της αριστεράς, απαιτείται δημοκρατία στη λειτουργία τους ώστε ο κόσμος να νοιώθει πως μπορεί να έχει λόγο και συμμετοχή στις αποφάσεις και όχι σαν νεροκουβαλητής οποιουδήποτε κόμματος ή «προσωπικότητας». Η δημοκρατία είναι στοιχειώδης και απαραίτητος όρος για την ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος, ειδικά όταν αυτό καλείται να ξεπεράσει τις παραδοσιακές ηγεσίες και μηχανισμούς!
Αυτές οι επιτροπές μπορούν να συνδεθούν σε ένα πανελλαδικό δίκτυο κάτω από ένα όνομα-ομπρέλα όπως το Δεν Πληρώνω. Μπορούν να αποτελέσουν ένα πραγματικά μαζικό κίνημα, που να διαπερνά κόμματα και οργανώσεις και να έχει όλη τη ζωντάνια του λαϊκού, εργατικού, νεολαιίστικου κινήματος.
Αριστερά – καθήκοντα
Πρόκειται για μια εξαιρετική ευκαιρία για την αριστερά να δρομολογήσει τις μεγάλες ανατροπές για τις οποίες πάντα μιλά. Για να γίνει αυτό απαιτείται, η αποφασιστική εμπλοκή της, κινητοποίηση των δυνάμεών της παντού, ενωτική λειτουργία και σεβασμός της δημοκρατίας του κινήματος, χωρίς καπελώματα.
Η σημερινή εικόνα της αριστεράς κάθε άλλο παρά αισιοδοξία δημιουργεί. Η ηγεσία του ΚΚΕ είναι δεδομένο ότι θα αρνηθεί την ενωτική πάλη με την υπόλοιπη αριστερά. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σε κρίση λόγω των αντιφάσεων που τον χαρακτηρίζουν. Έντονες αντιθέσεις υπάρχουν και στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Την ίδια στιγμή όμως αναπτύσσονται ισχυρές τάσεις ενότητας από τα κάτω. Είναι σίγουρο ότι μεγάλα τμήματα της κοινωνικής βάσης του ΚΚΕ θα στηρίξουν και θα συμμετέχουν στο κίνημα αυτό. Και είναι επίσης ξεκάθαρο πώς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι πιο υγιείς δυνάμεις θα βρεθούν μαζί στη μάχη αυτή, μαζί με άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ανένταχτο κόσμο.
Οι διεργασίες που αναπτύσσονται στην κοινωνία είναι καταλυτικές. Μπορούν να δώσουν μια νέα προοπτική για το μαζικό κίνημα. Μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά για μια «άλλη αριστερά» μακριά από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και τα όρια που χαρακτηρίζουν τις σημερινές ηγεσίες. Αυτή τη μάχη θα δώσει το «Ξ», μαζί με τα περισσότερο υγιή κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, μαζί, πάνω απ’ όλα, με τις εκατοντάδες και χιλιάδες των εργαζομένων και νέων που αναζητούν τρόπους μαχητικής και αποτελεσματικής αντίστασης στους τραπεζίτες, τους βιομήχανους, την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους άλλους φίλους του Πάγκαλου και του πρωθυπουργού.
Ξεκίνημα
11.1.2011
Monday, December 20, 2010
Moonlight Drive
Μεσάνυχτα και έχω μόλις τελειώσει βάρδυα στο κανάλι. Ο αέρας μυρίζει καμένο, και τα μυαλά μου θυμίζουν πουρέ. Περπατάω σιγά σιγά, και γεύομαι την παγωμένη ατμόσφαιρα. Φτάνω στην Dolly, ανοίγω την πόρτα και ξάφνου βρίσκομαι μέσα. Ανάβω τη μηχανή, το ράδιο. Μια γλυκειά φωνή με προϋπαντεί.
I wish I had a river so long,
I would teach my feet to fly.
Το μυαλό μου είναι μπερδεμένο, όχι δεν θα πάω σπίτι τώρα. Πάντα, η οδήγηση μου καθάριζε το μυαλό, ιδίως η νυχτερινή. H βραδυνή Αθήνα πάντα είχε μια σχετική σαγίνη. Λίγος κόσμος, και ένα μυστήριο σε κάθε γωνία. Σταματάω στο φανάρι. Κόκκινο. Και η Μεσογείων άδεια. Περιμένω, περιμένω, περιμένω. Περν’αει ένας τύπος με κουκούλα. Κρατάει ένα από αυτά τα μαραφέτια που χρησιμοποιούν οι Πακιστανοί των φαναριών, αλλά μέσα στο σκοτάδι, αυτό μοιάζει με δρεπάνι.
There's a man going around taking names
And he decides who to free and who to blame
Everybody won't be treated all the same
There'll be a golden ladder reaching down
When the man comes around
Ανάβει πράσινο, ξεκινάω, και ο μοναχικός ξένος συνεχίζει τον δρόμο του. Εγώ κατεβαίνω προς το κέντρο. Σιγά, σιγά, βγαίνω από τον κόσμο των προαστίων και μπαίνω στην πόλη. Κηφισίας και Πανόρμου. Ένας τύπο διασχίζει τον δρόμο κρατώντας ένα συνθεσάιζερ. Τρεκλίζει ελαφρά.Το πέρα δώθε του διακόπτεται από δύο άλλους τύπους που κουβαλάνε θήκες για κιθάρες. Τον τραβάνε και συνεχίζουν τον δρόμο τους.
The piano has been drinking,
Not me.
Και εγώ συνεχίζω. Η μοναχική διαδρομή, με συντρόφους την πιστή μου Dolly και την μουσική συνεχίζεται.Περνάω από την ΓΑΔΑ και βλέπω τον μοναδικό σκοπό που ξεφυλίζει κάποιο κιτρινιάρικο έντυπο, απ’ αυτά που έχουν στο πρωτοσέλιδο πηχιαίους τίτλους τύπου « Σοκαριστική δήλωση του Τηλεπερσόνιου Μηντιάκη: Η Μαίρη Τηλεψωναρίδου πέρνει πίπες από αεροσκάφη». Εγώ σκέφτομαι ότι πιο μαύρο και άραχνο θα μπορούσε να περάσει από το μυαλό μου.
Fai schifo
Pezzo di merda
Fai proprio schifo
Vafanculo va
Stronzo bastardo
Συνεχίζω, τώρα κατεβαίνω την Ιπποκράτους. Ο δρόμος μέσα στο μαύρο σκοτάδι. Πηγαίνω χαλαρά χαλαρά. Σχεδόν με ταχύτητα πεζού. Ο τα ξιτζής διπλα μου κορνάρει. Του κάνω σήμα να με προσπεράσει, ο δρόμος ούτως ή άλλως είναι ελεύθερος, μπορεί να πάει όπως γουστάρει.Εγώ είμαι απλά χαλαρός. Φτάνω στη νομική. Ένα καυτό μίνι σχεδόν μου κάνει σήμα για οτοστόπ. Όμορφη, ερωτική φάτσα.
Ι feel my body reeling,
times no matter, I'm on fire.
On the playground, love.
Όμως απλά την προσπερνάω. Έχω την υποψία ότι με την περίπτωση της παίζει περισσότερο τον «Εδώ μωρή, θα λέγεσαι Μαρία», και ξενερώνω απλά και μόνο στην ιδέα του νταβατζή που μετράει τα ευρώ που έβγαλε για πάρτη του η κοπέλα. Μακρυά, αγαπημένοι και με ύσηχη συνείδηση.
Ο δρόμος με βγάζει στην Ομόνοια. Ψιλόλυγνες φιγούρες σέρνονται πάνω στο οδόστρωμα και κοιτούν μέ ένα κενό βλέμμα. Οι απόκληροι της Αθήνας. Η Ομόνοια είναι ένα σοκ για όποιον ζει στη γυάλινη φούσκα των βορείων προαστίων.
There ought to be a law
Against you comin' around
You should be made
To wear earphones
Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?
Κατεβαίνω την Πειραιώς. Σταματάω σε κάποιο φανάρι. Δίπλα μου ένα ακόμη ταξί. Κοιτάω μέσα. Φαντάροι, πιθανόν σε άδεια, μάλλον μόλις κατέβηκαν από το τελευταίο τραίνο. Γυρνούν από υπηρεσία στα σύνορα. Μας φυλάνε από αόρατους εχθρούς, και από φτωχοδιάβολους που έρχονται στην Ευρώπη για μια ανθρώπινη ζωή. Εκτελούν για ένα χρόνο τις εντολές κάποιων άκαρδων γραφειοκρατών που τους βλέπουν όλους σαν αριθμούς.
You fasten all the triggers
For the others to fire
Then you set back and watch
While the death count gets higher
Πιθανόν να έχουν έρθει με άδεια, μπας και νοιώσουν και αυτοί λίγο άνθρωποι. Συνεχίζω να κατεβαίνω. Φτάνω στο Δέλτα, και ρίχνω κορώνα γράμματα. Πειραιάς ή Σούνιο. Μου βγάζει Σούνιο. Εδώ η κίνηση είναι κάπως πιο πυκνή. Ξενυχτάδικα. Νάυλον ντέφια ψώφια κέφια. Η αποθέωση της ΚΔΟΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ογκώδης Άγνοια), προσωποποιημένη στα πρόσωπα του χλιδάτου χλιμήτζουρα με το υπεραυτοκίνητο και της ατσαλάκωτης γκόμενας στη θέση του συνοδηγού. Ο ι νεόκοποι αστοί του χρηματιστηρίου στην καλύτερη τους. Αυτή η Αθήνα που με θλίβει, αυτή η Αθήνα που με σκοτώνει.
I begged you to stab me
you tore my shirt open
And I'm down on my knees tonight
Εκεί, δίπλα στο παλιό αεροδρόμιο, κάνω ένα διάλλειμα σε μία καντίνα. Καφές που κρατάει ξύπνιο Ταύρο και παγωμένο νερό. Ο ιδιοκτήτης φιλοσοφεί με έναν πελάτη. «Όλα είναι σκόνη, όλα. Αυτοί οι σαλτιμπάγκοι με τα αμάξια δεν το καταλαβαίνουν. Σκόνη είναι και αυτά. Μάρκος Βαμβακάρης. Όσοι έχουνε πολλά λεφτά, στον τάφο θα τα πάρουν; Σοφός ο Μάρκος. Να σου πω το μόνο που μένει είναι η αγάπη, και αυτή την κερδίζεις δεν την αγοράζεις. Αλλά που να το καταλάβουν αυτοί».
Εγώ πίνω απλά και αργά τον καφέ, ενώ το τρανζιστοράκι παίζει το όταν συμβεί στα πέριξ. Πέρνω και δεύτερο καφέ
One more cup of coffee and I’m gone
Ξαναναξεκινάω κατά τις τέσσερις. Να προλάβω ξημέρωμα στο ναό του Ποσειδώνα. Περνάω τη Βάρκιζα και αρχίζω να καίω τα λάστιχα της Dolly.
I'll burn my tomorrows
And I'll stand inside today
At the edge of the future
And my dreams all fade away
I'll burn my shadow away
I'll burn my shadow away
Οδηγώ σχεδόν δίχως αύριο με το κοντέρ να έχει πιάσει τα 140. Ο δρόμος είναι και πάλι άδειος, με προϋπαντούν μόνο τα νυσταγμένα φώτα μιάς νυσταγμένης νταλίκας. Οι τελευταίες στροφές περνούν με ταχύτητα φωτός. Φτάνω, ο χώρος είναι κλειστός. Κανένα πρόβλημα απολύτως. Καβαλάω τα συρματοπλέγματα
Και μπαίνω στον χώρο. Μπούζι, αγιάζι και σκοτάδι. Ξαφνικά οι πρώτες ακτίνες του ήλιου κοκκινίζουν τον ουρανό και η μορφή μιας γυναίκας, εμφανίζεται σαν αντικατοπτρισμός στο νερό. Ανάβω τσιγάρο, βαρύ, σέρτικο, και παρακολουθώ καθώς με πλησιάζει.
Όταν καπνίζει ο λουλάς......
Ξαφνικά, μέσα στο πυροκόκκινο σκηνικό πιάνει μια ομίχλη.
Please, walk me out in the morning dew.
Can't walk you out in no morning dew.
Και αυτή συνεχίζει να πλησιάζει, με φίδια να ανεμίζουν στο κεφάλι της
Sunday morning and I'm falling
I've got a feeling I don't want to know
Early dawning, Sunday morning
It's all the streets you crossed, not so long ago
Ξαφνικά ο ήλιος εμφανίζεται, η ομίχλη διαλύεται και τα πάντα λούζωνται από φως. Το μυαλό μου, λες και έχει καθαρίσει πλέον. Πάντα το χάραμα μου έφερνε μια μορφή κάθαρσης, με βοήθαγε να ηρεμήσω. Γυρνάω στην Dolly. «Πάμε Dolly. Πάμε σπίτι. Και αύριο ποιός ξέρει που και με ποιούς θα μας βρει η αυγή».
I wish I had a river so long,
I would teach my feet to fly.
Το μυαλό μου είναι μπερδεμένο, όχι δεν θα πάω σπίτι τώρα. Πάντα, η οδήγηση μου καθάριζε το μυαλό, ιδίως η νυχτερινή. H βραδυνή Αθήνα πάντα είχε μια σχετική σαγίνη. Λίγος κόσμος, και ένα μυστήριο σε κάθε γωνία. Σταματάω στο φανάρι. Κόκκινο. Και η Μεσογείων άδεια. Περιμένω, περιμένω, περιμένω. Περν’αει ένας τύπος με κουκούλα. Κρατάει ένα από αυτά τα μαραφέτια που χρησιμοποιούν οι Πακιστανοί των φαναριών, αλλά μέσα στο σκοτάδι, αυτό μοιάζει με δρεπάνι.
There's a man going around taking names
And he decides who to free and who to blame
Everybody won't be treated all the same
There'll be a golden ladder reaching down
When the man comes around
Ανάβει πράσινο, ξεκινάω, και ο μοναχικός ξένος συνεχίζει τον δρόμο του. Εγώ κατεβαίνω προς το κέντρο. Σιγά, σιγά, βγαίνω από τον κόσμο των προαστίων και μπαίνω στην πόλη. Κηφισίας και Πανόρμου. Ένας τύπο διασχίζει τον δρόμο κρατώντας ένα συνθεσάιζερ. Τρεκλίζει ελαφρά.Το πέρα δώθε του διακόπτεται από δύο άλλους τύπους που κουβαλάνε θήκες για κιθάρες. Τον τραβάνε και συνεχίζουν τον δρόμο τους.
The piano has been drinking,
Not me.
Και εγώ συνεχίζω. Η μοναχική διαδρομή, με συντρόφους την πιστή μου Dolly και την μουσική συνεχίζεται.Περνάω από την ΓΑΔΑ και βλέπω τον μοναδικό σκοπό που ξεφυλίζει κάποιο κιτρινιάρικο έντυπο, απ’ αυτά που έχουν στο πρωτοσέλιδο πηχιαίους τίτλους τύπου « Σοκαριστική δήλωση του Τηλεπερσόνιου Μηντιάκη: Η Μαίρη Τηλεψωναρίδου πέρνει πίπες από αεροσκάφη». Εγώ σκέφτομαι ότι πιο μαύρο και άραχνο θα μπορούσε να περάσει από το μυαλό μου.
Fai schifo
Pezzo di merda
Fai proprio schifo
Vafanculo va
Stronzo bastardo
Συνεχίζω, τώρα κατεβαίνω την Ιπποκράτους. Ο δρόμος μέσα στο μαύρο σκοτάδι. Πηγαίνω χαλαρά χαλαρά. Σχεδόν με ταχύτητα πεζού. Ο τα ξιτζής διπλα μου κορνάρει. Του κάνω σήμα να με προσπεράσει, ο δρόμος ούτως ή άλλως είναι ελεύθερος, μπορεί να πάει όπως γουστάρει.Εγώ είμαι απλά χαλαρός. Φτάνω στη νομική. Ένα καυτό μίνι σχεδόν μου κάνει σήμα για οτοστόπ. Όμορφη, ερωτική φάτσα.
Ι feel my body reeling,
times no matter, I'm on fire.
On the playground, love.
Όμως απλά την προσπερνάω. Έχω την υποψία ότι με την περίπτωση της παίζει περισσότερο τον «Εδώ μωρή, θα λέγεσαι Μαρία», και ξενερώνω απλά και μόνο στην ιδέα του νταβατζή που μετράει τα ευρώ που έβγαλε για πάρτη του η κοπέλα. Μακρυά, αγαπημένοι και με ύσηχη συνείδηση.
Ο δρόμος με βγάζει στην Ομόνοια. Ψιλόλυγνες φιγούρες σέρνονται πάνω στο οδόστρωμα και κοιτούν μέ ένα κενό βλέμμα. Οι απόκληροι της Αθήνας. Η Ομόνοια είναι ένα σοκ για όποιον ζει στη γυάλινη φούσκα των βορείων προαστίων.
There ought to be a law
Against you comin' around
You should be made
To wear earphones
Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?
Κατεβαίνω την Πειραιώς. Σταματάω σε κάποιο φανάρι. Δίπλα μου ένα ακόμη ταξί. Κοιτάω μέσα. Φαντάροι, πιθανόν σε άδεια, μάλλον μόλις κατέβηκαν από το τελευταίο τραίνο. Γυρνούν από υπηρεσία στα σύνορα. Μας φυλάνε από αόρατους εχθρούς, και από φτωχοδιάβολους που έρχονται στην Ευρώπη για μια ανθρώπινη ζωή. Εκτελούν για ένα χρόνο τις εντολές κάποιων άκαρδων γραφειοκρατών που τους βλέπουν όλους σαν αριθμούς.
You fasten all the triggers
For the others to fire
Then you set back and watch
While the death count gets higher
Πιθανόν να έχουν έρθει με άδεια, μπας και νοιώσουν και αυτοί λίγο άνθρωποι. Συνεχίζω να κατεβαίνω. Φτάνω στο Δέλτα, και ρίχνω κορώνα γράμματα. Πειραιάς ή Σούνιο. Μου βγάζει Σούνιο. Εδώ η κίνηση είναι κάπως πιο πυκνή. Ξενυχτάδικα. Νάυλον ντέφια ψώφια κέφια. Η αποθέωση της ΚΔΟΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ογκώδης Άγνοια), προσωποποιημένη στα πρόσωπα του χλιδάτου χλιμήτζουρα με το υπεραυτοκίνητο και της ατσαλάκωτης γκόμενας στη θέση του συνοδηγού. Ο ι νεόκοποι αστοί του χρηματιστηρίου στην καλύτερη τους. Αυτή η Αθήνα που με θλίβει, αυτή η Αθήνα που με σκοτώνει.
I begged you to stab me
you tore my shirt open
And I'm down on my knees tonight
Εκεί, δίπλα στο παλιό αεροδρόμιο, κάνω ένα διάλλειμα σε μία καντίνα. Καφές που κρατάει ξύπνιο Ταύρο και παγωμένο νερό. Ο ιδιοκτήτης φιλοσοφεί με έναν πελάτη. «Όλα είναι σκόνη, όλα. Αυτοί οι σαλτιμπάγκοι με τα αμάξια δεν το καταλαβαίνουν. Σκόνη είναι και αυτά. Μάρκος Βαμβακάρης. Όσοι έχουνε πολλά λεφτά, στον τάφο θα τα πάρουν; Σοφός ο Μάρκος. Να σου πω το μόνο που μένει είναι η αγάπη, και αυτή την κερδίζεις δεν την αγοράζεις. Αλλά που να το καταλάβουν αυτοί».
Εγώ πίνω απλά και αργά τον καφέ, ενώ το τρανζιστοράκι παίζει το όταν συμβεί στα πέριξ. Πέρνω και δεύτερο καφέ
One more cup of coffee and I’m gone
Ξαναναξεκινάω κατά τις τέσσερις. Να προλάβω ξημέρωμα στο ναό του Ποσειδώνα. Περνάω τη Βάρκιζα και αρχίζω να καίω τα λάστιχα της Dolly.
I'll burn my tomorrows
And I'll stand inside today
At the edge of the future
And my dreams all fade away
I'll burn my shadow away
I'll burn my shadow away
Οδηγώ σχεδόν δίχως αύριο με το κοντέρ να έχει πιάσει τα 140. Ο δρόμος είναι και πάλι άδειος, με προϋπαντούν μόνο τα νυσταγμένα φώτα μιάς νυσταγμένης νταλίκας. Οι τελευταίες στροφές περνούν με ταχύτητα φωτός. Φτάνω, ο χώρος είναι κλειστός. Κανένα πρόβλημα απολύτως. Καβαλάω τα συρματοπλέγματα
Και μπαίνω στον χώρο. Μπούζι, αγιάζι και σκοτάδι. Ξαφνικά οι πρώτες ακτίνες του ήλιου κοκκινίζουν τον ουρανό και η μορφή μιας γυναίκας, εμφανίζεται σαν αντικατοπτρισμός στο νερό. Ανάβω τσιγάρο, βαρύ, σέρτικο, και παρακολουθώ καθώς με πλησιάζει.
Όταν καπνίζει ο λουλάς......
Ξαφνικά, μέσα στο πυροκόκκινο σκηνικό πιάνει μια ομίχλη.
Please, walk me out in the morning dew.
Can't walk you out in no morning dew.
Και αυτή συνεχίζει να πλησιάζει, με φίδια να ανεμίζουν στο κεφάλι της
Sunday morning and I'm falling
I've got a feeling I don't want to know
Early dawning, Sunday morning
It's all the streets you crossed, not so long ago
Ξαφνικά ο ήλιος εμφανίζεται, η ομίχλη διαλύεται και τα πάντα λούζωνται από φως. Το μυαλό μου, λες και έχει καθαρίσει πλέον. Πάντα το χάραμα μου έφερνε μια μορφή κάθαρσης, με βοήθαγε να ηρεμήσω. Γυρνάω στην Dolly. «Πάμε Dolly. Πάμε σπίτι. Και αύριο ποιός ξέρει που και με ποιούς θα μας βρει η αυγή».
Monday, December 06, 2010
Απορίες για μια επέτειο
Παρά τα όσα λέχθηκαν, παρά τον χρόνο που πέρασε, παρά....μια απορία μου μένει. Πως στο διάολο, ενώ τα νέα για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου διαπέρνούσαν την Ελληνική επικράτεια με ταχύτητα ηλεκτρικής εκκένωσης, οι αρμόδιοι υπουργοί της ΝΔ συμπεριφέρονταν λες και δεν γνώριζαν τι γινόταν στις μπουζουκλερί και τα γήπεδα.......Ή μήπως δεν τους ενδιέφερε, και το θεώρησαν κάτι το ασήμαντο όπως ας πούμε την υπόθεση Κετίκη, ή την υπόθεση ζαρντινιέρα, ή ακόμη καλύτερα την συνεργασία ΜΑΤ-Χρυσαυγητών; Κσαι μετά βέβαια, όταν είδαν το μέγεθος των αντιδράσεων έτρεχαν να τα μαζέψουν όπως όπως.
Αλλά έχω και άλλες απορίες. Όπως ας πούμε, γιατί έκλεισε όλος ο δακτύλιος σήμερα για τα οχήματα, ενώ είναι γνωστό τοις πάσι ότι όλες οι πορείες θα περάσουν από το γνωστό δρομολόγιο Προπύλαια-Ομόνοια-Σταδίου-Βουλή και πίσω. Μήπως η Ελληνική Αστυνομία ετοιμάζει κα΄τι το οποίο να θέλει να μας κρύψει; Ή μήπως απλά θέλουν να παίξουν με τα νεύρα των Αθηναίων, εν’ όψει μάλιστα του αναμενόμενου φοιτητικού κινήματος; Και γιατί τα μεσημεριανάδικα έχουν αναλάβει εναλλάξ τον ρόλο του φερέφωνου για το ΛΑΟΣ και τον ΣΕΒ;
Την ίδια ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τα ΜΑΤ έσερναν καροτσάκι με χημικά και κρότου λάμψης προς Ομόνοια-Σύνταγμα, επαναλλαμβάνωντας το σκηνικό τύπου Ισραηλινής Πρεσβείας (όπου διέλυσαν την συγκέντρωση πριν καν ξεκινήσει). Η επίθεση των ΜΑΤ ξεκίνησε στις 4, την ώρα που απλά γινόταν το κάλεσμα και δεν είχε προλάβει να συγκεντρωθεί ο κόσμος (ο οποίος συνήθως μαζεύεται καμια ώρα αργότερα), ενώ υπάρχουν δύο τραυματίες, τα ΜΑΤ βρίσκονται μέσα στον χώρο του ασύλου κλπ...... Ήταν που το ΠΑΣΟΚ θα καταργούσε τα δακρυγόνα και θα έφτιαχνε μια πιο ήπια και δημοκρατική αστύνομία. Από την μια συλλαμβάνουν τρομοκράτες που δεν ξέρουν σε ποια οργάνωση ανήκουν, και από την άλλη η ΕΛΑΣ δέρνει με τον ίδιο τρόπο που έδερνε και επί ΝΔ. Έτσι για να μην ξεχνάμε.
Αλλά έχω και άλλες απορίες. Όπως ας πούμε, γιατί έκλεισε όλος ο δακτύλιος σήμερα για τα οχήματα, ενώ είναι γνωστό τοις πάσι ότι όλες οι πορείες θα περάσουν από το γνωστό δρομολόγιο Προπύλαια-Ομόνοια-Σταδίου-Βουλή και πίσω. Μήπως η Ελληνική Αστυνομία ετοιμάζει κα΄τι το οποίο να θέλει να μας κρύψει; Ή μήπως απλά θέλουν να παίξουν με τα νεύρα των Αθηναίων, εν’ όψει μάλιστα του αναμενόμενου φοιτητικού κινήματος; Και γιατί τα μεσημεριανάδικα έχουν αναλάβει εναλλάξ τον ρόλο του φερέφωνου για το ΛΑΟΣ και τον ΣΕΒ;
Την ίδια ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τα ΜΑΤ έσερναν καροτσάκι με χημικά και κρότου λάμψης προς Ομόνοια-Σύνταγμα, επαναλλαμβάνωντας το σκηνικό τύπου Ισραηλινής Πρεσβείας (όπου διέλυσαν την συγκέντρωση πριν καν ξεκινήσει). Η επίθεση των ΜΑΤ ξεκίνησε στις 4, την ώρα που απλά γινόταν το κάλεσμα και δεν είχε προλάβει να συγκεντρωθεί ο κόσμος (ο οποίος συνήθως μαζεύεται καμια ώρα αργότερα), ενώ υπάρχουν δύο τραυματίες, τα ΜΑΤ βρίσκονται μέσα στον χώρο του ασύλου κλπ...... Ήταν που το ΠΑΣΟΚ θα καταργούσε τα δακρυγόνα και θα έφτιαχνε μια πιο ήπια και δημοκρατική αστύνομία. Από την μια συλλαμβάνουν τρομοκράτες που δεν ξέρουν σε ποια οργάνωση ανήκουν, και από την άλλη η ΕΛΑΣ δέρνει με τον ίδιο τρόπο που έδερνε και επί ΝΔ. Έτσι για να μην ξεχνάμε.
Thursday, December 02, 2010
Sex on the Beach (Ο Θεός αγαπά τον Εμπειρίκο)
Αργά το βράδυ. Κάθομαι στη μπάρα ενός μαγαζιού . Ο dj βαράει άγρια R’n’R. Αυτή μπαίνει σιγά σιγά στο μπαρ. Λυκνίζεται αισθησιακά. Δεν έχει και την τέλεια σιλουέτα, έχει τα πιασιματάκια της. Το μαλί άφρο, Ψιλή. Μελαψή, με καμπύλες, χορεύει και σε κάνει να ζαλίζεσαι. Πλησιάζει τη μπάρα. Κάνει να παραγγείλει.
Que beve? Την διακόπτω.Ron Aneho απαντάει. Παραγγέλνω δύο. Αρχίζει κουβέντα. Τα μάτια μας παίζουν. Χαμογελάει και δείχνει μια τέλεια οδοντοστοιχεία. Ποτάκι, κουβέντα και χωρός. Το kinky afro ανεμίζει και μου στέλνει μονίμως ερωτικά μυνήματα. Ή τουλάχιστον αυτό νομίζω. Η Libido βαράει κόκκινο. Η καρδιά μου τρέχει σαν rollercoaster. Την κοιτάω στα μάτια και τρελαίνομαι. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Τώρα χορεύμουμε cheek-to-cheek. Τα σώματα μας λειτουργούν σαν ένας καλοκουρδισμένος μηχανισμός. Ah Querida! Η έξαψη έχει φτάσει στα άκρα.
Ξαφνικά κόβω την πάρλα και της ορμάω. Αφήνεται στα φιλιά μου, τα χέρια της κρατάνε σφιχτά τους όμους μου. Φανερά πράγματα, θέλουμε ο ένας τον άλλο φανατικά. Χωρίς πολλά πολλά. Σιγά σιγά κατεβαίνω στον λαιμό της, δαγκώνω απαλά και την κοιτάω. Το τροπάριο από τα decks αλλάζει σιγά σιγά. M’enamore a una morena .Μεγάλε Manu, πως με πιάνεις, τώρα έχω αρχίσει να τρελένομαι. Στο μεταξύ η άλλη έχει αφήσει το σημάδι της στον λαιμό μου. Χαϊδεύω ηδονικά το πλούσιο μπούστο της. Πλησιάζω σε σημείο βρασμού. Αυτή δαγκώνει και γλύφει στα ενδώτερα μου και εγώ έχω μείναι με το ένα χέρι κλειδωμένο στο kinky afro καιτο άλλο κάπου μέσα στο ντεκολτέ της. AAAAAAH QUERIDA!!!! Ορθώνεται, τώρα είναι η σειρά μου για κατάδυση. Γλείφω, δαγκώνω, πιάνω. Ρόγες σαν σταφύλια, ήβη τρυφερή. Ψάχνω και βρίσκω τον καρπό της ευτυχίας μέσα σε αυτήν, αχ τι εξαίσια κλειτορίς!
Εν τω μεταξύ ή άλλη έχει πάθει ντελίριο, θέλει και άλλα εδώ και τώρα. Και εγώ το ίδιο. Την στήνω στο σκαμπώ. Και μπαίνω μέσα της, με την ψωλή να πάλλεται λες και τη διαπερνά στατικός ηλεκτρισμός. Ε, ρε μεγαλεία.
“Tu vas, tu vas et tu viens entre mes reins
Tu vas et tu viens entre mes reins et je te rejoins”
Como te guste?
Folla me! Entra me! Quiero tu passion! Venga TIO!
Η ταχύτητα ανεβαίνει, οι ρυθμοί επιτυχύνονται, φτάνουμε στην υπέρτατη θεϊκή έξταση. Τελειώνουμε εν μέσω άγριων γενετήσιων σπασμών με πίδακες να εκτινάσσονται από τα όργανα μας.
Ξαφνικά ένα χέρι διακόπτει την έκσταση.
-Ρε μαλάκα τι κοιτάς σαν χάνος; Με ρωτάει ο μπάρμαν. Νόμιζα πως σε χάσαμε.
-Ε.... τίποτα, πιάσε ένα Sex on the Beach…
Και γυρνάω στον γέρο που κάθεται δίπλα. Με κοιτά λες και ήρθα από τον Άρη. Τον κοιτάω και’γω.
-Μήπως γνωρίζεται κανένα ενδιαφέρον δημόσιο ουριτήριο ή παρκάκι που μένει ανοιχτό τα βράδυα; Τον ρωτάω....
Que beve? Την διακόπτω.Ron Aneho απαντάει. Παραγγέλνω δύο. Αρχίζει κουβέντα. Τα μάτια μας παίζουν. Χαμογελάει και δείχνει μια τέλεια οδοντοστοιχεία. Ποτάκι, κουβέντα και χωρός. Το kinky afro ανεμίζει και μου στέλνει μονίμως ερωτικά μυνήματα. Ή τουλάχιστον αυτό νομίζω. Η Libido βαράει κόκκινο. Η καρδιά μου τρέχει σαν rollercoaster. Την κοιτάω στα μάτια και τρελαίνομαι. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Τώρα χορεύμουμε cheek-to-cheek. Τα σώματα μας λειτουργούν σαν ένας καλοκουρδισμένος μηχανισμός. Ah Querida! Η έξαψη έχει φτάσει στα άκρα.
Ξαφνικά κόβω την πάρλα και της ορμάω. Αφήνεται στα φιλιά μου, τα χέρια της κρατάνε σφιχτά τους όμους μου. Φανερά πράγματα, θέλουμε ο ένας τον άλλο φανατικά. Χωρίς πολλά πολλά. Σιγά σιγά κατεβαίνω στον λαιμό της, δαγκώνω απαλά και την κοιτάω. Το τροπάριο από τα decks αλλάζει σιγά σιγά. M’enamore a una morena .Μεγάλε Manu, πως με πιάνεις, τώρα έχω αρχίσει να τρελένομαι. Στο μεταξύ η άλλη έχει αφήσει το σημάδι της στον λαιμό μου. Χαϊδεύω ηδονικά το πλούσιο μπούστο της. Πλησιάζω σε σημείο βρασμού. Αυτή δαγκώνει και γλύφει στα ενδώτερα μου και εγώ έχω μείναι με το ένα χέρι κλειδωμένο στο kinky afro καιτο άλλο κάπου μέσα στο ντεκολτέ της. AAAAAAH QUERIDA!!!! Ορθώνεται, τώρα είναι η σειρά μου για κατάδυση. Γλείφω, δαγκώνω, πιάνω. Ρόγες σαν σταφύλια, ήβη τρυφερή. Ψάχνω και βρίσκω τον καρπό της ευτυχίας μέσα σε αυτήν, αχ τι εξαίσια κλειτορίς!
Εν τω μεταξύ ή άλλη έχει πάθει ντελίριο, θέλει και άλλα εδώ και τώρα. Και εγώ το ίδιο. Την στήνω στο σκαμπώ. Και μπαίνω μέσα της, με την ψωλή να πάλλεται λες και τη διαπερνά στατικός ηλεκτρισμός. Ε, ρε μεγαλεία.
“Tu vas, tu vas et tu viens entre mes reins
Tu vas et tu viens entre mes reins et je te rejoins”
Como te guste?
Folla me! Entra me! Quiero tu passion! Venga TIO!
Η ταχύτητα ανεβαίνει, οι ρυθμοί επιτυχύνονται, φτάνουμε στην υπέρτατη θεϊκή έξταση. Τελειώνουμε εν μέσω άγριων γενετήσιων σπασμών με πίδακες να εκτινάσσονται από τα όργανα μας.
Ξαφνικά ένα χέρι διακόπτει την έκσταση.
-Ρε μαλάκα τι κοιτάς σαν χάνος; Με ρωτάει ο μπάρμαν. Νόμιζα πως σε χάσαμε.
-Ε.... τίποτα, πιάσε ένα Sex on the Beach…
Και γυρνάω στον γέρο που κάθεται δίπλα. Με κοιτά λες και ήρθα από τον Άρη. Τον κοιτάω και’γω.
-Μήπως γνωρίζεται κανένα ενδιαφέρον δημόσιο ουριτήριο ή παρκάκι που μένει ανοιχτό τα βράδυα; Τον ρωτάω....
Thursday, November 18, 2010
Έλεος....
«Γυρίζουμε σελίδα στον τρόπο χορήγησης ασύλου και πλέον η Ελλάδα δεν θα χορηγεί άσυλο σε λευκό χαρτί. Το μήνυμά μας προς όλο τον κόσμο και στις χώρες προέλευσης των μεταναστών είναι σαφές και καθαρό: η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Και στα θέματα ασύλου και παράνομης μετανάστευσης θα έχει απόλυτο σεβασμό και στον ευρωπαϊκό πολιτισμό και στις συνθήκες αντιμετώπισης των παράνομων μεταναστών», δήλωσε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής, σε συνέντευξη Τύπου για το νέο νόμο που παρουσιάστηκε σήμερα στο Υπουργικό Συμβούλιο.
Προφανώς ζούμε στην Σουηδία και δεν το έχουμε καταλάβει, και προφανώς δινουμε άσυλο αβέρτα ( εγκρίνουμε περίπου 1/1000 των αιτήσεων που λαμβάνουμε ανά έτος).............Εκτός και εάν το ΑΠΕ ψεύδεται......
Προφανώς ζούμε στην Σουηδία και δεν το έχουμε καταλάβει, και προφανώς δινουμε άσυλο αβέρτα ( εγκρίνουμε περίπου 1/1000 των αιτήσεων που λαμβάνουμε ανά έτος).............Εκτός και εάν το ΑΠΕ ψεύδεται......
Saturday, July 17, 2010
11+1 απόψεις για τον Πάγκαλο
http://www.radiobubble.gr/el/audio/7367/11-1
O Zappaασχολείται με την Παγκαλειάδα
O Zappaασχολείται με την Παγκαλειάδα
Thursday, July 15, 2010
Οπαδικός Εθνικισμός
Τελικά οι οπαδοφυλλάδες κάνουν και αυτές το κομμάτι τους για να σπείρουν τον ρατσισμό και τον εθνικισμό
Monday, July 12, 2010
Παγκόσμια Ημέρα Πάγκαλου
Κάποτε ήταν ο «μεγάλος τραγουδιστής». Κάποτε είχε αποκαλέσει αλκοολικό τον πατέρα κάποιου φουκαρά που είχε πνηγεί σε κάποια παραλία. Κάποτε μίλαγε με «παραπανίσιο τσαμπουκά» απέναντι σε διάφορους. ΌΜως ο τσαμπουκάς φαίνεται ότι εξαντλείται πάνω σε όλους τους άλλους και όχι τον εαυτό του, όχι τους ρεμουλιάρηδες συντρόφους του.
Κατά μία έννοια ο Πάγκαλος (και ο Βενιζέλος) αποτελεί μια έκφραση της παχυδερμίας του «εξυγχρονισμένου ΠΑΣΟΚ», δηλαδή της δύσης του Παπανδρέου και της παντοδυναμίας Συμήτη. Είναι ένα ζωντανό αναμνηστικό της εποχής που το ΠΑΣΟΚ έστελνε άπαντες στον τζόγο του χρηματιστηρίου. Και συμπεριφέρεται σαν να μην έχει περάσει μία μέρα. Με την ίδια παχυδερμία που αντιμετόπιζε την ρεμούλα του’90, αντιμετωπίζει τώρα και τα αποτελέσματα της. Πονάει, λέει, για το κουστουμάκι που θα μας φορέσει. Βέβαια δεν τολμάει να ζητήσει πίσω τα κλεμένα, και έτσι βάζει τα θύματα να πληρώσουν την ζημιά.
Έτσι, γίνεται τσαμπουκαλής όπου τον πέρνει. Τζάμπα μάγκας. Αλλά ο Πάγκαλος, κατέχει τα επικοινωνιακά καλύτερα από όλους τους άλλους. Είναι ένα σκυλί που γαβγίζει για να σου τραβήξει την προσοχή από ότι άλλο κάνεις την δεδομένη στιγμή, και το καταφέρνει μια χαρά. Δείτε πως ανακάτεψε την τράπουλα όταν άρχισαν τα όργανα για το ασφαλιστικό. Ο Λοβέρδος άλλο που δεν ήθελε τέτοια ασίστ. Πάνω που το πέρναγε η κυβέρνηση, ο Πάγκαλος έβγαζε καταγγελίες για τις λαθροχηρείες της ΝΔ. Παλιά μου τέχνη κόσκινο το ίδιο δεν κάνει κάθε νέα κυβέρνηση. Να τα ρίχνει στην προηγούμενη;
Όμως λαλίστατος καθώς είναι, παραβλέπει το γεγονώς ότι πρέπει να στοιχειωθετεί τις κατηγορίες του. Ακόμα περιμένουμε τα στοιχεία για τις δραστηριότητες του ΚΚΕ, ακόμα περιμένουμε αποδείξεις για τα όσα έχει πει περί ΣΥΡΙΖΑ.....
Τίγκα δηλαδή στο λάδι, αλλά από τηγανίτα τίποτα, που λέει και ο συμπαθέστατος Γεωργίου..
Η ημέρα αυτή ήταν μια ιδέα του blog Ακυβέρνητες Πολιτείες» και την έμαθα μέσω της Krotkaya
συμμετέχουν
Happy Hour
Antidrasex
Κουπέπκια
Βυτίο
Κόκκινο Μπαλόνι
Καλώδια
Kanali
Ροΐδη εμμονές
e-Cynical
Πεντανόστιμη
Ροδιά
Everything you know is wrong
Ιστολόγιον
Ημερολόγιο.taspanb
Ακανόνιστη
Γατουλέας
Busy bee
χώρα του ποτέ-ποτέ
ιστορίες συνομωσίας
ΑΝεμος
ngeor (null)
ο κ. ΑΜ
Κατά μία έννοια ο Πάγκαλος (και ο Βενιζέλος) αποτελεί μια έκφραση της παχυδερμίας του «εξυγχρονισμένου ΠΑΣΟΚ», δηλαδή της δύσης του Παπανδρέου και της παντοδυναμίας Συμήτη. Είναι ένα ζωντανό αναμνηστικό της εποχής που το ΠΑΣΟΚ έστελνε άπαντες στον τζόγο του χρηματιστηρίου. Και συμπεριφέρεται σαν να μην έχει περάσει μία μέρα. Με την ίδια παχυδερμία που αντιμετόπιζε την ρεμούλα του’90, αντιμετωπίζει τώρα και τα αποτελέσματα της. Πονάει, λέει, για το κουστουμάκι που θα μας φορέσει. Βέβαια δεν τολμάει να ζητήσει πίσω τα κλεμένα, και έτσι βάζει τα θύματα να πληρώσουν την ζημιά.
Έτσι, γίνεται τσαμπουκαλής όπου τον πέρνει. Τζάμπα μάγκας. Αλλά ο Πάγκαλος, κατέχει τα επικοινωνιακά καλύτερα από όλους τους άλλους. Είναι ένα σκυλί που γαβγίζει για να σου τραβήξει την προσοχή από ότι άλλο κάνεις την δεδομένη στιγμή, και το καταφέρνει μια χαρά. Δείτε πως ανακάτεψε την τράπουλα όταν άρχισαν τα όργανα για το ασφαλιστικό. Ο Λοβέρδος άλλο που δεν ήθελε τέτοια ασίστ. Πάνω που το πέρναγε η κυβέρνηση, ο Πάγκαλος έβγαζε καταγγελίες για τις λαθροχηρείες της ΝΔ. Παλιά μου τέχνη κόσκινο το ίδιο δεν κάνει κάθε νέα κυβέρνηση. Να τα ρίχνει στην προηγούμενη;
Όμως λαλίστατος καθώς είναι, παραβλέπει το γεγονώς ότι πρέπει να στοιχειωθετεί τις κατηγορίες του. Ακόμα περιμένουμε τα στοιχεία για τις δραστηριότητες του ΚΚΕ, ακόμα περιμένουμε αποδείξεις για τα όσα έχει πει περί ΣΥΡΙΖΑ.....
Τίγκα δηλαδή στο λάδι, αλλά από τηγανίτα τίποτα, που λέει και ο συμπαθέστατος Γεωργίου..
Η ημέρα αυτή ήταν μια ιδέα του blog Ακυβέρνητες Πολιτείες» και την έμαθα μέσω της Krotkaya
συμμετέχουν
Happy Hour
Antidrasex
Κουπέπκια
Βυτίο
Κόκκινο Μπαλόνι
Καλώδια
Kanali
Ροΐδη εμμονές
e-Cynical
Πεντανόστιμη
Ροδιά
Everything you know is wrong
Ιστολόγιον
Ημερολόγιο.taspanb
Ακανόνιστη
Γατουλέας
Busy bee
χώρα του ποτέ-ποτέ
ιστορίες συνομωσίας
ΑΝεμος
ngeor (null)
ο κ. ΑΜ
Subscribe to:
Posts (Atom)
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_tLaAXHT3eIrA5GHS5bROrfRuRVm9qJV7uzZ5fUalnn31EH9ao9m9SEN1DYqFTPPsZ5PunDa0MSDbORmmFMURL_Z0u-l8YuaqdW__dk1mk3gyPyZtmoA5gp01SwJwR8Ne9OrAkGZMM8IskUi2O9bTE6ZEcdKX9njGOxyMha5w=s0-d)
